菩薩藏佛教學會
20
背景
翻譯
下載 ▾

d4120律經廣釋(吐火羅)法友 勝友 龍幢c3.5s|d4120律經廣釋(吐火羅)法友 勝友 龍幢c3.5s(續8)

因此,即使未做買賣,僅從先前增益獲得利益,亦成為屬此過失。關於”加行為一”,是指在獲得增益之前,比丘為求得利益而作諸尋求,所有這些尋求皆為一體。如是此處經文說:“乃至未成就利益之前為突吉羅,若成就利益則成尼薩耆波逸提。” “若有園林守護人或優婆塞,應委派彼等為三寶增益”,此謂若有園林守護人或優婆塞,應委派彼二者為三寶增益錢幣、珍寶等而散佈利息。此說明:于某精舍中,若有與精舍相關之園林守護人或優婆塞,比丘等應如是委派彼二者為三寶增益珍寶等而散佈利息。 此處經文即《根本》中說:“如毗舍離諸商人令造世尊塔廟,令造凈房,並將塔廟與凈房維修用具交付比丘等。比丘等心生疑慮而不受取,因此因緣,比丘等白世尊,世尊開許:園林守護人或優婆塞應受取塔廟維修用具,受取后應增益,我允許以所生利益供養塔廟。” “應收取抵押品”者,為使佛等財物不致損失,應收取抵押品后令其生息。若問如何令其生息?為此說:“應書寫證人、年月日、僧團上座、維那、受取人、財物及利息為憑證。“即應書寫證人、年月等乃至利息等為憑證后,方可給予彼物。

།རྒྱུས་ཤེས་པས་དེ་གཞན་ལ་ཡང་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། རྒྱུས་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དགེ་སློང་གང་གིས་གཏའ་དང་བུ་ལོན་ལ་སོགས་པའི་འབྱུང་བའི་མཐའ་དེ་ཤེས་ཤིང་རྫས་དེ་ཙམ་ཞིག་གང་ཟག་ལེན་པ་པོ་ཆེ་གེ་མོ་ཞིག་ལ་གཏད་ དེ་དེས་དུས་ཆེ་གེ་མོ་ཞིག་ན་སྐྱེད་འདི་ཙམ་ཞིག་དང་བཅས་ཏེ་འབུལ་བར་ཤེས་པ་སྟེ།དེ་ནི་རྒྱུས་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ་དེས་སོ། །དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཏའ་དང་བུ་ལོན་བདའ་བའི་རྒྱུས་དེའོ། །གཞན་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གང་གིས་བྱུང་བའི་མཐའ་དེའི་རྒྱུས་མི་ཤེས་པའི་དགེ་སློང་གཞན་དག་ལ་ཡང་ངོ་། །ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ་ ཞེས་བྱ་བ་ནི།དགེ་སློང་རྒྱུས་ཤེས་པ་དེས་བྱུང་བའི་མཐའ་དེ་དགེ་སློང་རྒྱུས་མི་ཤེས་པ་གཞན་དག་ལ་སྐབས་སུ་བབ་པ་ན་ཐམས་ཅད་བསྙད་ཅིང་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་བའོ། །འདིར་གཞུང་ནི་དགེ་སློང་གཉུག་མར་གནས་པ་དག་གིས་དགེ་སློང་གློ་བུར་དུ་ལྷགས་པ་དག་ལ་གང་ཟག་ཆེ་གེ་མོ་ཞིག་ལས་ ཟླ་བ་རེ་རེ་ཞིང་འདི་ཙམ་ཞིག་མནོད་དོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ།།མངོན་མཚན་ཅན་གྱིས་སྤྱོད་པའི་སྤང་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བཤད་ཟིན་ཏོ།། །།ད་ནི་ཉོ་ཚོང་བྱེད་པའི་སྤང་བ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། སྔར་བསྟན་མ་ཐག་པའི་བསླབ་པའི་གཞིར་སྐྱེད་ཕྱིན་ན་དངོས་གཞིའོ་ ཞེས་སྨྲས་ན་གང་གིས་ཡིན་པ་མ་བསྟན་པས།དེའི་ཕྱིར་གཞན་གྱིས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །པ་ཎ་དང་རིན་པོ་ཆེ་དག་ལས་གཞན་པ་གཞལ་བར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྤྱོད་པ་དག་ལས་སྐྱེད་ཕྱིན་ན་ལྟུང་བ་འདིར་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན་གཞན་གྱིས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྐྱེད་པའི་ ཁེ་སྤོགས་འདོད་པ་ལས་གཞན་པ་ཉོ་ཚོང་གི་སྤྱོད་པ་ལས་སྐྱེད་ཕྱིན་ན་ལྟུང་བ་འདིར་འགྱུར་བའོ།།དེ་ལྟ་བས་ན་སྤང་བ་འདི་གསུམ་གྱི་ཡུལ་ལ་བྱེ་བྲག་ནི་འདི་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། དང་པོ་ནི་རིན་པོ་ཆེ་ལ་སོགས་པ་ལ་རིག་པ་ལས་སོ། །གཉིས་པ་ནི་ཁེ་སྤོགས་འདོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་པ་ཎ་དང་རིན་པོ་ ཆེ་ལ་སོགས་པ་སྤྱོད་པ་ལས་སོ།།གསུམ་པ་ནི་གང་ཡང་རུང་བས་རྙེད་པ་འདོད་ཅིང་ཉོ་ཚོང་ལ་སོགས་པས་སྤྱོད་པ་ལས་སྐྱེད་ཕྱིན་ནའོ། །དགེ་འདུན་གྱི་བཤོས་ཀྱི་ཕྱིར་དགེ་འདུན་གྱི་འབྲས་རིན་གྱིས་ཉོ་བ་ལ་སྦྱིན་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དགེ་འདུན་གྱི་བཤོས་ཀྱི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་དགེ་འདུན་གྱི་འཚོ་ བའི་ཕྱིར།དགེ་འདུན་གྱི་འབྲས་མ་དྲུས་པ་རིན་གྱིས་ཉོ་འདོད་པའི་གང་ཟག་ལ་སྦྱིན་པར་བྱ་སྟེ། ཉོར་ཕྱིན་ཡང་དེ་ལ་ཉོ་ཚོང་གི་ཉེས་པ་མེད་དོ། །འབྲས་ཞེས་སྨོས་པ་ནི་མཚོན་པ་ཙམ་སྟེ། ཏིལ་དང་མོན་སྲན་སྡེའུ་ལ་སོགས་པ་འབྲུ་ཐམས་ཅད་དང་རས་བལ་ལ་སོགས་ པ་རྫས་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་རིག་པར་བྱའོ།

關於”熟知者應令他人瞭解”,“熟知者”指某比丘知曉抵押品和債務等事項的始末,知道將若干財物交付某某受取人,並知曉此人將於某某時間連同若干利息歸還,此即稱為”熟知者”。“此”指追討抵押品和債務的經過。“他人”指不知此事始末的其他比丘。“應令瞭解”指熟知的比丘應在適當時機向不知情的其他比丘詳細解說並使其瞭解此事始末。此處經文說:“常住比丘應向新到比丘說明從某某人每月可得若干利息。” “顯相營求之捨墮”已解說完畢。 今當說明買賣之捨墮。前述學處中說”若獲利息則成本罪”,但未說明通過何種方式,故說”通過其他”,與”營求”相連。若從錢幣珍寶以外的可計量等物的營求中獲利,則構成此罪。或者,“通過其他”是指除了追求增益利潤之外,從買賣營求中獲利則構成此罪。 因此,應知此三種捨墮的對境有如下區別:第一種是關於珍寶等的了知;第二種是因追求利潤而營求錢幣珍寶等;第三種是因任何追求利益而從事買賣等營求獲利。 關於”為僧團食用,應給予欲買僧團稻米者”,“為僧團食用”即為僧團生活,應給予欲以價錢購買僧團未舂米的人,即使成交,此人亦無買賣之過。所說”稻米”僅為舉例,應知對胡麻、豆類等一切穀物,以及棉布等一切物品皆同理。

།གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ན་ཐེབ་དང་བཅས་པར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དགེ་འདུན་མངའ་བའི་འབྲས་ལ་སོགས་པ་ལས་གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་ཀྱི་དགེ་འདུན་གྱི་བཤོས་ཀྱི་ཕྱིར་ཉོ་བར་བྱེད་ན་དེ་ལ་ཐེབ་དང་བཅས་པར་བསྐྱེད་དེ། སྦྱིན་པར་བྱའི་རིན་ཐང་བསྙམས་ ཏེ་སྦྱིན་པར་མི་བྱའོ།།ཟད་ན་དགེ་འདུན་གྱིས་ཉོ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དགེ་འདུན་གྱི་འབྲས་ལ་སོགས་པ་ཟད་ན། དགེ་འདུན་གྱིས་ཀྱང་འབྲས་ལ་སོགས་པ་གཞན་ལས་ཉོ་བར་བྱ་བའོ། །སར་པ་ཡང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགེ་འདུན་གྱིས་འབྲས་ལ་སོགས་པ་འབྲུ་སར་བ་ཡང་ཉོ་བར་བྱའོ།། །། བམ་པོ་ཉི་ཤུ་པ། གལ་ཏེ་སྲོག་ཆགས་མེད་ན་རྙིང་པ་བཙོང་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འབྲས་ལ་སོགས་པ་རྙིང་པ་དག་ལ་གལ་ཏེ་སྲོག་ཆགས་མེད་ན་རྙིང་པ་དེ་བཙོངས་ནས་སར་པ་ཉོ་བར་བྱའོ། །རིན་ཐང་མི་གདབ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྫས་འདིའི་རིན་ཐང་འདི་ཙམ་མོ་ཞེས་དེ་རང་གིས་གདབ པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ།།ཁྱིམ་པའི་ཉོ་ཚོང་དག་ཏུ་ལག་གཞུག་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཁྱིམ་པའི་ཉོ་ཚོང་བྱེད་པ་དག་གི་ནང་དུ་དགེ་སློང་གིས་ལག་གཞུག་པར་མི་བྱ་སྟེ། དགེ་སློང་དེས་དེ་དག་ཏུ་གཏོགས་འདོད་དང་བར་ཚངས་མི་བྱ་བའོ། །རང་གི་ཆོས་གོས་ལ་སོགས་པ་དག་ཇི་ ལྟར་ཉོ་བར་བྱ་ཞེ་ན།དེའི་ཕྱིར་ཁྱིམ་པ་ཉོར་གཞུག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། ཆོས་གོས་ལ་སོགས་པ་དག་ཁྱིམ་པ་ཉོར་གཞུག་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་ཁྱིམ་པ་མེད་ན་དེའི་ཚེ་སུས་ཉོ་བར་བྱ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་མེད་ན་ལན་གསུམ་གྱི་བར་དུ་ཚིག་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། གལ་ཏེ་ཁྱིམ་པ་མེད་ན་དེའི་ཚེ་ དགེ་སློང་དེས་རང་གི་རྫས་དེའི་རིན་ཐང་ངེས་པར་གཅད་པར་བྱ་ཞིང་ལན་གསུམ་གྱི་བར་དུ་དྲི་བའི་ཚིག་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ།རིན་འདི་ཙམ་གྱིས་བྱིན་ཅིག་ཅེས་ལན་གསུམ་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །ཟོང་ལ་རྩིག་པ་ནི་གཞན་གྱི་དོན་དུ་ཡང་མི་བྱ་སྟེ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ནི་མ་ གཏོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ།ཟོང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཀ་ཀ་ནི་དང་བ་རཱ་ཏ་ཀ་ལ་སོགས་པའོ། །རྩེག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཉོ་བར་བྱེད་པའི་ཚེ་ན་ཅུང་ཟད་ཅུང་ཟད་བསྐྱེད་པ་དང་འཚོང་བར་བྱེད་པའི་ཚེ་ན་ཅུང་ཟད་ཅུང་ཟད་འབྲི་བར་བྱེད་པ་སྟེ། དེ་ནི་ཟོང་ལ་རྩེག་པ་བྱེད་པ་ཡིན་པར་གྲགས་སོ། །དེའི་ ཕྱིར་དེ་ནི་གཞན་གྱི་དོན་དུ་ཡང་མི་བྱ་ན་རང་གི་དོན་དུ་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས།དེ་ལྟར་ན་སྤྱིར་བཏང་བ་བྱས་ནས། དམིགས་ཀྱིས་བསལ་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ནི་མ་གཏོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་གྱི་དོན་དུ་ནི་ཟོང་ལ་བརྩེག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ ཚིག་གོ།

關於”若為同一目的則應加價”,若為僧團食用而購買僧團所有的稻米等物,則應加價給予,不應平價給予。 關於”若耗盡,僧團應購買”,若僧團的稻米等耗盡,僧團也應從其他處購買稻米等物。“新的也是”指僧團也應購買新的穀物等。 【第二十卷】 “若無生物則應售舊物”指若稻米等舊物中無生物,則應售出舊物購買新物。“不應定價”意為不應自行規定”此物價值若干”。 “不應介入在家人買賣”指比丘不應介入在家人的買賣之中,即比丘不應參與其中調解或居間。 若問:“如何購買自己的法衣等物?“為此說”應令在家人購買”,即應令在家人購買法衣等物。若問:“若無在家人時應由誰購買?“為此說”若無則應說三遍”,即若無在家人時,該比丘應確定自己物品的價值,並說三遍詢問語:“請以此價給予”,此為其義。 關於”不應為他人做貨物加價,三寶除外”,“貨物”指迦迦尼銅錢、婆羅多迦等。“加價”指購買時逐漸加價,銷售時逐漸減價,此即所謂貨物加價。因此,既然連為他人也不應做,更何況為自己。如此作了總說后,為顯示特例,故說”三寶除外”,意為應為三寶做貨物加價。

།གཏའ་གཞུག་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། གཏའ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གལ་ཏེ་དེ་ཁོ་ན་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་ན་ངས་ཀཱར་ཥཱ་པ་ཎ་ལྔ་སྦྱིན་པར་བྱའོ་ཞེས་ཡལ་ཟུག་འཁྲས་པ་མ་ཐུབ་སྟེ་ཡལ་བ་ན་ཞྭ་ལ་སོགས་པའི་རྫས་དེའི་གཏར་འཇོག་པ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུའི་གཏའ་གཞུག་པར་མི་བྱའོ། །འདིར་གཞུང་ ནི་དྲུག་སྡེ་དག་ཡལ་ཟུག་འཁྲ་ཞིང་ལྷུང་བཟེད་ལ་སོགས་པ་གཏར་འཇུད་ནས།བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་གི་ཡལ་ཟུག་འཁྲ་ཞིང་གཏའ་གཞུག་པར་མི་བྱའོ། །དགེ་སློང་ཡལ་ཟུག་འཁྲ་ཞིང་གཏའ་འཇུད་ན་འགལ་ཚབས་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དགེ་འདུན་གྱི་སྦྱིན་པར་བྱའོ་ཞེས་སྨྲས་ན། དེ་ལ་ཇི་ལྟར་སྦྱིན་པར་བྱ། སུས་རྗེས་སུ་སྦྱིན་པར་བྱ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་དགེ་འདུན་གྱིས་རྫས་དེ་སྤོགས་པ་ལ་དགེ་འདུན་གྱི་ལས་བྱེད་པ་ལས་གཏད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། དགེ་འདུན་གྱིས་དབྱིག་ལ་སོགས་པའི་རྫས་དེ་ཉོ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྤྱོད་པས་དགེ འདུན་གྱི་རྙེད་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ་ཞེས་སྤོགས་བྱེད་ཅིང་འབད་པའི་དགེ་སློང་སྤོགས་པ་ལ་གཏད་པར་བྱའོ།།ཅི་དགེ་འདུན་གྱིས་རང་གི་དབྱིག་ལ་སོགས་པ་སྤོགས་པ་ལ་གཏད་པར་བྱའམ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དགེ་འདུན་གྱི་ལས་བྱེད་པ་ལ་གཏད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། དགེ་འདུན་གྱི་ལས་ བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་དམ་གཞག་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་སོ།།འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། དགེ་འདུན་མངའ་བདག་ཏུ་གྱུར་པས་དགེ་འདུན་གྱི་ལས་བྱེད་པ་ལ་དགེ་སློང་སྤོགས་པ་འདི་ལ་དབྱིག་ལ་སོགས་པ་ཕོག་ཤིག་ཅེས་བཀའ་སྩལ་བར་བྱ་ཞིང་། དམ་གཞག་པ་ལ་སོགས་པ་དེས་དགེ་སློང་སྤོགས་པ་ དེ་ལ་དབྱིག་ལ་སོགས་པ་གཏད་པར་བྱ་སྟེ།དགེ་སློང་སྤོགས་པ་དེས་ཆོས་བཞིན་ཚུལ་བཞིན་དུ་དགེ་འདུན་གྱི་རྙེད་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། །འདི་མན་ཆད་ནི་དགེ་སློང་སྤོགས་པ་དེའི་བྱ་བ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །རྒན་རབས་རྒན་རབས་དག་ལ་མ་ཞུས་པར་དགེ་འདུན་གྱི་དོན་ དུ་བརྩོན་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི།དགེ་སློང་སྤོགས་པ་དེས་དགེ་སློང་རྒན་རབས་རྒན་རབས་དག་ལ་མ་ཞུས་པར་དགེ་འདུན་གྱི་དོན་དུ་བརྩོན་པར་མི་བྱ་བའོ། །དེའི་ཚིག་ཡི་གེ་བྲི་བའི་དམ་གཞག་ལ་ནན་ཏན་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དགེ་སློང་སྤོགས་པ་དེས་དབྱིག་ལ་སོགས་པ་མནོས་པ་དང་། བསབ་པ་དེའི་ཚིག་ཡི་གེ་བྲི་བའི་དམ་གཞག་ལ་ནན་ཏན་བྱ་བའོ།

關於”不應抵押”,“抵押”指當打賭說”若非如此,我將給予五迦利沙波拿”,若輸了賭約則將帽子等物品作為抵押物,不應進行這樣的抵押。此處經文說:六群比丘打賭並抵押缽盂等物,世尊告誡道:“比丘不應打賭抵押。比丘若打賭抵押,即成重過。” 若問:“若說要給予僧團,應如何給予?由誰隨後給予?“為此說”僧團應將該物交付給僧團中負責經營的執事”,即僧團應將金銀等物交付給通過買賣等行為致力於獲取僧團利益的經營比丘。 若問:“僧團是否應將自己的金銀等物交付給經營者?“答:不是。為此說”應交付給僧團執事”,“僧團執事”指監管人等。此說明:由於僧團為主事者,應命令僧團執事將金銀等物交付給這位經營比丘,監管人等應將金銀等物交付給該經營比丘,該經營比丘應如法如律地獲取僧團利益。 以下講述該經營比丘的職責:“未請示長老們不應為僧團奔走”指該經營比丘未請示諸位長老比丘不應為僧團奔走。“應謹慎記錄其言語文字”指該經營比丘領受金銀等物后,應謹慎記錄其借貸的言語文字。

།འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། གང་གི་ཚེ་དགེ་སློང་སྤོགས་པ་དེས་དགེ་འདུན་གྱི་ལས་བྱེད་པ་ལས་དབྱིག་ལ་སོགས་པ་མནོས་པ་དེའི་ཚེ་དེ་མ་ཐག་ཁོ་ནར་ཚིག་ཡི་གེར་བྲི་བར་བྱ་སྟེ། དུས་ཆེ་གེ་མོ་ཞིག་གི་ཚེ་དགེ་འདུན་དང་དགེ་འདུན་གྱི ལས་བྱེད་པ་ཆེ་གེ་མོ་དང་།ཞལ་ཏ་བྱེད་པ་ཆེ་གེ་མོས་བདག་ལ་རྫས་འདི་ཙམ་ཞིག་གཏད་པ་ལས་བདག་གིས་དུས་ཆེ་གེ་མོའི་ཚེ་རྫས་དེས་དངོས་པོ་འདི་ལྟ་བུ་ཞིག་རིན་ཐང་འདི་ཙམ་གྱིས་ཉོས་ནས་ཡང་དུས་ཆེ་གེ་མོའི་ཚེ་དངོས་པོ་དེ་ཉིད་རིན་ཐང་འདི་ཙམ་ཞིག་ཏུ་བཙོངས་ཏེ། དེ་ལས་སྐྱེད་ འདི་ཙམ་ཞིག་བྱུང་ནས།དེ་ཡང་དེའི་ཚེ་དགེ་འདུན་གྱི་ལས་མང་ཆེ་གེ་མོ་ཞིག་ཏུ་སྤྱད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་ཡི་གེར་བྲི་བའི་དམ་གཞག་ལ་དགེ་སློང་དེས་ནན་ཏན་བྱའོ། །དེ་དག་ཐམས་ཅད་ནི་གཞན་གྱི་ཕྱར་ཀའི་སྐབས་བསལ་བའི་ཕྱིར་དང་། བདག་ཉིད་ཀྱིས་དྲན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ དང་།འགྱོད་པ་མི་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཉོ་ཚོང་བྱེད་པའི་སྤང་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བཤད་ཟིན་ཏོ།། །།ད་ནི་ལྷུང་བཟེད་འཆང་བའི་སྤང་བ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་ལྷུང་བཟེད་ཀྱིའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། བྱིན་གྱིས་མ་བརླབས་པའི་འོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །སྔར་འཆང་བའི་ སྤང་བའི་སྐབས་སུ་ཞག་བཅུར་གོས་འཆང་བར་གཏོགས་པའི་རྣམ་པ་བསྟན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་འདིར་ཡང་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ།སྔར་གོས་ལའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་པའི་གནས་སུ་འདིར་ལྷུང་བཟེད་ཀྱིའོ་ཞེས་བྱ་བ་གཞུག་པར་བྱའོ། །རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཐ་དད་དུ་ཟིན་ཀྱང་དོན་ལ་ཐ་དད་པ་འགའ་ ཡང་མི་འབྱུང་སྟེ།འདི་ལྟར་འདིར་ནི་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་འབྲེལ་པས་ལྷུང་བཟེད་ཀྱིའོ་ཞེས་སྨོས་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དཔེར་ན་སྔར་གོས་ལའོ་ཞེས་སྨོས་པ་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་ལ་རང་གི་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡོད་ནའོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་འདྲ་བར་ལྷུང་བཟེད་ཀྱིའོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡུལ་དུ་གྱུར་ པ་ལ་ཡང་རང་གི་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡོད་ནའོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་བས་ན་དེའི་ཕྱིར་དོན་འདྲ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟར་ན་འདིར་ཚིག་གི་དོན་འདི་འབྱུང་སྟེ། ལྷུང་བཟེད་བྱིན་གྱིས་མ་བརླབས་པ་དང་། བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཡོད་ནའོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། རང་གི་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ དང་།ཞག་བཅུར་རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། གཞན་གྱི་ཉི་མའི་དང་པོ་ལའོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། འདི་ལ་གཞན་ཡོད་ན་བྱིན་གྱིས་མ་བརླབས་པ་དེའི་ཤན་ཚུན་ཆད་ནས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་ཏེ། ཚིག་དེ་དག་ནི་སྔར་གོས་འཆང་བའི་སྤང་བའི་སྐབས་སུ་བཤད་ཟིན་ཏོ།

如此說明:當經營比丘從僧團執事處領受金銀等物時,應立即記錄文字,寫道:“某時,僧團及某某僧團執事、某某監事將如此數量的物品交付於我,我于某時以此物品以如此價格購買了如此物品,又于某時將該物品以如此價格售出,由此獲得如此數量的利息,又于當時用於僧團的某某事務”等文字記錄,該比丘應謹慎為之。這一切都是爲了避免他人誹謗、爲了自己記憶、爲了不生後悔。 買賣捨墮已經解說完畢。 現在要解說持缽捨墮,為此說”關於缽”,應與”未經加持的”相連。先前在持物捨墮中所說的關於十日持衣的諸種情形,在此也應運用,只是將先前說的”關於衣”改為此處的”關於缽”。雖然分類不同,但實際意義並無差別。此處應知是以處所與有處所者的關係而說”關於缽”。 例如,如同先前說”關於衣”作為處所時,有”是自己的”等詞,與”若有”相連。同樣,“關於缽”作為處所時,也與”是自己的”等詞,以及”若有”相連,因此意義相同。 如此,此處詞義為:應與”未經加持的缽與已加持的缽”、“是自己的”、“十日所攝”、“他人第一日”、“若有其他,則從未加持者算起”等相連。這些詞義在先前持衣捨墮中已經解說過了。

། །། རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ལ་ལྟོས་པའི་དོན་ཉིད་དུ་ངེས་པར་བྱས་པ་ནི་སྤངས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ལ་ལྟོས་པའི་དོན་ཉིད་དུ་ལྷུང་བཟེད་བསྔོས་ཤིང་ངེས་པར་བྱས་པ་སྟེ། གལ་ཏེ་དགེ་ཚུལ་ཕྱིས་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་དེ་ལ་སྦྱིན་པར་བྱའོ་ཞེས་རབ་ཏུ་འབྱུང་བ་ལ་ལྟོས་པའི་དོན་ཉིད་དུ་ལྷུང བཟེད་བསྔོས་ཤིང་ངེས་པར་བྱས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྤངས་པ་ཉིད་ཡིན་པས་དེ་འཆང་ཡང་སྤང་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ།།སྐྱ་བ་དང་དཀར་བ་དང་ཆེ་བ་རྣམས་ནི་རུང་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ལྷུང་བཟེད་སྐྱ་བ་དང་། དཀར་བ་དང་ཆེ་བ་རྣམས་ནི་རུང་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། རུང་བ་ ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པས་དེ་འཆང་ན་ཉེས་བྱས་སོ།།མ་ཚོས་པ་ཡང་ཆུང་ངུ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། རུང་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་རྗེས་བསྙགས་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་སྨོས་སོ། །ཇི་ལྟར་ལྷུང་བཟེད་ཆུང་ངུས་ལྷུང་བཟེད་ཀྱི་བྱ་བ་བྱེད་མི་ནུས་པ་ དེ་བཞིན་དུ་ལྷུང་བཟེད་མ་ཚོས་པ་ཡང་དོན་དེ་དང་འདྲ་བས་ཆུང་ངུ་ཉིད་ཅེས་སྨོས་ཏེ།ལྷུང་བཟེད་ནག་པོར་གྱུར་ཀྱང་མ་ཚོས་ན་ཆུང་ངུ་ཉིད་ཀྱང་རུང་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །འདིར་མདོ་དེ་གཉིས་ཀྱི་གཞུང་ནི་ཞུ་བ་ལས་ལྷུང་བཟེད་མ་ཚོས་པ་འཆང་ན་ཉེས་ བྱས་སོ།།དེ་བཞིན་དུ་ལྷུང་བཟེད་སྐྱ་བོ་དང་། ལྷུང་བཟེད་དཀར་པོ་དང་། ལྷུང་བཟེད་ཆེན་པོ་འཆང་ན་ཉེས་བྱས་སོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །འདི་ལྟར་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ལས་ལྷུང་བཟེད་ཆུང་ངུ་འཆང་བ་ལ་ལྷུང་བ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་དེ་ནི་སྨན་ ཕོར་དུ་ཡོངས་སུ་སྤྱད་པའི་བསམ་པས་འཆང་ན་དེ་ལ་ལྷུང་བ་མེད་པར་གསུངས་པ་ཡིན་གྱི།འདིར་ནི་ལྷུང་བཟེད་འཆང་བའི་གནས་སྐབས་དང་། ལྷུང་བཟེད་མེད་པའི་གནས་སྐབས་སུ་དེ་དག་ལྷུང་བཟེད་ཀྱི་དོན་དུ་འཆང་བ་ཉིད་ན་ཉེས་བྱས་སུ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ལྷུང་བཟེད་ ཆུང་ངུ་གཅིག་ལ་ནི་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི།ལྷུང་བཟེད་ཆུང་ངུ་གཅིག་ལྷག་པར་འཆང་བ་ལ་ནི་ཉེས་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་རིག་པར་བྱ་སྟེ། འཇིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་ལྷུང་བཟེད་ཆུང་ངུས་ལྗོངས་རྒྱུར་འགྲོ་བར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གལ་ཏེ་འཆའ་བར་མི་བྱ་ན་ལྷུང་བཟེད་ཆུང་ ངུས་ཇི་ལྟར་འགྲོ་བར་བྱ་ཞེས་བསམས་པ་ཡིན་ནོ།།ལྷུང་བཟེད་འཆང་བའི་སྤང་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བཤད་ཟིན་ཏོ།

確定為出家人所用之目的即為捨棄的意思是:將缽器指定並確定為出家人所用之目的,即如果將缽器指定並確定為”將來要給未來出家的沙彌”這樣針對出家人的目的,這種情況即為捨棄,因此即使持有也不構成捨墮罪。 灰色、白色和過大的缽都不適用,意思是:灰色、白色和過大的缽都不適合使用,因為不適用,所以不應加持,若持有則犯突吉羅罪。 “未熏製的也是過小”這句中,因為承接”不適用”的意思,所以用了”也”字。如同過小的缽無法發揮缽的作用一樣,未熏製的缽也是同樣的道理,所以說是”過小”。應當瞭解,即使缽已經變黑,如果未經熏製,即使是小缽也是不適用的。 此處這兩條經文的出處是《問經》中所說:“持用未熏製的缽犯突吉羅罪。同樣,持用灰色缽、白色缽、大缽也犯突吉羅罪。“而《毗奈耶分別》中所說”持小缽無罪”等說法,是指以藥碗用途持有時無罪。此處是說在持缽期間和無缽期間,若以缽的用途持有這些缽則犯突吉羅罪。 “持一個小缽無罪”是說:應知額外持有一個小缽是無罪的。因為經中說”在有危險時可以攜帶小缽外出遊行”,這是考慮到如果不允許持有,那麼如何能用小缽外出遊行。 持缽捨墮已經解說完畢。

། །།ད་ནི་ལྷུང་བཟེད་ལྷག་པ་ཚོལ་བའི་སྤང་བ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཚོལ་བ་དེ་ཡང་ཆགས་པའི་དབང་ལས་འབྱུང་བས་དེའི་ཕྱིར་སྤྱིར་འདི་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཧ་ཅང་ཆགས་ པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི།དགེ་སློང་གིས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་ཧ་ཅང་ཆགས་པར་མི་བྱ་བ་སྟེ། ཆགས་པའི་ཕྱིར་འདིར་གཞུང་ནི་གནས་མལ་གྱི་གཞིར་ཉེ་དགའི་སྐབས་སུ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡོ་བྱད་ལ་ཧ་ཅང་ལྷག་པར་ཆགས་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷུང་བཟེད་ལ་སོགས་པ་ཡོ་བྱད་ལ་དགེ་སློང་ གིས་ཧ་ཅང་ལྷག་པར་ཆགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཧ་ཅང་ཞེན་པར་མི་བྱ་བ་སྟེ།འདིར་ཞེན་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །གང་ལ་ཞེན་པ་དེ་བཅང་བར་མི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཞེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ལྷག་པར་ཆགས་པ་སྟེ། ལྷུང་བཟེད་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་གང་ལ་ལྷག་པར་ཆགས་པ་འབྱུང་ བ་དེ་བཅང་བར་མི་བྱ་སྟེ།ཡོངས་སུ་སྤང་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །མདོ་དེ་གཉིས་ནི་གོས་ཀྱི་གཞི་ལས་འབྱུང་སྟེ། འདིར་གཞུང་ནི་དེ་ལྟ་བས་ན་དགེ་སློང་གིས་ཡོ་བྱད་ལ་ཧ་ཅང་ལྷག་པར་ཆགས་པ་བསྐྱེད་པར་མི་བྱའོ། །དངོས་པོ་གང་ལ་ཧ་ཅང་ལྷག་པར་ཆགས་པ་འབྱུང་བ་དེ་ ཡོངས་སུ་སྤང་བར་བྱ་སྟེ།ཡོངས་སུ་མི་སྤོང་ན་འགལ་ཚབས་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ལྷུང་བཟེད་ཀྱང་མེད་ན་བསླང་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སློང་བ་དགག་པའོ་གནས་འབྱུང་བ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་ཚིག་འདི་བྱས་ཏེ། ལྷུང་བཟེད་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་མེད་ན་ལྷུང་ བཟེད་ཀྱང་བསླང་བར་བྱའོ།།ཀྱང་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་ཆོས་གོས་ལ་སོགས་པ་ཡང་མེད་ན་བསླང་བར་བྱ་བ་བསྡུའོ། །དངོས་པོ་གང་ཡོད་ན་ལྷུང་བཟེད་ཚོལ་བ་ལས་འབྱུང་བའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་དེ་ཡོད་པ་ཉིད་ནའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། ཚོལ་བར་བྱེད་པ་དེ་ལ་ལྷུང་བཟེད་ དེ་ཡོད་པ་ཉིད་དེ་བདོག་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ལྟུང་བ་འདི་འབྱུང་ངོ་།།ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཡོད་པ་ཉིད་ན། དེའི་ཕྱིར་ལྷན་པ་བཞི་མན་ཆད་ནས་དེ་དག་རུང་ཞིང་ཡོངས་སུ་སྤྱད་བཟོད་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། ལྷན་པ་བཞི་མན་ཆད་ནས་དེ་དག་རུང་ཞིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ལྷན་པ་བཞི་མན་ཆད་ནས་གླན་ཟིན་པ་ནས་དེ་ དག་གླན་དུ་རུང་བ་སྟེ།ལྷུང་བཟེད་སྐྱོན་མེད་པ་ཚུན་ཆད་ལྷན་པ་བཞི་མན་ཆད་ནས་གླན་པ་དང་། ལྷན་པ་བཞི་གླན་དུ་རུང་བའི་བར་གྱི་ལྷུང་བཟེད་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡོངས་སུ་ལོངས་སྤྱད་པར་བཟོད་པའི་ལྷུང་བཟེད་ཀྱང་ཡིན་པ་དེ་ཡོད་པ་ཉིད་ན་ལྷུང་བཟེད་གཞན་ཚོལ་བར་བྱེད་ན། དེ་ལས་བྱུང་བའི་ ཁ་ན་མ་ཐོ་བར་འགྱུར་རོ།

現在要說明尋求多餘缽器的捨墮罪。由於這種尋求是源於貪著,因此首先要總的說明: 不應過分貪著。比丘不應對一切事物過分貪著。關於貪著,此處經文是在臥具事中親近品中所說。 不應過分貪著資具,意思是比丘不應對缽器等資具過分貪著,也就是說不應過分執著。此處”不應執著”是結語。 “不應持有所執著之物”中,“執著”即是過分貪著。對缽器等任何事物生起過分貪著,都不應持有,應當捨棄,這是結語。 這兩條經文出自衣事,此處經文說:“因此,比丘不應對資具生起過分貪著。對任何生起過分貪著的事物都應當捨棄。若不捨棄則成重違犯。” “若無缽器則應乞求”,爲了避免禁止乞求的過失而作此說明:若無缽器等物品,缽器也應乞求。“也”字包含若無法衣等物也應乞求的意思。 若問何種情況下尋求缽器會構成過失,為此說”即在已有之時”。即當尋求者已有缽器時會產生此過失。 什麼樣的已有情況?為此說”從四補片以下且堪用適合者”。“從四補片以下且適合”是指從四補片以下已補好或可以補的情況。從完好無損的缽到四補片以下已補或可補的缽,只要是堪用的缽器,在已有這樣的缽的情況下若尋求其他缽器,就會產生過失。

།དེ་ལྟར་ན་འདིར་ཚིག་གི་དོན་འདི་འབྱུང་སྟེ། ལྷུང་བཟེད་སྐྱོན་མེད་པ་ཡོངས་སུ་ལོངས་སྤྱད་པར་བཟོད་པས་སྙི་བ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་དང་བྲལ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་དང་ལྷན་པ་གཅིག་གམ། གཉིས་སམ། གསུམ་མམ། བཞིས་གླན་ཟིན་པ་གང་དག་ ཡིན་པ་དང་།ལྷན་པ་གཅིག་གམ། གཉིས་སམ། གསུམ་མམ། བཞིས་གླན་དུ་རུང་ཞིང་བྱེད་དུ་གཞུག་ནུས་པ་གང་དག་ཡིན་པ་དེ་དག་གི་ནང་ནས་ལྷུང་བཟེད་ཡོངས་སུ་ལོངས་སྤྱད་པར་བཟོད་པ་གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་ཡོད་ཅིང་བདོག་བཞིན་དུ་ལྷུང་བཟེད་གཞན་ཚོལ་བར་བྱེད་ན། དེ་ལ་དེ་ལས་བྱུང་ བ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བར་འགྱུར་རོ།།ད་ནི་འདི་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ལྷུང་བཟེད་དེ་ཡོད་པ་ཉིད་ན་ཅི་ཞིག་ལྟག་པར་སྤྱད་ན་ཁ་ན་ཐོ་བ་ཅི་འདྲ་བར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་ཁྱིམ་པ་ཉེ་དུ་མ་ཡིན་པ་ལས་བསླང་བས་ཡོངས་སུ་བཙལ་ནའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། ཁྱིམ་པ་ཉེ་དུ་མ་ཡིན་པ་ལས་བསླངས་ཏེ་ཡོངས་སུ་ བཙལ་ན་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ།།འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། གང་ལས་ལྷུང་བཟེད་ཡོངས་སུ་ཚོལ་བར་བྱེད་པ་དེ་གལ་ཏེ་ཁྱིམ་པ་ཡང་ཡིན་ལ་ཉེ་དུ་མ་ཡིན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཞིང་། དེ་ལས་ངག་གི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ཀྱིས་བསླང་བས་ལྷུང་བཟེད་བཙལ་ཏེ་ཐོབ་ན་དེ་ལས་བྱུང་ བའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བར་འགྱུར་རོ།།དེ་ཉིད་བསླབ་པའི་གཞི་གཞན་ལ་ཡང་འདྲ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་གཉིས་ནི་འོག་མ་གཉིས་ལ་ཡང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། འདིའི་འོག་མ་བསླབ་པའི་གཞི་གཉིས་པོ་གང་དག་ཡིན་པ་དེ་དག་ལ་ཡང་ཉེ་དུ་མ་ཡིན་པ་དང་། ཁྱིམ་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་འདི་གཉིས་ རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ།།འོག་མ་གཉིས་ལ་ཡང་ངོ་ཞེས་སྤྱིར་བསྟན་པ་དེའི་བྱེ་བྲག་སྤྱིར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཐ་ག་པ་དང་སྦྱིན་པ་དང་གཞན་དག་ལའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། ཐ་ག་པ་དང་། སྦྱིན་པ་དང་། གཞན་ནི་ཐ་ག་པ་དང་། སྦྱིན་པ་དང་། གཞན་དག་སྟེ། དེ་དག་ཉེ་དུ་མ་ཡིན་ པ་དང་ཁྱིམ་པ་དག་ལའོ།།འདི་ལྟར་གཙུག་ལག་ལས་གཞན་གྱིས་ཀྱང་ངོ་ཞེས་གསུངས་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་གཞན་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་དེ་གཟུང་བར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་ཡང་དེ་ལས་རིན་མེད་པར་ཚོལ་བས་ཕོ་ཉ་ལ་སོགས་པ་གཞན་ལ་འཐག་ཏུ་བཅུག་ན་ཞེས་གསུངས་པ་དེའི་དོན་གཞན་ ཞེས་སྨོས་པས་བསྡུས་པར་རིག་པར་བྱའོ།།འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། ཐ་ག་པ་འཐག་པ་དང་། སྦྱིན་པར་བྱེད་པ་ཁྱིམ་བདག་ལ་སོགས་པ་ལས་གཞན་པའི་ཕོ་ཉ་ལ་སོགས་པ་ཉེ་དུ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དང་། ཁྱིམ་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ལྟུང་བ་འོག་མ་གཉིས་སུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ།

如是,此處文義為:若有堪用的無瑕疵缽器,即遠離軟弱等過失的缽器,或已用一補片、二補片、三補片或四補片補好的缽器,或可用一補片、二補片、三補片或四補片修補且能令人修補的缽器,在這些當中若已有任何一個堪用的缽器,卻仍尋求其他缽器,則對此人產生由此而來的過失。 現在要說明:若已有缽器,做何種過分行為會產生何種過失?為此說”從非親屬在家人處乞求而尋求”。意思是從非親屬在家人處乞求而尋求。 此說明:從何處尋求缽器,若對方既是在家人又是非親屬,以語言表示乞求而尋得缽器,則產生由此而來的過失。 為顯示此規則同樣適用於其他學處,故說”此二者于下二者亦然”。意思是在此後面的兩個學處中,也應了知這”非親屬”和”在家人”兩個條件。 為具體說明”下二者亦然”的總說,故說”于織工、施主及其他”。即織工、施主及其他,這些非親屬和在家人。 雖然律典中也說”其他亦然”,但應知”其他”一詞所指,如彼中所說”若令使者等其他人無償織造”,應知其義為”其他”所攝。 此說明:除織工、施主等施予者外,其他使者等若是非親屬且是在家人,則構成后兩種墮罪,這是結語。

།ཉེ་དུ་མ་ཡིན་པ་ ལྟར་ཉེ་དུ་ལས་ནི་སྐྱེད་དང་ལྷུང་བཟེད་གཉིས་མ་གཏོགས་པ་ལ་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ།ཉེ་དུ་མ་ཡིན་པ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་ཉེ་དུ་མ་ཡིན་པའི་ཡུལ་ལ་ལྟུང་བ་རྣམ་པར་གཞག་པ་སྟེ། ཉེ་དུ་མ་ཡིན་པ་ལ་བསོད་པ་སློང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉེ་དུ་ལས་སློང་བར་བྱེད་ན་ཁ་ན་ མ་ཐོ་བའི་ཉེས་པར་མི་འགྱུར་བར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ།དོན་ནི་དེ་ཡིན་ནོ། །ཉེ་དུ་ལས་ནི་སྐྱེད་དང་ལྷུང་བཟེད་གཉིས་མ་གཏོགས་པ་ལ་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཉེ་དུ་ལས་ཀྱང་སྐྱེད་ཀྱི་བསླབ་པའི་གཞི་ལ་སྤོགས་འདོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་འདི་ལྟ་སྟེ། མངོན་མཚན་ཅན་གྱི་སྤྱོད་པ་དང་། ཉོ་ ཚོང་དག་གི་སྤྱོད་པ་དག་ལས་རྙེད་པ་གྲུབ་པ་དང་།ལྷུང་བཟེད་ཚོལ་བའི་བསླབ་པའི་གཞི་ལ་ལྷུང་བཟེད་ལྷག་པར་གྱུར་པའི་ཉེས་པ་ནི་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ལས་གཞན་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ནི་ཇི་ལྟར་ཉེ་དུ་མ་ཡིན་པ་ལས་ཉེས་པར་འགྱུར་བ་ལྟར་ཉེ་དུ་ལས་ཉེས་པ་མེད་པར་ཤེས་ པར་བྱའོ།།དེ་གཉིས་ཀྱང་ན་སྨད་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི། དངོས་གཞིའི་ལྟུང་བར་ནི་མི་འགྱུར་རོ། །འདིར་གཞུང་ནི་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ལས་ཐ་ག་པ་ཉེ་དུས་ཆོས་གོས་འཐག་ན་ཉེ་དུ་ཡིན་ན་ལྟུང་བ་མེད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་གང་ཡིན་པ་དང་། གཅེར་བུ་པ་ལ་བཟའ་བ་ལ་སོགས་པ་སྦྱིན་ན་ཉེ་དུ་ ཡིན་ན་ལྟུང་བ་མེད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་གང་ཡིན་པ་དང་།ཞུ་བ་ལས་ཀྱང་ཉེ་དུ་ལས་ཟས་བསོད་པ་བླངས་ཏེ་རང་ཟ་བ་དང་། གཅེར་བུ་པ་ལ་སྦྱིན་ཞིང་སྡིག་པ་ཅན་གྱི་ལྟ་བའི་རྣམ་པ་ལས་དབྲལ་བར་འདོད་པས་སྦྱིན་པར་བྱེད་ན་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །ཉེ་དུ་ཡིན་ན་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ་ཞེས་གང་ གསུངས་པ་དེ་ཡིན་ནོ།།ཞར་ལས་བྱུང་བ་བསྟན་ནས་ཁྱིམ་པ་ཉེ་དུ་མ་ཡིན་པ་ལས་བསླང་བས་ཡོངས་སུ་བཙལ་ནའོ་ཞེས་གང་སྨྲས་པའི་ལྟུང་བ་དེའི་སྐབས་སུ་གཏོགས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་འདི་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཉེས་བྱས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷུང་བཟེད་ཚོལ་བ་ཙམ་ལས་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་བའོ། ། དེ་ལས་གྲུབ་ན་དངོས་གཞིའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཁྱིམ་པ་ཉེ་དུ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལས་བསླང་བས་ལྷུང་བཟེད་བཙལ་ཏེ་ལྷུང་བཟེད་ཐོབ་ན་དངོས་གཞིའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བར་འགྱུར་བའོ། །མེད་པ་ཉིད་ལས་ཡོད་པའི་བློ་ཅན་ལ་ནི་ན་སྨད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། མེད་པ་ཉིད་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ལྷུང་བཟེད་སྔ་མ་བྱིན་གྱིས བརླབ་ཏུ་རུང་བ་ཤོས་མེད་པ་ཉིད་ལ་སྟེ།ཆག་པའམ་སྟོར་བ་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་པས་མེད་པར་གྱུར་པ་ལའོ། །ཡོད་པའི་བློ་ཅན་ལ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཡོད་པའི་བློ་དང་བཅས་པ་ལ་སྟེ། བདག་ལ་ལྷུང་བཟེད་གཞན་ཡོད་དོ་སྙམ་པའི་བློ་གང་ལ་ཡོད་པ་ལའོ།

關於”如同對非親屬,除利息和缽器二者外,從親屬處無過”這句話: “如同對非親屬”是指對非親屬對像所制定的過失。應知從親屬處乞求美食等,不會產生如同從非親屬處乞求時的過失,此為其義。 “從親屬處除利息和缽器二者外無過”是說:從親屬處也會在利息學處中因貪求而產生過失,即通過明示行為和買賣行為獲得利益;在尋求缽器學處中會產生多餘缽器的過失。除此二者外的一切情況,應知如同從非親屬處會產生過失,從親屬處則無過。 這兩種情況也只是應呵責,而不構成根本墮罪。此處經文出自《廣律》:“若親屬織工織法衣,因為是親屬故無過”,以及”若施食等予裸行外道,因為是親屬故無過”。《問事》中也說:“從親屬處乞求美食自食,或施予裸行外道,意在使其遠離惡見,則無過。若是親屬亦復如是。” 說明了附帶內容后,為闡明”從非親屬在家人處乞求而尋求”所說過失的相關內容,故說:“惡作”是指僅尋求缽器即構成惡作。“從彼獲得則為根本”是指從非親屬在家人處乞求尋得缽器,則構成根本過失。 關於”對實無而作有想者應呵責”: “實無”是指無前缽可加持,即因破損或遺失等過失而無有。“作有想者”是指具有認為有的想法,即認為自己另有缽器者。

།ན་སྨད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེ་ལྟར་ དགེ་སློང་གང་ལྷུང་བཟེད་སྔ་མ་ཤོས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཏུ་རུང་བ་ཤོས་མེད་བཞིན་དུ་བདག་ལ་ལྷུང་བཟེད་གཞན་ཡོད་དོ་སྙམ་པའི་བློ་ཡོད་ཅིང་དེའི་ཚེ།གལ་ཏེ་ལྷུང་བཟེད་གཞན་ཚོལ་བར་བྱེད་ན་དེ་ལ་ནི་དངོས་གཞིའི་ལྟུང་བ་ན་སྨད་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ ཚིག་གོ།།ལྷུང་བཟེད་བཙལ་བ་རྙེད་པའི་དུས་ན་སྔ་མ་ཤོས་དགེ་སློང་དེ་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་ལྷུང་བཟེད་ལྷག་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །འདིར་གཞུང་ནི་དགེ་སློང་གིས་ལྷུང་བཟེད་མཆིས་བཞིན་དུ་ལྷུང་བཟེད་གཞན་བླངས་པར་གྱུར་ལ་ལྟུང་བར་ཡང་མི་འགྱུར་བ་འགའ་ མཆིས་སམ།བཀའ་སྩལ་པ། ཡོད་དེ་གལ་ཏེ་བླངས་པ་དང་། སྔ་ཕྱི་མེད་པར་ལྷུང་བཟེད་ཆག་པར་གྱུར་ན་ལྟུང་བ་མེད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་སྤང་བ་མེད་པ་ལས་དགོངས་ནས་ལྟུང་བ་མེད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་པས། དེའི་ཕྱིར་སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བའི་ཉེས་བྱས་ནི་དང་པོ་ཉིད་ ནས་བྱས་པ་ཡིན་ནོ།།དངོས་གཞིའི་དུས་ན་ནི་ལྷུང་བཟེད་སྔ་མ་ཆུད་ཟོས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཉེས་བྱས་ཁོ་ནར་ཟད་དོ། །གལ་ཏེ་ཚོལ་བའི་དུས་ན་ཡང་ལྷུང་བཟེད་དེ་ཆུད་ཟོས་པར་གྱུར་ཟིན་ན་ནི། དེའི་ཚེ་ན་སྦྱོར་བའི་ལྟུང་བ་ཡང་ན་སྨད་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །རང་གི་ཡོ་བྱད་དག་གིས་སོ་ཞེས་བྱ་ བ་ནི།ལྷུང་བཟེད་ཡོད་དུ་ཟིན་ན་ཡང་གལ་ཏེ་རང་གི་རིན་དུ་གྱུར་པའི་ཡོ་བྱད་དག་གིས་ལྷུང་བཟེད་གཞན་ཚོལ་ལམ་ཉོ་བར་བྱེད་ན་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ལྟུང་བ་ན་སྨད་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། བསླང་བས་བཙལ་བ་དང་ཐོབ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་ཡོད་པ་ཉིད་ན་ཡང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རང་གི་ཡོ་བྱད་ དག་ཅེས་བྱ་བར་སྦྱར་ཏེ།ལྷུང་བཟེད་ཀྱི་རིན་དུ་གྱུར་པ་རང་གི་ཡོ་བྱད་དག་ཡོད་ཅིང་བདོག་པ་ཉིད་ན་ལྷུང་བཟེད་མེད་ཀྱང་གལ་ཏེ་ལྷུང་བཟེད་རང་གི་ཡོ་བྱད་དག་གིས་ཉོ་བར་མི་བྱེད་པར་འདི་ལྟར་ལྷུང་བཟེད་དེ་སློང་བར་བྱེད་ན་དེ་ལ་ཡང་ལྟུང་བ་ན་སྨད་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། སློང་བའི་ཚེ་ན་ནི་སྦྱོར་བ་ཞེས་བྱ་ བའི་ཉེས་བྱས་ཕྲ་མོར་འགྱུར་ལ།ཐོབ་ན་ནི་དངོས་གཞི་ཞེས་བྱ་བའི་ཉེས་བྱས་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །ཆོས་གོས་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་ཡང་རིགས་པ་འདི་ཉིད་རིག་པར་བྱའོ། །བཟང་པོ་འདོད་པས་བརྗེ་ནའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ལྷུང་བཟེད་བཟང་པོ་འདོད་པ་ནི་ལྷུང་བཟེད་བཟང་པོ་འདོད་པ་སྟེ། ཨེ་ མའོ་ལྷུང་བཟེད་བཟང་པོ་མཛེས་པ་བདག་གི་ལྷུང་བཟེད་དུ་གྱུར་ཅིག་སྙམ་དུ་དེ་ལྟར་ཞུགས་པའི་འདོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བཟང་པོ་འདོད་པ་ཡིན་ནོ།།བཟང་པོ་འདོད་པ་དེས་བརྗེ་བའི་དོན་དུ་ལྷུང་བཟེད་བཙལ་ཞིང་དེ་སྔོན་དུ་བཏང་སྟེ། རྗེ་བར་བྱེད་ན་ལྟུང་བ་ན་སྨད་པར་ཤེས་པར་ བྱའོ།

我很樂意幫您翻譯這段藏文。以下是完整的中文翻譯: 所謂”輕垢”是指:如果比丘在已有可以加持的缽而無更好的缽的情況下,心中認為自己還有其他缽,此時若尋求其他缽,應知這構成實際的輕垢罪,即成為突吉羅罪。 當尋得新缽時,由於該比丘已無先前的缽,因此不構成多餘缽的過失。這裡的經文是說:比丘已有缽的情況下獲得其他缽,是否有不構成違犯的情況? 佛陀開示道:有的。如果在獲得新缽的同時,不分先後地原缽破損了,則無違犯。這裡是考慮到無需捨棄而說無違犯,因此從一開始就有預備行為所產生的突吉羅罪。在實際行為時,因為先前的缽已損壞,所以僅構成突吉羅罪。如果在尋求時原缽已經損壞,那麼預備行為也僅構成輕垢罪。 關於”以自己的資具”一句:即使已有缽,如果用自己的資具尋求或購買其他缽,這種情況也應知為輕垢罪,因為這不是通過乞求而獲得的。 “即使有這些也是”一句:承接”自己的資具”,意思是即使有可作為缽價的自有資具,在無缽時,如果不用自己的資具購買缽而去乞求缽,對此也應知為輕垢罪。在乞求時構成微小的預備突吉羅罪,獲得時則構成實際的突吉羅罪。對於法衣等物品也應當如此理解。 關於”因貪求好的而交換”一句:貪求好缽是指希望得到好缽,即心想”啊!愿這精美的好缽成為我的缽”,如此生起的欲求就是貪求好缽。以這種貪求之心尋求缽用於交換,預先準備進行交換,應知這構成輕垢罪。

།འོ་ན་བརྗེ་བ་ལས་ལེན་ན་ལྟུང་བ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དེར་ལྟུང་བ་མེད་པར་མ་གསུངས་སམ་ཞེ་ན། བདེན་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་བཟང་པོ་འདོད་པ་མེད་པར་བརྗེ་བའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ལྟུང་བ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཁྱིམ་པ་ཉེ་དུ་མ་ཡིན་པ་ལས་བསླངས་ཏེ་ ཐོབ་ན་ནི་དངོས་གཞིའོ།།མ་བསླངས་པར་རིན་ལ་སོགས་པས་བཙལ་ན་ཉེ་དུ་ཡིན་ཡང་རུང་ཉེ་དུ་མ་ཡིན་ཡང་རུང་ཁྱིམ་པའམ་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ལས་ཐོབ་ན་ནི་ཉེས་བྱས་སོ། །བདག་པོ་མེད་པའི་ལྷུང་བཟེད་བཙལ་བ་ལས་གྲུབ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ཡང་ཉེས་བྱས་སོ། །བཟང་པོ་འདོད་པས་སྔ་མ་ བརྗེས་ནས་གྲུབ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ཡང་ཉེས་བྱས་སོ།།སྦྱོར་བ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་ཉེས་བྱས་སོ། །བཟང་པོ་འདོད་པ་ཉིད་མེད་པར་ལྷུང་བཟེད་བརྗེ་བས་ལྷུང་བཟེད་གྲུབ་ན་ནི་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །གང་དག་ལྷུང་བཟེད་ཚོལ་བ་ལས་བྱུང་བའི་ལྟུང་བ་ཐམས་ཅད་བཟང་པོ་འདོད་པ་ཉིད་ཡན་ལག་ཏུ་རྣམ་ པར་འཇོག་པར་བྱེད་པའི་བཟང་པོ་འདོད་པ་ཉིད་དེ་ལ་ནི།ཁྱིམ་པ་ཉེ་དུ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ལས་ལྷུང་བཟེད་ལྷག་པ་གྲུབ་པའི་དངོས་གཞི་ལ་ནི་སྤང་བར་འགྱུར་རོ། །སྦྱོར་བ་ལ་ནི་ཉེས་བྱས་སོ། །ཡན་ལག་གང་ཡང་རུང་བ་མ་ཚང་བ་ལ་ནི་དངོས་གཞི་ལ་ཉེས་བྱས་སོ། །སྦྱོར་བ་ལ་ནི་ཉེས་བྱས་ཕྲ་མོའོ། ། ཡན་ལག་ཏུ་མ་ཚང་བ་ལ་ནི་དངོས་གཞི་ལ་ཉེས་བྱས་ཕྲ་མོའོ། །སྦྱོར་བ་ལ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་མོའོ། །གལ་ཏེ་ལྷུང་བཟེད་དེ་ཉིད་ཞག་བཅུ་འདས་པར་གྱུར་ན་ནི་དེ་ལ་སྤང་བ་གཞན་ཅིག་ཀྱང་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། བཤགས་པའི་དུས་ན་ཡང་ལྟུང་བ་སྤང་བ་གཉིས་བཤགས་པར་བྱ་དགོས་སོ། །ད་ནི སྤང་བ་བཤགས་པའི་སྦྱོར་བ་གཞན་དག་ལས་འདིའི་བཤགས་པའི་སྦྱོར་བའི་བྱེ་བྲག་བསྟན་པའི་ཕྱིར།འདི་ནི་དགེ་འདུན་ལ་སྤང་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། ལྷུང་བཟེད་ལྷག་པ་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །ཆོས་གོས་ལ་སོགས་པ་སྤང་བའི་རྫས་གཞན་ནི་གང་ཟག་ལ་སྤང་བར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་ ལྷུང་བཟེད་འབྲེལ་བ་མེད་པར་ནི་དགེ་འདུན་ཁོ་ན་ལས་འཐོབ་ཀྱི།གང་ཟག་ལས་མ་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་དགེ་འདུན་ཁོ་ན་ལ་སྤང་བར་བསྟན་ཏོ། །ཅི་ལྷུང་བཟེད་ཐམས་ཅད་དགེ་འདུན་ལ་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་དེའི་ཕྱིར་དུ་མ་ཉིད་ཡིན་ན་མཆོག་ཏུ་འདོད་པ་གཅིག་ གོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ།ལྷུང་བཟེད་ལྷག་པ་དུ་མ་ཉིད་ཡིན་ན་དེ་དག་གི་ནང་ནས་ལྷུང་བཟེད་མཆོག་ཏུ་འདོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་མཆོག་ཏུ་གདམས་པ་གཅིག་དགེ་འདུན་ལ་སྤང་བར་བྱ་བའོ།

以下是完整的中文翻譯: 有人問:在”通過交換而獲得則無違犯”的說法中,不是說過無違犯嗎? 答:誠然如此,但那是就無貪求好物而進行交換的情況而言的。這裡對違犯的界定是這樣的:從非親屬在家人處乞求而獲得,這是實際違犯。若不經乞求而是通過價錢等方式獲得,無論是從親屬還是非親屬、在家人還是出家人處獲得,都構成突吉羅罪。從無主缽的尋求而獲得的,也構成突吉羅罪。因貪求好缽而交換原缽獲得的,也構成突吉羅罪。所有預備行為也都構成突吉羅罪。若無貪求好物之心而通過交換缽獲得缽,則無違犯。 有些人將貪求好物作為尋求缽所生一切違犯的構成要素,對於這種貪求好物的情況:從非親屬在家人處獲得多餘缽的實際行為需要捨棄。預備行為構成突吉羅罪。缺少任何構成要素的實際行為構成突吉羅罪。預備行為構成微小突吉羅罪。不具足構成要素的實際行為構成微小突吉羅罪。預備行為構成極微小罪。如果該缽超過十日,還會產生另一個需要捨棄的違犯,在懺悔時也需要懺悔兩個需要捨棄的違犯。 現在,爲了說明此種捨棄懺悔的方式與其他捨棄懺悔方式的區別,說”這是向僧團捨棄”,這裡指的是多餘的缽。其他如法衣等需要捨棄的物品是向個人捨棄,這是因為若無關聯,缽只能從僧團獲得而不能從個人獲得,因此說明這隻能向僧團捨棄。 有人問:是否所有缽都要向僧團捨棄? 答:不是,因此說”若有多個則捨棄最喜愛的一個”,意思是如果有多個多餘的缽,應當從中選擇最喜愛的一個向僧團捨棄。

།འོ་ན་ལྷུང་བཟེད་ལྷག་མ་གཞན་ཇི་ལྟར་བྱ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་གཞན་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ ཐམས་ཅད་དུ་སྤང་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ།ལྷུང་བཟེད་གཞན་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་ཁོ་ནར་སྤང་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་གྱི། ཡང་ཕྱིར་བླང་བར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་སུ་ལ་སྤང་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་འདི་པ་ལའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། རབ་ ཏུ་བྱུང་བ་འདི་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ནི་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་འདི་པ་སྟེ་དེ་ལའོ།།དགེ་ཚུལ་ལ་སོགས་པ་གང་ཟག་ཐམས་ཅད་ལ་སྤང་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །འདིར་གཞུང་ནི་ལྷུང་བཟེད་ལྷག་མ་རྣམས་ནི་དགེ་སློང་རྣམས་ལ་གོ་བར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དགེ་སློང་ཞེས་སྨོས་ པ་ནི་མཚོན་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དེ།ཆོས་འདི་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྤྱིར་བསྡུའོ། །ལྷུང་བཟེད་ལྷག་པོ་ཚོལ་བ་ལས་བྱུང་བའི་ལྟུང་བ་འབྱིན་པ་པོའི་དགེ་སློང་དེ་ལ་ལྷུང་བཟེད་གང་སྦྱིན་པར་བྱ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ཐ་ཆད་སྦྱིན་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། དགེ་སློང་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལྷུང་ བཟེད་གང་དག་ཡིན་པ་དེ་དག་གི་ནང་ན་ལྷུང་བཟེད་ཐ་ཆད་གང་ཡིན་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་ན་ངན་བསྙིགས་དེ་ལྟུང་བ་འབྱིན་པ་པོ་དེ་ལ་སྦྱིན་པར་བྱའི།སྤངས་པ་དེ་དག་ཉི་ཚེའི་ནང་ན་ཐ་ཆད་འབའ་ཞིག་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཐ་ཆད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དགེ་འདུན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལྷུང་བཟེད་དག་ལས་ཐ་ཆད་ གང་ཡིན་པ་སྟེ།དེ་ཉིད་དགེ་སློང་ལྟུང་བ་འབྱིན་པ་པོ་དེ་ལ་སྦྱིན་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཐབས་གང་གིས་དགེ་འདུན་ལ་ཐ་ཆད་དེ་བསྙིག་པར་བྱ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་བྲིམ་པས་བསྙིག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། སྤང་བའི་ལྷུང་བཟེད་དེ་བྲིམ་པས་དགེ་འདུན་ལས་ལྷུང་བཟེད་ཐ་ཆད་དེ་ བསྙིག་པར་བྱ་བའོ།།བྱེད་པ་པོ་ཅི་ལྟ་བུས་བྲིམ་པས་དགེ་འདུན་ལས་ལྷུང་བཟེད་ཐ་ཆད་དེ་བསྙིག་པར་བྱ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་བསྐོས་པས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། གསོལ་བ་དང་གཉིས་ཀྱི་ལས་ཀྱིས་བསྐོས་པའི་དགེ་སློང་གིས་སོ། །དགེ་སློང་བསྐོས་པ་དེས་ལྷུང་བཟེད་བསྙིགས་ པའི་ཕྱིར་འདྲིམ་པ་ན་དེའི་ཀུན་དུ་སྤྱད་པ་དག་བསྟན་པའི་ཕྱིར།དེས་སང་དེ་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་ན་ཚོགས་པའི་དུས་སུ་དགེ་འདུན་ལ་འཇལ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། བསྐོས་པའི་དགེ་སློང་དེས་སང་ཞེས་བྱ་བ་ཕྱི་དེ་ཉིན་པར་འདྲིམ་པར་དེ་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་ན་དེས་དགོངས་ཀ་ཚུན་ཆད་དགེ་འདུན་ ནམ་ཚོགས་པའི་དུས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་གང་གི་ཚེ་དགེ་འདུན་དུ་གྱུར་པའི་དགེ་སློང་དག་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་གནས་གཅིག་ཏུ་ཚོགས་པར་གྱུར་པའི་དུས་སུ་དགེ་སློང་རྣམས་ལ་འཇལ་བར་བྱའོ།

有人問:那麼其他多餘的缽應當如何處理? 答:為此說”其他的都應當完全捨棄”,意思是其他的缽應當完全捨棄,而不應再取回。 有人問:應當向誰捨棄? 答:為此說”向此出家眾”,即向具有此出家身份者捨棄。這意味著應當向沙彌等一切個人捨棄。這裡的經文說”多餘的缽應當分配給比丘們”。提到”比丘”只是舉例而已,實際上包括此法中的一切出家眾。 有人問:應當給予發露違犯的比丘什麼樣的缽? 答:為此說”應當給予最劣者”,即在所有比丘的缽中,要在所有最劣等的缽中選擇最差的給予發露違犯者,而不是僅從所捨棄的缽中選擇最劣者。“最劣者”是指在僧團所有的缽中最差的那個,應當將這個給予發露違犯的比丘。 有人問:用什麼方法從僧團中選取最劣缽? 答:為此說”應當通過傳遞選取”,即應當通過傳遞捨棄的缽從僧團中選取最劣缽。 有人問:由什麼樣的執事者通過傳遞從僧團中選取最劣缽? 答:為此說”由受派者”,即由白二羯磨選派的比丘。 爲了說明受派比丘為選取缽而傳遞時的行爲規範,說”他明天要做此事時,應在僧團集會時宣佈”。意思是受派的比丘明天,即第二天要進行傳遞時,應當在傍晚之前,即僧團集會時——也就是比丘們為供養等事聚集一處的時候,向比丘們宣佈。

།ཇི་སྐད་འཇལ་བར་བྱ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་ཚེ་དང་ལྡན་པ་དག་བདག་སང་ལྷུང་བཟེད་འབྲེལ་པ་མེད་པར་ འདྲིམ་པར་འགྱུར་གྱི།ཁྱེད་ཅག་རང་རང་གི་ལྷུང་བཟེད་དག་ཐོགས་ལ་དགེ་འདུན་གྱི་ནང་དུ་གཤེགས་པར་མཛོད་ཅིག་ཅེས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། ལྷུང་བཟེད་འབྲེལ་བ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགེ་འདུན་ལས་ཐོབ་པའི་ལྷུང་བཟེད་ཐ་ཆད་ཀྱི་མིང་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ཡང་ཨུན་ན་ཧ་ན་ཞེས་ བྱ་བ་ནི་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ།འདི་ལྟར་ན་ཧ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཧ་ན་བན་དྷ་ཞེས་བྱ་སྟེ། འབྲེལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྐད་ཀྱི་དབྱིངས་ལས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ུན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཨུད་ག་ཏ་ཞེས་བྱ་སྟེ། མེད་པའི་དོན་ཡིན་པས་ལྷུང་བཟེད་དེ་འབྲེལ་བ་མེད་པའམ། འབྲེལ་པ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ པས་ན་དེའི་ཕྱིར་དེའི་མིང་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱའོ།།དེ་ཡང་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱི་ལྷུང་བཟེད་ཀྱི་ཡུལ་ལ་འབྲེལ་བ་ནི་འདི་གཉིས་ཁོ་ནར་ཟད་དེ། བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས་བདག་ཉིད་ཀྱིས་སྤྱད་པ་དང་། ཡོངས་སུ་སྤང་བའི་དུས་ན་ཡང་རང་དབང་ཉིད་དུ་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ལྷུང་བཟེད་ རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་འབྲེལ་བ་མེད་པ་འབྲེལ་པ་ལས་འདས་པ་འབྲེལ་བ་དང་བྲལ་བ་དེ་ནི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་།ཡོངས་སུ་སྤང་བའི་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ནི་ལྷུང་བཟེད་ཀྱང་ཡིན་ལ་འབྲེལ་བ་མེད་པ་ཡང་ཡིན་པས་ན་ལྷུང་ བཟེད་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱའོ།།དེ་ནི་བྲན་གནམ་ཁོལ་དུ་ཕྱུང་བ་དང་འདྲ་སྟེ། གནམ་ཁོལ་དུ་ཕྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བྲན་གྱི་ལས་སུ་ཡང་མི་བསྐོ་ལ་བྲན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡོངས་སུ་གཏང་བར་ཡང་མི་ནུས་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་དེ་ལ་བཟའ་བ་དང་བཏུང་བ་ལ་སོགས་པ་སྦྱིན་པར་ བྱ་དགོས་པ་དེ་བཞིན་དུ་ལྷུང་བཟེད་འདི་ཡང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ལ།ཡོངས་སུ་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡང་མ་ཡིན་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་དེ་ལ་ཁ་བསྒྱུར་བ་དང་། བསྲེག་པ་དང་། བྱི་དོར་ལ་སོགས་པ་ལྷུང་བཟེད་ཀྱི་ནན་ཏན་ཡང་བྱ་དགོས་པས་དེའི་ ཕྱིར་ལྷུང་བཟེད་དེ་ནི་བྲན་གནམ་ཁོལ་དུ་ཕྱུང་བ་དང་འདྲ་བས་འབྲེལ་བ་མེད་པ་ཞེས་བྱའོ།།འཁོད་པའི་དོན་དུ་ནན་ཏན་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བསྐོས་པའི་དགེ་སློང་དེས་དགེ་སློང་རྣམས་འཁོད་པའི་དོན་དུ་སྟན་གདིང་བ་ལ་སོགས་པ་དག་གི་ནན་ཏན་བྱ་བའོ། །བསྔགས་པ་བརྩམ་ཞིང་དབུལ་བར་བྱའོ་ཞེས་ བྱ་བ་ནི།ལྷུང་བཟེད་ཀྱིའོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །བསྔགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོན་ཏན་བསྔགས་པའོ།

有人問:應當如何宣佈? 答:為此說”具壽們,我明天將傳遞無系屬缽,請諸位攜帶各自的缽前往僧團中”。“無系屬缽”應當理解為從僧團獲得的最劣缽的名稱。其中”unnahana”(藏文音譯)意為”無系屬”,因為在語源學中”ha”即”hana bandha”,意為”系屬”。“un”即”udgata”,表示”無”的意思,因此這個缽無系屬或離系屬,所以名為”無系屬”。 比丘們與缽的系屬關係僅有兩種:一是通過加持而自用,二是在捨棄時也要表明自主權。這種無系屬、超越系屬、離系屬的缽,因為既無加持的系屬,也無捨棄的系屬,所以稱為無系屬。它既是缽又是無系屬的,故稱”無系屬缽”。 這就像被解放的奴隸一樣:因為已被解放,既不能指派其做奴隸的工作,又因為是奴隸身份而不能完全放棄,但仍需要給予飲食等。同樣,這個缽既不能加持,也不能捨棄,但仍需要對其進行染色、燒製、清潔等缽器的必要維護。因此,這個缽如同被解放的奴隸,稱為”無系屬”。 “為安坐而做準備”是指受派比丘應當為比丘們安坐而準備鋪設坐具等事。“讚歎而施與”是指對缽而言。“讚歎”即稱揚功德。

།བརྩམ་ཞིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྔགས་པ་བརྩམ་པ་སྟེ། ལྷུང་བཟེད་དབུལ་བ་གང་ལ་བསྔགས་པ་བརྩམ་པ་ཡོད་པ་དེ་ནི། བསྔགས་པ་བརྩམ་ཞིང་དབུལ་བ་སྟེ། དགེ་སློང་བསྐོས་ པ་དེས་དགེ་སློང་རྒན་རིམས་ལ་ལྷུང་བཟེད་འབུལ་བའི་ཚེ་ལྷུང་བཟེད་དེའི་བསྔགས་པ་བརྩམ་ཞིང་དབུལ་བར་བྱའོ།།འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། དགེ་སློང་བསྐོས་པ་དེས་ལྷུང་བཟེད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་བསྔགས་པ་དང་པོར་བྱས་ཏེ། དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱི་མདུན་དུ་བཟུང་ཞིང་དབུལ་བར་བྱའོ། ། བསྔགས་པ་རྣམ་པ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་བརྗོད་པས་ཤེ་ན། དེའི་ཕྱིར་གནས་བརྟན་ལྷུང་བཟེད་འདི་ནི་ཤིན་ཏུ་གསལ་བ་དབྱིབས་ལེགས་པ་ལོངས་སྤྱད་པར་བཟོད་པ་ལགས་ཀྱིས། གལ་ཏེ་བཞེད་ན་སྣོམས་ཤིག་ཅེས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། གནས་བརྟན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དགེ་སློང་རྒན་རིམས རྣམས་ལ་བོད་པའི་ཚིག་གོ།།ལྷུང་བཟེད་འདི་ནི་ཤིན་ཏུ་གསལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། མདོག་ལ་ནག་ནོག་མེད་ཅིང་ཤིན་ཏུ་མཛེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །དབྱིབས་ལགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚད་དང་ལྡན་པའོ། །ལོངས་སྤྱད་པར་བཟོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བུ་གུ་དང་ཆག་གྲུམ་ལ་ སོགས་པའི་སྐྱོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།གལ་ཏེ་བཞེད་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གལ་ཏེ་ལེན་པར་འདོད་ནའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །སྣོམས་ཤིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི། ཁྱེར་ཅིག་ཅེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །ཅི་ལྷུང་བཟེད་ཐམས་ཅད་ལ་དེ་སྐད་བརྗོད་པར་བྱ་འམ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་ཡོན་ཏན་ཇི་ལྟ་བ་ བཞིན་དུའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ།ལྷུང་བཟེད་གང་ལ་ཡོན་ཏན་གང་དང་གང་དག་ཡོད་པ་དེ་དང་དེ་དག་ལ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཤིན་ཏུ་གསལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ནི་མཚོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ན་བླང་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་གལ་ཏེ་འདོད་ན་ལྷུང་བཟེད་ དེ་བླང་བར་བྱའི།མི་འདོད་ན་ནི་མི་བླང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །བར་དུ་ཆོད་པས་བླངས་པ་བསླང་བར་མི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དགེ་འདུན་གྱི་གནས་བརྟན་ལ་སོགས་པ་ཆེས་རྒན་པས་ཀྱང་དགེ་སློང་བསྐོས་པ་དེས་བདག་ཉིད་ལ་བསྟབས་པའི་ཚེ་མ་བླངས་ནས། དགེ་སློང་གཅིག་གིས་བར་ དུ་ཆོད་པའི་འོག་མ་དགེ་སློང་གསུམ་པས་ལྷུང་བཟེད་དེ་བླངས་པ་ན་ཁོ་བོ་འདོད་དོ་ཞེས་བསླང་བར་མི་བྱའོ།།དེ་ལྟར་ཡང་འདིར་གཞུང་ནི་གལ་ཏེ་གནས་བརྟན་གསུམ་པས་ལྷུང་བཟེད་བླངས་པ་ན་དགེ་འདུན་གྱི་གནས་བརྟན་སློང་བར་བྱེད་ན་བརྗོད་པ་དང་པོ་ལ་སྦྱིན་པར་མི་བྱའོ། །བརྗོད་པ་ གཉིས་པ་ལ་ཡང་སྦྱིན་པར་མི་བྱའོ།།བརྗོད་པ་གསུམ་པ་ལ་ནི་སྦྱིན་པར་བྱ་བ་སྟེ། དགེ་འདུན་གྱི་གནས་བརྟན་གྱིས་ནི་འདུལ་བ་དང་འགལ་བའི་ཉེས་བྱས་བཤགས་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དུ་མས་བར་དུ་ཆོད་པ་ཉིད་ལ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཡང་བསླང་བར་མི་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པར་ རིག་པར་བྱའོ།

“著手”是指著手讚歎。凡是對所施予的缽有讚歎著手的,即是”著手讚歎而施予”。受派比丘在向資深比丘施予缽時,應當著手讚歎該缽而施予。 這是指:受派比丘應當首先讚歎缽的功德,然後在比丘們面前持捧並施予。 若問:應當說何種讚歎?為此說:“上座,此缽極為明凈,形狀優美,堪可受用,若是願意,請接受。“其中”上座”是對資深比丘們的稱呼語。“此缽極為明凈”意指顏色無瑕疵且極為美觀。“形狀優美”是指符合尺寸標準。“堪可受用”是因為無孔洞、破損等缺陷。“若是願意”即是說如果想要接受。“請接受”即是說請拿取。 若問:是否對所有缽都如此說?為此說:“應當依照實際功德。“對於每個缽具有什麼功德,就說明那些功德。所說的”極為明凈”等詞是作為示例。 “願意則可取”是說比丘們若是願意則可取該缽,若不願意則不取。 “不應索要被中斷後所取之物”是說:即使是僧團上座等最為資深者,當受派比丘向自己獻供時若未取用,而被一位比丘間隔後由第三位比丘取用該缽時,不應說”我想要”而索要。關於這一點,經文說:“若第三上座取缽時,僧團上座要求,第一次說時不應給予,第二次說時也不應給予,第三次說時應當給予,但僧團上座應懺悔違反律制的突吉羅罪。“應當瞭解,若被多人間隔,更不應索要。

།སློང་བ་ཡོད་ན་ནི་ཚིག་གཉིས་ལ་ནི་མི་སྦྱིན་ཞིང་འོག་མ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བར་དུ་ཆོད་པས་བླངས་པ་ན་གོང་མ་སློང་བ་ཡོད་ན་ཚིག་དང་པོ་དང་གཉིས་པ་གཉིས་ལ་ནི་ལྷུང་བཟེད་དེ་མི་སྦྱིན་ནོ། །འོག་མ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚིག་གསུམ་པ་ལ་ལྷུང་བཟེད་དེ་འདྲིམ་པར་ བྱེད་པའི་དགེ་སློང་གིས་སྦྱིན་པར་མི་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ།།ལྟུང་བ་བྱུང་བ་ལ་སྤང་བར་མི་བྱ་བ་ཉིད་དང་། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་མི་བྱ་བ་ཉིད་དག་གོ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགེ་སློང་ལྟུང་བ་བྱུང་བ་ལ་ལྷུང་བཟེད་འབྲེལ་པ་མེད་པ་དེ་སྤང་བར་མི་བྱ་བ་ཉིད་དང་། བྱིན་གྱི་བརླབ་པར་མི་བྱ་ བ་ཉིད་དག་གོ་བར་བྱའོ།།འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། གང་གི་ཚེ་ལྷུང་བཟེད་བསྙིགས་ནས་ལྟུང་བ་བྱུང་བའི་དགེ་སློང་དེ་ལ་སྦྱིན་པར་བྱེད་པ་ན་དེའི་ཚེ་དགེ་སློང་བསྐོས་པ་དེས་དེ་ལ་འོག་མ་འདི་གཉིས་གོ་བར་བྱ་སྟེ། ལྷུང་བཟེད་འདི་ཁྱོད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་ཡང་མི་བྱ་ལ་ཡོངས་སུ་སྤང་བར་ཡང་མི་བྱ་ སྟེ།ལྷུང་བཟེད་འདི་ནི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པས་བདག་ཉིད་ཀྱིས་སྤྱད་པ་དང་འབྲེལ་བ་དང་ཡོངས་སུ་སྤང་བའི་དུས་ན་རང་དབང་ཉིད་དུ་བསྟན་པའི་འབྲེལ་བ་མེད་པ་ཡིན་པས་ཁྱོད་ཀྱིས་དེང་ཕྱིན་ཆད་ནས་ནམ་མ་ཆག་གི་བར་དུ་ཆོང་ཤིག་ཅེས་ཀྱང་བསྒོ་བར་བྱའོ། །ཉེ་ བར་སྤྱོད་པ་ལ་མ་ཆག་གི་བར་དུ་དལ་བུ་དལ་བུས་སྤྱོད་ཅིག་ཅེས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི།ལྷུང་བཟེད་དེ་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ལྟུང་བ་འབྱུང་བའི་དགེ་སློང་ལ་དགེ་སློང་བསྐོས་པ་དེས་འདི་སྐད་ཅེས་ལྷུང་བཟེད་འབྲེལ་པ་མེད་པ་འདི་མ་ཆག་གི་བར་དུ་དལ་བུ་དལ་བུས་སྤྱོད་ཅིག་ཅེས་ཀྱང་བསྒོ་བར་བྱ་སྟེ། ཁད་ཀྱིས་དལ་ བུ་དལ་བུས་སྤྱད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ།།འདིར་གཞུང་ནི་ནམ་ཆག་པའི་མཐར་ཐུག་གི་བར་དུའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་གཉི་གས་ཀུན་དུ་སྤྱད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ལྷུང་བ་བྱུང་བའི་དགེ་སློང་དེས་ལྷུང་བཟེད་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་དང་། ལྷུང་བཟེད་འབྲེལ་པ་མེད་པ་གཉི་ གས་ཀུན་དུ་སྤྱད་པར་བྱ་བའོ།།དེ་ལ་ཡོ་བྱད་ཆེས་བཟང་པོ་ངེས་པར་སྦྱར་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ལྷུང་བཟེད་འབྲེལ་བ་མེད་པ་དེ་ལ་ལྷུང་བཟེད་ཀྱི་སྣོད་དང་། ཁ་གཡོགས་ལ་སོགས་ཡོ་བྱད་ཆེས་བཟང་པོ་ཆེས་མཛེས་པ་ངེས་པར་སྦྱར་བར་བྱའོ། །འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། ལྷུང་བཟེད་འབྲེལ་བ་མེད་ པ་དེ་ལ་ལྷུང་བཟེད་ཀྱི་སྣོད་ལ་སོགས་པ་ཡོ་བྱད་ཆེས་བཟང་པོ་ཤོས་ངེས་པར་སྦྱར་བར་བྱ་ཞིང་ལྷུང་བཟེད་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

若有索要,則不應在前兩次言語時給予,第三次則不然。這是指:當被中斷後取用時,若上位者索要,在第一次和第二次言語時不應給予該缽。“第三次則不然”意指在第三次言語時,分發缽的比丘不能不給予。 應當瞭解對於已犯戒者,既不應捨棄也不應加持。這是指對於已犯戒的比丘,對於無關聯的缽既不應捨棄也不應加持。 這是指:當選擇缽並給予已犯戒的比丘時,受派比丘應當向其說明以下兩點:此缽你既不應加持也不應捨棄。因為此缽通過加持與自身使用相關聯,而在捨棄時顯示獨立性而無關聯,所以也應告誡說:“從今以後直到未損壞之前,你要保管好。” 關於使用,應告誡說:“直到未損壞之前要謹慎使用”。這是指:對於使用該缽的犯戒比丘,受派比丘應當如此告誡說:“這個無關聯的缽,你要謹慎使用直到它損壞為止”,意思是要逐漸謹慎地使用。這裡的經文說:“直到最終損壞為止。” “他應當同時使用兩者”是指:已犯戒的比丘應當同時使用經加持的缽和無關聯的缽。 “應當為其配備最好的用具”是指:對於那個無關聯的缽,應當配備最好最精美的缽袋、缽蓋等用具。這是指:對於無關聯的缽應當配備最上等的缽袋等用具,而對於經加持的缽則不必如此。

།སྤྱད་པ་ན་ཆེས་ཡང་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསོད་སྙོམས་བླང་བ་ལ་སོགས་པ་སྤྱད་པ་ན་ཕྱེ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ཆེས་ཡང་བ་ལྷུང་བཟེད་འབྲེལ་པ་མེད་པ་དེར་ངེས་པར་སྦྱར་ བར་བྱ།བླུགས་པར་བྱ་ཞིང་ཆེས་ལྕི་བ་ལྷུང་བཟེད་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཤོས་སུ་ངེས་པར་སྦྱར་བར་བྱ་བླུགས་པར་བྱའོ། །འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། བྱ་བ་ལ་ངེས་པར་སྦྱར་བའི་དུས་ཟས་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བར་གནས་པར་གྱུར་པ་ན་ལྷུང་བཟེད་འབྲེལ་པ་མེད་པས། ལས་ཆེས་ཡང་བ་ཞེས་བྱ་ཞིང་ཅིག་ ཤོས་ཀྱིས་ལས་ཆེས་ལྕི་བ་བྱའོ།།ཟས་ཀྱི་བྱ་བ་ཉིད་ལ་ནི་མི་བྱ་བ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟས་བཟའ་བའི་བྱ་བ་བསྒྲུབ་པ་ཉིད་ལ་ནི་ལྷུང་བཟེད་འབྲེལ་པ་མེད་པས། ངེས་པར་སྦྱར་བར་མི་བྱ་བ་ཁོ་ན་སྟེ། དེའི་ནང་ནས་ཟས་བཟའ་བར་མི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། ལྷུང་ བཟེད་འབྲེལ་པ་མེད་པར་ཟས་བཟའ་བར་མི་བྱའོ།།བྱི་དོར་ཡང་དང་པོར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁ་ཟས་འབགས་པའི་དྲིལ་ཕྱི་ལ་སོགས་པའི་བྱི་དོར་ཡང་དང་པོར་ལྷུང་བཟེད་འབྲེལ་བ་མེད་པ་ལ་ངེས་པར་སྦྱར་བར་བྱ་ཞིང་ཕྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཤོས་ལ་བྱ་བའོ། །ལྷུང་བཟེད་ཚོལ་བའི་སྤང་བའོ་ ཞེས་བྱ་བ་དེ་བཤད་ཟིན་ཏོ།། །།ཇི་ཞིག་ལྷག་པར་སྤྱད་ན་འཐག་ཏུ་འཇུག་པའི་སྤང་བར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་རིན་མེད་པར་བསྐོ་བས་སམ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་འཐག་ཏུ་འཇུག་ནའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། ཁྱིམ་པ་ཉེ་དུ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་སྔར་བསྟན་པ་དེ་གཉིས་ཀྱི་རྗེས་སུ་སྦྱར་རོ། །དེ་ལྟར ན་འདིར་ཚིག་གི་དོན་འདི་འབྱུང་སྟེ།ཐ་ག་བ་ཁྱིམ་པ་ཉེ་དུ་མ་ཡིན་པ་ལ་རིན་མེད་པར་ངག་གི་བསྒོ་བས་སམ་ཕོ་ཉ་ལ་སོགས་པ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་འཐག་ཏུ་བཅུག་ན་དངོས་གཞིའི་ལྟུང་བར་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར་སོ་སོ་ཐར་པའི་མདོ་ལས་རང་གིས་བསླངས་པའི་དོག་པ་ཞེས་གསུངས་མོད་ཀྱིས། འདིར་ ནི་རང་གིས་བསླངས་པ་ཉིད་ཁས་བླང་བར་མི་བྱ་སྟེ།དེར་གསུངས་པ་ནི་གླེང་གཞིའི་དབང་གིས་སོ། །གཞན་ལས་ཀྱང་དགེ་སློང་གིས་ཉེ་དུ་ལས་དོག་པ་བསླངས་ནས་ཐ་ག་པ་ཉེ་དུ་མ་ཡིན་པ་ལ་འཐག་ཏུ་བཅུག་ན་སློང་བ་དེ་ལ་ནི་ལྟུང་བ་མེད་ལ། ཐ་ག་པ་ཉེ་དུ་མ་ཡིན་པ་ལ་འཐག་ཏུ་འཇུག་པ་ ནི་སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པས་དེའི་ཕྱིར་འདིར་དོག་པ་སློང་བ་ནི་སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་ཀྱི་དངོས་གཞིའི་རྒྱུར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་གྱི།འདི་ལྟར་འཐག་ཏུ་འཇུག་པ་ནི་དེའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ།

使用時應當輕載,這是指:在乞食等使用時,應當將較輕的物品如麵粉等必定放入無關聯的缽中,而較重的物品則必定要放入經加持的缽中。這是指:當確定使用時,若有食物等物品存在,無關聯的缽應當承擔較輕的工作,另一個則承擔較重的工作。 唯獨不可用於進食,這是指:在進食時決不可使用無關聯的缽,意思是不可從中食用食物。這是指:不可用無關聯的缽進食。 清潔也應首先進行,這是指:對於沾染食物的擦拭等清潔工作,也應首先對無關聯的缽進行,之後再對經加持的缽進行。 以上解釋完畢”尋缽捨墮”。 若問何種過度行為會構成”令織捨墮”,為此說:“若無償指使或通過他人令織”。這要與前文所說的”非親屬在家人”相連。如此,此處文義為:若對非親屬在家織工無償口頭指使,或通過使者等他人令其織造,則構成根本墮罪。 雖然別解脫經中說”自行索要毛料”,但此處不應承認必須是自行索要,因為經中所說是基於緣起情況。其他經典也說:若比丘從親屬處索要毛料后令非親屬織工織造,則索要者無罪,但令非親屬織工織造則構成捨墮。因此,在此處索要毛料並非捨墮的根本因,而是令織造才是其因。

།འཐག་ཏུ་འཇུག་པ་དེ་ཡང་ལན་འགའ་ཐ་ག་པ་ཁྱིམ་པ་ཉེ་དུ་མ་ཡིན་པས་འགྲུབ་པ་ཡང་ ཡོད།ལན་འགའ་ཉེ་དུ་དང་ཉེ་དུ་མ་ཡིན་པ་གཉི་གས་ཅིག་ཆར་འགྲུབ་པ་ཡང་ཡོད། ལན་འགའ་ཁྱིམ་པ་དང་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་གཉི་གས་ཅིག་ཅར་འགྲུབ་པ་ཡང་ཡོད་པས་འདི་ལྟར་དེ་དག་ཐམས་ཅད་དངོས་གཞིའི་ལྟུང་བར་འགྱུར་བ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཉིད་དང་བཅས་པ་ལ་ནི་དེ་མ་ བྱས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ།འདི་ལྟར་ཉེ་དུ་དང་ཉེ་དུ་མ་ཡིན་པ་གཞན་ཉིད་བཅས་པ་ལ་འཐག་ཏུ་བཅུག་ན་དེ་ལྟ་ན་ཡང་འཐག་ཏུ་བཅུག་པ་དེ་ཐ་ག་པ་ཉེ་དུ་མ་ཡིན་པ་དེས་མ་བྱས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་བྱས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་ཉེ་དུ་ དང་ཉེ་དུ་མ་ཡིན་པ་གཉི་ག་ལ་འཐག་ཏུ་བཅུག་ན་ཡང་ཉེ་དུའི་ཕྱིར་ན་ལྟུང་བ་མེད་མོད་ཀྱི།ཉེ་དུ་མ་ཡིན་པའི་དབང་གིས་ཉེ་དུ་མ་ཡིན་པ་སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་དུ་འགྱུར་རོ། །བདག་ཉིད་དང་ཉེ་དུ་མ་ཡིན་པར་བཅས་པས་འཐག་ན་ཡང་དེ་དང་འདྲ་སྟེ། བདག་ཉིད་ཀྱིས་ འཐག་པས་ཉེས་བྱས་སུ་གསུངས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བཟོ་མི་བྱ་བའི་སྤྱིར་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ།འདིར་གཞུང་ནི་བཟོ་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་སྤང་བ་དང་འབྲེལ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་རིན་བྱིན་པ་དང་མ་བྱིན་པ་གཉི་ག་ལ་འཐག་ཏུ་བཅུག་ན་ཡང་རིན་ བྱིན་པའི་ཕྱིར་ནི་ལྟུང་བ་མེད་ཀྱི།རིན་མ་བྱིན་པའི་དབང་གིས་སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་དུ་འགྱུར་ཏེ། གཞན་ཉིད་དང་བཅས་པས་བྱས་པ་ཉིད་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་དེར་འགྱུར་རོ། །འཐག་ཏུ་འཇུག་པའི་སྤང་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བཤད་ཟིན་ཏོ།། །།ད་ནི་འཐག་པ་བསྐྱེད་པའི་སྤང་བ་བརྗོད་པར་བྱ་ སྟེ།དེ་ལ་ཡང་ཡན་ལག་གང་དག་བྱེད་པ་པོར་འགྱུར་བ་དེ་དག་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེའི་ཕྱིར་བཏག་པར་བྱ་བ་བསམ་པ་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྟུང་བ་འབྱིན་པར་བྱེད་པའི་དགེ་སློང་དེའི་ཕྱིར་རོ། །བཏག་པར་བྱ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོས་སོ། །བསམ་པ་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོས་འདི་དེ་ལ་སྦྱིན་ནོ་སྙམ་པའི་བསམ་པ་སྟེ།གོས་གང་གི་དགོས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱི་ཕྱིར་སེམས་པའོ། །བསམ་པ་དེ་ལས་བྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོས་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ལྟུང་བ་འབྱིན་པར་བྱེད་པའི་དགེ་སློང་དེའི་ཕྱིར་བསམ་པ་ལས་བྱུང་བ་ནི་དེའི་བསམ་པ་ལས་བྱུང་བའོ། །དེའི་དངོས་པོ་ནི་ དེའི་ཕྱིར་བསམ་པ་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་དེ།དགེ་སློང་དེའི་ཕྱིར་སྦྱིན་བདག་གི་བསམ་པ་ལས་བྱུང་བའི་གོས་ཉིད་དོ།

這種令織造的情況,有時是由非親屬在家織工完成,有時是由親屬和非親屬同時完成,有時是由在家人和出家人同時完成。爲了證明這所有情況都構成根本墮罪,故說:“即使與他人共同完成,也不能說非由其所為。“這是指:即使令親屬和非親屬共同織造,也不能說非由那位非親屬織工所為,實際上就是由其所為的意思。 因此,即使同時令親屬和非親屬織造,雖然因親屬而無罪,但由於非親屬的緣故,仍構成非親屬捨墮。同樣,若自己與非親屬共同織造也是如此。至於經中所說自己織造為惡作罪,那是就普遍禁止從事手工而言,此處經文說的是”不應從事手工活”,這與捨墮無關。 同樣,若同時令已付酬勞者和未付酬勞者織造,雖然因已付酬勞而無罪,但由於未付酬勞的緣故構成捨墮。即使是與他人共同完成,也同樣構成捨墮。 以上解釋完畢”令織捨墮”。 現在要解說”增加織造捨墮”。爲了說明其中哪些要素構成能作者,故說:“因此,所織物應是出於意樂而生。“其中”因此”是指造成墮罪的比丘。“所織物”是指衣服。“意樂”是指想要將此衣服給予某人的意樂,即因衣服的需求而生起的思心所。“出於意樂而生”是指那件衣服本身。對於造成墮罪的比丘而言,出於意樂而生是指出于其意樂而生。其事物即是出於意樂而生,也就是出於施主為該比丘的意樂而生的衣服。

།འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། གལ་ཏེ་བཏག་པར་བྱ་བའི་གོས་དེ་ལྟུང་བ་འབྱིན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་སྦྱིན་བདག་གིས་བསམ་པ་ཡིན་ལ། དེ་འཐག་པ་བསྐྱེད་པ་དེ་ནི་འཐག་པ་བསྐྱེད་པའི་ སྤང་བའི་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་པའི་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ།།ཁོ་ལག་ཆེ་བ་ཉིད་དམ་འབྲས་བཟང་བ་ཉིད་ལ་ཐ་ག་པ་ངེས་པར་སྦྱར་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་། འཐག་པ་བསྐྱེད་པའི་སྤང་བའི་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་པའི་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་པར་སྦྱར་རོ། །ཁོ་ལག་ཆེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཞེང་ཆེ་བ་དང་ ཁྲུན་རིང་བ་སྟེ།དེའི་དངོས་པོ་ནི་དེ་ཉིད་དོ། །དེ་ལ་ལྟུང་བ་འབྱིན་པར་བྱེད་པས་གལ་ཏེ་ཁོ་ལག་ཆེ་བ་ཉིད་ལ་ཐ་ག་པ་ངེས་པར་སྦྱོར་བར་བྱེད་པའོ། །འབྲས་བཟང་བ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི། ཐར་གྱིས་ཞག་པ་དང་། ཐག་རན་བཟང་བ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་ལ་ཐ་ག་པ་ངེས་པར་སྦྱར་བར་ བྱས་པའོ།།དེ་ལྟར་ཡང་ཁོ་ལག་ཆེ་བ་དང་། འབྲས་བཟང་བའི་སྐབས་ནས། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཐ་ག་པ་གོས་འདི་ཞེང་ཆེ་བ་དང་། ཁྲུན་རིང་བ་དང་། ཐར་གྱིས་ཞག་པ་དང་། ཐག་རན་བཟང་བར་ལེགས་པར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཐག་རན་བཟང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ ནི་ཕྱིར་ཟུག་སྙོམས་པ་དང་།ཤས་བཟང་བ་དང་། སང་སེང་མེད་པ་ཞེས་གསུངས་པས་རྣམ་པར་བཤད་པར་སྦྱར་རོ། །གལ་ཏེ་སྦྱིན་བདག་གི་ཟད་ནའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེ་ལྟར་ཐ་ག་པ་ངེས་པར་སྦྱར་བ་ན་གལ་ཏེ་སྦྱིན་བདག་གི་དོག་པ་ལ་སོགས་པ་ཟད་པར་གྱུར་ན་སྟེ། འཐག་པ་བསྐྱེད་པས་ རིན་སྐྱེ་ལ།དེ་སྐྱེས་པས་སྦྱིན་བདག་གི་ཟད་པར་གྱུར་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། དེས་ན་དངོས་གཞིའི་ལྟུང་བར་འགྱུར་རོ། །རྔན་པ་མ་བྱིན་ན་ཡང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ལྟུང་བ་འབྱིན་པར་བྱེད་པས་ཐ་ག་པ་ལ་རྔན་པ་མ་བྱིན་ནའོ། །འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། གང་གི་ཚེ་ལྟུང་བ་འབྱིན་པ་པོས་ཤིན་ཏུ་བཟང་ པོར་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ་ཞེས་ཐ་ག་པ་ངེས་པར་སྦྱར་བར་བྱས་ནས་དེས་དེའི་ཐར་གྱིས་ཞག་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལག་བྱད་ཀྱི་ལས་སྐྱེས་པར་ནི་གྱུར་ལ་རྔན་པ་ནི་མ་བྱིན་ན་དེའི་ཚེ་ན་དངོས་གཞིར་འགྱུར་བའོ།།དེ་ལྟར་ཡང་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཐ་ག་པ་འདི་ལྟར་ཁོ་བོས་གླ་རྔན་འདི་ལྟ་སྟེ། བཟའ་བའམ་ བཅའ་བ་ཙམ་མམ་བཟའ་རྒྱུ་ཅུང་ཟད་ཅིག་སྦྱིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་ནས་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ།།ཡང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་པ་ནི། སྦྱིན་པར་བྱེད་པའི་དོག་པ་ལ་སོགས་པ་ཟད་པ་དང་། ཐ་ག་པ་རྔན་པ་མ་བྱིན་པ་གཉི་ག་ཡང་སོ་སོར་ལྟུང་བའི་བྱེད་པ་པོའི་གཙོ་བོ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ རོ།།དེས་ན་དེ་གཉི་ག་ཡང་རུང་བ་གཅིག་ཡོད་པ་ན་ཡང་འདིར་དངོས་གཞིར་འགྱུར་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །རྔན་པ་ཁས་བླངས་ཀྱང་རུང་མ་བླངས་ཀྱང་རུང་སྟེ། བཅོལ་བས་ཁོ་ལག་ཆེ་བ་ཉིད་དང་འབྲས་བཟང་བ་ཉིད་གྲུབ་ན་འདིར་དངོས་གཞིའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བར་འགྱུར་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ།

這是完整的中文直譯: 此處說明:如果所要織造的衣服是施主為造成墮罪者的意樂所致,那麼增加織造就成為增加織造捨墮的能作要素。 關於”確定織工製作更大尺寸或更好品質”,這也是構成增加織造捨墮的能作要素。“更大尺寸”是指更寬大和更長,其事物即是如此。其中造成墮罪者令織工確定製作更大尺寸。“更好品質”是指織得更細密、織紋更好等,令織工確定製作這樣的品質。 因此,在更大尺寸和更好品質的情況下,經中說:“具壽織工,請將此衣織得寬大、長度更長、更加細密、織紋更好。""織紋更好”是指經緯均勻、質地優良、沒有疏漏,如是解釋。 “若施主資財耗盡”是指:如此確定織工時,若施主的線等耗盡,由於增加織造而增加費用,因費用增加導致施主資財耗盡,應知此時構成根本墮罪。 “若未給工錢也是”是指造成墮罪者未給織工工錢。此處說明:當造成墮罪者囑咐織工要做得特別好,織工已完成細密織造等工藝,但未給工錢時,即構成根本墮罪。 因此經中說:“具壽織工,我將給你這樣的工錢,即食物或零食,或少許食材。” 說”也是”的目的是爲了表明施主資財耗盡和未給織工工錢這兩者都各自是造成墮罪的主要因素。因此,只要有其中之一,就必定構成根本墮罪。 無論是否承諾給工錢,只要囑託而完成更大尺寸或更好品質,就必定構成根本過失。

། ཁས་བླངས་པ་མ་བྱིན་ན་ནི་མ་བྱིན་པར་ལེན་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བར་ཡང་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ།། །།བམ་པོ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་པ། སྦྱིན་པར་བྱེད་པས་དེའི་དོན་དུ་རྗེས་སུ་མ་གནང་བ་ལྟ་བུ་ནི་བྱེད་པ་པོ་དག་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྦྱིན་པར་བྱེད་པས་དགེ་སློང་གང ལ་ཁོ་ལག་ཆེ་བ་དང་འབྲས་བཟང་བ་ཞེས་སྔར་བསྟན་པ་དེའི་དོན་དུ་རྗེས་སུ་མ་གནང་ཞིང་ཁས་མ་བླངས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྦྱིན་པར་བྱེད་པས་དེའི་དོན་དུ་རྗེས་སུ་མ་གནང་བ་ཡིན་ཏེ།ཁྱོད་ཉིད་ཅི་དགའ་བར་གོས་བྱེད་དུ་ཆུག་ཅིག་ཅེས་དེ་ལྟར་སྦྱིན་པར་བྱེད་པས་དགེ་སློང་གང་ལ་རྗེས་སུ་གནང་བར་མ་ བྱས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ།།ཡང་ན་སྦྱིན་པར་བྱེད་པས་གལ་ཏེ་གོས་གང་ལ་གོས་འདི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མཛེས་པར་བྱའོ་ཞེས་དོན་དེ་རྗེས་སུ་མ་གནང་ཞིང་ཁས་མ་བླངས་པ་སྟེ། དེའི་ཚེ་ན་གོས་ཀྱི་དོན་དེ་རྗེས་སུ་མ་གནང་བ་ཡིན་ནོ། །སུས་ཤེ་ན་སྦྱིན་པར་བྱེད་པས་ཏེ། སྦྱིན་བདག་གིས་སོ། ། འདིར་གལ་ཏེ་ཁས་བླངས་པ་ལེན་པར་མི་བྱེད་ན་ཐ་ག་པ་ཡང་སྦྱིན་བདག་ཡིན་ནོ། །འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། གལ་ཏེ་སྦྱིན་བདག་གིས་དོན་དེ་རྗེས་སུ་མ་གནང་བ་ཡིན་ནོ། །ཡན་ལག་དེ་ཡང་ལྟུང་བའི་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་འཚོལ་བའི་མདུན་རོལ་དུ་སྔར་རྗེས་སུ་མ་གནང་ན་ཞེས་གསུངས་པ ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་རང་གི་དད་པས་མགྲོན་དུ་གཉེར་བ་མ་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །ཡན་ལག་དེ་དག་ནི་ལྟུང་བའི་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་ནོ། །གནས་སྐབས་གང་ལ་ཡན་ལག་དེ་དག་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དེ་འདིའི་བྱེད་པ་པོ་དག་ཡིན་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་གྲུབ་པ་ན་དངོས་གཞིའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། གོས་གྲུབ་ པའི་གནས་སྐབས་ན་ཡན་ལག་དེ་དག་དངོས་གཞིའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བའི་བྱེད་པ་པོ་དག་ཡིན་ནོ།།འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། གོས་གྲུབ་ན་དངོས་གཞིའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བར་འགྱུར་རོ། །མདུན་རོལ་དུ་དེའི་ཕྱིར་བསམ་པ་ལས་བྱུང་བ་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་པ་ཐ་དད་པ་ནི་ཉེས་བྱས་ཀྱིའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གོས་གྲུབ་པའི་མདུན་རོལ་ དུ་སྦྱོར་བའི་གནས་སྐབས་ན་དགེ་སློང་དེའི་ཕྱིར་བསམ་པ་ལས་བྱུང་བའི་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་པ་ཐ་དད་པ་བསོད་སྙོམས་ལ་སོགས་པ་ལ་འགྲོ་བ་དང་བཅས་པ་ལ་སོགས་པ་ཚོལ་ཞིང་དེར་ཁྱེར་བ་ནི་ཐམས་ཅད་སྦྱོར་བ་གཅིག་པའི་ཕྱིར་ཉེས་བྱས་ཀྱི་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་ནོ།།འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། གོས་གྲུབ་ པའི་མདུན་རོལ་དུ་གོས་བསྒྲུབ་པའི་དོན་དུ་རྩོམ་པ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པའི་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་པ་གང་ཅི་བྱེད་ཀྱང་རུང་སྟེ།སྦྱོར་བ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་བའི་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡན་ལག་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཉེས་བྱས་གཅིག་གི་བྱེད་པ་པོ་དག་ཡིན་གྱི། ཁྲི་ལས་ལྡང་བ་ལ་སོགས་པ་དག་སོ་སོ་ཐ་དད་པ་ ནི་མ་ཡིན་ནོ།

以下是完整的中文直譯: 若未給予已承諾之物,則也將構成不與取之過失。 第二十一品: 關於”施主未隨許其目的等即為能作”,是指:施主對於比丘前述的更大尺寸和更好品質之目的未隨許且未承諾,這就是施主未隨許其目的。意思是施主未對比丘隨許”你可隨意製衣”。 或者,若施主對於某衣未隨許且未承諾”此衣應當各方面都做得莊嚴”,那時即是施主未隨許衣之目的。由誰未隨許?由施主。此處若不接受承諾,織工也是施主。 此處說明:若施主未隨許其目的,此支分也是墮罪的能作。因此經中說:“若在尋求之前未先隨許。” 意思是”若非由自信心邀請為客”。這些支分是墮罪的能作。 若問:在何種情況下這些支分成為此過失的能作?為此說”完成時為根本”。即在衣完成之時,這些支分成為根本過失的能作。 此處說明:衣完成時構成根本過失。之前為此意樂所生的不同追求是惡作的,是指:在衣完成之前的加行階段,比丘為此意樂所生的不同追求,如往乞食等並攜帶等尋求,由於都是一加行,故都是惡作的能作。 此處說明:在衣完成之前,為成辦衣而作的任何一個追求,由於是一加行所攝的追求,這些支分都是一個惡作的能作,而不是如起座等各別分開的。

།དེ་ལྟར་འདིར་གཞུང་ནི་དགེ་སློང་གིས་གོས་ཀྱི་དོན་དུ་ཅི་ཙམ་ཅུང་ཟད་ལག་པ་དག་འཁྲུ་བར་བྱེད་པ་དང་། ལྷུང་བཟེད་འཁྲུ་བར་བྱེད་པ་དང་། འགྲོ་བ་དང་། འོང་བ་དང་། བསོད་སྙོམས་ཐོབ་ནས་ཐ་ག་པ་ལ་སྦྱིན་པར་བྱེད་ན་ཐམས་ཅད་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་རོ། །གོས་གྲུབ་ན་ནི་ སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ།།ཅི་ཙམ་ཅུང་ཟད་ཅེས་བྱ་བ་དང་། ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བའི་ཚིག་ནི་རྩོམ་པ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པའི་བྱ་བ་རྣམས་ལ་ཡང་དང་ཡང་དུ་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་ཅིང་རྣམ་པར་གནས་པ་ལ་བྱའི། ལག་པ་འཁྲུ་བ་ལ་སོགས་པ་དག་ཐ་དད་པར་གྱུར་པ་ནི་མ་ཡིན་ ནོ།།མ་བསྒོ་བར་ཉེ་བར་འགྲོ་བ་ནི་དེ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཉེས་བྱས་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་ཏེ། མ་བསྒོ་བར་ཞེས་བྱ་བ་སྦྱིན་བདག་གིས་དགེ་སློང་ལ་མ་སྨྲས་མ་བསྒོ་བར་སྦྱིན་བདག་གི་དྲུང་དུ་ཉེ་བར་འགྲོ་བ་གང་ཡིན་པའི་ཉེ་བར་འགྲོ་བ་དེ་ནི་ཉེས་བྱས་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། གལ་ཏེ་ སྦྱིན་བདག་གིས་དགེ་སློང་དེ་ལ་ཁྱོད་ཀྱི་ཕྱིར་གོས་འཐག་ཏུ་གཞུག་གིས།དུས་དུས་སུ་བཞུང་ལ་གོས་འཐག་པ་གཟིགས་ཤིག་ཅེས་མ་བསྒོ་བར་འོན་ཀྱང་དགེ་སློང་དེ་ཆེས་མཛེས་པར་བསྒྲུབ་པའི་བསམ་པས་ཉེ་བར་འགྲོ་ཞིང་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་སྨྲ་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་རོ། །འདིར་གཞུང་ ནི་ཞུ་བ་ལས་དགེ་སློང་གི་ཕྱིར་ཁྱིམ་པས་གོས་འཐག་ཏུ་བཅུག་ནས་དགེ་སློང་དེ་ཡང་ཉེ་བར་འགྲོ་ན་ཐ་དད་པར་མི་བྱེད་ཀྱང་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ།།ཐ་དད་པར་མི་བྱེད་ཅེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་དེ་ནི་འདི་ལྟར་དགྲོལ་བར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ཀྱེ་མ་བདག་གི་ཕྱིར་གོས་འཐག་པ་དེར་བདག་ སོང་ནས་གོས་དེ་ཤིན་ཏུ་མཛེས་པར་གྱུར་ན་ཅི་མ་རུང་སྙམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་བསམ་པས་དེར་འགྲོ་མོད་ཀྱི།འོན་ཀྱང་གོས་ལ་ཐ་དད་པར་དབྱེ་བའི་ཕྱིར་དང་། སྣ་ཚོགས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང་། ཤིན་ཏུ་མཛེས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འཚོལ་བར་མི་བྱེད་ན་ཡང་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་བ་སྟེ། དེ་ཡང་སྦྱོར་བ་ ལས་བྱུང་བའི་ཉེས་བྱས་ཡིན་ནོ།།འཐག་པ་བསྐྱེད་པའི་སྤང་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བཤད་ཟིན་ཏོ།། །།འཕྲོག་པའི་སྤང་བ་ལ་ཡན་ལག་གང་དག་བྱེད་པ་པོ་དག་ཡིན་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་དབྲལ་བར་བྱ་བ་དགེ་སློང་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། དབྲལ་བར་བྱ་བ་གང་ལས་གོས་ འཕྲོག་པར་བྱ་བ་དེ་དགེ་སློང་ཉིད་ཡིན་ན་ཡན་ལག་ཡིན་ནོ།།འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། གང་ལས་གོས་འཕྲོག་པར་བྱ་བ་དེ་གལ་ཏེ་དགེ་སློང་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་གསོལ་བ་དང་བཞིའི་ལས་ཀྱིས་བསྙེན་པར་རྫོགས་པ་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ།

如此,此處經文說:比丘為衣之目的而洗手、洗缽、往來、得到乞食后給予織工等所有這些行為都將成為惡作。若衣完成則成為尼薩耆波逸提。 “所有這些”和”任何”等詞,是指在一個行為中反覆追求和持續的行為,而不是指洗手等各別的行為。 關於”未受囑託而前往即是彼”,應理解為”即是惡作”。“未受囑託”是指未經施主對比丘說明和囑託而前往施主處,這種前往即構成惡作。 此處說明:即使施主未對該比丘囑咐”我將令人為你織衣,你要時常前往觀看織衣”,但比丘出於使衣更加莊嚴的意樂而前往,雖然什麼也不說,仍將構成惡作。 此處經文即《問經》所說:“若居士為比丘令織衣,該比丘前往,即使不作區分也將構成惡作。” “不作區分”一詞應如是理解:雖然是想著”啊!我去看為我織衣,若衣變得非常莊嚴該多好”這樣的意樂而去,但即使不為區分衣的種類、多樣性和極其莊嚴而尋求,也將構成惡作。這也是由加行所生的惡作。 令織增長之捨墮已解說完畢。 關於奪取之捨墮,若問何等支分是能作?為此說”所應分離者即是比丘”。即所應分離者,也就是應從其奪取衣物者若是比丘,則是支分。 此處說明:若所應奪取衣物者是比丘,即”若是經白四羯磨受具足戒者”的意思。

།ཅི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཁོ་ན་ཕྲོགས་ན་ཁ་ན་མ་ཐོ་ འདི་ཉིད་དུ་འགྱུར་རམ།འོན་ཏེ་གཞན་གྱི་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་དབྲོག་པར་བྱ་བ་རང་གི་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། དབྲོག་པར་བྱ་བའི་གོས་རང་གི་ཉིད་མ་ཡིན་ན་ལྟུང་བའི་ཡན་ལག་ཡིན་ནོ། །འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། གོས་གང་ཡང་རུང་བ་དབྲོག་པར་བྱ་བ་དེ་གལ་ཏེ་གཞན་གྱིས་བྱིན་པ་ཡིན་ ནམ་རང་གིས་ལྟོས་པ་མེད་པའི་སེམས་ཀྱིས་བྱིན་པ་ཡིན་ལ།དེ་ཕྲོགས་ན་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་འདིར་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་གཙུག་ལག་ལས་རང་གིས་བྱིན་པ་ཁོ་ན་ཡན་ལག་ཏུ་གསུངས་ཏེ། ཡང་དགེ་སློང་གང་གིས་དགེ་སློང་ལ་གོས་བྱིན་ནས་ཞེས་གསུངས་སོ་ཞེ་ན། བདེན་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་གླེང་གཞིའི་ དབང་གིས་དེ་སྐད་གསུངས་ཏེ།འདི་ལྟར་རང་གིས་བྱིན་པ་ཕྲོགས་ན་ཉེས་པར་འགྱུར་བ་ལས་ན། གཞན་གྱིས་བྱིན་པ་ཕྲོགས་ན་ལྟ་ཆེས་ཉེས་པར་འགྱུར་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་དགེ་སློང་གང་དགེ་སློང་ལ་གོས་བྱིན་ནས་དེའི་འོག་ཏུ་ཁྲོས་འཁྲུགས་རྔམས་པར་གྱུར་ཏེ། ཡི་མ་རངས་ནས་ འཕྲོག་གམ་འཕྲོག་ཏུ་བཅུག་ཅིང་།ཇི་ཙམ་དུ་གོས་ཀྱི་གྲཝ་ལུས་ལས་བྲལ་བར་བྱེད་ན་སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་འདི་རྐུ་སེམས་མེད་པ་ཡིན་གྱི། རྐུ་སེམས་ཡོད་ན་ནི་མ་བྱིན་པར་ལེན་པར་གཏོགས་པའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བར་ཡང་འགྱུར་རོ། །དེ་གོས་ཉིད་ཡིན་ནའོ་ཞེས་ བྱ་བ་ནི།དབྲོག་པར་བྱ་བ་དེ་གོས་ཉིད་ཡིན་ན་ལྟུང་བའི་ཡན་ལག་ཏུ་འགྱུར་བའོ། །འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། གལ་ཏེ་དབྲོག་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་དེ་གོས་ཉིད་ཡིན་ན་ལྟུང་བའི་ཡན་ལག་ཏུ་འགྱུར་རོ། །འདིར་གོས་ཞེས་སྨོས་པ་ནི་མཚོན་པ་སྟེ། དགེ་སློང་གི་ཡོ་བྱད་གཞན་ཡང་ཕྲོགས་ན་དངོས་གཞིའི་ཁ་ན་མ་ ཐོ་བར་འགྱུར་རོ།།དེའི་འམ་དེས་བསྐོས་པའི་ལུས་དང་ངག་བསྡུས་པའམ། ཐ་དད་པ་དག་གིས་དབྲོག་པའི་དོན་དུ་ཞུགས་པ་ལྟ་བུ་ནི་བྱེད་པ་པོ་དག་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྟུང་བ་འབྱིན་པར་བྱེད་པའི་འོ། །དེས་བསྐོས་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྟུང་བ་འབྱིན་པར་བྱེད་པ་དེས་བསྐོས་ པའིའོ།།ལུས་དང་ངག་བསྡུས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ལུས་དང་ངག་གཉི་ག་བསྡུས་པས་དབྲོག་པའི་དོན་དུ་ཞུགས་པའོ། །ཐ་དད་པ་དག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ལུས་ཀྱང་ཐ་དད་པར་ཞུགས་ལ། ངག་ཀྱང་ཐ་དད་པར་ཞུགས་པ་སྟེ། འོན་ཀྱང་ལྟུང་བ་ནི་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་རོ། །ལྟ་བུ་ནི་བྱེད་པ་པོ་དག་ཡིན་ ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི།ཡན་ལག་དེ་ལྟ་བུ་དག་ནི་བྱེད་པ་པོ་དག་ཡིན་ནོ། །འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། གལ་ཏེ་ལྟུང་བ་འབྱིན་པར་བྱེད་པའི་ལུས་དང་ངག་དག་གིས་ཅིག་ཅར་དབྲོག་པའི་ཕྱིར་བྱ་བ་བྱེད་དམ་རིམ་གྱིས་བྱེད་དུ་བཅུག་ཀྱང་རུང་སྟེ། ལྟུང་བ་གཅིག་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ལ་བཅོལ་བས་ཀྱང་དེ་དང་ འདྲའོ།

若是奪取自己的[衣物],是否會構成此過失?還是[必須是奪取]他人的?為此說”所應奪取者非自己所有”。即所應奪取的衣物若非自己所有,則是違犯的支分。 此處說明:任何所應奪取的衣物,若是他人所施或自己已以無所顧戀之心施予,而奪取之,則構成此過失。 若問:經中僅說自己所施為支分,如說”若比丘施衣與比丘”,[為何如此]?誠然如此,但這是依據[經中]緣起而如是說。應知若奪取自己所施會構成過失,則奪取他人所施更將構成過失。 如是經中說:“若比丘施衣與比丘后,其後因忿怒、不悅而奪取或令人奪取,只要使衣物與身體分離,即成尼薩耆波逸提。“此過失是無盜心的情況,若有盜心,則也將構成不與取之過失。 “若是衣物本身”是指:所應奪取者若是衣物本身,則成為違犯的支分。此處說明:若所應奪取之物是衣物本身,則成為違犯的支分。此處說”衣物”是舉例說明,若奪取比丘的其他資具,也將構成根本過失。 關於”由其本人或其所派遣者以合一或分別的身語而入于奪取之事者即是能作”,其中”其”指違犯者,“其所派遣”指違犯者所派遣。“身語合一”指以身語二者合一而入于奪取之事。“分別”指身別入、語別入,然而[最終]成為一個違犯。“即是能作”指具有如是支分者即是能作。 此處說明:若違犯者以身語同時作奪取之事,或令[他人]次第而作皆可,[都]將構成一個違犯。委託他人[奪取]也是如此。

།གང་གི་ཕྱིར་རང་གིས་བྱས་པ་དང་། གཞན་བྱེད་དུ་བཅུག་པ་ལ་བྱེ་བྲག་མེད་པ་དེའི་ཕྱིར་རང་གི་ལུས་དང་ངག་བསྡུས་པས་བྱས་སམ། གཞན་བྱེད་དུ་བཅུག་ན་ཡང་ཡན་ལག་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཡན་ལག་དེ་དག་ནི་བྱེད་པ་པོ་དག་ཡིན་ནོ། །གནས་སྐབས་གང་ལ་ཡན་ལག་དེ་དག་ཁ་ན་ མ་ཐོ་བ་གང་གི་བྱེད་པ་པོ་དག་ཡིན་ཞེ་ན།དེའི་ཕྱིར་ལུས་ལས་ཐ་དད་པའི་དངོས་པོར་གྱུར་པ་མཐར་ཐུག་པ་ན་མཐའི་འོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། འདིར་དབྲལ་བར་བྱ་བའི་དགེ་སློང་གང་ཡིན་པ་དེའི་ལུས་ལས་ཆོས་གོས་ལ་སོགས་པ་རང་གི་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ཐ་དད་པའི་དངོས་པོར་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཐ་དད་པར་ བྱས་པར་གྱུར་པའི་མཐར་ཐུག་པ་ན་ཞེས་བྱ་བ་མཐར་ཐུག་པར་གྱུར་པའི་དུས་ན་མཐའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་གཞིའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བའི་བྱེད་པ་པོ་དག་ཡིན་ནོ།།འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། གལ་ཏེ་དགེ་སློང་གིས་དགེ་སློང་ལས་གཞན་གྱིས་བྱིན་པའི་གོས་རང་ངམ། གཞན་གྱི་ལུས་དང་ངག་དག་གིས་ཅིག་ཅར་ རམ་རིམ་གྱིས་ཀྱང་རུང་སྟེ།འཕྲོག་པར་བྱེད་ཅིང་ལུས་ལས་ཐ་དད་པའི་དངོས་པོར་གྱུར་པའི་མཐར་ཐུག་པའི་དུས་ན་དངོས་གཞིའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བར་འགྱུར་རོ། །སྦྱོར་བ་ལ་ནི་ཉེས་བྱས་ཀྱིའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཡན་ལག་དེ་དག་སྦྱོར་བའི་གནས་སྐབས་ལ་ནི་ཉེས་བྱས་ཀྱི་བྱེད་པ་པོ་དག་ ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ།།དེ་ནི་ཕྱིར་སྦྱིན་པར་བྱ་བ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གོས་ཕྲོགས་པ་དེ་ནི་བདག་པོ་དེ་ལ་ཕྱིར་སྦྱིན་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པའོ། །དེ་སྐད་བསྟན་ཏེ། ཕྲོགས་པའི་གོས་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡོངས་སུ་ལོངས་སྤྱད་པར་མི་བྱའོ། །ཇི་སྟེ་ཡོངས་སུ་སྤྱད་པར་ གྱུར་ན་ཡང་དེའི་ལྷག་མ་ཡོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ཕྱིར་སྦྱིན་པར་བྱ་སྟེ།ཇི་སྲིད་དུ་མི་སྦྱིན་པ་དེ་སྲིད་དུ་ལྟུང་བ་བཤགས་སུ་མི་རུང་ངོ་། །དེ་ལྟར་ཡང་འདིར་གཞུང་ནི་དགེ་སློང་དེས་གོས་དེའི་ལྷག་མ་ཡོད་པ་ཕྱིར་སྦྱིན་པར་བྱ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་རང་གི་དོན་ཉིད་ནི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ བྱ་བ་ནི།གཞན་ལ་འཕྲོག་པ་འདི་ལ་རང་གི་དོན་ཉིད་ནི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་ཏེ། བྱེད་རྒྱུ་མ་ཡིན་པའོ། །འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། གོས་འཕྲོག་པ་འདི་ལ་དགེ་སློང་གིས་རང་གི་དོན་ཉིད་དུ་ལྟུང་བའི་བྱེད་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་ཕྱིར་ཚིག་གིས་ཀྱང་འཕྲོག་ན་དངོས་གཞིའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བར་འགྱུར་རོ།

由於自作與令他作無有差別,因此無論是以自身語合一而作,還是令他人作,都是支分。所以這些支分即是能作者。 若問:在何種情況下,這些支分是何種過失的能作者?為此說”當[所奪物]成為與身體分離的事物之究竟時為根本[過失]“。此處所說,當應分離的比丘之衣等非己所有物成為與身體分離的事物,即所謂成為分離時,于究竟成就之時,“根本”是指成為根本過失的能作者。 此處說明:若比丘以自身或他人之身語,無論同時或次第,從比丘處奪取他人所施之衣,當成為與身體分離的事物之究竟時,即成為根本過失。 “于加行則為突吉羅”是指:這些支分于加行階段則是突吉羅的能作者之意。 “此應歸還”是指:所奪之衣應歸還其主人。此處說明:所奪之衣不應受用。若已受用,則應歸還其剩餘部分。在未歸還之前,不得懺悔違犯。如是此處經文說:“彼比丘應歸還該衣之剩餘”。 “於此為己利非為支分”是指:於此奪取他人[之事]中,為己利非為支分,即非作因。此處說明:於此奪衣[之事]中,比丘為己利非為違犯之作因,因此即便為他人利益而以言語奪取,也將構成根本過失。

། བསྙེན་པར་མ་རྫོགས་པ་ལ་ནི་སྐྲོད་པ་དང་འདྲའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དཔེར་ན་གཙུག་ལག་ཁང་ནས་དགེ་སློང་མ་ལ་སོགས་པ་དགེ་སློང་ངམ། དགེ་སློང་མ་འམ། དགེ་སློབ་མ་ལ་སོགས་པས་སྐྲོད་པར་བྱེད་པ་ཉེས་བྱས་སུ་གསུངས་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་དགེ་སློང་དང་དགེ་སློང་མ་དག་དགེ་སློབ་མ་ལ སོགས་པས་སྐྲོད་པར་བྱེད་པ་ཡང་ཉེས་བྱས་སུ་གསུངས་པ་དང་འདྲ་བར་འཕྲོག་པའི་བསླབ་པའི་གཞི་འདི་ལ་ཡང་བསྙེན་པར་མ་རྫོགས་པ་ལ་ནི་ཉེས་བྱས་སུ་རྣམ་པར་གཞག་པར་རིག་པར་བྱའོ།།དེ་ལྟར་ཡང་འདིར་གཞུང་ནི་དགེ་ཚུལ་ལ་སོགས་པའི་འཕྲོག་པ་ཉིད་ལ་གཞུང་ནི་དགེ་སློབ་མ་ དང་དགེ་ཚུལ་དང་དགེ་ཚུལ་མས་ནི་ཉེས་བྱས་ཀྱི་ལྟུང་བར་འགྱུར་རོ།།ཁྱིམ་པ་དང་ཁྱིམ་པ་མོས་ནི་བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པ་མང་དུ་འཕེལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །འཕྲོག་པ་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། རང་གི་ཉིད་སེལ་བར་འགྱུར་བ་དང་། བློ་གྲོས་ངན་པས་བྱས་པ་དང་། རིགས་པའི་དོན་གྱི་དབང་གིས་བྱས་པའོ། །དེ་ལ་རང་གི་ཉིད་སེལ་བར་གྱུར་པ་ཁོ་ན་འཕྲོག་པའི་ལྟུང་བའི་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རང་གི་ཉིད་སེལ་བར་གྱུར་པའི་འཕྲོག་པ་འདིར་བསྡུས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། རང་གི་ཉིད་ཀྱི་སེལ་བ་འདིར་རང་གི་ཉིད་སེལ་བའོ། ། དེར་གྱུར་པ་ནི་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་འཕྲོག་པ་སྟེ། དེ་བསླབ་པའི་གཞི་འདིར་བསྡུས་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའི། གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། འཕྲོག་པ་རྣམ་པ་གསུམ་ལས་རང་གི་ཉིད་སེལ་བར་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བའི་འཕྲོག་པ་གཅིག་པུ་ཁོ་ན་ལས་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་འདིར་འགྱུར་ལ། སྦྱོར་བ་ལ་ནི་ཉེས་བྱས་སོ། །འདིར་གཞུང་ནི་དགེ་སློང་ཁྱོད་ལ་གོས་མི་སྦྱིན་གྱི་ཕྱིར་བྱིན་ཅིག་ཅེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །འཕྲོག་པ་ལྷག་མ་གཉིས་པོ་དག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་བསྟན་པ་སྟེ། དེ་ལ་རེ་ཞིག་བློ་གྲོས་ངན་པས་བྱས་པའི་འཕྲོག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བློ་གྲོས་ངན་པས་བྱས་པ་ནི རྗེས་སུ་འཕྲོག་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ།བློ་གྲོས་ངན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བློ་གྲོས་བཟང་པོ་མ་ཡིན་པ་བློ་གྲོས་མི་མཛེས་པ་སྟེ། དེས་བྱས་པའི་འཕྲོག་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། ཡི་ཆད་པར་གྱུར་ཅིག་།ཅོ་དྲིས་པར་གྱུར་ཅིག་།གནོད་པར་གྱུར་ཅིག་།མཐུ་བསྟན་པར་གྱུར་ཅིག་།ཅེས་དེ་ལྟ་ བུས་དབྲོག་པར་བྱས་ནས་ཕྱིར་སྦྱིན་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ།བློ་གྲོས་ངན་པ་དེས་དབྲོག་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྗེས་སུ་འཕྲོག་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དངོས་གཞིའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཉེས་བྱས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ།

“對於未受具足戒者則如驅逐”是指:譬如經中說比丘或比丘尼、式叉摩那等從寺院中驅逐比丘尼等為突吉羅,同樣,比丘和比丘尼驅逐式叉摩那等也說為突吉羅。與此相似,於此奪取學處中,對未受具足戒者應知亦當判定為突吉羅。 如是此處經文說:“沙彌等之奪取,式叉摩那、沙彌、沙彌尼將成突吉羅罪。若在家男女則將增長諸多非福。” 奪取有三種:自性除遣所成、惡慧所作、依正理義所作。為顯示唯有自性除遣所成者是奪取違犯的能作者,故說”此處攝自性除遣所成之奪取”。此中”自性除遣”即是自性之除遣,“所成”即成為彼體性之奪取,應知此學處中所攝者是此類,而非其他。 此處說明:三種奪取中,唯獨從自性除遣所成之奪取一種,於此成為過失,于加行則為突吉羅。此處經文說:“比丘,我不施衣予你,請還來。” 為顯示其餘二種奪取之體性,首先為顯示惡慧所作奪取之體性,故說”惡慧所作即是隨奪取”。“惡慧”即非善慧、不雅慧,其所作奪取即如:“愿你失望!愿你受責問!愿你受損害!愿你見咒力!“以如是等方式奪取后說”當歸還”等。由此惡慧所作之奪取即是隨奪取,意為是隨順根本過失之突吉羅。

།འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། གལ་ཏེ་རྒོད་ པའི་བསམ་པས་དུས་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཞིག་སེམས་གདུང་བར་བྱའོ་སྙམ་ནས་ཆོས་གོས་ལ་སོགས་པ་འཕྲོག་པར་བྱེད་ན་འཕྲོག་པ་དེ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་ལ།སྦྱོར་བ་ལ་ནི་ཉེས་བྱས་ཕྲ་མོར་འགྱུར་རོ། །རིགས་པའི་དོན་གྱི་དབང་གིས་བྱས་པའི་འཕྲོག་པ་ལ་ནི་ཉེས་ པ་མེད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར།གནོད་པ་དང་མི་ཕན་པར་བྱེད་པ་ལ་འཇུག་པའི་བགེགས་བྱ་བའི་ཕྱིར་ནི་ལྟུང་བ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། གནོད་པ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་གནོད་པ་བྱེད་པ་སྟེ། གནོད་པ་ནི་ཚེ་འདིའི་ལུས་ལ་གནོད་པར་འགྱུར་བའོ། །མི་ཕན་པ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་མི་ཕན་པ་བྱེད་པ་སྟེ། མི་ཕན་ པ་ནི་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་དུ་འབྲས་བུ་མི་འདོད་པ་འབྱིན་པའི་སེམས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའོ།།དེ་ལྟར་གནོད་པ་བྱེད་པ་དང་། མི་ཕན་པ་བྱེད་པ་ལ་འཇུག་པ་གང་ཡིན་པའི་འཇུག་པ་དེའི་བགེགས་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་བར་ཆད་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཆོས་གོས་ལ་སོགས་པ་འཕྲོག་པ་ལ་ནི་ལྟུང་བ་མེད་དོ། ། འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། རྐུན་པོ་དང་། ཆུ་ཀླུང་དང་། སྟག་གི་འཇིགས་པ་ལ་སོགས་པ་གནོད་པ་བྱེད་པའི་ནང་དུ་འཇུག་པ་དང་། སྡིག་པ་དང་སྟེན་ཅིང་འབྲས་བུ་མི་འདོད་པ་འབྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་མི་ཕན་པ་བྱེད་པ་ལ་འཇུག་པའི་བགེགས་བྱ་ཞིང་བར་ཆད་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཆོས གོས་ལ་སོགས་པ་འཕྲོག་པར་བྱེད་ན་དེ་ལ་ནི་ལྟུང་བ་མེད་དོ།།དེ་ལྟར་ཡང་གཞུང་ནི་དོན་གཞན་དང་འདུལ་བའི་ཡོ་བྱད་ཀྱི་ཕྱིར་ནི་ལྟུང་བ་མེད་དེ། ཇི་ལྟར་དོན་གཞན་གྱིས་ཤེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ་སློབ་དཔོན་དང་མཁན་པོའི་ལྷན་ཅིག་གནས་པ་དང་། ཉེ་གནས་དག་འཇིགས་པ་དང་བཅས་པའི་ ཕྱོགས་སུ་དུས་མ་ཡིན་པ་དང་།ཆུ་ཀླུང་གི་ཁའམ་ཡུར་བོ་ཆེའི་ཁར་འགྲོ་བ་དེ་དག་ལ་སློབ་དཔོན་དང་མཁན་པོས་ཆོམ་རྐུན་དང་གཡོན་ཅན་དག་གིས་གོས་འཕྲོག་པར་གྱུར་ན་མི་རུང་ངོ་སྙམ་པས་འཕྲོག་གམ་འཕྲོག་ཏུ་འཇུག་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་འདུལ་བའི་ཡོ་བྱད་ཀྱིས་ཤེ་ན། འདི་ལྟ་ སྟེ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་ལྷན་ཅིག་གནས་པ་དང་།ཉེ་གནས་དག་སྡིག་པའི་གྲོགས་པོ་དང་། སྡིག་པའི་ཟླ་བོ་དང་། སྡིག་པའི་བསྟེན་གྲོགས་དང་། ལྷན་ཅིག་སྡིག་པ་བསྟེན་ཅིང་ལམ་དུ་འགྲོ་བར་གྱུར་ན་དེ་དག་ལ་མཁན་པོ་དང་སློབ་དཔོན་གྱིས་འདི་དག་སྡིག་པའི་གྲོགས་པོ་དང་། སྡིག་ པའི་ཟླ་བོ་དང་།སྡིག་པའི་བསྟེན་གྲོགས་ལ་བསྙེན་པར་གྱུར་ན་མི་རུང་ངོ་སྙམ་པས་གོས་དག་འཕྲོག་གམ་འཕྲོག་ཏུ་འཇུག་པ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །འཕྲོག་པའི་སྤང་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བཤད་ཟིན་ཏོ།

此中說明:若以戲笑心,想”暫時令其心苦”而奪取法衣等物,則成為不圓滿的奪取之突吉羅,于加行則成微細突吉羅。 為顯示依正理義所作之奪取無過失,故說”為遮止趣入損害與不利之事則無違犯”。“作損害”即為造作損害,損害是指對今生身體造成傷害。“作不利”即為造作不利,不利是指後世產生不悅意果報的煩惱心。如是,為遮止、阻礙趣入作損害與作不利之事而奪取法衣等物則無違犯。 此中說明:為遮止、阻礙趣入盜賊、河流、虎等危險之損害,以及親近惡行、產生不悅意果報等不利之事而奪取法衣等物者,於此無違犯。 如是經中說:“為其他目的和調伏資具則無違犯。何為其他目的?譬如,阿阇黎和和尚見共住弟子、侍者等於非時前往有危險之處、河岸或大渠邊,念及’恐為盜賊奸人奪衣’而奪取或令奪取。 何為調伏資具?譬如,諸比丘見共住弟子、侍者等與惡友、惡伴、惡依止、共作惡事者同行,阿阇黎和和尚念及’不應親近惡友、惡伴、惡依止’而奪取衣物或令奪取。” 奪取捨墮已釋畢。

། །།འདི་ལྟར་སོ་སོར་ཐར་པ་དང་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ལས་འཕྲོག་ པའི་སྤང་བའི་འོག་ཏུ་བརྟད་པ་ལས་བྱུང་བའི་སྤང་བ་འབྱུང་མོད་ཀྱི།ཞུ་བ་ལས་འཕྲོག་པའི་སྤང་བའི་འོག་ཏུ་ཞག་བདུན་ན་འབྲལ་བའི་སྤང་བ་འབྱུང་བས་ཞུ་བའི་གཞུང་ཁས་བླངས་ཏེ། གོ་རིམས་ཀྱི་གནས་མ་ཡིན་པར་ཞག་བདུན་ན་འབྲལ་བའི་སྤང་བ་ཉིད་ཉེ་བར་གཞག་ནས་དུས་གཞན་གྱི་ རྒྱུ་ལས་བྱུང་བའི་ལྟུང་བ་དག་སྐབས་གཅིག་ཏུ་རྣམ་པར་གཞག་པའི་ཕྱིར།དགོན་པ་བའི་ཆོས་གོས་གཅིག་ལ་ནི་འཇིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ཡིན་ན་གྲོང་ཡང་རང་གི་གནས་དང་འདྲའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། དགེ་སློང་དགོན་པ་བའི་ཆོས་གོས་གཅིག་ལ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཆོས་གོས་གསུམ་ ལས་གང་ཡང་རུང་བ་ཅིག་གི་ཕྱིར་རོ།།འཇིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དགེ་སློང་དགོན་པ་པའི་རང་གི་གནས་དགོན་པ་དེ་རྐུན་པོ་ལ་སོགས་པ་དག་གི་འཇིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ཡིན་ནའོ། །གྲོང་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་དགོན་པ་དེའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་གྲོང་གང་ཡིན་པ་ཡང་ ངོ་།།རང་གི་གནས་དང་འདྲའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དགེ་སློང་དགོན་པ་པ་རང་གི་གནས་དགོན་པ་བ་དང་འདྲ་བར་ཤེས་པར་བྱ་བའོ། །འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། ཇི་ལྟར་དགེ་སློང་དགོན་པ་བའི་རང་གི་གནས་ན་འདུག་པའི་ཆོས་གོས་ལས་འབྲལ་བའི་ཉེས་པ་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ་རྒྱལ་པོ་དང་ རྐུན་པོ་ལ་སོགས་པའི་དབང་གིས་འཇིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ཡིན་ན།ཆོས་གོས་གཅིག་དགོན་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་གྲོང་དུ་བཞག་སྟེ། ཆོས་གོས་གཅིག་པོ་དེ་དང་གནས་ཐ་དད་པ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་། ཞག་དྲུག་ཚུན་ཆད་དུ་འབྲལ་བའི་ཉེས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །འདིར་གཞུང་ནི་ཆོས་གོས་ གསུམ་ལས་ཆོས་གོས་གང་ཡང་རུང་བ་ཅིག་ཁྱིམ་གཞན་དུ་གཞག་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ།།འདི་ལྟར་དེར་ནི་དབྱར་ཕྱི་མ་ཞེས་སྨོས་ཏེ། དབྱར་ཕྱི་མར་གྱུར་པ་ཞེས་གསུངས་མོད་ཀྱི། འདིར་ནི་དེ་ཁས་མི་བླང་སྟེ། ལྟུང་བ་བསྟན་པ་ལས་དེ་ལ་མི་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དགེ་སློང་དགོན་ པ་བ་དེས་ཞག་དྲུག་གི་མཐའ་ཚུན་ཆད་དུ་ཆོས་གོས་དེ་དང་མཚམས་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་དུ་འབྲལ་བར་བྱའོ།།དེ་ལས་འདས་པར་བྲལ་ན་སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་དོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གླེང་གཞིའི་དབང་གིས་ནི་སོ་སོར་ཐར་པའི་མདོ་ལ་སོགས་པ་དབྱར་ཕྱི་མ་ཞེས་སྨོས་པ་མཛད་དོ། །འབྲལ་བའི་དུས་ ཀྱི་མཚམས་བརྗོད་པར་འདོད་ནས་དེས་དོན་གྱི་དབང་གིས་གྲོང་གཞན་ན་འདུག་པ་དེ་ལས་ཞག་དྲུག་ཚུན་ཆད་དུ་འབྲལ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ།དེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགེ་སློང་དགོན་པ་བས་སོ། །དོན་གྱི་དབང་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཆོས་དང་ལྡན་པའི་དགོས་པའི་དབང་གིས་སོ།

如是,雖然在《別解脫經》和《分別》中奪取捨墮之後出現諍訟所生捨墮,但在《問經》中奪取捨墮之後出現七日離衣捨墮,故依《問經》之文,不按次第而先安立七日離衣捨墮,為於一處安立其他時因所生諸墮罪。 所說”阿蘭若比丘一衣,若有怖畏,則聚落亦同己處”者:關於阿蘭若比丘一衣,即三衣中任一衣。“若有怖畏”者,謂阿蘭若比丘自處阿蘭若有盜賊等怖畏。“聚落”者,即彼阿蘭若所行境之聚落。“同己處”者,應知如阿蘭若比丘自處阿蘭若。 此中說明:如阿蘭若比丘于自處所住之衣無離衣過,如是若因王、盜等而有怖畏,將一衣置於阿蘭若所行境之聚落,雖與此一衣處所不同,於六日內亦無離衣過。此中經文說:“三衣中任一衣可置於他家。” 如是彼處雖說”后安居”,謂成后安居,然此處不取彼義,因於顯示墮罪時不依彼故。經中說:“彼阿蘭若比丘於六日之內,可於界外離彼衣,若過此限離衣,則成捨墮。” 因緣起之力,《別解脫經》等說”后安居”。為說離衣時限,故說”彼依義理,于住他聚落者,應於六日內離”。“彼”謂阿蘭若比丘,“依義理”謂依法之所需。

།གྲོང་གཞན་ ན་འདུག་པ་དེ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི།ཆོས་གོས་གཅིག་དགོན་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་གྲོང་གཞན་དུ་གཞག་ཅིང་འདུག་པ་དེ་ལས་སོ། །གལ་ཏེ་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་གྲོང་ཡང་འཇིགས་པ་དང་བཅས་པར་གྱུར་ན། དེའི་ཚེ་གྲོང་གཞན་དུ་ཡང་གཞག་པར་བྱའོ་ཞེས་བསྡུ་བའི་ཕྱིར་གྲོང་ གཞན་ཞེས་སྨོས་སོ།།གནས་དགོན་པ་དེ་ན་ཆོས་གོས་འཆང་བ་དེའི་ཉེན་ཀོར་འདོམ་གང་ལ་སོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་སྐྱ་རེངས་ཤར་བ་ནི་འདིར་འབྲལ་བ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དུས་ཇི་སྲིད་ཅིག་ཏུ་དགོས་པའི་དབང་གིས་འབྲལ་དུ་གནང་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་ཞག་དྲུག་ཚུན་ཆད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། ཞག་དྲུག་པའི་མཐར་ཐུག་ཅིང་ཞག་བདུན་པའི་སྐྱ་རེངས་མ་ཤར་བ་ཚུན་ཆད་དུའོ། །འབྲལ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་གོས་ཀྱི་གནས་མཚམས་དག་ལས་གཞན་དུ་ཡང་སྟེ། མཚམས་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་དུ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །འདི་སྐད བསྟན་ཏེ།དགེ་སློང་དགོན་པ་པས་ཆོས་དང་ལྡན་པའི་དགོས་པའི་དབང་གིས་ན་ཆོས་གོས་གྲོང་གཞན་ན་འདུག་པའམ། རང་གི་གནས་ན་འདུག་པ་དེ་ལས་ཞག་དྲུག་ཚུན་ཆད་དུ་གཞན་དུ་འབྲལ་བར་བྱའི། དེ་ལས་ལྷག་པར་ནི་མི་བྱའོ། །ལྷག་པ་ལ་ནི་བག་ཡངས་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཞག་དྲུག་ པ་ལས་ལྷག་པ་ཞག་བདུན་པ་ལ་ནི་འབྲལ་བར་གནང་བའི་བག་ཡངས་མེད་དེ་ལྟུང་བར་འགྱུར་བའོ།།འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། ཞག་བདུན་པའི་སྐྱ་རེངས་ཤར་ན་ནི་འབྲལ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ལྟུང་བ་འབྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །བར་ཆད་ཀྱི་དབང་གིས་མ་འོངས་པ་ལ་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དགོན་ པ་བ་གཞན་དུ་སོང་བ་རྐུན་པོ་ལ་སོགས་པ་བར་ཆད་ཀྱི་དབང་གིས་ཞག་དྲུག་ལས་ལྷག་པར་ཕྱིར་མ་འོངས་ཤིང་ཞག་བདུན་པ་ལ་སོགས་པར་ཐལ་བ་ལ་ནི་ཉེས་པ་མེད་པའོ།།འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། གལ་ཏེ་དགེ་སློང་དགོན་པ་པ་མཚམས་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་དུ་སོང་བ་རྐུན་པོ་ལ་སོགས་པ་གནོད་པ་བྱེད་པའི་ འཇིགས་པས་ཞག་དྲུག་ལས་ལྷག་པར་ཕྱིར་མ་འཁོར་ན་དེ་ལྟ་ན་ཡང་འབྲལ་བར་མི་འགྱུར་བར་བག་ཡངས་སུ་གནང་ངོ་།།འདིར་གཞུང་ནི་བཙུན་པ་དགེ་སློང་དགོན་པ་བས་གྲོང་གཞན་དུ་ཆོས་གོས་བཞག་སྟེ། བགྱི་བ་འགའ་ཞིག་གི་སླད་དུ་མཚམས་ཀྱི་རོལ་དུ་མཆི་ཞིང་། དེ་ཉིད་དུ་སླར་ལོག་ པར་བགྱིའོ་སྙམ་པ་ལས་གལ་ཏེ་དེ་ལ་བར་ཆད་འགའ་ཞིག་བྱུང་ནས་སླར་མཆི་བར་རྔོ་མ་ཐོགས་ན་ཆོས་གོས་དེ་དང་བྲལ་ཞེས་བགྱིའམ།ཉེ་བ་འཁོར་མི་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ།

“住於他聚落”者,謂于阿蘭若所行境之他聚落中安置一衣而住。若所行境之聚落亦有怖畏,爾時亦應置於他聚落,為攝此義故說”他聚落”。 應知此中離衣者,謂于彼阿蘭若處持衣之周邊一尋等處之外日出。 若問依所需而許離衣時限幾何?為此說”六日之內”,謂至第六日終,未至第七日明相。“應離”者,謂于衣之界處之外,即”界外”之義。 此中說明:阿蘭若比丘依法之所需,於六日內可離住他聚落或自處之衣而往他處,不應過此。“過此無開許”者,謂超過六日至第七日,無離衣開許,將成墮罪。此說明:若第七日明相出,則生離衣之墮罪。 “因障礙力故未來無過”者,謂阿蘭若比丘往他處,因盜賊等障礙力故超過六日未返,至第七日等,無有過失。此中說明:若阿蘭若比丘往界外,因盜賊等害怖而超過六日未返,爾時亦開許無離衣過。 此中經文為:“大德,阿蘭若比丘於他聚落安置衣已,為辦某事往界內,思欲返回彼處,若遇某障礙不能返回,此是否稱為離彼衣?優波離言:‘不是。’”

།ཁ་ཅིག་འདི་ལྟར་རྣམ་པར་རྟོག་སྟེ། གལ་ཏེ་དགེ་སློང་གིས་བདག་གིས་ཞག་དྲུག་ཕྱི་རོལ་དུ་འགྲོ་བར་བྱའོ་སྙམ་ དུ་བརྣག་པ་སྔོན་དུ་བྱས་ཏེ།འགྲོ་ཞིང་ཞག་དྲུག་པ་ལས་འདས་པ་ལ་ནི་འབྲལ་བའི་ཉེས་པ་འདི་མེད་པ་ཡིན་གྱི། གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་བརྣག་པ་མ་བྱས་པར་ཉིན་གཅིག་གམ་མཚན་གཅིག་འགྲོ་བར་བརྣགས་ཏེ་སོང་བ་ལས་ཞག་དྲུག་འདས་པ་དེ་ལ་ནི་ཉེས་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་རྟོག་པ་དག་ཡོད་པས་དེ་ བསྩལ་བའི་ཕྱིར།འདིར་ཞག་དྲུག་ཏུ་འགྲོ་བ་ཧ་ཅང་ཐལ་བ་ཉིད་ལ་ནི་བརྣག་པ་ཡན་ལག་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། བསླབ་པའི་གཞི་འདིར་བརྣག་པ་ནི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ཞག་དྲུག་ཏུ་འགྲོ་བའི་དུས་དེ་ལས་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་བྱའོ་སྙམ་པའི་བརྣག་པ་དེ་ནི་ཉེས་པར་འགྱུར་བའི་ཡན་ ལག་མ་ཡིན་ཏེ།བརྣག་པ་མེད་པར་ཇི་ལྟར་སོང་ཡང་རུང་སྟེ། ཉིན་མཚན་གཅིག་ཏུ་བརྣགས་ཏེ་སོང་བ་ལས་ཞག་དྲུག་ལས་འདས་པར་གྱུར་ལ་ཉིད་པ་ཡང་ཉེས་པ་མེད་དོ། །ཞག་བདུན་ན་འབྲལ་བའི་སྤང་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བཤད་ཟིན་ཏོ།། །།ད་ནི་དབྱར་གྱི་རས་ཆེན་གྱི་སྤང་བ་བརྗོད་ པར་འདོད་ནས།བདག་ཉིད་གནས་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཉིན་མོའི་ཟླ་བ་སྔ་མའི་དང་པོ་ཚུན་ཆད་ནས་དབྱར་གྱི་རས་ཆེན་བཙལ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། དབྱར་གྱི་རས་ཆེན་འདི་ཚོལ་བའི་དགེ་སློང་གིས་བདག་ཉིད་གནས་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཉིན་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དགེ་སློང་དེ་བདག་ཉིད་དབྱར་ གནས་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཉི་མ་གང་ཡིན་པ་དེའི་ཉིན་མོ་སྟེ།དབྱར་གནས་པར་ཁས་བླངས་པ་སྔ་མའི་ཉིན་མོ་ནི་དབྱར་ཟླ་འབྲིང་པོའི་ཚེས་བཅུ་དྲུག་གོ། །དབྱར་གནས་པར་ཁས་བླངས་པ་ཕྱི་མའི་ཉིན་མོ་ནི་དབྱར་ཟླ་ཐ་ཆུངས་ཚེས་བཅུ་དྲུག་གོ། །དེ་ནི་བདག་ཉིད་གནས་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཉིན་མོ་ སྟེ།དེའི་ཟླ་བ་སྔ་མ་ནི་དབྱར་ཟླ་ར་བ་ཉ་ནས་དབྱར་ཟླ་འབྲིང་པོ་ཉའི་བར་རམ། དབྱར་ཟླ་འབྲིང་པོའི་ཉ་ནས་དབྱར་ཟླ་ཐ་ཆུངས་ཉའི་བར་རོ། །དེ་ནི་བདག་ཉིད་གནས་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཉིན་མོའི་ཟླ་བ་སྔ་མ་སྟེ། དེའི་ཉི་མའི་དང་པོ་ནི་དབྱར་ཟླ་ར་བ་ཚེས་བཅུ་དྲུག་གམ་དབྱར་ཟླ་འབྲིང་པོ་ཚེས་ བཅུ་དྲུག་གོ།།ཚུན་ཆད་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཉི་མ་དང་པོ་དེ་གཉིས་དང་པོར་བྱས་ནས་དེ་ཚུན་ཆད་ནས་སོ། །དབྱར་གྱི་རས་ཆེན་བཙལ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དགེ་སློང་གིས་དབྱར་གྱི་གོས་རས་ཆེན་བཙལ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། གལ་ཏེ་དགེ་སློང་དབྱར་ གྱི་གོས་རས་ཆེན་ཚོལ་བར་བྱེད་ན་གང་གི་ཚེ་དབྱར་སྔ་མར་གནས་པར་ཁས་ལེན་ན་ནི་དེའི་ཚེ་དབྱར་ཟླ་ར་བ་ཚེས་བཅུ་དྲུག་ནས་བརྩམས་ནས་དགེ་སློང་དེས་ཇི་སྲིད་དབྱར་གྱི་གོས་རས་ཆེན་འཆང་བར་གནང་བའི་དུས་ཀྱི་མཐའ་ཚུན་ཆད་ཀྱི་བར་དུ་དབྱར་གྱི་རས་ཆེན་བཙལ་བར་བྱའོ།

有些人如此思維:若比丘預先作意思維”我將往外六日”而去,超過六日者無此離衣過失;若未作如是思維,而思維往一日或一夜而去,超過六日者則定成過失。為遣除此等思維故說:“此中過六日行,思維非為支分。“於此學處,思維非為支分,即過六日行時之思維非為成過之支分。無論有無思維如何而去,即使思維一日夜而去超過六日者亦無過失。 “七日離衣之捨墮”已說竟。 今欲說雨浴衣之捨墮,故說:“應從自受安居日之前月初始求雨浴衣。“求此雨浴衣之比丘,“自受安居日”者,謂彼比丘自身受安居之日,前安居日為中夏月十六日,后安居日為末夏月十六日。此為自受安居日。其前月者,從初夏月望日至中夏月望日間,或從中夏月望日至末夏月望日間。此為自受安居日之前月,其初日即初夏月十六日或中夏月十六日。“始”者,以彼二初日為始而從之。“應求雨浴衣”者,謂比丘應求夏季之雨浴衣,此為其義。 此中說明:若比丘欲求雨浴衣,當其受前安居時,應從初夏月十六日始,乃至許持雨浴衣時限之終,比丘應於此期間求雨浴衣。

། གལ་ཏེ་གང་གི་ཚེ་དབྱར་ཕྱི་མར་གནས་པར་ཁས་ལེན་ན་ནི་དེའི་ཚེ་དབྱར་ཟླ་འབྲིང་པོ་ཚེས་བཅུ་དྲུག་ནས་བརྩམས་ནས་དགེ་སློང་དེས་ཇི་སྲིད་དུ་དབྱར་གྱི་གོས་རས་ཆེན་འཆང་བར་གནང་བའི་དུས་ཀྱི་མཐའ་ཚུན་ཆད་དུ་དབྱར་གྱི་རས་ཆེན་བཙལ་བར་བྱ་སྟེ། མདོ་འདིས་ནི་དབྱར་གྱི་རས་ཆེན་དང་པོ་བཙལ བའི་དུས་བསྟན་ཏོ།། །།ད་ནི་བཅང་བའི་དུས་བརྗོད་པར་འདོད་ནས། བདག་ཉིད་ཀྱི་དབྱར་གྱི་འོག་གི་ཟླ་བ་ཕྱེད་ཀྱི་མཐའི་བར་དུ་བཅང་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། དགེ་སློང་དེའི་དབྱར་གནས་པར་ཁས་བླངས་པའི་དབང་གིས་བདག་ཉིད་ཀྱི་དབྱར་སྔ་མའམ་ཕྱི་མ་རྣམ་པར་གཞག་པ་གང་ཡིན་པ དེའི་འོག་མར་གྱུར་པ་དུས་ཕྱིས་འབྱུང་བའི་ཟླ་བ་ཕྱེད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དབྱར་གྱི་འོག་གི་ཟླ་བ་ཕྱེད་ཡིན་ནོ།།དེའི་མཐའ་ནི་མཐར་ཐུག་པར་གྱུར་བ་སྟེ། དུས་དེ་སྲིད་ཀྱི་བར་དུ་དབྱར་གྱི་གོས་རས་ཆེན་བཅང་བར་བྱའོ། །འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། གལ་ཏེ་དགེ་སློང་དེས་དབྱར་གནས་པར་ ཁས་བླངས་པ་སྔ་མར་ཁས་ལེན་པར་འདོད་ན་ནི།དེའི་ཚེ་དབྱར་ཟླ་ར་བ་ཚེས་བཅུ་དྲུག་ནས་བརྩམས་ནས་སྟོན་ཟླ་ཐ་ཆུངས་ཚེས་ཀྱི་བར་དུ་ཟླ་བ་ཕྱེད་དང་ལྔར་དབྱར་གྱི་གོས་རས་ཆེན་དེ་བཅང་བའི་དུས་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དགེ་སློང་དེས་དབྱར་གནས་པར་ཁས་བླངས་པ་ཕྱི་མར་ཁས་ལེན་པར་འདོད་ན་ནི། དེའི་ཚེ་དབྱར་ཟླ་འབྲིང་པོའི་ཚེས་བཅུ་དྲུག་ནས་བརྩམས་ནས་དགུན་ཟླ་ར་བ་ཚེས་ཀྱི་བར་དུ་ཟླ་བ་ཕྱེད་དང་ལྔར་དབྱར་གྱི་གོས་རས་ཆེན་དེ་བཅང་བའི་དུས་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་ཐལ་བར་འཆང་དུ་ནི་མི་གནང་ངོ་། །དེ་ལྟ་བས་ན་འདིར་སྟོན་ཟླ་ཐ་ཆུངས་ཚེས་གཅིག་གམ། དགུན་ཟླ་ར་བ་ཚེས་གཅིག་གི སྐྱ་རེངས་དང་པོ་ཤར་ན་སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་དུ་འགྱུར་རོ།།དེ་ལྟར་ཡང་འདིར་གཞུང་ནི་བཙུན་པ་རེ་ཞིག་དགེ་སློང་གིས་དབྱར་གྱི་རས་ཆེན་རུང་བ་མ་ལགས་པ་དགུན་ཟླ་ཕྱེད་དང་ལྔ་ལས་འདས་པར་འཆང་ན་ལྟུང་བ་ཅིར་འགྱུར། ཉེ་བ་འཁོར་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ལ་ དབྱར་གྱི་རས་ཆེན་གྱི་སྤང་བར་འགྱུར་ཞེ་ན།དེའི་ཕྱིར་སྔོན་དང་ཕྱི་མ་གཉིས་ལས་དེ་མ་ཡིན་པའི་དུས་གཉིས་ནི་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། བཙལ་བའི་དུས་བསྟན་པ་བས་སྔོན་རོལ་གྱི་དུས་གང་ཡིན་པ་དང་། བཅང་བའི་དུས་བསྟན་པ་བས་ཕྱི་མའི་དུས་གང་ཡིན་པའི་དུས་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་ དེ་གཉིས་ནི་འདིར་ལྟུང་བའི་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ཡིན་ནོ།།འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། དབྱར་ཟླ་ར་བ་ཉ་ནས་དབྱར་ཟླ་འབྲིང་པོ་ཉའི་བར་ཞེས་བྱ་བའི་ཟླ་བས་སྔོན་རོལ་གྱི་དུས་གང་ཡིན་པ་དང་། སྟོན་ཟླ་འབྲིང་པོ་ཉ་ནས་སྟོན་ཟླ་ཐ་ཆུངས་ཚེས་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱི་ཟླ་བ་ཕྱེད་ཀྱི་འོག་མའི་དུས་དེ་གཉིས་ནི་ ལྟུང་བའི་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ཡིན་ནོ།

若於后安居時受持,則應從中夏月十六日始,乃至比丘被允許持有雨浴衣時限之終,應求雨浴衣。此經說明求雨浴衣之初始時間。 今欲說持有時限,故說:“應持有至自身安居後半月終。“彼比丘依其受持安居之力,無論是前安居或后安居,其後所生之半月,即為自身安居后之半月。其終者,即至其極限,應持有雨浴衣至此時限。 此中說明:若比丘欲受持前安居,則從初夏月十六日始至末秋月初日止,為四個半月之雨浴衣持有時限。若比丘欲受持后安居,則從中夏月十六日始至初冬月初日止,為四個半月之雨浴衣持有時限,不許超過此限而持有。是故,於此若末秋月初日或初冬月初日之破曉時分現起,即成捨墮。 如是,此中經文云:“大德,且問:若比丘持非如法雨浴衣過四個半月冬月,成何過失?優波離答:成惡作。” 若問於何時成雨浴衣之捨墮?為此說:“前後二時之外的兩時即為能作。“謂所說求取時限之前時,及所說持有時限之後時,此前後二時即為此中過失之能作。 此中說明:初夏月望日至中夏月望日間之前時,及中秋月望日至末秋月初日間半月之後時,此二時即為過失之能作。

།ཡུལ་གང་ལ་དེ་གཉིས་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་རེ་ཞིག་འཆང་བ་ལ་ནི་གཞན་དུ་འཆང་བ་ལའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། འཆང་བའི་དུས་སྔར་བསྟན་པ་ལས་གཞན་པའི་དུས་སུ་འཆང་ན་དངོས་གཞིའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བའི་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །སྔར་ བཙལ་བ་ལ་ནི་ཉེས་བྱས་ཀྱིའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཙལ་བའི་དུས་སྔར་བསྟན་པ་བས་སྔོན་རོལ་གྱི་དུས་གང་ཡིན་པའི་དུས་དེར་བཙལ་ན་བཙལ་བ་ཙམ་ལ་སྦྱོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཉེས་བྱས་ཀྱི་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ཡིན་ནོ།།དངོས་གཞིའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བའི་ཡུལ་གང་ལ་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་གྲུབ་ན་མཐའི་འོ་ ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ།བཙལ་བའི་དུས་བསྟན་པ་བས་སྔོན་རོལ་གྱི་དུས་སུ་དབྱར་གྱི་རས་ཆེན་དེ་གྲུབ་ན་སྔོན་རོལ་གྱི་དུས་དེ་མཐའི་ཞེས་བྱ་བ་དངོས་གཞིའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བའི་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དུས་སྔ་ཞིག་ཏུ་གང་ཚོལ་བ་རྩོམ་པར་བྱེད་ཅིང་རིགས་པའི་དུས་སུ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། སྦྱོར་བའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི་དངོས་གཞིའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྙང་རྙིང་ལ་ནི་ན་སྨད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དབྱར་གྱི་གོས་རས་ཆེན་རྙང་རྙིང་དུ་གྱུར་ཅིང་དེངས་པ་ཞིག་བཙལ་བའི་དུས་མ་ཡིན་པར་བཙལ་བ་དང་ཐོབ་ནས་དུས་ལས་ཡོལ་བར་འཆང་བར་བྱེད་པ་ལ ནི་ན་སྨད་པ་ཉིད་དེ་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ།།འདིར་གཞུང་ནི་ཞུ་བ་ལས་དབྱར་གྱི་གོས་རས་ཆེན་རྙང་རྙིང་དུ་གྱུར་པ་ཞིག་ཟླ་བ་ཕྱེད་དང་ལྔ་ལས་ལྷག་པར་འཆང་ན་ཉེས་བྱས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་དབྱར་གྱི་གོས་རས་ཆེན་བུག་རྡོལ་དུ་གྱུར་པ་ཧ་ཅང་ཚོགས་ཏེ་ཚོལ་བར་བྱེད་ན་ཡང་ཉེས་ བྱས་སོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ།།དབྱར་གནས་པར་ཁས་བླང་བ་དང་འབྲེལ་བའི་བྱ་བ་དག་ནི་མང་དུ་སྣང་ན་ཅི་བྱ་བ་གང་དག་དབྱར་གནས་པར་ཁས་བླང་བ་སྔ་མ་དང་འབྲེལ་བ་དེ་དག་ཉིད་དབྱར་གནས་པར་ཁས་བླང་བ་ཕྱི་མ་དང་འབྲེལ་བ་དག་ཀྱང་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་ དེའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ནི་ཁས་བླང་བ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ།དེའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཁས་བླང་བའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཁས་བླང་བ་དང་འབྲེལ་བ་ཁས་བླང་བ་ལ་བརྟེན་ནས་བྱ་བ་གང་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའོ། །ཁས་བླང་བ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེ་ཐམས་ཅད་ཁས་ བླང་བའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ།།འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། གལ་ཏེ་དགེ་སློང་དབྱར་གནས་པར་ཁས་བླང་བ་སྔ་མར་ཁས་ལེན་པར་བྱེད་ན་ནི་དགེ་སློང་དེས་དབྱར་གནས་པར་ཁས་བླང་བ་སྔ་མ་དང་འབྲེལ་བའི་བྱ་བ་གང་དག་ཡིན་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་དེ་ཉིད་དུ་བྱའོ།

若問:於何處這兩者為能作?為此說:“首先,關於持有,則于異處持有。“即於前述持有時限之外的時間持有,即為根本過失之能作。“關於先前求取,則為惡作。“即於前述求取時限之前的時間求取,僅是求取之加行,為惡作之能作。 若問:於何處為根本過失之能作?為此說:“于成就時為終。“即于所說求取時限之前時若成就雨浴衣,則彼前時為終,即為根本過失之能作。若於較早時開始求取而於適當時獲得者,則成為加行過失,而非根本過失。 “于陳舊者則為輕呵”者,謂對已成陳舊褪色之雨浴衣,于非求取時求取,及獲得後過時持有者,則為輕呵,即成惡作之意。此中經文出自《問經》:“持有陳舊雨浴衣過四個半月者,成惡作。如是,若過分求取已成破損之雨浴衣,亦成惡作。” 若見與受持安居相關之諸多行為,則問:凡與前安居相關之諸行為,是否亦與后安居相關?為此說:“其隨行依受持而定。“隨行即隨受持而行,依受持而有之相關行為。“依受持而定”者,當知一切皆隨順受持。此中說明:若比丘受持前安居,則彼應如是行持一切與前安居相關之行為。

།འོན་ཏེ་དགེ་སློང་དབྱར་ གནས་པར་ཁས་བླང་བ་ཕྱི་མར་ཁས་ལེན་པར་བྱེད་ན་ནི།དགེ་སློང་དེས་དབྱར་གནས་པར་ཁས་བླང་བ་ཕྱི་མ་དང་འབྲེལ་བའི་བྱ་བ་གང་དག་ཡིན་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་དེ་ཉིད་དུ་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ། མཐའི་ཞག་བཅུ་ལ་བརྟད་པ་ལས་བྱུང་བའི་གོས་བླང་ངོ་ཞེས་གསུངས་པ་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དབྱར་གྱི་མཐའི་ ཞག་བཅུ་གང་ཡིན་པ་ལ་བྱ་སྟེ།སྟོན་ཟླ་འབྲིང་པོའི་ཚེས་ལྔ་ནས་ཉའི་བར་གྱི་ཞག་བཅུ་འམ། སྟོན་ཟླ་ཐ་ཆུངས་ཚེས་ལྔ་ནས་ཉའི་བར་གྱི་ཞག་བཅུ་ལ་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལྟར་ན་གནས་པར་བྱ་བའི་དབྱར་གྱི་ཚད་ལས་ལྟོས་ནས་དབྱར་གྱི་རས་ཆེན་བཙལ་བ་དང་བཅང་བ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་དགག་དབྱེ་ཡང་སྟོན་ཟླ་འབྲིང་པོ་ཉའམ། སྟོན་ཟླ་ཐ་ཆུངས་ཉ་ལ་བྱ་བ་ལྟ་བུ་ཡིན་ནོ། །སྲ་བརྐྱང་གདིང་བ་ནི་དབྱར་གནས་པར་ཁས་བླང་བ་སྔ་མ་ཤོས་དང་འབྲེལ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དབྱར་གྱི་རས་ཆེན་གྱི་སྤང་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བཤད་ཟིན་ཏོ།། །།བརྟད་པ་ལས་བྱུང་བའི་སྤང་བ་ལ དོན་གང་ཞིག་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན།དེའི་ཕྱིར་དབྱར་གྱི་རྙེད་པ་ནི་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། དབྱར་གནས་པའི་ཕྱིར་རྙེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འདིར་དབྱར་གྱི་རྙེད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ནི་ལྟུང་བའི་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ཡིན་གྱི། འཕྲལ་གྱི་མཆོད་སྟོན་ལ་སོགས་པའི་ཕྱིར་རྙེད་པ་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ ནོ།།འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། དབྱར་གནས་པའི་ཕྱིར་བྱུང་བའི་རྙེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་འདིར་ལྟུང་བའི་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ཡིན་གྱི། རྙེད་པ་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ཞིག་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་ན་དེ་ལྟུང་བའི་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་དབྱར་གྱི་ནང་ལོགས་སུ་བདག་གིར་བྱེད་ནའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། དབྱར་གནས་པར་བྱ་བའི་ཟླ་བ་གསུམ་པོ་དག་གི་ནང་རོལ་དུ་དབྱར་གྱི་རྙེད་པ་བདག་གིར་བྱེད་ནའོ། །འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། གལ་ཏེ་དགེ་སློང་གིས་དབྱར་གནས་པའི་ཕྱིར་བྱུང་བའི་རྙེད་པ་དབྱར་གྱི་ནང་ལོགས་སུ་བདག་གིར་བྱེད་ན་དེའི་ཚེ་སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་དུ་འགྱུར་རོ། །སྤྱིར་བཏང་བ་བྱས་ནས དམིགས་ཀྱིས་བསལ་བར་བྱ་བར་འདོད་ནས།བརྟད་པའི་དབང་གིས་མཐའི་ཞག་བཅུ་ལ་རྙེད་པ་ནི་མ་གཏོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། བརྟད་པའི་དབང་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གློ་བུར་གྱི་དོན་གྱི་དབང་གིས་སོ། །མཐའི་ཞག་བཅུ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དབྱར་གནས་པར་བྱ་བའི་ཟླ་བ་ གསུམ་པོ་དག་གི་མཐའི་ཞག་བཅུ་པོ་ལས་ཏེ།སྟོན་ཟླ་འབྲིང་པོ་ཚེས་ལྔ་ནས་ཉའི་བར་རམ། སྟོན་ཟླ་ཐ་ཆུངས་ཚེས་ལྔ་ནས་ཉའི་བར་གྱི་ཞག་བཅུ་ལའོ། །རྙེད་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབྱར་གནས་པའི་ཕྱིར་བྱུང་བའི་རྙེད་པའོ། །མ་གཏོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བདག་གིས་བྱས་ཀྱང་ཉེས་པ་མེད་ པའོ།

若比丘受持后安居,則彼應如是行持一切與后安居相關之行為。如所說:“應取最後十日所生之衣”,此指自身安居最後之十日,即秋季中月初五至十五之十日間,或秋季末月初五至十五之十日間。如是,應依安居期限而理解求取與持有雨浴衣之規定。 同樣,自恣亦應于秋季中月十五日或秋季末月十五日舉行。鋪設皮革則僅與前安居相關。雨浴衣之捨墮已說畢。 若問:于爭訟所生捨墮中,何為能作?為此說:“夏季所得為能作。“此中夏季所得者,謂為安居而得之物,此為犯罪之能作,而非為臨時供養等而得之其他所得。此說明:於此,為安居而得之所得為犯罪之能作,其他所得則非。 若問:以何為條件方成為犯罪之能作?為此說:“于夏季期間據爲己有時。“即于應安居之三個月期間內據爲己有夏季所得。此說明:若比丘于夏季期間據爲己有安居所得之物,則成捨墮。 作總說后,欲作特殊開許,故說:“除爭訟所致最後十日之所得。“爭訟所致者,謂因突發事由。最後十日者,謂安居三月之最後十日,即秋季中月初五至十五間,或秋季末月初五至十五間之十日。所得者,謂為安居而得之所得。除外者,謂據爲己有亦無過失。

།འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། གལ་ཏེ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་དགེ་སློང་དག་གི་རྙེད་པའི་བར་ཆད་ཀྱི་དབང་གིས་སམ། ཡོན་བདག་གི་བསོད་ནམས་ཀྱི་བར་ཆད་ཀྱི་དབང་གིས་མཐའི་ཞག་བཅུ་ལ་དབྱར་གནས་པའི་ཕྱིར་བྱུང་བའི་རྙེད་པ་བདག་གིར་བྱེད་ན་ཡང་དེའི་ཚེ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བར་མི་འགྱུར་རོ། ། བརྟད་པ་ལས་བྱུང་བའི་གོས་ལྔ་པོ་ནད་པ་ལ་སྦྱིན་པ་དང་། ནད་པའི་ཕྱིར་སྦྱིན་པ་དང་། འཆི་བ་ལ་སྦྱིན་པ་དང་། ཤི་བའི་ཕྱིར་སྦྱིན་པ་དང་། འགྲོ་བར་ཆས་པ་ལ་སྦྱིན་པ་ཞེས་གསུངས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དཔེ་ཙམ་དུ་ཟད་དེ། རྒྱལ་པོ་དང་། ཆོམ་རྐུན་དང་། རིགས་རྒྱུད་དང་། ཆུ་ལ་སོགས་པས ཁྱེར་དུ་དོགས་པ་དང་།མཆོད་གནས་བགོ་སྐལ་ལ་གཏོགས་པ་འཆི་ར་དོགས་པ་ལ་སོགས་པ་དག་ཀྱང་ཡོངས་སུ་བསྡུ་བའི་ཕྱིར་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བགོས་ན་ཡང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བརྟད་པ་ལས་བྱུང་བའི་རྙེད་པ་དེ་དབྱར་གྱི་ནང་ལོགས་སུ་བགོས་ན་ཡང་ལྟུང་བའི་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ཡིན་པའོ། ། འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། གལ་ཏེ་བརྟད་པ་ལས་བྱུང་བའི་རྙེད་པ་བདག་གིར་བྱས་པ་དེ་དབྱར་གྱི་ནང་ལོགས་སུ་འགོད་པར་བྱེད་ན་དེ་ལྟ་ན་ཡང་སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་དབྱར་གྱི་ནང་གི་རྙེད་པ་དབྱར་གྱི་ནང་ལོགས་སུ་བདག་གིར་བྱེད་པ་འབའ་ཞིག་ལྟུང་བའི་བྱེད པ་པོ་ཉིད་ཡིན་པར་མ་ཟད་ཀྱི་བདག་གིར་བྱེད་པ་འདི་ཡང་ཡིན་ནོ།།འདིར་གཞུང་ནི་བླང་བར་བྱའོ། །བླངས་ནས་གོས་སྦྱིན་པའི་དུས་ཀྱི་བར་དུ་བཅང་བར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །བརྟད་པ་ལས་བྱུང་བའི་རྙེད་པ་བདག་གིར་བྱས་ཀྱང་བགོ་བར་མི་བྱ་སྟེ། འགོད་ན་སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་དུ་ འགྱུར་རོ།།དབྱར་གྱི་ནང་ལོགས་སུ་བྱུང་བའི་རྙེད་པ་བདག་གིར་བྱེད་ན་ཡང་སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་དུ་འགྱུར་ལ། འགོད་ན་ཡང་སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་དུ་འགྱུར་རོ། །གཙུག་ལག་ཁང་གང་དག་ན་ཆོས་གོས་ཀྱི་ཟོང་ངེས་པར་གྱུར་བ་ཡོད་པ་ནི་ཇི་སྲིད་དུ་མ་ཐོབ་པ་དེ་སྲིད་དུ་དེ་ལ་བདག་གིར་བྱ་བ་མི་འབྱུང་ ལ་ཐོབ་ན་ནི་བདག་གིར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ།།མ་བགོས་ན་ཡང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེ་ཞེས་བྱ་བའི་རྗེས་སུ་སྦྱར་རོ། །བརྟད་པ་ལས་བྱུང་བའི་རྙེད་པ་དབྱར་དག་ལ་བྱུང་བ་དེ་གོས་སྦྱིན་པའི་དུས་སུ་མ་བགོས་པར་དེ་ལས་འདས་པར་བཅང་ན་ཡང་ལྟུང་བའི་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། ལྟུང་བའི་བྱེད་པ་པོ་རྣམ་པ་གསུམ་པོ་དབྱར་གྱི་ནང་ལོགས་སུ་བདག་གིར་བྱེད་པ་དང་། འགོད་པ་དང་མི་འགོད་པ་ཞེས་གསུངས་པ་རྣམ་པ་གསུམ་པོ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ནི་བདག་གིར་བྱེད་པ་དང་། འགོད་པ་དང་། མི་འགོད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དངོས་གཞིའི་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ཡིན་གྱི། སྦྱོར་བའི ནི་མ་ཡིན་ནོ།

此中所說:若諸比丘因比丘所得之障礙,或因施主福德之障礙,于最後十日據為己有安居所得之物,此時亦不成過失。 所說爭訟所生五衣:施予病人者、為病人而施者、施予臨終者、為亡者而施者、施予將行者,此僅為舉例。為攝受因王、盜賊、族姓、水等所慮及供養處分配中恐將死亡等情形而說。 “分配時亦然”者,謂若於夏季期間分配爭訟所生之所得,亦為犯罪之能作。此中所說:若將據爲己有之爭訟所得於夏季期間分配,如是亦成捨墮。是故,不僅于夏季期間據爲己有夏季所得為犯罪之能作,此據爲己有亦是。 此中經說:“應取,取已應持至施衣時。“爭訟所得雖據爲己有亦不應分配,若分配則成捨墮。若於夏季期間據爲己有所得則成捨墮,若分配亦成捨墮。 于諸精舍中有確定之法衣資具者,乃至未得之前不生據爲己有,若得則為已據爲己有。 “不分配亦然”者,此”彼”字相連。若於施衣時不分配爭訟所生之夏季所得而過時持有,亦為犯罪之能作。 此中所說:所說三種犯罪之能作:于夏季期間據爲己有、分配及不分配,此三者皆為據爲己有、分配及不分配之正行能作,而非加行。

།འདིར་གཞུང་ནི་དགེ་སློང་གིས་དབྱར་གྱི་ནང་ཚུན་ཆད་དུ་དབྱར་གྱི་རྙེད་པ་འགོད་པར་བྱེད་དམ་གོས་སྦྱིན་པའི་དུས་ལས་འདས་པར་འཆད་པར་བྱེད་ན་ཐམས་ཅད་དུ་སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །མ་བགོས་ན་ཡང་ངོ་ཞེས་སྤྱིར་གཏང་བ་ སྨྲས་པ་དེའི་དམིགས་ཀྱིས་བསལ་བ་སྨྲ་བར་འདོད་ནས།སྦྱིན་པ་དག་གི་ཚིག་གིས་དབང་མེད་ནའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། གལ་ཏེ་སྦྱིན་བདག་འདི་སྐད་ཅེས་རེ་ཞིག་ཁྱེད་ཅག་གིས་མ་བགོ་ཤིག་བདག་མཆིས་ནས་རང་གི་ལག་ནས་དབུལ་ལོ་ཞེས་ཟེར་ན་དེའི་དབང་གིས་མ་བགོས་ན་ཡང་ཉེས་པ་མེད་ དོ།།སྦྱིན་བདག་གི་ཚིག་མེད་པར་མ་བགོས་ན་ནི་ཉེས་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །དུས་གང་གི་ཚེ་མ་བགོས་ན་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་དགག་དབྱེའི་ཉིན་མོའི་ཕྱི་དེ་ཉིན་པར་དེ་སྦེད་པ་མ་བསྐོས་པ་རྣམས་ལའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། དགག་དབྱེའི་ཉིན་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དབྱར་གནས་པར་ཁས་བླངས་པ་སྔ་ མའི་སྟོན་ཟླ་འབྲིང་པོ་ཉའོ།།དབྱར་གནས་པར་ཁས་བླངས་པ་ཕྱི་མ་ནི་སྟོན་ཟླ་ཐ་ཆུངས་ཉའོ། །དེའི་ཕྱི་དེ་ཉིན་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྟོན་ཟླ་འབྲིང་པོའི་ཚེས་བཅུ་དྲུག་གམ། སྟོན་ཟླ་ཐ་ཆུངས་ཚེས་བཅུ་དྲུག་སྟེ། དུས་དེར་དབྱར་གྱི་རྙེད་པ་མ་བགོས་ན་སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་དུ་འགྱུར་རོ། །སུ་དག་ ལ་ཞེ་ན།དེའི་ཕྱིར་དེ་སྦེད་པ་མ་བསྐོས་པ་རྣམས་ལའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། གང་དག་གིས་དེ་སྦེད་པའི་དགེ་སློང་མ་བསྐོས་པ་དེ་དག་ནི་དེ་སྦེད་པ་མ་བསྐོས་པ་རྣམས་ཏེ། དེ་དག་ལའོ། །འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། དགེ་སློང་གང་དག་གིས་གོས་སྦེད་པའི་དགེ་སློང་མ་བསྐོས་པ་དེ་དག་གིས་དགག་དབྱེའི་ ཉིན་མོའི་ཕྱི་དེ་ཉིན་པར་གལ་ཏེ་དབྱར་གྱི་རྙེད་པ་འགོད་པར་མི་བྱེད་ན་དེའི་ཚེ་དེ་དག་ལ་སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་དུ་འགྱུར་རོ།།དེ་ལྟར་ཡང་འདིར་གཞུང་ནི་སོ་སོར་ཐར་བའི་མདོ་ལས་གོས་སྦྱིན་པའི་དུས་ཀྱི་བར་དུ་བཅང་བར་བྱའོ། །དེ་ལས་འདས་པར་འཆང་ན་སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་དེའི་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ལས་ཀྱང་དགེ་སློང་གིས་གོས་སྦྱིན་པའི་དུས་དང་སྐབས་མ་ཡིན་པ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། སྲ་བརྐྱང་མ་བཏིང་བའི་གནས་ན་ནི་སྟོན་ཟླ་ཐ་ཆུངས་ཉ་ཚུན་ཆད་དོ། །སྲ་བརྐྱང་བཏིང་བའི་གནས་ན་ནི་སྟོན་ཟླ་ཐ་ཆུངས་ཉ་ཕན་ཆད་ནས་དཔྱིད་ཟླ་འབྲིང་པོ་ཉའི་བར་ཏེ། དེ་ནི་དགེ་སློང་གི་ཆོས་གོས་སྦྱིན་པའི་དུས་མ་ཡིན་ལ་ལྷག་མ་རྣམས་ནི་དུས་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དབྱར་གནས་པར་ཁས་བླངས་པ་ཕྱི་མ་ཤོས་ངེས་པར་བྱས་ན་ནི་སྟོན་ཟླ་ཐ་ཆུངས་ཉ་ཚུན་ཆད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དབྱར་གནས་པར་ཁས་བླངས་པ་སྔ་མ་ལ་ནི་སྟོན་ཟླ་འབྲིང པོ་ཉ་ཚུན་ཆད་དུས་མ་ཡིན་ནོ།

此中經文說:若比丘于夏季期間分配夏季所得,或過施衣時而持有,一切情況皆成捨墮。 為說明”不分配亦然”之一般規定的特例,故說”若無施主之語權”。若施主如是言:“且莫分配,待我來時親手佈施”,因其權力而不分配者則無過失。若無施主之語而不分配,則定成過失。 何時不分配為過?為此說”自解夏日次日,于未派分配人等”。“解夏日”者,前安居者為中秋月圓日,后安居者為季秋月圓日。“次日”者,即中秋十六日或季秋十六日。若於此時未分配夏季所得,則成捨墮。 對誰而言?為此說”于未派分配人等”。未派衣物分配比丘者稱為未派分配人等,即對彼等而言。此中所示:若諸比丘未派衣物分配比丘者,于解夏日次日若不分配夏季所得,爾時彼等將成捨墮。 如是此中經文,別解脫經中說:“應持至施衣時,過此持有成捨墮。” 如是其分別中亦說:“比丘非施衣時與機會者何?于未敷皮褥處,至季秋月圓日為限。于已敷皮褥處,自季秋月圓日後至仲春月圓日間,此非比丘施衣時,餘者為時。” 若定為后安居者,說”至季秋月圓日為限”。於前安居者,則至中秋月圓日為非時。

།འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། སྲ་བརྐྱང་མ་བཏིང་བའི་གནས་ན་ནི་ཇི་སྲིད་དུ་སྲ་བརྐྱང་འདིང་བར་མི་བྱེད་ཀྱི་བར་དུ་སྟོན་ཟླ་འབྲིང་པོ་ཚེས་བཅུ་དྲུག་ཁོ་ན་གོས་སྦྱིན་པའི་དུས་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་མི་བསྐོ་བར་མི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གོས་སྦེད་པའི་དགེ་སློང་དེ་མི་བསྐོ་བར་མི་བྱ་སྟེ། བསྐོ་བ་ཁོ་ནར་བྱ་བའོ། །འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། གོས་བརྟད་པ་ལས་བྱུང་བ་དང་། དུས་སུ་བྱུང་བ་དང་། གཞན་ཡང་རུང་སྟེ། དེ་དག་སྤ་བའི་ཕྱིར་དགེ་སློང་བསྐོ་བར་བྱའོ། །འདི་ལྟར་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ལས་འཕྲོག་པའི་སྤང་བའི་འོག་ཏུ་བརྟད་པ་ལས་བྱུང་བའི་སྤང་བ་འབྱུང མོད་ཀྱི།འོན་ཀྱང་ཞུ་བ་ལས་གསུངས་པའི་གཞུང་ཁས་བླངས་ནས་རིམ་པ་འདི་ལྟར་བསྟན་ཏེ། དབྱར་གྱི་རས་ཆེན་དང་བརྟད་པ་ལས་བྱུང་བ་གཉིས་ཀྱིས་བཅང་བ་སྤྱིར་འདྲ་བ་ལ་བརྟེན་པར་བྱས་སོ། །བརྟད་པ་ལས་བྱུང་བའི་སྤང་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བཤད་ཟིན་ཏོ།། །།ད་ནི་བསྔོས་པ་ལས་བསྒྱུར་ བའི་སྤང་བ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ།ཅི་ཞིག་བྱས་ན་བསྔོས་པ་ལས་བསྒྱུར་བའི་སྤང་བར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་གཞན་གྱིས་གང་ཟག་གཞན་ནམ་དགེ་འདུན་ལ་བསྔོས་པའི་གོས་ཤེས་བཞིན་དུ་བདག་ཉིད་ལ་བསྒྱུར་ཏེ་ཐོབ་ནའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། གཞན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོན་བདག་གིས་སོ། །གང་ཟག་ གཞན་ནམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་ཟག་གཞན་ལ་ལྟོས་པའི་གོས་སོ།།གཞན་ཞེས་དམིགས་ཀྱིས་སྨོས་པ་ནི་ལྟུང་བ་འབྱིན་པར་བྱེད་པ་ལས་གཞན་པའི་གང་ཟག་ལ་བསྔོས་པ་ཡིན་གྱི་ལྟུང་བ་འབྱིན་པར་བྱེད་པ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དགེ་འདུན་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དགེ་འདུན་སྤྱི་ལ་ བསྔོས་པའི་གོས་སོ།།བསྔོས་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡིད་ཀྱིས་ཕུལ་བའི་འོ། །གོས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོས་ཀྱི་རྙེད་པ་ཡིན་གྱི། ཟས་ཀྱི་རྙེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ཡང་འདིར་གཞུང་ནི་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ལས་གོས་ཀྱི་རྙེད་པ་ཡིན་པར་དགོངས་སོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་བཞིན་དུ་ཞེས་ བྱ་བ་ནི།གལ་ཏེ་དགེ་སློང་གིས་འདི་ལྟར་གོས་འདི་སྦྱིན་བདག་འདིས་གང་ཟག་གཞན་ནམ་དགེ་འདུན་ལ་བསྔོས་ཤིང་ཡིད་ཀྱིས་ཕུལ་བར་ཤེས་བཞིན་དུའོ་བདག་ཉིད་ལ་བསྒྱུར་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ལྟུང་བ་འབྱིན་པར་བྱེད་པས་དེ་ལྟར་ཤེས་བཞིན་དུ་གོས་དེ་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ལ་བསྒྱུར་དུ་བཅུག་སྟེའོ། ། ཐོབ་ནའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་སྐད་སྨོས་པའི་རྣམ་པ་དེ་དག་གིས་གོས་དེ་ཐོབ་ན་དངོས་གཞིའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བར་འགྱུར་བའོ།

如是所示:于未敷皮褥處,乃至未敷皮褥期間,唯中秋十六日為施衣時。 “彼不應不派”者,不應不派衣物分配比丘,應當派遣。如是所示:無論爭訟所得、時中所得,或其他所得,為分配彼等應派比丘。如是分別中雖于奪取捨墮后出現爭訟所得捨墮,然依問經所說之文,如是顯示此次第:依夏大布與爭訟所得二者持有通則相同。爭訟所得捨墮已說竟。 今當說迴轉施物捨墮。云何成迴轉施物捨墮?為此說:“若知他人施與他人或僧伽之衣,迴轉於己而得”。“他人”者,即施主。“他人或”者,即針對他人之衣。特別說”他”者,為顯示系施與犯罪行為者以外之人,非施與犯罪行為者。“僧伽”者,即施與僧伽大眾之衣。“施”者,即意施。“衣”者,為衣物所得,非食物所得。如是此中經文,分別中說:“意為衣物所得”。 “知”者,若比丘如是知此衣為此施主施與他人或僧伽,且意已施。“迴轉於己”者,犯罪行為者如是知已令迴轉此衣於己處。“得”者,以如是所說諸相得此衣時成根本罪過。

།འདི་ལྟར་སོ་སོར་ཐར་པའི་མདོ་ལས་ཡང་དགེ་སློང་གང་དགེ་འདུན་ལ་བསྔོས་པའི་རྙེད་པ་ཤེས་བཞིན་དུ་གང་ཟག་བདག་ལ་བསྔོར་འཇུག་ན་སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་དོ་ཞེས་དགེ་འདུན་གྱི འབའ་ཞིག་སྨོས་མོད་ཀྱི།འོན་ཀྱང་ལྟུང་བ་བསྟན་པ་ལས་གང་ཟག་ཀྱང་སྨོས་པའི་ཕྱིར། འདིར་གང་ཟག་གཞན་ནམ་ཞེས་གང་ཟག་ཀྱང་སྨོས་ཏེ། དགེ་སློང་གིས་གང་ཟག་གཅིག་ལ་བསྔོས་པའི་རྙེད་པ་གང་ཟག་བདག་ཉིད་ལ་སྒྱུར་བར་བྱེད་ན་སྒྱུར་བར་བྱེད་པ་དེ་ལ་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་ལ། ཐོབ་ན་སྤང་ བའི་ལྟུང་བྱེད་དུ་འགྱུར་རོ།།དེ་ལྟར་འདིར་ཚིག་གི་དོན་འདི་འབྱུང་སྟེ། གལ་ཏེ་ཡོན་བདག་གཞན་འགའ་ཞིག་གིས་དགེ་འདུན་གྱི་ཕྱིར་རམ། གང་ཟག་གཞན་གྱི་ཕྱིར་གོས་ཤིག་དེ་ལ་སྦྱིན་ནོ་ཞེས་བསྔོས་པ་ལས་དགེ་སློང་གིས་ཀྱང་དེ་ལྟར་ཤེས་བཞིན་དུ་འོན་ཀྱང་བདག་ཉིད་ལ་སྒྱུར་བར་བྱེད་ན་སྒྱུར་ བར་བྱེད་པ་དེ་ལ་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་ལ་ཐོབ་ན་ནི་སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་དུ་འགྱུར་རོ།།གལ་ཏེ་ཐོབ་ན་དངོས་གཞིར་འགྱུར་ན་བསྒྱུར་བ་ལ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་བསྒྱུར་བ་ལ་ནི་ཉེས་བྱས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། ཟས་ཀྱི་རྙེད་པ་ལས་གཞན་པ་གོས་ཀྱི་རྙེད་པ་ལ་ནི། བསྒྱུར་བ་ལ་སྦྱོར་བར་ འགྱུར་བའི་ཉེས་བྱས་སོ།།ཟས་ཀྱི་རྙེད་པ་ལ་ནི་སྦྱོར་བ་ལ་ཡང་ཉེས་བྱས་ལ་དངོས་གཞི་ལ་ཡང་ཉེས་བྱས་སོ། །འདིར་ཉེ་དུ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ནི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ཞུ་བ་ལས་བཙུན་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཉེ་དུ་མ་ལགས་པ་ལས་གོས་ལེན་ན་སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་ གསུངས་ན།དགེ་སློང་གིས་མ་ལས་གོས་ལེན་པར་བགྱིད་ཅིང་དེ་ཡང་སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་དུ་འགྱུར་བ་མཆིས་སམ། ཡོད་དེ་གལ་ཏེ་དེས་དགེ་འདུན་གྱི་ཕྱིར་ཉེ་བར་གཞག་པ་ཡིན་ལ། དེ་དགེ་སློང་གིས་བདག་ཉིད་ལ་སྒྱུར་བར་བྱེད་ནའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་འདིར་ཉེ་དུ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ ཡན་ལག་མ་ཡིན་པ་བཞིན་དུ་ཚིག་ཉིད་ཀྱང་དེ་དང་འདྲའོ།།གལ་ཏེ་འབྲལ་བར་བྱ་བ་དགེ་སློང་ཡིན་ན། དེ་ནི་ཡན་ལག་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འདིར་གཞན་ལ་ཡང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། འདིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བསྔོས་པ་ལས་བསྒྱུར་བའི་སྐབས་འདིར་རོ། །གཞན་ལ་ཡང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གང་ཟག་གཞན་ ལ་བསྔོས་པ་གང་ཟག་གཞན་ལ་སྒྱུར་བར་བྱེད་ན་ཡང་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་བ་སྟེ།ཡང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་ཉེས་བྱས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་རྗེས་བསྙེགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་འབྲས་བུ་ལ་ཡང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། བསྒྱུར་བའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པ་སྟེ། ཐོབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་དངོས་གཞིར་འགྱུར་བ་དེ་ལ་ཡང་ཉེས་ བྱས་ཁོ་ནའོ།།འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། བདག་ཉིད་ལས་གཞན་པ་ལ་སྒྱུར་བར་བྱེད་ན་དངོས་གཞི་ལ་ཡང་ཉེས་བྱས་ཡིན་ལ། སྦྱོར་བ་ལ་ཡང་ཉེས་བྱས་སོ།

如是別解脫經中雖僅說:“若比丘知而令將施與僧伽之所得迴轉于個人者,為捨墮罪”,僅提及僧伽,然于說罪中亦提及個人,故此處亦說”或他人”。若比丘將施與一人之所得迴轉於己,作迴轉時成惡作罪,得時成捨墮罪。 如是此處文義為:若某施主為僧伽或為他人而施衣,說”施與彼”,比丘雖知如是,然迴轉於己,作迴轉時成惡作罪,得時則成捨墮罪。 若得時成根本罪,于迴轉時成何過失?為此說:“迴轉時為惡作”。于衣物所得之外的食物所得,迴轉時成加行惡作罪。于食物所得,加行亦為惡作罪,根本亦為惡作罪。 此中非親屬性非為支分。如是問經中說:“大德,世尊說從非親屬取衣成捨墮罪,比丘從母取衣,彼亦有成捨墮罪耶?""有。若彼為僧伽所設,比丘迴轉於己時。“如此處非親屬性非為支分,語言性亦復如是。若所離比丘,彼即為支分。 此中”於他亦然”者,“此”即迴轉施物之此處。“於他亦然”者,若將施與他人者回轉於他人亦成惡作罪。“亦然”之聲,為隨順”惡作”之故。 “于其果亦然”者,迴轉之果即得,得即成根本罪,于彼亦唯惡作罪。如是顯示:若迴轉於己以外者,根本亦為惡作罪,加行亦為惡作罪。

།གཞན་ལ་ཡང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། གོས་ཀྱི་རྙེད་པ་སྔར་བསྟན་པ་ལས་གཞན་པ་ནི་ཟས་ཀྱི་རྙེད་པ་སྟེ། ཟས་ཀྱི་རྙེད་ པ་དེ་ཡང་གཞན་ལ་སྒྱུར་བར་བྱེད་ན་སྦྱོར་བ་དང་དངོས་གཞི་གཉི་ག་ལ་ཉེས་བྱས་ཁོ་ནར་འགྱུར་བ་སྟེ།དཔེར་ན་མུ་ཏོ་བ་ཅིག་ལ་བསྔོས་པའི་ཟས་མུ་ཏོ་བ་གཞན་ལ་སྒྱུར་བར་བྱེད་ན་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་བ་ལྟ་བུའོ། །དབྲལ་བ་དང་སྦྱར་བ་གཉི་ག་སེམས་ཅན་དུ་བགྲང་བ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ལ་ཡང་ངོ་ཞེས་བྱ་ བ་ལ།དབྲལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྙེད་པ་གང་ལས་བསྔོས་པ་ལས་དབྲོག་པར་བྱ་བའོ། །སྦྱར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གང་ལ་སྦྱིན་པར་བྱ་བའོ། །དབྲལ་བ་དང་སྦྱར་བ་དེ་གཉི་ག་སེམས་ཅན་དུ་བགྲང་བ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འདིར་གནས་ཁང་ལ་སོགས་པ་དག་གོ་དེ་གཉིས་གཅིག་ལ་བསྔོས་པ་ གཅིག་ལ་སྒྱུར་བར་བྱེད་པ་ལ་ཡང་ཉེས་བྱས་སོ།།འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། གནས་ཁང་གཞན་ལ་བསྔོས་པའི་རྙེད་པ་དགེ་སློང་གི་ཁྲི་ལ་སོགས་པ་གཞན་ལ་སྒྱུར་བར་བྱེད་ན་སྦྱོར་བ་དང་དངོས་གཞི་གཉི་ག་ལ་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་རོ། །ཕྱོགས་གཅིག་ཉིད་ལ་ཡང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དབྲལ་བ་ དང་སྦྱར་བ་གཉིས་ཀྱི་ཕྱོགས་གཅིག་ཉིད་ལ་ཡང་ཉེས་བྱས་ཁོ་ནར་འགྱུར་བའོ།།འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། འདི་ལྟ་སྟེ་དཔེར་ན། ཐེམ་སྐས་ཀྱི་རིམ་པ་ཐམས་ཅད་ཐེམ་སྐས་གཅིག་གི་སྒྲར་འགྱུར་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་ཐེམ་སྐས་གཅིག་གི་ཕྱོགས་སུ་གྱུར་པའི་ཐེམ་སྐས་ཀྱི་རིམ་པ་གཅིག་ལ་ཡོན་བདག་ གིས་བསྔོས་པ་དགེ་སློང་གིས་ཐེམ་སྐས་ཀྱི་རིམ་པ་གཞན་དུ་སྒྱུར་བར་བྱེད་ན་གནས་སྐབས་གཉི་ག་ལ་ཡང་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་བ་ལྟ་བུའོ།།ལྷག་མ་ཟ་བ་དུད་འགྲོ་ལ་སོགས་པ་བཙལ་ཏེ་མ་རྙེད་པ་ལ་ནི་ལྟུང་བ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ལྷག་མ་ཟ་བ་དུད་འགྲོ་ལ་སོགས་པ་གང་ལ་བསྔོས་པ་དེ་བཙལ་ཏེ། མ་རྙེད་ན་གཞན་ལ་བསྒྱུར་ན་ཡང་ལྟུང་བ་མེད་པའོ། །འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། ལྷག་མ་ཟ་བ་དུད་འགྲོ་ལ་སོགས་པ་གང་ལ་བསྔོས་པ་དེ་བཙལ་ཏེ། མ་རྙེད་ན་དེ་ལས་གཞན་པ་ལས་བསྒྱུར་ན་ཡང་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྐུ་གཟུགས་གཞན་ལ་ནི་གཡར་པོར་སྦྱིན་དུ་རུང་ངོ ཞེས་བྱ་བ་ནི།བདེ་བར་གཤེགས་པ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྐུ་གཟུགས་སྐུའི་གཟུགས་བརྙན་གཞན་གྱི་རྒྱན་ལ་སོགས་པ་སྐུ་གཟུགས་གཞན་ལ་གཡར་པོར་རེ་ཞིག་གཡར་པོའི་ཚུལ་གྱིས་སྦྱིན་དུ་རུང་བའོ། །འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྐུ་གཟུགས་གཞན་ མངའ་བའི་རྒྱན་ལ་སོགས་པ་དག་གལ་ཏེ་སྐུ་གཟུགས་གཞན་ལ་མཆོད་པའི་ཕྱིར་གཡར་པོར་སྦྱིན་པར་བྱེད་ན་དེ་ལ་ཉེས་པ་མེད་དོ།།བསྔོས་པ་མི་སྦྱིན་ན་ཉེས་བྱས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཆེ་གེ་མོ་ཞིག་ལ་སྦྱིན་ནོ་ཞེས་བསྔོས་པ་དེ་དེའི་འོག་ཏུ་དེ་ལ་སྦྱིན་པར་མི་བྱེད་ན་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་བའོ།

關於”於他亦然”,除前述衣物所得外,即食物所得。若將此食物所得迴轉於他,則加行與根本二者皆唯成惡作罪。例如,若將施予一乞丐之食物迴轉予另一乞丐,則成惡作罪。 關於”于離系與系屬二者皆非數為有情者亦然”,“離系”即從何所得處奪取之物,“系屬”即將施予何者。“離系與系屬二者皆非數為有情”即此處房舍等。若將施予其一者回轉予其一,亦成惡作罪。如是顯示:若將施予某房舍之所得迴轉予比丘床座等他物,則加行與根本二者皆成惡作罪。 “於一分亦然”者,于離系與系屬二者之一分亦唯成惡作罪。如是顯示:譬如階梯諸級雖皆稱為一階梯,然若施主施予屬一階梯分之一級,比丘迴轉予其他階級,則二種情況皆成惡作罪。 關於”餘食施予畜生等尋而未得者無罪”,若尋找所施予之畜生等餘食食者而未得,迴轉予他亦無罪。如是顯示:若尋找所施予之畜生等餘食食者而未得,迴轉予他者亦無罪。 關於”如來像可借予他”,如來佛世尊之像,即佛像之裝飾等,可暫時以借用方式施予其他佛像。如是顯示:若將世尊佛像所有之裝飾等借予其他佛像供養,於此無過。 關於”不予所施成惡作”,若說”施予某人”而後不予彼者,則成惡作罪。

། །། བམ་པོ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་པ། མཚམས་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་དུ་སོང་སྟེ། དགེ་འདུན་གྱིས་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་བྱེད་ནའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། མཚམས་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་དུ་སོང་སྟེ། དགེ་འདུན་གྱིས་ཤི་བའི་ཡོ་བྱད་ལ་སོགས་པའི་རྙེད་པ་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་བྱེད་ན་ཉེས་བྱས་སོ། །འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། དགེ་འདུན་གྱི་རྙེད པར་བསྔོས་པ་དགེ་སློང་གིས་མཚམས་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་དུ་སོང་སྟེ།བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་བྱེད་ན་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་རོ། །མ་ཚོགས་པ་དག་གིས་འགོད་ནའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དགེ་སློང་ཇི་སྙེད་ཅིག་གིས་དེ་ལས་སྐལ་བ་མནོད་པར་བྱ་བ་དེ་དག་ཚོགས་པར་མ་གྱུར་པར་རྙེད་པ་འགོད་པར་བྱེད་ན། དེའི་ཚེ་ མ་ཚོགས་པར་འགོད་པའི་དགེ་སློང་རྣམས་ལ་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་རོ།།བྱིན་གྱིས་མ་བརླབས་པར་ཡང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཤི་བའི་ཡོ་བྱད་ལ་སོགས་པའི་རྙེད་པ་བྱིན་གྱིས་མ་བརླབས་པར་དེ་འགོད་ན་ཡང་ཉེས་བྱས་སོ། །ཀུན་དབང་བའི་རྙེད་པ་དགེ་འདུན་ལས་གཅིག་གམ་གཉིས་སམ་གསུམ་གྱིས་ ལེན་ནའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ།ཀུན་དབང་བའི་རྙེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དབྱར་གྱི་རྙེད་པ་ལ་སོགས་པ་སྤྱིར་དབང་བ་སྟེ། དེ་དགེ་འདུན་ལས་དགེ་སློང་གཅིག་གམ་གཉིས་སམ་གསུམ་གྱིས་ལེན་ན་ཉེས་བྱས་སོ། །འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། གལ་ཏེ་དགེ་འདུན་སྤྱིར་མངའ་བའི་རྙེད་པ་གང་ཟག་གཅིག་གིས་ལེན་ ཏམ།གཉིས་སམ་གསུམ་གྱིས་ལེན་པར་བྱེད་ན་ལེན་པ་པོ་དེ་དག་ལ་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་ཏེ། གཞན་ཡང་དབང་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རྙེད་པ་དེ་ལེན་པ་པོ་དེ་དག་ཀྱང་དབང་བ་ཉིད་ཡིན་ན་ཅིའི་ཕྱིར་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་དེ་ལ་གཞན་དག་གི་ཤས་ཉིད་མ་བྲལ་ལོ་ཞེས་བྱ་བ་ སྨྲས་ཏེ།གང་དག་གིས་རྙེད་པ་བླངས་པ་དེ་ལས་གཞན་པའི་དགེ་སློང་དག་ཀྱང་རྙེད་པ་དེ་ལ་སྤྱིར་དབང་བ་ཡིན་པས་དེ་དག་གི་ཤས་ཉིད་མ་བྲལ་བར་དེ་ན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། འདི་ལྟར་རྙེད་པ་བླང་བ་འདི་ལ་གཞན་དག་གི་ཤས་ཉིད་བྲལ་བ་མེད་པས་དེའི་ ཕྱིར་རྙེད་པ་ལེན་པ་དེ་དག་ལ་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་རོ།།རྐུ་སེམས་མེད་པ་ལ་འདི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་གྱི་རྐུ་སེམས་ཡོད་པ་ལ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་རྐུ་སེམས་ཀྱིས་ན་བརྐུས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། རྐུ་སེམས་ཀྱིས་སྒྱུར་བར་བྱེད་ན་ཐམས་ཅད་བརྐུས་པ་ཉིད་ཡིན་ ཏེ།གཞི་ཇི་ལྟ་བུ་ལས་བརྐུས་པའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བར་ཤེས་པར་བྱའོ།

第二十二品: 若於界外前往,僧團作羯磨者,即:若於界外前往,僧團對亡者資具等所得作羯磨,則成惡作罪。如是顯示:若比丘于界外前往,對施予僧團之所得作羯磨,則成惡作罪。 關於”未集合者分配時”,若應得其份之諸比丘未集合而分配所得,則此時未集合而分配之諸比丘成惡作罪。 關於”未作羯磨亦然”,若未對亡者資具等所得作羯磨而分配,亦成惡作罪。 關於”共有所得由僧團中一二三人取者”,“共有所得”即安居所得等共同所有物。若由僧團中一位或二位或三位比丘取用,則成惡作罪。如是顯示:若由一人或二人或三人取用僧團共有之所得,則取用者成惡作罪,因他人亦有所有權故。 若問:“若取用者亦有所有權,何故成惡作罪?“為此說”於此未脫離他人份額”。因除取用者外之其他比丘亦共同擁有該所得,故彼等之份額仍存在於此。如是顯示:因於此取用中未脫離他人份額,故取用者成惡作罪。 若問:“此為無盜心者之規定,若有盜心將成何過?“為此說”以盜心則為盜取”。若以盜心迴轉,一切皆為盜取,應知依據何等基礎而成盜罪之過失。

།འདིར་གཞུང་ནི་དགེ་སློང་བྲམ་ཟེའི་བུ་མོས་ཞུས་པ་ལས་དགེ་སློང་གང་ཡང་རུང་བ་གཅིག་པུ་ཞིག་གནས་ན་འདུག་པ་དེར་མི་དག་གིས་དགེ་འདུན་གྱི་གོས་བགོ་བཤའ་བྱ་བ་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པའི་ དགེ་འདུན་ལ་གསེ་བར་བྱ་བ་ཞིག་སྦྱིན་པར་བྱེད་ན།དགེ་སློང་དེས་གོས་དེ་བླང་བ་ན་འདི་ལྟར་གནས་འདི་ན་བདག་གཅིག་པུ་གནས་ཏེ། དགེ་འདུན་གྱི་གོས་བགོ་བཤའ་བྱ་བ་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པའི་དགེ་འདུན་ལ་གསེ་བར་བྱ་བ་འདི་བྱུང་ན། བདག་གིས་གོས་གསེ་བར་བྱ་བ་འདི་བྱི་དོར་ བྱའོ།།སྦ་བརྟུལ་བྱའོ། །བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། །གོས་བྱི་དོར་བྱས་པ་སྦ་བརྟུལ་བྱས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་འདི་ནི་བདག་གི་ཡིན་ནོ་ཞེས་སེམས་བསྐྱེད་པར་བྱ་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་མི་བྱེད་ན་དགེ་སློང་དེས་གོས་དེ་གཅིག་པུས་བདག་གིར་མི་བྱའོ། །བདག་གིར་ བྱས་ན་ཉེས་བྱས་ཏེ།དེ་དག་ལས་དགེ་སློང་གཞན་ཡང་སྤྱིར་དབང་བ་ཡིན་ནོ། །དགེ་འདུན་ལ་བསྔོས་པའི་རྙེད་པ་གཅིག་གིས་མཚམས་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་དུ་སོང་སྟེ་བདག་གིར་བྱེད་ན་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་དེ་དག་རྐུ་སེམས་ཀྱིས་རྐུ་ཞིང་བདག་གིར་བྱེད་ན་ནི་འགལ་ཚབས་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ། ། གཉིས་དང་རབ་ཏུ་མང་པོ་དག་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། རབ་ཏུ་མང་པོ་ཞེས་སྨོས་པ་ནི་གསུམ་ཡན་ཆད་ཅེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །གཙུག་ལག་ཁང་དུ་གནས་པར་མི་བྱེད་པའི་ཚེ་དེར་དབང་བའི་རྫས་གཙུག་ལག་ཁང་གཞན་དུ་གཞག་པར་བྱེ་ཞིང་བསྔོ་བར་མི་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ དེའི་ཞར་ལ་འདི་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ།གྱ་ཚོམ་དུ་གཙུག་ལག་ཁང་དོར་བར་མི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཕ་རོལ་གྱི་དམག་ཚོགས་དང་ཆོམ་རྐུན་ལ་སོགས་པའི་གནོད་པ་མེད་པར་གྱ་ཚོམ་དུ་མ་བརྟགས་པར་གཙུག་ལག་ཁང་སྟོང་པར་དོར་བར་མི་བྱའོ། །རྗེས་སུ་ཆགས་པ་དང་བཅས་པ་དེར་སྲུང་མར་གཞག་ གོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི།དགེ་སློང་གང་གཙུག་ལག་ཁང་དེ་ལ་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་ཤས་ཆེན་པོ་ཡོད་པའི་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་དང་བཅས་པ་དེ་གཙུག་ལག་ཁང་བསྲུང་བའི་ཆེད་དུ་དེར་སྲུང་མ་གཞག་པར་བྱའོ། །མ་ལྷགས་ན་ལོ་བཅུ་འདའ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དགེ་འདུན་མ་ལྷགས་ཤིང་མ་བྱོན་ན་དགེ་སློང་ གཙུག་ལག་ཁང་དེར་བཞག་པ་དེས་གཙུག་ལག་ཁང་དེ་ཉིད་དུ་ལོ་བཅུ་འདའ་བར་བྱ་བའོ།།ཇི་ལྟར་འདའ་བར་བྱ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་ལྔ་ནི་བསོད་སྙོམས་ཀྱིས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། དགེ་སློང་དེས་གཙུག་ལག་ཁང་དེར་ལོ་ལྔ་ནི་བསོད་སྙོམས་ཀྱིས་འདའ་བར་བྱའོ།

此處經文出自《比丘梵女所問經》:若有任何一位比丘獨自住于某處,人們欲施予現前僧團應分配之僧衣,該比丘接受此衣時,應如是思維:“我獨自住於此處,今有此現前僧團應分配之僧衣,我當清洗此應分配之衣,當薰染,當作羯磨。此已清洗、已薰染、已作羯磨之衣是我所有。“應生此念並如是宣說。 若不如是行,該比丘不應獨自據爲己有此衣。若據爲己有,則成惡作罪,因其他比丘亦共同擁有。若一人于界外前往,將施予僧團之所得據爲己有,則成惡作罪。然若以盜心竊取據爲己有,則成重罪。 經中說:“二人及眾多者亦復如是”,“眾多”一詞意指三人以上。 關於”不住寺院時,不應將所屬物品置於他寺並作迴向”之附帶內容:不應無故廢棄寺院,即在無敵軍、盜賊等危害時,不應不加考慮而隨意廢棄空寺。 應安置有深厚感情者為守護者,即應安置對該寺院有深厚感情之比丘作為守護者以守護寺院。 關於”若僧眾未至,應度過十年”,即若僧眾未至未來,被安置之比丘應於該寺院度過十年。 若問:“如何度過?“為此說”其中五年以乞食”,即該比丘應於該寺院以乞食度過五年。

།དེར་དུས་སུ་སྦྱིན་བདག་མ་ བྱུང་ན་ལོ་གཞན་ལྔ་ནི་ཉེ་འཁོར་གྱི་གཙུག་ལག་ཁང་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི།གཙུག་ལག་ཁང་དེར་ལོ་ལྔ་པོ་དག་འདས་པའི་དུས་སུ་གལ་ཏེ་སྦྱིན་བདག་བཙོན་ར་ལ་སོགས་པ་དག་ནས་བྱུང་བར་མ་གྱུར་ན། དེའི་ཚེ་ལོ་གཞན་ལྔ་པོ་དག་ནི་ཉེ་འཁོར་གྱི་གཙུག་ལག་ཁང་དང་འཚོ་བ་ལྷན་ཅིག་ ཐུན་མོང་དུ་བྱ་བས་འདའ་བར་བྱ་བའོ།།འདིར་གཞུང་ནི་ཁ་ཅིག་ལས་ལྔ་ནི་བསོད་ནམས་ཀྱིས་སོ། །ལྔ་ནི་ཉེ་འཁོར་གྱི་གཙུག་ལག་ཁང་ལ་བརྟེན་པས་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་ལོ་བཅུར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །གསོ་སྦྱོང་ཐ་དད་པ་དང་རྙེད་པ་ཐུན་མོང་བའི་ལས་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གཙུག་ ལག་ཁང་དེ་དང་ཉེ་འཁོར་གྱི་གཙུག་ལག་ཁང་དེར་རྙེད་པ་ནི་ཐུན་མོང་ལ།གསོ་སྦྱོང་ནི་ཐ་དད་པའི་ལས་བྱ་བ་སྟེ། དགེ་འདུན་བཙུན་པ་རྣམས་གསན་དུ་གསོལ། གཙུག་ལག་ཁང་འདིའི་གཙུག་ལག་ཁང་གི་བདག་པོ་བཅོམ་མམ་བཅིངས་སམ་གུམ་མམ་སྤྱུགས་ན། གལ་ཏེ་དགེ་འདུན་གྱི་དུས་ ལ་བབ་ཅིང་བཟོད་ན་དགེ་འདུན་གྱིས་གནང་བར་མཛོད་ཅིག་དང་།དགེ་འདུན་གྱིས་གཙུག་ལག་ཁང་འདི་དང་ཕ་བི་ལོ་ལྔར་རྙེད་པ་ནི་ཐུན་མོང་ལ་གསོ་སྦྱོང་ནི་ཐ་དད་པ་མཛད་དོ། །འདི་ནི་གསོལ་བའོ། །དགེ་འདུན་བཙུན་པ་རྣམས་གསན་དུ་གསོལ། གཙུག་ལག་ཁང་འདིའི་གཙུག་ལག་ ཁང་གི་བདག་པོ་བཅོམ་མམ་བཅིངས་སམ་གུམ་མམ།སྤྱུགས་ཏེ་དེའི་སླད་དུ་དགེ་འདུན་གྱིས་གཙུག་ལག་ཁང་འདི་དང་ཕ་བི་ལོ་ལྔར་རྙེད་པ་ནི་ཐུན་མོང་ལ་གསོ་སྦྱོང་ནི་ཐ་དད་དུ་མཛད་ཀྱི། ཚེ་དང་ལྡན་པ་གང་དག་གཙུག་ལག་ཁང་འདི་དང་ཕ་བི་ལོ་ལྔར་རྙེད་པ་ནི་ཐུན་ མོང་ལ་གསོ་སྦྱོང་ནི་ཐ་དད་དུ་མཛད་པར་བཟོད་པ་དེ་དག་ནི་ཅང་མ་གསུང་ཤིག་།གང་དག་མི་བཟོད་པ་དེ་ནི་གསུངས་ཤིག་།དགེ་འདུན་གྱིས་བཟོད་ཅིང་གནང་ནས་དགེ་འདུན་གྱིས་གཙུག་ལག་ཁང་འདི་དང་ཕ་བི་ལོ་ལྔར་རྙེད་པ་ནི་ཐུན་མོང་ལ། གསོ་སྦྱོང་ནི་ཐ་དད་དུ་མཛད་པ་མཛད་ལགས་ཏེ། འདི་ལྟར ཅང་མི་གསུང་བས་དེ་དེ་བཞིན་དུ་འཛིན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བའི་གསོལ་བ་དང་གཉིས་ཀྱི་ལས་ཀྱིས་སོ།།གལ་ཏེ་སྲུང་མ་ཡང་འགྲོ་ན་དེའི་ཚེ་དེས་ཇི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་འགྲོ་ན་དངོས་པོ་རྣམས་ཉེ་འཁོར་གྱི་གཙུག་ལག་ཁང་དག་ཏུ་གདམས་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། དགེ་སློང་གང་ལ་གཙུག་ལག་ཁང་གཏད་ པའི་དགེ་སློང་དེ་ཡང་གལ་ཏེ་གཙུག་ལག་ཁང་དེ་ནས་འགྲོ་བར་འདོད་ན་དེ་འགྲོ་བའི་དུས་ཀྱི་ཚེ།གཙུག་ལག་ཁང་དེའི་མལ་སྟན་དང་སྣོད་ལ་སོགས་པ་དངོས་པོ་རྣམས་ཉེ་འཁོར་གྱི་གཙུག་ལག་ཁང་དག་ཏུ་གདམས་པར་བྱ་བའོ།

若於此時未出現施主,其餘五年則與鄰近寺院共同度過。即在該寺院度過五年之後,若施主未從牢獄等處出現,則其餘五年應與鄰近寺院共同生活度過。 此處經文有一說法:“五年以功德,五年依鄰寺,如是成十年。” 應行布薩分別而利養共享之羯磨,即該寺院與鄰近寺院利養共享,而布薩分別進行。其羯磨文為:“大德僧眾請聽!若此寺院之施主被殺、被囚、死亡或被放逐,若僧眾認為時機適宜,請僧眾開許,僧眾將此寺與彼寺五年內利養共享而布薩分別。此為白。 大德僧眾請聽!因此寺院之施主被殺、被囚、死亡或被放逐,為此僧眾將此寺與彼寺五年內利養共享而布薩分別。諸位長老若同意此寺與彼寺五年內利養共享而布薩分別者請默然,若不同意者請說。僧眾已開許此寺與彼寺五年內利養共享而布薩分別,以默然故,是事如是持。“以此白二羯磨而行。 若問:“若守護者亦離去,彼時應如何行?“為此說:“若離去,應將諸物品囑託于鄰近諸寺院。“即若被委託寺院之比丘亦欲離開該寺院,其離去之時,應將該寺院之臥具、器皿等物品囑託于鄰近諸寺院。

།གཉུག་མར་གནས་ན་སྦྱིན་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གཙུག་ལག་ཁང་བོར་བ་དེར་ དགེ་སློང་དག་ལྷགས་ཏེ།གཉུག་མར་གནས་ན་ཉེ་འཁོར་གྱི་གཙུག་ལག་ཁང་གཞན་ན་གནས་པའི་དགེ་སློང་དེ་དག་གིས་མལ་སྟན་དང་སྣོད་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་དེ་དག་གཙུག་ལག་ཁང་དེ་ཉིད་དུ་ཕྱིར་སྦྱིན་པར་བྱ་བའོ། །གནས་གཞན་གྱི་རྫས་གཞན་དུ་མི་སྦྱིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དགེ་འདུན་དུ་འགྱུར་བའི་དགེ་ སློང་དེ་དག་གིས་ཀྱང་གནས་གཞན་གྱི་རྫས་མལ་སྟན་དང་སྣོད་ལ་སོགས་པ་དག་གནས་གཞན་དུ་མི་སྦྱིན་པའོ།།འདི་ནི་མདོ་འོག་མ་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། འོག་གི་མདོ་ལས་རྙེད་པ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་ཇི་ལྟར་ངེས་པར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འབྱུང་བ་དེ་རྗེས་སུ་བཟླས་པ་ཡིན་ནོ། །མི་ སྟེར་ན་དེ་དག་གིས་སྦྱིན་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི།གཙུག་ལག་ཁང་གཞན་དུ་གདམས་པའི་རྫས་དེ་དག་གཙུག་ལག་ཁང་དེའི་ཉེ་འཁོར་ན་མི་སྣང་ཞིང་ཕྱིར་མི་སྟེར་ན་དགེ་སློང་གང་དག་གིས་རྫས་དེ་དག་དང་པོ་གནས་གཞན་དེར་གཞག་པའི་དགེ་སློང་དེ་དག་གིས་རྨ་ཞིང་ཕྱིར་སྦྱིན་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ ནོ།།འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། གལ་ཏེ་གཙུག་ལག་ཁང་གཞན་ན་གནས་པའི་དགེ་སློང་ལ་སོགས་པས་རྫས་གཏམས་པ་དེ་དག་བརྣོགས་ཤིང་ཕྱིར་མི་སྟེར་ན་དེའི་ཚེ་དང་པོ་འདོམས་པའི་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་ཁུངས་སུ་རྨ་ཞིང་ཕྱིར་དགུག་པར་བྱའོ། །འོ་ན་གང་གི་ཚེ་གཙུག་ལག་ཁང་གི་བདག་པོ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་རང་ གིས་བྱས་པའི་གཙུག་ལག་ཁང་དེ་ནས་རྫས་དག་གཙུག་ལག་ཁང་གཞན་དུ་སྦྱིན་པར་བྱེད་ན།དེའི་ཚེ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་བྱ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་ཁྱིམ་བདག་དེ་ཉིད་ཡིན་ཡང་ངེས་པ་ལ་གཞིག་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། གཙུག་ལག་ཁང་གི་བདག་པོའི་ཁྱིམ་བདག་དེ་གནས་གཞན་གྱི་སྦྱིན་བདག་དེ་ཉིད་ཡིན་ ཡང་སྔར་བྱས་པའི་ངེས་པ་ལ་གཞིག་པ་མེད་དོ།།འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། འདི་ལྟར་ཁྱིམ་བདག་དེ་ཉིད་གནས་གཞན་གྱི་སྦྱིན་བདག་ཏུ་གྱུར་ཅིང་དེས་དངོས་པོ་དེ་དག་གནས་གཞན་དུ་ཕུལ་ཟིན་ཀྱང་དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི། སྔར་རྫས་དེ་དག་གཙུག་ལག་ཁང་གང་དུ་ཕུལ་ཟིན་པ་དེ་ཉིད་དུ་སྤྱད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དང་པོ་ཉིད་ ནས་གནས་སྔ་མ་ཤོས་དེ་ཉིད་དུ་བྱིན་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།མི་སྟེར་ན་མཐུས་གཟུང་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཁྱིམ་བདག་དེས་རྫས་དེ་དག་སྔར་ཕུལ་བའི་གཙུག་ལག་ཁང་དེར་མི་སྟེར་ན། གཙུག་ལག་ཁང་དེ་ན་གནས་པའི་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་མཐུས་གཟུང་བར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་རྫས་དེ་མི་སྣང་ན་ནི་དེའི་ ཚེ་མདོ་སྔ་མ་ལས་མི་སྟེར་ན་དེ་དག་གིས་སྦྱིན་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨོས་པའི་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་སྣང་ན་ནི་མི་སྟེར་ན་མཐུས་གཟུང་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་མདོ་འདི་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་ནོ།

若常住者到來則應歸還。即當比丘們來到被捨棄的寺院,若常住於此,則鄰近寺院中居住的那些比丘應將臥具、器皿等物品歸還於該寺院。 一處住所之物不應給予他處,即成為僧團的那些比丘也不應將一處住所的臥具、器皿等物品給予他處。此為顯示下文諸經之境,故重複下經所說:“利養安立如是決定。” 若不給予則彼等應給予,即若將物品囑託於他寺之物品在該寺院附近不見且不歸還,則最初將這些物品存放於他處的那些比丘應追討並歸還。此意為:若住於他寺的比丘等佔用且不歸還所囑託之物,則最初囑託的諸比丘應追究根源並取回。 若問:“當寺院施主自己將其所建寺院之物品施予他寺時,諸比丘應如何行?“為此說:“即便是施主本人,亦不得違背規定。“即使該寺院施主成為他處住所之施主,也不得違背先前所立之規定。此意為:即使施主本人成為他處住所之施主並已將那些物品供養他處,然而這些物品仍應用於最初供養之寺院,因為從一開始就已施予最初之處。 若不給予則應強取,即若該施主不將物品歸還先前供養之寺院,則住於該寺院的諸比丘應強行取回。若物品不見,則屬前經所說”若不給予則彼等應給予”之情況。若物品可見,則屬此經”若不給予則應強取”之情況。

།གཡར་པོ་ཉིད་དུ་ནི་སྦྱིན་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གནས་གཞན་གྱི་རྫས་གནས་གཞན་དུ་གཡར་པོ་ ཉིད་དུ་ནི་སྦྱིན་པར་བྱའོ།།མཆོད་རྟེན་གཞན་ལ་བསྔོས་པའི་རྙེད་པ་མ་གྲུབ་པ་ལ་ནི་ཉེས་པ་མེད་དེ། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་དང་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དང་། ཆོ་འཕྲུལ་ཆེན་པོ་དང་ལྷ་ལས་བབས་པ་རྣམས་ཀྱི་དེ་དག་ལས་གཞན་པ་ལ་ནི་མ་གཏོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། མཆོད་རྟེན་གཞན་གང་ལ་བསྔོས་པའི་རྙེད་པ་མཆོད་རྟེན་ དེ་ལ་དབུལ་བར་མ་གྲུབ་ཅིང་དེར་ཁྱེར་ཡང་མི་ནུས་ན་མཆོད་རྟེན་གཞན་ལ་བསྒྱུར་བ་ལ་ནི་ཉེས་པ་མེད་དོ།།ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་དམིགས་ཀྱིས་བསལ་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་དང་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དང་ཆོ་འཕྲུལ་ཆེན་པོ་དང་ལྷ་ལས་བབས་པ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུད་དུ་མངའ་བའི་རྙེད་པ་མཆོད་རྟེན་ ཆེན་པོ་བཞི་པོ་དེ་དག་ལས་གཞན་པའི་མཆོད་རྟེན་གཞན་ལ་སྒྱུར་བར་བྱེད་པ་ནི་མ་གཏོགས་སོ།།དེ་ནི་ཉེས་པར་འགྱུར་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །མཆོད་རྟེན་ཆེན་པོ་བཞི་པོ་དེ་དག་གི་ནང་ནས་གཅིག་ལ་བསྔོས་པའི་རྙེད་པ་གཞན་གསུམ་པོ་གང་ཡང་རུང་བ་ལ་བསྒྱུར་བ་ལ་ནི་ཉེས་པ་མེད་དོ། ། འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། མཆོད་རྟེན་ཆེན་པོ་བཞི་པོ་དེ་དག་ལས་གཞན་པའི་མཆོད་རྟེན་ལ་བསྔོས་པའི་དངོས་པོ་གང་ཡིན་པ་ནི་གལ་ཏེ་དེར་བསྐུར་བ་མི་འགྲུབ་ན་དངོས་པོ་དེ་ཉིད་མཆོད་རྟེན་གཞན་ལ་བསྒྱུར་ཞིང་སྤྱད་བར་བྱའོ། །མཆོད་རྟེན་ཆེན་པོ་བཞི་པོ་དེ་དག་ལ་བསྔོས་པའི་དངོས་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། དེ་དག་ལས གཞན་པའི་མཆོད་རྟེན་དག་ལས་བསྒྱུར་ཞིང་སྤྱད་པར་མི་བྱ་སྟེ།གང་ལ་བསྔོས་པ་དེ་ཉིད་ལ་དབུལ་བར་བྱ་བའམ། གལ་ཏེ་གང་ལ་བསྔོས་པ་དེ་ཉིད་ལ་དབུལ་བར་མ་གྲུབ་ན་བཞི་པོ་དེ་དག་ཉིད་ལས་གང་ཉེ་བར་གྱུར་པ་གཅིག་ལ་གཞན་གསུམ་ལ་བསྔོས་པ་ཡང་བསྒྱུར་ཅིང་སྤྱད་དུ་རུང་ངོ་། །བསྔོས་པ་ལས་ བསྒྱུར་བའི་སྤང་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བཤད་ཟིན་ཏོ།། །།ད་ནི་སོག་འཇོག་གི་སྤང་བ་སྨྲ་བར་འདོད་ནས་དེའི་ཞར་ལ་འདི་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཞག་བདུན་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་ཉི་མ་འདས་སོ་ཅོག་དགེ་སློང་ལ་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཞག་བདུན་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་འབྲུ་མར་ལ་སོགས་པ་རྫས ཀྱི་ཉི་མ་འདས་ཤིང་ཐལ་ལོ་ཅོག་དགེ་སློང་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་དེང་ཕན་ཆད་དུ་ཉི་མ་དང་པོ་འདས་ཏེ་དེང་ནི་ཉི་མ་གཉིས་པ་ལགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་པར་བྱ་བའོ།།ཇི་ཞིག་བྱས་ན་སོག་འཇོག་གི་སྤང་བར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་བཟའ་བའི་ཕྱིར་འཆང་ནའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། ཞག་བདུན་པའི་ རྫས་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ།།འཆང་བ་ལ་ལྟུང་བ་འདི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་གྱི། ཟ་བ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་སོག་འཇོག་བྱས་པའི་ཟས་ཟ་བ་ལ་ལྟུང་བ་འབའ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།

應作為借用而給予,即他處住所之物應作為借用而給予他處。 對於已供養他塔但未成就的利養則無過失。大菩提塔、說法輪塔、大神變塔及天降塔等四塔除外。即若供養某一佛塔之利養無法供養該塔且無法運送,則轉供其他佛塔無有過失。為顯示過分推廣之例外,故說:大菩提塔、說法輪塔、大神變塔及天降塔等四大塔所屬利養,不得轉供這四大塔以外的其他佛塔。此乃確定有過。在這四大塔中,將供養其中之一的利養轉供其餘三塔中任一者則無過失。 此意為:若供養四大塔以外之佛塔的物品,在無法送達時,可將該物品轉供並用于其他佛塔。但供養四大塔的物品,不得轉供並用於四大塔以外的佛塔,應供養所指定之塔,或若無法供養所指定之塔,則四塔中較近者可互相轉供並使用。已說明轉供所施之捨墮。 今欲說儲存之捨墮,為此附帶說明:凡七日藥加持期限已過,皆應告知比丘。即七日加持之油等物品的日期已過時,皆應如是告知比丘:“從今往後,第一日已過,今為第二日”等。 若問:“何為儲存之捨墮?“為此說:“為食用而儲存。“此處應連線”七日之物品”。此罪過僅就儲存而設,非就食用而設,因為食用儲存之食物僅成單墮罪故。

།དེ་ལྟར་ཡང་འདིར་གཞུང་ནི། སོ་སོར་ཐར་པའི་མདོ་ལས། ཡང་དགེ་སློང་གང་བཟའ་བ་དང་བཅའ་བ་སོག་ འཇོག་བྱས་པ་འཆོས་སམ་ཟོས་ན་ལྟུང་བྱེད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ།།ཟོས་ཟིན་པའི་དོན་ལ་སྤང་བར་བྱ་བ་མེད་པས་དེས་ན་ཟོས་པ་ནི་འདིའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་སོ་སོར་ཐར་པའི་མདོ་ལས། དེ་ལས་འདས་པར་ཡོངས་སུ་ལོངས་སྤྱད་པར་བྱེད་ན་སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་དོ་ཞེས་གསུངས་སོ་ཞེ་ན། བདེན་ མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་འཆང་བ་དེ་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་དོན་དུ་དེར་ཟ་ན་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ།འཆང་བ་མེད་པར་ཟ་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྟུང་བ་བསྟན་པར་ཡང་འཆང་བའི་རྒྱུ་ལས་ཁ་ན་མ་ཐོ་བར་གསུངས་ཀྱི་ཟ་བའི་རྒྱུ་ལས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དགེ་སློང་གིས་ཚེས་ལ་སྨན་ཞིག་རྙེད་ཅིང་དེས་ཚེས་གཉིས་ལ་ ཡང་གཞན་ཞིག་རྙེད་ན་དགེ་སློང་དེས་ཉི་མ་བདུན་པོ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ནང་དུ་སྨན་སྔ་མ་ཤོས་ཡོངས་སུ་ལོངས་སྤྱད་པར་བྱ་ཞིང་ཕྱི་མ་ཤོས་གཏང་བར་བྱ་བའམ།གཞན་ལ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། །ཡང་ན་ཕྱི་མ་ཤོས་ཡོངས་སུ་ལོངས་སྤྱད་པར་བྱ་ཞིང་སྔ་མ་ཤོས་གཏང་བར་བྱ་བའམ། གཞན་ལ་སྦྱིན་པར་བྱ་བའོ། །ཡོངས་ སུ་སྤྱོད་པར་མི་བྱེད་དམ་གཏོང་བར་མི་བྱེད་དམ་གཞན་ལ་སྦྱིན་པར་མི་བྱེད་ན།ཉི་མ་བརྒྱད་པའི་སྐྱ་རེངས་ཤར་ན་སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་དོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ཞིག་འཆང་ན་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་དེའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། ཞག་བདུན་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་དེའོ། །བྱིན་གྱིས་མ་བརླབས་པ་ནི་ཞག་བདུན་ ལས་འདས་པར་འཆང་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཉེས་པ་མེད་དེ།རུང་བའི་ཕྱིར་གསེར་ལ་སོགས་པ་དང་འདྲའོ།

如是,此處經文為:《別解脫經》中說:“若比丘儲存飲食或食用儲存之飲食者,犯墮罪。“已食用之物既無可舍,故食用非此戒之對境。 若問:“然《別解脫經》中說:‘若過此期限受用,則犯捨墮罪’,此云何通?“答:誠然如此,然彼處說”食用”一詞乃為表示儲存之義,因無儲存則不可能食用。于說明罪過時,亦說由儲存因緣而成過失,而非由食用因緣。 因經中說:“比丘于初一得一藥,次日又得另一藥時,該比丘應於七日之內或受用先得之藥而舍后得之藥或施予他人,或受用后得之藥而舍先得之藥或施予他人。若不受用、不捨棄、不施予他人,至第八日黎明時分,則犯捨墮罪。” 若問:“儲存何物為犯?“為此說”彼”,即七日加持之物。未經加持者,雖儲存超過七日亦無過失,因為適宜受用,如同金銀等物。

།ནམ་གྱི་ཚེ་སྤང་བར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་སྐྱ་རེངས་བརྒྱད་པ་ཤར་ནའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། ཞག་བདུན་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་རྫས་སྐྱ་རེངས་བརྒྱད་པ་ཤར་བར་འཆང་ན་སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་དུ་འགྱུར་ རོ།།ཞག་བདུན་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་རྫས་བཟའ་བའི་ཕྱིར་འཆང་བ་ལས་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་འདིར་འགྱུར་བ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཡང་མ་ཟད་དེ། འདི་ལྟར་བྱིན་ལེན་མ་བྱས་པ་དང་། རུང་བ་མ་ཡིན་པ་མི་ཤ་ལ་སོགས་པ་དང་། རུང་བ་མ་ཡིན་པ་དང་འདྲེས་པ་དང་། བརྟག་པ་གཞན་དང་འདྲེས་པ་འཆང་བ་ལ་ ཡང་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་འདིར་འགྱུར་ཏེ།འདི་ལྟ་སྟེ། དཔེར་ན་དུས་སུ་རུང་བའི་རྫས་དང་འདྲེས་པའི་ཐུན་ཚོད་དུ་རུང་བ་བཟར་མི་རུང་བར་གཏོགས་པའི་ཉི་མ་ཕྱེད་ཡོལ་ཕན་ཆད་དུ་བཟའ་བའི་ཕྱིར་འཆང་ན་འདིར་གཏོགས་པའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བར་འགྱུར་བ་ལྟ་བུ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ནང་དུ་བཙོས་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་ གྱིས་རུང་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་བཟའ་བའི་འཆང་བ་དང་།དེ་བཞིན་དུ་དུས་སུ་རུང་བ་དང་། ཐུན་ཚོད་དུ་རུང་བ་དང་། འཚོ་བའི་བར་དུ་བཅང་བ་མི་རུང་བ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་དག་བཟའ་བའི་ཕྱིར་འཆང་བ་ལ་ཡང་བྱེ་བྲག་འགའ་ཡང་མེད་དེ། དེ་ལྟ་བས་ན་འདིར་ཞག་བདུན་པ་ཞེས་སྨོས་པ་ནི་དཔེ་ཙམ་དུ་ཟད་པར་ རིག་པར་བྱའོ།།འོ་ན་འདིར་ལྟུང་བ་རྣམ་པར་གཞག་པ་གང་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་བཟའ་བར་བྱ་བ་རུང་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིན་མཚན་འདས་པ་ནི་འདིར་ཟོས་པ་དང་འདྲ་བར་རྣམ་པར་གཞག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། བཟའ་བར་བྱ་བ་རུང་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིན་མཚན་འདས་པ་ནི་ཟོས་པ་དང་འདྲའོ་ཞེས་བྱ་ བ་ནི།ཟོས་ན་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ཅི་འདྲ་བ་དེ་བཞིན་དུ་འཆང་བ་ལ་ཡང་དེ་དང་འདྲ་བ་སྟེ། གལ་ཏེ་ཟོས་ན་ལྟུང་བྱེད་དུ་འགྱུར་བ་ནི་འཆང་ན་ཡང་སྤང་བར་འགྱུར་བ་དང་། འོན་ཏེ་ཟོས་ན་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་བ་ནི་འཆང་ན་ཡང་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་བའོ། །འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། དུས་སུ་རུང་བ་དང་ཐུན་ཚོད་དུ་རུང་བ་དང་ ཞག་བདུན་པ་དང་།འཚོ་བའི་བར་དུ་བཅང་བ་ལ་སོགས་པ་སོག་འཇོག་བྱས་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ནི་ཇི་ལྟར་ཟོས་ན་ལྟུང་བྱེད་དུ་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ་འཆང་ན་ཡང་སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཉིན་མཚན་འདས་པ་ནི་སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་དང་ལྟུང་བྱེད་འབའ་ཞིག་དང་འདྲ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ནང་དུ་ཞག་ལོན་པ་དང་། ནང་དུ་བཙོས་པ་དང་། བྱིན་ལེན་མ་བྱས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཇི་ལྟར་ཟོས་ན་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་བ་བཞིན་དུ་འཆང་ན་ཡང་ཉེས་བྱས་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །དེ་དོན་གང་གི་ཕྱིར་བརྟགས་པ་དེའི་ཕྱིར་ནི་ལྟུང་བ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཞག་བདུན་པའི་འབྲུ་མར་ལ་སོགས པའོ།།དོན་གང་གི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྐང་པ་བསྐུ་བ་ལ་སོགས་པའི་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ།

若問:“何時成為應舍?“為此說”第八黎明升起時”。即七日加持之物若儲存至第八黎明升起時,成為捨墮罪。 不僅僅是儲存七日加持之物以供食用會成為此過失,如是未經授受、不適宜食用如人肉等物、與不適宜食用之物混合、與其他觀察混合等物之儲存,亦成此過失。例如,與時限食物混合的午前食物,為于午後食用而儲存時,即屬此類過失。同樣,因自煮等過失而成不適宜之物的儲存,以及時限食物、午前食物、終身儲存不適宜之物等為食用而儲存,亦無任何差別。因此,此處所說”七日”應知僅為舉例而已。 若問:“此中如何安立罪過?“為此說”此中不適宜食用之物過夜者,如同已食用般安立”。即不適宜食用之物過夜者等同已食用之意,是指儲存所生過失與食用所生過失相同:若食用成墮罪則儲存亦成舍罪,若食用成突吉羅則儲存亦成突吉羅。 此說明:時限食物、午前食物、七日藥、終身藥等一切儲存之物,如同食用時成墮罪,儲存時亦成捨墮罪,因為過夜等同於捨墮罪與單純墮罪。過夜之物、自煮之物、未經授受等,如同食用時成突吉羅,儲存時亦唯成突吉羅,此為結語。 若為觀察其用途則無罪。此中”其”指七日油等物,“用途”指涂足等需要。

།བརྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རུང་བར་བྱས་པ་དེ་ཉིད་དེ། དེའི་ཕྱིར་འཆང་བ་ལ་ནི་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །བློས་ཡོངས་སུ་མ་བཅད་པར་འཆང་བ་ལ་ཡང་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་འདྲ་སྟེ། བྱེ་བྲག་ནི་སྤྱིའི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་པའི་ ཕྱིར།བཟའ་བའི་ཕྱིར་ཡང་དེའི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་བག་མེད་པ་དང་དྲན་པ་ཉམས་པས་འཆང་བ་ནི་བཟའ་བའི་ཕྱིར་ཡིད་ཀྱིས་མ་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་འདྲའོ། །སྣར་བླུགས་པ་དང་བསྐུ་མཉེ་བྱ་བ་དག་ནི་སོག་འཇོག་བྱས་ཀྱང་རུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྣར་བླུགས་པ་དང་ལུས་ཀྱི་ བསྐུ་མཉེ་བྱ་བའི་འབྲུ་མར་ལ་སོགས་པ་དག་ནི་སོག་འཇོག་བྱར་རུང་བའོ།།སོག་འཇོག་གི་སྤང་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །སྤང་བ་རྣམས་རྫོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་སུམ་ཅུ་པོ་དག་བཤད་ཟིན་ཏོ།། །།སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་རྣམས་ཀྱི་འོག་ཏུ་ལྟུང་བྱེད་འབའ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་བ་རྣམས་ བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ།སྤང་བར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེས་ན་འབའ་ཞིག་ཅེས་བྱ་བའི་མིང་འཐོབ་སྟེ། དེ་དག་ནི་གྲངས་དགུ་བཅུར་ཆད་པ་ཡིན་ནོ། །སོ་སོར་ཐར་པའི་མདོ་ལས་བརྫུན་དུ་སྨྲ་བའི་ལྟུང་བྱེད་དང་པོ་ཁོ་ནར་གསུངས་པ་ལ་འདུལ་བ་ལས་བརྫུན་དུ་སྨྲ་བ་ནི་རྣམ་པ་ལྔ་གསུངས་ཏེ། ཕམ་ པར་འགྱུར་བ་དང་།དགེ་འདུན་ལྷག་མར་འགྱུར་བ་དང་། ཉེས་པ་སྦོམ་པོར་འགྱུར་བ་དང་། ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་བ་དང་། ལྟུང་བྱེད་དུ་འགྱུར་བའོ། །དེ་ལ་ཕམ་པར་འགྱུར་བ་དང་། དགེ་འདུན་ལྷག་མར་འགྱུར་བའི་བརྫུན་དུ་སྨྲ་བ་གཉིས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི་དེ་དག་ཉིད་ཀྱི་སྐབས་སུ་བཤད་ཟིན་ཏོ།། །། ད་ནི་གསུམ་པོ་དག་གི་མཚན་ཉིད་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་ཉེས་པ་སྦོམ་པོར་འགྱུར་བ་དང་། ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་བའི་བརྫུན་དུ་སྨྲ་བ་གཉིས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི་བརྫུན་དུ་སྨྲ་བའི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉུང་བའི་ཕྱིར་འདིར་དང་པོར་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དགེ་འདུན་འདུས་པ་ལ་ཤེས་བཞིན དུ་ཆོས་མ་ཡིན་པ་ཆོས་སུ་དང་ཆོས་ཆོས་མ་ཡིན་པར་སྟོན་པ་ནི་ཉེས་པ་སྦོམ་པོའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ།དགེ་འདུན་འདུས་པ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དགེ་འདུན་གྱི་སྤྱན་སྔར་དགེ་འདུན་གྱི་དབྱེན་གྱི་སྦྱོར་བས་དབྱེ་བར་རུང་གི་གཞན་དུ་མ་ཡིན་པས། དེའི་ཕྱིར་དགེ་འདུན་འདུས་པ་ལ་དགེ་འདུན་དབྱེ་བའི་ཕྱིར། ཆོས་མ་ཡིན་པ་ཆོས་སུ་སྟོན་པ་ལ་སོགས་པའི་བརྫུན་ སྨྲས་པ་ནི་ཉེས་པ་སྦོམ་པོར་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི།གཞན་དུ་བརྫུན་སྨྲས་པ་ནི་ལྟུང་བྱེད་འབའ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །ཤེས་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཆོས་དང་ཆོས་མ་ཡིན་པ་གཉིས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཤེས་བཞིན་དུ་ལོག་པར་སྟོན་པས། དེའི་ཕྱིར་དེ་ནི་ཉེས་པ་སྦོམ་པོ་ཡིན་པར་གཞག་གོ།

“觀察”是指已作適宜之物,為此儲存則無罪過。未經意識決定而儲存亦有相似過失,因為特殊包含於一般之中。為食用亦屬於其中。因此,由於放逸和失念而儲存,因未以意攝取為食用,故有相似過失。 滴鼻和涂摩可以儲存,即用於滴鼻和身體涂摩的油等物可以儲存。 儲存舍罪已解說完畢。諸舍罪已圓滿,即三十種捨墮罪已解說完畢。 在捨墮罪之後,當說單純墮罪。因無應舍之物,故得”單純”之名,其數定為九十。別解脫經中雖僅說妄語為第一墮罪,但律中說妄語有五種:波羅夷、僧殘、粗罪、突吉羅和墮罪。其中波羅夷和僧殘二種妄語的特徵已在各自章節中說明。 今當說餘三種的特徵。其中粗罪和突吉羅二種妄語的特徵,因屬妄語品類且內容簡略,故此處首先說明:于僧眾集會時,明知而說非法為法、法為非法者,為粗罪。“于僧眾集會時”是指在僧眾前,因唯有在僧眾前才可能以破僧方便而破僧,其他場合則不然。因此,為破僧而說非法為法等妄語成為粗罪,其他情況下的妄語則唯成單純墮罪。“明知”是指明知法與非法二者的自性而顛倒宣說,因此安立為粗罪。

།ཆོས་མ་ཡིན་པ་ཞེས་ བྱ་བ་ནི།རིགས་པ་མ་ཡིན་པ་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའོ། །ཆོས་སུ་སྟོན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཆོས་ཉིད་དང་བྱ་བ་ཉིད་དུ་སྟོན་པའོ། །ཆོས་དང་ཆོས་མ་ཡིན་པར་སྟོན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་དེ་ལས་བཟློག་པའི་ཚུལ་གྱིས་དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་ཏེ། དེ་ནི་ཉེས་པ་སྦོམ་པོའོ། །འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། གང་ལ་ལ་ཞིག་དགེ་འདུན་གྱི་དབུས་ སུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པའི་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ནི་བྱ་བ་ཉིད་དུ་སྟོན་པར་བྱེད།བྱ་བ་ནི་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་སྟོན་པར་བྱེད་ན། དེའི་ཚེ་དེ་ལ་ཉེས་པ་སྦོམ་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་ལྟུང་བར་འགྱུར་རོ། །ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་བའི་བརྫུན་དུ་སྨྲ་བའི་མཚན་ཉིད་བརྗོད་པར་འདོད་ནས། གསོ་སྦྱོང་ལ་ཅི་འདི་ལ་ཁྱེད་ ཡོངས་སུ་དག་གམ་ཞེས་ལན་གསུམ་གྱི་བར་དུ་དྲིས་པ་ལས་མ་དག་པར་ཤེས་བཞིན་དུ་ཅང་མི་སྨྲ་བས་འདའ་བར་བྱེད་ན་ཉེས་བྱས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ།གསོ་སྦྱོང་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དགེ་འདུན་གསོ་སྦྱོང་མཛད་པའི་ནང་དུའོ། །ཅི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོངས་སུ་དྲི་བའོ། །འདི་ལ་ཞེས་ བྱ་བ་ནི།གསོ་སྦྱོང་ལའོ། །ཁྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི། ཁྱེད་ཅག་གོ། །ཡོངས་སུ་དག་གམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ལྟུང་བ་མ་བྱུང་ངམ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཞེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དྲི་བ་སྤྱི་ལ་སྙེགས་སོ། །ལན་གསུམ་གྱི་བར་དུ་དྲིས་པ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ལན་གསུམ་ཁོ་ན་དྲི་བར་བྱ་དགོས་པ་ལན་གསུམ་པ་རྫོགས་ཀྱི་བར་དུ་ དྲིས་པ་ལས་སོ།།འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། དགེ་འདུན་གསོ་སྦྱོང་ལ་ཚོགས་པ་ན་སོ་སོར་ཐར་པའི་མདོ་གདོན་པས་དགེ་འདུན་ལ་ལན་གསུམ་ཁོ་ནར་འདི་སྐད་ཅེས་ཅི་འདི་ལ་ཁྱེད་ཡོངས་སུ་དག་གམ་ཞེས་དྲི་བར་བྱ་སྟེ། བཤགས་པ་དང་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་གཉིས་ཀྱིས་ལྟུང་བ་མ་བཅབས་པ་ཤ་སྟག་ ཚོགས་པ་ཡིན་ནམ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ།།སོ་སོར་ཐར་པའི་མདོ་གདོན་པས་དེ་སྐད་དྲིས་པ་ན་གང་ལ་ལ་ཞིག་མ་དག་པར་ཤེས་བཞིན་དུ་ཅང་མི་སྨྲ་བས་བདག་ཉིད་ཡོངས་སུ་དག་པར་སྟོན་ཅིང་དྲི་བ་གསུམ་པའི་དུས་འདའ་བར་བྱེད་ན་དེ་ལ་ཉེས་བྱས་ཀྱི་ལྟུང་བ་འདི་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ནི་ཉེས་བྱས་ ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཡིན་གྱི་ཡིད་ཀྱིས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།ཁ་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་དེ་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ད་ནི་ལྟུང་བྱེད་དུ་གྱུར་པའི་བརྫུན་དུ་སྨྲ་བའི་མཚན་ཉིད་སྨྲ་བར་འདོད་ནས། དེ་གཉིས་དང་ཕམ་པར་འགྱུར་བ་དང་དགེ་འདུན་ལྷག་མར་གྱུར་པ་གཉིས་ལས་གཞན་པའི་ བརྫུན་དུ་སྨྲ་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ།དེ་གཉིས་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བསྟན་མ་ཐག་པའི་ཉེས་པ་སྦོམ་པོར་འགྱུར་བ་དང་། ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་བའི་བརྫུན་དུ་སྨྲ་བ་གཉིས་སོ།

“非法”是指非理非應為之事。“說為法”是指說為法性和應為之事。“說法為非法”也是以相反方式類推,這是粗罪。此處所說:若有人在僧眾中,將世尊所說的非應為之事說為應為之事,將應為之事說為非應為之事,則此時對其構成名為粗罪的墮罪。 為說明突吉羅妄語的特徵而說:布薩時,當三次問”於此你們是否清凈”時,明知不清凈卻以默然度過,為突吉羅。“布薩時”是指在僧眾行布薩期間。“是否”是詢問。“於此”是指布薩。“你們”是指諸位。“清凈否”是指是否有犯戒。“是否”是針對一般性提問。“三次問時”是指必須問滿三次為止。 此處所說:當僧眾集會布薩時,誦別解脫經者應當僅三次如是問僧眾:“於此你們是否清凈?“意思是問:集會者是否都是通過懺悔和許可二者而未覆藏罪過的。當誦別解脫經者如是問時,若有人明知不清凈卻以默然表示自己清凈,讓第三次問詢時間過去,則對其產生此突吉羅罪。這是完整的突吉羅,而非僅意念,因為其具有面部變化等表示。 今欲說明墮罪性質的妄語特徵而說:除這兩種(粗罪和突吉羅)以及波羅夷和僧殘二種之外的妄語。“這兩種”是指剛說過的構成粗罪和突吉羅的妄語二種。

།ཕམ་པར་འགྱུར་བ་དང་དགེ་འདུན་ལྷག་མར་གྱུར་པ་གཉིས་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེ་གཉིས་སྔར་བསྟན་པ་ལས་ཏེ། བརྫུན་དུ་སྨྲ་བ་རྣམ་ པ་བཞི་པོ་དེ་དག་ལས་གཞན་པའི་བརྫུན་དུ་སྨྲ་བ་འདུ་ཤེས་བསྒྱུར་བ་ནི།ལྟུང་བྱེད་དུ་གྱུར་པའི་བརྫུན་དུ་སྨྲ་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལས་ལྟུང་བ་འདིར་འགྱུར་རོ། །འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། བརྫུན་དུ་སྨྲ་བ་བསྟན་མ་ཐག་པ་གཉིས་དང་། སྔར་བསྟན་པ་གཉིས་ཏེ། རྣམ་པ་བཞི་པོ་དེ་དག་ལས་གཞན་པའི་བརྫུན་ དུ་སྨྲ་བ་དོན་ཤེས་པའི་ཡུལ་ལ་འདུ་ཤེས་གཞན་དུ་བསྒྱུར་བ་ལས་ལྟུང་བྱེད་འདི་རྣམ་པར་གཞག་སྟེ།བརྫུན་དུ་སྨྲ་བ་ནི་འདུ་ཤེས་ཀྱི་དབང་གིས་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་གྱི། དངོས་པོའི་དབང་གིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྨྲ་བར་འདོད་པ་ལ་འདུ་ཤེས་གཞན་འབྱུང་བ་བརྫུན་དུ་སྨྲ་བ་ཡིན་པ་དེ་ལ་ནི་ཐེ་ཚོམ་མེད་ཀྱི་སྨྲ་བའི་ ཚེ་ན་འདུ་ཤེས་གཞན་འབྱུང་བ་ནི་བརྫུན་དུ་སྨྲ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ།དང་པོའི་འདུ་ཤེས་ཉིད་ཀྱིས་ཀུན་ནས་བསླང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་དོགས་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར། སྨྲ་བའི་ཚེ་ཉིད་ན་ཡང་འདུ་ཤེས་བྱུང་ན་དེ་ཀུན་ནས་སློང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། སྨྲ་བར་བྱེད་པ་དེ་ནི་སྨྲ་བའི་ཚེ་སྟེ། སྨྲ་བའི་ཚེ་དེའི་དོན་ གང་ཡིན་པའི་དོན་དེ་ལ་འདུ་ཤེས་གཞན་བྱུང་ན་བརྫུན་དུ་སྨྲ་བ་དེ་ཀུན་ནས་སློང་བ་ཡིན་ནོ།།འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། ཚིག་བརྗོད་པའི་གནས་སྐབས་ན་ཡང་འདི་ལྟ་བུའི་འདུ་ཤེས་འབྱུང་སྟེ། དོན་གང་སྨྲ་བ་དེ་གཞན་དུ་རྣམ་པར་གནས་ལ་བདག་གིས་ནི་གཞན་དུ་སྨྲ་བར་བྱའོ་སྙམ་ན་དེ་ལ་ཡང་བརྫུན་དུ་སྨྲ་བར་ འགྱུར་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ།།ཡང་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ལས་ནི་དང་པོ་ཁོ་ན་རྣམ་པར་དཔྱོད་པའི་གནས་སྐབས་ན་འདུ་ཤེས་གཞན་དུ་འབྱུང་བ་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་གཞུང་ནི། བརྫུན་དུ་སྨྲ་བ་རྣམ་པ་གཉིས་གང་ཞེ་ན། ཤེས་བཞིན་དུ་བརྫུན་གྱི་ཚིག་སྨྲ་བ་ནི་འདི་སྙམ་དུ་བརྫུན་གྱི་ཚིག་ སྨྲའོ་སྙམ་པ་དང་།དེ་ནས་སྨྲས་པའི་འོག་ཏུ་འདི་སྙམ་དུ་བདག་གིས་བརྫུན་གྱི་ཚིག་སྨྲས་སོ་སྙམ་པ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་བརྫུན་དུ་སྨྲ་བ་རྣམ་པ་གཅིག་ནི་མེད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ལན་འགའ་ནི་སྦྱོར་བ་དང་བཅས་པའི་དངོས་གཞི་ཡིན་ལ། ལན་འགའ་ནི་དངོས་གཞི་མཇུག་དང་བཅས་པ་ཡིན་ནོ། །བརྫུན་ དུ་སྨྲ་བ་མཇུག་ཉི་ཚེ་ལ་ནི་མེད་དེ་ཚིག་ཐལ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།མནའ་འདོར་བར་མི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཕྲན་ཚེགས་དག་ལས་བཏུས་པ་ཡིན་ཏེ། དྲུག་སྡེ་དག་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་མནའ་འདོར་བར་བྱེད་པའི་གླེང་གཞི་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དེ་ལྟ་བས་ན། དགེ་སློང་གིས་མནའ་ འདོར་བར་མི་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ།

“波羅夷和僧殘二種”是指前面所說的兩種。除了這四種妄語之外,改變認知的妄語稱為波逸提妄語,由此構成此罪。此處所說:除了剛才所說的兩種妄語和前面所說的兩種,即這四種之外,對於瞭解意義的對境改變認知而說的妄語,構成此波逸提罪。妄語是依據認知而建立,而非依據事物本身而建立。 對於欲說時生起異念是妄語這一點毫無疑問,但爲了消除”說話時生起異念是否構成妄語,因為是由最初認知所引發”的疑慮而說:“若說話時也生起認知,則是由此引發。“說話之時,即說話時,對其所說之義生起異念,則引發妄語。 此處所說:在說話時刻若生起如是認知:“某義實際是如此,而我要說為他義”,這也必定構成妄語。“也”字表明:更何況最初思維時生起異念。 此處經文說:“何為兩種妄語?明知而說妄語時想’我在說妄語’,說后想’我說了妄語’,因此沒有單一形式的妄語。“有時是加行與正行,有時是正行與後行。單有後行不成妄語,因為言語已經說出。 “不應發誓”是從小事中摘錄:從六群比丘發誓的因緣中,世尊說:“是故,比丘不應發誓。”

།འདི་ལྟར་མནའ་འདོར་བར་བྱེད་པ་ལས་ནི་འདི་ལྟར་བསྒྲགས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཁོ་བོ་དོན་ཐམས་ཅད་ལ་བདེན་པས་ཞུགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་ལ་མནའ་འདོར་བ་དེ་ལ་མནའི་དབང་གིས་ཁོ་བོ་བདེན་པར་ཞུགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྒྲགས་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་ བས་དེའི་ཕྱིར་དགེ་སློང་གིས་མནའ་འདོར་བར་མི་བྱའོ།།བརྫུན་དུ་སྨྲ་བའི་ལྟུང་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བཤད་ཟིན་ཏོ།། །།སྐྱོན་ནས་སྨྲ་བའི་ལྟུང་བྱེད་སྨྲ་བར་འདོད་ནས་དགེ་སློང་གིའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། མདོ་འདི་དང་འོག་གི་མདོ་ལས་རུང་བ་མ་ཡིན་པར་བསམ་པ་གང་ཡང་རུང་བ་སྨྲས་ནའོ་ ཞེས་འབྱུང་བ་དང་སྦྱར་བར་བྱའོ།།འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། རུང་བ་མ་ཡིན་པར་བསམ་པ་གང་ཡང་རུང་བ་སྨྲས་ན་སྐྱོན་ནས་སྨྲ་བའི་ལྟུང་བྱེད་དོ། །དེ་ཉིད་དགེ་སློང་གི་ཡུལ་ཁོ་ན་ལ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། དགེ་སློང་གིས་དགེ་སློང་ལ་སྨྲ་ན་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་འདིར་འགྱུར་གྱི། དགེ་ཚུལ་ལ་སོགས་པ་གཞན་ལ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ ལ་ནི་ཉེས་བྱས་སུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ།།འོག་མ་ལ་ཡང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བསླབ་པའི་གཞི་འདིའི་འོག་མ་དགེ་སློང་ལ་ཕྲ་མ་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཡང་དགེ་སློང་ཁོ་ན་ལ་སྨྲས་ན་སྟེ། དེ་ལ་ཡང་དགེ་སློང་གི་ཡུལ་ཁོ་ན་ལ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི། དགེ་ཚུལ་ལ་སོགས་པ་གཞན་དག་ལ་ནི་ཉེས་བྱས་ ཁོ་ནའོ།།དེ་ལྟ་བས་ན་སྐྱོན་ནས་སྨྲ་བ་དང་། དགེ་སློང་ལ་ཕྲ་མ་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་བསླབ་པའི་གཞི་གཉི་ག་ཡང་དགེ་སློང་གི་ཡུལ་ཁོ་ན་ལ་རིག་པར་བྱའོ། །ཕྲ་མ་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་ཚིག་ཀྱལ་པ་འབའ་ཞིག་སྨྲ་བ་ལ་ནི་ཉེས་བྱས་ཁོ་ནའོ། །སེམས་ཡོངས་སུ་དག་པས་ཀྱང་རུང་བ་མ་ཡིན་པར་བསམ་ པ་གང་ཡང་རུང་བ་སྨྲ་བ་སྲིད་པས་དེ་ལས་བྱེ་བྲག་ཏུ་བྱ་བའི་ཕྱིར།སྐྱོན་ཉིད་བརྗོད་པར་འདོད་པས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། འདིའི་སྐྱོན་ཉིད་བརྗོད་པར་བྱའོ་སྙམ་པའི་བསམ་པས་དགེ་སློང་གི་སྐྱོན་ནས་སྨྲས་ན་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་འདིར་འགྱུར་རོ། །ཚིག་ཇི་ལྟ་བུས་ཤེ་ན། དེའི་ཕྱིར་འཇམ་པོས་ཀྱང་རུང་རྩུབ་ མོས་ཀྱང་རུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ།ཚིག་འཇམ་པོས་ཀྱང་རུང་ཚིག་རྩུབ་མོས་ཀྱང་རུང་སྟེ། དགེ་སློང་གི་སྐྱོན་ཉིད་བརྗོད་པར་འདོད་པས། རུང་བ་མ་ཡིན་པར་བསམ་པས་བརྗོད་ན་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་འདིར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་སྐྱོན་ནས་སྨྲ་བ་དང་བཅས་པའི་ཚིག་རྩུབ་པོ་སྨྲས་ན། དངོས་གཞིར་ འགྱུར་བ་དེའི་ཕྱིར་ཚིག་རྩུབ་པོ་སྨྲ་བ་ཡང་བསླབ་པའི་གཞི་འདི་ཉིད་ཀྱི་ཁོངས་སུ་འདུས་པ་ཡིན་ནོ།

發誓會導致如此宣稱:“我並非在一切事上都如實而行,只是在發誓之事上因誓言之力而如實而行。“由於會產生這樣的過失,因此比丘不應發誓。 以上解釋了妄語波逸提。 想要解說誹謗波逸提,故說”比丘的”。此經與下文經中所說”若說任何不適宜之語”相連。此處表明:若說任何不適宜之語即構成誹讒波逸提。應知這僅限於以比丘為對境,即比丘對比丘說才構成此過失,對沙彌等其他人則不然,因為對他們說時經中規定為突吉羅。 “下一條也是”是指:此學處之後的”對比丘搬弄是非”一條也是僅對比丘說時才構成過失,對沙彌等其他人則只是突吉羅。因此,應知誹讒和對比丘搬弄是非這兩條學處都僅限於以比丘為對境。若無搬弄是非等情況,僅說綺語則只構成突吉羅。 由於即使以清凈心也可能說出不適宜之語,爲了區分這種情況,故說”以誹讒之心”。即以”要說他的過失”之心說比丘過失時,構成此過失。用何種言語呢?故說”無論柔和語還是粗惡語”。無論用柔和語還是粗惡語,若以誹讒之心,以不適宜之心而說,則構成此過失。因為說帶有誹讒的粗惡語會構成根本罪,所以粗惡語也包含在此學處之中。

།རུང་བ་མ་ཡིན་པར་བསམ་པ་གང་ཡང་རུང་བས་སྨྲ་ནའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རུང་བ་མ་ཡིན་པར་བསམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་དམན་པར་བསམ་པ་གང་ཡང་རུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལུས་ཀྱི་འམ་སེམས་ཀྱི་གང་ཡང་རུང་ བ་སྨྲས་ན།སྐྱོན་ནས་སྨྲ་བའི་ལྟུང་བྱེད་དུ་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟ་སྟེ་དཔེར་ན། ཁྱོད་ནི་མཛེ་ཅན་ནོ་ཞེ་འམ། ཞར་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུ་དང་། ཁྱོད་ནི་ཁྲོ་བའོ་ཞེ་འམ། འཁྲུག་པ་ཅན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུའོ། །མི་དགའ་བ་ཉིད་དུ་མ་གྱུར་ན་ཡང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། མི་དགའ་བ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི། ཁྲོས་པ་དང་། འཁྲུགས་པ་དང་། ཡི་ཆད་པ་དང་། སྐྱེས་པ་དང་། ཡུལ་ཡུལ་པོར་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བ་དག་དང་དོན་གཅིག་གོ། །མ་གྱུར་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཉན་པ་པོ་མི་དགའ་བ་ཉིད་དེ་དག་ཏུ་མ་གྱུར་ནའོ། །ཡང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འོན་ཀྱང་སྐྱོན་ནས་སྨྲ་བའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་འདིར གཞུང་ནི།དགེ་སློང་མི་དགའ་བ་ཉིད་དུ་གྱུར་ཀྱང་རུང་མ་གྱུར་ཀྱང་རུང་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་རྒྱལ་རིགས་ཉིད་དང་བྲམ་ཟེ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ནི་ཉེས་བྱས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རུང་བ་མ་ཡིན་པར་བསམ་པ་ལས་གཞན་པ་སྟེ། དགེ་སློང་ལ་རྒྱལ་རིགས་ཉིད་དང་། བྲམ་ ཟེ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་སྐྱེས་བུའི་ཚིག་སྨྲས་ན་ཉེས་བྱས་སོ།།དགེ་འདུན་ལ་སོགས་པ་ལ་སྨྲས་ན་ནི་ཉེས་བྱས་ཕྲ་མོར་འགྱུར་རོ། །སྐྱོན་ནས་སྨྲ་བའི་ལྟུང་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བཤད་ཟིན་ཏོ།། །།ཕྲ་མ་བྱེད་པའི་ལྟུང་བྱེད་སྨྲ་བར་འདོད་ནས། ཕྲ་མ་བྱེད་འདོད་པས་ཆེ་གེ་མོ་ཞིག་ཟེར་རོ་ཞེས་སྨྲས་ནའོ་ཞེས་བྱ་བ་ སྨྲས་ཏེ།ཕྲ་མ་བྱེད་འདོད་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གཞན་དབྱེ་བའི་བསམ་པ་སྟེ། དགེ་སློང་ཆེ་གེ་མོ་ཞིག་འདི་སྐད་ཅེས་ཟེར་རོ་ཞེས་དགེ་སློང་གཞན་ལ་སྨྲས་ན་དངོས་གཞིའོ། །འདིར་སྐྱོན་ཉིད་ཀྱང་ཡན་ལག་མ་ཡིན་ལ། རུང་བ་མ་ཡིན་པར་བསམ་པ་ཉིད་ཀྱང་ཡན་ལག་མ་ཡིན་ཏེ། དབྱེ་བའི་བསམ་པ་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཅི་སྤྱིས་སམ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་མིང་ནས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། དགེ་སློང་མིང་འདི་ཞེས་བྱ་བ་འདི་སྐད་ཅེས་ཟེར་རོ་ཞེས་གལ་ཏེ་ཕྱིར་སྨྲ་བ་དེའི་མིང་ནས་སྨོས་པར་བྱེད་ནའོ། །དེ་ཡང་དགེ་སློང་དེ་ཉིད་ཡིན་ནའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གང་གི་མིང་ནས་སྨོས་པར་བྱེད་པ་དེ་གལ་ཏེ་དགེ་སློང་ཉིད་ཡིན་ ནའོ།།ཡང་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་གང་ལ་བསླབ་པར་བྱ་བ་དེ་ཡང་གལ་ཏེ་དགེ་སློང་ཉིད་ཡིན་ནའོ་ཞེས་བྱ་བ་བསྡུའོ། །འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། དབྱེ་བར་བྱ་བ་གཉི་ག་དགེ་སློང་ཡིན་ན་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་འདིར་འགྱུར་རོ། །འབྱེད་པར་བྱེད་པ་ནི་དགེ་སློང་ཉིད་ཡིན་པར་མ་སྨོས་ཀྱང་གྲུབ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དགེ་སློང་ ཁོ་ན་ལ་ལྟུང་བྱེད་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ།

“若說任何不適宜之語”是指:所謂”不適宜之語”即貶低之語,“任何”是指無論身體的還是心理的任何過失。若說出這些,即構成誹讒波逸提。例如說”你是麻風病人”或”你是瞎子”,或說”你是憤怒的”或”你是好鬥的”等等。 “即使對方未生不悅也是”中,“不悅”是指憤怒、煩惱、失望、憂傷、厭惡等同義詞。“未生”是指聽者未生起這些不悅。“也是”表示仍然構成誹讒過失。因此這裡的經文說:“無論比丘是否生起不悅”。 “說他人是剎帝利種姓或婆羅門種姓等則為突吉羅”中,“他人”是指除不適宜之語外的其他,即對比丘說剎帝利種姓、婆羅門種姓等人的言語則為突吉羅。若對僧團等說則為微小突吉羅。 以上解說了誹讒波逸提。 想要解說搬弄是非波逸提,故說”若以搬弄是非之心說某某人說”。“以搬弄是非之心”是指欲使他人分裂之心,若對另一比丘說”某某比丘這樣說”則構成根本罪。此處既不以過失為要素,也不以不適宜之心為要素,因為分裂之心才是行為主體。 若問是否泛泛而說,故說”若指名道姓”,即若說出”名為某某的比丘這樣說”,指明說話者的名字。“且彼亦為比丘”是指被指名道姓者若是比丘。“亦”字表示包含”所教導者若也是比丘”的意思。這表明:若分裂雙方都是比丘則構成此過失。至於挑撥離間者必須是比丘這點雖未明說但已成立,因為波逸提只可能發生在比丘身上。

།དེ་ལྟར་ན་གལ་ཏེ་དབྱེ་བར་བྱ་བ་གཉིས་དགེ་སློང་ཉིད་མ་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ཚེ་འབྱེད་པར་བྱེད་པ་ཉེས་བྱས་སོ། །གཞན་དུ་ན་ཉེས་བྱས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གལ་ཏེ་སྔར་བསྟན་པའི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་གཞག་པ་ལས་ཡན་ལག་གཅིག་གིས་ཉུང་བར་ གྱུར་ན་ཡང་ཉེས་བྱས་ཏེ།དཔེར་ན་རྒྱལ་རིགས་སམ་བྲམ་ཟེ་འམ། འོད་སྲུངས་ཀྱི་རིགས་ཤིག་འདི་སྐད་ཟེར་རོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ལྟ་བུའོ། །ཕྲ་མ་བྱེད་པའི་ལྟུང་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བཤད་ཟིན་ཏོ།། །།སྐྱོ་སྔོགས་བྱེད་པའི་ལྟུང་བྱེད་སྨྲ་བར་འདོད་ནས། འདུ་ཤེས་གཙོ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། འདུ་ཤེས་ གཙོ་ཆེར་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བས་མིང་དང་མིང་ཅན་གོ་བར་བྱེད་དོ།།མིང་གི་ཡུལ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དགེ་སློང་གཉིས་ཀྱི་རྩོད་པ་ཉིད་དགེ་འདུན་གྱིས་ལེགས་པར་ཞི་བར་བྱ་བ་ཉིད་ལའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། དགེ་སློང་གཉིས་འཐབ་པའི་ཕྱིར་རྩོད་པར་གྱུར་པའི་རྩོད་པ་དེ་ཉིད་དགེ་འདུན་གྱིས་ལེགས་པར་ ཞི་བར་བྱས་པ་ཉིད་ལ་སྟེ།ཡུལ་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་འདུ་ཤེས་པ་ནི་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། འདུ་ཤེས་དེ་ནི་གཙོ་ཆེར་ལྟུང་བ་འདིའི་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་ནོ། །འདིར་གཞུང་ནི། འཐབ་པའི་ཕྱིར་རྩོད་པ་ལ་འཐབ་པའི་ཕྱིར་རྩོད་པར་འདུ་ཤེས་ན་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་རྒོལ་བ་དང་ ཕྱིར་རྒོལ་བ་གཉི་ག་དགེ་སློང་ཉིད་ཡིན་ན་སྐྱོ་སྔོགས་བྱེད་པའི་དངོས་གཞིའོ།།གཅིག་གམ་གཉི་ག་དགེ་སློང་མ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་ཉེས་བྱས་སོ། །འདིར་གཞུང་ནི་ཞུ་བ་ལས་བཙུན་པ་དགེ་སློང་གིས་དགེ་སློང་མ་དང་རྩོད་པ་ལས་སྐྱོ་སྔོགས་བགྱིད་ན་ལྟུང་བ་ཅིར་འགྱུར། ཉེ་བ་འཁོར་ཉེས་བྱས་ སུ་འགྱུར་རོ།།དགེ་སློང་མ་དང་། དགེ་སློང་མ་དང་། དགེ་ཚུལ་མ་དང་རྩོད་པ་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ཞིག་བྱས་ན་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་འདིར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་སྐྱོ་སྔོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། སྐྱོ་སྔོགས་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འཁྲུག་ལོང་བྱེད་པ་ སྟེ།ལེགས་པར་བྱས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཞིང་ཆོས་ཀྱིས་ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྐྱོ་སྔོགས་བྱེད་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡང་ལས་ཀྱི་སྐྱོ་སྔོགས་བྱེད་ན་ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཡང་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །འདུ་ཤེས་གཙོ་ཆེར་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ན། གང་དག་ལ་ འདུ་ཤེས་དེ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ཇི་ལྟ་བུའི་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན།དེའི་ཕྱིར་གཉུག་མར་གནས་པ་དང་ལས་བྱེད་པ་དང་འདུན་པ་འབུལ་བ་དག་ཁོ་ན་ལ་དངོས་གཞིའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། འདུ་ཤེས་གང་ཡིན་པ་དེ་དངོས་གཞིའི་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །གཉུག་མར་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གང་གིས་ རྩོད་པ་དེའི་ཐོག་མ་དང་།དབུས་དང་། ཐ་མ་དག་ཤེས་པའོ།

如此,若被分裂的雙方都不是比丘,則挑撥離間者犯突吉羅。“其他情況則為突吉羅”是指:若缺少前述規定的任何一個要素也是突吉羅。例如說”某剎帝利或婆羅門或光護種姓這樣說”等。 以上解說了搬弄是非波逸提。 想要解說重提諍事波逸提,故說”認知為主”,即以”認知為主要行為者”來說明名與所指。為說明名的對象,故說”是對僧團已妥善平息的兩比丘諍事”。即兩比丘因爭執而起的諍事,已被僧團妥善平息,對於這樣的對象的認知,即完全了知,這種認知是此罪的主要行為者。這裡的經文說:“對爭執諍事認知為爭執諍事”。 此處若原告和被告雙方都是比丘則構成重提諍事的根本罪。若一方或雙方是比丘尼等則為突吉羅。這裡的經文如《問經》所說:“大德,若比丘對與比丘尼的諍事重提,將構成何罪?近圓,將成突吉羅。對與比丘尼、比丘尼、沙彌尼的諍事也是如此”等。 若問做什麼會構成此過失,故說”重提”。“重提”是指挑起紛爭,說”這不是善作,不是依法平息”等重提諍事。因此又說”若重提羯磨”,“又”字是詞尾。 說了”認知為主要行為者”后,若問對何者的認知是何種過失的行為者,故說”對住眾、執事者和與欲者才構成根本罪”。即此認知是根本罪的行為者。“住眾”是指知道該諍事的開始、中間和結束的人。

།ལས་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གང་གིས་རྩོད་པ་དེ་ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ལས་བྱས་པའོ། །དད་པ་འབུལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གང་གིས་ལས་དེ་བྱ་བའི་ཕྱིར་དད་པ་ཕུལ་བར་གྱུར་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་བཏུབ་པར་གྱུར་ནས་ཕྱིས་སྐྱོ་སྔོགས་བྱེད་ན་ ཞེས་གསུངས་ཏེ།སྔར་རྗེས་སུ་གནང་བ་བྱིན་ནས་ཕྱིས་སྐྱོ་སྔོགས་བྱེད་ན་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །ལྟ་བ་སྨྲ་བ་དང་གློ་བུར་དུ་འོངས་པ་དག་ལ་ནི་ཉེས་བྱས་ཁོ་ནའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ལྟ་བ་སྨྲ་བ་དང་། གློ་བུར་དུ་འོངས་པ་དག་ལ་འདུ་ཤེས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཉེས་བྱས་ཁོ་ནའི་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ལྟ་བ་སྨྲ་བ་ ཉིད་ཡིན་པས་རྣལ་དུ་མ་ཕེབས་པའི་ཕྱིར་དང་།གློ་བུར་དུ་འོངས་པ་ཉིད་ཡིན་པས་རྒྱུས་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྩོད་པ་གཞན་ཉིད་ལ་རྩོད་པ་གཞན་དུ་འདུ་ཤེས་པ་ནི་དེ་དང་འདྲ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འཐབ་པའི་ཕྱིར་རྩོད་པ་ལ་ལྟུང་བ་འདིར་རྩོད་པ་ཉིད་དུ་འདུ་ཤེས་པ་ལ་ནི་ན་སྨད་པ་མེད་དེ་དེ་ དང་འདྲ་བ་ཉིད་དོ།།དེ་ཡང་འཐབ་པའི་ཕྱིར་རྩོད་པ་ཉིད་དང་འདྲ་བ་ཉིད་དེ། དངོས་གཞིའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །འདིར་རྩོད་པ་ཙམ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་གྱི། རྩོད་པའི་བྱེ་བྲག་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ལ་གནས་པ་ལ་དེ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་ལ་ནི་ ཕྱེད་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ།ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གསོལ་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུར་བརྗོད་པ་བསླབ་པ་བྱིན་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་གང་ཡིན་པའོ། །འབྲས་བུ་དེ་ལ་གནས་པ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འབྲས་བུ་དེ་ཐོབ་ཅིང་འབྲས་བུ་དེ་ལ་རྣམ་པར་གནས་པ་ལའོ། །དེ་མ་ཡིན་ པ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི།དེ་ལ་གནས་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱོ་སྔོགས་བྱེད་པའོ། །ཕྱེད་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེ་ལ་ཉེས་བྱས་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའོ། །འདིར་གཞུང་ནི། ཞུ་བ་ལས་བཙུན་པ་དགེ་སློང་གིས་བསླབ་པ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་ཁྱོད་བསླབ་པ་བྱིན་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། ཞེས་བགྱིས་ན་ལྟུང་བ་ཅིར་འགྱུར། ཉེ་བ་འཁོར་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །སྐྱོ་སྔོགས་བྱེད་པའི་ལྟུང་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བཤད་ཟིན་ཏོ།། །།སྟོན་པའི་ལྟུང་བྱེད་སྨྲ་བར་འདོད་ནས། སྔར་དེ་དང་འབྲེལ་བར་བསྟན་པ་དག་ཇི་དྲན་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལ་བྱེད་པ པོ་ཉིད་ནི་བུད་མེད་དོ།།ཁྱིམ་པ་མོ་ལ་སྟོན་པ་ལའོ། །སྐྱེས་པ་མེད་པར་རོ། །རིག་པའོ་ཞེས་སྔར་བསྟན་པ་དག་དྲན་པར་བྱས་ནས་འདིར་ལྷག་མ་རྣམས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། གང་ལ་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་བུད་མེད་ཡིན་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་སྟོན་པ་ལའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་སོ།

“執事者”是指為平息該諍事而作羯磨的人。“與欲者”是指為進行該羯磨而給予同意的人。因此經中說”先同意後重提”,意思是先給予許可后又重提諍事。 對於發表見解者和臨時到來者僅為突吉羅。這是指對發表見解者和臨時到來者的認知只構成突吉羅的行為,因為發表見解者尚未完全安住,臨時到來者不瞭解情況。 “對其他諍事認知為其他諍事與此相同”是指:對爭執諍事認知為此罪中的諍事並無過失,與此相同。這也與爭執諍事相同,即構成根本罪過失。這裡諍事本身是判定標準,而非諍事的細節。 “對住于羯磨果報者,以非彼而行者為半”中,“羯磨果報”是指由白羯磨等性質的羯磨所產生的果報,如給予學處等。“住于果報”是指獲得並安住於該果報。“以非彼”是指非安住于彼。“而行”是指重提。“半”是指將成為突吉羅。這裡的經文如《問經》所說:“大德,若比丘對學人說’你未得學處’,將構成何罪?近圓,將成突吉羅。” 以上解說了重提諍事波逸提。 想要解說教導波逸提,應先憶念前面與此相關的教導:此中行為者是女人,是對在家女人教導,無男子在場,是了知。憶念前述后,此處當說餘下內容:若問對何者的行為者是女人,故說”對教導”。

།ཇི་ཞིག་སྟོན་པ་ལ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་ཆོས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ ཏེ།།དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས་པའི་ཆོས་སྟོན་པ་ལ་ཡིན་གྱི། ལམ་འདྲི་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ལམ་རྒྱུས་ལ་སོགས་པ་སྟོན་པ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྟོན་པའི་ཚིག་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཚིག་དྲུག་ལས་ལྷག་པར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། སྟོན་པ་ལའོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། གལ་ཏེ་ཚིག་དྲུག་པ་ལས་ལྷག་ པར་ཆོས་སྟོན་ན།དེའི་ཚེ་དངོས་གཞིའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བར་འགྱུར་རོ། །གང་ཟག་ཇི་ལྟ་བུ་ལ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་ལྷག་པ་ཉིད་དང་ཤེས་པ་ལའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། གལ་ཏེ་ཚིག་དྲུག་པ་ལས་ལྷག་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་ན་དེའི་ཚེ། ཤེས་པ་དེ་ལ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་འདིར་འགྱུར་རོ། །ཤེས་པ་ཞེས་སྨོས་པས་ནི། འདུ་ཤེས་གཙོ་ཆེར་ བྱེད་པ་པོ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི།རྣམ་པ་དེ་ཉིད་འདི་ལ་ཡང་ཡོད་པར་སྟོན་ཏོ། །འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། ཚིག་དྲུག་པ་ལས་ལྷག་པ་ཉིད་ཀྱང་ཡིན་ལ། ལྷག་པ་ཉིད་དུ་འདུ་ཤེས་པ་ཡང་ཡོད་ན་དངོས་གཞིའོ། །མ་ལྷག་པ་ཉིད་ལ་ལྷག་པར་འདུ་ཤེས་ཤིང་སྟོན་ན་ཉེས་བྱས་སོ། །ཡིད་གཉིས་ཟ་ན་ནི་ཡིད་གཉིས་ནི་འདུ་ ཤེས་དང་འདྲའོ་ཞེས་བྱ་བས་ལྟུང་བ་རྣམ་པར་གཞག་པར་རིག་པར་བྱའོ།།ཚིག་ལྔ་པ་ནི་རྩོམ་པ་ལྔ་པ་ལས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྟོན་པ་གང་ལ་ཚིག་ལྔ་ཡོད་པ་དེ་ནི་ཚིག་ལྔ་པའོ། །དེ་རྩོམ་པ་ནི་བརྩམ་པ་སྟེ། ཚིག་ལྔ་པ་ལས་ལྷག་པར་སྟོན་ན་དངོས་གཞིའོ། །ཚིག་གཅིག་པ་ལ་སོགས་པ་གཞན་ཐམས་ཅད་ ཀྱི་རྩོམ་པ་ལ་ནི་ཚིག་དྲུག་པ་ལས་ལྷག་པར་སྟོན་ན་དངོས་གཞིའོ།།འདིར་ཚིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི། སྨྲ་བར་འདོད་པའི་དོན་གཅིག་གོ་བར་བྱེད་པའི་ཚིག་ལ་བྱ་སྟེ། དཔེར་ན་སྨྲ་བར་འདོད་པའི་དབང་གིས་གཟུགས་མི་རྟག་པ་བྱེ་བྲག་དང་བཅས་པ་ནི་ཚིག་གཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །གཟུགས་ཙམ་རྗེས་སུ་བཤད་ པ་སྨྲ་བར་འདོད་པ་ལ་ཕུང་པོ་ནི་ལྔ་སྟེ།གཟུགས་དང་ཚོར་བ་དང་འདུ་ཤེས་དང་། འདུ་བྱེད་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་དག་ནི་ཐ་དད་པ་ཉིད་དོ། །མདོར་བསྟན་པ་ལ་ནི་རྒྱས་པར་བཤད་པ་གཙོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོར་བསྟན་པ་དེ་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལས་ཐ་མི་དད་དེ། དཔེར་ན་ཕུང་པོ་ནི་ལྔ་སྟེ་ ཞེས་བྱ་བ་དེ་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལས་ཐ་མི་དད་པ་ལྟ་བུའོ།།མཁས་པས་གོང་ནས་གོང་དུ་དྲིས་པ་གཏན་ལ་དབབ་པ་བྱས་པ་དང་། སློབ་གཉེར་གསོད་པ་དང་། ཁ་དོན་ཞུ་བ་དང་། དམིགས་ཀྱིས་འདྲི་བ་དང་། དུས་ཁྲིམས་དབོག་པ་དང་། ཡོན་བཤད་པ་དག་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཚིག་དྲུག་པ་ལས་ལྷག་ན་ ཞེས་བྱ་བ་སྤྱིར་གཏང་བ་དེ་དམིགས་ཀྱིས་བསལ་བ་ཡིན་ཏེ།མཁས་པས་གོང་ནས་གོང་དུ་དྲིས་པ་གཏན་ལ་དབབ་པར་བྱས་པ་ནི་ལྷག་པར་སྟོན་པའི་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ།

若問教導何事,故說”法”。是指教導如來所說之法,而非對問路等示以道路指引等。為說明教導之語,故說”超過六句”,與”對教導”相連。此意為:若教法超過六句,則成根本罪過。 若問對何等人,故說”對超過且了知者”。若知超過六句時,則對該了知者構成此過失。說”了知”表明認知是主要行為,顯示此處也具有此性質。此意為:若既超過六句,又有超過的認知,則為根本罪。若未超過而認知為超過而教導,則為突吉羅。若有疑慮,應知依”疑慮等同認知”而判定罪相。 關於”五句者從五組起”,教導具有五句者即為五句。其組即為編排,若教導超過五句組則為根本罪。對於一句等其他所有組,若教導超過六句則為根本罪。 此處”句”是指表達欲說一義的語句,例如由說話意樂所致的”色無常”及其差別即為一句。若欲說明僅色之隨說,則”蘊有五:色、受、想、行、識”等為差別。因為對略說而言,廣說為主要。略說與廣說無別,如”蘊有五”與其廣說無別。 智者逐層詳究問答、廢除學習、誦讀請教、特別詢問、請求時限及說明功德等不在此限。這是對”若超過六句”之一般規定的特別除外,即智者逐層詳究問答不構成超量教導之行為。

།དེ་བཞིན་དུ་སློབ་གཉེར་གསོད་པ་དང་། ཁ་ཏོན་ཞུ་བ་དང་། དམིགས་ཀྱིས་འདྲི་བ་དང་། དུས་ཁྲིམས་དབོག་པ་དང་། ཡོན་བཤད་ པ་དག་ཀྱང་ལྷག་པར་སྟོན་པའི་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་ལ་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །ཁ་ཏོན་ཞུ་བ་སྨོས་པས་ཀློག་པ་ཡང་བསྡུས་པ་ཡིན་ཏེ། བཙུན་མོ་ཕྲེང་ལྡན་མ་དང་དབྱར་ཚུལ་མ་གཉིས་ཀྱི་ཀློག་པའི་ཕྱིར་འཕགས་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་དང་། འཆར་ཀ་གཉིས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཅི་ཀླག་ལགས་སོ་ཞེས་ཞུས་པ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ལྷོགས་ཤིག་ཅེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དུས་ཁྲིམས་དབོག་པ་དང་། ཡོན་བཤད་པ་གཉིས་ཀྱི་གཞུང་ནི། ཞུ་བའི་གཞུང་ལས་ཡོན་བཤད་པ་ལ་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །བསྙེན་གནས་ཡན་ལག་བརྒྱད་དང་ལྡན་པ་དབོག་པ་ལ་ལྟུང་བ་མེད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །གནས་གཞན་དུ་ནི་སྔ་མ མ་བྱས་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི།ཁྱམས་ལ་སོགས་པ་གནས་གཞན་དུ་བསྟན་པ་བྱས་པ་ནི་སྔ་མ་གནས་ཁང་ལ་སོགས་པར་བྱས་པ་དང་། ལྷན་ཅིག་མ་བྱས་པ་ཉིད་དེ། དེ་ལ་ལྟུང་བ་རྣམ་པར་གཞག་པར་མི་བྱའོ། །སྟོན་པའི་ལྟུང་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བཤད་ཟིན་ཏོ།། །།འདོན་པའི་ལྟུང་བྱེད་སྨྲ་བར་འདོད་ ནས་རྫོགས་པར་མ་བསྙེན་པ་དང་ཅིག་ཅར་རམ་མཇུག་ཐོགས་སུ་སྟོན་བྱེད་དུ་གྱུར་པའི་ཆོས་དང་ཡི་གེ་ཡང་འདོན་ནའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ།དགེ་སློང་གིས་རྫོགས་པར་མ་བསྙེན་པ་དང་། ཅིག་ཅར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དུས་གཅིག་ཏུའོ། །མཇུག་ཐོགས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྫོགས་པར་མ་བསྙེན་པས་བཏོན་པའི་མཇུག་ཐོགས་སུ་ འདོན་པའོ།།སྟོན་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི། འདིར་མདོ་སྡེ་ལ་སོགས་པ་ལུང་ཡིན་པར་བསམས་ཏེ། འདི་ལྟར་ལུང་གི་དོན་ཉན་པ་པོའི་རྒྱུད་དག་ལ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་གསལ་བར་བྱེད་པས་ན་དེའི་ཕྱིར་ལུང་ནི་སྟོན་བྱེད་ཅེས་བྱའོ། །དེར་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེར་གཏོགས་པ་སྟེ། ལུང་དུ་གཏོགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ ཐ་ཚིག་གོ།།ཆོས་དང་ཡི་གེ་ཡང་འདོན་ནའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ལུང་དུ་གཏོགས་པ་དྲང་སྲོང་གིས་གསུངས་པའི་ཆོས་དང་། ཡི་གེ་རྫོགས་པར་མ་བསྙེན་པ་དང་། ཅིར་ཅར་རམ་མཇུག་ཐོགས་སུ་འདོན་ན། འདོན་པའི་ལྟུང་བྱེད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །འོ་ན་ཆོས་ཞེས་སྨོས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོན་བྱེད་ཀྱང་ཐོབ་པ་ཡིན་ ན་སྟོན་བྱེད་དང་ཆོས་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གཉི་ག་ཅིའི་ཕྱིར་སྨོས་ཤེ་ན།འདི་ལྟར་མུ་སྟེགས་ཅན་གྱི་བསྟན་བཅོས་ལ་ཡང་སྟོན་བྱེད་ཅེས་བྱ་བའི་ཚིག་དེ་ཡོད་པས་དེ་བསལ་བའི་ཕྱིར་ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ།འདི་ལྟར་ལུང་ལས་བཏུས་པའི་ཚིག་གཞན་དུ་སྦྱར་བ་ཡང་ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ བདག་མེད་དོ།

同樣,廢除學習、請求誦讀、特別詢問、請求時限及說明功德等也非超量教導之行為,對此無有過失。提到”請求誦讀”也包含了讀誦,如同聖者舍利子與車迦二人為王妃鬘持與夏法二人的讀誦而向世尊請問”應讀何物”,世尊答言”可讀”。關於請求時限和說明功德二者的經典依據,《問經》中說:“對說明功德無有過失,對授予具足八支近住戒無有過失。” “于其他處所則非前者”是指:在庭院等其他處所所作教導,與前者在住所等處所所作不同時進行,對此不應判定過失。“說法之墮罪”已解說完畢。 欲說”誦讀之墮罪”而言:“若與未受具足戒者同時或相續誦讀成為教法之法句及文字”。比丘與未受具足戒者”同時”即一時,“相續”即在未受具足戒者誦讀之後接著誦讀。“教法”在此指契經等聖教,因為聖教能顯示教義于聽者相續中,故稱為教法。“成為”即屬於,意為屬於聖教。 “誦讀法句及文字”是指:若與未受具足戒者同時或相續誦讀屬於聖教的仙人所說法句及文字,則成誦讀之墮罪。若問:既然說”法”已能包含教法,為何又說”教法與法”兩詞?因為外道論中也有”教法”之詞,為排除此義故說”法”。如此,從聖教摘出另作安排的文句也稱為”法”,例如”一切法無我”。

།འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ལུང་གི་དོན་ལས་བཏུས་ཤིང་ལུང་གི་ཡི་གེ་མེད་པ་མིང་དང་ཚིག་དང་ཡི་གེ་གཞན་གྱི་བྱེ་བྲག་དང་ལྡན་པ་ཡང་ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་མོད་ཀྱི་དེ་དག་ནི་སྟོན་བྱེད་དུ་འགྱུར་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སློབ་དཔོན་དཔའ་ བོས་བྱས་པའི་སྐྱེས་པའི་རབས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་སོགས་པ་དག་ལྟ་བུའོ།།དེའི་ཕྱིར་ལུང་ཉིད་དུ་གནས་པའི་ལུང་ཉིད་ཡིན་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཚིག་གཉི་ག་སྨོས་སོ། །ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གསུངས་པའམ། དེའི་ཉན་ཐོས་ཀྱིས་བཤད་པ་མིང་དང་ཚིག་གི་བདག་ཉིད་དོ། །མིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སངས་རྒྱས་ ཆོས་དགེ་འདུན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུའོ།།ཚིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི། དཔེར་ན། བསོད་ནམས་དག་གི་རྣམ་སྨིན་བདེ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུ་སྨྲ་བར་འདོད་པའི་དོན་ཤེས་པར་བྱེད་པའོ། །ཡི་གེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡིག་འབྲུ་ཙམ་ཡང་ངོ་། །དེ་ལྟར་ཡང་འདིར་གཞུང་ནི། ཚིག་མ་ཉམ་པས་ཆོས་འདོན་ན་ ལྟུང་བྱེད་དུ་འགྱུར་རོ།།ཚིག་སྔ་བས་ཆོས་འདོན་ན་ལྟུང་བྱེད་དུ་འགྱུར་རོ། །ཡི་གེ་མཉམ་པས་ཆོས་འདོན་ན་ལྟུང་བྱེད་དུ་འགྱུར་རོ། །ཡི་གེ་སྔ་བས་ཚིག་འདོན་ན་ལྟུང་བྱེད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་ཡི་གེ་དང་མིང་དང་ཚིག་ལས་ལྷག་པའི་ཚིག་རྗོད་པར་བྱེད་པ་དེ་ཡང་འདིའི་ཁོངས་སུ་འདུས་ སོ།།འདོན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཀླག་པའི་ཕྱིར་བརྗོད་པ་ཡིན་པར་བསམས་ཏེ། ཁ་དོན་ཞུ་བ་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་ལྟུང་བ་མེད་དོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་འདོད་བཞིན་དུ་གྲུབ་པ་ནི་མ་གཏོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཅིག་ཅར་འདོན་པར་མི་འདོད་བཞིན་དུ་གཡམ་ལ་གྲུབ་པ་ནི་མ་གཏོགས་སོ། །འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། གལ་ཏེ་ཅིག་ཅར་འདོན་པར་མི་འདོད་བཞིན་དུ་བརྟད་པར་སྨྲ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཅིག་ཅར་བརྗོད་པར་གྱུར་ན་དེ་ལ་ནི་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་ཡང་འདིར་གཞུང་ནི། ལྡབ་ལྡིབ་ཅན་བརྟད་པར་སྨྲ་བར་གྱུར་ན་ལྟུང་བ་མེད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་ཉན་དུ་གཞུག་པར་བྱ་བ་འདོན་པ་ཡང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི མ་གཏོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ།།རྗེས་སུ་ཉན་དུ་གཞུག་པར་བྱ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འདོན་པར་བྱེད་པའི་དགེ་སློང་གིས་གཞན་གང་རྗེས་སུ་ཉན་དུ་གཞུག་པར་བྱ་བ་སྟེ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཁོ་བོ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཅིག་ཅར་རམ་སྔར་བརྗོད་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བསྒོ་བ་ལས་གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་བཞིན་དུ་འོན་ཀྱང་ཅིག་ཅར་ འདོན་པར་བྱེད་ན་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ལྟུང་བ་མེད་དོ།།ཁ་ཏོན་ཞུ་བ་དང་སློབ་གཉེར་གསོད་པ་དང་། དམིགས་ཀྱིས་འདྲི་བ་ཡང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་མ་གཏོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ།

如”一切有為法皆是剎那”等,同樣,從聖教義理中摘取但無聖教原文,具有其他名詞、語句和文字特徵的內容也稱為”法”,但這些並非成為教法,例如阿阇黎勝者所作的《本生傳》等。因此,為表明是住于聖教自體的聖教,故說兩個詞。 “法”是指佛陀所說或其聲聞所解釋的名句文身。“名”即如”佛法僧”等。“句”即如”福德之異熟樂”等能令知曉所欲表達之義的語句。“及文字”即指單純的字母。 如此,此處經文說:“以不齊全語句誦法成墮罪,以先行語句誦法成墮罪,以齊全文字誦法成墮罪,以先行文字誦句成墮罪。“因此,超過文字、名詞和語句的語言表達也包含在此中。 “誦讀”是指為讀誦而說,因說”請求誦讀等無有過失”。“非故意成就者除外”是指:非故意同時誦讀而偶然成就者除外。此說明:若因辯論而說的緣故,不欲同時誦讀卻成同時誦讀,則無有過失。如此處經文說:“若成為結巴辯論者則無有過失。” “應令隨聽者誦讀亦然”連線”除外”。“應令隨聽者”是指:誦讀的比丘對其他應令隨聽者說:“你不應與我同時或先行誦讀”,若彼答”如是”卻仍同時誦讀,即便如此也無有過失。 “請求誦讀、廢除學習及特別詢問亦然”也連線”除外”。

།ཁ་ཏོན་ཞུ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྔར་བཏོན་པ་མི་བརྗེད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྦྱོར་བའོ། །སློབ་གཉེར་གསོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བཏོན་པ་འདོན་དུ་ འཇུག་པའི་མདུན་དུ་ཕྱིར་ཟློས་ཤིང་སྟོན་པའོ།།དམིགས་ཀྱིས་འདྲི་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྐབས་སྐབས་སུ་བརྗོད་པའམ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་དྲན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རམ། ཐེ་ཚོམ་བཅད་པའི་ཕྱིར་གཞན་ལས་གསལ་བར་བྱེད་པའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་གནས་སྐབས་དེ་དག་ལ་ལྟུང་བར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་དང་པོ་ལེན་པ་ དང་འདོན་པའི་དུས་ན་རང་དབང་དུ་བརྗོད་པ་གང་ཡིན་པ་ནི་འདོན་དུ་འཇུག་པ་དེ་དང་ཆོས་ལ་ཡང་མ་གུས་པས་བསམ་པ་རྒུད་པར་གནས་པ་ཡིན་པས་དེའི་གནས་སྐབས་ལ་ལྟུང་བ་འདི་རྣམ་པར་གཞག་སྟེ།ལུང་དབོག་པ་ལ་མི་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་གཞུང་ནི་ཞུ་བ་ཁ་ཅིག་ལས་དགེ་སློང་གིས་དགེ་སློང་མ་ དང་ཚིག་རེ་རེ་ནས་ཆོས་འདོན་ན་ལྟུང་བ་ཅིར་འགྱུར་ཉེས་བྱས་སོ།།དགེ་སློང་མས་དགེ་སློང་དང་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དགེ་སློང་གིས་རྫོགས་པར་མ་བསྙེན་པ་ལས་ལུང་ནོད་པར་བྱེད་ན། རྫོགས་པར་མ་བསྙེན་པ་དང་ཅིག་ཅར་རམ་མཇུག་ཐོགས་སུ་སྟོན་བྱེད་དུ་གྱུར་པའི་ཆོས་དང་ཡི་གེ་ འདོན་ན་དེ་ལ་ནི།གཉི་ག་ལ་ཡང་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་རོ། །འདོན་པའི་ལྟུང་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བཤད་ཟིན་ཏོ།། །།བམ་པོ་ཉི་ཤུ་རྩ་གསུམ་པ། གནས་ངན་ལེན་བརྗོད་པའི་ལྟུང་བྱེད་སྨྲ་བར་འདོད་ནས་དངོས་པོ་ཁོ་ནར་དེ་དང་འབྲེལ་པ་ཅུང་ཞིག་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དགེ་ སློང་དང་དགེ་སློང་མ་སྡིག་ཅན་དག་ཁྱིམ་དུ་སོ་སོར་གོ་བར་བྱེད་པ་བསྐོ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི།དགེ་འདུན་དུ་གྱུར་པའི་དགེ་སློང་གིས་ཁྱིམ་དུ་སོ་སོར་གོ་བར་བྱེད་པ་བསྐོ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །གང་དག་ཁྱིམ་དུ་སོ་སོར་གོ་བར་བྱེད་པ་ཞེ་ན། དགེ་སློང་དང་དགེ་སློང་མ་སྡིག་ཅན་དག་སྟེ། སྡིག་ཅན་ཞེས་ བྱ་བ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་བའོ།

“請求誦讀”是指爲了不忘記先前所誦而修習。“廢除學習”是指在誦讀者面前重複誦讀並教導。“特別詢問”是指爲了記住分段誦讀或疑惑之處,或爲了斷除疑惑而向他人請教明瞭。 為何在這些情況下不構成過失呢?因為最初接受和誦讀時,任意誦讀者對於誦讀和法都不恭敬,處於意樂衰退的狀態,故在此情況下安立此過失,因為不依賴於授予教法。此處經文說:“有問者言:‘若比丘與比丘尼逐字誦法,成何過失?”成惡作。‘比丘尼與比丘亦復如是。” 若比丘從未受具足戒者受法,與未受具足戒者同時或隨後誦讀成為教法的法和文字,則於二者皆成惡作。 “誦讀墮罪”已解說完畢。 第二十三品: 欲說說過失墮罪,當略說與此相關之事:應指派比丘和比丘尼于居家中分別告知惡行者。此句意為:應由僧團中的比丘指派于居家中分別告知者。誰是于居家中分別告知者?是比丘和比丘尼中的惡行者。“惡行者”是指破戒者。

།དགེ་སློང་ཁྱིམ་དུ་སོ་སོར་གོ་བར་བྱེད་པས་ཁྱིམ་རྣམས་སུ་སོང་ནས་ཇི་སྐད་བརྗོད་པར་བྱ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་ཁྱིམ་པ་རྣམས་སུ་སོ་སོར་གོ་བར་བྱེད་པས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་དག་ཁྱོད་ཉོན་ཅིག་།ཁྱིམ་རྣམས་སུ་ཁྱིམ་སུན་པར་བྱེད་པ་དང་། གནས་རྣམས་སུ་གནས་སུན་པར་བྱེད་པ་ འདི་ལྟ་སྟེ།དཔེར་ན་འབྲས་སཱ་ལུའི་ཞིང་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལ་སེར་བ་འཁོར་ལོ་མི་བཟད་པ་བབ་ན་འདི་ལྟར་འབྲས་སཱ་ལུ་དེ་ཉིད་ཤིན་ཏེ་མ་དང་ཆུད་ཟ་བ་དང་། ཚུལ་མ་ཡིན་པས་མ་རུང་བར་འགྱུར་བ་དང་། བུར་མ་ཤིང་གི་ཞིང་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལ་ནད་ཀྱི་རིགས་དམར་པོ་ཞེས་བྱ་བ་བྱུང་ན་འདི་ ལྟར་བུ་རམ་ཤིང་དེ་ཉིད་ཤིན་ཏེ་མ་དང་།ཆུད་ཟ་བ་དང་། ཚུལ་མ་ཡིན་པས་མ་རུང་བར་འགྱུར་བ་ལྟ་བུ་དག་ཡོད་ཀྱི། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཁྱེད་ཅག་དགེ་སློང་འདི་དང་དགེ་སློང་མ་འདིས་བསྟན་པའི་ཚོད་མ་འཛིན་ཅིག་།འདི་ལྟར་དགེ་སློང་འདི་དང་དགེ་སློང་མ་འདི་ནི་ཡོས་ཚིག་པ་བཞིན་དུ་ཆོས་འདུལ་བ་འདི་ལ་ སྐྱེར་མི་རུང་བའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་གྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དང་དགེ་སློང་གནས་བརྟན་གནས་བརྟན་རྣམས་ལ་ལྟོས་ཤིག་ཅེས་སྨྲ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ།སེར་བ་འཁོར་ལོ་མི་བཟད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འཁོར་ལོ་ལྟར་མི་བཟད་པ་སྟེ། ཤིན་ཏུ་མཐུ་ཆེར་འབབ་ཅིང་འབབ་པ་བཟོད་པར་དཀའ་བ་ཡིན་ནོ། ། སེར་བའི་བྱེ་བྲག་ནི་གནམ་ལྕགས་ལ་སོགས་པ་འབབ་པ་དང་བཅས་པ་དེ་ཡང་ཡིན་ནོ། །ནད་ཀྱི་རིགས་དམར་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ར་རི་དམར་པོའི་རྣམ་པ་འབྱུང་བ་ལ་བྱའོ། །ཤིན་ཏེ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། མཐུ་ཆུང་བར་བྱེད་པའོ། །ཆུད་ཟ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐམ་པའོ། །ཚུལ་མ་ཡིན་པས་མ་རུང་བར་འགྱུར་བ ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཚུལ་མ་ཡིན་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི།རིགས་པ་མ་ཡིན་པ་སྟེ། དུས་མ་ཡིན་པའོ། །མ་རུང་བར་འགྱུར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཆག་གྲུགས་ལ་སོགས་པ་བྱེད་པ་སྟེ། མི་མཁོ་བར་བྱེད་ཅེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །ཡོས་ཚིག་པ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གང་གི་ཚེ་འབྲས་སཱ་ལུ་འབྲས་ཡོས་ཀྱི་གནས་ སྐབས་སུ་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་ན་ཡོས་ཞེས་བྱའོ།།སྐྱེར་མི་རུང་བའི་ཆོས་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། མྱུ་གུ་བསྐྱེད་པའི་མཐུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་སྤྲོ་ན་གསོལ་བ་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གལ་ཏེ་དགེ་སློང་ཁྱིམ་དུ་སོ་སོར་གོ་བར་བྱེད་པའི་ཁྱིམ་རྣམས་སུ་སོ་སོར་གོ་བར་བྱེད་པར་མི་སྤྲོ་ན་དེའི་ཚེ་དགེ་སློང་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དགེ་སློང་དང་དགེ་ སློང་མ་འདི་གཉིས་སྡིག་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཁྱིམ་དུ་སོ་སོར་གོ་བར་བྱ་བའི་གསོལ་བ་བྱའོ།།ཤེས་གཙོ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འདིར་ཡང་ཤེས་གཙོ་བོ་ཞེས་བྱ་བའི་མིང་དང་འདུ་ཤེས་གཙོ་ཆེར་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་མིང་ཅན་དུ་སྦྱོར་བར་བྱེད་དོ།

比丘作為居家告知者前往諸家時應當如何宣說?為此,告知者應在諸居家中說:“具壽等請聽!在諸家中有敗壞家庭者,在諸處所有敗壞處所者,譬如:當可怕的圓形冰雹降臨于豐盛的稻田時,稻穀即會衰敗、損耗,以不當方式變得無用。又如當所謂赤色病害發生於豐盛的甘蔗田時,甘蔗即會衰敗、損耗,以不當方式變得無用。具壽等,你們不要以此比丘和比丘尼為準則。此比丘和比丘尼如同焦谷,於此法律中是不能生長之法性者,你們應當依止世尊和長老比丘們。” “可怕的圓形冰雹”是指如同車輪般可怕,以極大威力降下難以忍受。冰雹的種類也包括伴隨降下雷電等。“赤色病害”是指呈現紅色斑紋的現象。“衰敗”是指使其力量減弱。“損耗”是指乾枯。關於”以不當方式變得無用”,“不當方式”是指不合理,即非時宜;“變得無用”是指造成破損等,意即使其無用。“如同焦谷”是指稻穀處於炒熟的狀態時稱為炒谷。“不能生長之法性”是指因無產生芽苗的能力。 “若不願意則應作白”是指若比丘不願意在諸家中作告知者時,則所有比丘應作白說此二位比丘和比丘尼是惡行者。“知為主”在此也稱為”知為主”之名,即以認知為主要作用者之名。

།ཡུལ་གང་ལ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་ཉན་པ་པོ་མི་ཤེས་པ་ཉིད་དང་ བསྙེན་པར་མ་རྫོགས་པ་ཉིད་དག་དང་ལྡན་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ།ཉན་པ་པོ་མི་ཤེས་པ་ཉིད་དང་། བསྙེན་པར་མ་རྫོགས་པ་ཉིད་དག་དང་ལྡན་པའི་ཡུལ་དེ་ལ་འདུ་ཤེས་གཙོ་ཆེར་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། ལྟུང་བ་འབྱིན་པར་བྱེད་པའི་དགེ་སློང་གང་གིས་ཉན་པ་པོ་ཕམ་པར་འགྱུར་བ་དང་། དགེ་འདུན་ལྷག་མ་ཞེས་བྱ་བའི་ལྟུང་བ་མི་ཤེས་པ་ཉིད་དང་། བསྙེན་པར་མ་རྫོགས་པ་ཉིད་ཡིན་པར་ཤེས་ན་ཉན་པ་པོའི་ཡུལ་དེ་གཉིས་ལ་ལྟུང་བ་འབྱིན་པར་བྱེད་པའི་དགེ་སློང་གི་འདུ་ཤེས་གཙོ་ཆེར་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཅི་ཞིག་རྗེས་སུ་སྒྲུབ་ན་གནས་ངན་ལེན་བརྗོད་པའི་ལྟུང་བྱེད་དུ་འགྱུར་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར སྨྲས་ནའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ།ཚིག་ཏུ་སྨྲ་ནའོ། །བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཅི་ཞིག་སྨྲས་ན་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་ཕམ་པར་འགྱུར་བ་དང་དགེ་འདུན་ལྷག་མ་དག་སོ་སོར་ཡང་རུང་། བསྡུས་པ་ཡང་རུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། གནས་ངན་ལེན་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཕམ་པར་འགྱུར་བ་དང་། དགེ་འདུན་ལྷག་མ་དག་སོ་སོ་ཞེས་བྱ་ བ་ཐ་དད་པ་དག་ཀྱང་རུང་བསྡུས་པ་ཞེས་བྱ་བ་བསྡུས་པའི་རང་བཞིན་ཡང་རུང་བའོ།།འོ་ན་གང་གི་ཚེ་དེ་གཉིས་བསྡུས་པ་དག་སྨྲས་པ་དེའི་ཚེ་ཅི་ལྟུང་བ་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་རམ། འོན་ཏེ་དུ་མར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་དོན་དུ་མ་ཉིད་ལ་ཚིག་ཐ་དད་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། དོན་དུ་མ་ཉིད་ལ་ཚིག་ཐ་དད་ པ་མེད་པས་དེའི་ཕྱིར་ཚིག་གཅིག་ལ་དོན་དུ་མ་ཡོད་ཀྱང་དོན་དུ་མ་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ལ་ཚིག་ཐ་དད་པར་མི་འགྱུར་བས་ལྟུང་བ་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་རོ།།འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། ཚིག་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལྟུང་བ་བསྡུས་པ་དེ་གཉིས་ལ་ཇི་ལྟར་ལྟུང་བྱེད་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་ སྟེ་དཔེར་ན།དགེ་སློང་གང་ལ་ལ་ཞིག་གིས་བརྫུན་གྱི་ཚིག་འདི་སྐད་ཅེས་འདིས་དུད་འགྲོའི་སྐྱེ་གནས་སུ་གཏོགས་པའི་སྲོག་ཆགས་ལྔ་བསད་དོ་ཞེས་སྨྲ་ན་ཚིག་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བརྫུན་དུ་སྨྲ་བའི་ལྟུང་བྱེད་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། །འདི་གཉིས་ལས་གཞན་པའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་བརྗོད་པ་ནི་ འདིའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ཉེས་བྱས་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ།།རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཇི་ལྟ་བུ་ལ་ལྟུང་བ་འདི་འབྱུང་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་བསྐོ་བ་བྱས་པ་ལའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། བརྗོད་པའི་ཕྱིར་གང་ལ་དགེ་འདུན་གྱིས་བསྐོ་བ་མ་བྱས་པ་དེ་ནི་བསྐོ་བ་མ་བྱས་པ་སྟེ། རྗོད་པར་བྱེད་པ་བསྐོ་བ་མ་བྱས་པ་དེ་ལའོ། །ཅི་གནས་ སྐབས་ཐམས་ཅད་ལའམ་ཞེ་ན།དེའི་ཕྱིར་དགེ་འདུན་ལ་མ་གསོལ་བ་ལའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། གལ་ཏེ་དགེ་འདུན་ལ་མ་གསོལ་བ་ལ་སྟེ། གསོལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་གོ་བར་བྱ་བ་བྱས་པ་ལའོ།

對於何種對境?為此說道:“即具有聽者無知性和未受具足戒性二者。“對於具有聽者無知性和未受具足戒性二者的對境,是以認知為主要作用者。此處所說:若宣說過失的比丘知道聽者不瞭解波羅夷和僧殘等過失,且是未受具足戒者,則對於這兩種聽者對境,宣說過失的比丘是以認知為主要作用者。 何種行為會構成說惡行波逸提?為此說道:“若說”,即以言語說出。說出何等內容時?為此說道:“波羅夷和僧殘等,無論分別還是合併。“所說的惡行內容,波羅夷和僧殘等,“分別”是指分開,“合併”是指綜合性質。 那麼,當合並說這兩者時,是構成一個過失還是多個過失?為此說道:“多義之中無異語”。由於多義之中無異語,因此即使一語中有多義,意欲表達多義時語言並不區分,故成一過失。此處所說:因為是一語,對於合併的這兩種過失,為何構成一波逸提?譬如,若某比丘虛妄說”此人殺害了五個屬於旁生趣的有情”,因為是一語,故成一妄語波逸提。應知除這兩種之外說其他罪過者,隨順於此為突吉羅。 對於何種說者會生此過失?為此說道:“對於已被任命者”。未經僧團任命者即是未被任命者,即對於未被任命的說者。是否一切情況皆如此?為此說道:“對於未向僧團請示者”,即若未向僧團請示,“請示”是指作了告知。

།དགེ་འདུན་ལ་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གསོལ་བ་ལ་ནི་བརྗོད་ཀྱང་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །བདེན་པར་སྨྲ་བ་ལ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ འདིར་འགྱུར་གྱི།བརྫུན་དུ་སྨྲས་ན་ནི་ལྟུང་བ་གཞན་སྨྲས་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །བསྙེན་པར་རྫོགས་པའི་གནས་ངན་ལེན་བརྗོད་པར་བྱས་ན་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་འདིར་འགྱུར་གྱི། བསྙེན་པར་མ་རྫོགས་པའི་ནི་ན་སྨད་པ་ཉིད་དོ། །གནས་ངན་ལེན་བརྗོད་པའི་ལྟུང་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བཤད་ཟིན་ཏོ།། །།མིའི་ ཆོས་བླ་མ་བརྗོད་པའི་ལྟུང་བྱེད་སྨྲ་བར་འདོད་ནས་དེའི་ཕྱིར་བདེན་པ་ཉིད་ནའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ།སྨྲ་བའི་ཕམ་པར་འགྱུར་བའི་རྣམ་པ་བསྟན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་འདིར་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་འདིར་ཚིག་གི་དོན་འདི་འབྱུང་སྟེ། བདག་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ལ་མིའི་ཆོས་བླ་མ་དང་ལྡན་པར་སྨྲས་ན་གལ་ཏེ་བདེན་ པ་ཉིད་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་འདིར་འགྱུར་རོ།།དེའི་ཚེ་འདུ་ཤེས་མ་བསྒྱུར་བར་བདག་ཉིད་མིའི་ཆོས་བླ་མ་ཡོད་པ་དང་ལྡན་པར་སྨྲས་ན་མིའི་ཆོས་བླ་མ་བརྗོད་པའི་ལྟུང་བྱེད་དུ་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །གང་ཟག་ཅི་འདྲ་བ་ལ་བརྗོད་ན་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་བདེན་པ་མ་མཐོང་བ་བསྙེན་པར་མ་ རྫོགས་པ་ལའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ།གང་གིས་བདེན་པ་མ་མཐོང་བ་དེ་ནི་བདེན་པ་མ་མཐོང་བ་སྟེ། བདེན་པ་མ་མཐོང་བའི་གང་ཟག་བསྙེན་པར་མ་རྫོགས་པ་དེ་ལ་བརྗོད་ནའོ། །འདིར་གཞུང་ནི་ཞུ་བ་ཁ་ཅིག་ལས་བདེན་པ་མཐོང་བ་ལྟ་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལ་བརྗོད་ན་ལྟུང་བ་མེད་དོ་ཞེས་གསུངས་ པ་ཡིན་ནོ།།ཁྱིམ་པའི་མདུན་དུ་རྫུ་འཕྲུལ་རྣམ་པར་བསྟན་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཁྱིམ་པའི་མདུན་དུ་རྫུ་འཕྲུལ་རྣམ་པར་བསྟན་པར་མི་བྱ་བའོ། །འདུལ་བའི་དོན་ཉིད་དུ་ན་ནི་ལྟུང་བ་མེད་དེ། སྟེང་རྒྱས་འོད་སྲུངས་ལ་རྫུ་འཕྲུལ་རྣམ་པར་བསྟན་པར་བཀའ་སྩལ་བའི་བྱུང་བའི་མཐའ་དག་ལས་ཁོང་ དུ་ཆུད་པར་བྱའོ།།དགེ་སློང་མས་སྟོན་པའི་སྤྱན་སྔར་མི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དགེ་སློང་མས་སྟོན་པ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་རྫུ་འཕྲུལ་རྣམ་པར་བསྟན་པར་མི་བྱའོ། །རྣམ་པ་འདི་གཉིས་ནི་ཕྲན་ཚེགས་དག་ལས་འབྱུང་ངོ་། །མིའི་ཆོས་བླ་མ་བརྗོད་པའི་ལྟུང་བྱེད་དོ་ཞེས་ བྱ་བ་དེ་བཤད་ཟིན་ཏོ།། །།སྐུར་པ་འདེབས་པའི་ལྟུང་བྱེད་སྨྲ་བར་འདོད་ནས། ཇེ་དང་པོ་ཁོ་ནར་འདུལ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་ཉེ་བར་སྦྱར་བའི་དགོས་པ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། གལ་ཏེ་བརྟན་པ་ཉིད་དུ་དགོས་ན་གསོལ་བ་སྔར་བཏང་བའི་དོན་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གལ་ཏེ་འདུལ་བར་གཏོགས་པའི་བྱ་བ བརྟན་པ་ཉིད་དུ་དགོས་པ་ཡོད་ན་དེའི་ཚེ་གསོལ་བ་སྔོན་དུ་བཏང་བའི་དོན་གྱི་ལས་བྱའོ།

為向僧團陳述而作請示者,即使說出也無過失。對於說實語者會有此過失,若說虛妄語則又是另一過失。若說具足戒者的惡行則構成此過失,若說未具足戒者的惡行則為可呵責。關於說惡行波逸提已經解說完畢。 欲說宣說上人法波逸提,為此說道:“若是真實”。此處也應當運用前面所說的構成波羅夷的形式。如是,此處文義即:若說自身具有上人法,如果確實真實,則此時構成此過失。此時若未改變認知而說自身確實具有上人法,即成為宣說上人法波逸提,此為結語。 對何等補特伽羅說時?為此說道:“對未見真諦的未具足戒者”。未見真諦者即是未見真諦,即對未見真諦的未具足戒補特伽羅說時。此處經文,某些問經中說:“對已見真諦、具足正見者說則無過失。” “不應在居士前顯示神通”,即不應在居士前顯示神通。若為調伏之目的則無過失,應從命令大迦葉顯示神通的事例中理解。“比丘尼不應在導師面前”,即比丘尼不應在導師佛陀世尊面前顯示神通。這兩種情況出自雜事。關於宣說上人法波逸提已經解說完畢。 欲說誹謗波逸提,首先應當說明適用於一切律的需求:若需要穩固性,則應先行請示而作,即若需要律中所屬事業的穩固性時,則應當作先行請示的羯磨。

།འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། གལ་ཏེ་གནས་མ་ལ་སྟོབས་པ་ལ་སོགས་པ་བསྐོ་བར་བརྟན་ཅིང་མི་འགྱུར་བ་ཉིད་དུ་འདོད་ན་གསོལ་བ་སྔོན་དུ་གཏང་བར་བྱ་ཞིང་གསོལ་བ་བྱས་ནས་བསྐོ་བར་བྱའོ། །འདིས་ནི་མི་གཡོ་ བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པ་དེ་བསྡུས་པ་ཡིན་ནོ།།གང་ལ་སྐུར་པ་འདེབས་པའི་ལྟུང་བྱེད་དུ་འགྱུར་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་དད་པ་ཕུལ་བ་ལའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། གང་གིས་བློ་མཐུན་པར་བྱས་པ་དེ་ནི་དད་པ་ཕུལ་བ་སྟེ། དེ་ལའོ། །འདིར་གཞུང་ནི་སྔར་མཐུན་ཏེ་རུང་བར་བྱས་ནས་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ནི་དད་པ་ཕུལ་ནས་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཅི་ཞིག་བྱས་ན་སྐུར་པ་འདེབས་པའི་ལྟུང་བྱེད་དུ་འགྱུར་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་གྱི་ཟས་ཀྱི་རྙེད་པ་མ་ཡིན་པ་དགེ་སློང་གིས་གང་ཟག་ལ་ལོག་པར་བསྔོས་པ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་དོན་ཉིད་གཞན་ལ་ཡང མིང་མ་སྨོས་པར་བརྗོད་ན་ཡང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ།དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་གྱིས་མངའ་བའི་རྙེད་པའོ། །ཟས་ཀྱི་རྙེད་པ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཟས་ཀྱི་རྙེད་པ་ལས་གཞན་པ་གོས་ཀྱི་རྙེད་པའོ། །དགེ་སློང་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གང་ལ་སྐུར་པ་གདབ་པར་བྱ་བའི་དགེ་སློང་གིས་སོ། །གང་ཟག་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྤྱིར་བསྟན་པའི་ཚིག་ཡིན་པས་མིའི་འགྲོ་བར་གཏོགས་པ་རབ་ཏུ་བྱུང་བའམ་ཁྱིམ་ན་གནས་པ་ལའོ། །ལོག་པར་བསྔོས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། མི་རིགས་པར་བསྔོས་པའོ། །ཡང་དག་པར་མ་ཡིན་པའི་དོན་ཉིད ཅེས་བྱ་བ་ནི།དེ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་ཡང་ཡིན་ལ། དོན་ཀྱང་ཡིན་པས་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་དོན་ཏོ། །དེའི་དངོས་པོ་ནི་དེ་ཉིད་དེ་བརྫུན་གྱི་དོན་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །གཞན་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྐུར་པ་གདབ་པར་བྱ་བ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི། ཉན་པ་པོ་གཞན་ལ་ཡང་ངོ་། །མིང་ མ་སྨོས་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི།མིང་ནས་སྨོས་པ་འབའ་ཞིག་གིས་མ་ཡིན་གྱི། མིང་མ་སྨོས་པར་ཡང་ངོ་། །བརྗོད་ན་ཡང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་བརྗོད་ན་ཡང་སྐུར་པ་འདེབས་པའི་ལྟུང་བྱེད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །ཟས་ཀྱི་རྙེད་པ་ལ་ནི་ཉེས་བྱས་ཏེ། རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ལས་ ཟས་ཀྱི་རྙེད་པ་མ་སྨོས་པའི་ཕྱིར་རོ།།འདི་ལྟར་དེ་ཉིད་ལས་རྙེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྙེད་པ་གཉིས་ཏེ། གོས་ཀྱི་རྙེད་པ་དང་། ཟས་ཀྱི་རྙེད་པའོ། །དོན་འདིར་ནི་གོས་ཀྱི་རྙེད་པ་ཡིན་པར་དགོངས་སོ་ཞེས་གསུངས་པས། འདིར་ཟས་ཀྱི་རྙེད་པ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་སྨོས་སོ། །གང་ཟག་ལ་ཞེས་བྱ་བའི་ ཚིག་ནི་གང་ཟག་ལ་བདག་གིས་བསྔོས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་དེ་བསལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ།འདི་ལྟར་བཤེས་ངོར་བྱས་ཏེ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ།

如是所說:若欲委任知事等職位穩固而不變動,應當先行請示,請示后再行委任。此說總結了”如此將成不動”之義。 何種情況構成誹謗波逸提?為此說道:“對已獻信者”。所謂已獻信者,即已表示同意者,對此等人。此處經文前說”先前同意而許可”,其分別即說”獻信后”。 何種行為構成誹謗波逸提?為此說道:“比丘將比丘僧團非食物利養不當分配給個人,即使不指名而述說此非實事於他人亦然”。“比丘僧團”即比丘僧團所有的利養;“非食物利養”即除食物利養外的衣物利養;“比丘”即被誹謗的比丘;“個人”是總稱,指人道中的出家或在家者;“不當分配”即不如法分配;“非實事”即非真實且為事,即虛妄之事的意思;“他人亦然”即不僅對被誹謗者,對其他聽聞者亦然;“不指名”即不僅指名而說,不指名亦然;“述說亦然”即以如此方式述說亦構成誹謗波逸提,此為結語。 關於食物利養則為突吉羅,因為分別中未提及食物利養。如是彼中說:“利養有二:衣物利養與食物利養。此義中意指衣物利養”,故此處說”非食物利養”。“個人”一詞是爲了遮遣”我分配給個人”之說,因為經中說”為親近故”。

།ཞུ་བ་ལས་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཡང་དགེ་སློང་གང་འདི་སྐད་ཅེས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་དག་གིས་འདི་ལྟར་བཤེས་ངོར་བྱས་ཏེ། དགེ་འདུན་ གྱི་རྙེད་པར་བསྔོས་པ་གང་ཟག་ལ་སྔོ་བར་བྱེད་དོ་ཞེས་ཟེར་ན་ཞེས་གསུངས་ཏེ།བཤེས་ངོར་བྱས་ཏེ་ཞེས་གསུངས་པ་ལས་ནི་བདག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པར་མི་བྱའོ། །སོ་སོར་ཐར་པའི་མདོ་ལས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་དག་གིས་འདི་ལྟར་བཤེས་ངོར་བྱས་ཏེ། འདི་ལྟར་དགེ་འདུན་གྱི་རྙེད་ པར་བསྔོས་པ་བདག་གིས་གང་ཟག་ལ་བསྔོས་སོ་ཞེས་དེ་སྐད་ཟེར་ན་ལྟུང་བྱེད་དོ་ཞེས་མང་པོའི་ཚིག་ཏུ་བྱས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གཙོ་བོ་མ་ཡིན་ཏེ།འདི་ལྟར་གཅིག་ལ་བརྗོད་ན་ཡང་ལྟུང་བྱེད་དུ་འགྱུར་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དགེ་སློང་མང་པོ་དག་ལ་མཉམ་དུ་བརྗོད་ན་ཡང་དགེ་སློང་ཇི་སྙེད་ལ་སྐུར་ བ་འདེབས་པར་བྱེད་པ་དེ་རྙེད་ཀྱི་ལྟུང་བར་འགྱུར་རོ།།འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། གལ་ཏེ་དགེ་སློང་གིས་དད་པ་བྱིན་ནས་དགེ་སློང་ལ་སྐུར་པ་འདེབས་པར་བྱེད་དེ། དགེ་སློང་འདིས་དགེ་འདུན་གྱི་རྙེད་པར་བསྔོས་པ་ཟས་ཀྱི་རྙེད་པ་མ་གཏོགས་པའི་རྙེད་པ་གཞན་མི་རིགས་པར་འདི་ལྟར་བཤེས་ངོར་བྱས་ ཏེ།གང་ཟག་ལ་བསྔོས་སོ་ཞེས་དེ་ཉིད་དམ་གཞན་གྱི་མདུན་དུ་མིང་ནས་སྨོས་ཀྱང་རུང་མིང་ནས་མ་སྨོས་ཀྱང་རུང་སྟེ། བརྫུན་དུ་དེ་སྐད་སྨྲས་ན་དེ་ལ་སྐུར་པ་འདེབས་པའི་ལྟུང་བྱེད་དུ་འགྱུར་རོ། །གང་ཟག་ལ་ཞེས་སྨོས་པ་ལས་ན་དགེ་འདུན་གཞན་ལ་ནི་ཉེས་བྱས་སོ། །དགེ་འདུན་གྱི་རྙེད་ པ་ཞེས་སྨོས་པ་ལས་ན་གང་ཟག་གི་རྙེད་པ་གཞན་ལ་བསྔོས་ཞེས་བརྗོད་ན་ཡང་ཉེས་བྱས་ཁོ་ནའོ།།སྐུར་པ་འདེབས་པའི་ལྟུང་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བཤད་ཟིན་ཏོ།། །།ཁྱད་དུ་གསོད་པའི་ལྟུང་བྱེད་སྨྲ་བར་འདོད་ནས། འདུལ་བ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། སོ་སོར་ཐར་པ་དང་ དེ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ལ་སོགས་པར་གཏོགས་པའི་ཚིག་གང་ཡིན་པའི་ཚིག་དེ་ལ་བརྙས་ཐབས་སུ་གྱུར་པ་བརྗོད་ན་ཁྱད་དུ་གསོད་པའི་ལྟུང་བྱེད་དུ་འགྱུར་རོ།།འདིར་བརྙས་ཐབས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ལས་ལྟུང་བའི་བྱེ་བྲག་ཏུ་ཤེས་པར་བྱའི། འདོན་པའི་བྱེ་བྲག་ལས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་བརྙས་ ཐབས་སུ་གྱུར་པའི་ཚིག་ཇི་སྙེད་པ་དེ་སྙེད་ཁོ་ནའི་ལྟུང་བར་འགྱུར་བས།དེའི་ཕྱིར་ཚིག་གི་བྱེ་བྲག་གཞན་ལས་ལྟུང་བའི་བྱེ་བྲག་ཏུ་ཤེས་པར་བྱའི། འདོན་པའི་བྱེ་བྲག་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

在《問經》中,世尊亦說:“若有比丘如是說:‘具壽等如此為親近故,將僧團所分配之利養分配給個人’“。由說”為親近故”,故不應說”自己”之詞。在《波羅提木叉經》中說:“若具壽等如此為親近故,如是將僧團所分配之利養我分配給個人”,此處用複數詞並非主要,因為即使對一人說亦構成波逸提。若同時對多位比丘說,則對所說的每位比丘都構成誹謗的波逸提。 如是所說:若比丘獻信后誹謗比丘,說此比丘將僧團所分配之利養,除食物利養外的其他利養,如此為親近故不當分配給個人,無論在其面前或他人面前,不論指名與否,若虛妄作如是說,則對其構成誹謗波逸提。由說”個人”,故對其他僧團則為突吉羅。由說”僧團利養”,故若說分配他人之利養亦僅為突吉羅。 誹謗波逸提已說畢。 欲說輕毀波逸提,故說”關於律”。若對屬於波羅提木叉及其分別等之語言出言輕毀,則構成輕毀波逸提。此中應知過失差別是由輕毀方式而定,而非由誦讀方式而定。如是有幾種輕毀語言即構成幾種過失,因此應知過失差別是由其他語言差別而定,而非由誦讀差別而定。

།འོ་ན་སོ་སོར་ཐར་པའི་མདོ་ལས་ཡང་དགེ་སློང་གང་ཟླ་བ་ཕྱེད་ཕྱེད་ཅིང་སོ་སོར་ཐར་པའི་མདོ་འདོན་པ་ན་ བསླབ་པ་ཁྱད་དུ་བསད་ནས་ཞེས་གསུངས་པ་དེས་འདུལ་བ་མཐའ་དག་ཏུ་གཏོགས་པའི་བསླབ་པའི་གཞི་ལ་བརྙས་ཐབས་བྱེད་པའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་འདི་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱ་ཞེ་ན།སོ་སོར་ཐར་པའི་མདོ་ལས་གསུངས་པ་ནི་འདུལ་བ་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱི་དཔེ་ཙམ་དུ་ཟད་དེ། དགེ་འདུན་གྱི་ འདུལ་བ་དང་ལྡན་པ་གང་ཅི་ཙམ་བརྗོད་པ་ལ་བརྙས་ཐབས་སུ་བྱེད་ན་ཐམས་ཅད་དུ་ལྟུང་བྱེད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ།།མདོ་སྡེ་ལ་ནི་ཉེས་བྱས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འདུལ་བ་དང་ལྡན་པ་དུས་མ་ཡིན་པའི་ཟས་དང་། འབྲུ་རློན་པ་ལེན་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་ གཞན་པ་མདོ་སྡེར་གཏོགས་པའི་བརྗོད་པ་གཞན་ལ་ཁྱད་དུ་གསོད་ན་ཉེས་བྱས་སོ།།ཆོས་མངོན་པ་ནི་འདུལ་བ་དང་མདོ་སྡེ་དག་ལས་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་དགེ་སློང་གིས་སྡོམ་པ་ལ་སོགས་པ་འདུལ་བ་ལས་གསུངས་པ་ཡང་དེར་རྣམ་པར་དཔྱོད་པར་བྱེད་པ་ལ་མདོ་སྡེའི་དོན་དང་། མདོ་སྡེའི་གདར་ལྟ་བུ་དང་། མདོ་སྡེ་རྣམ་པར་འཆད་པ་ཡང་ཆོས་མངོན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱད་དུ་གསོད་པའི་ལྟུང་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བཤད་ཟིན་ཏོ།། །།ས་བོན་དང་སྐྱེ་བ་འཇིག་པའི་ལྟུང་བྱེད་སྨྲ་བར་འདོད་ནས་དེ་བྱ་བའི་ཚུལ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ལག་གི་བླས་མཆོད་རྟེན་དང་དགེ་འདུན གྱི་དོན་དུ་ཤིང་ལྗོན་པ་གཅད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ།དགེ་སློང་གང་ལས་སར་པ་དག་བྱེད་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་དེ་ནི་ལག་གི་བླ་ཞེས་བྱའོ། །མཆོད་རྟེན་གྱི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཆོད་རྟེན་གྱི་རྒྱུར་རོ། །མཆོད་རྟེན་སྨོས་པས་ཆོས་དཀོན་མཆོག་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ། མཆོད་རྟེན་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ རོ།།དགེ་འདུན་གྱི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དགེ་འདུན་གྱི་ཡོ་བྱད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །གཅད་པའི་ཕྱིར་སྟ་གོན་བྱ་བ་སྨྲ་བར་འདོད་ནས། དེའི་མདུན་རོལ་དུ་ཉི་མ་བདུན་ནམ་བརྒྱད་ནས་དེའི་དྲུང་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་དང་དྲི་དང་མེ་ཏོག་དང་། བདུག་པ་དང་མར་མེ་དང་གཏོར་མ་སྦྱིན་པ་དང་། རྒྱུད་ཆགས་གསུམ་པ་ གདོན་པ་དང་།སྦྱིན་པ་བཤད་པར་བྱས་ནས་ལྷ་གང་དག་ཤིང་ལྗོན་པ་འདི་ལ་གནས་པ་དེ་དག་གནས་གཞན་ཚོལ་ཅིག་།ཤིང་ལྗོན་པ་འདིས་མཆོད་རྟེན་ནམ་དགེ་འདུན་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བརྗོད་ནས་སྨྲ་བ་པོས་ཤེས་པར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། དེའི་མདུན་རོལ་དུ་ ཞེས་བྱ་བ་ནི།གཅད་པ་དེའི་མདུན་རོལ་དུའོ། །ཉི་མ་བདུན་ནམ་བརྒྱད་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཉི་མ་བདུན་ནམ་ཉི་མ་བརྒྱད་ཀྱི་མདུན་རོལ་ནས་སོ། །དེའི་དྲུང་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཤིང་ལྗོན་པ་དེའི་དྲུང་དུའོ།

那麼,《波羅提木叉經》中說:“若比丘每半月誦波羅提木叉經時輕毀學處”,如何確立這種對屬於一切律藏的學處作輕毀的過失呢?《波羅提木叉經》中所說僅是其他律藏的示例而已,因為經中說:“對僧團所說的一切律藏內容若作輕毀,皆成波逸提”。 關於”對經藏則為突吉羅”,是指對律藏中所說的非時食、取生谷等以外的其他經藏所屬內容若作輕毀,則為突吉羅。論藏並非異於律藏和經藏,因為比丘對律藏所說的戒律等進行觀察時,經藏的義理、經藏的譬喻及經藏的解釋也都屬於論藏。 輕毀波逸提已說畢。 欲說損壞種子和生物波逸提,為顯示其行為方式,故說:“工匠長為塔寺和僧團之利益可砍伐樹木”。從事新建工程的比丘稱為工匠長。“為塔寺”是指為塔寺之因。提及塔寺即是提及法寶,因為塔寺是法身。“為僧團”是指為僧團用具。 為說明砍伐前的準備,說:“在其之前七日或八日起,應在其處佈設壇場、涂香、獻花、焚香、點燈、獻供、誦三續、說佈施,然後說:‘愿居住於此樹的諸神另尋住處。此樹將用於塔寺或僧團事業’,說者應如是告知。""在其之前”是指在砍伐之前,“七日或八日起”是指從七日或八日之前開始,“在其處”是指在那棵樹前。

།ལག་གི་བླས་ཤིང་ལྗོན་པའི་ལྷའི་ཕྱིར་དཀྱིལ་འཁོར་བྱས་ཏེ། དྲི་ལ་སོགས་པ་སྦྱིན་པ་ནས་སྦྱིན་པ་ བཤད་པའི་བར་དག་བྱས་ནས་འདི་སྐད་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ།ལྷ་གང་དག་ཤིང་ལྗོན་པ་འདི་ལ་གནས་པ་དེ་དག་གནས་གཞན་ཚོལ་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་ནས་སོ། །མཆོད་རྟེན་ནམ་དགེ་འདུན་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེ་གཉིས་ཀྱི་དོན་གྱི་ཆེད་ཉིད་དུ་བྱ་བ་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བརྗོད་ནས་གཅོད་ དུ་གཞུག་པར་བྱ་བའོ།།ཇི་ལྟར་གཅོད་དུ་གཞུག་པར་བྱ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་དགེ་སློང་ལག་གི་བླ་སྨྲ་བ་པོས་རང་གི་ལག་དར་ཏེ་མི་གཅད་པར་ཁྱིམ་པ་ཤིང་མཁན་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་ཤེས་པར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་ཟུར་གྱིས་བསྒོ་སྟེ། གཅོད་དུ་གཞུག་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་མེ་འབྱུང་བའམ་ཁྲག་འཛག་ པའམ།ཡན་ལག་འགུལ་བའམ། ལོ་མ་ལྷགས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་སྟོན་ན་དེས་ཞིང་ལ་སྦྱིན་པ་དང་། སེར་སྣ་དག་གི་བསྔགས་པ་དང་བསྔགས་པ་མ་ཡིན་པ་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེ་ལྟར་ཤིང་ལྗོན་པ་དེ་གཅོད་དུ་བཅུག་པ་ན། གལ་ཏེ་མེ་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་ འགྱུར་བ་སྟོན་ན་དེའི་ཚེ་ལག་གི་བླ་དེས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ།།ཞིང་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བསོད་ནམས་ཀྱི་ཞིང་མཆོད་རྟེན་དང་དགེ་འདུན་ལའོ། །དེ་ལ་སྦྱིན་པ་དང་སེར་སྣ་དག་བྱེད་པ་ནི། དེ་དག་ཉིད་དེ་སྦྱིན་པའི་བསྔགས་པ་དང་། སེར་སྣའི་བསྔགས་པ་མ་ཡིན་པ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །འདི་སྐད་བསྟན་ ཏེ།སངས་རྒྱས་དང་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཞིང་ལ་སྦྱིན་པའི་བསྔགས་པ་བརྗོད་པར་བྱ་ཞིང་། སེར་སྣའི་བསྔགས་པ་མ་ཡིན་པ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱའོ། །མི་གཏོང་ན་གཅད་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེ་ལྟར་བྱས་ཀྱང་མེ་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་མི་གཏོང་ན་ཤིང་ལྗོན་པ་ དེ་གཅད་པར་མི་བྱ་སྟེ།ཤིང་ལྗོན་པ་མི་གཅད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །ཤེས་གཙོ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འདིར་ཡང་ཤེས་གཙོ་བོའོ་ཞེས་བྱ་བའི་མིང་དང་། འདུ་ཤེས་གཙོ་ཆེར་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་མིང་ཅན་དུ་སྦྱོར་བར་བྱེད་དོ། །གང་ལ་འདུ་ཤེས་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་ མ་ཉམས་པ་ཉིད་ལའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ།གལ་ཏེ་མ་ཉམས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ལ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ཡིན་ནའོ། །གང་གིས་མ་ཉམས་པ་ཉིད་ལ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་ས་བོན་དང་ཁྱེའུ་ཁ་འཐོན་པར་རུང་བར་མ་བྱས་པ་དག་གིའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། མེ་ལ་སོགས་པ་གང་གིས་ས་བོན་དང་ཁྱེའུ་ཁ་ འཐོན་པ་དག་རུང་བར་མ་བྱས་པ་དེ་ནི་ས་བོན་དང་ཁྱེའུ་ཁ་འཐོན་པ་རུང་བར་མ་བྱས་པ་དག་གོ།།ས་བོན་དང་ཁྱེའུ་ཁ་འཐོན་པ་རུང་བར་མ་བྱས་པ་དག་ནི་ས་བོན་དང་ཁྱེའུ་ཁ་འཐོན་པ་རུང་བ་མ་བྱས་པ་སྟེ་དེ་དག་གིའོ།

工匠長為樹神設立壇場,從獻香等直至說佈施等事做完后,應如是宣說:“愿居住於此樹的諸神另尋住處”等。“為塔寺或僧團”是指為這兩者的利益而作事業,如是宣說后應令人砍伐。 如何令人砍伐呢?為此,說者工匠長比丘不應親手砍伐,而應委婉地告知在家木匠等人。若出現火焰、流血、枝幹搖動、樹葉飄落等變化時,應對福田宣說佈施與慳吝的讚歎與非讚歎。 這是指當令人砍伐該樹時,若顯現出火焰等變化,則此時工匠長應如是等做。“對福田”是指對塔寺和僧團這些福田。對其行佈施與慳吝,即對彼等宣說佈施的讚歎和慳吝的非讚歎。此中所示:應對佛法僧體性的福田宣說佈施的讚歎,也應宣說慳吝的非讚歎。 “若不放舍則不應砍伐”是指如是做了之後,若火焰等變化仍不消失,則不應砍伐該樹,意即不可砍樹。“知為主”是指此處也稱為”知為主”,即主要依據認知而行事者之意。 對何者為認知行事者呢?為此說”對未損壞者”,即若對未損壞境完全了知。何者為未損壞?為此說”未經處理的種子和新芽”,即未經火等處理使種子和新芽適宜的,那就是未經處理的種子和新芽。未經處理的種子和新芽即是未經處理而適宜的種子和新芽。

།འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། ས་བོན་དང་ཁྱེའུ་ཁ་འཐོན་པ་ རུང་བར་མ་བྱས་པ་དག་གི་མ་ཉམས་པ་ཉིད་ཤེས་ནའོ།།ཁྱེའུ་ཁ་འཐོན་པ་ཞེས་སྨོས་པ་ནི། རྩཝ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་བ་དག་གཟུང་ངོ་། །རུང་བར་མ་བྱས་པ་ཞེས་སྨོས་པས་ནི་ས་བོན་རུང་བར་མ་བྱས་པ་མ་ཉམས་པ་དག་ཉམས་པར་བྱས་པ་ལ་ལྟུང་བ་མེད་པར་སྟོན་ཏོ། །ཅི་ཞིག་རྗེས་སུ་སྒྲུབ་ན་དེ་ལ་འདུ་ ཤེས་གཙོ་ཆེར་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེའི་ཕྱིར་ཐ་ན་རྩ་རྒྱུན་ཡན་ཆད་ཉམས་པར་བྱས་ནའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། འདིར་མངོན་པར་ཁྱབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཐ་ན་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་སོ། །རྩ་རྒྱུན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྩ་བ་དང་འབྲེལ་བའི་རྒྱུན་ཕྲ་མོའོ། །ཐ་ན་དེ་ཡན་ཆད་ཉམས་པར་བྱས་ནའོ། །འདི་སྐད་ བསྟན་ཏེ།ས་བོན་དང་ཁྱེའུ་ཁ་འཐོན་པ་དག་དངོས་ཉམས་པར་བྱས་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི། དེ་དག་གི་རྩ་རྒྱུན་ཡན་ཆད་ཉམས་པར་བྱེད་ནའོ། །འདིར་གཞུང་ནི་ཤིང་ལྗོན་པའི་རྩ་རྒྱུན་འཐོག་པར་བྱེད་ན་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ཉམས་པར་བྱེད་ན་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ཡང་རུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། རྣམ་པ་གང་ཡང་རུང་བས་སོ། །དེ་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར་སྤྲུགས་པས་ཀྱང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། འདིར་གཞུང་ནི་བཙུན་པ་དགེ་སློང་གིས་ཤིང་ཏོག་དག་སྤྲུག་ཅིང་ཀློག་པར་བགྱིད་ན་ལྟུང་བ་ཅིར་འགྱུར། གལ་ཏེ་ཤིང་ཏོག་སྨིན་པ་དག་ཡིན་ན་ནི་ཉེས བྱས་སོ།།ཇི་སྟེ་མ་ཡིན་པ་དག་ཡིན་ན་ནི་ལྟུང་བྱེད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །རྩཝ་དང་འདམ་རྫབ་དང་ས་རྡུལ་ལ་སོགས་པ་དག་གིས་མནན་ནས་ཀྱང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གལ་ཏེ་ཉམས་པར་བྱེད་ན་ལྟུང་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །འདིར་གཞུང་ནི་བཙུན་པ་དགེ་སློང་གིས་རན་ནམ་འདམ་ རྫབ་བམ་ས་རྡུལ་དག་གིས་ཤིང་ལྗོན་པ་ཉམས་པར་གྱུར་ཅིག་།རྣམ་པར་ཉམས་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་གནོན་པར་བགྱིད་ན་ལྟུང་བ་ཅིར་འགྱུར་ཉེས་བྱས་སོ། །བཙུན་པ་དགེ་སློང་གིས་རན་སྔོན་པོས་རྡུལ་ལམ་བྱེ་མའམ་གཞན་གང་ཡང་རུང་བས་འདེབས་པར་བགྱིད་ན་ལྟུང་བ་ཅིར་འགྱུར་ཉེས བྱས་སོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ།།འདིར་སྦྱོར་བ་ཙམ་ལ་དགོངས་ནས་ཉེས་བྱས་སུ་གསུངས་པར་ཟད་ཀྱི་གལ་ཏེ་ཉམས་པར་བྱེད་ན་ནི་ལྟུང་བྱེད་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །འདིར་འདམ་རྫབ་ཅེས་བྱ་བ་ནི་འཇིམ་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཁུ་ཚན་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཁུ་ཚན་ཞེས་ བྱ་བ་ནི་འུ་ཤ་ལ་སོགས་པའི་ཁུ་བ་ཚ་བ་གཏོར་བའོ།།སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་འཆག་པ་དང་། ཡལ་ག་ལ་སོགས་པ་འདྲེན་པ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་དང་སྐྱང་ནུལ་ལ་སོགས་པ་དག་ཀྱང་བསྡུའོ། །འདིར་གཞུང་ནི་བཙུན་པ་སྔོའི་ཕྱོགས་སུ་འུ་ཤ་ཚ་བ་འཐོར་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ ཡིན་ནོ།

如是所示:若知道未經處理的種子和新芽未受損壞。所說”新芽”,是指根等生長物。所說”未經處理”,表明對已損壞的未經處理的完好種子無有過失。 若問何種情況下才算是主要依據認知而行事者?為此說”乃至損壞細小根莖”。此處爲了明確涵蓋範圍而說”乃至”。“根莖”是指與根部相連的細小莖脈,乃至損壞這些。 如是所示:不僅是實際損壞種子和新芽,而且包括損壞它們的根莖。此處經文說:“若拔取樹木根莖,將構成惡作罪。” 若問如何損壞?為此說”任何方式皆可”,即以任何方式。為說明這點又說”通過搖動也是”。此處經文說:“大德,若比丘搖落採摘果實,將構成何罪?若是成熟果實則為惡作罪,若非成熟則為波逸提罪。” “通過草、泥漿、塵土等壓覆也是”,若造成損壞則結波逸提罪。此處經文說:“大德,若比丘以草或泥漿或塵土壓覆樹木,愿其損壞、徹底損壞,將構成何罪?惡作罪。大德,若比丘以青草、塵土、沙子或任何其他物撒擲,將構成何罪?惡作罪。“此處僅就行為本身而言定為惡作罪,若實際造成損壞則必定構成波逸提罪。此處”泥漿”應知即是泥土。 關於”以熱汁等也是”,“熱汁”是指灑潑烏沙等的熱液。“等”字包括踐踏、拉扯枝條、畫圓圈和挖掘等。此處經文說:“大德,若在青草處灑潑熱烏沙…”等。

།རླུང་དང་ཉི་མ་ལ་འཇོག་པས་ཀྱང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ས་བོན་ཉམས་པར་བྱེད་ན་ནི་ལྟུང་བྱེད་དུ་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་མ་ཡིན་ན་ནི་སྦྱོར་བ་ཙམ་གྱིས་ཉེས་བྱས་སོ། །འདིར་གཞུང་ནི་དགེ་སློང་མའི་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ལས། དགེ་སློང་མས་ས་བོན་གྱི་རིགས་ལྔ་པོ་འདི་དག་ཉམས་པར་གྱུར་ཅིག་ ཅེས་རླུང་དང་ཉི་མ་ལ་འཇོག་པར་བྱེད་ན།གལ་ཏེ་ས་བོན་རྣམ་པར་ཉམས་ན་ནི་ལྟུང་བྱེད་དོ། །རྣམ་པར་མ་ཉམས་ན་ནི་ཉེས་བྱས་སོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ས་གཞི་སྐམ་པོར་ཡང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འཇོག་པས་ཀྱང་ངོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །འདིར་གཞུང་ནི་དགེ་སློང་གིས་ས་བོན་གྱི་ རིགས་ལྔ་པོ་དག་ཉམས་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་ས་གཞི་སྐམ་པོར་འཇོག་པར་བྱེད་ན།གལ་ཏེ་ས་བོན་རྣམ་པར་ཉམས་ན་ནི་ལྟུང་བྱེད་ལྔར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པར་མ་ཉམས་ན་ནི་ཉེས་བྱས་ལྔར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །བསམ་པ་ཇི་ལྟ་བུས་ཤེ་ན། དེའི་ཕྱིར་དེར་འདུན་པས་ སོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ།ཉམས་པར་འདུན་པས་སོ། །ཅི་རང་ཁོ་ནས་སམ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་རང་ངམ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་རུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། རང་གི་ལག་གིས་སམ། གཞན་གྱི་ལག་དག་གིས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །གནས་སྐབས་གང་ལ་ལྟུང་བ་ཇི་ལྟ་བུ་དག་འབྱུང་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་ཉམས་པར་གྱུར་ན། དངོས་གཞི་དག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། ཉམས་པར་གྱུར་པ་ན་དངོས་གཞིའི་ལྟུང་བ་དག་འབྱུང་ངོ་། །དེའི་སྦྱོར་བ་ལ་ནི་ཉེས་བྱས་དག་གོ། །གལ་ཏེ་སྦྱོར་བ་གཅིག་གི་དབང་གིས་ས་བོན་མང་པོ་དག་ཉམས་པར་བྱེད་ན་ཅི་སྦྱོར་བ་གཅིག་གི་དབང་ཡིན་པས་ལྟུང་བའང གཅིག་ཁོ་ནར་འགྱུར་རམ།འོན་ཏེ་ཉམས་པར་བྱ་བའི་གྲངས་ཀྱི་དབང་གིས་ལྟུང་བ་ཡང་མང་པོར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་ཉམས་པར་བྱ་བའི་གྲངས་དག་གིའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། ཉམས་པར་བྱ་བའི་གྲངས་དག་གིས་ལྟུང་བའི་གྲངས་ཀྱང་རྣམ་པར་གཞག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་སྦྱར་ ཏེ།ཉམས་པར་བྱ་བ་དག་གི་གྲངས་ཇི་སྙེད་པ་དེ་སྙེད་ཀྱི་ལྟུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །ཉམས་པར་བྱ་བ་དག་གི་གྲངས་ཀྱི་ལྟུང་བ་རྣམ་པར་གཞག་པར་བསྟན་ན་ཅི་ལོ་མ་དང་ཡལ་ག་དང་འདབ་མ་ལས་གྲངས་རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱའམ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་སྡོང་བུ་ལས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ སྨྲས་ཏེ།ཤིང་ལྗོན་པ་དྲུང་བར་གྱུར་པའི་སྡོང་བུ་ལས་བཅད་ན་ཡལ་ག་དང་ཡལ་ག་ཕྲ་མོ་དང་འདབ་མ་ལ་སོགས་པ་དུ་མ་ཉིད་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་ལྟུང་བ་གཅིག་ཁོ་ནར་འགྱུར་ཏེ། ཤིང་ལྗོན་པའི་སྡོང་བུ་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།