菩薩藏佛教學會
20
背景
翻譯
下載 ▾

d1801菩提心釋龍樹 嘉雅阿難陀 庫多德巴

D1801

བོད་ཀྱི་ལོ་ཙཱ་བ་པ་ཆབ་ཉི་མ་གྲགས་ཀྱིས་བཅོས་པའོ་།། །། @##། །རྒྱ་གར་སྐད་དུ། བོ་དྷི་ཙི་ཏྟ་བི་བ་ར་ཎ། བོད་སྐད་དུ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་འགྲེལ་པ། འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྒོམ་པའི་འགྲེལ་ པ་བཤད་པར་བྱའོ།།བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སེམས་ཀྱིས་རྣམ་པར་བརྟགས་པའོ་ཞེས་གསུངས་པས་རེ་ཞིག་སེམས་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅི་ཞིག་ཅེས་ངེས་པར་རྟོག་པ་ན། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ། །ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་དང་། །གཟུང་དང་འཛིན་པ་རྣམ་པར་ སྤངས།།ཆོས་བདག་མེད་པར་མཉམ་ཉིད་པས། །རང་སེམས་གདོད་ནས་མ་སྐྱེས་པ། །སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །སྨྲས་པ་འདི་ཡི་དོན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། བརྗོད་པ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་། །ཞེས་ཏེ་དངོས་པོའི་སྒྲས་བདག་ལ་སོགས་པ་མངོན་པར་བརྗོད་དོ། ། འདི་སྐད་དུ་སེམས་དེ་ནི་བདག་དང་། སེམས་ཅན་དང་། སྲོག་དང་། གསོ་བ་དང་། སྐྱེས་བུ་དང་། གང་ཟག་དང་། ཤེད་ལས་སྐྱེས་དང་། ཤེད་བུ་དང་། བྱེད་པ་པོ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་དག་ལ་བྱ་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི ཕྱིར་རོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བདག་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། སེམས་དེའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་ལྟ་ག་ལ་ཡོད་ཅེས་སྨྲས་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་ཞིང་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ཙམ་གྱིས་ཡང་དག་པར་བསྐྱེད་པའོ། །ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་བདག་ཏུ་འཛིན་ པས་ཡང་དག་པར་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་སེམས་ནི་དེའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།སེམས་དེ་ནི་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་དང་། །གཟུང་དང་འཛིན་པ་རྣམ་པར་སྤངས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འདི་ལྟར་རེ་ཞིག་ཕུང་པོ་ལ་ སོགས་པ་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་དོན་དམ་པར་མ་དམིགས་ན།སེམས་དེའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་བ་ལྟ་ག་ལ་ཡོད། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། རེ་ཞིག་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་རྣམས་དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་དེ། གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ནི་འབྱུང་བ་དང་འབྱུང་བ་ལས་གྱུར་པའི་ཚོགས་སོ། །འབྱུང་བ་ནི་བཞི་སྟེ། ས་ དང་།ཆུ་དང་། མེ་དང་། རླུང་ངོ་། །འབྱུང་བ་ལས་གྱུར་པ་ལྔ་སྟེ། གཟུགས་དང་། སྒྲ་དང་། དྲི་དང་། རོ་དང་། རེག་བྱའོ།

我來為您翻譯這段藏文: [譯文] 這是由西藏譯師帕恰尼瑪扎所修訂。 梵文為:Bodhicitta vivaraṇa 藏文為:菩提心釋 頂禮聖文殊! 現在開始解釋修習菩提心的註疏。世尊說:“一切法皆由心所分別。“那麼首先,當我們確實思維心的本性是什麼時,經中說道: “遠離一切事物, 舍離蘊界處, 以及能取所取, 法無我平等性, 自心本不生, 即是空性之本性。” 若問此義何指?答曰:“遠離一切事物”中的”事物”一詞是指我等的顯現。這是說,彼心非我、非眾生、非命、非養育、非士夫、非補特伽羅、非意生、非意子、非作者等之本性。為何如此?因為彼等無有作用之相故。 正因如此,若我等事物本不存在,則如何能成為彼心之本性?因此,遠離一切事物,僅由執我而正生。若說因一切煩惱由執我正生故,心即成為彼之本性。 因彼心非蘊界處之本性故,經云:“舍離蘊界處,以及能取所取。“如是,若首先未能究竟證得蘊等之事物,則如何能成為彼心之本性? 云何?首先,色等諸蘊無有實體。色蘊是大種及所造色之聚集。大種有四:地、水、火、風。所造色有五:色、聲、香、味、觸。

།ས་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བ་རྣམས་དང་། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བ་ལས་གྱུར་པ་དེ་དག་རེ་རེ་ཞིང་ཐ་དད་པའི་དངོས་པོ་ཉིད་དུ་མ་དམིགས་ཏེ། གང་དུ་གཅིག་ཏུ་ ཡོད་པ་དེར་གཞན་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་གཟུགས་ནི་མིང་ཙམ་དུ་ཀུན་དུ་བརྟགས་པའོ། །གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ནི་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོས་སྟོང་ཞེས་གསུངས་པ་ལས་ནི་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཡང་ཡོངས་སུ་མ་གྲུབ་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཚོར་བའི་ཕུང་པོ་ཡོངས་སུ་མ་གྲུབ་སྟེ། ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། ཚོར་བ་རྣམ་པ་གསུམ་མོ། །བདེ་བ་དང་། སྡུག་བསྔལ་བ་དང་། སྡུག་བསྔལ་མ་ཡིན་ཞིང་བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པ་དེ་དག་ཕན་ཚུན་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་ལ་ལྟོས་ནས་བདེ་བ་དང་། བདེ་བ་ལ་ལྟོས་ནས་སྡུག་བསྔལ་དུ་འདོགས་པར་བྱེད་དོ། །ཆོས་གང་ཞིག་གཅིག་པུར་གནས་པ་དམིགས པ་མེད་པ་དེ་ནི་རྫས་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ།རིང་པོ་དང་ཐུང་ངུ་བཞིན་ནོ། །གཞན་དུ་ཚོར་བ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ལུས་ལས་བྱུང་བ་དང་། སེམས་ལས་བྱུང་བའོ་ཞེས་པར་ཡང་རེ་ཞིག་ལུས་ནི་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོས་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་མ་དམིགས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ལུས་མེད་པའི་ཕྱིར་ལུས་ལས་ བྱུང་བའི་ཚོར་བ་མ་གྲུབ་བོ།།སེམས་ཀྱང་ཡུལ་ན་མི་གནས་པ། ཕྱོགས་ན་མི་གནས་པ། གཟུགས་མེད་པ། བསྟན་དུ་མེད་པ། རབ་ཏུ་མི་གནས་པ། སྣང་བ་མེད་པ། རྣམ་པར་མི་རིག་པར་གསུངས་ན། ཚོར་བ་དེ་ནི་ཅི་འདྲ་ཞིག་དེའི་ཕྱིར་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ཡང་མ་གྲུབ་པོ། །དེའི་ཕྱིར་ ཚོར་བའི་ཕུང་པོ་ནི་ཚོར་བའི་ཕུང་པོས་སྟོང་ངོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལས་ན།ཚོར་བའི་ཕུང་པོ་ཡང་ཡོངས་སུ་མ་གྲུབ་བོ། །འདུ་ཤེས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཡང་མིང་ཙམ་གྱིས་དངོས་པོ་ཉིད་དེ། འདུ་ཤེས་ནི་མཚན་མར་འཛིན་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་ལ། དེ་ལྟར་རེ་ཞིག་གང་དག་ལ་མཚན་མར་གཟུང་བར་བྱ་བའི་ དངོས་པོ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་མཚན་མ་མེད་པས་མཚན་མ་ཅན་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།འདུ་ཤེས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ནི་འདུ་ཤེས་ཀྱི་ཕུང་པོས་སྟོང་ངོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལས་ན་འདུ་ཤེས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཡང་ཡོངས་སུ་མ་གྲུབ་བོ།

我來為您翻譯這段藏文: 地等諸大種及色等所造色,彼等各自皆不可得為異體實法,因為在某處有一者時彼處亦有他者故。因此,色僅是名言假立。經中說”色蘊以色蘊空”,故色蘊亦非圓成。 如是,受蘊亦非圓成。云何?受有三種:樂受、苦受、不苦不樂受。彼等互相觀待,依苦而立樂,依樂而立苦。若法不能獨立而住即非實有,如長短之比。 複次,受有二種:身生受與心生受。首先,身為色蘊所攝故不可得。因此,無身故,身生受不成。 又經說心不住于境、不住于方、無色、不可示、不實住、無顯現、無分別,則彼受為何?因此,心生受亦不成。故經說”受蘊以受蘊空”,是故受蘊亦非圓成。 想蘊亦僅是名言實法。想以執取相為性,如是,首先若無可執取相之事物,則因無相故亦無有能取相者。經說”想蘊以想蘊空”,故想蘊亦非圓成。

།འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཡང་ཡོངས་སུ་མ་གྲུབ་སྟེ་ཚོགས་པ་ཙམ་གྱི་ཕྱིར་ རོ།།འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་ནི་ཚོར་བ་དང་། སེམས་པ་དང་འདུ་ཤེས་དང་འདུན་པ་དང་རེག་པ་དང་བློ་དང་། དྲན་པ་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་མོས་པ་ལ་སོགས་པ་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་རྣམས་དང་། ས་དང་ཆུ་དང་མེ་དང་རླུང་ལ་སོགས་པའི་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་མཚུངས་པར་མི་ལྡན་པ་དག་ལ་བརྗོད་ན། སེམས་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་རྣམས་དང་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་དག་ཀྱང་རེ་རེ་ཞིང་ལ་སྐྱེ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་ནི་ལས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡང་མེད་པ་ཉིད་དོ། །བྱེད་པ་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་བྱ་བ་ཡང་དངོས་པོ་མེད་དོ། །འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་ནི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོའི་དངོས པོས་སྟོང་ངོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལས་ན་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་མེད་དོ།།རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཕུང་པོ་ཡང་ཡོངས་སུ་མ་གྲུབ་སྟེ། འདི་ལྟར་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཕུང་པོ་ཉིད་ནི་མིག་དང་། རྣ་བ་དང་། སྣ་དང་། ལྕེ་དང་། ལུས་དང་། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་ཡིན་ལ། མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ཀྱང་རེ་རེ་ཞིང་རང་གི་ངོ་བོ་མ་དམིགས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མིག་དང་གཟུགས་ལ་བརྟེན་ནས་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འབྱུང་ཞིང་མེད་ན་མི་འབྱུང་སྟེ། མིག་དང་གཟུགས་མེད་ན་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཇི་ལྟར་འབྱུང བར་འགྱུར།དེ་ལྟར་ན་རེ་ཞིག་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡོངས་སུ་མ་གྲུབ་པོ། །ཚིག་དེ་ཉིད་ཀྱིས་རྣ་བ་དང་། སྣ་དང་། ལྕེ་དང་ལུས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་ཡིད་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྟེན་ཅན་ཡིན་ན། ཅི་ལྟར་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ པར་ཤེས་པ་སྐྱེད་པའི་རྐྱེན་དུ་འགྱུར།བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རེ་ཞིག་འདས་པ་ནི་དེ་ཉིད་དང་། ལྷན་ཅིག་འགགས་ཤིང་མ་འོངས་པ་ནི་མ་ཐོབ་པ་ཡིན་ལ། ད་ལྟར་བྱུང་བ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་པ་ཡང་གནས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞེས་གསུངས་སོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཕུང་པོ་ ཡང་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཕུང་པོས་སྟོང་ངོ་ཞེས་པ་ལས་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཕུང་པོ་ཡང་ཡོངས་སུ་མ་གྲུབ་བོ།།དེ་ལྟར་ཕུང་པོ་དེ་ཉིད་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ལོགས་སུ་དགག་པར་མི་བྱ་སྟེ། ས་བོན་མེད་པས་མྱུ་གུ་མེད་པ་བཞིན་དུ་ཕུང་པོ་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་རྣམས་ ཀྱང་རང་བཞིན་མེད་པར་གྲུབ་བོ།།དེའི་ཕྱིར་སེམས་ནི་ཕུང་པོ་དང་། ཁམས་དང་། སྐྱེ་མཆེད་དང་བྲལ་བ་ཞེས་བྱའོ།

我來為您翻譯這段藏文: 行蘊亦非圓成,因僅是聚集故。行蘊是指受、思、想、欲、觸、慧、念、作意、勝解等相應法,以及地、水、火、風等生等不相應法。心所諸法及生等各自皆無生。行蘊以業為相故亦是無,無作者故業亦無實。經說”行蘊以行蘊空”,故行蘊非圓成。 識蘊亦非圓成。如是,識蘊即是眼、耳、鼻、舌、身、意等識,而眼識等彼等各自之自性皆不可得。何以故?依眼及色而生眼識,無則不生。若無眼及色,眼識如何能生?如是,首先眼識非圓成。 以此同理,耳、鼻、舌、身識亦然。意識以一切過去未來法為所依,然過去未來諸法如何能成為意識生起之緣?世尊說:“首先,過去已滅,未來未得,現在識俱亦無住。“經說”識蘊以識蘊空”,故識蘊亦非圓成。 如是,因蘊即是界處之所詮,故不必另作遮破。如無種則無芽,以蘊無自性故,彼等亦成無自性。因此說心離蘊、界、處。

།གཟུང་དང་འཛིན་པ་རྣམ་པར་སྤངས། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གསང་བའི་མདོ་ལས། སེམས་ནི་སྔོན་པོ་དང་། སེར་ པོ་དང་།དམར་པོ་དང་། བཙོད་ཁ་དང་། ཤེལ་དང་། དངུལ་གྱི་ཁ་དོག་དང་། རིང་པོ་དང་། ཐུང་ངུ་དང་། ཟླུམ་པོ་དང་། གྲུ་གསུམ་དང་། གྲུ་བཞི་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་དང་། སྐྱེས་པ་དང་བུད་མེད་དང་། མ་ནིང་གི་རྣམ་པ་མ་མཐོང་ངོ་ཞེས་པ་དང་། གསང་བའི་བདག་པོ་སེམས་ ནི་འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་རང་བཞིན་མ་ཡིན།གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་ཀྱི་རང་བཞིན་མ་ཡིན། གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་ཀྱི་རང་བཞིན་མ་ཡིན། ལྷ་དང་། ཀླུ་དང་། གནོད་སྦྱིན་དང་། དྲི་ཟ་དང་། ལྷ་མ་ཡིན་དང་། ནམ་མཁའ་ལྡིང་དང་། མིའམ་ཅི་དང་། ལྟོ་འཕྱེ་ཆེན་པོ་དང་། མི་དང་མི་མ་ཡིན་པའི་ འགྲོ་བའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ནས།རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོངས་སུ་བཙལ་ན་མ་དམིགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་རེ་ཞིག་སེམས་དེ་ནི་གཟུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་འཛིན་པ་ཡང་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསང་ བའི་བདག་པོ་སེམས་དེ་ནི་ནང་ན་ཡང་མ་ཡིན་ཕྱི་རོལ་ན་ཡང་མ་ཡིན།གཉིས་ཀའི་བར་དུ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གསང་བའི་བདག་པོ་སེམས་དེ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་དག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བཙལ་ན་མ་དམིགས་པ་ དེ་ཇི་ལྟར་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་ཡིན་པར་འགྱུར།དེ་ལྟར་ན་སེམས་དེ་ནི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་དང་བྲལ་བ་ཞེས་བྱའོ། །ཆོས་བདག་མེད་པར་མཉམ་ཉིད་པས། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་སེམས་དེ་ཡང་ངོ་། །དེ་སྐད་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ཀྱང་སྟོང་པའི་མཚན་ཉིད་དོ།།ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་སེམས་དེ་ཡང་བདག་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་དབེན་པ་སྟེ། དེ་བཞིན་དུ་སེམས་དེ་ཡང་རྣམ་པར་དབེན་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ཆོས་བདག་ མེད་པར་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་སེམས་དེ་མཉམ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རང་གི་སེམས་གདོད་མ་ནས་མ་སྐྱེས་པའོ།།དེའི་ཕྱིར་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། །སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅི་ཞེ་ན། སྟོང་པ་ཉིད་ནི་ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུའང་ནམ་མཁའ་སྟོང་པའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་ནོ། །བྱང་ཆུབ་ ཀྱང་དེའི་རང་བཞིན་ནོ།

我來為您翻譯這段藏文: “舍離能取所取”者,如正等覺佛陀在《如來密意經》中說:“心非青、黃、赤、橙、水晶、銀等色,非長、短、圓、三角、四方等相,非男相、女相、中性相。“又說:“密主,心非欲界自性,非色界自性,非無色界自性,非天、龍、夜叉、乾闥婆、阿修羅、迦樓羅、緊那羅、摩睺羅伽、人非人等眾生自性。“乃至”以一切相遍尋皆不可得”。 如是,首先彼心非所取。如何非能取亦當說:如是世尊說:“密主,彼心非在內、非在外、非在兩間。何以故?密主,彼心本性清凈故。“因此,若以一切相遍尋不可得,如何能成能取所取?如是,說彼心離能取所取。 “法無我平等性”者,如一切蘊等皆無我,如是彼心亦然。如世尊所說:“如一切法空,心亦是空相;如一切法無我,彼心亦是無我相;如一切法遠離,如是彼心亦是遠離相。“因此,以法無我平等性故,彼心平等,故自心本不生。 因此是空性之本性。若問空性之本性為何?空性即虛空本性。如是亦說:“虛空是空,一切法是虛空本性,菩提亦是彼之本性。”

།སེམས་ཀྱང་དེའི་རང་བཞིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་ནམ་མཁའ་རང་བཞིན་མེད་པ་མིང་ཙམ་མོ། །དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ཀྱང་རང་བཞིན་མེད་པ་མིང་ཙམ་ཡིན། གང་ཡང་སེམས་མ་སྐྱེས་མ་འགགས་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་དེ་ནི་བྱང་ཆུབ་བོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་བཅོམ་ ལྡན་འདས་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་གང་ཞེ་ན།གང་སེམས་ཀྱི་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་བོ། །གསང་བའི་བདག་པོ་ཆོས་ཕྲ་བ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞིང་དམིགས་པ་མེད་པ་དེས་ན་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་ བྱང་ཆུབ་ཅེས་བརྗོད་དོ།།ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བྱང་ཆུབ་ནི་ནམ་མཁའི་མཚན་ཉིད་དེ། རྟོགས་པ་པོ་དང་རྟོགས་པར་བྱ་བ་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བྱང་ཆུབ་ནི་ནམ་མཁའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་གང་ཞིག་རང་གི་སེམས་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་ བཞིན་རིག་པ་དེ་ལ་བརྩེ་བའི་ཐབས་ཀྱིས།ཀྱེ་མ་ཀྱི་ཧུད་སེམས་ཅན་འདི་དག་ནི་སྡུག་བསྔལ་བ། འདི་དག་ནི་རང་གི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་མ་གཏོགས་པ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་གདོན་གྱིས་བཟུང་བ། འཁོར་བ་ན་སྡུག་བསྔལ་སྣ་ཚོགས་ཉམས་ སུ་མྱོང་བ་ཡིན་ཞིང་།ཇི་ལྟར་དེ་དག་རང་གི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ་བདག་གིས་འབད་པར་བྱའོ་ཞེས་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པའི་སེམས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །གང་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་ཡོངས་སུ་བཟུང་བའི་སེམས་བསྐྱེད་པ་དེ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་པའི་སེམས་དང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བདེ་བའི་སེམས་དང་། བླ་ན་མེད་པའི་སེམས་དང་། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་འཇུག་པའི་སེམས་དང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཞེས་བྱའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་འགྲེལ ་པ་སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ།

我來為您翻譯這段藏文: 經說:“心亦是彼之本性。“如是,虛空無自性唯是名言,如是心亦無自性唯是名言。若了知心不生不滅,即是菩提。 如是世尊亦說:“何為菩提?即是如實遍知心性,此即無上正等正覺。密主,以無有微細法可得故,說為無上正等正覺。何以故?菩提具虛空相,無有能證所證。何以故?以菩提具虛空相故。” 因此,若如實了知自心者,由悲愍方便而生念:“哀哉眾生苦!彼等為顛倒分別邪見鬼所執,除自心法性自性外,于輪迴中感受種種痛苦。我當精進,令彼等了知自心法性自性。“如是生起緣眾生之心。 彼由大悲所攝受之發心,名為菩提心、利益一切眾生心、安樂一切眾生心、無上心、入法界心、依一切眾生而生之菩提心。 《菩提心釋》由阿阇黎龍樹所造圓滿。