菩薩藏佛教學會
20
背景
翻譯
下載 ▾

d4239諍理註釋義分別論寂護 庫瑪拉室利跋陀羅 聖智慧 卓僧噶c3.5s|d4239諍理註釋義分別論寂護 庫瑪拉室利跋陀羅 聖智慧 卓僧噶c3.5s(續2)

由於某些時候因無能力而不生起是比量,某些時候明顯位時是現量。若問:“如此所說,此中有何不合理?” 答:若於某者無差別,則此等酪等位與現量等相違故。凡是相互矛盾者,因無差別故不可能為一,如冷熱觸等。現量等相互矛盾,此為遍及相違可得。 他人說:“非無差別。“當一位相之特徵退時,非有生起明顯位之他相特徵,故承許乳與酪之名言。此說生滅體性差別等未成立。首先不承認此差別與具差別為異,若承認則成為其位轉變之過失。 是故,疑慮”此無差異性即是過失”而說:若於一體中,彼差別之位相特徵、具彼差別之位體性隨行無而轉,如何不引生種種自性之苦樂?此為其義。 其結合爲:凡是成為彼體性者,於一退則必退,或入則必入,如彼體性差別。差別與具差別亦成為體性,此為自性因相。 故彼等位與有位成為種種,因近住相違法故,如苦樂,此即是自性因相。 若謂:“此差別無隨行,或無退入,故前結合無所立之喻,後者則因相不成。” 答:具隨行之差別,以入退為支分,於一體中何有入退?入退皆無,因一切於一切中有故。如是意趣。

།སྐྱོན་གསལ་བར་བཤད་པ། གཞན་ཡང་འདི་ལྟར་རང་བཞིན་འགའ་ཞིག་གིས་ཁྱད་པར་དུ་ བཤད་པ་དང་རང་ཉིད་འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པ་ཤེས་པ་ཡིན་ན།།ཁྱེད་ནི་ཁྱད་པར་གཅིག་ལྡོག་པ་ཁྱད་པར་གཞན་སྐྱེ་བར་ཐ་སྙད་ཐ་དད་པ་ལས་ལེན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བར་བརྗོད་དོ། །དེའི་ཚེ་དེ་དག་ཉིད་གཞན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གསུང་ལ་གོམས་པར་བྱས་པའི་དྲི་མ་མེད་ པའི་བློས་སྨྲ་བ་ན་བཞིན་འཛུམ་པའི་རྗེས་སུ་ཁས་མི་ལེན་ཏམ།གལ་ཏེ་འདི་སྐད་དུ་འགྱུར་ཡང་ཇི་ལྟར་བདག་ནི་འཇུག་པ་ན། ལྡོག་པ་ལྷག་པར་རྗེས་སུ་ཤེས་པ་དེ་བཞིན་དུ་དེས་ཀྱང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་སྐྱེ་བ་འཇིག་པར་ཁས་བླང་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་ཁོ་བོ་མངོན་པར་ གསལ་བ་དང་མི་མངོན་པ་ཙམ་ལ་ཇི་ལྟ་བུ་ཅི་སྟེ་ཁས་མི་ལེན་པར་བྱེད་ཅེས་གཞན་དག་བརྒྱ་ལ་སྨྲ་བ་ལ་དོགས་ནས་འདི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ།།ཁྱེད་ཅག་ཡོད་པ་ལ་རྨོངས་པ་བདག་འདིར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བར་སྨྲ་བ་དེ་ལ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ཞེས་ བྱ་བ་གང་ཡིན།དངོས་པོ་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་དག་ལ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་འདུན་པ་ཡིན་ནོ། གཞན་གྱིས་སྨྲས་པ། འདིར་ཁྱེད་ཀྱིས་བརྗོད་པའི་ནུས་པའི་རྗེས་འགྲོའི་དངོས་པོ་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་དག་ལ་ཡོད་པའོ། །དེའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་སྐྱེ་ བའི་སྔར་དང་འཇིག་པའི་ཕྱིས་ཀྱང་ཡོད་པའི་ནུས་པ་ནི་གནས་སྐབས་ཅན་གྱི་མཚན་ཉིད་དོ།།གང་གིས་འདི་དག་འདི་ལྟར་ཡིན་པ་དེས་ན་དངོས་པོ་འདི་ཕྱིས་ཡོད་པ་ཐམས་ཅད་དུ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་ནུས་པའི་ངོ་བོ་ལས་ཕྱིས་རྣམ་པར་གནས་པ་ལས་གསལ་བར་ འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།།ཐམས་ཅད་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཐམས་ཅད་དུ་འཛིན་པས་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཅིག་པ་ཡིན་པས་ཕྱིས་ཀྱང་འཇིག་པ་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་མི་མངོན་པ་ཡིན་ནོ། །མེད་པ་སྐྱེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ལ་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སློབ་དཔོན་གྱིས་སྨྲས་པ། གལ་ཏེ་ནུས་པ་དང་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གསལ་བར་མི་མངོན་པའི་དུས་དང་གསལ་བ་ལས་ཁྱད་པར་མེད་པས་གཅིག་གི་ངོ་བོ་ཁྱད་པར་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ད་ནི་འདིར་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པ་ཅི་ཞིག་ཡིན། འོ་མ་དང་ཞོ་དང་དར་བ་ལ སོགས་པའི་རིམ་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་འདི་གང་གིས་བྱས།གྲངས་ཅན་གྱིས་སྨྲས་པ། གལ་ཏེ་གནས་སྐབས་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སློབ་དཔོན་གྱིས་གནས་སྐབས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །གནས་སྐབས་གཞན་མི་སྲིད་པས་བྱས་པ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་གཉིས་ ཡིན་ཏེ།ངོ་ཚ་མེད་པའི་རྩོད་པ་ནི་མི་རིགས་སོ། །དེ་ཉིད་དམ་གཞན་ཉིད་ལས་ཕན་ཚུན་སྤངས་པ་ཡིན་ཏེ། གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པས་ཕུང་པོ་གསུམ་པ་གསལ་བའི་ཕྱིར་རོ།

明顯說過失:複次,如是若由某自性說為差別,且自身知入退,則說:“你從差別名言之差異中,取一差別退時生起他差別。” 彼時,彼等以熟習如來語之無垢慧所說時,豈不如面帶微笑般承許?若作是說,如我入時更勝解退,如是彼亦承許無隨行之生滅,則我于僅是顯現與不顯現,為何不承許?因疑慮他人百般言說,故說此等。 對汝等迷惑于有之我所說隨行者當說:何為隨行?於事物生滅,此為意樂。 他人說:“此中汝所說功能隨行於事物生滅中有。” 問:“其隨行如何?” 答:“因生前及滅后亦有功能,是有位之相。由此等如是故,此事物後有一切是生。然從功能體性后安住中而明顯故。由一切執取為一切故當知。如是由是一故,后亦非滅,然是不顯。非無生,亦非有。“此為其義。 論師說:“若具功能一切時不顯現時與顯現無差別故,是離一體之差別。“此為其義。 今此中何為具差別?乳、酪、醍醐等次第名言差別,由何所作? 數論師說:“若是具位。” 論師說”位”等。由不可能有他位故,所作無分別為二。無慚爭論不應理。由即彼或異性相互遮故,由是住相故,明顯第三聚。

།གཅིག་པ་ཡིན་པ་ལ་ཉེས་པ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། གཅིག་པ་གཅིག་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ། ཇི་ ལྟར་འདི་གཅིག་ལ་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཡིན།ཡོད་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ལྟོས་ནས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རྣམ་གྲངས་མེད་པ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །དེ་ཕན་ཚུན་འགལ་བ་དག་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་འགྱུར་བཤད་པ། སྐྱེ་བའི་གནས་སྐབས་དང་། གང་མི་སྐྱེ་བའི་ ནུས་པའོ།།དེ་ལྟ་བུ་ནི་དོན་བྱེད་པའི་ཉེ་བར་མཁོ་བ་ཡིན་གྱི་ནུས་པའི་གནས་སྐབས་ནི་མཁོ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །སྦྱོར་བ་ནི་ནུས་པ་ལས་ཀྱང་སྐྱེ་བ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། གནས་སྐབས་ལས་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར། གནས་སྐབས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་བཞིན་ནོ། །ཡང་ན་གནས་སྐབས་ཀྱི་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ ཏེ།ནུས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་བཞིན་ནོ། །རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་དང་འགལ་བས་ཁྱབ་པ་དམིགས་པའོ། །གནས་སྐབས་ཀྱི་འདི་ཉིད་ཀྱིས་དོན་བྱེད་པ་དང་འབྲེལ་བ་དང་། དོན་བྱེད་པ་མ་འབྲེལ་བ་དང་། ལྡོག་པ་དང་མི་ལྡོག་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ ཚིགས་དང་འགལ་བས་ཁྱབ་པ་དམིགས་པ་དག་སྦྱར་བར་བྱའོ།།སོགས་པ་སྨོས་པ་ནི་ལྟུང་བ་དང་ཞེས་བྱ་བ་མི་ལྟུང་བ་ལ་སོགས་པ་སྦྱར་རོ། །གཞན་ཡང་གྲངས་ཅན་གྱི་འདོད་པའི་དགོས་པ་ནི། གལ་ཏེ་གནས་སྐབས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། རྣམ་གྲངས་འགའ་ཞིག་གིས་ གནས་སྐབས་ལ་ནུས་པ་གཞན་མ་ཡིན་པས་གཞན་ཉིད་དོ།།དེས་ན་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་འགལ་བ་མེད་དོ། །ཁྱེད་རང་གི་ཕྱོགས་སྲུང་བས་གཡེངས་བའི་བློ་བདག་ཉིད་ཀྱང་བརྗོད་ངས་པ་བསྐྱུངས་པས་ཡིན་ནོ་ཞེས་དགོངས་ནས། བརྗེད་ངས་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་ པ་སྨོས་ཏེ།གང་གི་ཕྱིར་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱོགས་ལ་སྐྱོན་འདི་མེད་དེ། ཁོ་བོ་ཅག་གིས་བཤད་པ་གཞན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱོགས་ཡིན་པས་གཞན་ཉིད་དོ། །འདི་ཡང་གང་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་རིམ་གྱིས་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། འོན་ཏེ་ནུས་པ་དང་གནས་སྐབས་འདིའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་གཞན་ ཉིད་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་འགལ་བ་འགལ་ཡང་མེད་དོ།།དངོས་པོ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་བཅས་པ་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་དག་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་གང་གི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་ནུས་པ་ཉིད་དུ་མངོན་པར་འདོད་པ་དེའི་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་མ་ཡིན་ ཏེ།རྟག་པ་གཅིག་པུ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་སྐྱེ་བ་དང་གནས་པའི་འཇིག་པའི་གནས་སྐབས་ཉིད་དུ་མངོན་པར་འདོད་པས་དེའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དང་གཞན་མ་ཡིན་པ་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་དག་ནི་གནས་ སྐབས་ཀྱི་ངོ་བོ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།ནུས་པ་དང་གསལ་བ་དེ་དག་ལ་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་སེར་སྐྱའོ།

若問:“是一有何過失?“當其為一時,如何是此一之分別?有之分別非自體之理。 若謂”是依待”,則說”于無異門”。如何應理說彼相互矛盾,謂生位與不生功能。如是是作用所需,而功能位非所需。 結合則從功能亦有生,以與位無別故,如位之自體。或非位之生,如功能自體。以自性因相違遍知。 以此位性,于有作用關聯、無作用關聯、退與不退等,當配自性因相違遍知。說”等”者,配墮與不墮等。 複次,數論師所許義趣,說”若位”等。由某異門,位非異功能故為異性。是故生等無相違。 思維:“由守護自宗散亂心性,亦因畏忘失而說。“故說”具忘失性”等。以于異品無此過故,我等所說異性品故為異性。 此復何耶?當次第說彼:若此功能與位之分別是異性時,雖相違亦無違。不唯成為”事物具隨行之生滅”。何以故?以所許隨行功能性非生滅,以常一性安住故。或彼等所許為生、住、滅位性故非隨行。異與非異之生滅無位體性故。功能與顯現彼等無差別故無過失。此為勝論派。

།ལན་མེད་པར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སློབ་དཔོན་གྱིས་སོ། །འདིར་རིགས་པ་མེད་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། གང་གིས་ན་དེ་ལྟར་བརྗོད་ཅེ་ན། བཤད་པ། ཐ་ དད་པ་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གཅིག་པར་བརྗོད་པའོ།།ནུས་པ་དང་གསལ་བ་ཐ་དད་པ་དེ་དག་ཅེས་པ་འདི་ཡང་ཐ་དད་པ་བརྟེན་པ་གཞན་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱི་ཐ་སྙད་ཡིན་ནོ། །ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་བཀོད་པ་མ་སྤངས་པའོ། །གཞན་ཡང་ལྡོག་པ་དང་རབ་ཏུ་སྐྱེ་ བ་དག་དང་ལྡོག་པ་མེད་པ་དང་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་མེད་པར་ཡོད་པ་དང་།དེ་བཞིན་དུ་གནས་པ་དང་མི་གནས་པར་གྱུར་པ་དང་། སོགས་པ་སྨོས་པས་འགྲོ་བ་དང་མི་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། །ཁྱེད་ཀྱི་ཐ་དད་པའི་མཚན་ཉིད་འདི་དག་ཇི་ལྟར་རིགས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་ གནས་སྐབས་ཀྱི་ལྡོག་པ་དང་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་བདག་དང་ལྡོག་པ་མེད་པ་དང་།རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང་ལྡན་པའི་ནུས་པ་ཐ་དད་པ་ནི་ཁྱེད་མི་འདོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ནུས་པ་དང་གནས་སྐབས་ཀྱང་ཡིན་ལ་གནས་སྐབས་ཅན་མ་ཡིན་པ་དང་ནུས་པ་ནི་དེ་དག་ལས་གཞན་པ་ཉིད་མི་འདོད་དོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་སྣ་ཚོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན། བཤད་པ་འདི་དག་ནི་ལྡོག་པ་དང་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་དང་ལྡོག་པ་མེད་པ་དང་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པའོ། །འདི་ལྟར་གང་དག་ལྡོག་པ་དང་མི་ལྡོག་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་ནི་དེ་ལས་ཐ་དད་པར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་ཤིང ཏ་ལ་དང་ཏམ་ལ་སོགས་པར་གྲགས་པ་བཞིན་ནོ།།དེ་དག་དང་བྲལ་བ་ནི་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་ལྡོག་པ་དང་མི་ལྡོག་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་བྱུང་བ་དང་མ་བྱུང་བ་ལས་གྱུར་པ་དང་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ལ་སོགས་པ་སོ་སོར་ ངེས་པ་འདི་དག་ལྷན་ཅིག་སྐྱེ་བ་དང་།འཇིག་པར་རིག་པར་བྱ་བ་སྟེ། དེ་དག་ཐ་མི་དད་པ་ནི་མ་ཡིན་ན་དེ་དག་དང་མི་འབྲལ་བ་ཐ་དད་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཇི་ལྟར་བཤད་ཅེ་ན། །དེ་དག་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པར་འདོད་པའི་ཕྱོར། །རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དཔེ་གཉིས་བཤད་པ་ནི། དཔེར་ ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ།།རྣམ་པ་གཞན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་ཚེ་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ལ་བརྟེན་པ་སྔར་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པ་དེའི་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་རྒྱུའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པ་རྣམ་པར་གཞག་པ་མ་ཡིན་ནོ། ཐམས་ཅད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་སེམས་པ་ཅན་གཞན་ཕན་ཚུན་དུའོ།།བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་སེམས་པ་ཅན་ཐ་དད་པར་འགྱུར་བ་ལ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་སོ་སོར་ཐ་དད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེའི་བདག་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཕ་རོལ་གྱིའོ།

“無答”等是阿阇黎所說。此中有何不合理?為何如是說? 答:“無差別”即說為一。“彼等功能與顯現差別”此亦是依他異因之名言。“非有”即未離分別安立。 複次,有退與生起,無退與無生起,如是住與不住,說”等”者,配行與不行等。 若問:“汝等此差別相如何應理?“如是,位之退與生起自性,及具無退與無生起之功能差別,汝不許,如是功能與位亦然。非位者與功能非異於彼等。 若問:“何故是種種自性?“答:此等是退、生起、無退、無生起等差別。如是,若有退與不退等,彼異於彼,如塔拉樹、檀木等所知。離彼等即無差別,謂有退與不退等。 然則,已生未生所成,及心心所等各別決定,當知同時生滅。彼等非無差別,而說彼等不相離為差別,如何說耶?以許彼等生等差別故。 如其次第說二喻,謂”譬如”等。“異相”者,謂若時依差別、無差別相,如前所說,非由無差別因故,非安立差別與無差別。 “一切”者,謂樂等與有情互相。樂等與有情成差別時,樂等各別成差別,此為義。“彼自性”等是他宗。

།གཞུང་ལུགས་ལས་ གྲགས་པའི་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་མཚན་ཉིད་བཤད་པ།དེ་བས་ན་འགལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱེ་བ་དང་མི་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་མ་ཐག་ཏུ་བཤད་པའོ། །འཇིམ་པའི་བདག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་འཇིམ་པའི་ནུར་བུ་དང་བུམ་པ་དག་ནི་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ ཏེ་དེ་ལྟར་ན་འཇིམ་པའི་བདག་ཉིད་མགྲིན་པ་ལ་སོགས་པར་དབྱིབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་རྒྱུན་མི་འཆད་པ་ནི་བུམ་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ།།འོ་ན་འཇིམ་པའི་རྫས་གཅིག་པ་ཐམས་ཅད་ལ་འདིས་བྱས་པ་དེ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། ཁམས་གསུམ་པའི་འཇིམ་པའི་བདག་ཉིད་གཅིག་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་ བྱ་བ་སྨོས་ཏེ།དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྣམ་པར་རིག་པ་སོ་སོར་སྣང་བ་ཐ་དད་པའི་རྫས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པ་རྣམ་པ་ཉིད་ཀྱི་རྫས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སོ་སོར་སྣང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ཏོ། །དེ་བཞིན་དུ་གནས་སྐབས་ཐ་དད་པ་ནི་ཐ་དད་པར་ གནས་པའི་ཕྱིར་དང་སོ་སོའི་དོན་གྱི་བྱ་བ་བཤད་པ་ནི་ཐ་དད་པའི་སྒོ་ནས་རྫས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཕན་ཚུན་མི་སྲིད་པས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གཞན་གྱིས་ཀྱང་རྡུལ་དང་མུན་པ་དང་སྙིང་སྟོབས་དང་སེམས་ཅན་ཐ་དད་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་དག་ ཉིད་རྒྱུར་རིག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་དོ།།དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པར་རིག་པའི་སོ་སོར་སྣང་བ་ཐ་དད་པ་ལ་ཐ་དད་པ་འདོད་དོ། །སེམས་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མང་པོའི་ཚིག་སྟེ་སྐྱེ་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་གྲུབ་པའི་མཐའོ། །ཇི་ལྟ་བ་དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་རིག་པ་ སོ་སོར་སྣང་བ་ཐ་དད་པ་ལ་སོགས་པའོ།།སླར་ཡང་བཤད་པ། ཡོད་ཀྱང་འདི་རྣམ་པར་རིག་པ་སོ་སོར་སྣང་བ་ཐ་དད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །བདག་ཉིད་འགའ་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ནུས་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱི་གནས་སྐབས་ཡིན་ནོ། །སློབ་དཔོན་གྱིས་ སྨྲས་པ།གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་། སེམས་པ་ཅན་འདི་དག་ཀྱང་ཐ་མི་དད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཉིད་དང་ཟ་བ་པོ་དང་བྱེད་པ་པོ་གཉིས་ལ་སོགས་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་རོ། སེམས་པ་ཅན་ཟ་བ་པོ་དང་བྱེད་པ་པོ་དང་ཡོན་ཏན་ལ་སོགས་ པ་དང་ངོ་།།དེ་བཞིན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་སེམས་ཅན་ཡང་ཡོད་པ་ཉིད་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དགོངས་སོ། །སྦྱོར་བ་དག་ཀྱང་སྐྱེས་བུ་དང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་ཏེ། ཕན་ཚུན་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་མི་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་ནུས་པ་དང་ གསལ་བ་བཞིན་ནོ།།ནུས་པ་དང་གསལ་བ་ཡང་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་ནོ།

論典中所說的差別與無差別相的解釋: 因此,所謂”相違”即是剛才所說的生與不生等。“泥性”等,泥團與瓶二者非能依所依。然而如是,泥性具有頸等某種形狀相續不斷者,稱為瓶。 若問:“一切同爲泥質者,此所作如何?“說:“三界泥性非一”。為何如此?應知是因各別識現差別之實物自性差別故。意為互異差別性之實物,識各別顯現等。 如是,位差別由住於差別故,及說各自義用,是由差別門實物自性差別故。意為由互不相容而為因果。 他宗亦許塵、暗、勇性、有情差別故。說此等即是所知因。故說”如是”。若於各別識現差別許為差別。“諸心”是複數詞,即補特伽羅,此為宗義。“如是”者,謂各別識現差別等。 複次解釋:雖有,此”各別識現差別”等。“某自性”者,由隨順功能故是一性之位。 阿阇黎說:若如是,則樂等與有情亦應成無差別,因樂等諸德性及作者、受者二者等隨順故。有情與作者、受者及德性等。如是樂等與有情亦隨順有性等。 結合亦然:補特伽羅與樂等無差別,因互相隨順不隨順故,如功能與顯現。功能與顯現亦無差別。

།རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་མི་འགྲོ་བ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་སེམས་པ་ཅན་བཞིན་ནོ། །རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་དག་གོ། །འོ་ན་གང་ལ་ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དེ་ལ་ཐ་ མི་དད་པར་འགྱུར་ཏེ།གང་ལ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་འགའ་ཞིག་གིས་མ་ཡིན་གྱི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དེས་ན་འདི་ལ་སྐྱོན་མེད་ཅེ་ན། བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་དག་ཀྱང་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་ངོ་བོ་ འགའ་ཞིག་གིས་ཏེ།བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་འབའ་ཞིག་ནི་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བར་སྨྲའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རང་བཞིན་སྣ་ཚོགས་ལ་ཡང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་དང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་གཅིག་པ་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ།།དེས་ན་སྣ་ཚོགས་པ་ནི་གཟུགས་དང་དྲི་དང་རོ་དག་གི་ཁྱད་པར་མི་ནུས་པ་དང་ཤུགས་དང་སྨིན་པ་མེད་པས་སྣ་ཚོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ཤིང་ལ་སོགས་པ་ལྔ་པ་དང་ལྡན་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའམ་ཤིང་ལ་སྣོད་དུ་ ཐལ་བར་འགྱུར་བ་དགོངས་སོ།།ལྷན་ཅིག་སྐྱེ་བ་ནི་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། །སོགས་པ་སྨོས་པ་ནི་ལྷན་ཅིག་འགག་པ་དང་དོན་བྱེད་པ་སྟེ། བྱེད་པ་དང་འགྱུར་བ་བར་ཁས་བླང་བར་བྱའོ། །སྦྱོར་བ་ཡང་གང་ཁྱད་པར་ཅན་གཟུགས་དང་དྲི་དང་རོ་དང་ནུས་པ་ རྣམས་ཀྱི་དུ་མའི་རྣམ་པར་མི་འགྱུར་བ་དེ་ནི་སྣ་ཚོགས་པའི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་ཏེ།དཔེར་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་གཅིག་ཏུ་བཞིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་མངོན་པར་འདོད་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱང་བཤད་མ་ཐག་པའི་ཆོས་དག་མེད་པས་ཞེས་བྱ་བ་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ ནོ།།གང་དང་གང་ཐ་དད་པ་མེད་བ་དེ་དག་དང་དེ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་རྣམ་པ་དུ་མར་མི་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་དེའི་བདག་ཉིད་བཞིན་ནོ། །མངོན་པར་འདོད་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱང་ཐ་དད་པ་མེད་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་དང་འགལ་བ་དམིགས་པ་ ཡིན་ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་གང་དང་གང་ལས་ཐ་དད་པར་མ་གྱུར་བ་དེ་དང་དེ་ནི་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་ཏེ། དཔེ་ན་དེ་ཉིད་རང་གི་ངོ་བོ་བཞིན་ནོ། །གནས་སྐབས་གཞན་དུ་མངོན་པར་འདོད་པ་ཡང་ཐ་མི་དད་པར་འགྱུར་བས་ཞེས་ བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་སོ།།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་བུམ་པ་འདི་ཞེས་བྱ་བ་གཞན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་མི་རིགས་པའམ། མིང་གི་རྣམ་གྲངས་སུ་འགྱུར་རོ། །དོན་ཐ་དད་པ་ཁས་ལེན་པ་ལ་དེ་ལྟར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐྱོན་བསགས་པ་ནི་བུམ་པ་དང་འཇིམ་པའི་བདག་ ཉིད་ཀྱི་དོན་ཐ་དད་པ་འགའ་ཞིག་མིག་ཕྱེ་ཡང་འདི་བུམ་པ་འཇིམ་པའི་བདག་ཏུ་ཐ་དད་པའི་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་མེད་དོ།

由說隨順與不隨順故,如樂等與有情。此為自性因。 若問:“凡是一切自性隨順者,豈不應成無差別?非由瓶等某一自性,而是由一切自性隨順,故此無過?” 答:瓶等亦非一切自性隨順,而是由某一自性。說:“非唯樂等。“為何如此?因為于諸差別性中亦將成同生等過失。如是,於一切位一切相中將有一隨順。 因此,差別性由於色香味等差別無能力、無力用、無成熟故不成差別。如是,將成無五根樹等過失,或樹成容器過失。 同生應配一切位。所說”等”者,謂同滅及作用,應許為作者與變化。 結合亦然:若不成為具差別之色香味力等諸多相者,非差別性自性,如樂等一性。如是,所欲位亦由無前說諸法故,因不成立。 凡無差別者,彼等不成色等諸差別多相,如彼自性。所欲位亦無差別,此為能遍相違。 如是,凡從某者無差別者,彼等當具生等之生等,如彼自體。欲求異位亦成無差別,此為自性因。 若非如是,則”此瓶”不應理為非他,或成異名。因於許義差別者如是說故。 積過失者,瓶與泥性之某差別義,雖開眼亦無此瓶泥性差別之近喻。

།གང་གི་ཕྱིར་འདི་ལྟར་འདི་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར། །འདི་ནི་དེ་ཐ་མི་དད་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་ཤིན་ཏུ་མ་འབྲེལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ བཤད་དོ།།འོ་ན་བུམ་པ་དང་འཇིམ་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་གོང་བུ་ངོ་བོ་ཐ་དད་པར་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་བཤད་པ་དེ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། ཡོད་པ་ནི་བདེན་པ་ཏེ། གཞན་བུམ་པ་ལས་ཐ་དད་པར་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེས་དགོངས་སོ། །གལ་ཏེ་དེ་ དག་ཐ་དད་པར་ཉེ་བར་མི་མཚོན་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་འདི་ལྟར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།གནས་དང་གནས་པ་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་འདི་འཁར་གཞོང་དང་རྒྱ་ཤུག་དག་བཞིན་དུ་ཐ་དད་པར་མི་དམིགས་པར་འགྱུར་བ་ནི་འདིར་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟར་མི་འགྱུར་རོ། ། འདིས་ནི་འཇིམ་པའི་བདག་ཉིད་དང་བུམ་པ་དེ་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་པ་ཉེ་བར་མི་མཚོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོད་པ་ལ་སོགས་པ་དེའི་བདག་ཉིད་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མི་དམིགས་པའི་ཞེས་དགོངས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་གང་དང་གང་ལས་རབ ཏུ་སྐྱེ་བ་དེ་ནི་དེ་ལས་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མ་བརྗོད་པ་ནི་བཤད་པ།ནུས་པའི་བདག་ཉིད་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་རྟག་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་གནས་སྐབས་སུ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་གནས་སྐབས་སུ་མི་འགྱུར་ རོ།།དེ་ལྟར་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་པས་ཐ་མི་དད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཐ་མི་དད་པའི་མཚན་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་གསལ་བ་བདེ་བ་དང་སྐྱེ་བུ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་རང་གི་ལྟ་བའི་ སྐྱོན་གྱིས་གོས་པའི་བློ་ཅན་གྱིས་གྲངས་ཅན་འགའ་ཞིག་འདི་སྐད་དུ་གང་དང་གང་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་དེ་དང་དེ་ལས་ཐ་དད་པ་ཡིན་པ་ཏེ།དཔེར་ན་གསེར་གྱི་རྣ་ཆ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་བཞིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་དེ་ཡང་སྔ་མའི་ཐ་དད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱབ་པ་ བསྟན་པ་འདིས་བསལ་བ་བཞིན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་དག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ།།ཁྱེད་ཀྱིས་བསྟན་པའི་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ཡང་མི་རིགས་སོ་ཞེས་དགོངས་པ་དང་ལྡན་པས་སྤང་བར་མཛད་པ་ནི་ཅི་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ཕ་རོལ་ པོ་ནི་འདིར་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད།།ཇི་སྲིད་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་སེར་སྐྱས་བཤད་པ་འདི་བཟང་པོ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་སྨྲས་པ། གནས་སྐབས་ཅན་གྱི་རྫས་ལ་ཡོངས་སུ་མ་གྱུར་པ་ནི། དཔེར་ན་གསེར་གྱི་ཆོས་གཞན་དཔུང་རྒྱན་ལོག་ནས་ཆོས་གཞན་རྣ་ རྒྱན་ལ་སོགས་པ་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་སོ།

因為如是,將成”此生起”。此中,無差別相極不相關,如是已說。 然則,瓶與泥性之團塊確有差別自性之近喻。若問:“如是所說云何?” 答:雖有此事,然因不欲異於瓶故無過失。 若問:“彼等無差別近喻者,何故不如是?” 處與所處、能依與所依,如臼與石榴般不見差別,此中將成生起,如是不成。此說明泥性與瓶非能依所依事,因無差別近喻故。如有等之自性,此為能遍不可得。 如是,凡從某者生起者,彼即與彼無差別,此無差別相未說者,解釋: 非功能自性生起,因彼許為常位之位故。若非如是,則不成位。如是,許為彼自性故不成無差別,因無無差別相故。此為近喻,因與彼顯現之樂與士夫等相同故。 複次,為染污自見過失之智者,有數論師如是言:“凡是轉變者,彼彼即差別,如金耳環等位差別。“此亦如前差別相遍攝所說而遮。 以”彼等”等言,表示:汝所說轉變亦不應理。具密意而作遮破者,即”云何”等。 他方於此有何所說?只要認為世尊迦毗羅所說為善而言:有位之實法無轉變,如金之他法臂釧消失,他法耳環等生起。

།སློབ་དཔོན་གྱིས་དེ་ཉིད་ལ་རེ་ཞིག་འདི་འདྲ་བའི་ཤེས་རབ་འཁྲུལ་བ་ཇི་ལྟར་རུང་བ་ཡིན་སྙམ་ནས་ངོ་བོ་ནི་ངོ་མཚར་བ་དང་སྙིང་བརྩེ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་གཞན་གྱི་རྗེས་སུ་ཟློག་པ་སྐྱབས་མེད་པའི་འཇིག་རྟེན་མུན་པས་ཁྱབ་ པ་སྲོག་ཆགས་ལ་ཕན་པར་འདོད་པ་ལས་ཟློག་པ་སུའི་ཉེས་པ་ཡིན།གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་བཤད་པ། ཁྱོད་མི་དཔྱོད་པར་འཇུག་གམ་ཞེ་ན། བཤད་པ། ཆོས་གཞན་རྣ་ཆ་ལ་སོགས་པས་གང་ཡིན་པ་དེ་ཟློག་པ་དང་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བར་གྱུར་པ་དེ་ཅི་རྫས་དེ་ཉིད་ཀྱི་གནས་སྐབས་ཡིན་ནམ། དེ་ ལས་དོན་གཞན་ཡིན།།ཅིའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་བརྟགས་པ་གཉིས་ཁོ་ནར་བྱེད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། བཤད་པ། རྣམ་པར་བརྟགས་པ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཟུང་བ་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་འདི་མི་རིགས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ། །གལ་ཏེ་བརྟག་པ་དང་པོ་ལྟར་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་སྐྱོན་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། གང་གི་ཚེ་ཆོས་གཞན་དེ་ཉིད་དང་དེ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་རྫས་ལ་གནས་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་དེའི་གནས་སྐབས་ལྡོག་པ་དང་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་མངོན་པར་གསལ་བ་དང་མི་གསལ་བའི་མཚན་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་གང་ཡིན་པ་ཁྱེད་ཀྱིས་བརྗོད་པར་བྱའོ། །གང་གི་གནས སྐབས་ཡིན་པ་དེ་ནི་ལྡོག་པ་དང་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ཏེ།དཔེར་ན་གནས་སྐབས་ཅན་གྱི་རྫས་བཞིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་དེ་གནས་སྐབས་གཞན་དང་ཆོས་གཞན་ཡིན་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་འགལ་བ་དམིགས་པ་ཡིན་ཏེ། གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་གང་གི་ གནས་སྐབས་ཅན་གཞན་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེའི་གནས་སྐབས་ཏེ།དཔེར་ན་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་བཞིན་ནོ། །གཞན་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་གཞན་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་སོ། །གཞན་ཡང་གང་གི་གནས་སྐབས་ཅན་ཉིད་ཀྱི་དེའི་རྫས་དེའི་ཆོས་གཞན་ནམ། དེའི་གནས་ སྐབས་དང་རྫས་ཆོས་གཞན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་གྲུབ་པར་མི་འགྱུར་རོ།།ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་དེའི་ཆོས་སུ་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་དེའི་ཆོས་གཞན་དུ་གྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་བྱས་པ་ཉིད་སྒྲ་ལས་ཐ་མི་དད་པ་ཀྱང་དེ་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བཤད་པ། དེ་ཉིད་ལྟོས་པ་མེད་པ་དེ་ ནི་དེ་ལྟོས་པ་ཐ་དད་པས་ཞེས་བྱའོ།།འདི་སྐད་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། འདིར་སྒྲ་དེ་ཉིད་བྱས་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཐ་དད་པའི་ལྡོག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཙམ་ཤེས་པར་འདོད་པས་ཐ་དད་པ་གཞན་སྤངས་པའི་སྒྲས་ཆོས་ཉིད་སྟོན་པ་ཡིན་གྱི་འདི་ལ་ནི་ལྟོས་པའི་ཐ་དད་པ་ཡང་མེད་དོ། །དེས་ན་ཇི་ ལྟར་དེ་ཉིད་ཆོས་གཞན་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ།

論師思維:“對於此等,何以容有如此智慧錯亂?“其本性實為稀有且悲憫。彼從他轉,無有救護之世間為暗所覆,欲利有情而轉,此過失為誰? 若問:“汝不觀察而入耶?” 答:他法耳環等所有彼等轉與生起,是否即彼實法之位?抑或異於彼義? 若問:“何故唯作二種觀察?” 答:因無他觀察故。意為:如無所取,此亦不應理。 若問:“若如第一觀察,有何過失?” 答:當他法住于即彼與非彼實法時,彼位之滅與生不成顯現與不顯現相。是故,汝應說彼等為何。 凡是彼位者,非滅與生,如有位之實法。如是,彼為他位與他法故,此為能遍相違所得,因亦非不成,凡非他有位者即彼之位,如彼自性。因非他之他法故,此為自性因。 複次,凡有位者之彼實法是彼他法?抑或彼位與實法是他法?皆不成立。 何以故?因彼不成彼法故。 若謂:“彼即成彼他法,如所作性雖與聲不異,亦從彼生。” 答:彼無所待者,以彼所待差別。此說明:此中聲即異於所作性等之反面。僅欲了知彼量,以遮他差別之聲顯示法性,此中亦無所待差別。是故,如何彼即成他法?

།རྫས་ལས་ཆོས་དོན་གཞན་པའི་ཕྱོགས་ཡིན་ན། དེ་ལྟར་སྐྱོན་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེ་ན། ཡང་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ལྡོག་པ་དང་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་དག་རྫས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན། །གང་གི་ཕྱིར་དོན་གཞན་དུ་གྱུར་ པའི་ལྡོག་པ་དང་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་དག་ནི་དོན་གཞན་གྱིས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སེམས་དང་ལྡན་པ་ཡང་ཡོངས་སུ་འགྱུར་བ་ནི་མི་འདོད་དོ། །གཙོ་བོ་སྐྱེས་བུ་དག་གཅིག་ཏུ་གྱུར་ནས་བྱེད་པ་པོར་མི་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྦྱོར་བ་ནི་གང་གང་ལ་དོན་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ ལྡོག་པ་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་དེར་རྟོགས་པ་དག་ནི་དེའི་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ།དཔེར་ན་སེམས་དང་ལྡན་པ་ལས་ཐབ་དད་པའི་རང་བཞིན་གྱི་མྱུ་གུའི་ལྡོག་པ་དང་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་དང་སེམས་པ་ཅན་བཞིན་ནོ། །རྫས་ལས་ཆོས་གཞན་ཡིན་པས་ཞེས་བྱ་བའི་ཁྱབ་པ་བྱེད་པ་དང་འགལ་བ་དམིགས་ པའོ།།གང་དོན་གཞན་དུ་གྱུར་པ་འགའ་འབྲེལ་པ་མེད་པས་ཀྱང་ལྡོག་པ་དང་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་དག་གཞན་གྱིས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་དེ་དང་འབྲེལ་པ་ལས་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན་དེའི་མྱུ་གུ་དང་འབྲེལ་པའི་ལྡོག་པ་དང་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བའི་ས་བོན་བཞིན་ནོ། །དེས་སྤྱི་སྒྲུབ་ན་གྲུབ་ པ་ལ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ།།ཆོས་དང་རྫས་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱེ་བྲག་ཡིན་ན་དཔེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བས་སྟོང་པ་ཡིན་ནོ། །མྱུ་གུ་དང་སེམས་དང་ལྡན་པ་ལ་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྫས་ཀྱི་ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་སྒྲའི་ཐ་སྙད་མི་འགྲུབ་པོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ ཞེ་ན།འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་རྫས་གཞན་དང་འབྲེལ་པའི་ཆོས་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་གང་ལས་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་ལྡོག་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ། དེ་ལྟར་ན་རྫས་ཆོས་འདི་ཉིད་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་འབྲེལ་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཡང་ བྱེ་བྲག་གི་གཏན་ཚིགས་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།རྒྱུ་དང་འབྲེལ་བ་ལས་དངོས་པོའི་འབྲེལ་པ་གཞན་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་དངོས་པོ་ཡང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་བྱེ་བྲག་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མ་རྣམ་པར་ངེས་པ་ལས། གཞི་དེ་ལྡོག་ པར་གྱུར་པ་ན།།བདག་ཉིད་དེ་འདྲའི་རྒྱུ་འབྲས་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་རྫས་ཀྱི་སྐབས་སུ་གཏན་ལ་ཕབ་ཟིན་པར་དགོངས་སོ། །འོད་དེ་དེ་དག་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཡིན་ལ་རག་གོ་ཞེ་ན། རྫས་དང་ཆོས་འདི་ཡང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཉིད་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རང་ཉིད་དེའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་པ་དེའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

若問:“若是實法與法為異義之方,有何過失?” 答曰:“或者”等。為何滅與生非實法所轉?因為異義之滅與生非由異義所轉。 何以故?不許有心者亦轉變故。勝性與神我合一亦不說為作者故。 其比量為:凡於彼處有異義之滅與生所知者,即是彼所轉,如異於有心之自性芽之滅與生與有心者。此為實法異法之能遍相違所得。 若謂:某異義由無關聯亦非滅與生為他所轉,然由與彼關聯故。如與彼芽關聯之滅與生之種子。若證總則成已成,因法與實法有關聯故。若為別相則無所立之喻,因芽與有心者無同時關聯故。 答:實法之法之言說亦不成立。何以故?無關聯故。如是,此與異實法關聯之法,此說本身即不存在。彼從何而成之滅耶? 若謂:如是實法與法以所依能依相而有關聯,是故別相因亦成立。 答:除因果關聯外無他事物關聯,所依能依事亦唯安立為因果事之差別。如《量決定論》云:“彼基轉時,即是如是因果性。“意為已於實法品中決定。 若謂:然彼等為因果事。 答:實法與法亦無因果事性。何以故?因自身非彼體性故非彼因故。

།གང་གང་གི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་དེ་དེའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་དག་ཁྱེད་ཉིད་ཀྱིས་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་རྡུལ་དང་མུན་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་རྫས་འདི་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ཇི་ལྟར་དེའི རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པས་ཁས་བླང་བར་བྱའོ་ཞེ་ན་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མི་དམིགས་པའི་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པར་དགོངས་སོ།།གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསམ་པར་བྱའོ། །དོན་གཞན་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་ལ་སྐྱོན་བརྗོད་པ་ནས་རྣལ་མའི་དོན་བཤད་པའི་རྫས་ལས་ཆོས་ ཀྱང་དོན་གཞན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།འོན་ཏེ་སྔ་མ་ལས་བཟློག་ནས་སེར་སྐྱའི་དགོངས་པ་གྲངས་ཅན་གྱི་འདོད་པས་བཅོས་ནས་བྱས་པ་ནི་རྫས་དོན་གཞན་མིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཆོས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པར་འདོད་ན། ཆོས་གཞན་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། རྫས་དོན་གཞན་མིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཆོས་ ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པར་ཁས་ལེན་པ་ནི་ཡིན།དེ་བཞིན་དུ་གཞན་པའི་རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཁྱེད་ཀྱང་རྫས་ཉིད་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བར་འདོད་པ་ཡིན་ན། དེ་ལས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། བཤད་པ། གཞན་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དགོངས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ན་ དེ་འགལ་བ་མེད་དོ།།ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེས་ཀྱང་རྫས་བྱ་བའི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་རྒྱུན་ནི་འཇིམ་པའི་གོང་བུའི་རྫས་སྔ་མའི་རྒྱུར་གྱུར་པ་ལས་དོན་གཞན་པའི་འབྲས་བུ་བུམ་པའི་རྫས་ཕྱི་མ་སྐྱེ་བ་ན། འཇིམ་པའི་རྫས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་དད་པའི་ཐ་སྙད་ཁས་ བླངས་པའི་རྒྱུའི་ཕྱིར་རོ།།གལ་ཏེ་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་གནས་སྐབས་གཉིས་པོ་དག་ཀྱང་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་ཡིན་པར་མི་རིགས་ཀྱི་གནས་སྐབས་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། བཤད་པ། ཆོས་དང་རྫས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་གཉི་གའི་ལྟར་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ ཡང་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་མཇུག་བསྡུ་བའོ།།ཐ་དད་པ་མེད་པའི་རྫས་ཀྱི་ཆོས་མ་ཡིན་ཞིང་རྫས་ལས་དོན་གཞན་པ་གཅིག་ཏུ་ངེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་རྫས་ཀྱི་བཀོད་པའི་གནས་སྐབས་གཞན་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སོར་མོ་དག་གི་དབྱིབས་ཀྱི་བཀོད་པ་ལས་ཁུ་ཚུར་ནི་དེ་ཉིད་དང་གཞན་ ཉིད་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ཡིན་ནོ།།ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ལས་སོར་མོ་ཉིད་དབྱེར་མི་བྱེད་པའི་ཁུ་ཚུར་མ་ཡིན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བརྐྱང་བ་དག་ལ་ཁུ་ཚུར་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན་བརྐྱང་བ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་ཁུ་ཚུར་གྱི་གནས་སྐབས་བཞིན་དུ་ཁུ་ཚུར་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་ འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ལྟར་བཅོས་པའོ།

“凡是何者之自性,彼即非其因”,此等是你自己所承許的,如微塵與黑暗。如是,此實法不成為法之自性。 若問:“如何承許彼為其因性?“答:意為非能遍不得之應成。應當思維為因不成。從說”依他義故”之過失起,至說正義之實法與法亦是異義故。 若倒轉前說,依照迦毗羅意趣以數論宗義修正而作:即使實法非異義,若許為法之因,則說”法異”等。即使實法非異義,承許為法之因,如是從異因生果。 你若許為”實法即是轉變”,則有何過? 答:複次,若隨順如來意趣則無相違。何以故?因彼亦承許實法作用之因果相續,即從作為泥團實法前因所成之異義果后實法瓶生起時,說”泥之實法轉變”此差別言說之因故。 若謂:自性所成之二種狀態亦不應是轉變,而應是狀態生起。 答:說”法與實法”等。是故結論為:依二者皆非轉變。非無差別之實法之法,亦非定為異於實法之一,然是實法之佈設狀態,如手指之形狀佈設,拳不可說即是彼或異於彼。 何以故?離彼手指即無拳故。何以故?因伸展時無拳故。若不爾,則因與伸展無差別故,應如拳之狀態即是拳性,此乃仿自性因而作。

།ཁུ་ཚུར་དོན་གཞན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། སོར་མོ་ལས་ཐ་དད་པའི་རྒྱུ་ནུས་པ་ཐོགས་པ་རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བ་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སེར་སྐྱས་རེས་འགའ་དེ་སྐད་སྨྲའོ་ཞེས་འདོད་པའི་དགོས་པ་བསྡུ་བ་ནི་ཐ་དད་མེད་ པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་དག་བསྟན་ཟིན་པའོ།།མ་ཡིན་ཏེ། ཁུ་ཚུར་ནི་སོར་མོ་དག་གི་ཁྱད་པར་གྱི་ཁུ་ཚུར་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལན་ཡིན་ནོ། །འདིས་ནི་སོར་མོ་ཉིད་ཁྱད་པར་མེད་པ་ཁུ་ཚུར་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ཇི་ལྟར་དཔེར་རིག་པ་ཡིན། འདིར་ཡང་བརྐྱང་པ་དག་ལ་ཁུ་ཚུར་མེད་པའི་ཕྱིར་ ཞེས་གང་བཤད་པ་དེ་དག་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སོར་མོ་ཉིད་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་སྐྱེ་བ་འགའ་ཞིག་ཁུ་ཚུར་ཡིན་གྱི་ཐམས་ཅད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བཤད་པ། སོར་མོ་བརྐྱང་བ་ལས་ཁྱད་པར་མེད་པའི་རང་ བཞིན་མ་ཡིན་ཏེ།ཁུ་ཚུར་དང་སོར་མོ་དག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་དང་གི་སྒྲ་ནི་དབྱེ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཡང་ན་ཁུ་ཚུར་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སོར་མོ་བརྐྱང་བ་ཡིན། ཁྱད་པར་མེད་པ་ཅན་གྱི་སོ་སོ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པར་བྱའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གནས་སྐབས་གཉི་ག་ལ་ཡང་ཡིན་ཏེ། བརྐྱང་བའི་ དངོས་པོའོ།།བརྐྱང་བ་དང་མ་བརྐྱང་བ་གཉི་གའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྦྱོར་བ་ཡང་བརྐྱང་བའི་གནས་སྐབས་མ་བརྐྱང་བའི་གནས་སྐབས་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་། སོར་མོ་རྣམས་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། མ་བརྐྱང་ བའི་གནས་སྐབས་ཉིད་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་སོ།།འདི་ལྟར་མ་བརྐྱང་བའི་གནས་སྐབས་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་བཞིན་དུ་གཞན་ལ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཉི་ག་ལ་ཡང་གཉི་གར་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མི་དམིགས་པའོ། །འོན་ཀྱང་ རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་ཐ་དད་པར་གནས་པའི་གནས་སྐབས་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་དེ་ཐ་དད་པའི་སོར་མོ་འམ།དེའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནམ་མ་ཡིན་ཞེས་རྣམ་པར་བརྟག་པ་གཉིས་ཏེ། དང་པོ་སྐྱོན་བརྗོད་པ་ནི་ཐ་དད་བ་དེ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་དེ་ཉིད་དངོས་པོ་ཐ་དད་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་ བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་ལྟ་བུའོ།།གཉིས་པའི་བཤད་པ་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ནི་ཁྱད་པར་བསྐྱེད་ན་ཡང་བརྐྱང་བའི་སོར་མོ་ཉིད་དམིགས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཁུ་ཚུར་གྱི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡིན་ནོ།

拳也非異義,因為不見離手指之異因功能障礙努力所生故,如是迦毗羅有時如此說。為攝其所許義,已說明”無差別”等。 答:非也,因為拳是手指之差別拳故。此中,如何能以”手指本身無差別即是拳”為喻?此處所說”因伸展時無拳故”等亦非正理。 何以故?手指本身由特殊因緣力如是生起時,某些是拳,非一切皆是。何以故? 答:非與伸展手指無差別之自性。“拳與手指”中之”與”字,應知表示區分。或者,應說是拳體性之伸展手指,非無差別之各別。 何以故?於二種狀態皆是伸展事物。因為應如其次第了知伸展與未伸展二種狀態故。關係亦是:因爲了知伸展狀態即未伸展狀態,以及諸手指無差別故,如未伸展狀態,此為自性因。如是了知未伸展狀態,亦應配于余處。 如是,於二者皆非二者,此為能遍不得。然而,當處於某種差別住位之狀態時,應作二種觀察:彼為差別手指,或成為彼之自性耶?初者過失即:成為彼差別之自性,即異事之相,如樂與苦。第二者解說:若生起差異,則應見到伸展手指本身,為拳之狀態差別故。

།གང་ཡིན་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་གང་གི་རང་བཞིན་འཕོ་བ་མེད་པའི་དོན་བཞིན་སྐྱེ་ན་ ནི།རྣམ་པ་གཞན་མི་དམིགས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་སོར་མོའི་དོན་ལས་གཞན་པའི་གླང་པོའི་ཕྲུ་གུ་སྐྱེ་བ་བཞིན་དུ་དམིགས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྦྱོར་བ་ཡང་གང་གི་རང་བཞིན་འཕོ་བ་མེད་པ་དེའི་དོན་ལས་སྐྱེ་བ་ཡང་གཞན་དུ་དམིགས་པར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་ རྔ་མོ་དང་གླང་པོའི་སྐྱེ་བ་བཞིན་ནོ།།འཕོ་བ་མེད་པ་རང་གི་རང་བཞིན་ལས་སོར་མོ་ཐ་དད་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དགག་པ་དང་སྒྲུབ་པ་དག་ལ་ཡང་གཏན་ཚིགས་རྣམ་གྲངས་པ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་འགལ་བ་དམིགས་པ་དང་རྒྱུ་མི་དམིགས་པའོ། །རྫས་ཁོ་ན་ཞེ་ན་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ ཕ་རོལ་པོའོ།།དེ་ཉིད་དང་གཞན་ཉིད་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པར་དེ་སྐད་བཤད་པ་ནི་ངག་གི་དོན་ཏོ། །སློབ་དཔོན་གྱིས་སྨྲས་སུ་ཟིན་ཀྱང་འདི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། བཤད་པ། ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་དེ་ཉིད་དང་གཞན་ཉིད་དང་བྲལ་བའི་རྣམ་པ་གཞན་ ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།གང་དངོས་པོར་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བཟོས་སྦྱར་བ་གཞན་སེལ་བ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་དག་ནི་ཞེས་བྱ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། སྦྱོར་བ་ཡང་དག་ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ། གནས་པའི་མཚན་ཉིད་གཅིག་སྤོང་བ་དང་གཞན་ ལེན་པ་མེད་པ་མི་འབྱུང་བ་དང་གཅིག་ལེན་པ་དང་གཞན་སྤོང་བ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཡིན་ཏེ།དཔེར་ན་དངོས་པོ་དངོས་པོ་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཉིད་དམ་གཞན་ཉིད་རྣམ་པ་ཡང་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཆོས་དང་ལྡན་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་སོ། །སོར་མོ་ཁུ་ཚུར་དེ་ ཉིད་ལས་གཞན་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་གཞན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ།།སོར་མོ་ཉིད་ཁུ་ཚུར་མ་ཡིན་ཏེ་བརྐྱང་བ་ཉིད་ཁུ་ཚུར་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་གཞན་མ་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་ལོགས་ཤིན་ཏུ་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། སོར་མོ་དག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། སྐད་ཅིག་ མ་རེ་རེ་འགག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ།།དེ་ཉིད་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་འདི་ལྟ་བུ་སྐྱེ་བ་དག་དང་ལྡན་པ་དག་གིས་ཁུ་ཚུར་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེས་ན་དངོས་པོ་འདི་ལ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཁུ་ཚུར་ནི་སོར་ མོ་དག་གི་ཁྱད་པར་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཀྱང་སྐབས་གསལ་བར་བཤད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ།།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་འདིས་ཅི་ཞིག་བྱ། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་ཁུ་ཚུར་དང་སོར་མོ་ཞེས་བྱ་བ་སྒྲ་ཐ་དད་པ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། བཤད་པ། དེ་ལ་ཁུ་ཚུར་ལ་ སོགས་པའི་སྒྲ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ཏེ་སོར་མོའི་གནས་སྐབས་ཁྱད་པར་ཉིད་ལ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

何者?因為若依無變遷自性之義而生,則應成見到異相,故應成如從手指義生起異象小象般可見。此關係亦是:從彼無變遷自性之義所生,亦應見為他異,如駱駝與象之生。 從無變遷自性生起異於手指,此于遮遣與成立二者,皆為異門因。即違因所見與因不得。 若問”唯是實體”等,為對方之說。所說”不可說一異”者,為語義。雖為阿阇黎所說,然此非理。 云何非理?答:有性之事物離一異性之異相實不存在。所顯示者,乃是遣除分別事物之分別所作其他。何以故?說”彼等”等。 正確關係相互舍離而住,其相為:無舍一取他則不生,無取一舍他則不生,如事物與無事物。一異諸相亦具如上所說法,此為自性因。手指與拳無異於一異之異相。 手指非拳,因為伸展非拳故。非異義,因為不見極為別異之自性故。說”諸手指”等,應配為”彼一一剎那滅者不存在”。由其為剎那故,具如是生相者當說為拳等,此為其義。 是故於此事物亦非,雖已說”因為拳是手指之差別故”,然意在明顯闡釋此處。若非如此,此有何用?若爾,云何有”拳與手指”之異名? 答:其中,拳等名具有差別境,因為應說于手指狀態差別故。

།སོར་མོའི་སྒྲ་ནི་སྤྱིའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ཏེ། །གནས་ཐམས་ཅད་ལ་དེ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིམ་པ་བཞིན་དུ་དཔེ་གཉིས་བཤད་པ་ནི། ས་ བོན་དང་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་དང་འབྲུ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་ལྟ་བུའོ།།དེ་ལྟར་གཞན་གྱི་ཕྱོགས་མ་ལུས་པ་འབྱེད་པར་བྱེད་པ་འམ། གཞན་གྱི་ལ་ལར་ཉེ་བར་བཀོད་པ་མ་ལུས་པ་ལས་རྒྱལ་བར་འདོད་པས་གཞན་གྱི་སྒོ་ནས་རྩོད་པ་ཉེ་བར་བཀོད་པ་ནི། དེ་ལ་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ སོགས་པའོ།།འདིར་བསམ་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཏིལ་ལ་མར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན་ཏིལ་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་འགྱུར་ཏེ། གལ་ཏེ་སྐབས་ཀྱི་རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་ཏིལ་ལས་ཀྱང་མར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །མེད་པའི་ཕྱིར་ཡང་ན་ཏིལ་ཡང་མ་ཡིན་ ཏེ།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མར་བཞིན་ནོ། །འགའ་ཞིག་མེད་པ་བཞིན་དུ་བྱེ་བྲག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་དང་ཁྱད་པར་བྱེད་པ་མི་དམིགས་པ་དང་འདོད་པས་མངོན་པར་འདོད་པའི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་དག་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་རྣམ་པ་དག་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ འདི་དག་ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་གསང་བའི་ཕྱིར་བྱ་བ་བྱེད་ཁྱེད་ཅག་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་ཐམས་ཅད་ལ་ཐམས་ཅད་ཡོད་པ་ཉིད་ཡང་སྐྱོན་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ནམ་འགའ་ཞིག་ལ་བྱེ་བྲག་མེད་པ་ཡིན་ནོ།།སྦྱོར་བ་ནི་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་བྱ་བ་ནི་ཁྱེད་ཉིད་ཀྱི་བཞིན་ནོ། །གཏན་ ཚིགས་བཟློག་ནས་སྤྱོད་པ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཀྱང་འགའ་ཞིག་ཀྱང་བྱེ་བྲག་མེད་པའི་ཕྱིར་ནི། །དེས་ན་ཡོད་ཀྱང་ཐམས་ཅད་ལས་ཐམས་ཅད་མི་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཚད་མ་དག་ལས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་བཟློག་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བཤད་པ། བྱེ་བྲག་ཡོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན་ཁྱད་པར་དུ་དེ་རྡུལ་དང་མུན་པ་སྙིང་སྟོབས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གསུམ་ལས་ཐ་དད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཡོན་ཏན་གསུམ་དེ་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཁྱད་པར་གྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་རྒྱུའི་ཕྱིར་རོ། །སྦྱོར་བ་ནི་གང་ཡོད་ཀྱང་གང་ཡོད་པའི་རྗེས་སུ་མི འགྲོ་བ་དེ་དང་དེ་ལས་ཤིན་ཏུ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཏེ།དཔེར་ན་སྒྲ་དང་གཟུགས་དང་དྲི་དང་རོ་ལས་སེམས་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །ཡོན་ཏན་གསུམ་གྱི་དངོས་པོ་ཡང་ཁྱད་པར་གྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་སོ། །ཁས་བླང་པར་བྱ་ཅ་བ་དེ་དག་ཉེ་བར་བརྗོད་ནས་ད་ནི་འབྲས་ བུ་ཡོད་པར་སྨྲ་བའི་སྐྱེ་བའི་དོན་ཉིད་ཀྱང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ནས།ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དེའི་འབྲས་བུ་མངོན་པར་འདོད་པ་མི་སྐྱེ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གྲུབ་པའི་གནས་སྐབས་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་འགལ་བས་ཁྱབ་པར་ དམིགས་པ་ཡོད་པ་ལ་བསམས་པའོ།

手指之名是總境者,因為於一切處皆說彼故。依次解說二喻:如種子與芽等名,及谷等名。 如是,或為破除他方一切,或為欲勝他方所立一切,從他門立論難,即”若於此”等。 此中意趣為:譬如若胡麻中無油,胡麻亦應如是。若從時位因生果,則胡麻亦應生油。又因無故,亦非胡麻,即由此故,如油。如某物不存在般,因無差別故。此等是自性因、差別不得、及由所欲顯示能遍所遍諸證成相。 是故,思維”此等一切皆為自身隱藏而作”,於一切中有一切性,豈非過失相等?某者無差別。關係即”由行故”者,如汝自身。因逆轉而行。 然由某者亦無差別故,是故雖有,不應從一切生一切。是故於量中,于遮遣相違品有疑惑性。 答:若欲有差別,則彼應異於塵、暗、勇三德。何以故?因為雖有三德,無隨順差別之因故。關係為:若有某物雖有而不隨順某物,彼與彼極為差別,如聲、色、香、味異於有情。三德事物亦無隨順差別,此為自性因。 陳述所許彼等已,今思”有果論者之生義亦非理”而說”是有性”等。彼所欲果不生不存在,因為是有故,如已成位,此思及違遍所見。

།དེ་ལྟ་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་སྐྱེས་ཟིན་པ་ཡང་སྐྱེ་བར་ཐལ་བས་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་སྐད་དུ། ཡོད་པ་གལ་ཏེ་སྐྱེས་གྱུར་ན། །སྐྱེས་ཟིན་དངོས་དེ་ཡང་འབྱུང་འགྱུར། །ཞེས་བཤད་དོ། །གཞན་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དང་། རྒྱུ་དང་ས་བོན་དང་ མེ་དང་ཆུ་ལ་སོགས་པ་འབྲས་བུ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ།།བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་བྱ་བ་འགའ་ཞིག་ངོ་བོ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྦྱོར་བ་ནི་གང་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་ཅིག་ཀྱང་མེད་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་འབྲས་བུ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ནམ་མཁའ་ལ་ཁྱབ་པར་བྱར་མེད་པ་ བཞིན་ནོ།།རྒྱུར་རྣམ་པར་གཞག་པ་ལ་ཡོད་པའི་འབྲས་བུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་ཅིག་ཀྱང་མེད་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མི་དམིགས་པའོ། །འདི་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསམ་པར་བྱའོ། །གང་ལ་ས་གང་ཡང་རུང་བ་འགའ་ཞིག་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་ པ་དེ་ལ་རྒྱུ་གནས་པའི་འབྲས་བུ་ཅི་ཞིག་ལྟར་སྐྱེ་བ་འདོད་ན་འདི་ཁྱད་པར་བཅས་པ་ནི་དེ་ལ་མེད་ན་ཇི་ལྟར་སྐྱེ་བར་འགྱུར།སྐྱེ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ནམ་མཁའི་ཨུཏྤལ་ལྟ་བུར་འོ་མ་ལ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མི་དམིགས་པར་སེམས་པ་ལ་གཞག་པ་ ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་དེ་མེད་ཀྱང་ཁྱད་པར་སྐྱེ་བ་ཡིན་ན་དེ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་སྐྱེ་བ་བས་མེད་ཀྱང་ཁྱད་པར་ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་ལས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་མཚུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཁྱེད་ཀྱི་ཏིལ་ལས་མར་ཁྱད་པར་དུ་སྐྱེ་བ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏིལ་གྱི་ཁྱད་བར་བཞིན་དུ་ འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །གཞན་གྱི་དོགས་པ་བསུ་བ་ནི། གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །གལ་ལྟར་ཡང་མེད་པ་དེ་ཇི་ལྟར་དེ་ལས་མེད་པའི་རྣམ་པས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་སྤོང་ པའི་དོན་ཏོ།།སྐྱེ་ན་ཐམས་ཅད་ལས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་མཚུངས་སོ་ཞེས་སྔར་བཤད་པ་རྣམས་ཀྱིར་རྗེས་སུ་ཞེས་སྔར་བཤད་པ་རྣམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ཡང་ཁྱད་པར་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ།འདི་ལྟར་རེ་ཞིག་དེ་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་འབྲས་བུ་སྨྲ་བ་ཐམས་ཅད་ལས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྐྱོན་མཚུངས་པར་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །གཉི་ག་ཡང་རྩོད་པ་མཚུངས་པ་དེ་གཅིག་ལ་བརྗོད་པར་ནི་མི་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །འབྲས་བུ་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་ཉིད་ལ་སྐྱེད་པའི་ དོན་དུ་ཅུང་ཟད་ཅིག་ཀྱང་མེད་དོ་ཞེས་སྟོན་ཏོ།།དེས་ན་འདི་ལྷག་པའི་སྐྱོན་ཡིན་ནོ།

若非如此,則已生者亦應生,將成無窮。如說: “若有法生起, 已生事復生。” 複次,能立、因、種子、火、水等應成無果。因為所立及作用皆無自性故。關係為:凡全無所立者皆無能立果,如虛空無所遍。因為安立為因者全無所立果,此為能遍不得。應知此因非不成立。 若於某處任一處成差別,欲許因住之果如何生起,此差別于彼若無,如何能生?不生,因為無故。如虛空蓮花,于乳亦然,此立為能遍不得之思維。 若謂雖無彼亦生差別,則無生者生,雖無亦應從一切生一切差別,此為等同質難。意謂汝之胡麻生油差別亦無,故應如胡麻差別。此為自性因之應成。 迎遣他疑曰:“若彼差別”等。無者如何從彼以無相而生,此為遮遣義。若生則應從一切生,如前所說等同質難,當隨順前說諸義,此為意趣。 若謂一切方面皆成就自性如是亦是差別等,且如是說:如是首先已說從一切有果論者生起之過失相等。不應於一者說二者皆等同諍論。顯示有果論者于生義全無少許,是故此為過分過失。

།དེ་འདི་ལྟར་ངེས་འགའ་ཕ་རོལ་པོས་བརྗོད་པ་ནི། འོ་ན་གལ་ཏེ་ཁོ་བོས་དེ་ཡོངས་སུ་མ་སྤངས་ན་ཁྱེད་ཀྱིས་ངེས་པར་གནས་པར་འགྱུར་ན། འགའ་ཞིག་རང་གི་ཕྱོགས་བསྲུང་བ་ནི་ཕ་རོལ་གྱི་ཕྱོགས་ལ་ སྐྱོན་བརྗོད་པས་རང་གི་ཕྱོགས་ནས་པ་ཁ་ན་མ་ཐོབ་པ་མེད་པ་རྙེད་པར་འགྱུར་རོ།།སྒྲ་ནི་རྟག་པ་ཡིན་ཏེ། ལུས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བདེ་བལ་སོགས་པ་མ་ངེས་པས་དང་པོའི་མི་རྟག་པ་ཉིད་མ་གྲུབ་པ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་མེད་པ་ཡང་སྐྱེ་བ་ཡང་གང་ཡང་སྐྱེད་པར་ བྱེད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ན་དེ་ཉིད་ལས་དེ་སྐྱེད་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ངེས་སོ།།ཡང་སྨོས་པ་ནི་སྲིད་པར་རུང་ངོ་། །དོན་འདི་ལ་འདི་མེད་པ་ཉིད་དེ་མར་མེད་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཏིལ་རྣམས་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་སྐྱེད་པའི་ནུས་པ་དང་ལྡན་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཏིལ་མར་ནི་གཞན་ ལས་སྐྱེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།ནུས་པ་མ་ཚང་བའི་ཕྱིར་དང་དེའི་ནུས་པ་སོ་སོར་ངེས་པ་ཉིད་ལ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པར་བྱེད་ཅེ་ན། ཇི་ལྟ་བ་ཡིན་པ་དངོས་པོའི་ཉིད་ཀྱིས་ལན་འདེབས་པར་འགྱུར་རོ། །དཔེར་ན་གཙོ་བོ་ལས་ཆེན་པོ་སྟེ། ཆེན་པོ་སྐྱེའི་ང་རྒྱལ་ནི་ མ་ཡིན།ཆེན་པོ་ལས་ང་རྒྱལ་ཡིན་གྱི་དེ་ཙམ་ལྔ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་གཞུང་ལུགས་དེ་ལ་བྱེད་ནུས་པ་སོ་སོར་ངེས་པ་ལ་དམིགས་པ་ཉིད་སྐྱབས་ཡིན་ཏེ། གཞན་ལན་གདབ་པའི་ཐབས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བཞིན་དུ་ཁོ་བོས་ཀྱང་འདི་ཁྭས་ཟོས་པ་མ་ཡིན་པ་དེས་ ན་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།མེད་པར་འགའ་ཞིག་ལ་ཁྱད་པར་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་ནུས་པ་དང་མི་ནུས་པས་བྱས་པའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བ་དང་མི་སྐྱེ་བ་ཡིན་པ་དེ་བས་ན། སྔར་བཤད་པའི་ཚད་མ་དག་ལ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལས་བཟློག་པ་ལས་ ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དྲི་མ་ཅན་གྱི་གཏན་ཚིགས་སུ་འགྱུར་རོ།།སྐྱེ་བའི་རང་བཞིན་ངེས་པ་དེ་ཡང་དེའི་རྒྱུ་ལས་ཡིན་ནོ། །ཡོད་པ་གང་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ཡང་དེའི་རང་བཞིན་ངེས་པ་ནི་རང་གི་རྒྱུ་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །དེ་ཡང་གང་ལས་ཡིན་ཞེ་ན། བཤད་པ། དེ་ལྟར་ཐོགས་པ་མེད་པ་ནས་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ཐོག་མ་ཡོད་པ་ཞེས་ཚིག་རྣམ་པར་སྦྱར་རོ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཐོག་མ་མེད་ནས་ཁས་བླངས་པས་རང་བཞིན་རྒྱུད་པར་འགྱུར་བ་ལ་ཐུག་པ་མེད་པའི་སྐྱོན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དེ། ། འགྱུར་བྱས་པའི་ལྷག་མའོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་བརྟག་པར་མི་བྱ་སྟེ། རྒྱུ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་དེས་ན། དེ་ཁྱེད་ཀྱི་གནས་མ་ཡིན་པ་ལ་དོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ།

對方如此確定而說:若我未完全捨棄彼,則汝必定成立。有人護持自宗,以諍破他宗過失,認為由此可得自宗無過。 若謂:“聲是常,因為無形故”,如同樂等不定因及最初無常性不成立。對此,從因無果亦生,若是能生自性,則從彼生彼,非從他生,如是決定。 複次所說,此為可能。於此義中,即使無油,亦從諸胡麻生,因具生彼功能故。油非從他生,因功能不具足故。對於功能各別決定,若問如何,作如是質難:將以事物自性作答。 譬如,從最勝生大,大生我慢非然,從大生我慢,而非從五唯量。於此教法中,觀見功能各別決定即是依處,因無他答方便故。如是,我亦未被烏鴉吞食,故非正理。 說”于某無者無差別”不應理故。因功能與無能所作故,果有生與不生。是故,如前所說量中,從違背相違品而生疑惑,成為不凈因。 生之自性決定亦從其因。若問有從何生?故說彼之自性決定亦從自因。若問彼復從何?答:如是從無障礙乃至事物自性決定。此句當作”有始”解。 因果無始承許故,自性相續無窮過失全無。此為譯文余義。若非如此則不應觀察,將成無因過失,故知此非汝立場之疑。

།ཡང་ན་གཞུང་འདི་གཞན་དུ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། རྣམ་གྲངས་མེད་པར་ཡོད་པར་ཁྱད་པར དུ་སྐྱེ་བ་ཡོད་པ་དེ་ལྟ་ན་ཐམས་ཅད་ལས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ན་ཞེས་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པར་མི་བྱ་སྟེ།གང་གང་ལས་སྐྱེས་པ་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་ལས་ཁྱད་པར་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། ནུས་པ་སོ་སོར་ངེས་པ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་རང་གི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ལ་ ཡིད་ཆེས་པ་བརྗོད་པར་དགོས་པ་ལ་ཁོ་བོའི་ནུས་པ་སོ་སོར་ངེས་པ་ལ་དམིགས་པ་འགའ་ཞིག་གིས་དབྱིག་པས་སྐྱོད་པར་བྱེད་པ་ལ་ནི་མདོ་ཞེས་དགོངས་སོ།།མེད་པ་སྐྱེ་ན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཚིག་གི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །སྦྱོར་བ་ནི་གང་དང་ གང་སྐྱེ་བའི་རྒྱུའི་ནུས་པ་དེ་དང་དེ་ལས་སྐྱེ་བ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ།དཔེར་ན་ཁྱད་པར་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་བཞིན་ནོ། །འབྲས་བུའི་ཁྱད་པར་ཡང་སྐྱེ་བའི་རྒྱུའི་ནུས་པ་ཡོད་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་སོ། །དེ་དེ་བཞིན་དུ་གང་གང་ལ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུའི་ནུས་པ་ མེད་པ་དེ་དང་དེ་ལ་སྐྱེས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དཔེར་ན་ཏིལ་ལ་མར་གྱིས་ཁྱབ་པ་བཞིན་དུའོ། །དེ་བཞིན་དུ་འབྲས་བུའི་ཁྱད་པར་དང་རྒྱུའི་ཁྱད་པར་ཡང་སྐྱེ་བའི་རྒྱུའི་ནུས་པ་མེད་པས་ཞེས་བྱ་བ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མི་དམིགས་པའོ། །གཞན་ཡང་རྣམ་གྲངས་པའི་སྒྲུབ་པར་ བྱེད་པའི་རྟགས་ནི་མེད་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ལས་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དང་།ནུས་པ་ནི་ནུས་པ་ཅན་གྱི་རྒྱུའི་ཕྱིར་དང་རྒྱུའི་དངོས་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་དོན་མེད་དོ། །བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ དོན་འགའ་ཞིག་ལ་ཐེ་ཚོམ་དང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་དེ་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ངེས་པའི་ཤེས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་དང་བསྒྲུབ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒོལ་བའི་ཚིག་གི་དངོས་པོ་ནི་ཐེ་ཚོམ་དང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་དང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེའི་ངེས་པའི་ཤེས་པ་སྐྱེ་བའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་འཇུག གོ།།གཉི་ག་ཡང་སེར་སྐྱའི་གཞུང་ལ་དེ་མི་སྲིད་པ་ཡིན་ཏེ། འབྲས་བུ་ཡོད་པ་རྣམ་པར་གནས་པ་ལ་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ཡོད་ཀྱང་མི་གསལ་བ་འདི་ངེས་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་འདི་ཚིག་ལས་གསལ་ཐབས་གཞན་ཡིན་པས་འབྲས་བུ་མེད་ པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།བཤད་པ། ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་གསལ་བར་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ངེས་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་ནོ།

或者,此論應另作解釋:若無差別而有特殊生起,則應質疑”是否一切從一切生”。然不應作此質難,因為任何所生皆從其自性特別生起,這是依據功能各別決定。對此,應說明信受自宗,而我于功能各別決定所緣,有人以杖擊之,此為經義。 所謂”若無亦生”等,詞的分別如前。其組合爲:凡是生起之因的功能,皆從彼彼而有生起,如殊勝差別。果的差別亦由生起因之功能存在,此為自性因。如是,凡於何處無生起因之功能,彼處即無生起,如胡麻遍於油。同樣,果之差別與因之差別亦因無生起因之功能,此為能遍不可得。 複次,異門能立因謂:非無因故,取近取因故,一切皆可能故,功能乃有功者之因故,是因事故,有果等如是等義皆無用。 對所立某義之懷疑及顛倒,遮除此等而生決定智,一切能立論者言說事相,皆隨順生起斷除懷疑、顛倒及能立之決定智。 二者于金胡論中皆不應理,因果若已存在,則生滅不應理故。若謂雖有但不明顯,此決定能立即是從言語而作明顯方便,故非無果。 說明:某些差別之顯明相,即是所立決定之體性。

།ཅི་ཞིག་ལྟར་མེད་པ་སྐྱེ་བ་སྔར་བཤད་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་དེ་ལ་ཇི་ལྟར་སྐྱེ་བར་འགྱུར། སྐྱེ་ན་ཡང་ཐམས་ ཅད་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱི་མ་ལུས་པའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ངེས་པར་མངོན་པར་གསལ་བའི་མཚན་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དང་སྒྲུབ་པ་ལྟར་སྣང་བ་གཞན་ཐམས་ཅད་ལས་སྐྱེ་བར་མཚུངས་པ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ།།ཕ་རོལ་པོ་མེ་ལ་སོགས་པའི་རྟོགས་པ་ནི། དུ་བ་ལ་སོགས་ པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཡང་འབྲས་བུ་ཡོད་པར་ངེས་པར་མངོན་པར་གསལ་བར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།མངོན་པར་གསལ་བར་ཁས་བླངས་ནས་དེ་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་འདི་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་ངོ་བོ་དག་ལ་བྱེད་པའི་གནས་དང་ལྷན་ཅིག་པའི་རང་ གི་ངོ་བོའི་མཚན་ཉིད་དང་།ངོ་བོའི་གཞན་སྐྱེ་བའི་མཚན་ཉིད་དེ་དེའི་ཡུལ་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འབྱུང་བ་ཞིག་ཡིན་ན་རང་གི་ངོ་བོ་ནི་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་པ་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་འགྱུར་བ་སྔ་མའི་རང་བཞིན་ཞིག་པ་དང་སྔ་མ་མ་ཡིན་པའི་ ངོ་བོ་སྐྱེ་བས་འབྲས་བུ་མེད་པར་སྨྲ་བ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ།གྱུར་པ་ནི་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་ངོ་བོ་འདིར་དང་འཐོབ་པ་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་ཅན་ནི་གཅིག་པའི་ཕྱིར་གཞན་ནི་དེའི་ཤེས་པའི་ཡུལ་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་ངོ་བོ་གསལ་བར་མི་འཐད་དོ། ། ངོ་བོ་གཞན་སྐྱེ་བར་བརྗོད་པ་ནི་གཞན་དུ་ཅུང་ཟད་ཅིག་ཀྱང་ཉེ་བར་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ན། མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར་གསལ་བར་བྱ་བ་གསུམ་པ་ཡང་མི་སྲིད་པ་ལ་གཉིས་པ་འདི་ཡོངས་སུ་སྤངས་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཡུལ་དང་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དོན་གཞན་དུ་གྱུར་པའི དངོས་པོ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཤེས་པ་ལ་ཕན་འདོགས་པར་མི་བྱེད་པ་ནི་ཡུལ་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ནི་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་སྐྱེ་བ་རྟགས་ལ་ལྟོས་ནས་རང་ཉིད་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ངེས་པར་མངོན་པར་གསལ་བར་འགྱུར་ཏེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་ལྟོས་པའི་ བསྒྲུབ་བྱ་ངེས་པ་ལས་རང་གི་ཡུལ་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་དེ་ཉིད་བརྟན་པར་འགྱུར་བའི་གནས་སྐབས་ལ་ལྟོས་ནས་ཁྱད་པར་དུ་སྐྱེ་བའི་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ།།ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དང་རྟགས་ཀྱང་རྟག་ཏུ་ཉེ་བའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟགས་ཀྱི་ཤེས་ པ་ལྟོས་པ་འདི་ཡང་རྟག་ཏུ་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་དག་པ་ཡང་མཚུངས་ཏེ།དུས་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་ཇི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་འབྲས་བུ་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་སེལ་བར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་གཞན་ཞེས་བྱ་བ་དེའི་གནས་སྐབས་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། འཇིམ་པའི་ གོང་བུའི་གནས་སྐབས་ཕྱི་མ་བཞིན་དུ་སྟེ་མངོན་པར་གསལ་བའི་གནས་སྐབས་བཞིན་དུའོ།

如何能從前述能立的差別中生起無?若生起,則應成一切差別之完整所立決定顯現相的能立與似能立,皆同等從一切生起之過。 對方認為:煙等因相事物也能顯明決定有火等果之義。承許顯明而如是說。 若此等是變異體性,則與作用處俱有的自體相及他體生起相,于彼境生起識時,自體不變異,因具有成立為他性之功能故。變異即前自性滅及非前體性生,此立無果論,因為變異即是前後體性得失為相故。 由於心識是一,故他不成其知識對境。所謂”他”者,其體性顯明不應理。若說生起他體性,則全無少許他生,因相不相順故,第三顯明亦不可能,則成捨棄此第二之過失。其境及識等亦不應成為異義事物顛倒,因不應理故。 不益於識者不成為境,因彼即是能作利益者。是故,彼生起即依據因相而成就自身所立決定顯現,依能立而決定所立,從此生起自境之識,此即已說明非依穩固階段而有差別生起相。 因一切時生起,及因相亦常近體性故。此因相之所依亦同于說常有者,因一切時有故。 複次,所謂”如何”等,是遣除有果論之他因,即所謂彼位,如泥團后位,即如顯明位。

།བུམ་པ་ཆུ་འཛིན་པའི་དོན་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་ལ་སོགས་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། །གསལ་བ། ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་དབྱིབས་རབ་ཏུ་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་གཞན་གྱི་ དགོས་པའོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་སྐད་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། མགྲིན་པ་ལ་སོགས་པའི་དབྱིབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་རྒྱུན་མི་འཆང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་འགའ་ཞིག་ལ་འཇིམ་པའི་བྱ་བ་འགྱུར་བ་བུམ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་ཀྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། གལ་ཏེ་ལྔར་ཡང་འཇིམ་བའི་གོང་བུའི་གནས་སྐབས་སུ་ཡོད་པ་དེའི་ཚེ་གསལ་བའི་གནས་སྐབས་བཞིན་དུ་དོན་བྱེད་པ་དམིགས་པར་འགྱུར་ན་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་མེད་པར་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །གནས་སྐབས་ཀྱི་དངོས་པོ་འདི་ཡང་དེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བཤད་པ དེའི་རང་བཞིན་གཞན་གཞན་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།སེར་པོ་དང་སྔོན་པོ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འགལ་བས་ཁྱབ་པར་དམིགས་པར་དགོངས་སོ། །གནས་སྐབས་དང་གནས་སྐབས་ཅན་ཐ་མི་དད་པས་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པར་གསལ་བར་མི་བྱའོ། །གང་གི་ཕྱིར་རང་བཞིན་སྣང་བ་ ཐ་དད་པ་ཡོན་ཏན་དངོས་པོ་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བར་ཆེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་བཞིན་སྣང་བ་ཐ་དད་པ་སྨོས་པ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་དོན་ཏོ། །དེས་ན་དོན་བྱེད་པ་ཐ་དད་པ་ཁས་བླང་བར་བྱའོ། །འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། གང་གི་ཚེ་སྣང་བ་ཐ་དད་པ་ཤེས་པ་ཐ་ དད་པས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་གཏི་མུག་རྣམས་མ་འདྲེས་པར་ཐ་དད་པར་རྣམ་པར་འཇོག་པར་འགྱུར་གྱི་རྣམ་པ་གཞན་དུ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་འཇིམ་གོང་དང་བུམ་པ་གཞན་དག་ཀྱང་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པ་གཞན་པ་ཡིན་ཞེས་རབ་ཏུ་ཤེས་ཏེ། རྣམ་ པ་ཐ་དད་པ་ཤེས་པར་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་ཕྱིར་རོ།།རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པར་བྱུང་བ་ཡང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་སོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ ཏེ།གསལ་བ་དང་། ནུས་པ་བཞིན་ནོ། །ཁྱད་པར་ཉིད་བརྗོད་དུ་མེད་དོ་ཞེས་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་མཇུག་བསྡུ་བའོ། །བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་དེ་ལ་དམིགས་པ་ཉིད་རིག་བྱར་གྱུར་པའི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ་ནི་མི་དམིགས་པས་མེད་པར་རིགས་སོ། །འོན་ཀྱང་དེ་ གནས་པ་དེ་མེད་ཀྱང་དེའི་རང་བཞིན་དང་དེ་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་ཐ་དད་པ་གཅིག་པའི་ངེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ།།དེ་ལྟར་རང་བཞིན་མི་དམིགས་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་གི་སྒྲུབ་པ་རྒྱ་ཆེར་བ་རྗོད་ནས་ ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱིས་མི་དམིགས་པར་བཤད་པར་བྱ་སྟེ།ཁྱད་པར་བྱེད་པ་མི་དམིགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ།

我很樂意幫您翻譯這段藏文。這是一段關於邏輯學的論述,我會將其完整翻譯成簡體中文: 應當證成瓶子能盛水等特性的功用。明顯的是,由於特殊的形狀不會重新產生,這是他人的目的。關於”即彼”等詞的陳述如下:這是在說明,頸部等形狀特徵的持續性,正是在某些發揮作用功能時,泥土的作用轉變成為瓶子,而非其他。 若在五種情況下,當其處於泥團狀態時,如同明顯狀態一樣被觀察到有作用,但實際上並非如此。因此,這是確定不存在的。如果說這種狀態的事物也是合理的,對此解釋道:其自性于其他諸法中並不存在,如同黃色與藍色一樣,這是意在指出相違遍。 由於狀態與有狀態者無別,因此不應明示因不成立。因為性質顯現差別的功德事物並非有別,若如此則會導致過度擴充套件之過。提到自性顯現差別是爲了表明近似之義。因此,應當承認作用的差別。 這樣思考:當顯現差別由不同認識建立時,樂、苦、癡等便確立為不相混雜的差別,而非其他方式。同樣,泥團與瓶子等相互間也是有別的他法,這是完全可知的,因為能夠確定認識其差別相。因果相互差別的產生,如同樂等,這是自性因。若不如此,則樂等諸法也將成無差別,如同明顯與潛能。特性實不可言說。 “因此”是總結。瓶等作為所緣性的可知自性存在是不可得的,故應知為無。然而,即便彼等存在性不存在,由於可知其自性與非彼自性所緣的自性差別,故為一性之定解。 如是廣說自性不可得的能立支分后,以余說明不可得:述說能差別不可得等。 這是我的完整翻譯。我儘量保持了原文的邏輯結構和術語使用,同時使譯文通順易懂。這段文字主要討論了關於事物自性、差別、因果等哲學概念。

།ཆོས་དག་ནི་དཔེར་ན་ཤིང་ཤ་པ་ཉིད་དང་ཤིང་དག་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་དང་། ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ཅུང་ཟད་ཅིག་ཚད་མས་རབ་ཏུ་བསྒྲུབས་ནས་ ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཤིང་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ལྡོག་པ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་བྱས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ།།དཔེར་ན་ཤིང་ཤ་པ་མེད་དེ། ཤིང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །འོ་ན་དེ་ལ་རང་བཞིན་མི་དམིགས་པས་མེད་པར་ འགྲུབ་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལ་འདིས་ཅི་ཞིག་བྱ། བྱ་བ་དང་ལས་རྣམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྲུབ་ཟིན་པ་ཡིན་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དམ་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །མ་རྟོགས་པ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ནི་ཚད་མར་བཤད་དེ། མ་རྟོགས་དོན་གྱི་གསལ་བྱེད་ ཡིན་ཞེ་ན།འདི་ནི་བདེན་ན་འདི་ལྟར་འདི་ནི་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱར་བར་མི་བྱའོ། །འོན་ཏེ་དེ་ལྟར་འདོམ་སུམ་བརྒྱ་ཙམ་ལ་སོགས་པའི་བར་ཡོད་པ་གང་ལ་སཱ་ལ་དང་། ཤར་ལ་དང་། པ་ལ་ཤ་དང་། ཤིང་ཤ་པ་ལ་སོགས་པའི་ཤིང་ཐ་དད་པ་ངེས་པར་གཟུང་བ་མེད་པ་དེས་ན་ རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གང་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་མེད་པའི་ངེས་པ་མེད་པ་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་མཚན་འགའ་ཞིག་ཡོད་པ་དེ་ཉིད་ལ་འདི་རབ་ཏུ་སྦྱོར་རོ།།རྒྱུ་མི་དམིགས་པ་ནི་གང་ལ་འབྲས་བུ་མེད་པར་ངེས་པ་མེད་པ་དེ་ཉིད་ལ་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་ཡིན་གྱི་གཞན་ལ་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ ན་མུན་པའི་གནས་སྐབས་སུ་དུ་བ་མེད་པའི་ངེས་པའི་ངེས་པ་མེད་པས་འདིར་མེ་མེད་པས་དུ་བ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུ་སྟེ།འབྲས་བུ་མེད་པར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཕྱིར་དང་། རྒྱུ་མེད་པར་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་བཞིན་འགལ་བ་དམིགས་པ་ཡང་གྲང་བའི་ རེག་པ་མེད་པར་གནས་པའི་ཡུལ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ལ་མེ་འབར་བའི་ཚོགས་འཁྲིགས་པ་ཆེན་པོ་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ལ་ཁྱབ་པར་གནས་པ་ལས་ཡིན་ནོ།།རྒྱུ་འགལ་བ་དམིགས་པ་ནི་མེ་འབར་བ་དང་ཉེ་བར་གནས་པའི་སྐྱེས་བུ་དང་ལྡན་པའི་ས་ཕྱོགས་ཉེ་བར་ སྣང་བ་ན་འདར་བ་དང་བ་སྤུ་ལངས་པ་དང་།སོ་ཐམས་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཉིད་རབ་ཏུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། །གཞན་དུ་དོན་མེད་པ་ཡིན་གྱིའོ། །འདིས་ནི་ཡུལ་གཞན་མི་མཚུངས་ཀྱང་མི་དམིགས་པའི་སྦྱོར་བ་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་བསམ་པར་བྱའོ། ། རང་བཞིན་དང་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་དང་རྒྱུ་དང་འགལ་བ་དེ་དག་ནི་ཉེ་བར་དམིགས་པ་དེ་དག་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྦྱར་བར་བྱའོ། །འགལ་བ་གཉིས་པོ་དག་ལས་འགལ་བ་གཅིག་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་འགལ་བ་ནི་གཉིས་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་མ་ཚང་བ་མེད་པའི་ཡོད་པས་མེད་པ་དང་། ཕན ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་དོ།།འདིས་ནི་འགལ་བའི་འབྲས་བུ་དམིགས་པའི་ཡང་ཡུལ་དང་རང་བཞིན་གྱིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་སྒྲུབ་པ་ནི་གོ་སླ་བ་ཉིད་དོ།

我來翻譯這段藏文文獻: 諸法,例如,當以量成立沙波樹性與樹之所遍與能遍的某些事物后,由能遍樹性等的返遮得以成立而成為能立支分,此為其義。例如”沙波樹不存在,因為樹不存在”等。 如是,在此通過自性不可得而成立不存在。於此有何作用?若作用與業的差別已成立,則不成為能立,因為能立是殊勝因。 若說:“未了知者令生了知即是量,是未了知義之明顯因。“此說若為真實,則不應普遍運用於一切。若如是,於三百肘等距離之間,對娑羅樹、沙羅樹、波羅奢樹、沙波樹等不同樹木無法確定把握,因此於一切情況下,由於所遍不存在的確定性缺乏,存在某些錯亂因,正是對此而作如是運用。 因不可得,唯于果之不存在無確定者處生起,于其他處則無意義。例如,于黑暗狀態中,因無煙之確定性不定,故說”此處無火故無煙”,因為對果之不存在有疑,且因之不存在已確定。 自性相違之所見,是對寒觸是否存在有疑之處,由大火聚遍佈虛空等處而有。因相違之所見,應用於靠近燃燒之火的人所在之處,無有戰慄、毛豎、齒顫等差別事物。若於其他處則無意義。由此應當思考諸不可得之運用處所,雖與其他境不同。 應當配合:自性、能遍、因之相違即是彼等之所見。兩種相違中,由顯示一相違而成之相違有二:以具足因相之有而無,以及相互排除而住之相。由此易知相違果所見之境,以及以自性成立能立支分。 這是我的完整翻譯。我保持了原文的邏輯結構,同時儘量使用自然的中文表達,特別注意了邏輯連線詞的準確翻譯。這段文字主要討論了邏輯推理中的各種不可得及相違關係。

།དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཅུང་ཟད་ཙམ་གྱིས་ཐ་དད་པ་མི་དམིགས་པའི་སྦྱོར་བའི་བྱེ་བྲག་བཅུ་གཅིག་ པོ་དག་ལ་ཡང་རྒྱུ་འགལ་བའི་ཁྱབ་བྱ་དམིགས་པ་དང་།འབྲས་བུ་དང་འགལ་བའི་ཁྱབ་བྱ་དམིགས་པ་དང་ཁྱབ་བྱེད་དང་འགལ་བའི་འབྲས་བུ་དམིགས་པ་དང་། འགལ་བའི་འབྲས་བུ་དམིགས་པ་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་སྒྲུབ་པ་བཤད་པར་རིག་ པར་བྱའོ།།དེ་དང་དེའི་གོ་རིམས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དཔེས་བསྟན་པ་འདི་ན་དུ་བ་མེད་དེ། བ་མོའི་རིག་པ་ཡོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ན་མེའི་རྒྱུ་ནུས་པ་ཐོགས་པ་མེད་པ་དག་མེད་དེ། བ་མོའི་རིག་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། །འདི་ན་བ་མོའི་རེག་པ་མེད་དེ། །དུ་བ་ཡོད་པའི་ ཕྱིར་རོ།།འདི་ན་གྲང་བའི་རྒྱུ་ནུས་པ་ཐོགས་པ་མེད་པ་དག་མེད་དེ། དུ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་འགལ་བ་དང་། །ཁྱབ་བྱེད་འགལ་བའི་འབྲས་བུ་དང་། །འབྲས་བུ་གཞན་པའི་དངོས་པོར་འགྱུར། །དགག་པ་ཉིད་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན། །འདི་ལ་དུ་མེད་ པ་རེག་ཕྱིར།།མེ་རྒྱུ་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །འདི་ན་དུ་ཡོད་ལ་རེག་མེད། །གྲང་རྒྱུ་ནུས་པ་མེད་པའོ། །བསྡུ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །དེ་ལྟར་རེ་ཞིག་རྣམ་པ་གཅིག་གིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་མ་བརྗོད་པའི་རྒོལ་བ་དག་ཚར་གཅོད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ་ཞེས་ བསྟན་ཏོ།།དེ་ཉིད་རྣམ་པ་གཞན་གྱི་ཐམས་ཅད་བསྟན་པ་ནི། ཡང་ན་འདིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཚིག་གི་ཕྲད་ཀྱིས་བསྡུ་བ་འདི་ཡང་འདིར་འཇུག་པ་དང་སྔར་བསྟན་པའི་དོན་མ་སྤངས་པར་དོན་གཞན་བསྡུ་བ་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་གཅོད་པ་ནི་མ་ ཡིན་ནོ།།ཡང་ན་འདིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ཡོངས་སུ་སྤངས་ནས་རྣམ་པར་བརྟག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན། །དོན་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱང་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་ཡང་ཡང་ནའི་སྒྲས་ནི་རྣམ་གྲངས་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་སྟེ། བྱེད་པར་སྒྲུབ་པའོ། །སྔ་མ་ ནི་ཡོད་པར་སྒྲུབ་པའོ།།འདི་ཞེས་པ་ནི་ཡན་ལག་གི་སྒྲའོ། །ཚིག་གི་ཡན་ལག་ལ་སྔ་མ་ནི་བྱེད་པ་པོར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷག་མའོ། །ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་བསྟན་པ་བསྡོམས་ནས་བརྗོད་པ་ཡིན་གྱི་མཚན་ཉིད་གཅིག་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྒྲུབ་པར་ བྱེད་པ་སྤངས་པས་སོ།།ཆོས་མཐུན་པ་ཉིད་ཅན་གྱི་སྦྱོར་བའི་བློ་ནི་གཏན་ཚིགས་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་པར་བརྗོད་པར་ཡོད་མོད་ཀྱི། ཆོས་མི་མཐུན་པ་བརྗོད་པས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར་ལ་མེད་པར་དེ་མ་ཐག་ཏུ་འགེགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཇི་ལྟར་དེའི་གཅིག་བརྗོད་པ་ཡང་ སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ཕྱིས་འཆད་པར་འགྱུར་པ་དང་འགལ་པར་མི་འགྱུར་རམ་ཞེ་ན།དེ་ཡང་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་ཚུལ་གསུམ་པོ་དག་གི་རྟགས་ཀྱི་དོན་གྱི་བདག་ཉིད་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ།

即便如此,對於僅有細微差別的十一種不可得論式,也應當了知其能立之說明,包括因相違之所遍所見、果相違之所遍所見、能遍相違之果所見以及相違果所見等。 依照其次第,以喻例說明:此處無煙,因為有寒觸故;此處無火之無礙功能因,因為有寒觸故;此處無寒觸,因為有煙故;此處無寒之無礙功能因,因為有煙故。 [以下為偈頌形式] 因與果相違, 能遍相違果, 及其他果相, 皆為遮遣立。 此處無煙觸, 無火因功能, 此有煙無觸, 無寒因功能。 [偈頌終] 如是,首先已說明對於未說能立支分的論辯者,此乃破斥之處。 為顯示此義之另一方面,故說”或者由此”等。此處連詞”又”表示既包含前述義理,又引入新義。此非破斥之義。或者,若捨棄能立等義而作觀察,因欲說明兩種義理故。此處”或者”之詞表示異門能立,即成立作用。前者則是成立存在。“此”即支分之詞。于句支中,前者表能作者,此為余義。 總攝三相因相之說明,並非說明單一相等,因為已捨棄能立故。雖有同法性相應之論式智慧說明因於同品存在,但由說明異法而立即遮遣相違品中之不存在。 若問:如是說明其一,豈不與後文”非能立支分”相違?然此亦不然。如是顯示三相因相之本質義理。 這是我的完整翻譯。我保持了原文的結構,包括偈頌部分的對仗形式,同時力求使用自然的中文表達,特別注意了邏輯連線詞的準確翻譯。這段文字主要討論了不同型別的邏輯推理方式及其關係。

།དོན་དམ་པར་ན་དེའི་རྣམ་པར་གནས་པས་བརྗོད་པ་ ཡིན་ནོ།།གསལ་བར་བྱེད་པ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་བརྗོད་པ་དང་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡོང་པར་བརྗོད་པ་འམ། ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་བརྗོད་པ་དང་། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་མེད་པར་བརྗོད་པ་ཉི་དོ། །དེས་ན་ཚོགས་པའོ། །དེའི་ཚིག་གཉིས་པོ་ཚོགས་པའི་ ཡན་ལག་ཏུ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་པའོ།།ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་ཚིག་ནི་མི་གཡོ་བ་ཡིན་ལ་ཅིག་ཤོས་དག་ནི་རེས་འགའ་གཞན་དང་གཞན་དུ་མ་ཡིན་པ་དེས་ན། ཚིག་གཉིས་ཚོགས་པའི་ངོ་བོའི་ཡན་ལག་ཅན་ལ། ཚིག་གཉིས་རྟག་ཏུ་ཡན་ལག་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་ དེའི་ཡན་ལག་གཅིག་བརྗོད་ཀྱང་གཉིས་པོ་དག་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི།སྒྲུབ་པའི་ཡལ་ལག་ཏུ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །བཤད་པ་སྔ་མའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ། གཉིས་པོ་མི་བརྗོད་པ་ནི་མི་སྨྲ་བར་འདུག་པས་སོ། །རྣམ་གྲངས་གཞན་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་ཞེས་ བྱ་བ་དང་།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཚུལ་གསུམ་པའི་ཚོགས་ཀྱི་ཚོགས་གང་ཡིན་པའི་ཡན་ལག་གི་ཆ་ཤས་སོ། །ཇི་ལྟར་དམ་བཅའ་བ་ལ་སོགས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་ཉིད་མ་ཡིན་ཞེ་ན། བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དམ་བཅའ་བ་བརྗོད་པ་ནི་དངོས་སམ་བརྒྱུད་ པས་དེ་གྲུབ་པ་མི་སྐྱེའོ།།འདི་ལྟར་དོན་དང་འབྲེལ་པ་ཁོ་ནས་དོན་རྟོགས་ཀྱི་སྒྲས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་དང་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དམ་བཅའ་བ་བརྗོད་པ་འམ། གཏན་ཚིགས་བརྗོད་པ་ནི་དངོས་སུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དོན་མི་འགྲུབ་སྟེ། ཕྱོགས་ཀྱི་ཚིག་ ལས་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་དང་།དོན་མཐོང་བ་ལས་ངེས་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་དངོས་སུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཁོ་ནར་མ་གྲུབ་སྟེ། ཕྱོགས་ཀྱི་ཚིག་ལས་རྒོལ་བ་དང་ཕྱིར་རྒོལ་བ་དག་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་གཞན་དུ་གྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་བྱས་པ་ ལ་སོགས་པའི་ཚིག་ལས་ཀྱང་མི་མཁས་པ་རྣམས་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེ་བས་མ་ངེས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།འདི་ནི་མ་འབྲེལ་པ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཅན་གཅིག་ལ་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་ཤེས་པར་བྱེད་པར་འདོད་པས། ཡིད་ཆེས་པར་བྱེད་པའི་ཆོས་གཉིས་བརྩིས་ནས་རྒོལ་བ་དང་ཕྱིར་ རྒོལ་པ་དག་ངེས་པ་ཡིན་ནོ།།རེ་ཞིག་དངོས་པོ་གཅིག་ལ་བརྩོན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་སྦྱོར་བ་དག་མི་བྱེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡིད་ཆེས་པར་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཆོས་གཉིས་ཀྱི་དངོས་པོ་གཉིས་སུ་འགྱུར་ལ། དངོས་པོ་གཉིས་ཀྱི་ཆོས་ འགལ་བ་གཉིས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ།།གང་གི་ཚེ་དངོས་པོ་གཅིག་ལ་ཚད་མའི་སྟོབས་ཀྱིས་རྒོལ་བ་ལས་ཆོས་འགལ་བའི་དངོས་པོ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་དེ་དངོས་པོ་གཉིས་སུ་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ཚད་མའི་སྟོབས་ཀྱིས་ངེས་པ་མ་ཡིན་ན་ནི་ལུང་ལས་རང་ཉིད་ ཀྱིས་གོ་བར་འགྱུར་རོ།

就勝義而言,是由其相的安住而說。明顯者即是陳述宗法並說明同品遍在,或陳述宗法並說明異品遍無。因此為和合。其二語和合為支分,即陳述宗法等。宗法之語是不動的,而其他二者有時有別異,因此對於二語和合體性之支分,二語恒為支分。 今若說其一支分,不僅是二者,亦是能立支分。此依循前說而述,因為不說二者即是默然。其他異門亦如是,即所謂”如是”及”即彼”。三相和合中任一支分之部分。 若問:為何宗等非能立支分?答:應說宗的陳述無論直接或間接皆不生起決定。如是唯由義之關聯而了知義,而非由語言,因為無關聯故。是故,宗的陳述或因的陳述,皆不能直接成立所立義,因為從宗語生疑惑,從見義得決定,此時非直接能立。 若謂不僅是疑惑,因為從宗語立論者與對論者得決定故。若非如此則有轉變,如是從所作性等語言,無知者亦生疑惑而成不定過。 此說不相干,因為對一有法欲了知無常等,計較二種可信法,立論者與對論者得決定。首先不致力於一事物,因為將導致不作能立之論式過失。不成可信,因為二法成二事物,二事物將有二相違法過失。 當於一事物由量力對立論者為相違法事物時,彼成二事物。若非由量力決定,則由教證自能了知。 這是我的完整翻譯。我保持了原文的邏輯結構,同時儘量使用自然的中文表達,特別注意了邏輯術語的準確翻譯。這段文字主要討論了邏輯推理中的支分關係及其有效性問題。

།འདི་ལྟར་གཞན་ཡང་ཆོས་གཉིས་ཚད་མས་ངེས་པ་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་ཕྱོགས་ཀྱི་ཚིག་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །དེ་བས་ཕྱོགས་ཀྱི་ཚིག་དངོས་སུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ལ། བརྒྱུད་པས་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ། །གཏན་ཚིགས་ མ་གྲུབ་པ་དང་དཔེ་ལྟར་སྣང་བ་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བརྗོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོན་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་དང་།གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཚིག་གིས་སྟོན་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ནུས་པར་འདོད་དོ། །འོན་ཏེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་དམ་བཅའ་བའི་ ཚིག་བརྗོད་པར་འགྱུར་ཡང་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཚིག་བཞིན་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པའི་ཡུལ་གསལ་བར་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་དམ་བཅའ་བ་བསྒྲུབ་པར་རྗེས་སུ་བཟུང་ངོ་།།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན། དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡུལ་དུ་མ་བྱས་ན་འཇུག་པར་མི་ འགྱུར་རོ།།ཤེས་པ་དང་བདག་དང་ཡིད་དང་ཕྲད་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་དེས་ན་ཚིག་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །འདིས་ཀྱང་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་གི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བརྗོད་པ་ནི། དཔེའི་ཚིག་བཞིན་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ ཡུལ་གསལ་བར་བྱས་ནས་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན།འདི་ཡང་ཤིན་ཏུ་དོན་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་གང་གི་ཕྱིར་སྒྲ་ལ་མི་རྟག་པའི་སྒྲུབ་པ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ཀྱི་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པར་འགྱུར་བའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡུལ་ལ་ཕན་བཏགས་བས་གསལ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་མ་ཐག་པའི་ཡན་ ལག་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་བསྒྲུབས་པས་ཡན་ལག་མ་ཡིན་ན།ཡུལ་བསྟན་པས་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་གང་ལ་ཡིན་ན། གལ་ཏེ་འདི་མེད་ན་བསྒྲུབ་བྱ་མི་འགྲུབ་ན་ནི་ཐམས་ཅད་མཛེས་པར་འགྱུར་རོ། །ཇི་སྲིད་དུ་དེ་མེད་ཀྱང་གང་ཇི་སྙེད་པའི་བྱས་པ་དང་ཡོད་པ་མི་རྟག་པ་ ཡིན་ཏེ།དཔེར་ན་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུའོ། །སྒྲ་ཡང་བྱས་པས་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ཕྱོགས་མ་བརྗོད་ཀྱང་མི་རྟག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་གོ་བར་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་བསྟན་པའི་དོན་མེད་པ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་འདི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྱུར་པ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་བྱེད་པའི་ ཡུལ་སྟོན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཚིག་སྦྱར་བར་མི་བྱ་བ་ཉིད་ན།དེ་ཇི་ལྟར་ཕྱོགས་ལ་བརྟན་ནས་བརྗོད་པས་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ལ་སོགས་པ་གྲུབ་པར་འགྱུར། དེ་དག་ངེས་པའི་བདག་ཉིད་ཡོད་པར་གྱུར་པ་དེའི་མཐུས་ཕྱོགས་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ན། ནུས་པ་ཐོབ་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ སྟོབས་ཀྱིས་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ལ་སོགས་པ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མི་རིགས་ཏེ།དེ་དག་ཡོད་པ་ལ་ནུས་པ་ཐོབ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱོགས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

我來翻譯這段藏文: 如是,若其他二法由量決定,如何說宗語會生疑惑?因此,宗語非直接能立,間接亦非能立。如同因不成立及似喻般,僅由陳述所立不能顯示,因為因語不能顯示故。認為是因的功能。 即使宗語被說為能立支分,如同因語般,通過明顯能立所依處而助益能立的方式,應攝受宗的成立。若非如此,若不作為能立處則不會趣入。知、我、意及和合等亦是能立助益,故成為語言。 若謂此亦說明所立為能立支分,如同喻語般,因為見到明顯能立處故。此說極無義。複次,因為聲無常之能立是說為能立語言的能立處,非由助益而明顯。 若最近支分非由成立所立而為支分,由顯示境而何所相應?若無此則所立不成,一切將成妙善。乃至無彼時,凡所有作性及有性皆是無常,如瓶等。聲亦是所作故,由此雖不說宗,亦能了知是無常。是故此顯示實無意義。 若此顛倒,因的所作境顯示宗語不應相應,則如何依宗而說能成立宗法等?若彼等決定體性存在之力不能了知宗,則說由得力之宗力而成立宗法等不應理,因為彼等存在時無得力之宗故。

།གཞན་ཡང་ཕྱོགས་བསྟན་པ་འདིས་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཤུགས་ཀྱིས་འོང་བ་ས་ཕྱོགས་ཀྱི་དབང་གིས་ཕྱོགས་ ཆོས་ལ་སོགས་པ་འགྲུབ་པོ།།ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ལ་སོགས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཀྱང་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་འདིར་བརྗོད་པ། བསྒྲུབ་བྱར་བྱེད་པའི་དུས་སུ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡོད་པར་ཟད་ཀྱི། གང་ལ་ཤེས་པར་འདོད་པའི་བྱེ་བྲག་དང་ལྡན་ པའི་ཆོས་ཅན་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་འམ་སྤྲ་པ་དང་རྟ་སྤངས་ལ་སོགས་པ་མིའི་གནས་ཀྱི་ཆོས་ཅན་ལ་བྱས་པ་ཉིད་དང་དུ་པ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་རྗེས་སུ་དཔག་པས་བྱེད་པའི་མངོན་སུམ་གྱིས་ཤེས་པ་འམ།ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བྱེ་བྲག་དང་ལྡན་པར་མ་ངེས་པ་ཡིན་ན་ གཞན་བུམ་པའི་ཚད་བང་ལ་སོགས་ཡོད་པར་དྲན་པར་བྱེད་དོ།།དེའི་ཁྱད་པར་སྤངས་པ་ནི་ནམ་མཁའ་འམ་མཚོ་ལ་སོགས་པ་ལ་མེད་པ་དྲན་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་དངོས་པོའི་ཆོས་དེ་དག་མེད་ཀྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་པས། དེ་ཤེས་པར་འདོད་པའི་ཆོས་ཅན་ལ་ ཆོས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཤུགས་ཀྱིས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཡང་འདི་ཤུགས་ཀྱི་ཡུལ་ལ་ཕྱོགས་ཞེས་བརྗོད་དོ། །དེ་ནས་ཕྱིས་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་རྟེན་པའི་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་ལ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཞེས་བཏགས་སོ། །བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྒྱ་ཆེར་བསྟན་ཏོ། །གལ་ཏེ་ ཤེས་པ་མཐོང་བའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དུས་སུ་ཕྱོགས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་ཞེ་ན།དངོས་པོའི་ཆོས་གང་ལ་རྒོལ་བའི་གནས་སུ་གྱུར་པའི་ཆོས་ཀྱི་ཁྱབ་པར་སྒྲུབ་པར་འདོད་པའོ། །མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དེའི་ཆོས་གང་ཡིན་ པའི་ཆོས་ནི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཆོས་སོ།།རྣལ་མའི་རྣམ་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཀྱི་སྤྱི་དང་དོན་མཐུན་པ་ནི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སོ། །དེ་སྤངས་པ་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གང་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དུས་སུ་ཕྱོགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཡོད་པ་དེ་ཡང་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡན་ ལག་མ་ཡིན་པའི་ཕྱོགས་བརྗོད་པ་ནི་མི་རྟག་གོ་ཞེས་བྱ་བའོ།།འོན་ཏེ་གནས་སྐབས་ཅན་གཞན་ཡིན་ཡང་སྐབས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ལ་སོགས་པ་དག་བརྗོད་པ་ཡིན་ན་དེ་ཡང་ཕྱོགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་སུམ་འབྱིན་པ་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་དམ་བཅའ་བའི་ཚིག་གི་སྒྲུབ་ པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་ཡིན་པ་དང་།ཉེ་བར་སྦྱར་བ་དང་མཇུག་བསྡུ་བའི་ཚིག་དག་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་བརྗོད་དོ། །དེ་ལ་རེ་ཞིག་དཔེ་ལ་ལྟོས་ནས་ནི་དེ་བཞིན་ཉེ་བར་བསྡུ་བའོ། །དེ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་པའི་སྒྲུབ་པ་ནི་ཉེ་བར་སྦྱོར་བའོ། །དཔེར་ན་དེ་བཞིན་དུ་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུགས་བརྙན་གྱི་དོན་ཏོ།

我來為您翻譯這段藏文佛教邏輯學著作: 此外,通過說明宗法,間接地顯示了宗法性等,由地方的力量成就宗法等。若說由宗法等的力量而成為宗,對此回答如下: 在作為所立時,僅有宗法性等的分別,對於想要了知的具有差別的有法,如聲等,或如村落、馬場等人類居所的有法,通過現量了知所作性及煙等相,或應當了知。若其差別不確定,則憶念其他如瓶的量度等的存在。捨棄其差別,則憶念虛空或海等處無有。 雖無彼等實法,但由說宗法性等,即是對欲知的有法間接說明法的差別。這種間接對像即稱為宗。此後,隨順所欲而生起的依止,假名為宗法。這是對論典術語的廣泛闡釋。 若問:由見到認識的階段力量,在能立時如何有宗等分別?即是欲證諸法中成為諍論處的法遍。凡是同品中的法,即是同品法。正面形態中與所立法的共相相應者是同品,捨棄彼者即是異品。 若說在能立時有宗的結合,那也不是外支分的宗的表述,即說”無常”等。即使是其他情況,由語境力量說明宗法等,在宗的結合破除中也相同。因此,立宗語是能立支分,而相應語和結語非能立支分,如是說明。 其中,首先依據譬喻而作如是結集。非如是的能立即是相應。如是等詞即是影像義。 這是一個完整的直譯,我儘量保持了原文的邏輯結構和術語使用,同時使用了較為通順的現代漢語表達。這段文字主要討論了佛教邏輯學中關於宗、宗法等概念的定義和關係。

།འདིར་གཟུགས་བརྙན་ཡང་ཅི་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། དཔེར་ན་གྱུར་པའི་ཆོས་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་འགྱུར་བ་དང་ཆོས་མཚུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་འདི་ཡང་བྱས་པས་ཞེས་བྱ་བས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་སྲིད་པ་ནི་ཉེ་ བར་སྦྱོར་བའི་དོན་ཏོ།།འོ་ན་བྱས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདིས་སྲིད་པ་ཇི་ལྟར་བརྗོད་ཅེ་ན། མ་བརྗོད་དེ། བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པའི་ཆོས་ཙམ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱས་པ་ཉིད་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་བསྟན་ཏོ། །བྱས་པའི་ཕྱིར་སྒྲ་མི་རྟག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་སླར་ཡང་སྒྲ་ནི་ བྱས་པས་ཞེས་བྱ་བས་ཡོད་པའམ་མེད་པ་ཡིན་སྙམ་པ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བས་སྲིད་པ་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན།སྒྲ་ལས་བྱས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་གཏན་ཚིགས་བྱས་པ་ལས་ཐ་དད་པ་དོན་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་ཉེ་བར་སྦྱར་བ་ཡིན་ནོ། ངོ་བོ་ ཐ་དད་པའི་རྣམ་གྲངས་སུ་གྲགས་པ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ལ་གཏན་ཚིགས་བརྗོད་པའི་དུས་ཕྱིས་སྟོན་པ་ནི་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དཔེའི་གཏན་ཚིགས་བཞིན་དུ་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཡིན་ནོ།།གཏན་ཚིགས་བརྗོད་པ་ནས་མཇུག་བསྡུ་བ་སྟེ། དམ་བཅས་ནས་ཡང་དམ་བཅས་ བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཚད་མའི་འཐད་པས་དམ་བཅའ་བའི་ཡུལ་ནི་དོན་མ་ལུས་པ་ལས་བཟློག་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་དགག་པའི་ཕྱིར་ཕྱིས་བརྗོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མཇུག་བསྡུ་བའོ། །དམ་བཅའ་བ་ཁོ་ན་ཡང་བརྗོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་ སྒྲུབ་པ་སྟོན་པ་ནི།དམ་བཅའ་བ་ཡིན་ལ། གྲུབ་པ་སྟོན་པ་ནི་མཇུག་བསྡུ་བར་སྦྱོར་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་གི་སྒྲ་ཡང་སྣ་ཚོགས་པ་ལ་མཐོང་སྟེ་འོད་འདི་ཡང་ཐང་ཅིག་འབྱུང་ངོ་ཞེས་བརྗོད་པ་དང་། དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་འདི་ཡང་མཐོང་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་ གཏན་ཚིགས་བསྟན་པ་ནི་ཤུགས་ཀྱིས་ཉེ་བར་སྦྱར་བའི་ནང་དུ་འདུས་པར་བཟུང་སྟེ།དམ་བཅའ་བའི་ནང་དུ་འདུ་བ་ནི་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དམ་བཅའ་བའི་ཕྱི་ནས་གཏན་ཚིགས་འགའ་ཞིག་སྟོན་པ་ནི་འཇུག་བསྡུ་བར་སྦྱོར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །སྒྲ་མི་རྟག་པ་ཡིན་ཏེ་བྱས་ པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་སྒྲ་མི་རྟག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཡང་དམ་བཅའ་བརྗོད་པ་ལས་དོན་ཐ་དད་པ་བརྗོད་པ་ནི་མཇུག་བསྡུ་བ་སྟེ། དམ་བཅའ་བ་བརྗོད་པ་ལ་ངོ་བོ་ཐ་དད་པར་གྱུར་བའི་གཏན་ཚིགས་བརྗོད་པའི་དུས་ཕྱིས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་དཔེ་བརྗོད་བཞིན་ནོ། །མཐའི་ངོ་བོ་མཇུག་ པ་སྡུ་བའི་སྒྲ་ཡང་བསྒྲུབ་བྱའི་དོན་སྟོན་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་ངེས་པར་གཟུང་བར་འཇིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཡང་འགྲོ་བས་ན་འདི་རྭ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་འགའ་ཞིག་བརྗོད་པ་དེའི་ཚེ་རྟ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ།

這裡為您直譯這段藏文: 若問此處影像是什麼?譬如,已成為無錯謬法性的所立,與變化之法相同。如是,此處由”因為所作”之說而顯示所立的可能性,這是相應的意義。 若問:“因為所作”如何說明此可能性?答:並未說明,因為僅顯示能立所立之法。所作性是顯示能立所立之有法。因為所作,故聲是無常。複次,由”聲是所作”之說,對於存在與否的思慮,通過相應而令知其可能性,因為聲有所作性。如是,說明因相異於所作的意義,這是相應。 以不同體性的異名而聞名為差別,因為在說因相之後顯示是相應,故如同譬喻的因相而推度。從說因相到結語,因為從立宗又說立宗。為遮止以量理立宗境會導致違背一切義的過失,故后說者即是結語。 也非僅說立宗,為何?因為能立的顯示是立宗,而已成的顯示非結語相應。“又”字見於種種處,如說”此光又暫時生起”,如說”見到此乾闥婆城又”,此處也是,因相的顯示以間接方式攝入相應中,因為不可能攝入立宗中。 立宗之後顯示某些因相非結語相應。聲是無常,因為是所作。因此,“故聲是無常”這也是從說立宗而說異義即是結語,因為是在說立宗后、說與體性異的因相之後而說,如譬喻所說。 結尾本性的結語聲也非顯示所立義,因為是為確定執取。如有人說”因為行走故此是有角”時,即如說”非馬”一樣。

།དེའི་ཕྱིར་སྤྱི་སྒྲ་དང་ལྷན་ཅིག་པའི་དག་གིས་སྤྱོད་པའི་ཡུལ་དུ་ ཡོད་པ་ནི་བསྒྲུབ་བྱའི་དོན་བསྟན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ།རྒྱུ་བསྟན་པའི་དུས་ཕྱིས་སྐྱེ་བ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་སྔ་མ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་འདིར་དགག་པར་བྱ་སྟེ། མི་རྟག་སྟེ། སྒྲ་འདི་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་དེ་སྐད་དུ་སྦྱོར་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དམ་བཅའ་བའི་སྦྱོར་བ་ནི་དེ་མ་ཐག་པར་གསལ་བའི་ ཕྱིར་རོ།།འོན་ཀྱང་སྒྲ་ནི་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་མི་རྟག་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །ཡང་ན་གང་བྱས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པ་སྟེ། དཔེར་ན་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྒྲ་ཡང་བྱས་ པས་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུ་གཉི་ག་དེ་ལྟར་འདོད་པར་སྦྱོར་བར་བྱ་སྟེ།གཉི་གས་ཀྱང་བསྒྲུབ་བྱ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་གལ་ཏེ་སྒྲ་ནི་བྱས་པའི་ཕྱིར་གང་ཡང་དེ་ལྟ་བུ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་མི་རྟག་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་གཞན་ལ་བརྗོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྒྲ་ཡང་ བྱས་པས་ཞེས་བྱ་བས་གཟུགས་བརྙན་གྱི་དོན་ཉེ་བར་སྦྱོར་བའི་ཚིག་བརྗོད་པ་འདི་ནི་དོན་མེད་པ་ཡིན་ཏེ།གཟུགས་བརྙན་མེད་ཀྱང་དེ་མ་ཐག་པའི་སྦྱོར་བས་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲུབ་པ་ནི་གང་དོན་མེད་པ་དེ་ནི་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པས་བསྒྲུབ་པའི་ངག་ཏུ་བརྗོད་པར་མི་ བྱ་སྟེ།དཔེར་ན་སེའུ་བཅུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་བརྙན་གྱི་དོན་ཉེ་བར་སྦྱོར་བར་བརྗོད་པ་ཡང་དོན་མེད་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་དང་འགལ་བའོ། །རང་གི་དོན་གྱི་དོན་དཔོག་པ་ཡང་རིགས་པ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་མཐོང་བ་ཡིན་སྙམ་ན་འགའ་ ཞིག་སེམས་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་པ་ནི།འདི་ལྟར་བྱེད་པ་མེད། བྱས་པའི་དངོས་པོ་ཉིད་དུ་སྒྲ་ལ་བཟུང་བར་དེའི་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྒྲ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་གཟུགས་བརྙན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་གང་བྱས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་མི་ རྟག་པ་སྟེ།དཔེར་ན་བུམ་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྒྲ་ཡང་བྱས་པས་སྲིད་པར་འདོད་པའི་དོན་ཉེ་བར་སྦྱོར་བའི་ཚིག་གིས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་ཁོ་བོ་ཡང་ཡན་ལག་ཏུ་བྱེད་དེ། དམ་བཅའ་བའི་དེ་མ་ཐག་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པ་ཙམ་བསྟན་པ་མི་རྟག་པ་སྟེ། སྒྲ་ནི་བྱས་ པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པར་མི་བྱ་སྟེ།དམ་བཅའ་བའི་སྦྱོར་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་སྦྱོར་བའི་ཡན་ལག་གཞན་པ་ནི་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པའི་སྤྲུལ་གྱིས་ཟོས་པས་ཡན་ལག་ཏུ་མ་ནུས་པ་ཁོ་ནའོ། །གང་འདི་ ཡང་གྲུབ་པའི་དོན་བསྟན་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་མཇུག་བསྡུ་བ་ཟློས་པར་བཤད་པ་ཡོངས་སུ་སྤངས་པར་བརྗོད་དོ།

為您直譯這段藏文: 因此,與總稱詞共同存在於行境中者不能顯示所立義,因為如前例,在顯示因之後才見生起。對此應予遮破:並非如”無常,因為此聲是所作”這樣的相應,因為立宗的相應是緊接著明顯的。 然而,“聲是所作”,凡是如此者皆是無常,如瓶等。或者,凡所作者皆無常,如瓶等。如是,“聲亦所作”,應當如此兩種方式相應,因為二者皆能成立所立。 其中,若說”因為聲是所作,凡是如此者皆是無常,如瓶等其他”,如是”聲亦所作”這樣表達影像義的相應語是無義的,因為即使無影像,也能由緊接的相應而了知。 能立是:凡無義者,具慧者不應說為能立語,如”十猴”等語,如是說影像義相應也無義,這是與遍行相違。 若有人想:以此理趣也能見到推度自義,有人具有如是思慮,然而並非如此。聲上所取的所作事物性,憶及其無則不生,如是”聲是所作”並非造作影像義。然而,凡所作者皆無常,如瓶。如是,以相應語說明聲亦所作的可能性義。 我也將此作為支分,不應顯示緊接立宗的唯能立所立,如”無常,因為聲是所作”等,因為立宗相應不可能。因此,相應的其他支分,因被因相不成的魔所食,故唯不能成為支分。所說此亦是已顯示成就義相的結語重複,應當舍離。

།མཇུག་བསྡུ་བ་མེད་པར་དོན་བསྒྲུབ་པ་ཁོ་ན་ཡན་ལག་ལྔ་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་བརྗོད་པར་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་མཇུག་བསྡུ་བ་བརྗོད་པ་དོན་ མེད་དེ་དོན་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་མཇུག་བསྡུ་བ་སྦྱོར་བར་བྱ་བ་དང་།དེས་ཀྱང་བརྗོད་པར་ཡང་མི་བྱ་བ་དང་། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་གྲུབ་པར་བརྗོད་པ་ཡང་དམ་བཅའ་བར་འགྱུར་རོ། །རྨོངས་པའི་ལོག་པར་རྟོགས་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་ལ་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་ གྲུབ་པར་སྨྲའོ།།མཇུག་བསྡུ་བ་ནི་དམ་བཅའ་པའི་ཡུལ་གྱི་དོན་ཚད་མ་མཐའ་དག་གི་ཐབས་གཞན་མ་ལུས་པའི་ཡན་ལག་དཔྱད་ནས་མི་རྟག་པ་ཁོ་ནར་ངེས་པར་བཟུང་ནས་འཇུག་གོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་འཐད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་ཚད་མ་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་དེ་ལྟ་ན་ ཤུགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་ངེས་པར་གཟུང་བ་ཡིན་ནོ།།འདི་ལྟར་གང་བྱས་པ་ཡིན་པ་སྟེ། མི་རྟག་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །སྒྲ་ཡང་བྱས་པས་ཞེས་བྱ་བས་མི་རྟག་པ་ཉིད་མེད་པར་མི་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །སྒྲ་ལས་བྱས་པ་ཉིད་ཡོད་པར་ བཤད་པ་དེའི་ཤུགས་ཀྱིས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་ངེས་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ནི་འདི་བརྗོད་པའི་ཤུགས་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་དོན་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཡང་བརྗོད་པ་ནི་རྒྱུ་མི་དམིགས་པ་དང་། འདིར་ཡང་བཟློག་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བར་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཡང་འདོགས་པར་མི་བྱའོ། ། ངག་གིས་དེ་རྣམ་པར་གཅད་པའི་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པའི་འདིར་རྒྱུར་འགྱུར་ཏེ། བྱས་པ་ལ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཁྱབ་པ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྦྱོར་བ་ཡང་གང་ཤུགས་ཀྱིས་རྟོགས་པ་དེ་ནི་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པས་སྒྲ་སྦྱར་བ་འམ་ཚིག་དེ་ཟློས་པར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་གཞོན ནུ་མ་ཁང་པའི་ནང་ན་མེད་པ་འམ།མི་གསོན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེའི་ཤུགས་ཀྱིས་དེ་ཕྱི་རོལ་ན་ཡོད་པར་བརྗོད་པར་རྟོགས་པ་བཞིན་དུ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་དང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་བརྗོད་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་མི་རྟག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་ བ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱི་ནས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།སྔ་མ་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་ལྟོས་ནས་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་དང་། འགལ་བ་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །བསྒྲུབ་བྱ་གཉིས་ལ་ལྟོས་ནས་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་སོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མཇུག་བསྡུ་བའི་ཡན་ལག་ གཞན་བསྟན་པ་ནི་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པར་བཤད་དོ།།ཇི་སྐད་དུ། སྔ་མ་ལ་ལྟོས་དམ་བཅའ་སོགས། །ངག་གི་དོན་བརྗོད་ཟིན་པ་ལ། ཐ་དད་པ་ཡི་ཚིག་གིས་ནི། །དོན་གཅིག་སྟོན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །དེས་ན་འབྲེལ་པ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། །མཇུག་བསྡུ་པ་ནི་ལོགས་ཤིག་ བརྗོད།།ཅེས་བྱ་བ་ལ། དེ་ཡང་འདིས་བསལ་བ་ཡིན་པས་རྒྱ་ཆེར་བརྗོད་པར་བྱའོ།

沒有結語而僅以成立義為五支能立,說這樣是合理的,這是不對的。若非如此,則說結語成為無義,因為義已成立,應當將結語配為能立支分,且不應再說,未成立能立的說法也將成為立宗。 對於不依賴愚者的錯誤認識,說是已成立無常性。若說結語是在考察立宗境義的一切量的所有其他方便支分后,確定唯是無常而趣入,這是不合理的。若不依賴其他量,則以力用確定所立義。 如是,凡所作者即是無常,如瓶等。聲亦所作,即是無常性之不離。說聲有所作性,以其力用確定聲是無常。 由此表達的力用令所詮義得以了知,故說因不可得,於此亦不應稍加轉詰相違之過。語言具有遮遣彼之果,於此成為因,因為成立所作遍於無常性。 相應也是:凡由力用了知者,具慧者加以語言相應或重複其語即成重複,如說”少女不在屋內”或”人已死”,由其力用了知”彼在外”一樣,由說宗法、隨行、返遮的力用也能了知彼。 因此,“是無常”等后說的所立義,前者是就所立而言的遍行相違所得。就二所立而言是自性因。正因如此,說明其他結語支分即是因不成立。 如說:“就前者而言,立宗等,于已說語義,以差別語,非顯一義,故由關聯成,結語別說。“此亦為此所遮,應廣說。

།རྗེས་སུ་གྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་ཅས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་གྲངས་པ་གཞན་གྱི་རྒྱུས་འཇུག་པས་གཉིས་པ་ཤུགས་ཀྱིས་གོ་པ་ཡིན་པས་གྲུབ་མ་ཟིན་པ་ཡང་བརྗོད་པར་མི་བྱའོ། །ཀུན་ལས་བཏུས་ པའི་འགྲེལ་པ་མཁན་གྱིས་ཡུལ་བསྟན་པ་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ།མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ལན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གཏན་ཚིགས་བསགས་པ་སྟེ། དམ་བཅའ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ། ཕྱོགས་ཀྱི་ཚིག་བཞིན་ དུ་བསྒྲུབ་བྱ་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ།།གཏན་ཚིགས་ལྡོག་པ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྨྲས་པ། ཕྱོགས་ཀྱིས་ཆོས་ཀྱི་ཚིག་ལ་ཡང་དེ་དང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་དང་མ་ངེས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཕྱོགས་ཆོས་ཡོད་པར་འགྱུར་ཀྱང་གོ་བར་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ ཀྱིས་ཐེ་ཚོམ་བསྐྱེད་པས་ཕྱོགས་ཀྱི་ཚིག་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།ཐུན་མོང་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་བཞིན་ནོ། །དེ་དག་གིས་དེ་དང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །ཐེ་ཚོམ་སྐྱེད་པའི་ཡན་ལག་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ཉིད་གསལ་བར་བྱེད་པ་ནི། ཕྱོགས་ཀྱིས་ཆོས་ཀྱི་ཚིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །འདིས་ནི་དེ་མ་ཐག་པའི་གཏན་ཚིགས་དེ་འཁྲུལ་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་འབྲེལ་པ་མ་བསྟན་པའི་མཉན་བྱ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་ནི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་མེད་པ་ཉིད་དུ་འཁྲུལ པ་མེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན།འབྲེལ་པ་བསྟན་པའི་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་དེ་ལས་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་མ་ངེས་པ་ཚིགས་མེད་པར་ལྡོག་གོ། །འདི་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ཡིན་ཏེ། འདིའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཚིག་དང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་བསྟན་པ་ནི་ བདེན་ན་གལ་ཏེ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན་ཡང་དེ་ལས་བསྒྲུབ་བྱ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།།བརྔས་ཟིན་པ་ཟོར་བས་རྔ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ན་བྱེད་པ་ཡང་དོན་ཅི་ཞིག་རྒྱས་པར་བྱེད། འབྲེལ་པ་མ་བསྟན་ན་གཏན་ཚིགས་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེའོ་ཞེས་འཆད་དོ། ། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་འོན་ཏེ་སྦྱོར་བ་གཞན་དེས་བསྒྲུབ་བྱ་འགྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དོན་མེད་པ་ཉིད་དེ་སྦྱོར་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཕྱོགས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་ཇི་ལྟར་ནུས་པར་འགྱུར། དེས་ཀྱང་ཚུལ་གསུམ་པ་བསྟན་པའི་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སློབ་དཔོན་གྱིས བཤད་པ་དང་འགལ་བར་འགྱུར་རོ།

隨行和返遮二者是由其他異門因而趣入,第二由力用可知,故不應說未成立者。《集論》註釋者說”若說示境”等,“非是”等是回答。“若”等是積聚因,成為成立立宗的支分,因為如同宗支,是了知所立的確定因相。 若說因的返遮有疑,答:宗法語亦同樣,故成相違及不定,因為雖有宗法亦不令了知。正因生疑,宗支非是能立,如共同等語。由此說”因與彼相等”等。是顯示生疑支分。 明顯彼等即是”宗法語”等。此說明緊鄰的因是錯亂的。那麼,未顯關聯的所聞性等宗法能立支分,非是于無異品性無錯亂性;當顯示關聯的能立支分時,由彼疑惑的不定則無語而返。 如是思維:由此與宗支相等故,彼亦成能立。若說顯示為真,則若非有,由彼不成所立故。已收割者不應以鐮刀收割,作用又何所廣益?未顯關聯則因生疑故。正因此而生疑,如是解釋。 若如是,則由彼其他相應無有成就所立故,成無義性而不相應。若非如此,如何能成立宗?由此亦將違背阿阇黎所說的顯示三相的他比量。

།དེ་ལྟ་ན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་དང་འབྲེལ་པ་ལ་བརྗོད་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བརྗོད་པ་ཇི་ལྟར་སྤོང་བ་ཡིན་ཞེ་ན། འགལ་བ་མེད་དེ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་དང་འབྲེལ་པ་དག་གིས་བསྒྲུབ་བྱ་བརྗོད་པ་ཡིན་པས་གསལ་བར་བྱེད་པ་ལ་འཕངས་པ་དེའི་ཕྱིར་གཞན་ དག་ཕྱོགས་དང་ཉེ་བར་སྦྱོར་བར་བྱེད།བརྗོད་པ་ལ་སོགས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཚིག་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །བཤད་པའི་དོན་འདི་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་དང་འབྲེལ་པ་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་གིས་བརྗོད་པར་འདོད་ པའི་དོན་གྲུབ་པའི་རྒྱུར་རིགས་པ་ཡིན་ཏེ།གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བའི་བསྟན་པའི་དོན་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་ཀྱིས་ཆོས་བསྟན་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ཞེས་འགལ་བར་བྱེད་དོ། །ཕྱོགས་བརྗོད་པ་འཕངས་པ་ནི་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ ནོ།།དེ་དག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱོགས་བརྗོད་པ་ནི་ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་ཀྱིས་འཕངས་པར་བརྗོད་པ་དང་མཚུངས་སོ་སྙམ་ནས་རྟགས་ཀྱི་ཚིག་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། བརྗོད་པ་དང་དོན་གཅིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ཁོ་བོ་ཅག་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་བསྟན་པ་ནི་དཔེ་དང་ གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་འདོད་པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་མེད་དོ།།ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་རྟོག་གེའི་བསྟན་བཅོས་བདེན་པ་ཉིད་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་འབྲེལ་པ་མང་པོའི་སྦྱོར་བ་ནི་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་མཚན་ཉིད་ལོག་པར་རྟོགས་པའི་བྱེ་བྲག་ དགག་པ་ནི་ཞར་ལ་བྱུང་བས་ཆོག་སྟེ།རྣལ་མ་དེ་ཉིད་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེའི་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་ནི་གཉུག་མའི་དོན་གྱི་ཆོས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་གསལ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་ཚིག་རྐང་པ་གཉིས་ཡིན་ནོ། །ཤེས་པར་འདོད་པ་མ་ཡིན་ པ་ནི་ཕྱིར་རྒོལ་བས་སོ།།བསྟན་བཅོས་ལ་བརྟེན་པའི་གཡོ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་ནི་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ཞར་ལ་འོངས་པ་ནི་དོར་བར་བྱ་བ་ཙམ་ཡིན་པས་རྒྱ་ཆེར་བརྗོད་པར་མི་བྱའོ། །དཔེར་ན་བློ་དང་དབང་པོ་དང་ཡུལ་དག་གི་ཚོགས་ལས་ཐ་དད་པའི་བདག་ཡོད་དམ་མེད་ཅེས་འདྲི་ བར་བྱེད་པ་ན་རིགས་པ་ཅན་གྱིས་བརྗོད་པ།ཚད་མ་ནི་ཡོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་ཡིན་པ་དང་ཡུལ་མ་ཡི་པ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཁོ་བོའི་མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཁོ་བོའི་ཡུལ་ལ་སོགས་པ་རོག་པར་བྱེད་པ་དང་ཤེས་པ་རིག་པར་བྱ་བ་ཐ་དད་པའི་ ཤེས་པ་སྟེ།རང་གི་རྒྱུ་ལ་རག་ལས་པའི་སྐྱེ་བ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་སྐྱེས་བུ་གཞན་གྱི་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། དེས་ན་རྫས་ནི་ཡོད་པའི་ཕྱིར་མི་རྟག་པ་དང་ལྡན་པའོ།

若問:如此則如何能遮遣由說宗法和關聯而說所立?答:無相違。因為由宗法和關聯說所立,故由明顯而牽引,因此他人與宗相應。已說捨棄承許說等為能立的語言。 所說義理是:因為唯有宗法和關聯的隨行與返遮,才是所欲說義成立之因的道理,其他則不然。因此,為成立所量示義,是顯示宗法,而非其他,如是相違。宗的說示是明顯。 “由彼等”是說宗的說示與說三相因牽引相等,故說因語,因為說示與義是一故。對此,我等認為顯示所量是譬喻與因的境,故無相違。 “故”即是因為。由彼論理論著應說真實性,故多關聯相應是無關聯。由彼本身遮遣相錯解的差別是旁述即可,應說正說。 其事物體效能立支分即是本義法能立支分,彼即非明顯者是兩句。非所欲知即是敵論者。依論著的詭辯等語是無關聯旁述,僅應捨棄,不應廣說。 譬如,當問離開覺、根、境聚集之外有無我時,正理派說:量是有等境與非境無差別的境者,我的現量等是我的境等了別及知覺差別的覺知,因具依自因的生故,如他補特伽羅的覺知。由此,實有故具無常。

།རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དང་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྫས་དང་ཡོན་ཏན་དང་ལས་དག་ཁྱད་ པར་མེད་པའི་ཕྱིར་འབད་པ་ཆེན་པོས་ཡོད་པར་སོགས་པར་ཁྱད་པར་མེད་པར་སྨྲའོ།།ཡོད་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཡུལ་དང་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཤེས་བྱའི་ཡུལ་ཉིད་དུ་ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་མེད་ཀྱང་རྣམ་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པ་ལ་ཕན་ འདོགས་པའི་གཏན་ཚིགས་སུ་རྗེས་སུ་བརྗོད་པར་གཞན་མི་ཤེས་པའི་རྗེས་སུ་བརྗོད་པ་ལ་སོགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།འདིར་སྒྲུབ་པ་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་བས་ལན་གཞན་གྱིས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱེད་པའི་ནུས་པ་གནོད་པའི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ནོ་ ཞེས་བྱ་བར་ཡོངས་སུ་གཟུང་བར་བྱའི་ཞར་ལ་བྱུང་བ་གང་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ།།བདག་མེད་པར་སྨྲ་བ་ལ་དཔེ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་སྨྲ་བར་བྱེད་ཅེ་ན། གང་ལ་རྫས་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་གྱི་ཚོགས་དགག་པ་དང་། སྒྲུབ་པའི་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་འདུལ་བས་ ཀྱང་བདག་ཏུ་སྨྲ་བའི་ང་རྒྱལ་གྱི་རྒྱལ་མཚན་མ་ལུས་པ་སེལ་བར་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་སྟོན་པ་དེས་ན་གླུ་དང་གར་ལ་སོགས་བ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་ཞར་ལ་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལ་གཞན་དག་དང་གཞན་དག་ལ་ནི་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས། འོ་ན་ནི་ཁོ་བོ་ཅག་ སངས་རྒྱས་པས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཇི་སྲིད་དུ་དགག་པ་བྱེ་བྲག་དང་བཅས་པ་བརྗོད་པ་ཇི་ལྟར་ཡིན།ཁོ་བོ་ཅག་སངས་རྒྱས་པ་འདི་སྐད་བརྗོད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་བདག་མེད་བརྗོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་ནོ། །མང་པོ་རྣམས་ལ་མང་པོའི་ཚིག་གིས་བརྗོད་ པར་མི་ནུས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།གང་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་འདི་རང་གི་ཕྱོགས་པ་དག་ཉིད་གཞན་འབའ་ཞིག་ཡིན་གྱི། གཞན་ལ་ལྟོས་ནས་མང་པོའི་སྒྲ་དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདི་འདྲ་བ་ཉིད་རྒོལ་བར་ འདོད་པས་དཔེར་བརྗོད་པ་ཡིན་གྱི།གཞན་དག་ལ་མ་ཡིན་པ་ནི་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་རྨོངས་པས་སྨྲ་ལ་མངོན་པར་ཞན་པའི་ཕྱིར་འདི་ཉིད་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་སྒྲའི་བསྟན་བཅོས་ནི་དོན་མེད་པར་བསྟན་པར་འགྱུར་བ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་བ་གཞན་ གྱིས་རྒྱལ་པོ་ཁྱེད་པས་ཁོ་བོ་ཅག་ནི་འཁོར་གྱིས་བརྟེན་པའི་སློབ་དཔོན་གྱིས་ཤེས་རབ་ཀྱིས་མངོན་པར་རློམ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་བརྗོད་པ་ལྟ་བུའོ།།མཁས་པ་དམ་པ་ནི་དམ་པའི་བློ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་བཞད་གད་བྱེད་པ་ཡིན། ཀྱེ་མ་ཞེས་བྱ་བ་འདིར་ཁ་བསྐང་བར་ བྱའོ།།ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་བཅུ་གཉིས་རྒྱས་པར་སྤྲོས་ནས་སྟོན་པ་ནི་རྒྱལ་དཔོག་པའི་བསྟན་བཅོས་ལས་དེ་ཡང་རྒྱལ་བ་པའི་འདོད་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ།

如因果、總別等,即因實、德、業無差別,故以大功用說有等無差別。有等於境與非境無差別的所知境性,雖無某些法的差別相,但隨說為有助於成立所立相的因,非是隨說他不知等故。 此中應當理解:說能立等語句是能令他了解的能力,是能害因。應配合”何為旁述”。 若問:對說無我者說何等喻?答:于遮遣實等過失聚,以及佛法調伏亦能除盡說我慢幢等相,故示歌舞等是旁述。於此,何須說及他人與他人? 那麼,我等佛教徒所說,如何是帶差別的遮遣之說?我等佛教徒如是說,如說無我。非不能以多數詞說多數。 若問:“何者”是為說故?答:如是。因為此唯是自部派他者,非依他而如是配合多數詞故。此等是論者所欲譬喻,非為他者而說。或因愚癡說而明顯衰弱故說此。 如是,聲明論將成無義,正因此故,其他大車師說:“王啊!我等以眷屬所依師之智慧而增上慢”,如是說。勝善巧者具勝慧故,豈會譏笑?此處應補”嗚呼”。 廣說十二量相,是從勝論論典中,彼亦是說勝論派意趣。

།དེ་ན་རྟག་པར་དམ་བཅའ་བ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་རྟེན་སྒྲ་དང་བུམ་པ་ལས་གང་ཡང་རུང་བའི་གཉིས་པ་དང་བཅས་པ་ཞེས་བྱ་ བའི་དམ་བཅའ་བ་འདི་ཉེ་བར་བཀོད་ནས།མཚན་ཉིད་བཅུ་གཉིས་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་གིས་ལན་འདེབས་པར་བྱེད་དོ། །རེ་ཞིག་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་གཅིག་ཡུན་རིང་པོ་ནས་བརྗོད་པས་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་རིག་པ་ནི་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །འཇུག་པའི་ཚིག་གིས་བྱུང་བ་ དང་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་དང་ཕྲ་བ་དང་བར་དུ་ཆོད་པ་དང་།བསྐལ་བའི་དོན་བསྟན་པ་ལ་ཅུང་ཟད་ཅིག་ཀྱང་དབང་པོ་རྟོགས་པར་ནུས་པ་མེད་དོ། །འདི་ལྟར་ཡོད་པ་དང་འབྲེལ་པའི་སྐྱེས་བུའི་དབང་པོ་ལས་ཀྱང་སྐྱེས་པ་ནི་མངོན་སུམ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་མེད་པར་རིག་པར་བྱ་བ་དམིགས་ པའི་ཕྱིར་རོ།།འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་བ་ཉིད་གྲུབ་པ་མེད་པར་ཡང་མི་རྟོགས་པ་ཉིད་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་མ་བྱུང་བ་ལ་སྐད་ཅིག་མ་རིགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་དེ་ནི་དེ་དང་འདྲ་བའི་ཆོས་ལོགས་ཤིག་ཏུ་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ན་ཡང་ དངོས་པོའི་ཆོས་མ་སྨྲས་སུ་ཟིན་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ།རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཀྱི་ནང་དུ་འདུས་པའི་ཕྱིར་རྒོལ་བས་ཤེས་པར་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་དེ་ལས་ལོགས་ཤིག་ཏུ་ནི་དམ་བཅའ་བ་ལས་གཞན་པ་གཏན་ཚིགས་དང་དཔེས་སོ། །གང་ གི་ཚེ་འདི་དག་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་མ་བརྗོད་པའི་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚར་གཅད་པའི་གནས་སུ་འགྱུར་རམ་ཞེ་ན།བཤད་པ། རྒོལ་བས་དེ་ལྟར་དངོས་པོ་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་མ་བརྗོད་པ་དང་། ལན་བརྗོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེས་ནི་གཉིས་ལས་གཅིག་ཀྱང་རྒྱལ་བ་དང་ཕམ་པར་ མི་འགྱུར་རོ།།ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རྒོལ་བ་རྒྱལ་བ་མེད་པ་འམ། །ཕྱིར་རྒོལ་བས་དེའི་དངོས་པོ་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཕམ་པ་ཡང་མེད་དེ་དེ་ནི་སྒྲུབ་པ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྒོལ་བ་ལ་ཡང་དེ་དག་ལ་མེད་པའི་ཡིན་ནོ། ། ད་ནི་ཕྱིར་རྒོལ་བར་ཚར་གཅད་པའི་གནས་པ་བསྟན་པ་ནི། རྒོལ་བ་སྐྱོན་མི་བརྗོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཡུལ་གང་ལས་ཤེས་པར་འདོད་པ་དག་ལའོ། །ཤེས་པར་མི་འདོད་པ་ལ་ཡང་སྐྱོན་མི་བརྗོད་པ་ནི་ཉེས་པ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་དགོངས་སོ། ། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་སྐྱོན་དེ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། བཤད་པ། མ་ཚང་བ་ཉིད་ནི་དྲུག་སྟེ། རེ་རེ་དང་གཉིས་གཉིས་ཀྱིས་སྒྲུབ་པར་མ་བརྗོད་པའོ། །མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ཅིག་ཅར་སྦྱོར་བ་མ་ཡིན་ན་རྣམ་པ་དྲུག་ཏུ་མ་ཚང་བའི་སྐྱོན་ཇི་ལྟར་འདོད པར་འགྱུར་ཞེ་ན།གང་གི་ཆ་ཐམས་ཅད་ལས་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ལས་ཁྱབ་པ་དག་ཐ་དད་པ་དེ་ལ་ལྟོས་པ་དེས་ན་འདི་རྣམ་པར་གཞག་གོ།

於此,立常住論題時,安立”聲與瓶二者任一為真實性所依並具第二”之論題后,以十二相等語句作答。首先,長久宣說量之一相,則能悟入相之法。 以趣入語說過去、未來、微細、間隔、遠離等義時,諸根毫無能解之力。如是,即使是與存在相關的人之根所生亦是現量,因為無因而得見所知故。 未成立行苦性,亦非不了知性已成,因為于非緣起者,剎那性不應理故。若謂:如是則應說彼為異法,雖未說事物之法等,如是等類攝入所立法中故是論者所欲了知。彼異於此,即以因喻而異於論題。 若問:當此等能立支未說時,豈成如前所說諍負處?答:論者如是未說事物能立支及所答,二者皆不成勝負。何以故?因未說能立故論者無勝,對論者未解其事故亦無負,因彼依能立故。正因此故,于論者亦無彼等。 今說對論者諍負處:謂”論者不說過失”等。於何處?于欲知者。于不欲知者不說過失亦非過失,當如是思。 若問:彼能立過失為何?答:不圓滿有六:以一一及二二而未說能立。若於同品、異品有無非同時相應,如何許為六種不圓滿過?因於一切分近加行中差別遍及故,由此安立此等。

།འོ་ན་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་ལ་མ་བསྟན་པ་ལ་སོགས་པ་དེའི་ཚེ་ཡང་དཔེའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བར་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེ་ན། འདི་གཞན་ ལ་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་ཡང་གཏན་ཚིགས་ལ་སྐྱོན་གཅིག་ཁོ་ན་དང་ལྡན་པར་མི་འགྱུར་ལ།དཔེ་ལྟར་སྣང་བ་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱི་དཔེར་བརྗོད་པ་ནི་རིགས་པའི་ཐིགས་པར་རྒྱས་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། །དེ་དག་སྒྲ་གང་དང་གང་གིས་བལྟ་བར་བྱ་བ་མ་བརྗོད་པའོ། །མ་བརྗོད་པ་དེ་ཡང་རྣམ་པ་ གསུམ་གྱི་རྒྱུས་ཡིན་ཏེ།དེ་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་སྐྱོན་མེད་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །འོ་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་སྐྱོན་མེད་པ་བརྗོད་པ་ལ་རྒོལ་བས་སྐྱོན་བརྗོད་པ་ཚར་གཅད་པའི་གནས་རིགས་པ་ཡིན་ན་སྐྱོན་དང་བཅས་པ་ཉིད་ལ་ཤེས་པ་ནུས་པ་མེད་པ་དག་ གིས་སྐྱོན་མ་བརྗོད་ཀྱང་རྒོལ་བས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་སྐྱོན་ཅན་སྦྱར་བའི་ཕྱིར་རྒོལ་བ་ཕམ་པར་རྣམ་པར་གཞག་ཕྱིར་རྒོལ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འདིར་སྨྲས་པ། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་སྐྱོན་ཅན་བརྗོད་པ་ཡིན་ཡང་ཞེས་བྱའོ། །གལ་ཏེ་རྒོལ་བས་ཕྱིར་རྒོལ་བ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་ པར་བྱེད་པ་སྐྱོན་ཅན་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེས་ཅིའི་ཕྱིར་ཕམ་པར་མ་གྱུར་ཞེ་ན།འབའ་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ཡིན་ན། ཅིའི་ཕྱིར་ཕམ་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གྲུབ་པ་ལས་ཉམས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། བརྩད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སུན་མ་ཕྱུང་བའི་ ཕྱིར་རོ།།ལན་གཞན་ནི། སྐྱེ་བོ་ངན་པའི་ལོག་པར་རྟོགས་པས་ཐ་སྙད་མཛེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་རིགས་པའི་ལུགས་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པར་རྒྱལ་བར་འདོད་པའི་རྒོལ་བ་འགའ་ཞིག་ཚིག་དོར་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ཁོ་ན་དོན་དུ་གཉེར་ན་ནི་རིགས་པ་ བརྗོད་པ་ལས་ཕྱིར་རྒོལ་བས་རྟོགས་པས་དོན་དེ་རིགས་པས་ཁས་བླང་བར་བྱའོ།།འོ་ན་ཏེ་རང་གི་ཕྱོགས་སུ་ལྷུང་བའི་སྟོབས་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་བརྗོད་པ་ཡང་རིགས་པས་རྟོགས་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་དེས་ཕྱིར་རྒོལ་བ་ལ་དེའི་རིགས་པས་དོན་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་ དབང་པོ་ཉེ་བར་གྱུར་པ་ལས་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དམ་པ་རིགས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་རྩོད་པ་བྱེད་པ་འཇིག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱའོ།།གལ་ཏེ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྲུང་བ་ནི་ཇི་སྐད་དུ་དེ་ངེས་པར་བསྲུང་བ་སྒྲུབ་པའི་དོན་དུ་གཡོ་སྒྱུ་ནི་ས་བོན་སྐྱེད་པ་ལ་ཚེར་མའི་རིབ་མ་བྱེད་པ་ བཞིན་ནོ་ཞེའོ།།མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སློབ་དཔོན་གྱིས་སོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྲུང་བ་ནི་འདི་ལྟར་ལེགས་པར་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། ངེས་པར་རྟོགས་པ་དྲུང་ཕྱུང་བ་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ། །དེ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་བཤད་པ་དང་། སྒྲུབ་པ་ལྟར་ སྣང་བ་སུན་འབྱིན་པ་བདག་མེད་པའོ།

若問:當未顯示隨行與返遮等時,是否也應說為喻過?答:雖此於他成過,然因不僅具一過失,至於十八種似喻之舉例,當詳見《理滴論》。彼等未說以何等言詞觀察。 此未說有三種因,即所謂”能立無過”等。若問:于說無過能立時,論者說過失為諍負處是應理,然于有過者,雖無力了知者未說過失,因論者已用有過能立,故應安立論者為負,對論者則不然?此中答:雖說有過能立等。 若問:若論者為遮對論者而用有過能立,彼何故不成負?答:說”唯”等。若如是,為何非負?因已失真實性故。非難,因未破故。 另答:惡人邪解令言說不雅,故非理法,有欲勝之論者不當用詞藻等非正言說。若求真實,則應由說正理令對論者瞭解,應以正理承許彼義。 若問:因具偏執己方之力而說亦是以理了知時,彼時以其正理于對論者無具義理解時,因根近故能令了知,則善人依理爭論將壞? 若謂:守護真實如說”為成定護彼,詭詐如荊籬護種子”。“非”者是大師說。守護真實如是善妙,因從定解拔除故。“彼無”者,謂無能立之說及破似能立。

།རྣམ་པ་གཞན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལོག་པར་སྟོན་པ་མེད་པའོ། །ཇི་ལྟར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་སྐྱོན་མེད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། སྨྲས་པ། དེའི་སྐྱོན་ཡིན་པར་འདོད་པ་ཡིན་ཡང་གྲུབ་པ་ལ་གནོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱས་པ་སྒྲ་མི་རྟག་ པ་ཙམ་སྒྲུབ་པ་ལ་བྱེད་པ་ལ་བརྗོད་པར་མི་འོས་པར་འགྱུར་བ་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་མི་འདོད་ཀྱང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་རྐང་མིག་པ་འགའ་ཞིག་རིགས་པ་མི་ཤེས་པ་བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་པས་དེ་ཐམས་ཅད་འདོད་ན།དེའི་ཚིག་ཙམ་གྱིས་བསྟན་བཅོས་དང་དམ་བཅའ་ལ་ སྐྱོན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།བསྟན་བཅོས་ལ་བརྟེན་ནས་ཁས་བླངས་པ་ཙམ་གྱིས་བསྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན། དྲིས་པའི་ཡོན་ཏན་དུ་གྱུར་པ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་གཏན་ཚིགས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་དམ་བཅའ་ བ་འདི་དང་འགལ་བར་འགྱུར་རོ།།དེ་བཞིན་དུ་དྭ་ར་དྭ་ཛས་སྐྱོན་གཞན་འདི་ཡང་རྗོད་པར་བྱེད་དེ། བདག་མེད་དོ་ཞེས་དམ་བཅའ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་པན་ཚུན་འགལ་བ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་བདག་ནི་དངོས་པོ་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ དེ་དགག་པ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འདི་ནི་མི་རིགས་ཏེ། ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ལས་བྱུང་བ་བདག་ཉིད་རྣམ་པར་རྟག་པ་དངོས་པོར་སྣང་བའི་ངོ་བོའི་སྒྲའི་དོན་ལ་གཞན་དག་རྟག་པ་དང་ཁྱབ་པ་ལ་སོགས་པ་བདག་གི་ཁྱད་པར་གྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་དངོས་པོར་ཁས་ བླང་བ་དགག་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར།འདི་ཉིད་ཆོས་ཅན་དུ་རྣམ་པར་གཞག་ཅེས་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་སེམས་པར་བྱེད་དོ། །ཅི་བདག་འདི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྣང་བའི་དོན་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་མངོན་པར་འདོད་པ་དངོས་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནམ་མ་ཡིན་སྙམ་པ་འདིར་རྣམ་པར་ རྟོག་པའི་སྣང་བ་འདི་ཉིད་ནི་དོན་ལས་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་དང་།དེ་གཉིས་བློས་གཞག་པའི་སྦྱོར་བ་ལས་བདག་ཏུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྣང་བ་ལས་ཐ་དད་པ་ཕྱི་རོལ་གྱི་མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་པ་ཉིད་སྒྲའི་དོན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ནི་དགག་པ་དང་སྒྲུབ་པ་ ཡང་མེད་དོ།།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི། གཅིག་ཏུ་དོན་དམ་ལ་འཇུག་པ། ལྟ་བ་བྱེ་བྲག་གཞན་དག་ནི། །དོན་རྣམས་ལ་ནི་སྒྲ་རྣམས་དག་།རྒྱུ་མེད་ཅན་འགྱུར་མི་འཇུག་ཅིང་། །འདས་དང་མ་སྐྱེས་པ་ལ་ཡང་། །ཚིག་འགའ་ཞིག་ཀྱང་བརྫུན་པ་ཡིས། །དོན་ཅན་དུ་ནི་མི་ འགྱུར་ཕྱིར།།འདི་དག་བློ་ཡུལ་དོན་ཅན་འདོད། །དེ་ཡང་དངོས་པོར་ཁས་ལེན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འདི་དགག་པར་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ཡུལ་དང་དུས་སོ་སོར་ངེས་པ་ལ་ལྟོས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྣང་བའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲ་འདི་ཉིད་ཀྱང་ཡུལ་མེད་ པ་མ་ཡིན་ནོ།

“其他方式”指無顛倒顯示。若問:如何是無過能立?答:雖承認是其過失,但因不害成立故。如在證成聲是無常性時,雖不承認虛空功德,某些不懂正理的勝論派者因承許論典而接受一切,僅憑其言說並非對論典和宗的過失,故此亦非正理。因為不能僅依論典承許而成立。若非如此,以此所問功德,因相違證故,將違背此宗。 同樣,德羅婆遮也說此另一過失:主張”無我”等是相互矛盾,因為”我”表達實體,而”無”是否定其表達。此不應理,因為欲破除他人以常遍等我之特徵性質執實有,此乃從無始習氣所生、顯現為實有自性的詞義。故立此為有法,思維其有無。 此我是分別顯現義?還是如所欲求從實物生?此中因分別顯現非從義生,且由二者意識安立結合而了知為我。因詞義非異於分別顯現的外境相,故無遮遣與成立。 若非如此: “唯一趣入勝義, 諸異見解者, 于諸義上語, 無因不趣入, 於過未等上, 任何虛妄語, 皆不成有義, 許此心境有義。” 欲破除此執實有的分別,因為它是依賴於特定境時的分別顯現境故。此語亦非無境。

།དེས་ཀྱང་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པ། གང་གང་ལ་འགོག་པ་དེ་ནི་དེ་ལས་གཞན་པ་ནི་ཡོང་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཇི་ལྟར་མེད་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བུམ་པའི་སྒྲ་བྱམ་པར་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་དུ་ཆུག་པ་དེ་ལྟར་ན་ཡང་ཡུལ་དང་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལས་འགོག་ པར་བྱེད་དེ་བུམ་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་དུ།ཁྱིམ་འདི་ན་མེད་དོ་ཞེས་ཡུལ་གྱི་བྱེ་བྲག་འགོག་པ་དང་། དེ་ལྟར་མེད་དོ། །སྔར་མེད་དོ། །ཕྱིས་མེད་དོ་ཞེས་དུས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་འགོག་པ་ཡིན། ཐམས་ཅད་ན་འདི་མེད་ཅེས་འགོག་ན་ཐམས་ཅད་དུ་བུམ་པ་ཉམས་སུ་མ་མྱོང་ བ་དགག་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་བདག་ཀྱང་མི་འགྱུར་རོ། །འདི་ཡུལ་གྱི་བྱེ་བྲག་དང་དུས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ལ་འགོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་རེ་ཞིག་ཡུལ་གྱི་བྱེ་བྲག་ལ་འགོག་ན་དེ་ནི་བདག་ལ་མི་རིགས་ཏེ། བདག་ལ་ཡུལ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡུལ་གྱི་བྱེ་ བྲག་ལ་འགེགས་པས་བདག་དགག་པར་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་དང་།དེ་ཁྱེད་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ལུས་ལ་བདག་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གང་གི་ལུས་ལ་བདག་མི་འགོག་པར་བྱེད། གལ་ཏེ་ལུས་ལ་བདག་མེད་དོ་ཞེས་དེ་ལྟར་འགོག་གོ་ཞེ་ན། སུའི་ཡུལ་ལ་བདག་འདི་ འགོག་པ་ཡིན།དེ་ལྟར་ན་བདག་ནི་གང་གང་ལ་ཡང་བདག་མེད་དོ། །མེད་པ་འདི་ཉིད་ཅི་ཞིག་ཡིན། ཁྱད་པར་འགོག་པའི་ཕྱིར་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚིག་གི་ཚུལ་ཅི་ཞིག་ཡིན། འདི་ནི་འདི་ལྟ་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཚིག་གི་ཚུལ་གྱིས་ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་གྱུར་པ་དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་བསྟན་པར་ བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་།བདག་འདི་ནི་འགའ་ཞིག་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་བསྟན་པ་དེ་བཞིན་དུ་དུས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ལ་ཡང་དགག་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་ནི་དུས་གསུམ་དུ་མི་གསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་འགོག་པར་བྱེད་ན་ནི་སྒྲ་ཡུལ་དང་བཅས་པ་བརྗོད་ དགོས་ན།ཚིག་གཅིག་ཀྱང་དོན་མེད་པར་མ་མཐོང་ངོ་། །འོན་ཏེ་ལུས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་བདག་གི་སྒྲ་རྗོད་པར་བྱེད་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཇི་ལྟར་འགལ་བ་མེད་པ་ཡིན། བདག་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་འདིའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ལུས་ལ་སོགས་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ་ ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་འབྲེལ་བ་མེད་པ་མང་པོ་དེ་གསལ་བ་ཡིན་ནོ།།དམ་བཅའ་བ་དོན་གྱི་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཡང་སྤྱི་འམ་ཁྱད་པར་ཞིག་ཡིན་པར་གྱུར་ན། གང་བརྩལ་མ་ཐག་ཏུ་འབྱུང་བ་ཉིད་ནི་དམ་བཅས་པའི་དོན་གྱི་ཕྱོགས་གཅིག་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཅན་དུ་མཚོན་པར་བྱ་བ་ལས་མ་ལོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་དང་གང་ལས་ཉེ་པར་མཚོན་པ་དེ་ནི་དེའི་ཕྱོགས་གཅིག་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཁང་བཟངས་ཀྱི་ཕྱོགས་བྱ་རོག་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ།

其亦如是說:凡所遮遣者,除此之外別無他義。譬如,即便就無而言,瓶聲令人了知瓶,如是亦從處所時間差別而遮遣,如說”無瓶”般,說”此屋中無”是遮遣處所差別,如是”現無”、“先無”、“后無”是遮遣時間差別。若說”一切處皆無此”,則不應理,因為不應遮遣一切處皆未經驗瓶。 同樣,我亦不成。若說此是遮遣處所差別與時間差別,則:若是遮遣處所差別,於我不應理,因我無處所故,以遮遣處所差別不應成立遮遣我故,且汝不許此故。若說”身中無我”,則問:于誰之身遮遣我?若說如是遮遣”身中無我”,則問:于誰之境遮遣此我?如是,我於一切處皆無。此無性究竟是何?若說因遮遣差別故是無,此言說方式為何?因為應當如其所是而以言說方式顯示,且此我于某處無故。 是故,如是所說,於時間差別亦不應遮遣,因我於三時不明顯故。若欲遮遣我,則應說有境之聲,然未見一語無義。若於身等諸法說我聲,如是又如何無相違?關於”無我”,其義是此:將成為”無身等”,如是等諸多無關聯者皆明顯。 若所說”宗是義之一分”為總相或別相,則剛尋即得者非是宗義之一分,因未離開所標舉有法故。凡由何所標舉者,彼非其一分,如屋角非烏鴉。

།གཞན་ནི་མི་རིགས་ཕྱིར་མི་འདོད། །ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྐང་མིག ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་ཇི་སྐད་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ།དམ་བཅའ་བ་ལ་གནོད་པ་དང་། དམ་བཅའ་བ་གཞན་དང་། དམ་བཅའ་དང་འགལ་བ་དང་། དམ་བཅའ་བ་བཀག་པ་དང་། གཏན་ཚིགས་གཞན་དང་དོན་གཞན་དང་། དོན་མེད་པ་དང་། རྣམ་པར་མི་རིགས་ པའི་དོན་དང་།འབྲས་བུ་མེད་པ་དང་། དུས་མ་ཡིན་པ་དང་། མ་ཚང་བ་དང་། ལྷག་པ་དང་། ཟློས་པ་དང་། རྗེས་སུ་མ་བརྗོད་པ་དང་། མི་ཤེས་པ་དང་། དགོས་པ་མེད་པ་དང་། སྤངས་པ་དང་། ཁོང་དུ་མ་ཆུད་པ་དང་། བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་ལ་ལྟོས་པ་དང་། རྗེས་སུ་མ་ སྦྱོར་བ་ལ་སྦྱོར་བ་དང་།གྲུབ་པའི་མཐའ་དང་། གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་རྣམས་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་པོ་འདིས་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་རྟོགས་པར་བྱའོ། །མི་མཐུན་པའི་དཔེ་ལ་ཁས་ལེན་ན་དམ་བཅའ་ལ་གནོད་པ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་བཤད་བྱེད་པའི་ སུན་དབྱུང་ནས་རྣམ་འགྲེལ་བྱེད་པ་ལ་གནས་པའི་ཕྱོགས་ལ་སྨྲས་པ་དེ་ཉིད་བསྟན་པར་བྱ་བ་ནི།དྭ་ར་དྭ་ཛས་བཤད་པ་སུན་དབྱུང་ནས། ཁོ་བོ་ཅག་འདི་ཉིད་རེ་ཞིག་ངེས་པར་བྱས་ནས་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེས་དགོངས་སོ། །དེ་ལ་རྣམ་བཤད་པའི་འདོད་པ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ ལ་མི་མཐུན་པའི་ཆོས་དུ་མས་གནོད་པར་བྱེད་པ་སྟེ།དཔེ་དང་མི་མཐུན་པར་ཤེས་ནས་དམ་བཅའ་བ་སྤོང་བ་ནི་དམ་བཅའ་ལ་གནོད་པའོ། །དཔེ་བསྟན་པ་ནི་སྒྲ་མི་རྟག་སྟེ་དབང་པོས་གཟུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བུམ་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱས་པ་ལ་གཞན་གྱིས་སྨྲས་པ་སྤྱི་ནི་རྟག་སྟེ། དབང་ པོས་གཟུང་བར་བྱ་བར་མཐོང་བ་ཅིའི་ཕྱིར་སྒྲ་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་མི་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའོ།།ལན་དུ་བརྗོད་པ་ནི། གལ་ཏེ་འདི་དབང་པོས་གཟུང་བར་བྱ་བར་འདོད་པར་མ་ཟད་ཀྱི་བུམ་པ་ཡང་རྟག་པ་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་འདི་དང་དཔེ་རྟག་པ་དང་ཉེ་བར་ མཇུག་བསྡུ་བས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཕྱོགས་པ་བཞིན་ནོ།།ཕྱོགས་སྤངས་པ་ནི་དམ་བཅའ་བ་ལ་གནོད་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །དམ་བཅའ་བ་ལ་བརྟེན་ནས་ཕྱོགས་སུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེའོ། །རྣམ་འགྲོལ་བྱེད་པས་འདི་དག་སུན་དབྱུང་བ་ནི་འདི་ལྟར་ཤེས་པ་ནི་མེད་ན་ཇི་ལྟར་འདི་དམ་ བཅའ་བ་ལ་གནོད་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ།ཕ་རོལ་པོས་སྤྱི་དཔེར་བརྗོད་པ་ནི་གཏན་ཚིགས་མ་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། མ་ངེས་པའི་སྐྱོན་གྱི་སྒོ་ནས་རང་གི་དཔེ་རྟག་པར་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་བསྟན་པས་ཀྱང་དཔེ་མ་གྲུབ་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དཔེའི་སྐྱོན་འདི་འམ། གཏན་ ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་དེས་དམ་བཅའ་བ་ལ་གནོད་པའི་ཚར་གཅད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དཔེ་ལ་གནོད་པས་དམ་བཅའ་བ་ལ་གནོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཚར་གཅད་པར་གདགས་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། དཔེ་དངོས་པོ་མེད་པ་ཉེ་བར་བཏགས་པ་མི་སྲིད་དོ།

“因不應理故不許其他”,此即所說的二十二種負處: 即:宗過失、異宗、違宗、遮宗、異因、異義、無義、不應理義、無果、非時、不全、過多、重複、未復說、不知、無用、已舍、未解、觀待問難、不相應而相應、宗義、似因等為負處。應當了知此二十二種差別。 若於相違喻上承許,即為宗過失。為顯示從破斥論釋者而住于論釋者立場所說者,即:從破斥德瓦羅阇所說后,我等當先確定此義而說,如是思惟。其中論釋者之主張是:以多種相違法對所立法作破斥,了知與喻相違而捨棄宗,即為宗過失。 舉例說明:對”聲是無常,因為是感官所取,如瓶”,他人言:“共相是常,既見為感官所取,何故聲亦不如是?” 答覆說:若不僅承許此為感官所取,則瓶亦將成常。其能立及常喻相近結合,故立即傾向。捨棄立場即稱為宗過失。因依宗而成為立場故。 論釋者如是破斥:若無了知,如何說此為宗過失?對方舉共相為喻是因不定,因以不定過失門顯示自喻為常故。以顯示亦成為喻不成過失故,此喻過或因過非成宗過失負處。 若謂以喻過失成立宗過失而施設負處,則不可能假立無實體喻。

།དམ་བཅའ་བ་ལ་གནོད་པ་དངོས་ཀྱི་ ཡུལ་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ།།ད་ནི་རྣམ་འགྲེལ་བྱེད་པའི་འདོད་པ་ནི་རང་ཉིད་ཉེ་བར་འགོད་དེ། མི་མཐུན་པའི་དཔེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །འདིར་དཔེ་མངོན་པར་འདོད་པ་གང་ཞིག་ཡིན། གལ་ཏེ་རེ་ཞིག་འདིར་འཇིག་རྟེན་པས་བརྟགས་པའི་དཔེ་དེ་ནི་གྲགས་པ་ཡིན་ པ་དེའི་ཚེ་བཤད་པར་བྱེད་པའི་འདོད་པ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་དེ་བྱས་པ་མེད་དོ།།རྣམ་པ་གཞན་དུ་ན་དེ་ནི་རྟོགས་པའི་ཐབས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། སྨྲས་པ་དེ་ལ་མ་མཐོང་བ་དེ་དག་ཀྱང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཆ་ཤས་ཅན་ཡིན་པར་མཇུག་བསྡུ་བ་ནི་མཐར་གནས་པའི་ཕྱིར་ཉིད་དཔེ་ ཡིན་ནོ།།དེས་ན་རང་གི་སྒྲས་ནི་ཁྱད་པར་དང་ལྷན་ཅིག་བསྡུ་བའོ། །དེ་ལས་བཟློག་པ་ནི་མི་མཐུན་པའི་དཔེའོ། །དཔེར་ན་སྒྲ་མི་རྟག་སྟེ། དབང་པོས་གཟུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་རྒོལ་བས་བརྗོད་པ་ན་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། །སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་ དབང་པོའི་གཟུང་བར་བྱ་བ་དེ་རྟོགས་པ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དེ་ལ་ཡང་འཇུག་པས་གཏན་ཚིགས་འཁྲུལ་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་ལྟར་སྤྱིའི་སྒོ་ནས་གནོད་པར་འགྱུར་བར་བཤད་པ་དེ་ལྟར་ན་སྒྲ་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་ཡོད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། འདི་ནི་དམ་བཅའ་ལ་གནོད་པ་ ཞེས་བྱ་བ་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ།།ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྒྲ་མི་རྟག་པར་དམ་བཅས་པར་བཏང་བའི་ཕྱིར་དང་། དམ་བཅའ་བའི་སྒྲས་ཆོས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ཆོས་ཅན་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཆ་ཤས་ཀྱི་སྤྱི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་ནི་ འདིར་དྭ་ར་དྭ་ཛའི་འདོད་པ་སྤངས་ཤིང་དོར་བ་ཡིན་ཏེ།དམ་བཅའ་བ་སྤངས་པའི་རྒྱུའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དམ་བཅའ་བ་ལ་གནོད་པར་གནས་པ་གང་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་ངེས་པ་སུ་ཞིག་གིས་བྱས། འདི་སུ་ཞིག་གི་ཡིན་སྙམ་དུ་རྣམ་པ་གཞན་གྱི་སྒོ་ནས་རང་གི་ཕྱོགས་ དང་།གཞན་གྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་སྒོ་ནས་དམ་བཅའ་ལ་གནོད་པ་ཡིན་ནོ། །མི་སྦྱོར་བ་ཉིད་དམ་བཅའ་བ་ལ་གནོད་པ་འདོད་དོ་ཞེ་ན། གནས་སྐབས་དེ་ལས་གཞན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་ལ་ངེས་པར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་གཞན་ཡང་སྲིད་པར་འགྱུར་ བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།གཙོ་བོ་རྒྱུ་མཚན་དེ་དེ་ལ་བསྟན་པས་གཞན་ཡང་བསྟན་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་འདིར་ཡང་བཤད་པ་འདི་དག་ཉིད་ཀྱང་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་བརྗོད་པ་ལ་སོགས་པའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ཕྱིར་རྒོལ་བས་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་ བརྗོད་པས་རྒོལ་བའོ།།དམ་བཅའ་བ་ལ་གནོད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཡང་དག་པའི་སྐྱོན་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ།

現在應當闡述宗過失的真實對境。今當陳述論釋者的主張,即”相違喻”等。此中何者是所許喻?若暫且此處世間所計度的喻是共許者,則與論釋者的主張並無差別。若謂另有方式,則因無了知方便故。 所說彼等未見者亦是能立支分,以究竟住故即是喻。因此,自語即與差別一起攝集。與此相反即是相違喻。例如,當論者說”聲是無常,因為是感官所取”時,即具相違方。感官所取的聲等,了知彼相違方亦轉,因此成為因錯亂。如是從共相門說成過失,如是則于聲亦將如是存在故,此即稱為宗過失負處。 何以故?因捨棄聲無常之宗故,且宗語表述由法差別化的有法,因是支分共相故。此中已捨棄並拋離德瓦羅阇的主張,因為是捨棄宗之因故。所謂宗過失處,誰能確定其差別?此是誰的?從另一方面通過了知自方與他方而成為宗過失。 若謂不相應即是宗過失,則因無有異於彼情況故,因決定說義故。若謂尚有其他可能,則因已顯示彼主要理由,故必定顯示其他。此處所說這些即是宣說因過等。何以故?因如是對論者宣說因過故,將成宗過失,因是正確宣說過失故。

།རྩོད་པ་གཞན་འདིར་ཡང་སྤྱི་ནི་རྟག་པ་སྟེ། དབང་པོས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པས་སྒྲ་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བརྗོད་པ་འདི་ནི་འབྲེལ་པ་མེད་ པ་ཉིད་ཡིན་ནོ།།གང་གི་ཕྱིར་རང་བཞིན་དུ་གནས་པའི་སྤྱིའི་བདག་ཉིད་བསྟན་པ་ཙམ་གྱིས་སྤྱིའི་བདག་ཉིད་ཅི་ཡོད་པར་འགྱུར་རམ། དེ་ཡང་དབང་པོའི་གཟུང་བྱ་ཡིན་པས་རྟག་པ་སྒྲ་ཡིན་ཡང་མ་དཔྱད་པར་རྟག་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་འགྱུར་རམ། འདི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། སྤྱི་ཡང་ རྟག་པ་དང་དབང་པོའི་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཉིད་དེ་ནི་བུམ་པ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་ཡང་དབང་པོས་གཟུང་བར་བྱ་བ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་དུ་འགྱུར་རོ།།གཞན་ཡང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཤེས་པས་འདིར་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ནས། དེའི་ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། སྤྱི་ཡང་རྟག་ པ་དེའི་ཆོས་ཡིན་པས་སོ།།གང་གི་ཕྱིར་སྒྲ་མི་རྟག་པར་བརྗོད་པ་ལ། འགའ་ཞིག་གིས་སྒྲ་རྟག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་གཙོར་ཉེ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི་སྤྱི་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ཆོས་ཅན་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་རྟག་པ་དང་མ་ཡིན་པ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ ན།མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཤེས་པས་སོ། །ཡང་ན་འདིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་སྐད་བཤད་པ་འདི་ཉིད་གཙོ་བོའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་བསྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་མ་བརྗོད་པའོ། །དམ་བཅའ་བའི་དོན་བཀག་པ་ལ་ཆོས་རྣམ་པར་བརྟགས་ནས་དེའི་དོན་སྟོན་པ་ནི་དམ་བཅའ་བ་ གཞན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཚན་ཉིད་གཉིས་པའི་མདོ་ཡིན་ཏེ།ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཀུན་ལ་ཡང་སྦྱར་རོ། །འདིའི་དོན་བགག་པའི་གཏན་ཚིགས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་པར་བརྗོད་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དག་གི་ཆོས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གི་རྒྱུར་གྱུར་ པས་སྔར་དམ་བཅས་པའི་དོན་ལས་བསྟན་པ་དོན་ནི་དམ་བཅས་པ་གཞན་དུ་བྱེད་པ།དཔེར་ན་བུམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། སྒྲ་ལ་ཡང་ཡིན་པས་བུམ་པ་བཞིན་དུ་མི་རྟག་པར་འགྱུར་རོ། །སྒྲ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལྷག་མའོ། །འདི་དག་དགག་པ་ནི་འདིར་ཞེས་བྱ་ བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ།རྣམ་ཕུག་གིས་བཤད་པའི་ཊཱི་ཀཱ་བྱེད་པས་འདིར་ཕམ་པར་འདོད་པས་ན་དོགས་པ་བསུ་བ་ནི། ཐམས་ཅད་དུ་སོང་བ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བས་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པ་བཤད་པ་ཡིན་ནམ། གཏན་ཚིགས་ཁྱད་པར་དང་བཅས་པ་མི་མཐུན་པའི་ ཕྱོགས་ལ་མེད་པས་དམ་བཅའ་བ་གཞན་པ་ཚར་གཅད་པའི་གནས་མ་ཡིན་གྱི།གཏན་ཚིགས་ཁྱད་པར་བསྟན་པས་གཏན་ཚིགས་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཡིན་པས་འདི་ནི་ཤིན་ཏུ་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་མཁས་པའི་བློས་རྣམ་པར་ དཔྱོད་པ་ན།དམ་བཅའ་བ་གཞན་པར་བཤད་པར་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།

此處另一爭論:“共相是常住,因為是感官所取”,以此說明聲亦將如是,此說實為無關。因為僅僅顯示自性安住的共相本性,豈能成就共相本性?又因是感官所取而常住的聲,若不觀察,豈能領悟常住? 應當如是:共相雖是常住且是感官所取,然于無常瓶等亦見感官所取故,成為懷疑。又因不相順,由法了知此處亦非合理,故說”彼法”。因為共相亦是彼常住之法故。 因為對”聲是無常”之說,若有人說”聲是常住”,則成為相違方之主要,而非共相,因為彼是異有法故。如是常與非常何以故?因了知相違方故。或者”由此”之語,即是未說如前所述此即主要理由之能立支分。 遮破宗義后觀察法而顯示其義,即”異宗”是第二相之經,皆應配以”負處”。此義謂因存在於相違方之遮破因,如是由順方法差別之因,從先前所立義中顯示之義即成異宗。例如,如同瓶非遍行,聲亦如是,故如瓶成無常。“聲亦”為余語。 此等遮破即說”此處”等。由勝敦所釋之註釋者此處許為負處,故迎疑問:“非遍行”是說明因差別耶?因具差別于相違方無故,異宗非負處,而因顯示因差別故,異因成負處,此極合理。如是以智者慧觀察宗法性時,因不成立所說異宗故。

།གང་གི་ཚེ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དུ་བསྟན་པས་གཏན་ཚིགས་གཞན་པ་ཚར་གཅད་པའི་གནས་སུ་འགྱུར་བར་གཞན་གྱིས་བརྗོད་པ་དེའི་ཚེ་ཤིན་ཏུ་མཛེས་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ཡིན་པ་ནི་ བློའི་དམ་བཅས་པ་གཞན་པ་ནི་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དཔེ་བརྗོད་པ་དང་ཆོས་མཐུན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི། ཆོས་མཐུན་པའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་གྱི། དེའི་དམ་བཅའ་བའི་མཚན་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་སྟོན་པའི་ དམ་བཅའ་བ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཁས་བླངས་པ་འདིས་དམ་བཅའ་བ་དམ་བཅའ་བས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ན་དམ་བཅའ་བ་ཙམ་གྱིས་སྤངས་པ་ནི་འདོད་པར་གྲུབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེས་ཀྱང་དང་པོའི་སྔ་མ་ལས་དམ་བཅའ་བའི་གཞན་པ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་གཏན་ཚིགས་དབང་ པོས་གཟུང་བར་བྱ་བ་མི་བརྗོད་དོ།།དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་འདི་ལྟ་བུའི་དམ་བཅའ་བ་སྒྲུབ་པའི་ཆེད་དུ་དམ་བཅའ་གཞན་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱིས་པས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །ངོ་བོ་འདི་ལྟ་བུ་ལ་གཞན་དག་དགོས་པའོ། །མཚན་ཉིད་ངེས་པ་ནི་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ཁོ་ན་ནས་ཡིན་ ནོ།།དམ་བཅའ་བ་གཞན་པར་བརྗོད་པ་ནི། དམ་བཅའ་བ་གཞན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཚར་གཅད་པའི་གནས་འདི་གང་ཞིག་ཡིན། །འོན་ཏེ་མཚན་ཉིད་འདི་འདྲའོ། །ཞེས་པའི་ངེས་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དམ་བཅའ་བའི་དོན་བཀག་པ་ལ་ཆོས་རྣམ་པར་བརྟགས་ནས་དེའི་དོན་ཏོ་ཞེས་དེ་ ལྟར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ།།འོན་ཏེ་དེ་ལས་བཟློག་པ་གཞན་པ་སྟོན་པའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ན། མཁས་པས་དམ་བཅའ་བས་བསྒྲུབ་པར་བརྗོད་པས་ཇི་ལྟ་བ་དེ་ལྟར་བསྒྲུབ་བྱ་མི་འགྲུབ་པ་ཡིན་ན། མ་གྲུབ་པ་དང་འགལ་བ་དང་མ་ངེས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་ ན་དེ་དག་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་མ་བརྗོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཁྱེད་ཀྱིས་བརྗོད་པར་མི་བྱའོ།།དེས་ན་མཁས་པ་དག་གིས་ཀྱང་། །ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །ཚད་མ་བརྗོད་པ་མེད་པ་རང་གི་བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་འགྱུར་བའི་སྤྱི་དེ་ཉིད་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ ཞེས་དེ་ལྟར་བསྟན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།འདི་ལྟར་སྣང་བའི་སེམས་ཀྱིས་གཞན་གྱི་གཞུང་ལུགས་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ན་ཚད་མ་མེད་པའི་ཚིག་གཞན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་བས་མ་ངེས་པའི་སྐྱེ་བོ་མཁས་པ་དེ་ལྟར་ངེས་པར་མི་བྱའོ། །ཚད་མ་དང་ལྡན་པའི་ཁས་བླངས་པ་ མཁས་པས་དོར་བར་མི་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ།།འདི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ་ཚད་མས་མ་བསྒྲུབས་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལས་ནི་རྒྱལ་བ་ཡིན་པར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་མ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དམ་བཅའ་བ་དང་གཏན་ཚིགས་དག་འགལ་བས་དམ་བཅའ་བ་དང་འགལ་ བ་ཞེས་བྱ་བ་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ།།ཡོན་ཏན་ལ་མ་གཏོགས་པའི་དོན་ནི། རྫས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམ་བཅའ་བའོ།

當他人說由顯示因之差別而成為異因負處之時,極為妥善。因為此即是智慧之異宗無關故。 所說”舉例與法相順”等,法相順之所立能立是因,而無彼宗相之所立顯示之異宗故。若以此承許以宗證宗,則不能成立僅以宗而遮破之所欲。即便彼亦是初前之異宗,然不說感官所取之因。是故說”如此類宗為證明故而以異宗為能立”是愚者之言。如此體性為他人所需。相之決定唯由無關故。 所說異宗者,此異宗負處為何?抑或無有”此是如是相”之決定,因為是遮破宗義后觀察法而顯示其義故。若說因顯示與彼相違之異故無過失,則智者說以宗證明如是不能成立所立,于不成、相違、不定等亦作結合時,汝不應說彼等能立支分未說等。故說”由諸智者”。 無說量度之自論是承許,如是顯示彼共相即不成立之義。如是以顯現心安立他宗時,無量之他語即見真實,不定之人不應如是決定為智者。因不應舍具量之承許故。如是由無量所成之能立則不成勝,因未遮相違方故。 由宗與因相違故,宗相違是負處。不屬功德之義即是”實”,此即是宗。

།གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལས་དོན་གཞན་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཏེ། དེ་ནི་འདིར་དམ་བཅའ་བ་དག་གཏན་ཚིགས་སུ་ འགལ་བའོ།།གལ་ཏེ་ཡོན་ཏན་ལས་རྫས་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལས་དོན་གཞན་མི་དམིགས་པ་ནི་འཐད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཏེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལས་དོན་གཞན་མ་དམིགས་པས་ཡོན་ཏན་ལས་ཐ་དད་པའི་རྫས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཐད་པ་མ་ ཡིན་ནོ།།འདི་ཉིད་ཀྱིས་དམ་བཅས་པ་དང་གཏན་ཚིགས་འགལ་བས་དམ་བཅས་པ་རང་གི་ཚིག་དང་འགལ་བར་བཤད་པ་ནི། མདོ་བྱེད་པས་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་དོན་དུ་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དགེ་སྦྱོང་མ་སྐྱེས་བུའི་ལོངས་སྤྱོད་པ་སྤངས་པའི་སྦྲུམ་མའི་སྐྱེས་བུའི་ལོངས་སྤྱོད་པ་ མེད་ན་མེད་པ་ཡིན་པས་རང་གི་ཚིག་དང་འགལ་བ་ཡིན་ནོ།།གཏན་ཚིགས་ཀྱི་འགལ་བ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བཤད་ཟིན་པ་དང་སྦྱར་རོ། །དེ་ཐ་དད་པ་ནི་སྣ་ཚོགས་པ་སྟེ་གཅིག་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཚོགས་པ་ལས་དངོས་པོའི་སྒྲ་སྦྱར་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱིར་བརྗོད་པ་ནི་ བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་དངོས་པོའི་སྒྲ་སྦྱར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།གང་གི་ཕྱིར་ཚོགས་པ་ཞེས་བྱ་བར་བརྗོད་པ་ནི་གཅིག་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །གཅིག་པ་སོགས་པ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་བཞིན་དུ་བ་ལང་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ ལ་བསགས་པ་ལས་རྫས་སུ་བསྟན་པ་འདི་ལ་འདུས་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ།།འདི་ཐམས་ཅད་ཚོགས་པ་ལས་རྫས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བ་ལང་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོར་རྣམ་པར་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བས་རྣམ་པར་གནས་པའོ། །ཐ་དད་པ་ཕྲ་མོ་དང་ཆེས་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བ་དང་དེ་ ལས་ཀྱང་ཆོས་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་མོ་སྟེ།གང་ཐ་མི་དད་པ་ནི་དེ་ལས་བཟློག་པའོ། །གང་གི་ཕྱིར་འདི་ཐ་དད་པ་ལས་བཟློག་པ་དེ་ནི་འོན་ཏེ་གཅིག་པར་སེམས་ན། རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཐ་དད་པར་སེམས་པ་དེ་ནི་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་ཞེས་བྱའོ། །ཀྱེ་མ་འདིར་མཐོང་བ་ ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ན།རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཚོགས་པའི་ངོ་བོ་དེ་སུ་ཞིག་གི་ཚོགས་པ་ཡིན་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དེ་བཞིན་དུ་ལྷག་མའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ལ་ཡང་ངོ་ཞེ་ན། རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྫས་བརྒྱད་འདུས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་བསྟན་བཅོས་དང་འགལ་བར་འགྱུར་རོ། ། འདི་རྣམས་ལས་རྫས་ནི་གང་། སྒྲ་མེད་ཕྲ་རབ་རྡུལ་རྣམས་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་དེའི་ཕྱིར་གཅིག་ཏུ་མི་འཐད་པ་དུ་མར་འཐད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་རྨོངས་པ་སྟེ། འདིའི་རྒྱུ་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། གང་གི་ཕྱིར་དུ་མའི་མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་པ་འདི་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་ལ ཚུལ་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡན་ལག་ཅན་གཅིག་ཏུ་འདུས་པའི་དངོས་པོ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་སྒྲ་གཅིག་རྟོགས་པས་ན་ལྷག་མ་ཤུགས་ཀྱིས་རྟོགས་པར་བྱའོ།

因不見色等外之義故,此為因。此中宗與因相違。若功德異於實,若不見色等外之義不應理,或由不見色等外之義,異於功德之實不應理。 由此宗與因相違故,說明宗違自語,因論師為顯示義故。沙門女捨棄男子受用之孕婦無男子受用,以無則無故,是違自語。以因相違即已說竟而結合。彼差別即是種種,無一性之義。因於聚合上安立事物之詞故。 總說即是于瓶等安立事物之詞故之義。因說”聚合”即是承許一性。“一性等”等者,如是于牛性等積聚而顯示為實,此說為和合。此一切由聚合為實者,即住于牛性等事物之體性。 差別有微細、極微細,及較彼更微細之法。若無差別即與彼相反。因此若思維此無差別之反面為一性,思維極微差別者即名為等聚。 嗚呼!此處所見為色等,極微聚之體性是誰之聚合?如是說于余功德等亦然。若爾,則違背”極微是八實和合”之論。此等中實為何?“無聲微塵是”,是故一性不應理而多性應理,此極愚癡,因其因不成立。因於此不同品相等功德,生起執持等支分合一之事物體性。故由了知一聲而余當由勢力了知。

།འོན་ཏེ་དམ་བཅའ་བ་དང་གཏན་ཚིགས་ལ་འགལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཐོག་མ་དང་ཕྱི་མ་དང་ཁྱད་པར་མེད་ པ་དེ་ལྟ་ན་གཉིས་ཀ་རྟེན་པར་མི་སྲིད་ཀྱང་འགལ་བར་བརྗོད་པ་དང་འདོད་པ་གང་ཡང་རུང་བར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དྭ་ར་དྭ་ཛས་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དམ་བཅའ་བ་དཔེ་དང་འགལ་བ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་གསལ་བ་ནི་གཅིག་གི་རང་བཞིན་ཏེ། ཚད་མ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་ ཁམ་ཕོར་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ།།ཁམ་ཕོར་ལ་སོགས་པའི་དཔེ་གཅིག་གི་རང་བཞིན་བརྗོད་པའོ། །དཔེར་གྱུར་པའི་རང་བཞིན་ནི་རང་བཞིན་གཞན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་བཞིན་གཅིག་ཡིན་པའི་ཁམ་ཕོར་ལ་སོགས་པའི་དཔེར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཏན་ཚིགས་ དང་དཔེ་ལ་སོགས་པ་དང་འགལ་བ་ནི་དཔེར་ན་ཡོན་ཏན་ལས་མ་གཏོགས་པའི་རྫས་གཞན་ཉིད་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་དཔེར་ན་བུམ་པ་བཞིན་ནོ།།བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པ་སྨོས་པས་གཏན་ཚིགས་ལ་གནོད་པའི་དཔེའོ། །སོགས་པ་སྨོས་པ་ནི་གཏན་ཚིགས་དང་ ཉེ་བར་སྦྱར་བ་དང་།མཇུག་བསྡུ་བའི་འགལ་བ་ཡང་གཟུགས་པར་བྱའོ། །དཔེ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། སྒྲ་ནི་མི་རྟག་པ་ཡིན་ཏེ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་བྱས་པ་དེ་ནི་མི་རྟག་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའོ། །དེ་བཞིན་སྒྲ་བྱས་པས་ཞེས་བྱ་བ་ཉེ་བར་སྦྱར་བ་དང་གཏན་ཚིགས་འགལ་ བའོ།།དེ་བཞིན་དུ་དཔེ་ལ་ལྟོས་པ་དང་དེ་བཞིན་དུ་མཇུག་བསྡུ་བ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་། ཉེ་བར་སྦྱར་བ་ཡང་བཤད་དོ། །འདིར་ཡང་དཔེ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་དེ་ལ་ལྟོས་ནས་ཉེ་བར་སྦྱར་བ་དང་། གཏན་ཚིགས་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་འདྲ་བའི་སྦྱོར་བ་ ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་མི་རྟག་གོ་ཞེས་བྱ་བས་ཚད་མ་དང་འགལ་བའི་དམ་བཅའ་བ་དང་།གཏན་ཚིགས་ནི་དཔེར་ན་དྲོ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། མེའི་རྫས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཆུ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་མངོན་སུམ་དང་འགལ་བའོ། །གཞན་གྱི་ཕྱོགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་དང་ རང་གི་ཕྱོགས་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ།འདི་དག་གཏན་ཚིགས་དང་དམ་བཅའ་གཉིས་ཀ་དང་འགལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་གཟུང་བའི་ཕྱིར་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ལོགས་ཤིག་ཏུ་བརྗོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་བསྟན་པར་མི་བྱའོ། གཞན་གྱི་ཕྱོགས་ཞེས་བྱ་ བ་ནི་འདིར་རྐང་མིག་ལ་སོགས་པ་གཞན་གྱི་ཚད་མ་བྱེད་པས་མ་ངེས་པ་བརྗོད་པའོ།།རང་གི་ཕྱོགས་ལ་མི་ལྟོས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཞེས་བྱེ་བྲག་པའི་ཚད་མ་བྱེད་པས་གཞན་ལ། གཞན་ལ་འཁྲུལ་བར་བརྗོད་པས་ན་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་བ་ལང་ཉིད་ལ་སོགས་པ་འཁྲུལ་བ་ བརྗོད་པ་ནི་འགལ་བའི་ལན་བརྗོད་པ་ཡིན་པར་དེ་ལྟར་གྱུར་པ་མ་ངེས་པའི་ཡུལ་གང་ཡིན་ཞེ་ན།གཉི་ག་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། རྒོལ་བ་དང་ཕྱིར་རྒོལ་བ་གཉིས་པའི་ཕྱོགས་ལ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པར་ཁས་བླངས་པའོ།

若問宗與因相違否?如德瓦德瓦扎所說,初后無差別,如是雖二者不可依止,然說為相違及所許任一。 宗與喻相違者,如明顯是一性,因具量故,如碗等。碗等喻說一性。所喻之性因為異性故,一性之碗等非為應理之喻。 與因喻等相違者,如除功德外不見他實故,如瓶。說瓶等差別即是違害因之喻。等字表示應當包括因之結合及結論之相違。 其喻如是:聲是無常,因所作故。凡所作者皆無常,如虛空。如是”聲所作”之結合與因相違。如是觀待喻、如是結論、如是所立及結合亦已說。此中喻顛倒故,觀待彼之結合與因相違。 由是如此結合故,說”無常”即違量之宗,因如”非熱,因為火之實故,如水”,此違現量。“他宗”等。“及無觀待自宗”等所說,此等與因宗二者相違故,不應說為別立破諍處。 “他宗”者,此處指迦毗羅等他量論師所說不定。“不觀待自宗”者,即毗舍師量論師對他說錯亂故為差別。若爾,說牛性等錯亂即是相違之答,如是不定之境為何?說”二者”等,即能立與所立二者之宗皆許為成立。

།དེ་ནི་མ་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཉེ་བར་ བརྟགས་ནས་དེ་ལྟར་འཇུག་པ་དེས་ན་མ་ངེས་པར་རིག་པར་བྱའོ།།འདིར་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དེ་ཡང་བགག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་དམ་བཅའ་བ་དང་འགལ་བ་སྟེ། ད་ནི་དེས་དེ་བཞིན་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་དམ་བཅའ་བར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །ལྷག་མ་ ནི་གོ་སླའོ།།ཐ་དད་པ་རྣམས་ཀྱང་རི་ལ་སོགས་པ་འགའ་ཞིག་ཀྱང་མངོན་སུམ་པའོ། །བསྐལ་པ་ནི་ཤ་ཟ་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་ལ་འདི་ཉིད་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཏེ། དཔེར་ན་དམ་བཅའ་བ་ནི་འགལ་བ་མེད་པར་དམ་བཅས་པའོ། །ཚར་གཅད་པའི་ གནས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ།།ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ན་ཚར་གཅད་པའི་གནས་སུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །སྐབས་སུ་བབ་པའི་རྒོལ་བའི་མཇུག་བསྡུ་བ་ཡོངས་སུ་ རྫོགས་པའོ།།དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་དམ་བཅའ་བའི་སྦྱོར་བའོ། །དེ་ཙམ་གྱིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་བརྗོད་པའི་རྒོལ་བ་རྣམ་པར་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། །དཔེ་འགའ་ཞིག་ལས་སྐབས་སུ་བབ་པའི་མཇུག་བསྡུ་བའི་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདོན་ཏོ། ། དེ་ལ་རྒོལ་བ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་སྟེ། དམ་བཅའ་བའི་ཚིག་གི་སྦྱོར་བར་འགྱུར་བའི་མཐར་ཐུག་པའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འོན་ཏེ་ཁྱེད་ཀྱི་བློ་དེ་ལྟར་གྱུར་ན་ནི་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་གཅིག་པ་ཉིད་ལ་ཡོད་པ་ཉིད་དང་སྐྱེ་བ་དང་ལྡན་པའི རྐྱེན་གྱི་བྱེ་བྲག་གི་ཐ་དད་པ་ལ་སོགས་པའི་གཏན་ཚིགས་མང་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ།།དེ་བཞིན་དུ་སུན་ད་བྱུང་བ་གཅིག་ལ་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ངག་གི་རིམ་གྱིས་སམ་དམ་བཅའ་བའི་ཚིག་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་སམ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་སུན་འབྱིན་ཏོ། །དེ་ལྟར་ན་ཕམ་ ཟིན་པ་ལ་ཕམ་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།།འདིར་བཤད་པ། གང་དུ་གཏན་ཚིགས་ཡོངས་སུ་བརྗོད་པ་དང་། དེ་དག་གི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྒོ་ནས་འདི་དག་ཉིད་སྔ་མའི་གཏན་ཚིགས་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་རྣམ་པ་གཞན་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་འདིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་འཇུག་པའི་རྒྱུའི་ནུས་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ།།བསྡུས་པའི་སྦྱོར་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཅིའི་ཕྱིར་མ་ཡིན་ཞེ་ན། བཤད་པ། རྣམ་པ་གཞན་དུ་གང་གི་ཚེ་བསྡུས་པའི་སྦྱོར་བའི་གཏན་ཚིགས་གཞན་འདོད་པ་དེའི་ཚེ་གཉིས་པོ་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པས་ ནུས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་དོན་མེད་པ་བསྟན་ཏོ།།གལ་ཏེ་དེ་ལ་ཡང་སྦྱོར་བ་གཅིག་མེད་པར་སྦྱོར་བ་གཞན་དུ་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། དགག་པ་གཉིས་ཀྱིས་རྣལ་མར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།

此為不定,因為彼是彼故。詳細觀察而如是趣入,故應知為不定。 所說”此中亦”等,為破彼故。依彼而彼與宗相違,今彼如是作,彼成宗。余易解。 差別者,如山等某些為現量所見。遠離者,如食肉鬼等。此即破諍處,如無相違而立宗。應結合爲”是破諍處”。若問何故?義為因依彼故。 若問:若依彼則成破諍處耶?故說”若”等。所議能立之結論圓滿。彼能立因之宗法結合。僅以此說為能立支分之能立則成損減。從某些喻處,因為是所議結論之究竟故而誦出。 其中能立圓滿,即宗句結合成究竟之所依,此為其義。若汝心如是,則應了知剎那性等一所立性中,有性及生具緣差別等諸多因。如是於一能破中,亦以能立語次第或宗句等門或由他而破。如是則已敗者不復成敗故。 此中說:於何處遍說因,由彼等分別門,此等即觀待前因故。或以異相能立,此能立所立趣入因之功能。 若問:何故不以攝略結合耶?說:以異相,若時許攝略結合之他因,爾時二者無義故。分別功能所說無義已說。若於彼亦無一結合則不成他結合,因二遮成順故。

།གང་གི་ཚེ་སྦྱོར་བ་གཅིག་གིས་སྦྱོར་བ་གཞན་འདུས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེའི་ ཚེ་གཉིས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དོན་འགའ་ཞིག་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།ཁོང་དུ་མ་ཆུད་པར་བསྟན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཏན་ཚིགས་དང་པོ་བསྟན་པ་ཁོ་ནས་དོན་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ཤིང་གཅད་པའི་བྱ་བ་གྲུབ་ཟིན་པ་ལ་སྟ་རེས་ཅུང་ཟད་ཅིག་ཀྱང་བསྒྲུབས་པའི་དོན་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།འོ་ན་སྒྲུབ་པ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སུན་འབྱིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ན། གཞན་དག་གིས་ཁས་བླངས་པ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་དེས་རང་ཉིད་ཀྱི་དམ་བཅས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་མ་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། དམ་ བཅའ་བ་དང་གཏན་ཚིགས་དང་དཔེ་དང་ཉེ་བར་སྦྱར་བ་དང་།མཇུག་བསྡུ་བ་ཡན་ལག་གཞན་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཏན་ཚིགས་གཞན་དག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་སྔར་ཡན་ལག་ཅན་གྱི་རྫས་བཀག་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །བུམ་པའི་སྒྲས་བུམ་པའི་ཡན་ལག་ཅན་གྱི་ རྫས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་གཅིག་པ་བསྟན་དུ་མེད་པར་དོན་སྣ་ཚོགས་པར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དོན་གཅིག་བྱེད་པའི་སྤྱི་ཡིན་གྱི།སྤྱི་གཅིག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བརྗོད་དུ་མེད་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། །སྒྲའི་དོན་ཐམས་ཅད་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དོན་གཅིག་བྱེད་པར་ནུས་པ་སྣ་ ཚོགས་པའི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་རྒྱུས་དངོས་པོ་གཅིག་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྟན་པས་དངོས་པོ་གཅིག་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ།།སངས་རྒྱས་པ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་དབང་པོའི་དོན་ནི་མི་སྤོང་ངོ་། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལས་ཐ་དད་པའི་ནུས་ པ་དུ་མ་འདོད་ན།དེ་ཇི་ལྟར་གཅིག་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ། །དེ་ཇི་ལྟར་སྒྲ་གཞན་གྱི་དོན་ཡིན། དོན་རང་གི་མཚན་ཉིད་ནི་སྒྲའི་དོན་དུ་བརྗོད་པར་མི་བྱའོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ནུས་པ་ཐ་དད་པ་ནི་དོན་དམ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་ཐ་དད་པའི་དོན་གཅིག་བྱེད་པར་ཤེས་པས་ངེས་ པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཕན་ཚུན་གཅིག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་དོ།།དེ་སྐད་དུ། གཅིག་པའི་ཤེས་པས་རྒྱུ་ཡི་ཕྱིར། །བློ་ནི་ཐ་དད་མེད་པ་ཡིན། །བློ་གཅིག་རྒྱུ་ཡི་དངོས་པོ་ཡིས། །གསལ་བ་རྣམས་ནི་ཐ་མི་དད། །ཅེས་བཤད་དོ། །སྐྱེས་བུས་ངེས་པར་བྱས་པ་ལ་ བརྟེན་ནས་སྒྲའི་དོན་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ཡིན་ནོ།།སྐྱེས་བུ་ནི་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པའི་བག་ཆགས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པ་ལས་བྱུང་བའི་ནང་གི་ལྡོག་པའི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་རྣམས་ལ་མཐོང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་སྒྲོ་བཏགས་གཅིག་ཏུ་གཏོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་དམ་པར་སྒྲ་ནི་ ཡུལ་མེད་པ་ཡིན་ནོ།

義為:當一結合攝入他結合時,爾時第二能立義亦全無,因為未顯示未領會故。僅由顯示第一因,因義差別故,如已成樹木砍伐之事,斧頭少許亦不能作能立義。 若作是念:“如能立般分別成能破耶?“他人所許不應理,如是彼未了知自宗能立支分,與宗、因、喻、合、結等支分相違故。如前已說破”唯諸他因”。 瓶聲不能顯示瓶之有支實物一相,而是色等諸義一作用之共相,應知彼一共相為不可說。聲義一切色等一作用功能差別之性,以因成一事之差別自性無故,已說無一事。 佛教徒不離色等而不捨根境。若許異於色等諸多功能,當說彼云何是一?彼云何是異聲之義?若謂:“自相義不應說為聲義”,不然,功能差別非勝義,以異事一作用智決定因故,互為一體,如是已說。 如是說:“由一智因故,覺無差別性,一智因事故,諸顯無差別。” 依士夫決定而安立聲義。士夫從無始顛倒習氣成熟所生內返種種相上,以見分別增益為一類。勝義中聲無境。

།གསལ་བ་རྣམས་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་དོན་ལས་གཞན་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ཏེ། བརྗོད་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་གྱི་དངོས་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་། མདོ་ལས། གང་དང་གང་གི་མིང་གིས་ནི། །གང་དང་གང་གི་ཆོས་བརྗོད་པ། །ཆོས་རྣམས་ལྷན་ཅིག་ ཆོས་ཅན་ལ།།དེ་དང་དེ་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེས་ན། འདིར་བསྡུས་པའི་དོན་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དང་བུམ་པ་ནི་ཅི་རིགས་པར་དུ་མ་ཉིད་དང་གཅིག་པ་སྟེ། མང་པོ་ལ་གཅིག་གི་ཚིག་གིས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སྐར་མ་དང་ཟླ་བ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུ་དཔག་པ་ལྟར་སྣང་ངོ་།།གཞན་གྱི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་སྒྲའི་ཡུལ་གང་ཡིན་པ་འདི་དོན་གཅིག་པར་བརྗོད་པར་ཁས་བླངས་པ་དེ་ཉིད་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། གཟུགས་དང་རོ་ལ་སོགས་པའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་དེ་དག་སོ་སོ་རེ་རེའི་ བདག་ཉིད་ཡིན་པར་འདོད་པ་དེ་ཉིད་དེ།སེའུ་ཉི་ཚེའི་ས་བོན་བཞིན་དུ་ཚོགས་པ་ཉེ་བར་གྱུར་པ་ལས་ངེས་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ། ཡོངས་སུ་གསལ་བར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདོད་ན་དབང་པོ་མེད་པ་ལ། །སྒྲ་མེད་ཕྲ་རབ་རྡུལ་རྫས་བརྒྱད། །ལུས་དབང་ལྡན་པ་རྫས་དགུ་སྟེ། །དབང་ པོ་གཞན་ལ་རྫས་བཅུའོ།།ཞེས་བཤད་དོ། །དེ་ལྟར་རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྣམས་ཀྱི་མཐར་དབང་པོས་གཟུང་བ་དང་། མི་རྟག་པ་དང་། གཞན་ཡང་ཁོ་བོ་ཅག་གིས་དེ་རྒྱས་པར་བཤད་དོ། །གང་ཡང་འདི་དག་མང་པོའི་ཚིག་དང་གཅིག་གི་ཚིག་གིས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་འཁྲུལ་ པའི་ཕྱིར་རོ།།འདི་ལྟར་གང་གི་ཚེ་བུད་མེད་དང་ཆུ་བོ་དང་བྱེ་མ་དང་རྫས་ཉིད་གཅིག་པ་ཉིད་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་བཙུན་མོ་དང་ཆུ་བོ་དང་བྱེ་མ་དང་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་དད་དུ་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་ཅི་དེ་ལ་མང་པོའི་ཚིག་ཏུ་གང་གིས་འགྱུར། གལ་ཏེ་ནུས་པ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ད་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ལ་ གཅིག་གི་ཚིག་གིས་བརྗོད་པར་མི་འགྱུར་རོ།།དངོས་པོ་ཐ་མི་དད་པ་ལ་གཅིག་གི་ཚིག་ཏུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ཡིན་དུ་ཆུག་ཀྱང་དེ་འདིར་དངོས་པོ་མེད་ན་བྱ་བ་ངེས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། རང་འདོད་ཀྱི་དབང་གིས་སྒྲ་སྦྱར་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །འདིས་ནི་གསལ་བ་དང་རིགས་ཀྱི་བུད་མེད་ལ་ སོགས་པ་ལ་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བས་གསལ་བའི་ཆ་ཤས་ཀྱི་གྲངས་ལ་སོགས་པ་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་གཞོན་ནུ་མ་ལེན་གྱིས་ཇི་སྐད་སྨྲས་པ་དེ་ཡང་གསལ་བ་ཡིན་ཏེ།གྲོང་ཁྱེར་དྲུག་ཅེས་བྱ་བ་ཇི་ལྟར་མང་པོ་ལ་གཅིག་གི་ཚིག་ཏུ་འགྱུར་རོ།

為您完整直譯這段藏文: 諸顯現異於識知義而隨行,因為是言說行境之事物故。如是經中亦云:“以何何名稱,說何何諸法,諸法與法處,彼彼實非有。” 是故,此中攝義為:色等與瓶隨應為多性與一性,不應以一詞說多,如星月等,如是似現度量。 他人所許瓶等聲境為一義者當破,而非色香等極微自性。如是彼等各各自體所許者,如猴子種子,由聚集近起而決定時,不應周遍顯現。如所說:“無根者中,無聲極微八事,具身根者九事,余根者十事。“如是極微最終為根所取、無常,及我等已廣說彼。 所謂”因以多詞與一詞說故”者,乃錯亂故。如是當女人、河流、沙、事物雖是一性,而說為”妃子、河流、沙”等差別時,于彼何以成多詞?若謂功能差別,則今於一切自性不應以一詞說。 若謂:“于無差別事成一詞。“縱使如此,此中無事時有何決定作用?由自欲力而作詞配。此中,如童受所說:“由顯現與類于女人等極為相應,故於顯現分數等而趣入”者亦明顯,如何”六城”于多成一詞?

།གྲོང་ཁྱེར་ཉིད་ཀྱང་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་ ན།གང་ལས་དེ་སྐད་བརྗོད། ཁང་བཟངས་དང་སྐྱེས་བུ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་རིགས་མི་མཐུན་པ་རྣམས་མི་རྩོམ་པའི་ཕྱིར། གང་ལས་ཚོགས་པའི་རྫས་སུ་འགྱུར། ལྡན་པ་ནི་མེད་དེ། ལྡན་པའི་མིང་དུ་ཟད་དེ། ཁང་བཟངས་ལ་སོགས་པ་ཕན་ཚུན་ལྡན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁང་ བཟངས་རང་ཉིད་ལྡན་པ་ཡིན་པས་གཞན་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གྲངས་ཀྱང་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་དེ་དང་ལྡན་པས་སྐྱེས་བུའི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཅི་ཁྱད་པར་དུ་བྱར་མེད་པའི་ཁྱད་པར་རྣམས་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རམ། ཁང་བཟངས་གཅིག་པ་ ཡང་མ་ཡིན་ལ།ཁང་བཟངས་མང་པོ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མང་པོའི་སྒྲ་བརྗོད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གཉི་ག་ཕན་ཚུན་ཕན་འདོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཕན་འདོགས་པ་མེད་པ་ལ་ཅི་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རམ། སྐྱེས་བུ་དང་ལྡན་པ་ཡོད་པ་རྣམས་མང་པོའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་གྲོང་ཁྱེར་ ཞེས་བྱ་བ་གཅིག་གི་ཚིག་གཅིག་ཏུ་འགྱུར།གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་གྱུར་པ་འགའ་ཞིག་ནུས་པ་ཐ་དད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ལས་ནུས་པ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་དད་པ་ཕན་འདོགས་པ་མེད་པ་ནི་གཞན་ལ་རག་ལས་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕན་ འདོགས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ནུས་པ་ལ་ཡང་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ནུས་པ་ཐ་དད་པས་གཞན།དགོས་པ་རྟོགས་པ་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ན་ནི། དང་པོ་འདི་ལ་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་པས་ཅི་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་འདི་ ཡང་གཞན་ཡང་དཔེ་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ།ཅི་ལྔ་པའི་མཐའ་ཉེ་བར་བསྟན་པ་དཔེར་གྱུར་པ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། བཤད་པ། བྱས་པ་ཉིད་ནི་མི་རྟག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་གང་གིས་ཇི་སྐད་བཤད་པ་ལྟ་བུའོ། །གཏན་ཚིགས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་རྗེས་སུ་འབྲལ་པ་གང་ལ་ ཡོད་པ་དང་ཡོད་པར་བཤད་པའི་ལྔ་པའི་མཐའ་ཅན་གྱི་དཔེ་ཡིན་ཏེ།གཏན་ཚིགས་ཉེ་བར་སྦྱོར་བའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འགའ་ཞིག་ནི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་རྫས་སོ། །བདེན་པར་རྟོགས་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པ་ཡིན་པ་དང་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །སྣ་ཚོགས་པ་ ཕན་ཚུན་ལྡོག་པ་གྲོང་ཁྱེར་ལ་སོགས་པ་སྤྱི་གྲོང་ཁྱེར་དྲུག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གང་བློས་སྒྲོ་བཏགས་པའོ།།དེ་ལ་གྲགས་པའི་སྒྲ་སྦྱོར་བར་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པ་རྣམས་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་བློས་བསྡུས་ནས་སྤྱིའི་དངོས་པོའི་སྒྲ་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པ་ལྔ་པས་ཉེ་ བར་སྦྱར་ནས་ཕྱོགས་ལ་ཆོས་བསྡུ་བར་བསམས་ནས་ལོག་པར་རྟོགས་པ་གནས་པ་ཡིན་ལ་ཡོད་པའི་སྤྱི་ཐམས་ཅད་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་མཇུག་བསྡུ་བར་བྱའོ།།ལོག་པར་རྟོགས་པའི་གནས་སུ་བསྟན་པ་ནི་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ།

若連城市本身都毫無所有,從何而有此說?因宮殿、人等諸異類不相構成,何以成為聚合之事物?無有相應,僅為相應之名,因宮殿等彼此無有相應故。宮殿自身為相應,故不與他功德相應。 正因如此,數量亦無。若謂:“由與彼相應而有人之差別存在。“則無可差別之差別豈成存在?因非一宮殿亦非多宮殿,故不應說多數。 若謂:“二者互為利益。“則于無利益中豈成共同生起?因人與相應存在諸多,如何”城市”成為一詞?若謂:“如是某些差別功能為因。“不然,因事物本性異於功能差別故。差別無利益者不依賴他故。 于作利益之功能上,若復有作利益之功能差別為他,則成無窮理解所需。若彼非差別,則于最初亦成過失,故皆非理。 此相亦復示近似,若問:“是否第五詞尾所示為譬喻?“答曰:如所說”所作性是無常故”。凡因與所證相隨及所說具第五詞尾者為譬喻,乃因之近接自性。某些是瓶等事物。真實了知色等差別與無,此為其義。 種種互返,如城市等,總稱”六城”等,皆是心之增益。于彼示現安立名言,互異諸法隨義趣入,心攝后安立總相事物之名言等,以第五詞配合,思欲攝集主題之法,是為邪解住處,一切有之總相皆為差別,應如是結論。所示邪解住處即諍論處。

།འདི་སྐད་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། གྱོ་མོ་ལས་ཐ་དད་པའི་ཡན་ལག་ཅན་ཡོད་པ་དང་མེད་པར་རྩོད་པར་འགྱུར་བ་འདིས་གཏན་ཚིགས་ཉིད་མཚན་ཉིད་གསུམ་པ་བསྟན་ཏོ། །གཞན་གྱི་དཔེ་ཉེ་བར་བཀོད་པ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་འདི་ཉིད་དེ་བཞིན་དུ་བྱེད་དེ། །གང་ཡང་ཕན་ཚུན་ལོག་པར་ཐ་དད་པ་དེ་ནི་ཡན ལག་ཅན་གྱི་རྫས་གཅིག་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ལུས་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ།དཔེར་ན་གྲོང་ཁྱེར་དྲུག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བཞིན་གྱོ་མོ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱའོ། །འོ་ན་ནི་གལ་ཏེ་འདིའི་དཔེའི་སྦྱོར་བ་དེའི་ཕྱིར་དང་པོ་ཁོ་ནར་དེའི་སྦྱོར་བ་ གོ་རིམས་བཞིན་དུ་སྦྱོར་བ་དང་།དཔེར་ན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་སྟེ། དཔེར་ན་བུམ་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ལྔ་པའི་མཐར་བསྟན་པ་ཇི་ལྟར་ཡིན། ལོག་པར་རྟོགས་པའི་ཡུལ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་མི་སྟོན། གྱོ་མོ་ལ་སོགས་པའི་ཆ་ཤས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དགག་པ་ནི། དཔེར་ན་སྒྲ་ མི་རྟག་པ་ཡིན་ཏེ།བྱས་པ་ཉིད་མི་རྟག་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །དང་སྨོས་པ་ནི་གསལ་བའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བསྒྲུབ་བྱ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མ་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་ཕན་ཚུན་ལྡོག་པ་རྣམས་དོན་གཅིག་གི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་བློས་བསྡུས་པའི་ཚོགས་པའི་དངོས་པོ་སྒྲ་ སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་བསམ་པའི་ངག་གིས་བྱ་བ་རྫོགས་པ་ཡིན་ནོ།།མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ་བསྡུ་བ་ནས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོར་བསྡུས་ནས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །བྱས་པ་ཉིད་ནི་མི་རྟག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་ལྟ་བུའི་སྦྱོར་བ་ ཡང་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དང་།སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚིག་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲུབ་པའི་སྦྱོར་བས་སྦྱོར་བ་རྟགས་ནས་བསྟན་པའི་ཚིག་འདིས་འདི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དཔེ་སྟོན་པའི་ངག་ལ་སོགས་པའོ། ། གང་ཡང་སྣལ་མ་དང་སྣམ་བུ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཏེ། གཟུགས་ཐ་དད་པའི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་གཟུགས་དང་རོ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་གཏན་ཚིགས་འདི་ལ་ཡང་སྣལ་མ་འདི་ཡང་སྣམ་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པར་མ་གྲུབ་པའོ། །དེ་ལ་བརྟེན་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆ་ཤས་ཀྱང་མ གྲུབ་པའོ།།བཞི་བ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་འདོད་པ་མི་འགྲུབ་པས་ན་ཆོག་གོ། །འདི་ལྟར་ཕྲ་བ་དང་རགས་པའི་རྫས་འདུ་བ་དང་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པ་འམ། དུས་ཐ་དད་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་རྫས་དང་འདུ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཞན་གྱིས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ།

此中所示:關於異於經線的有支分者之有無的爭論,由此顯示因的三相。他人所立之譬喻,正如此因的運用方式:凡是互相返異之差別者,非隨順具支分之一體性實物,如所謂”六城”等。同樣,經線等亦因互相差別故。 若然,若此譬喻之運用,故首先依其運用次第配合,如”凡是彼者即是剎那,如瓶”等。云何為第五詞尾所示?何故不示邪解之境?否定經線等部分差別,如”聲是無常,因所作性是無常故”。 所說”及”字明顯。何以故?因未遮遣所立隨行故。如是互返諸法隨一義趣入,心攝聚合事物之名言故,此為意樂語之圓滿。 “非”者,因從攝集中顯示故。此為略說之義。因見”所作性是無常故”等如是運用,且非能立語故。以能立運用標示之此語,非此能立支分,此為其義。 “正因此故”者,謂示例語等。于”經線與毛毯相異,因具色異之差別故,如色與味”此因中,此經線亦因是毛毯故,差別不成立。依彼之功德部分亦不成立。 所許”四者成立”不得成就,故足矣。如是細分與粗分實物和合與具差別,或從異時所生實物與和合,此為他人所說。

།འོ་ན་བསམ་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་སྦྱོར་བས་འགའ་ ཞིག་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྦྱོར་བའི་རྩོད་པ་བརྗོད་པ།དེ་དང་བསམ་པ་གཅིག་པའི་སྦྱོར་བས་བརྗོད་པ་དེ་ནི་ཁོ་བོ་ཅག་གིས་རབ་ཏུ་སྦྱར་བ་སྟེ། དམ་བཅས་པ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་ཀྱི། གང་དཔེ་མངོན་པར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མི་འདོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་ གཤེགས་པའི་དགོངས་པ་ལ་གནས་པ་ལ་ལྟོས་ནས།ཁྱེད་རྐང་མིག་པ་ལ་འགལ་བ་ཡིན་གྱི། ཁོ་བོ་ཅག་གི་རང་གི་ཕྱོགས་ལ་ནི་དེ་འདྲ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་བསྡུ་བའི་དོན་ཏོ། །རྣལ་འབྱོར་བ་ལ་ཡང་འདོད་པ་ཡོད་པ་ཉིད་དེ། དྲུག་གིས་ཅིག་ཅར་སྦྱར་བ་ན། །ཕྲ་རབ་ རྡུལ་ཆ་དྲུག་ཏུ་འགྱུར།།དྲུག་པོ་དག་ནི་གོ་གཅིག་ན། །གོང་བུའང་རྡུལ་ཕྲན་ཙམ་དུ་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་གཅིག་པ་ཉིད་ཁས་བླངས་པས་གོང་བུའི་འདུས་པར་རྣམ་པར་དཔྱད་ན་འདི་འདོད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་གང་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། འོ་ན་དེ་ ལྟར་ན་གཞན་དངོས་པོ་མེད་པར་རྣམ་པ་གཞན་གྱིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་འདོད་པ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན།གཅིག་དང་དུ་མ་འགོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དྲུག་གིས་ཅིག་ཅར་སྦྱར་བས་ན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རེ་ཞིག་གཅིག་བཀག་པས་དེའི་འདུས་པ་དུ་མ་ཡང་དེ་མེད་པས་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་སྐད་ དུ།དངོས་པོ་གང་གང་རྣམ་དཔྱད་ན། །དེ་དང་དེ་ནི་གཅིག་ཏུ་མེད། །གང་གིས་གཅིག་ཀྱང་ཡོད་མིན་པ། །དེས་ན་དུ་མ་ཉིད་ཀྱང་མེད། །ཅེས་བཤད་དོ། །འོ་ན། དྲུག་གིས་ཅིག་ཅར་སྦྱར་བས་ན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟར་གཅིག་པ་ཉིད་སེལ་བ་ཡིན་ཞེ་ན། གང་གི་ཚེ་དེ་ལ་དེ་ཉིད་ ཆ་ཤས་སུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས།རྡུལ་ཕྲ་རབ་དེའི་ཆ་ཤས་ཀྱིས་ཕྲ་བར་འགྱུར་ཏེ། རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་རྣམ་པར་དབྱེ་བའི་མཚན་ཉིད་མཐར་ཐུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་དེ་དག་ཀྱང་ཆ་ཤས་སུ་བརྗོད་པ་འདིས། དེའི་ཆ་ཤས་སུ་བརྗོད་པ་དེ་ལྟ་ན། དེ་ལ་དེ་ཉིད་ལན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་རྣམས་འདི་ ཉིད་ཀྱིས་རྡུལ་ཕྲ་རབ་གཅིག་པ་ཉིད་དགག་པར་བྱེད་པར་མི་ནུས་ཏེ།དེ་ནི་རྣམ་པར་དབྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཁས་མི་ལེན་པ་དེ་ཇི་ལྟ་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་མེད་པར་སྟོན་པའི་གཏན་ཚིགས་ཐམས་ཅད་རང་ཉིད་ལ་མ་གྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། གང་གི་དོན་དུ་སྨྲ་ བའི་ཆ་ཤས་ཀྱིས་རྣམ་པར་དབྱེ་བའི་བསྒྲུབ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་མཐར་འདྲེན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།རྡུལ་ཕྲ་རབ་དངོས་པོར་བརྗོད་པ་དེ་ལ་དྲུག་གིས་ཅིག་ཅར་སྦྱར་བ་དེས་གཅིག་ཉིད་གསལ་བ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་དེ་ཡང་དེ་ལྟར་ཡོད་པ་གསལ་བས། ཆ་ཤས་ཇི་ལྟར་གསལ་བ་བསྟན་ པ་དེའི་ཚེ་རང་གི་དམ་བཅའ་བ་ཉམས་པ་ཡིན་ནོ།

若問:以種種意樂的運用而有人說因的運用之諍論,與彼同一意樂的運用所說者,我等善加運用,即宣說立宗為因語,何者是所欲顯示的譬喻? 答曰:“不欲”者,依世尊如來之密意而言,對你們足目派是相違,而於我等自宗則如是,此為攝義。 瑜伽師亦有此許: “六塵同時和合時,微塵成為六分位, 六者若居同一處,聚合亦成微塵量。” 等,承許微塵一性,觀察聚合體時即有此許。 是故說”若復”等。若然,如是則他以無事物之異相欲作能立,云何?因破一與多故。“六塵同時和合時”等,首先以破一故,彼和合之多亦因彼無而成無。如是說: “諸法各別觀察時,彼彼非為一性有, 由彼一性亦非有,是故多性亦非有。” 若問:“六塵同時和合時”等如何遣除一性?答:當以彼自身成立為部分時,彼微塵將因其部分而細微,因為微塵分別相已至究竟故。如何說彼等亦為部分,以此說其部分,若爾,對彼即是此答。諸如是者,以此不能破除微塵一性,因為彼有分別故。 若問:不許微塵者,如何許為一性?因為顯示彼無之一切因於自身不成立故。答:為顯示所說部分之分別能立,故引至究竟。于說微塵為事物者,以六塵同時和合而明顯一性。當彼亦如是顯明存在,以部分如何顯明而說時,則壞自宗。

།ཆ་ཤས་དང་བཅས་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་མི་བྱེད་པ་དེ་ལྟ་ན་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་མི་རིགས་སོ། །རྡུལ་ཕྲ་རབ་དེ་ཉིད་ཆ་ཆས་དང་བཅས་པར་ཡོད་པར་རྣམ་པར་གཞག་པའི་མཚན་ཉིད་དེ་ཉིད་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་ལས་འགེགས་པས་ཚར་ གཅོད་པའི་ཕྱིར་དང་དེ་ཉིད་ཐུག་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར།མ་གྲུབ་པའི་སྐྱོན་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་འདི་བརྗོད་པར་མི་བྱའོ། །འདིར་བརྗོད་པ་ཁོ་བོ་ཅག་གིས་ཁྱེད་ལ་ནི་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་གྱི་རྨོངས་པའི་རྒོལ་བས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་པའི་ ཡིན་ཏེ།ཐ་དད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དུ་མའི་མཚན་ཉིད་ནི་གཅིག་གི་དངོས་པོར་མ་གྲུབ་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྐབས་འདིར། དྭ་ར་དྭ་ཛ་ཁོ་བོ་ཅག་གི་འདོད་ན་དབང་པོ་མེད་པ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གྲུབ་པའི་མཐའ་འདི་ཅིའི་ཕྱིར་སྤོང་བར་བརྗོད། དེ་ལྟར་ཁས་བླངས་ པ་ལ་སྐྱོན་གཞན་ཡང་བཤད་པ་འདིས་སྔར་གྱི་ཡོན་ཏན་ལས་ཐ་དད་པར་བཤད་པ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པ་འདིས་དམ་བཅའ་དང་གཏན་ཚིགས་དག་འགལ་བ་ལ་ཐ་དད་པ་མེད་ན་གནོད་པ་དང་འབྲེལ་པའི་དཔེར་བརྗོད་པ་དེས་སམ།དཔེར་བརྗོད་པ་ལོགས་ཤིག་པས་ཀྱང་དོན་མེད་འགའ་ ཞིག་ཐ་དད་པ་ནི་མེད་ཀྱི་ཚིག་ཐ་དད་པར་ཟད་དོ།།རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་དཔེར་བརྗོད་པས་ལོགས་ཤིག་བྱེད་ན་བྱས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །གཞུང་འགའ་ཞིག་ལས་ལྷན་ཅིག་གམ་ཐ་དད་པ་དག་ཅེས་འདོན་ཏེ། དེ་ལ་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ལྷན་ཅིག་པ་ནི་དང་པོ་ལས་ཅིག་ཅར་ཇི་ལྟ་བའོ། །ཐ་དད་པ་ནི་འདིར་ལོགས་ཤིག་པ་ཇི་ལྟ་བུའོ། །འོན་ཏེ་འདིར་འགལ་བ་གསལ་བར་མི་རིགས་སོ་ཞེ་ན། གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཐམས་ཅད་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཏེ། ཚོགས་པ་ལ་དངོས་པོའི་སྒྲ་སྦྱོར་བའི ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་གཏན་ཚིགས་འདི་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་སུ་མི་འགྱུར་ལ།སྒྲའི་ཆོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་གྲུབ་པའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་རྟེན་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱི་སྐྱོན་ནི། བུ་རམ་གྱི་མངར་བ་དང་ཁྭའི་གནག་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་དེ་ལ་འགལ་བ་མ་ ཡིན་ཏེ།གཏན་ཚིགས་དང་དམ་བཅའ་བ་དག་ལ་རྟེན་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཚོགས་པ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་དངོས་པོར་བཤད་ཀྱི་ཊ་ཀི་ལས་རབ་ཏུ་སྦྱར་བས་གཞི་ཐ་དད་མེད་དོ་ཞེ་ན། འདི་སྙམ་དུ་དགོངས་ཏེ། རེ་ཞིག་འོད་བྱེད་ཀྱིས་རབ་ཏུ་སྦྱར་བ་ གང་ཡིན་པ་དེ་ཁོ་བོ་ཅག་གིས་སྐྱོན་བརྩམ་པ་འདི་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་ད་ནི་རྣམ་པ་གཞན་དུ་སྦྱར་བ་ཡིན་ཏེ།གལ་ཏེ་དེ་དག་ལ་སྐྱོན་འདིར་མི་འགྱུར་ཡང་བཤད་མ་ཐག་པའི་སྐྱོན་དང་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་སྐྱོན་ནི། ཚོངས་པས་ཀྱང་སྤང་བར་མི་ནུས་སོ།

若不作為具有部分的支分,則問難推究不應理。由於瑜伽行者遮遣彼微塵具有部分之安立相,且成立其無窮盡故,亦無不成過失,故不應說此。 若謂:此說非我等對你等所說,而是為令愚癡論者了知故。 彼亦於一切處皆無,因以差別相而有差別故。多相即是一事物不成立,於此處,德羅達瓦若謂:“我等許無根”等,為何說舍此宗義? 如是承許中,復說其他過失,以此顯示前說功德差別等,于宗因相違中若無差別,則以有害相屬之譬喻,或以別立譬喻,亦無義,某些差別非實有,僅是語言差別而已。若以如是譬喻別立,則于”因所作故”等將成太過。 某些論典中讀作”俱或異”,其義如是:俱者,如同初時頓起;異者,如此處別立。若謂此中不應明顯相違,故說”複次”等。一切皆有差別,因於聚合施設事物名故,此因非一切法之法,而”因是聲之法故”則不成立。如是,由所依差別故不成立之過失,如糖之甜、烏之黑等,于彼非相違,因宗因二者所依有差別故。 若謂:由說聚合故,說為事物,以註釋善加運用故無所依差別。意謂:且光明論者之善加運用,我等雖未說此過失,今則以異相運用。縱使彼等無此過失,然剛說及將說之過失,即使梵天亦不能遣除。

།དམ་བཅའ་བ་ དང་གཏན་ཚིགས་འགལ་བར་ཚར་གཅོད་པའི་གནས་གཞན་ཡང་ཁས་ལེན་པ་འདི་ཁོ་བོས་གཞན་དུ་བྱས་ནས་དེ་སྐད་དུ་བཤད་དོ།།གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་རྣམས་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་བརྗོད་པ་དེ་དག་ལ་གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ སོ།།སྐྱོན་གྱི་རིགས་རྣམ་པ་གཉིས་པོ་ཆ་ཤས་ཀྱི་སྐྱོན་གྱི་རྣམ་པ་གཉིས་པོ་དེ་གང་ཞེ་ན། བཤད་པ་འགལ་བ་ཉིད་དང་མ་གྲུབ་པའོ། །ཡང་ཇི་ལྟར་ན་འགལ་བ་དང་། ཇི་ལྟར་མ་གྲུབ་པ་ཡིན། བཤད་པ། མདོར་བསྡུས་པའི་དོན་ནི་ཡིན་ཏེ། གང་ལ་དམ་བཅའ་བ་དང་གཏན་ཚིགས་ ཀྱིས་འགལ་བའི་སྦྱོར་བ་ཡང་བརྗོད་པ་དེ་ལ་གདོན་མི་ཟ་བར་ཆོས་ཅན་གྲུབ་པ་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན།ཆོས་ཅན་དེ་ལ་གཏན་ཚིགས་གྲུབ་པ་འམ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་དང་གཉི་ག་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་རེ་ཞིག་ཉི་ག་ཡང་ཡོད་པས་ཕན་ཚུན་འགལ་བ་ཡིན་གྱི། མེ་དང་གྲང་བ་བཞིན་དུ་གཞི་གཅིག་ལ་འགལ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ནོ། །འདིར་གཅིག་ལ་ལྷན་ཅིག་གནས་པ་ནི་ཐུན་མོང་བ་བཞིན་དུ་མི་འགལ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དམ་བཅའ་བ་དང་གཏན་ཚིགས་རིང་བ་ལ་ཡང་འགལ་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་འགལ བར་བརྗོད་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་གཅིག་ལ་འགལ་བར་འགྱུར་གྱི།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་འགལ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་གཏན་ཚིགས་དེ་ལ་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །གང་ལ་གཏན་ཚིགས་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་པས་དེ་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་དང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་དེ་ལས་བཟློག་པ་ ཡང་དེ་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་གསལ་བ་ཡིན་ཏེ།འདི་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲ་རྟག་སྟེ། བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། བཤད་པ། ཆོས་ཅན་ཡོད་པའི་གཏན་ཚོགས་འགལ་བར་གྲུར་པར་མ་གྱུར་པའོ། །ཡང་གང་གི་ཚེ་ཆོས་ཅན་དེ་ལ་ཚད་མ་གཞན་གྱིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡོད་ པར་ངེས་པ་དེའི་ཚེ་དེ་ལ་གཏན་ཚིགས་མེད་པར་འགལ་བའི་སྟོབས་ཀྱིས་བྱས་པ་འམ་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ།།སྒྲ་ནི་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ། འབྲས་བུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ནི་ཆོས་ཅན་ལ་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གལ་ཏེ་ཡོན་ཏན་ལས་ཐ་དད་པའི་རྫས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཅན་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པ་ལ་དམ་བཅའ་བ་དང་། གཏན་ཚིགས་འགལ་བ་རྣམ་པར་གཞག་པ་བྱས་པ་དེས་ན་འདི་ནི་སྐྱོན་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་འདི་མ་གྲུབ་པ་ལ་སོགས་པར་མི་ནུས་སོ་སྙམ་དུ་སེམས་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཆོས ཡོད་པར་འགྱུར་བ་དང་།ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་མེད་པ་དང་འགལ་བ་དང་མ་གྲུབ་པ་ཡང་ཡིན་པ་དེའི་གནས་སྐབས་སུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་སྨྲས་པས་ཚད་མ་དང་འབྲེལ་པ་མེད་པར་རྒོལ་བ་དང་ཕྱིར་རྒོལ་བ་གཉིས་ལ་ཆོས་ཅན་ལ་གཏན་ཚིགས་ཡོད་པར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡིན་ནོ།

我已另作解釋而如是說明此承許宗因相違之破斥處的其他情況。由於已包含于”似因之破斥處”等言說中,故說”複次”等。 何為二種過失類別中的二種部分過失?答曰:即相違與不成立。云何相違?云何不成立? 略義如是:若於宗因相違之論式中,必須于成立法有之所依上成立,則于彼所依上,或因不成立,或所立法不成立,或二者皆不成立。其中,若二者皆有則互相違背,如火與寒冷般於一基相違。然非如是。此中若一處共存,則如共相般成不相違,故遠離之宗因亦應成相違。說彼相違者,應由自性於一處相違,若非如是則不成相違。如是則彼因應有。 若有如是因,則明顯于彼處既無所立法,亦無與所立法相違者,因與此相違故。若謂”聲是常,因所作故”,則說:有法之因成相違非已成。又若以他量決定彼有法有能立時,則由相違力于彼無因,或因不成立。如”聲是所作,因非果故”等。 說”雖于有法因不成立”等者,若於異於功德之實等有法非量所成立上安立宗因相違,則此非過。若謂此不能成不成立等,則縱使如是,于有法當有、無隨遍及相違不成立等情況下,由作意而說,則無關量,于能立所立二者之有法因存在與否成疑。

།ཚད་མ་ལོག་པས་ ཀྱང་དོན་མེད་པར་མི་འགྲུབ་པ་དེས་ན་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་མ་གྲུབ་པ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར།རི་སུལ་འདི་ན་རྨ་བྱ་ཡོད་དེ། སྒྲ་གྲགས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །ཡང་སྒྲས་ནི་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་ཆོས་ཅན་ལ་ཚད་མས་རབ་ཏུ་སྦྱར་བ་ན་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་གཞི་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའོ། །ཆོས་ཅན་ གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ཡོད་པས་གཞི་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་པར་གསལ་བ་ཉིད་ནི།བདག་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་སོང་བར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ན་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ཏོ། །འདི་ལྟར་ཆོས་ཅན་མ་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདིར་སྟོན་པར་ བྱེད་པ་ལ་ཚད་མ་ཡོད་ན་ཆོས་ཅན་མ་གྲུབ་པར་བརྗོད་པར་འགྱུར་བའམ།གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ཡོད་ན་ཡིན་ནོ། །སྔ་མའི་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་བཤད་ཟིན་པའི་སྐྱོན་ཡོད་པར་ཕྱི་མ་ལ་ནི་ཡང་གི་སྒྲས་བསྡུས་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་འོད་བྱེད་ཀྱིས་བརྗོད་པའི་དོགས་པ་བསུ་བ་ནི། གཉི་ ག་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ།།འདི་དག་ཐམས་ཅད་ནི་བཤད་ཟིན་པའི་ཕྱིར་གོ་སླའོ། །ཐམས་ཅད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་འགོག་པར་བྱེད་པའོ། །སྔར་ཇི་སྐད་བཤད་པ་ནི། སྐྱོན་གྱི་རིགས་རྣམ་པ་གཉིས་ཞེས་བྱ་བའོ། །འོན་ཏེ་འདིར་ དམ་བཅའ་བ་ཙམ་རང་ཉིད་གཏན་ཚིགས་ལ་མི་ལྟོས་པ་དམ་བཅའ་བ་དང་འགལ་བར་རྣམ་པར་འཇོག་པའོ།།དཔེར་ན་དགེ་སྦྱོང་མ་སྦྲུམ་མ་ཞེས་བྱ་བ་འམ། འདིར་བདག་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། གཏན་ཚིགས་ལ་ལྟོས་པ་མེད་དོ་ཞེས་སྨོས་པ་ནི་འབྲེལ་བ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཕན་ འདོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།གང་ཡང་གཏན་ཚིགས་འགལ་བ་དཔེར་བརྗོད་པ་ནི་སྒྲ་རྟག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །དམ་བཅའ་བ་གཏན་ཚིགས་འགལ་བ་ནི་མི་རིགས་སོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི། འདི་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །གཉི་ག་ལ་བརྟེན་པའི་འགལ་བ་ཡིན་ པ་དེ་ནི་དེ་ལྟ་ན་ཡང་རིགས་སོ་ཞེས་འདོད་ནས།འདིར་གཉིས་ཀ་བརྟེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། འདི་ལྟར་དཔེ་བརྗོད་པ་བསྟན་པ་སྤངས་པས་འདོད་པ་བསུན་འབྱིན་པ་བཤད་པ། ཇི་སྐད་བསྟན་པ་དེ་དག་གིས་བཞད་གད་མཁན་གྱིས་རི་མོ་འདྲི་བའི་ཚུལ་དུ་དམ་བཅས་པ་ དང་དཔེ་འགལ་བ་ལ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱའོ།།ཚུལ་དུ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་པ་ནི་བཤད་པར་བྱ་བ་འམ་བསྟན་པར་བྱ་བའོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་གཞན་གྱི་ཚིག་ཕྱི་མ་དང་སྦྱར་བ་ནི་མི་འགྲིག་པར་འགྱུར་རོ། །བཞད་གང་མཁན་སྨོས་པ་ནི་སྐྱེས་བུ་བརྫུན་མའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འདི་ལྟར་བཞད་གད་མཁན་གནས་སྐབས་སུ་ངོ་མཚར་བར་བྱེད་པ་ན་རི་མོ་སྤངས་ཀྱང་པ་ལ་བྷཉྫི་ཀ་ལ་སོགས་པའི་སྡེབ་སྦྱོར་སྣ་ཚོགས་པ་མི་འདྲ་བའི་བཟོ་ལ་མཁས་པའི་ང་རྒྱལ་སྟོན་པར་བྱེད་དོ།

即便以顛倒量亦不能成立無義,故依疑惑不成立。如說”此山谷中有孔雀,因有聲響故”。又于能詮有法以量觀察時,于因基生疑。以有違害有法之量故,明顯基不成立,如”我遍一切處,因於一切功德中可得故”等義。 如是所謂有法不成之自性,此中若於能詮有量則說有法不成,或有違害量則成。前分已說過失,後者以”復”字攝。此中對明論師所說疑問之迴應即”依二者故”等。此等皆已說故易解。“一切處”等為能遮。前所說即”二種過失類”。 若謂此中僅宗自身不待因而安立宗因相違,如”沙門孕婦”或”此中無我”,則說”不待因”為無關,因無所益故。又如因相違之舉例即”聲常”等。說宗因相違不應理者,即說”於此復”等。承許依二者之相違則如是應理,故說”此中依二者”等。如是捨棄舉例而說破斥所許:以如是所說諸法,於戲者畫像之理,于宗與喻相違亦當說。 所說”理”者,即當說或當顯。若非如是,則與他后語相連不當。說”戲者”者,因是虛偽士夫相故。如是戲者于場合令人驚異時,雖舍畫像,亦于帕蘭吉迦等種種不同韻律工巧顯示傲慢。

།རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་གཞན་ཡང་སྤྲུལ་པ་ལ་མཁས་པས་ཏ་ལའི་ལོ་མ་གཅིག་ལ་གླང་པོ ལ་སོགས་པའི་གནས་པ་སྟོན་པར་བྱེད་དོ།།རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་འོད་བྱེད་ཀྱི་འདི་དག་ཀྱང་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་རེ་ཞིག་གཏན་ཚིགས་དང་འགལ་བ་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་ཐ་དད་པའི་མཚན་ཉིད་སྤངས་པ་འདི་དག་ཉེ་བར་བསྟན་པ་དང་། ཡང་དེ་རྒྱས་པར་བསྟན་པར་སེམས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ ཅི་ཞིག་བྱ།དེ་ཉིད་རྒྱས་པར་བསྟན་པ་དང་དཔེ་དང་འགལ་བའི་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་ཐ་དད་པའི་མཚན་ཉིད་ལས་འདས་པ་བསལ་བར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གང་ལ་དམ་བཅའ་བ་དང་དཔེ་འགལ་བ་དེ་ལ་ཡང་ཕྱོགས་སུ་བྱས་པའི་ཆོས་བཟློག་པ་དང་ལྡན་ པས་དཔེ་ལ་འགལ་བར་འགྱུར་གྱི་དམ་བཅས་པ་དང་དཔེ་འགལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལྷག་མའོ།།ཕྱོགས་སུ་བྱས་པའི་ཆོས་མཐུན་པ་དེ་ལས་བཟློག་པ་ལ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཚིག་རྣམ་པར་སྦྱར་རོ། །དཔེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཐུན་པའི་དཔེའི་ཆོས་སུ་འདོད་དོ། །གང་གི་ཕྱིར་མི་མཐུན་ པའི་དཔེ་སྒྲུབ་པའི་ཆོས་ལས་བཟློག་པ་མ་ཡིན་ན་དེ་ལ་འགལ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད།དེ་ལ་དཔེ་ནི་སྒྲ་དང་བུམ་པ་བཞིན་ཡིན་ནོ། །འགལ་བའི་དཔེར་གྱུར་པ་ནི་གལ་ཏེ་ཕྱོགས་སུ་བྱས་པའི་ཆོས་ཡོད་ཅིང་གཞན་དང་ཐུན་མོང་པ་མ་གྱུར་པ་རབ་ཏུ་སྒྲུབ་པ་དེའི་ཚེ་འགལ་བའི་གཏན་ཚིགས་ལྟར་ སྣང་བའོ།།གཞན་དང་ཐུན་མོང་དུ་གྱུར་པ་ནི། གཞན་དང་ཐུན་མོང་དུ་མ་གྱུར་པའོ། །གཞན་དང་སྨོས་པ་ནི་ཕྱོགས་སུ་བྱས་པའི་ཆོས་ལས་སྨོས་པ་དང་ལྡན་པའོ། །ཕྱོགས་སུ་བྱས་པའི་ཆོས་ལས་ཐ་དད་པར་སྒྲུབ་པ་ནི་མངོན་པར་མི་འདོད་པའོ། །ཕྱོགས་སུ་བྱས་པའི་ཆོས་ ལས་བཟློག་པ་དང་ལྡན་པ་ལ་ཡོད་པར་གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་བསྒྲུབས་ན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།བསྒྲུབ་བྱ་དང་དཔེ་དག་གི་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་དེའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པ་འཇུག་ཅིང་དེ་ལས་བཟློག་པ་བུམ་པ་ལ་འཇུག་པ་ལ་ཡང་ མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང་ཐུན་མོང་དུ་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཚིག་གི་ལྷག་མའོ།།ཐུན་མོང་གི་མ་ངེས་པར་བཤད་པ་ནི་དཔེར་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་དཔེ་དག་ལ་གཞལ་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་རབ་ཏུ་མ་བསྒྲུབས་པ་ཉིད་ལ་འཇུག་པར་ངེས་སོ། །དེ་ནི་ མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་འཇུག་པར་ངེས་པ་འམ།།མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་འཇུག་པར་ངེས་པར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་མ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །ལྡོག་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ནི་དཔེར་ན་སྐྱེས་བུ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མ་ཡིན་པ་འམ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་མ་ཡིན་ནོ། ། སྨྲ་བའི་ཕྱིར་ལམ་པོ་ཆེའི་མི་བཞིན་ནོ། །མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་མེད་པའི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་མ་ངེས་པ་དེ་ནི་སྒྲ་རྟག་སྟེ། མཉན་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ།

如是其他種類,善於幻化者於一片多羅樹葉上顯示象等形態。明論師此等亦如是,即如是首先捨棄因相違似因差別相而略示,復以欲廣說之心有何用?即已廣說並遣除超越喻相違似因差別相。 “于彼”等者,凡於宗喻相違者,以所立法相違故而於喻成相違,余謂”宗喻相違”。所立法相順者,于其相違處有,如是配詞。“喻”者,謂同喻之法。若於異喻非遮能立法,于彼有何相違?其中喻如聲與瓶。 若成為相違喻時,若有所立法而證成非與他共,爾時為相違似因。“與他共”者,即非與他共。說”他”者,即具所立法之說。非欲成立異於所立法。若如是成立於所立法相違處有,此為其義。 以是所立及喻之果故,由此即于其相違品虛空等轉,于彼相違瓶等轉時,余謂”與同品異品共”。說共不定者,如”以是所量故”于所立及喻,此于未成立性決定轉。彼或決定於同品轉,或於同品異品轉起決定疑惑不定。 于返系疑惑者,如”一切士夫非遍知或非離貪,以能言故,如路人”。于同品異品皆無之不共不定者,如”聲常,以所聞性故”。

།གཞན་གྱིས་སྨྲས་པ། འགལ་བའི་དཔེ་ལ་མི འཇུག་ཅིང་བཟློག་པ་འཇུག་པའི་གཏན་ཚིགས་ལ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཅུང་ཟད་ཅིག་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དཔེར་ན་སྒྲ་ནི་མི་རྟག་སྟེ། རྐྱེན་གྱི་བྱེ་བྲག་ཐ་དད་པས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ཆོས་མཐུན་པའི་དཔེ་ནི་ནམ་མཁའ་བཞིན་ནོ། །ཆོས་མི་མཐུན་པའི་དཔེ་ནི་བུམ་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་ བྱ་བ་འདི་ལ།འདིར་མ་གྲུབ་པ་ལ་འཇུག་པའི་གཏན་ཚིགས་ལ། འདིར་མ་གྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཏན་ཚིགས་ཆོས་ཅན་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་ངེས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གཉི་ག་ལ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་དང་། འབྲེལ་པ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འགལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལས་བཟློག་པ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དམ་བཅའ་བ་དང་དཔེ་འགལ་བ་འདི་ནི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡུལ་འདས་པའི་དམ་བཅས་པ་འགལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་འཐད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་གཏན་ཚིགས་ལས མ་ལོག་པའི་ཕྱིར་རོ།།གང་གི་ཕྱིར་དཔེ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་དམ་བཅའ་བ་ནི། མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡིན་གྱི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མངོན་པར་འདོད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཕྱོགས་སུ་བྱས་པའི་ཆོས་ལས་བཟློག་པའི་འགལ་བ་ལྟ་བུའོ། ། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སུ་བརྗོད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་དེ་ཡང་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་ལས་ཇི་ལྟར་འདས་པ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། བཤད་པ། ཆོས་མཐུན་པ་ཉིད་ཅན་གྱི་དཔེ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པའི་ཆོས་དང་ལྡན་པ་ནི། འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་དུ བསྟན་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར།དེའི་དོན་དཔེས་བསྟན་པ་ནི། ཇི་སྐད་དུ། གཏན་ཚིགས་ཚུལ་གསུམ་ལྡན་པ་བཤད། །ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ལ་གནས་པ་དང་། །ལྷག་མ་ཚུལ་གཉིས་ལྡན་པའི་དོན། །དཔེ་ཡིས་རབ་ཏུ་བསྟན་པ་ཡིན། །ཞེས་བཤད་དོ། །འོ་ན་རྐྱེན་གྱི་བྱེ་བག་ཐ་ དད་པ་ཉིད་ཀྱིས་མི་རྟག་པ་དེ་ཉིད་ལ་ཇི་ལྟར་མི་འཁྲུལ་བར་མི་ནུས་ཤེ་ན།བཤད་པ། དངོས་པོ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་མི་འཁྲུལ་པར་མ་ཡིན་ཡང་ཚད་མ་མ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་མེད་པ་དང་འདྲ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་གཏན་ཚིགས་དང་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་འབྲལ་བ་མ་བསྟན་ པ་དེ་ཡང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ངེས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལ་དམ་བཅའ་བ་དང་དཔེའི་འགལ་བ་དེ་ཡང་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་ལས་མ་འདས་པ་ཡིན་ནོ། །ད་ལྟར་གྱི་འདི་ཡང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལས་བཟློག་པ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་དགོངས་པ་ཡིན་ནོ། །གཏན་ཚིགས་འགལ་བ་འབའ་ ཞིག་མ་ཡིན་པས་ཡང་གི་སྒྲ་སྨོས་སོ།

他人說道:于相違喻不轉而於相違轉之因,絲毫無有因過。例如,聲是無常,以因緣差別而有差別故。同法喻如虛空,異法喻如瓶。 對此,此處非是不成立因,因為因存在於有法故。亦非不定,以於二者皆不轉故,及已成立關聯故。亦非相違,以從同品相違不轉于異品故。此宗喻相違乃超越因過之宗相違。 若謂如是,則此未離疑惑因,因為由於喻相違故,宗乃同品過而非異品過。何以故?以是所欲故,如所立法相違之相違。意謂說為異品。 若如是,則彼云何不超越似因?答:于同法喻具顛倒法者,不能顯示為無錯亂法性故。以喻顯示其義,如說:“說因具三相,住于宗法性,餘二相具義,由喻而顯示。” 若問:以因緣差別性于無常性如何不能無錯亂?答:雖於事物所立無錯亂,然由未顯示量故如無,此為意趣。如是,未顯示因與不離關係者,于所立亦非決定。 其中宗喻相違亦未超越似因。今此亦由從異品相違有疑惑故,此為意趣。以非唯因相違故說”亦”字。

།གཞན་གྱི་དོགས་པ་བསུ་བ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་དང་དཔེའི་སྒོ་གཉི་ག་ལྟར་ཡང་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་ལས་སྔར་དཔེའི་སྐྱོན་གྱིས་རྒོལ་བ་ཕམ་པ་ནི། དཔེ་དང་འགལ་བའི་སྐྱོན་གཞན་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་ལ་མི་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕམ་པར་ འགྱུར་བ་ལས་ཕམ་པ་གཞན་མེད་དོ་ཞེས་བསམས་པའོ།།རིགས་པ་ཅན་ཁྱད་པར་གཞན་དུ་བསྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་གོ་རིམས་ངེས་པར་རྒོལ་བ་ནི་དམ་བཅའ་བ་དང་གཏན་ཚིགས་དང་དཔེ་དང་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་དང་། མཇུག་བསྡུ་བ་དག་གོ་རིམས་ངེས་པར་བརྗོད་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། ཡང་དེའི་ཁྱད་པར་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། དཔེ་དང་ཆོས་མཐུན་པར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །དཔེ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས། ཇི་སྐད་དུ་བཤད་མ་ཐག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྐྱོན་གྱིས་རྣམ་པར་གསལ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་རེ་ཞིག་གང་ཡང དམ་བཅའ་བ་དང་འགལ་བའི་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་འདི་ལས་ཤིན་ཏུ་འདས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱའོ།།གང་ཡང་རྣ་མ་ཕུག་གི་རྣམ་བཤད་ཀྱི་ཊཱི་ཀཱ་ལས་དཔེར་བརྗོད་པའི་རང་བཞིན་གཅིག་གསལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་ཁམ་ཕོར་བཞིན་ནོ་ ཞེས་བྱ་བའི་གཏན་ཚིགས་དེ་ཡང་འགལ་བ་ཡིན་ཏེ།ཚད་དང་ལྡན་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱང་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་མེད་པས་མི་འཇུག་ལ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཁམ་པོར་ལ་སོགས་པ་རང་བཞིན་དུ་མ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་དང་། སའི་སྐད་ཅིག་མ་རེ་རེ་ལ་ཆ་ཤས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ང་ནི་ གཏན་ཚིགས་ཀྱང་དཔེ་དང་འགལ་བའི་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བའི་ནང་དུ་འདུས་པ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་ཏེ།གཏན་ཚིགས་ཀྱང་དཔེ་དང་འགལ་བ་གཉིས་ལ་ཐུན་མོང་དུ་ཡོད་པ་འམ་འགལ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཚེ་འགལ་བར་འགྱུར་ཞེ་ན། བཤད་པ་ཆོས་ནི་ མཐུན་པ་ལ་འཇུག་པ་ནའོ།།གང་ཡང་གང་ལ་དཔེར་བརྗོད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་ཏེ། རྫས་ནི་ཡོན་ཏན་ལས་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཏེ། དོན་གཞན་དུ་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་བུམ་པ་བཞིན་ནོ། །གང་ལ་སྣང་དུ་རུང་བར་གྱུར་པ་ན་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་འགལ་བ་ཡིན་ཏེ། མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་མི་ འཇུག་པའི་ཕྱིར་དང་།གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱད་པར་དུ་མ་བྱས་ན་ནི་ཤ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་མི་དམིགས་པ་ཡང་དོན་གཞན་གྱིས་འཁྲུལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་བུམ་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ དཔེ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དེའི་རྫས་གཞན་འདི་དག་ཕྱོགས་སུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དེའི་ཐ་དད་པར་འཛིན་པ་སྔར་ཉིད་ནས་བགག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཛིན་ན་ནི་མ་གྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཁོ་བོ་ཅག་གི་འདོད་པ་ཉིད་གནས་པ་ཡིན་ནོ།

迎接他人疑問:從因門和喻門二者來看,較之因過,先以喻過而使論敵失敗者,並非其他喻相違過,因為不待他故。意為除敗之外別無他敗。 正理派主張另一差別,論證支分次第確定者說:宗、因、喻、合、結應當次第確定而說是不應理的。 複次,其差別云何?即說”與喻相順”等。由於與喻相違故無有似因,如前所說分別過失已明。如是,暫且此宗因相違似因之建立,實未超出。 複次,如耳孔釋論注中所舉例:“自性非一明顯,以具量故,如碗”,此因亦是相違。以具量因於同品不存故不轉,于異品碗等多種自性轉故,及於地之剎那各有部分故。 我說此因亦攝入與喻相違似因中,因與喻相違二者或為共有,或成相違。何時成相違?答:于同法轉時。 又如所舉例:“實與德性相異,以不見為異義故,如瓶。“若顯現時,與因差別相違,以不轉于同品故,及轉於色等異品自性故。若不作差別,則如肉等,不見亦為異義所惑,以互異故。 此中”如瓶”之喻不應理,因為彼之異實已立為宗故,及其色等異性執取先已破故。若執取,則成不成似因,故我宗得成。

།འོན་ ཏེ་གཏན་ཚིགས་ཚད་མ་དང་འགལ་བའི་ཚད་མས་དེ་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།བཤད་པ་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། མེ་ལ་གྲང་བ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཡང་འདིར་དཔེར་བརྗོད་པ་གཞན་ནི་མེ་ནི་དྲོ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རྫས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཆུ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་ གྱི་རྫས་ལ་གནོད་པས་དེ་ཆོས་ཅན་ལ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།།འོན་ཏེ་དམ་བཅའ་བའི་དོན་ཙམ་ཤེས་པ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་དམ་བཅའ་བའི་དོན་མངོན་སུམ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་དེ་གཏན་ཚིགས་དེས་ཁྱབ་པ་མེད་པ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཚད་མ་དང་འགལ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལྟ་ན་འོན་ཏེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་ བ་དང་འགལ་བའི་ཆོས་ཀྱིས་ཁྱབ་པ་ན་ལྡོག་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་པས་ཁོ་བོ་ཅག་གི་ཕྱོགས་བསྒྲུབས་པ་ཡིན་ནོ།།གཏན་ཚིགས་ཚད་མ་དང་འགལ་བ་ནི་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་ལས་མ་འདས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ། ཁྱབ་པ་འཛིན་པའི་དུས་ སུ་ནི།།མངོན་སུམ་ལ་སོགས་འགལ་བ་ཡི། །འགལ་བས་ཁྱབ་པར་གྱུར་པ་ན། །ཆོས་ཅན་ལ་ནི་མི་རིགས་སོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དམ་བཅའ་ཚད་མ་དང་འགལ་བར་འགྱུར་བ་དེ་ཙམ་དུ་གྱུར་པར་འདོད་ན་འགའ་ཞིག་ཀྱང་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བའི་ནང་དུ་འདུ་བར་ནུས་པ་མ་ ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།བཤད་པ། དམ་བཅའ་བ་ཚད་མ་དང་འགལ་བ་ནི་རང་གི་ཚིག་གི་སྒོ་ནས་བཤད་ཟིན་པ་ཡིན་ཏེ། བྱས་ཟིན་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་འདི་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་མ་གྱུར་བའི་དམ་བཅའ་བའི་ཚིག་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ ཡིན་ནོ།།ཕྱི་རོལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་ཕྱིར་ཏེ། ཐམས་ཅད་འདི་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་མཇུག་བསྡུ་བའོ། །གང་ཡང་འགལ་བའི་ལན་གཞན་ནི་ཕྱོགས་སྔ་མ་བརྗོད་པ་གཞན་དང་གཞན་སྤང་བར་བྱ་བ་དེ་ནི་འབྲེལ་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་གང་གི་ཚེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ་ སྒྲ་ནི་མི་རྟག་པ་ཡིན་ཏེ།དབང་པོའི་གཟུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། བུམ་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟར་སངས་རྒྱས་པ་ལས་གཞན་པ་དཔྱོད་པ་དང་གཞན་གཟེགས་ཟན་པ་ཉིད་པ་ལང་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་ཕྱིར་རང་གི་ཕྱོགས་ལ་གྲུབ་པ་གཞན་རྒོལ་བ་སངས་རྒྱས་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ གཏན་ཚིགས་འཁྲུལ་པར་དོགས་པ་ཡིན་ནོ།།ཁྱེད་ཀྱི་བ་ལང་ཉིད་དེ་ཡང་དབང་པོའི་གཟུང་བྱ་ཡིན་པར་མི་རྟག་པར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཚེ་དེ་ལྟར་གཞན་ལ་སྒྲོ་བཏགས་ནས་བརྗོད་པས་འཁྲུལ་པར་འགྱུར་བ་དེའི་སངས་རྒྱས་པ་དེའི་རང་གི་ཕྱོགས་ལ་དེ་དང་དེའི་སྤྱི་རྟག་པ་དབང་ པོས་གཟུང་བར་བྱ་བ་འགལ་བ་ཡིན་ནོ།།རྟག་པའི་དོན་གང་ཡིན་པ་ཁས་ལེན་པ་དང་འདོད་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་འཁྲུལ་བར་འགྱུར། འགལ་བས་གནོད་པར་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།

若問:“因與量相違之量使其顯現為似因”者,答:不成立,因為火上寒性不成立故。 又如此處另一舉例:“火非暖性,以是實故,如水”者,此不應理,因為現量所見實法相違,故於有法不成立。 若僅知宗義,則由宗義與現量相違故,彼因無遍,此即因量相違義。如是,若為所立相違法所遍,則成返義疑惑似因,故我方立宗得成。因量相違不出似因故。 如雲:“于遍攝取時,若與現量等相違法為遍,于有法不應理。” 若問:若許僅成宗量相違,則任何似因皆不能攝入其中耶?答:宗量相違已從自語門說講,無須再作。於此,非能立支分之宗語,于能立相應等中為諍處。 “外”者即是彼故,總結為”一切即是此”。又,相違答覆他者,即說前說他宗並遮遣他宗,此非相關。 因說”何時”等:“聲是無常,以為根所取故,如瓶”,如是除佛教外,對於勝論派、尼犍子等,由自宗成立,對方佛教徒之能立因疑為相違。汝之牛性亦為根所取故應無常。 當如是於他增益而說成相違時,于佛教徒自宗中,彼等常住總相為根所取相違。由許可並欲求常義故,如何成相違?以相違損害亦不應理,此為其義。

།རིགས་ན་ནི་ལན་དུ་བརྗོད་པར་འགྱུར་གྱི་དེ་ལྟ་ན་ཡང་གཞན་གཞན་ གྱིས་འཁྲུལ་བའི་ཁུར་སྟེང་དུ་འཇོག་པར་བརྗོད་པ་འདི་ནི་ཇི་ལྟར་འགལ་བའི་ལན་མ་ཡིན།གང་གི་ཕྱིར་དེ་ནི་རྒོལ་བ་རང་ཉིད་ཀྱི་ཁས་ལེན་པའི་བ་ལང་ཉིད་བརྟགས་པ་ལ་དབང་པོས་གཟུང་བར་བྱ་བའི་གཏན་ཚིགས་འཇུག་པ་ཡོད་པའི་ལན་ནི། ཐེ་ཚོམ་དུ་གྱུར་པ་ནི་དེ་ཅི་ བུམ་པ་བཞིན་དུ་དབང་པོའི་གཟུང་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྒྲ་མི་རྟག་པར་འགྱུར་རམ།ཅི་བ་ལང་ཉིད་ལ་སོགས་པར་བརྟག་པར་འགྱུར། བདག་ཉིད་ཀྱི་རྟོག་པ་མེད་པར་དེ་ལྟར་སྟོན་པར་བྱེད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །རང་གི་ཕྱོགས་བ་ལང་ཉིད་བརྟག་པ་ལ་དབང་པོས་ གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་འདི་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་མ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་བདག་ཉིད་ཁས་བླངས་ཀྱི་མ་ངེས་པར་བརྗོད་པས་སྤོང་བར་བྱེད་དོ།།ཁོ་བོའི་ལན་ཡིན་ནོ། །སངས་རྒྱས་པ་ལ་བ་ལང་ཉིད་བརྟག་པ་མེད་པར་འདོད་པ་དེས་ན་ལན་འགལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་ བཤད་པ།གཏན་ཚིགས་དེ་ཡང་དབང་པོས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བ་ལང་ཉིད་དོན་དམ་པར་ཡོད་དམ་མེད་ཀྱང་རུང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ནུས་པ་ལ་བསྒྲུབ་པ་ནི་བཟློག་པ་ལ་ཡོད་པར་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་མི་འཇུག་པར་ཐེ་ཚོམ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མ་ངེས་པ་ཉིད་ ཡིན།།སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ནུས་པ་རབ་ཏུ་མ་བསྒྲུབས་པ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་འདི་དང་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་སྨོས་པ་ནི་དངོས་པོ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའོ། །གང་གི་ཚེ་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མའི་སྟོབས་ཀྱིས་གཏན་ཚིགས་མེད་ན་མི་འབྱུང་བར་ ཐམས་ཅད་བསྡུས་ནས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ།དབང་པོའི་ཤེས་པའི་གཟུང་བར་བྱ་བའི་རང་སྣང་བའི་ཤེས་པ་གང་ཅུང་ཟད་ཅིག་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར་མི་རྟག་ན་དེ་ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་ཤེས་པའི་ཡུལ་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་རེས་འགའ་ཞིག་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་བ་ལང་ཉིད་ལ་ སོགས་པ་ལ་ཡང་གནོད་པར་བྱས་ན་འཆི་བའི་ཕྱིར།བ་ལང་ཉིད་ལ་གཏན་ཚིགས་མི་འཇུག་པར་ཐེ་ཚོམ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་གིས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོ་སླའོ། །དེ་ཡང་མ་ངེས་པའི་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་ལས་འདས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་བསྡུས་པའི་དོན་ཏོ། །དེ་ནི་ཐེ་ཚོམ་ཟ་ བའི་གཏན་ཚིགས་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་སྒྲུབ་མི་ནུས་པའི་མ་ངེས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ནོ།། ཕྱོགས་གཅིག་གཞན་ལ་ཞུགས་པ་ཡང་དངོས་པོའི་ཕྱིར་གཉི་ག་ལ་གྲུབ་ན་ཅིག་ཤོས་ལ་ཡང་མ་ཡིན་པས་དངོས་པོ་ལ་ཡང་མ་ངེས་པར་ཁྱད་པར་མེད་དོ། །ཇི་ལྟར་སྔར་ཇི་སྐད་བཤད མ་ཐག་པའི་གཏན་ཚིགས་དེ་ཡང་ཡོད་དམ་མེད་ཀྱང་རུང་ཞེས་བྱ་བ་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་ཕྱོགས་ལ་ཞུགས་པ་མ་ངེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མ་ངེས་པ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ།

若應理,則將作為答覆,如是他者增益相違重擔之說,怎能不是相違答覆?因為彼乃論敵自身所許之牛性分別,于根所取因之答覆中有作用。 其疑惑為:是否如瓶為根所取故聲成無常?抑或成為牛性等分別?無自思即如是顯示。于自宗牛性分別為根所取故,於此不定,此即自許不定所說能遮。此為我答。 若問:于佛教徒無牛性分別可許,故答成相違耶?為此說明:彼因亦為根所取故。牛性勝義有無皆可,于能立力中,返遮有礙量不行,以是疑因故成不定。 能立力未成即”與所立無離”,如是配釋。說能立者,即事物能立。當由能損量力,因無離攝一切而為能立。 由根識所取自顯識少許生起故無常,則一切時成識境,然非偶爾。今于牛性等若有損害則死故,于牛性因不行無疑。“彼等”者易解。彼亦不出不定似因,此為攝義。彼即由疑因門不能成立之不定因。 一分趣入他者,由事故於二者成立,于另一者亦非,於事亦無定差別。如前所說因亦有無皆可,趣入另一分之不定故,說為不定。

།མི་འདོད་པ་དང་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་མེད་པར་སེམས་པ་ན་སྒྲུབ་པ་དང་སུན་འབྱིན་པ་གཉི་ག་ལ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ། ཇི་ལྟར་དེ་དག་ དང་འགལ་བར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན།དེ་ཡང་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། ངེས་པར་སུན་འབྱིན་པར་འདོད་ནས་སྨྲས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གཞན་ཡང་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེ་ལྟར་གྱུར་ན་གཉི་ག་ལས་གཅིག་ཀྱང་དེའི་ཚེ་ཕམ་པ་དང་རྒྱལ་བ་དག་ཏུ་མི་འགྱུར་ རོ།།གང་གི་ཚེ་འོད་བྱེད་ཀྱི་དམ་བཅའ་བ་དང་འགལ་བའི་མདོའི་འགྲེལ་པ་འཆད་པའི་དཔེ་ལྟར་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པའི་ཚེ་ཡང་རིགས་པ་ཅན་ཡན་ལག་གཞན་པར་སྨྲ་བ་ནི་མི་རིགས་སོ་ཞེས་སངས་རྒྱས་པས་བརྗོད་པ་ནི་མཛེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དགོངས་སོ། །གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་ པ་བསྟན་པའི་ཚིག་དེ་ལྟར་སྣང་བ་ཡང་དེའི་ཚིག་གི་སྒོ་ནས་གོ་བ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་གཞན་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷག་མའོ། །འོ་ན་དཔེ་ལྟར་སྣང་བ་དག་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་རྣམས་ཀྱི་ནང་དུ་འདུས་པར་འདོད་ན་གཏན་ཚིགས་དང་དཔེ་ཡན་ ལག་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དཔེ་ལྟར་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། འདི་དང་འདིར་སྦྱོར་བ་བརྗོད་པ་ནི། གང་དང་གང་དོན་གཞན་དུ་གྱུར་པ་དེ་ནི་དེར་སྣང་བར་བརྗོད་པ་ལ་ཡིན་ལ། གང་དེར་སྣང་བ་རྣམས་ནི་དེའི་ནང་དུ་འདུས་པ་ཡང་མ་ ཡིན་ཏེ།དཔེར་ན་མངོན་སུམ་ལ་སྣང་བ་རྣམས་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་སྣང་བ་བཞིན་ནོ། །ཁྱེད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་དང་དཔེ་དོན་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་ཡིན་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་དང་འགལ་བ་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་དཔེ་ཡང་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ནང་དུ་འདུས་པར་ འདོད་པར་བྱའོ།།དེ་ལྟ་ན་ཡང་དཔེ་ལོགས་ཤིག་ཏུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་འགྱུར་ན་ལོགས་ཤིག་ཏུ་འཇུག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱེད་པ་གཅིག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དཔེ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་ལྟར་དམ་བཅའ་བ་དང་གཏན་ཚིགས་ཡང་འགལ་ པར་བཤད་པ་དེ་ཡང་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བའི་ནང་དུ་འདུས་པའི་ཕྱིར་ལོགས་ཤིག་ཏུ་བརྗོད་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ།།འདིས་ནི་དམ་བཅའ་བ་ལ་གནོད་པ་དག་ཀྱང་འདི་བཞིན་དུ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། །གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། རྒོལ་བའི་ ཕྱོགས་སྔ་མ་སྨོས་པ་ནི་རྒོལ་བའི་ཕྱོགས་ཕྱི་མ་མ་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་དང་འབྲེལ་བ་ཡོད་པར་བསྟན་པའི་དོན་ཏོ།།དེ་དང་འབྲེལ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་དང་འབྲེལ་པའོ།

當思維無有一切不欲與過失時,于立破二者皆極成就。若問:如何不與彼等相違?此亦非然,因為確定欲破而說故。正因此故,已如前說”複次亦是觀待所立”。如是則二者中任一於此時皆不成勝負。 當說”如解釋光明論師所立相違經疏之似喻”等時,佛教徒所說”數論派說為異支不應理”是善妙的。顯示似因之語,亦由彼語而解,故若無餘能立則成相違過。“彼”者為余。 若問:若許似喻攝入似因中,則因喻不成異支,此語無關聯耶?說”似喻”等者,此與此處所說配合:凡成異義者即說為彼似,然諸似彼者亦非攝入其中,如現量所似及比量所似。汝之因喻成異義亦復如是,此即遍行相違所見。是故喻亦應許攝入因中。 如是雖喻別為能立支,然無別入故。義為”作用一故”。“凡是喻者”等,如是所說立宗與因亦相違者,以攝入似因中故,不應別說。由此亦應如是了知害立宗者。 又說”複次”等,說前論者立場者,為顯示后論者立場不知等與似因有關聯之義。“與彼關聯”即與似因關聯。

།འོན་ཏེ་དོན་གཞན་གོ་བར་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་པས་གཏན་ཚིགས་ ལྟར་སྣང་བ་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་དག་ནི་ནང་དུ་འདུ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་གཞན་གོ་བར་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་གཏན་ཚིགས་ལ་ནུས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ནུས་པ་མེད་པ་ལ་རིགས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་རྒོལ་བས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ བསྟན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྷག་མའོ།།དོན་གཞན་གྱིས་གོ་བར་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ། །ལན་ཕྱིས་འབྱུང་བ་དེ་ལ་ཡང་དམ་བཅའ་བ་འདི་ཡོད་པ་མེད་པ་དེ་ལྟོས་པ་ཅི་ཞིག་བྱ་ཅི་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཡོངས་སུ་བགྲང་བར་མི་ ནུས་པ་དང་།གང་དག་སྨན་པར་རབ་ཏུ་སྨྲ་བ་དག་གིས་འདོད་པ་དེ་དང་དེ་བཞིན་དུ་སྨན་ལ་སོགས་པ་ལ་བརྗོད་པའི་རྒོལ་བ་གང་དག་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་དམ་བཅའ་བ་ཡོད་པ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་གོ། །ཉེ་བར་བཀོད་པ་དེ་ནི་ཅི་ཞག་ཡིན། དེ་ལྟར་གྱུར་པའི་སྐྱོན་ཡང་འགའ་ཞིག་ཡིན་ ཞེ་ན།དེ་ལྟ་བུ་ནི་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་གཞན་ཡང་བརྒྱལ་བ་དང་མྱོས་པ་དང་འཁྲུལ་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་ནི་སོགས་པའི་སྒྲ་བསྡུས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་ཀྱང་འབྲེལ་པ་མེད་པས་མཁས་པའི་དབང་པོ་རྣམས་ཀྱིས་རྣམ་ པ་འདི་ལྟ་བུ་རིགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ།།གལ་ཏེ་འདིར་རྣ་མ་ཕུག་གི་རང་ཉིད་ནུས་པ་མེད་པ་ཟློག་པར་བྱེད་པ་རགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདི་ཚར་གཅད་པའི་གནས་མ་ཡིན་ཞེ་ན། དབང་པོ་དང་ཕྱིར་རྒོལ་བ་ཉེ་བ་ན་དམ་བཅའ་བ་དོན་ཁྱད་དུ་གསོད་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་ བ་འབྲེལ་པ་མེད་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ།།བསམ་པ་ཡོངས་སུ་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲ་ནི་འཇིགས་པའི་ཕྱིར་བརྗོད་པར་མི་བྱའོ། །འོན་ཀྱང་དམ་བཅའི་དོན་ལྡན་པ་དང་རྣམ་པར་དབྱེ་བས་གསལ་བར་མི་བྱེད་དོ་སྙམ་ནས་སྨྲས་པ། སྤྱིའི་དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་གསལ་བའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་བར་ མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཡིན་ཏེ།སྔར་དམ་མ་བཅས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་ངེས་པའི་སྐྱོན་གྱིས་གཏན་ཚིགས་བགག་པས་དམ་བཅའ་བ་ཁྱད་པར་དུ་གསོད་པར་བྱེད་པ་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་དེ་ལ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་རྒོལ་བ་དོགས་པ་དང་ བཅས་པ་ཉིད་ཀྱི་ནང་ནས་མཛངས་པའི་འགའ་ཞིག་མ་ངེས་པའི་སྐྱོན་རྗོད་པར་བྱེད་དེ།དམ་བཅའི་དོན་གྱི་འབྲས་བུར་བྱེད་པ་ནི། རང་གི་འདོད་པ་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་སྐྱོན་གཞན་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །དམ་བཅའ་བ་བཀོད་པ་ཡང་ཅིའི་ཡན་ལག་ཡིན། འོན་ཏེ་འདོད་པ་མེད་ན་ ཡོད་པའི་ཕྱིར་དམ་བཅའ་བ་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་དོ།

若問:由說令解異義等而與似因相關聯故,彼等非攝入內耶?此亦不然,因為令解異義等對因亦無功能故。若問:為何?余為”于無功能,論者以理力顯示所立”。意為令解異義等是顛倒。 於後答中,此立宗有無何須觀待,全無意義。不能遍數,及諸自稱醫者所許,如是于藥等所說諸論者,即是有無立宗等。所設何為?如是過失復是何耶? 說”如是則成太過”,複次昏迷、醉亂、迷惑、痛苦等為”等”字所攝。是故彼等亦無關聯,諸智者認為此理應然。 若謂此中耳孔自身無功能遮止粗重故非諍處,則近於根與敵論者時說”立宗輕毀義”為無關聯。因不知意樂故。聲因怖畏不應說。然思”不以立宗義具足及分別而明顯”而說”依共相事明顯故不迷亂”是諍處,因先未立故。 應對彼說:“以不定過破因而輕毀立宗是諍處。“若論者具疑惑中有智者說不定過,以立宗義為果,即遮自許。爾時亦無餘過。立宗復是何支分?若無慾則由有故差別立宗。

།དེའི་ཚེ་ཡང་མ་ངེས་པའི་སྐྱོན་ཁོ་ནས་ཚར་གཅད་པའི་ཕྱིར་དམ་བཅའ་བ་ཉེ་བར་བཀོད་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། ཅི་ཞིག་སྤོང་ཞིང་ཅི་ཞིག་གསལ་བར་བྱེད། །དམ་བཅའ་བ་གཞན་པར་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ལོགས་ཤིག་ཏུ་ བརྗོད་པར་མི་བྱའོ།།གཏན་ཚིགས་ཁྱད་པར་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་མདོ་ལས་བསྟན་པས། འདིར་དཔེ་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏེ། །སེར་སྐྱའི་གཙོ་བོས་ཚད་མ་སྒྲུབ་པར་འདོད་པས་ཤིང་ལ་སོགས་པའི་གསལ་བ་ནི་རང་བཞིན་ཡིན་ཏེ། ཚད་ཡོད་པའི་ཕྱིར། བུམ་པ་དང་ཁམ་ཕོར་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །རང་བཞིན་གཅིག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་སྦྱར་རོ། །རང་བཞིན་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །རང་བཞིན་གྱི་འགྱུར་བ་ནི་ཚོགས་གང་ཡིན་པ་དེ་གཙོ་བོ་ཡིན་ལ། གྲུ་བཞི་དང་ཟླུམ་པོ་ལ་སོགས་པ་ནི གྱུར་བ་ཡིན་ནོ།།གྲངས་ཅན་འདོད་དོ། །ཇི་ལྟ་བ་སྔོན་དུ་སོང་བའི་རྒྱུ་དང་། འབྲས་བུ་མེད་དོ་སྙམ་ནས་སྨྲས་པ། ཕྱིར་རྒོལ་བ་གཏན་ཚིགས་འདི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པར་བྱེད་པ་དང་། རྟ་དང་བ་ལང་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་མ་དང་བུམ་པ་དང་ཁམ་ཕོར་ལ་ སོགས་པ་གཅིག་གི་རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ཚད་མ་ཐོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྒོལ་བས་དེ་ལྟར་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པར་བྱེད་པ་ལ་གལ་ཏེ་གཙོ་བོར་སྨྲ་བས།བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་འགེགས་པ་ནི་འདུ་བའི་འབྲེལ་པས་འགྱུར་བ་རྣམས་རང་བཞིན་དུ་མཐོང་བ་ཡིན་ ནོ།།གཏན་ཚིགས་ཁྱད་པར་དང་བཅས་པས་འཁྲུལ་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་རང་བཞིན་གཅིག་དང་འདུ་བ་ཡིན། བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་མ་རིག་པ་དང་འབྲེལ་པའི་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་གསལ་བ་འདི་དག་ཚད་མ་དང་ལྡན་པར་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ། །ཐམས་ཅད་དུ་དེའི་ འབྲས་བུ་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསམས་པ་ཡིན་ནོ།།འདི་ལྟར་བདེ་བ་ཤས་ཆེ་བ་ནི་དང་བ་དང་། སྤངས་པ་དང་སྐྱེ་བ་དང་། ངལ་སོས་པ་དང་དགའ་བ་དང་མགུ་བ་དག་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ། །རྡུལ་ཆ་ཤས་ཆེ་བར་གྱུར་པ་ན། སྐམས་པ་དང་། གདུང་བ་དང་། རེངས་པ་དང་། ཞེ་སྡང་ བའོ།།མུན་པ་ཤས་ཆེ་བ་ནི་སྤྱོད་པ་དང་། སྒྲུབ་པ་དང་ཉམས་པ་དང་། ངོ་མཚར་བ་དང་། གནག་པའོ། །འདི་དག་ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་དུ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཁྱད་པར་ཐ་དད་པ་ཉེ་བར་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སྣ་ཚོགས་པ་ན་ཡོན་ཏན་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། །དེས་ ན་འདི་དག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཚར་གཅད་པའི་རྒྱུ་བཤད་པ་ནི་འདིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་དགག་པ་ནི་གོ་སླའོ།།སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་བརྗོད་པ་ནི། མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་དང་རྣམ་པར་མི་ཆོད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།

此時僅以不定過失而破除,何須觀待近立宗?何所舍且何所明?“異立宗”此不應另說。 由經中說”因無差別”等,此中明顯譬喻之義。數論主欲成立量,謂樹等顯現是自性,因有量故,如瓶、碗等。配合”是一自性”。自性是色等因。自性變異即是和合,彼即勝性,而方形、圓形等是變異。數論許此。 思無如是前行因果而說:敵論者詰難”此因相違”,見馬牛等多自性與瓶碗等一自性遍變是量。對論者如是詰難時,若勝性論者遮止詰難謂:“以和合關係見諸變異為自性。因具差別故非相違。” 則問:如何是一自性且和合?此等與樂、苦、無明相關之遍變顯現,將執為具量。思於一切見彼果。如是,樂增盛者為凈信、舍離、生起、休息、歡喜、滿足等果。塵分增盛時為乾枯、熱惱、僵硬、嗔恚。暗分增盛為行動、成就、衰敗、驚異、黑暗。由於一切處皆見如所說差別,故種種是三德自性。 因此,說”此等”等破除因由,此中否定易解。說能立為:“因不欲故、不決定故、不圓滿故”之義。

།ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ མཚན་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གཅིག་གི་དབང་དུ་བྱས་པ་འགལ་བ་མེད་པའི་ཆོས་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དུ་བསྟན་ཏོ།།ཡོངས་སུ་གཟུང་བ་ནི་རྒོལ་བ་དང་ཕྱིར་རྒོལ་བ་དག་གིས་བྱས་པའོ། །གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པ་ནི། རང་བཞིན་འདི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བསྒྲུབ་ བྱ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་དོན་ཏོ།།སྒྲ་ནི་རྟག་པ་ཡིན་ཏེ། རེག་བྱ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དང་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་དང་དེས་ཕན་མི་འདོགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འདི་ལྟར་དངོས་པོ་སྒྲུབ་པ་མེད་ན་ཡང་འཆད་པ་པོ་ལ་སོགས་པའི་བཤད་པའི་ རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་རྟོགས་པའི་དོན་ཉིད་ཀྱིས་དོན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་རིགས་པ་དེ་དག་རང་གིས་འདོད་པ་དང་མི་འགལ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ།།རེས་འགའ་ཞིག་ཕྱོགས་སྔ་མ་ཕྱི་མར་རྒོལ་བ་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་བཤད་པའི་སྐྱོན་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན། རྒོལ་བས་ སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་བརྗོད་པ་མེད་པར་གཞན་ཉེ་བར་འགོད་པ་དང་།སྐྱོན་བརྗོད་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་གཉིས་ལས་གཅིག་ཀྱང་རྒྱལ་བ་དང་ཕམ་པར་རིགས་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །རྣལ་མའི་སྒྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་གཏན་ཚིགས་སུ་བརྗོད་དོ། །དེ་ལ་བྱས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནུས་པ་བཀོད་པ་དག་གོ། །གཞན་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མེད་པ་ཅན་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་ཉེ་བར་བཀོད་པ་བསྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ངོ་བོ་སྤངས་ནས་གཞན་ཡང་མིང་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་པ་ཡང་ཕམ་པའི་གནས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར རོ།།ཡི་གེའི་གོ་རིམས་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། གང་ལ་ཡི་གེ་ཉེ་ཚེའི་གོ་རིམས་ཀྱི་ཚིག་དང་ངག་ཀྱང་མ་ཡིན་པ་རྣལ་མའི་དོན་དུ་གྲགས་པའི་དོན་གཞན་སྟོན་པ་ན་སེང་གེའི་གོ་རིམས་འདོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཁྱད་པར་མ་འབྲེལ་པ་ཉིད། ཡི་གེའི་གོ་རིམས་བསྟན་པ་ ཉི་ཚེ་ནི་དོན་མེད་པ་སྟེ་འོན་ཀྱང་གང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི་མ་གྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།སྒྲའི་ངོ་བོར་གྲུབ་པར་བརྗོད་པ་ནི་དེ་ཉིད་དོན་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བའི་བརྗོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་ པ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་མེད་ཀྱང་དགོས་པ་གཞན་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཀྱང་བསམ་པར་མི་བྱ་སྟེ།བརྗོད་ཀྱང་དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པ་ཉིད་ལ་ཆེད་དུ་གཏད་པའི་ཕྱིར་དགོས་པ་གཞན་ཉིད་ནི་དོན་མེད་པ་ཁོ་ན་སྟེ། དེ་ཉིད་སྐབས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ།

所說的”性相”是就單一而言,無違法即是立宗之性相。遍取是能立者與敵論者所作。以因成立所立者,是就此自性為因而成立所立之時位自性義。 聲是常,因非觸故。因與彼相關且彼不益故之義。如是,雖無事物成立,由了解說者等某種說明相,以義成立之理,彼等不違自許,應知。 有時前後宗派論辯是破除處,若能立支分未說而近立他者,且無過失說明,則二者皆不應理勝負。 “正式能立”說為因。其中”所作”者,是立能力之安立。“他非無所立”者,義為近立能立非能立支分。 捨棄體性而說名等亦是負處。如顯示字母次第則成無義,于某僅字母次序之詞句亦非正義,顯示他義時,欲求獅子次第之說,即無關特徵。僅字母次序顯示無義,然稍許能立支分皆不成立,非不成立。 說聲之體性成立者即是無義。何以故?因無近行所立成立之說故。雖無近行所立成立,亦不應思有他義,因說亦無義故。因專注于所立成立故,他義即全無義,此是此處意趣。

།དེའི་ཕྱིར་ ཁྱད་པར་གྱི་རྣམ་པ་ཁས་ལེན་པ་ནི་ཡི་གེའི་རིམས་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ།།གཞན་གྱིས་སྨྲས་པ་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པས་དོན་མེད་པར་མི་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་བྱ་རོག་གི་སྐད་ལྟ་བུ་གང་གི་ཚེ་འགའ་ཞིག་ལ་ ཡང་དོན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་དོན་གཞན་ལ་དོན་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདིས་བསྡུས་པ་དེ་ལ་དོན་གྱི་ཆ་འགའ་ཞིག་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། སློབ་དཔོན་གྱིས་སྨྲས་པ། རྒོལ་བ་མ་ཡིན་པ་གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་དོན་མེད་པར་བརྗོད་ན་རྒོལ་ བ་བཞིན་དུ་ཚར་གཅོད་པའི་གནས་ཅིས་མ་ཡིན།ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། ཚར་གཅོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་དོན་མེད་པར་བརྗོད་པའི་རྒོལ་བ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྒོལ་བའོ། །སློབ་དཔོན་གྱིས་དེ་འདིར་ནི་རྒོལ་བ་བཞིན་དུ་སྐབས་མ་ཡིན་པ་ འོང་བར་འགྱུར་ཏེ།དེའི་དོན་མེད་པར་བརྗོད་པ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་རྒོལ་བ་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པ་དང་། ཐམས་ཅད་དུ་རྩོད་པ་མཚུངས་པར་དེ་ལ་དོན་མེད་པ་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཐ་སྙད་དུ་བྱའོ། །དཔེ་ལ་གཅིག་ལས་དེ་བྱའོ་ཞེས་འདོད་ཏོ། །དེ་ལ་བླང་བར་བྱ་བ་ནི་ཅུང་ཟད་ཅིག་ མེད་དོ།།དོན་མེད་པར་མངོན་པར་བརྗོད་པ་འདིས་གང་དང་གང་བརྗོད་པ་ལ་ནི་དོན་ཅུང་ཟད་ཅིག་ཀྱང་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་དག་ཀྱང་འགལ་བ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཡི་གེའི་གོ་རིམས་བསྟན་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དོན་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་ལ་ཡང་དོན་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེའི་ཕྱིར་འདིར་རྒོལ་བའི་ཡི་གེའི་གོ་རིམས་དོན་མེད་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ལ་དོན་གཞན་ལ་སོགས་པ་མཚུངས་པ་ཡིན་པར་བསྟན་པར་བྱའོ། །མཆན་ཁུང་ཚོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། འདིར་སོགས་པའི་སྒྲས་ནི་མཆོང་བ་དང་ཐལ་མོ་རྡེབ་པ་དང་། གར་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་གཟུང་ངོ་། །ལན གསུམ་པ་བརྗོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ལན་གསུམ་བརྗོད་པའི་འབྲས་བུ་ནི་རིགས་པ་ཉིད་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ།ལན་ཅིག་བརྗོད་པས་དོན་གསལ་བར་རེས་འགའ་ཞིག་ཀྱང་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ལན་གསུམ་བརྗོད་པའི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ཚད་མ་མཁས་པའི་ཚིག་དང་ངག་ལས་ ཤེས་པར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན།མི་གསལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། མི་གསལ་བ་ཅུང་ཟད་ཅིག་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་ཡིན་ཞེ་ན། ནུས་པ་མེད་པར་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་གསལ་བའི་རབ་ཏུ་བརྗོད་པའི་སྟོན་པ་ལས་སྐྱོན་འཆད་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། འཇིགས་པས་རབ་ཏུ་སྦྱོར་རོ།

因此,接受特徵相的形式如同顯示字母次第般無關聯。他說所立成立之近行支分非無義。然而如同烏鴉聲般,于某時對任何人皆無意義。 如是,於他義無義等非是如此,因為此所攝彼有某些義分故。阿阇黎說:任何非能立者說無義,何故不如能立者成破除處?云何?因破除之因由無義說非能立者無差別故。“非是”等為能立。 阿阇黎說此中如能立者非時位而來,以其無義說即能立非支分,一切諍論相等,于彼說無義,應作此言說。于喻一者欲求彼作。于彼取處稍許亦無。 以此顯說無義,于所說一切皆無少許義故,彼等亦無違。因一切顯示字母次第皆無義,于某相亦具義故。是故此中能立字母次第即是無義。于彼應顯示他義等相等。 所謂”腋下感受”,此等字攝取跳躍、擊掌、舞蹈等。所謂”說三遍”,說三遍果即是顯示正理,因一次說有時亦不能明義故,是說三遍果。 又何故不從量智者語言了知?說”不明”等,因說少許不明故。何故如是相應?因攝無能力故。若謂從明義之極說顯過失,則因怖畏而相應。

།སྒྲུབ་པ་དང་སུན་འབྱིན་པ་འདི་ཡང་རྒོལ་བ་དང་མཚུངས་པས་སྐྱོན་བརྗོད་པ་ཡང་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་ཚར་གཅད་པའི་རྒྱུར་གྱུར་ཏེ། འདི་དོན་མེད་པ་ལས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་མི་གསལ་བའི་སྒྲ་རྣམས་ཀྱིས་རྣལ་མའི་དོན་དང་འབྲེལ་པར་བྱེད་པ ཉིད་སྨྲ་བར་འགྱུར་རམ་འདི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འགྱུར།སྔར་གྱི་གནས་སྐབས་ལ་ནུས་པ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཚོགས་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་བརྗོད་པས་བླུན་པོས་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མཁས་པས་ཚར་གཅད་པར་འོས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྨྲ་བ་བོས་ཉན་པ་པོ་ལ་གང་དག་ཁོང་ དུ་ཆུད་པར་མི་བྱེད་པ་འདི་དག་ནི་ཚར་གཅད་པར་འོས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དགོངས་སོ།།གཞན་གྱིས་སྨྲས་པ། གལ་ཏེ་ཚོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རིགས་པར་སྨྲ་བ་ལ་ལན་གདབ་པ་དང་རིགས་པར་སྨྲ་བར་བཤད་པར་བྱ་བ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །བླུན་པོའི་ཚོགས་པ་ལ་སོགས་པ་ མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་དང་།རྒོལ་བ་བསྟན་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་བྱས་ཀྱང་རྒྱལ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱིར་རྒོལ་བས་ཤེས་ནས་རྒྱལ་བར་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ཡིན་ནོ། །ཚོགས་དང་ཕྱིར་རྒོལ་བ་མི་ཤེས་པ་དག་ལ་སྟོན་པར་ནུས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འབྲས་བུའོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དབང་དུ་ བྱས་ནས་བཤད་པ་དང་འབྲེལ་པ་མེད་པར་བརྗོད་པ་དོན་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཚིག་དུ་མས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚིག་དུ་མའི་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་དོན་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་གསལ་བར་བྱའོ། །ངག་གི་དོན་ལ་འབྲེལ་པ་མེད་པར་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ནི་སྐབས་སུ་བབ་པ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ ནོ།།བསྡུས་ནས་བསྟན་པ་མེད་པ་ཉིད་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཡིན་ཏེ། དཔེར་བརྗོད་པ་ན། །སེའུ་བཅུ་ཁུར་བ་དྲུག་སྣོད་དང་། །རི་དགག་པགས་པ་རྩཝའི་གོང་བུ། །དེ་ནས་བརྫུན་མའི་བུ་མོ་འདི། །སྦ་ཡ་ཀྲི་ཏའི་བ་ཤིའོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །འདིར་ཡང་དྭ་ར་དྭ་ཛའི་འབྲེལ་བ་མེད་པ་དང་དོན་ མེད་པ་དག་ཐ་མི་དད་པར་གཞག་པར་བྱ་བར་མི་ནུས་ཏེ།དེ་ལ་ལ་ཡི་གེ་ཙམ་འདི་ནི་ཚིག་དང་འབྲེལ་པ་མེད་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་སོ། །དེ་ཉིད་སློབ་དཔོན་གྱིས་སྤོང་བ་མཛད་པ་འདི་ནི་ཡི་གེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཡི་གེའི་འབྲེལ་པ་མེད་པ་གང་ཡིན་པའི་དོན་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་པས་ནི་འདོད་པ་ཉིད་བསྟན་པའི་དོན་ཏོ། །མི་འདོད་པའི་དོན་ནི་ཡི་གེ་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ནི་དོན་མེད་བཞིན་དུ་ཚིག་དག་ཀྱང་འབྲེལ་པ་མེད་པས་ལོགས་ཤིག་ཏུ་མི་འགྱུར་རོ། །དོན་མེད་པས་འབྲེལ་བ་མེད་པ་ཉིད་དུ་འདོད་ན་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ངག་གིས བསྡུས་པའི་ཕྱིར་ལོགས་ཤིག་ཏུ་བརྗོད་པར་མི་བྱ་བར་དེས་སྨྲས་པ་མ་ཡིན་ནམ།གཉིས་ཀ་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་དོན་དང་འབྲེལ་པ་ཉིད་མི་རིགས་སོ།

此成立與破斥亦與能立相等,故說過失亦成為如是破除因,因此異於無義故。如是,不明之聲是否能與正義相連而說,或成顛倒?前時位非無能力。于彼,由說聚集等,愚者不能領悟故,智者不應破除。說者意謂:對聽者不能令領悟者,不應成為破除處。 他說:若”聚集智慧”者,應配為對正理說者作答及解說正理說者。因愚者聚集等不知故,及不能顯示能立故,雖作亦不成勝,由反詰者知而安立為勝。于聚眾與反詰者不知者能示者,彼即是果。依分別力而說,無關聯之說即是無義故。 所謂”多語”,應明示多語無關聯義。語義無關聯顯示即是顯示應時。無攝略顯示即是破除處,如舉例:“十猴六擔器,山遮皮草團,爾後此偽女,吠夜羯栗多牛”。此中亦不能安立達羅毗荼無關聯與無義為無別,于彼,此僅字如語無關聯。 阿阇黎所作遮破即配為:“字”等字無關聯者即是無義。說”此”者為顯示所許義。不許義即字無關聯如無義,語亦由無關聯不成別異。若許無義即是無關聯性,由無關聯語所攝故,豈非彼說不應別說?由攝二者故,與義關聯性不應理。

།ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཚིག་གི་དོན་དང་འབྲེལ་པ་མེད་པ་དང་དོན་མེད་པས་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ངག་དོན་མེད་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཡི་གེའི་གོ་རིམས་ཙམ་གྱིས་མཚན་ ཉིད་དང་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་རོ།།དོན་མེད་པར་བརྒྱ་ལ་བརྗོད་ན་ཅི་ཞིག་བརྗོད་པ་ཡིན། །གང་ལ་དོན་འབའ་ཞིག་ཁོ་ན་མེད་པ་འམ་ཡི་གེའི་གོ་རིམས་ཙམ་ཡིན་ཏེ། ཚིག་དང་ངག་ལ་འབྲེལ་བ་མེད་པ་གང་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པའི་སྦྱོར་བ་ཡང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དོན་མེད་པ་ཡིན་པ་དེའི་དེའི་ཕྱིར་དོན་དང་ལྡན་པ་མ་ ཡིན་པས་བསྡུས་ནས་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ནས་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ།རྩོད་པ་ངན་པ་དེ་དག་ལོགས་ཤིག་ཏུ་བརྗོད་པ་ལ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་འདིར་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་བརྗོད་དོ། །ཅུང་ཟད་ཙམ་གྱི་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་བསྟན་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ བྱ་བར་དགོངས་སོ།།འོན་ཏེ་དོན་མེད་པ་དང་འབྲེལ་པ་མེད་པ་དག་བསྡུས་པ་དག་བསྟན་པ་སྐྱོན་ནམ་རབ་ཏུ་དབྱེ་བའི་ཡོན་ཏན་མ་མཐོང་བས་རྐང་མིག་གིས་བསྡུས་ནས་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཅི་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལེགས་པར་མ་བསླབས་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་དགོངས་ནས་གང་དུ་བསྡུས་པ་བསྟན་པ་ཞེས་ བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ།།མཚན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དོན་གྱི་དབང་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡུལ་མ་བསྟན་པ་དང་ཡུལ་མེད་པ་ལ་སྒྲུབ་པ་འཇུག་པར་མ་གྱུར་ཅིག་སྙམ་ནས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་སྟོན་པ་དམ་བཅའ་བ་སྔོན་དུ་བརྗོད་དོ། །དེ་མ་ཐག་ཏུ་དཔེ་བརྗོད་པའི་ཆོས་མཐུན་པའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་ པ་སྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཏན་ཚིགས་དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་བརྗོད་དོ།།དེས་ན་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཕྱིའི་ཁྱབ་པ་མ་བསྟན་པའི་དོན་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་ཆོས་མཐུན་པ་དེའི་ཆོས་སུ་འགྱུར་བའི་དཔེ་ཉེ་བར་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། དེའི་མཚན་ཉིད་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ རོ།།དེས་ན་གཟུགས་ཀྱི་དོན་དམ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཡོད་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དཔེ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་མཇུག་བསྡུ་བ་ནི་དེ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་ནོ། །བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉི་བར་སྦྱར་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དུས་ཕྱིས་ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་བསྡུས་ནས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་ སྤངས་པའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་ཉེ་བར་བསྟན་ཏོ།།ཡང་དམ་བཅའ་བ་བརྗོད་པ་ནི་མཇུག་བསྡུ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་མཚན་ཉིད་དེ་ལྟ་བུ་ནི་མཇུག་བསྡུ་བའོ། །འདིའི་མཚན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བའི་དོན་གྱི་དབང་གིས་འདིའི་རིམ་པ་ཡིན་ལ། འདི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་པ་ཡང་དང་པོ་ལས་དང་འཇིམ་གོང་ཉེ་བར་ བླངས་ནས་ཕྱིས་ནི་དབྱུག་པ་དང་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པ་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་རིགས་པ་ཡིན་ནོ།

為什麼呢?因為雖然語義無關聯和無義的無關聯語成為無義,但僅由字母次序與相關特徵相連故。若說百遍無義,說什麼呢?若僅是全無義或僅有字母次序,語句無關聯者,凡是成立所立的論式在一切方面都是無義,因此由無義攝而合為一,故說”如是相”等。惡劣詭辯應別說,此說過分延伸之過失。意為不能顯示些微差別。 若問:無義與無關聯攝集顯示是過失還是未見分別功德,故足目論師攝集顯示亦非有耶?思為此非善學,故說”於何攝集顯示”等。“如相依義力”者,為免對境未顯及無對境而入立論,故先說立論相之立宗。隨即舉例相似法之所立能立因相如是,說彼因能立。 故為顯因外遍未說義,應示與所立相似法為彼法之喻,因其相如是故。故顯色勝義所立法有,須依喻。如是結論非如是,是所立近合。故后攝一切支分,為除顛倒過失而示因。 又說立宗即是結論,如是相即是結論。此如相依義力是此次第,如是世間亦先取業與泥團,後有杖輪等為因,是為正理。

།དེ་ལ་འདིར་རིམ་གྱིས་གནས་པ་ནི་རིགས་པ་ཡིན་ཏེ། དམ་བཅའ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡན་ལག་བཟློག་པའི་སྒོ་ནས་བརྗོད་པ་ནི་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན་བུམ་པ་བཞིན་དུ་བྱས་ པའི་ཕྱིར་མི་རྟག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ།།མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་བུས་ཀྱང་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དྭ་ར་དྭ་ཛའིའོ། །རང་ཉིད་ཀྱི་དོགས་པའི་ལན་འདེབས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྒྲ་སྦྱོར་བ་དང་བྲལ་བ་བཞིན་དུ་འདིས་འགྱུར་རོ། །མགོ་ནི་བྱ་བ་ཚིག་འདིས་ནི་དཔེར་ན་ལྐུགས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། དཔེར་ན་ བྱིས་པ་དང་སློབ་འདོད་པ་དང་གསལ་བ་དང་མི་གསལ་བ་དེས་དེ་དག་རྩོད་པ་ན་ངེས་པར་གསལ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་བ་ལང་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཤེས་པ་ལེགས་པར་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེའོ། །དེ་འདིར་སྨྱོན་པ་བརྡ་སྤྲོད་པ་དང་སྨྱོན་པ་ལ་བརྗོད་པ་ནི། སྨྱོན་ པ་འོད་བྱེད་ཀྱིས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ།།དཔེར་ན་སྨྱོན་པ་གཅིག་གིས་སྨྱོན་པ་གཉིས་པ་ལ་བརྗོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་གྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གལ་ཏེ་སྨྱོན་པ་འོད་ཀྱིས་སྨྱོན་པ་བརྡ་སྤྱོད་པ་ལ་བརྗོད་པ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན། རེ་ཞིག་སྨྱོན་པ་ཁོ་ནའི་སྒྲ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མ་དང་འགལ་བའི་དོན་སྟོན་པའི་ ཕྱིར་རོ།།དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ལ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པའི་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་སེམས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཡང་སྒྲ་བརྗོད་པ་ཉིད་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཇི་ལྟར་ཡིན་སྙམ་ནས་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། བུད་མེད་དང་དམངས་རིགས་རྨོངས་པས་བརྗོད་པ་ནི་ནམ་མཁའི་ སྒྲ་དང་མུ་ཀའི་སྒྲ་རིགས་ནི་སྣ་རྩེའི་སྒྲ་ཤེས་པ་མ་ཡིན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཇི་ལྟར་ཟུར་ཆག་པའི་སྒྲ་དང་ལེགས་པར་སྦྱར་བའི་སྒྲ་ལས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་འགྱུར།སྒྲ་དེ་ཉིད་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ཡིན་ན་འདིས་དེ་བཞིན་དུ་དོན་ཁོང་དུ་མ་ཆུད་པའི་ཕྱིར་བརྗོད་པ་ཅི་ཞིག་བྱ་སྙམ་ནས། གཉི་ག་རིགས་པ་མ་ཡིན་པས་ཀྱང་རྟོགས་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་བརྒྱུད་པས་དོན་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདིར་བསྡུས་པའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ལེགས་པར་སྦྱར་བ་མ་ཡིན་པས་ལེགས་པར་སྦྱར་བ་དཔོག་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། དུ་བ་ལ་སོགས་པ གང་དང་གང་ཚུལ་གསུམ་པ་ལས་གྱུར་པར་ངེས་པ་ཡིན་ན་དེ་ལ་ཡང་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།གང་གི་ཕྱིར་རེ་ཞིག་གཉི་ག་མ་ཡིན་པར་རིག་པ་ཤ་ན་ཀ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེའི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ཡོད་ཀྱང་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ཤེས་པའི་གོ་བྱེད་ཀྱི་ཡན་ལག་ཤེས་བྱེད་ མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཟུར་ཆག་པ་དང་ཟུར་ཆག་པ་མ་ཡིན་པའི་བྱེ་བྲག་ལ་མཁས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བརྗོད་པར་མི་བྱའོ།