菩薩藏佛教學會
20
背景
翻譯
下載 ▾

d4248量度觀察論法稱 智慧賢c3.5s

D4248

སློབ་དཔོན་དགེ་སྲུངས་ཀྱིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ།། །[]།@##། །རྒྱ་གར་སྐད་དུ། པྲ་མཱ་ཎ་པ་རཱིཀྵ། བོད་སྐད་དུ། ཚད་མ་བརྟག་པ། བམ་པོ་དང་པོ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཐ་མལ་མ་ཡིན་མིག་གྲུབ་པས་ཀྱང་རིག་མིན་དེ་ཡི་རང་བཞིན ལས་ལྡོག་པ།།རིག་པ་དང་ལྡན་འཁྲུལ་པ་རྣམས་ཀྱིས་མི་ཐོབ་སྣ་ཚོགས་སྡུག་བསྔལ་ཟད་པ་ནི། །གང་གིས་འགྲོ་བ་མ་ལུས་གསལ་བར་བསྟན་ནས་དོན་དུ་གཉེར་བས་ཐོབ་མཛད་པ། །ཚད་མ་རབ་བརྗོད་བདེ་གཤེགས་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནས་ནི་ཚད་མ་རབ་བཤད་བྱ། །སྐྱེས་བུའི་ སེམས་ཀྱི་རྣམ་པར་གཡེང་བའི་མུན་པ་ནི།།སེལ་བར་མཛད་ཅིང་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ན་གནས་པ་ཡི། །དངོས་པོ་མ་ལུས་གསལ་བའི་ཚིག་གི་འོད་ཟེར་གྱིས། །རྣམ་པར་འགོད་མཛད་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པ་ཉི་མ་བཞིན། །ཚད་མ་འཇུག་ཡུལ་ངེས་པའི་ཐོབ་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ ཡིན་པར་བརྗོད།།ཐོབ་པ་འཇུག་པ་སྔོན་འགྲོ་ཅན་ཏེ་འཇུག་པའི་གཞི་ནི་ཤེས་པ་ཡིན། །ཡུལ་རབ་སྟོན་པས་གཙོ་བོ་ཡིན་ཕྱིར་ངེས་བྱེད་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཅན། །དེའི་ཕྱིར་ངེས་པའི་ཐ་དད་དངོས་ངེས་དེ་ཡིན་དེ་ཡང་ཐོབ་པར་ནུས། །སྐྱེས་བུའི་དོན་འགྲུབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་རྟོག་གེ་བའི་བསྟན་བཅོས་ལས་དེའི་མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་དང་།དེའི་མཚན་ཉིད་རྗེས་སུ་རྟོག་པར་བྱེད་དོ། །ཚད་མའི་སྒྲ་འདི་རྒྱུ་མཚན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པའི་བྱེ་བྲག་རྣམས་ལ་འཇུག་ པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།གང་གི་ཕྱིར་མུ་སྟེགས་བྱེད་གཞན་གྱིས་བརྟགས་པའི་ཚད་མ་ལ་འདི་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འགོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་མཚན་མེད་པར་ཚད་མའི་སྒྲས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན་ནི་ཤེས་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། འདི་སྐད་དུ་འདི་ནི་ཚད་མ་ཡིན་མོད་ཀྱི་ འོན་ཀྱང་།དོན་འགྲུབ་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ནི་བརྗོད་པར་རིགས་སོ། །འདི་ལྟར་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཤེས་པ་ལ་གནས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མིང་གི་སྒྲས་བརྗོད་པར་བྱ་བར་ནུས་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །གཞན་གྱིས་མངོན་པར་འདོད་པའི་ཤེས་པ་ཡང་དེ་ བཞིན་ནོ།།རྣམ་པར་རྟོག་པས་བཀོད་པ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ན་ནི་འགའ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །མངོན་པར་བརྗོད་པ་དང་འབྲེལ་པར་རུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ནི། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་ལ་ཁྱབ་པ་ཡིན་གྱི། དེ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པ་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མིང་ དང་འབྲེལ་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ནི་དེ་ཉིད་ཡིན་ཏེ།དེ་ཡོད་ན་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ།

我來為您翻譯這段藏文佛教論典: 這是由阿阇黎護法所作。

梵文:Pramāṇa parīkṣā 藏文:ཚད་མ་བརྟག་པ། 漢譯:《量度觀察》 第一品 敬禮遍知者! 對於超越尋常、即使具足天眼者亦不能知、超出其自性者, 具慧者雖有迷惑亦不能得、能盡諸苦者, 為眾生無餘開顯明瞭、令求者得證者, 我今敬禮善逝量主,當善說量論。 如同太陽般的法稱論師, 以教法言語之光芒, 驅散眾生心中迷亂黑暗, 照亮三界一切諸法。 量的對境確定獲得是能成立的, 獲得以趣入為先導,趣入以認知為基礎, 由於開顯境是主要的,故以決定為能入, 因此確定差別即是實確定,此亦能獲得。 士夫義利成就的原因是量,因此在論理論著中對其現量等自性進行分類,並觀察其相。 “量”這個詞不是不依據理由,僅憑意願就能應用於現量等諸識別的。因為其他外道所計度的量會被否定為”此非量”。若無理由而以量詞表述,則如何能成為非量識?應當這樣說:“此雖是量,然非成就義利之因。” 如是,凡是住于分別識中的,都能被名言詞表述,如瓶等。他人所許的認識也是如此。若分別安立也不可說,則一切皆不可說。由於能與言說相應,故遍於分別境,而此亦非存在於所詮中。名言相屬的因即是此,有此則不成為不可說。 [註:這是一段關於認識論的重要論著,涉及量論和語言哲學的內容。譯文儘量保持了原文的嚴謹性和專業術語。]

།དེས་ན་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་རྣམས་ལས་མངོན་པར་བརྗོད་པ་དང་འབྲེལ་བ་རུང་བ་ཉིད་ལྡོག་པ་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་གནས་པ་ཉིད་ཀྱང་ལྡོག་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡིན་ན་ གང་ལ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་གཞན་འགོག་པ་ཡང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྒྱུ་མཚན་དང་བཅས་པ་ཉིད་དེ།དཔེར་ན་བ་ལང་གི་སྒྲ་འཁྲུལ་བ་རྟ་ལ་སྦྱར་བ་བཀག་པ་ན་དེ་དང་འབྲེལ་པ་བཞིན་ནོ། །རྒྱུ་མཚན་ལ་ལྟོས་པ་ཡང་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པའི་ལས་ལ་བརྟེན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་དམ། ཡང་ན་མངོན་ པར་བརྗོད་པའི་དུས་སུ་བརྟེན་པ་མངོན་པར་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་པར་འགྱུར་གྲང་།དེ་ལ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ལ་བརྟེན་པ་ནི་བྱེད་པ་སྒྲུབ་པའི་ཚད་མ་གྲུབ་པའི་སྒྲའི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་བྱེད་པའི་དངོས་པོར་རྟོགས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་ཀྱང་སྒྲ་པ་རྣམས་ཀྱིས་བརྗོད་ བར་བྱ་བར་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ།གང་གི་ཕྱིར་དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡིན་གྱི། རྣམ་པར་བཤད་པའི་དོན་གཞན་མི་རིགས་པ་དེས་ན་ཚད་མའི་སྒྲ་ནི་འཇལ་བར་བྱེད་པ་བྱེད་པ་པོའི་དངོས་པོའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ནོ་ཞེའོ། །ཕྱོགས་འདི་ལ་ནི་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་འཇལ་བར་བྱེད་པ་པོའི་ དངོས་པོར་རྟོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཚད་མར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཚད་མ་དང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་པར་འགྱུར་རོ།།གང་གི་ཕྱིར་གང་ཁོ་ནའི་རྒྱུས་གང་ལ་བྱེད་པའི་ཐ་སྙད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེ་ཡོད་ན་དེ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་དབྱིབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཅན་ གྱི་འབྲས་བུ་སྒྲུབ་པའི་ནུས་པ་ཙམ་གྱི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་འཇིམ་གོང་ལ་བུམ་པར་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་བཞིན་ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་ཚད་མའི་ཐ་སྙད་ཀྱང་འཇལ་བར་བྱེད་པ་པོ་དངོས་པོ་ཙམ་གྱི་རྒྱུ་མཚན་གྱི་ཤེས་པ་ལ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡོད་ཀྱང་མི་འཇུག་ན་ནི་རྒྱུ་དང་ལྡན་པའི་ཐ་སྙད་རྒྱུ་ གཞན་ལ་ལྟོས་པས་ཁྱབ་ལ།རྒྱུ་གཞན་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ནི་དེ་ཙམ་གྱི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་མ་ཡིན་པས་གཏན་ཚིགས་དེ་ཙམ་གྱི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་འགལ་བ་དམིགས་པས་གཏན་ཚིགས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལས་ལྡོག་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་སོ།།ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཚད་མའི་ཐ་སྙད་མི་འཇུག་པ་དེའི་ཕྱིར་གང་ཞིག་ཡོད་ཀྱང་མི་འཇུག་པ་དེའི་ཕྱིར་གཞན་ཞིག་ཡོད་ཀྱང་མི་འཇུག་པའི་ཐ་སྙད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེ་ཙམ་གྱི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཡོད་པ་ཉིད་ ཀྱིས་འཇིམ་གོང་ལ་བུམ་པའི་ཐ་སྙད་མི་འཇུག་པ་ནི་དབྱིབས་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་པ་བཞིན་ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་ཚད་མའི་ཐ་སྙད་ཀྱང་འཇལ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡོད་ན་ཡང་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མི་དམིགས་པས་ཐལ་བ་ལས་ལྡོག་པའོ།

我來為您翻譯這段文字: 因此,當從不可言說者中遮遣與言說相應性時,住于分別中的性質也隨之遮遣。如此,凡是能遮遣其他所詮者,必定具有理由,如同遮遣錯誤地將”牛”字應用於馬時,須依據其相屬關係。 依賴理由者,或是依據詳細解釋的業用,或是在言說時所依賴的、為獲得所欲果而成為理由。其中,依據詳細解釋者,是通過成立作用的量而了知所詮的作用實體,而此即是聲論師們所了知的所詮,因為這是世間共許的,其他解釋義理不應理,故量詞是以度量作用者的實體為理由。 在此立場中,由於一切認識都被了知為度量作用者的實體而成為量,因此將無有量與非量的區分。因為凡是由某因而對某法施設某作用名言者,當彼存在時即能趣入彼,如同依據具有特殊形狀且能成辦果的功能為理由,對泥團施設瓶的名言。 同樣,量的名言也是以度量作用者的實體性為理由而施設於認識。若有彼而不趣入,則具因的名言將遍待其他因,而具有其他因即非僅以彼為理由,故因相違于僅以彼為理由性,由此相違因的遮遣而成立所立相屬,此即歸謬因的性質。 由於不是一切認識都能趣入量的名言,因此,若有某法存在而不趣入,則此名言非僅以彼為理由,如同僅由存在性不能對泥團趣入瓶的名言,須待形狀等差別。同樣,量的名言即使有度量作用性也不一定趣入,此即能遍不可得的歸謬遮遣。

།གཞན་ཡང་གལ་ ཏེ་གཞལ་བྱར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་རང་གི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་དོན་བྱ་བར་ནུས་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་རང་བཞིན་དེས་ཕྱི་རོལ་གྱི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཡན་ལག་ཏུ་མི་འགྱུར་བས་ན་དེ་དོན་དུ་གཉེར་བ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་བླང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ།།སྲེག་པ་ལ་སོགས་པ་དང་འབྲེལ་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་ པའི་ཤེས་པ་ནི་དེའི་དོན་བྱ་བ་དོན་དུ་གཉེར་བ་རྣམས་ཀྱིས་བསྟེན་པར་བྱ་བ་བསྟན་བཅོས་ལས་ཚད་མའི་སྒྲས་ཉེ་བར་བསྟན་ཅིང་བརྟག་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་ཤེས་བྱའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཡན་ལག་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་དོན་དུ་གཉེར་བར་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པ་ན་བསྟན་བཅོས་ལས་ བརྟག་པ་འོས་པའི་ཚད་མའི་སྒྲ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ནོ།།འཇལ་བར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་བསྒྲུབ་བྱའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དོན་དུ་གཉེར་བར་འདོད་པ་མ་ཡིན་པས་ཤེས་པ་ལ་རང་གི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཚད་མའི་ཐ་སྙད་མི་འཇུག་གོ། །དེའི་ཕྱིར་གང་ཞིག་དོན་བྱེད་པ་གང་དོན་དུ་གཉེར་བས་བླང་བར་བྱ་བ་ དེ་ནི་དེ་བྱེད་པར་རུང་བར་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ།དཔེར་ན་ཁྲུས་ལ་སོགས་པ་དོན་དུ་གཉེར་བས་ཆུ་བཞིན་ནོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་འགའ་ཞིག་ཀྱང་དོན་དུ་གཉེར་བས་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཉིད་ཀྱིས་ལེན་པ་ནི་སྒྲུབ་པའི་ཡུལ་ཡིན་ལ། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡང་ངེས་པ་ཡིན་པ་དེས་ན་ངེས་པར་ཁྱབ་པ་ཡིན་ནོ། །སྒྲུབ་ པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་མེད་ན་ནི་ངེས་པའི་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཁྱབ་པར་བྱེད་པར་ངེས་པ་མེད་པས་ན་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་དོན་དུ་གཉེར་བས་བསླང་བར་བྱ་བ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་ནོ།།དེ་ལྟ་ན་ཡང་གང་གི་རང་བཞིན་གང་ཞིག་མངོན་པར་འདོད་པའི་འབྲས་བུའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་དོན་དུ་ གཉེར་བ་རྣམས་ཀྱིས་རང་བཞིན་དེས་དེ་ལ་བརྟེན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ།དཔེར་ན་གྲང་བ་ལྡོག་པ་དོན་དུ་གཉེར་བས་སྣང་བ་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་གྱིས་སྒྲོན་མ་དོན་དུ་གཉེར་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་ཡང་འཇལ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱིའི་དོན་གྱི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ བྱ་བ་ནི་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་མེད་པའོ།།དེ་ལྟར་ན་ནི་འོ་ན་ཡོད་པའི་དོན་འཛིན་པ་ཚད་མ་ཡིན་ལ་ཅིག་ཤོས་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་ཚད་མ་དང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །ཡོད་པའི་དོན་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་ནི་དོན་གྲུབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ལ། ཡོད་པའི་དོན་ འཇལ་བར་བྱེད་པའི་དངོས་པོའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཡང་ཚད་མའི་སྒྲ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།རྣམ་པར་དབྱེ་བ་གྲུབ་པ་ནི་བདེན་ན་ཤེས་པའི་ཡོད་པའི་དོན་འཛིན་པ་ནི་མངོན་པར་འདོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

此外,即使認知能夠作為所量而能成辦自身所成立的對象,但由於這種本性不能成為外部所成立的支分,因此不應被求取者所取。論典中以量詞表示並考察與燒等相關的支分之認知,是應當被追求其作用的人所依止。 因此,當了知外部所知的所成立支分正是所求取時,這便是論典中考察量詞趣入的理由。度量作用的實體並非外部所成立的支分,因此不被視為所求取,故認知不能趣入以自身為理由的量的名言。 所以,凡是所求取者欲取的作用,即被認為是能作彼者,如同求取沐浴等者取水。某些識也是所求取者所取。由於是所求取而取,故為成立的對境,而能成立者即是決定,因此必定遍攝。若無能成立的實體,則因無決定之因而無能遍決定,故無所求取者應取的所遍,此即自性。 如是,若某事物的本性非是所欲果的支分,則求取者不應依彼本性而依止彼,如同欲求遣除寒冷者不應以僅具光明本性而求取燈。同樣,認知以度量作用性亦非外境的支分,此即無所遍。 如此,則執取實有義者為量,其他為非量,由此成立量與非量的區分。若謂:執取實有義的認知是義成就的理由,而量詞是以度量實有義的實體為理由,則雖區分已成立,但認知執取實有義並非所欲的理由。

།གལ་ཏེ་དེས་དོན་ཡོད་པ་བཟུང་དུ་བཅུག་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་། འབྲས་བུ་སྒྲུབ་པའི་རྒྱུ་ནི་དོན་དེ་ ཉིད་ཡིན་གྱི་དེ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་མ་བཟུང་ན་ནི་མི་འཐོབ་ལ། །མ་ཐོབ་ན་ནི་འདོད་པའི་འབྲས་བུའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པ་དེས་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་སྒྲུབ་པར་རུང་བ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་དོན་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་བྱ་བའི་ཡན་ལག་ཡིན་ལ། ཐོབ་ པར་བྱེད་པ་དེ་ཡང་འཛིན་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན།གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ནི་ཤེས་པའི་དོན་བྱ་བ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དོན་གྲུབ་པའི་ཡན་ལག་ཡིན་ལ། ཡོད་པའི་དོན་འཛིན་པ་ནི་ཐབས་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །གང་ཁོ་ན་ལས་དོན་དུ་གཉེར་བ་རྣམས་ཀྱིས་འབྲས་བུའི་ཡན་ ལག་གི་རང་བཞིན་དུ་བསྟན་པ་དེ་ཉིད་ཚད་མའི་སྒྲ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་བརྟག་པར་འོས་པ་ཡིན་ན།ཐབས་འདི་ནི་ངེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཞེན་པས་ཀྱང་དོན་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཞིག་གང་གིས་ངེས་པའི་ཐབས་མ་ཡིན་ པ་དེ་ནི་དོན་དུ་གཉེར་བས་ངེས་པར་བསྟན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་གྱི།དཔེར་ན་མེ་དོན་དུ་གཉེར་བས་མེ་ཤེལ་བཞིན་ནོ། །དོན་འཛིན་པ་ཡང་དོན་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ངེས་པའི་ཐབས་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་དེ་དོན་དུ་གཉེར་བས་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་ནི་དེའི་ཐབས་ཀྱི་དངོས་པོ་ ཙམ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ།།ཐབས་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་དེ་ལ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ན་དེ་ཙམ་ལ་ལྟོས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་བསྟེན་པར་བྱ་བ་ངེས་པ་ལ་ཐབས་ངེས་པས་ཁྱབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མི་དམིགས་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་འཛིན་པ་ནི་དོན་ བྱེད་པའི་ཡན་ལག་གི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་གྱི།འོན་ཀྱང་དོན་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཐབས་ངེས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དོན་བྱེད་པ་དོན་དུ་གཉེར་བ་བསྟན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ན་བརྟག་པར་འོས་པ་མ་ཡིན་པ་ཚད་མའི་སྒྲའི་རྒྱུར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་ནི་མི་སླུ་བ་ནི་ ཚད་མའི་སྒྲའི་རྟེན་དུ་འགྱུར་ལ།དེ་ཡང་དོན་བྱེད་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡང་དོན་བྱ་བ་དངོས་པོ་དང་འབྲེལ་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དོན་གྲུབ་པར་ནུས་པའི་དངོས་པོ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཚད་མ་དང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་པར་མི་འགྱུར་རམ།གང་གི་ཕྱིར་ཤེས་པ་འགའ་ཞིག་ལས་ཞུགས་པ་ནི་འགའ་ཡང་མི་འཐོབ་པ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཆུའི་ཤེས་པས་སྨིག་རྒྱུ་དང་། སྐྲ་ཤད་ཀྱི་ཤེས་པས་སྣང་བའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ལ་ཞུགས་པ་ན་སྨིག་རྒྱུ་ཙམ་དང་སྣང་བ་ཙམ་ཡང་མི་ འཐོབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

即使它使人執取有義,但成就果的因是彼義本身,而非執取彼義的認知。若不執取則不能獲得,若不獲得則非所欲果的支分,因此通過成辦所成立而能獲得義,故為作用的支分。而此獲得必然以執取為先導。 若如是,則認知的作用即獲得是義成就的支分,而執取實有義則成為方便。若唯從求取者所示為果支分本性者,即是量詞趣入的應考察理由,此方便並非決定,因為通過比度執著也能獲得義。 若某事物非某者的決定方便,則不應由求取者決定顯示,如同求火者對水晶。執取義也非獲得義的決定方便。非其本性而為求取者所遍執,僅依止於彼方便之事。 凡是方便,彼即存在於彼中,否則不成其僅依止性。因此,由於所依止的決定為方便決定所遍攝,故為能遍不可得。是故,執取義非作用支分的本性,而是獲得義性。亦非其決定方便,因此當作用非所求取所示時,如何成為不應考察的量詞之因? 如是則不欺誑成為量詞所依,而彼即是獲得作用的本性。即使作用與事物相關,然因能獲得成就義能力的事物,故為能獲得。若如是,豈不成無量與非量的區分?因為從任何認知趣入皆必有所獲得。因為從水的認知趣入陽焰,從髮絲認知趣入光塵時,也並非不能獲得僅是陽焰與僅是光明。

།དེའི་ཕྱིར་རྣམ་གྲངས་འདིས་ནི་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་དོན་བྱ་བ་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་པས་ཚད་མར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། བཤད་པ། དོན་དེ་བྱེད་པ་ལ་མི་སླུ་བའི་དོན་དེ་ཐོབ་པར་བྱེད་པར་བརྗོད་དོ། །སྔར་རྟོགས་པར་བྱས་པ་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་མི་སླུ་ བར་བརྗོད་ཀྱི་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཙམ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།འདི་ལྟར་དོན་གང་ཇི་ལྟར་བསྟན་པ་དེ་དེ་ལྟར་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ནི་མི་སླུ་བར་བརྗོད་དོ། །ཤེས་པ་ཡང་དོན་གང་ཇི་ལྟར་བསྟན་པ་དེ་ལྟར་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ནི་མི་སླུ་བར་འདོད་དོ། །དེས་ན་དོན་བྱེད་པར་རུང་བར་ཤེས་པ་གང་ཞིག་ཤེས་པའི་དོན་ དེ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་བྱ་བ་ལ་ལྟོས་པ་ཤེས་པར་བྱས་པའི་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་ནི་དོན་བྱེད་པ་དེ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་མི་སླུ་བ་ཡིན་ནོ།།མི་སླུ་བ་ཉིད་འཇིག་རྟེན་ན་གྲགས་པའི་དོན་གཟུང་བ་ཡིན་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི། ཚད་མའི་སྒྲའི་དོན་ནི་མི་སླུ་བ་ཡིན་པ་ཡང་འཛིན་ པ་ཉིད་དོ།།འདི་ལྟར་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་དོན་སྟོན་པར་བྱེད་པ་མི་སླུ་བའི་སྐྱེས་བུ་ལ་ནི་ཚད་མ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །འཇིག་རྟེན་ན་ཡང་གང་ཞིག་གི་ངག་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོར་རྟོགས་པ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་ལ་མི་སླུ་བ་ཅན་དུ་གྱུར་པ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་པ་ཡོངས་སུ་གཅད་ པ་ལ་མི་སླུ་བ་ཅན་དེ་ལ་ནི་ཚད་མའི་སྒྲ་རྟེན་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་གཞལ་བ་ལ་མི་སླུ་བའི་ཤེས་པ་ལ་འཇལ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་ཉིད་ལས་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །སྤྱིར་བཤད་པ། གྲགས་པའི་ཁྱད་པར་ལ་བརྟེན་པའི་སྒྲ་ནི་མཐོང་བ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་རྫ་མ་བྱེད་པ་ལ་འཇུག་པར་བཤད་པ་ ནི་རྫ་མཁན་གྱི་སྒྲ་རིགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་འཇུག་པ་བཞིན་ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་འཇལ་བར་བྱེད་པ་ལ་བཤད་པའི་ཚད་མའི་སྒྲ་འདི་ནི་གཞལ་བ་ལ་མི་སླུ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་གྲགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཚད་མའི་སྒྲ་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པའི་རྣམ་གྲངས་སུ་སྟོན་པར་མཛད་པ་ན། དེ་བསྟན་པའི་ ཕྱིར་ཚད་མ་རྣམ་གཉིས་ཁོ་ན་ཞེས་དམ་བཅས་པ་དང་།ཚད་མ་སླུ་མེད་ཅན་ཤེས་པ། །ཞེས་ཀྱང་གསུངས་སོ། །གདོན་མི་ཟ་བར་ཤེས་པར་བྱེད་པ་པོའི་བྱ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཤེས་པའི་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་དོན་བྱ་བ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་མི་སླུ་བ་ཁས་བླང་དགོས་ཏེ། གཞན་དུ་ན་དེ་ཡོད་ན་ འབྲས་བུ་ཐོབ་པས་མི་སླུ་བ་དེ་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།ལག་པ་དང་། རྐང་པ་དང་། བྱེད་པའི་ཚོགས་དང་། ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ས་གཞི་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་མེད་ན་ཐོབ་པར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཐམས་ཅད་ཚད་མར་ཐལ་ལོ།

因此,按照這個道理,若說一切認知都是獲得作用的理由而成為量,對此解釋:對於彼義的作用,稱不欺誑為能獲得彼義。如前所了知那樣而能獲得,世間稱為不欺誑,而非僅是獲得。 如是,如實顯示某義而能獲得,稱為不欺誑。認知也是如其所示而能獲得義,則許為不欺誑。因此,了知可作用,並通過獲得所知義而作爲了知作用所依,以所知事物為境的,是能獲得彼作用的不欺誑。 不欺誑性不僅是世間共許義的執取,而且也執取量詞的含義即是不欺誑。如是,對於顯示所獲義的不欺誑士夫,稱之為量。在世間中,若某人言語成為決定事物,通達決定而成為不欺誑者,對於決定,則量詞依止於彼不欺誑者。 因此,對所量不欺誑的認知為能量性,這是從世間即已成立。總的說來,依止共許差別的詞是可見的,如說陶器製作趣入,則陶師之詞趣入種類差別。如是,說為能量的此量詞,于所量不欺誑性差別中是共許的。 正因如此,當顯示量詞是正確認知的異名時,為顯示彼義而立”量唯二種”,又說”量即不欺誑認知”。必須承許能認知者作用理由所攝,以認知事物為境,能獲得作用的不欺誑,否則,由於有彼則獲得果故不欺誑是量,則手、足、作用聚集、獲得地基等也是獲得的理由,因為無彼等則獲得不合理。因此將成一切皆是量的過失。

།འཇལ་བར་བྱེད་ པ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་ཐལ་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་གང་གི་ཕྱིར་དེ་གང་གི་ཚེ་གཞལ་བའི་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་དོན་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་མི་སླུ་བར་འདོད་ན་ནི་དེའི་ཚེ་འཇལ་བར་བྱེད་པ་ཅན་མེད་པ་ན་ཁྱད་པར་ཅན་གྱིས་དོན་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་མེད་པས་ཚད་ མར་ཐལ་བར་མི་འགྱུར་རོ།།དོན་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཙམ་མི་སླུ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ན་ནི་དཔེར་ན་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་ལྟར། ན་མ་ད་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་བཞིན་དུ་ཚད་མའི་སྒྲ་བཤད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ལ་མི་ལྟོས་པར་ཐམས་ཅད་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ། །ད་ལྟ་ནི་གཞལ་བའི་དངོས་ པོའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་འབྲས་བུའི་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་ཉིད་དོ།།ཇི་ལྟར་ཤེས་པ་འདིར་འཇལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ཡང་དོན་བྱ་བ་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་གཞན་དག་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད་དེ། གང་གིས་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་དེ་ཉིད་དོན་བྱ་བ་ དོན་དུ་གཉེར་བས་བསྟེན་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་ན་བསྟན་བཅོས་ལས་རྗེས་སུ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི་གཞན་མ་ཡིན།ཐོབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་དུ་ནི་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། སྨྲས་པ། འདི་ལ་སྐྱེས་བུའི་འདོད་པ་གྲུབ་པ་ནི་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཙམ་གྱི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ནི་མ་ཡིན་གྱི་ འོན་ཀྱང་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྲེག་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་རག་ལས་པ་ཡིན་ནོ།།ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོ་དེ་ཡོད་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་དོན་དུ་གཉེར་བ་འབའ་ཞིག་གི་འདོད་པ་གྲུབ་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོད་པར་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འདོད་པ་གྲུབ་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་དོན་ དུ་གཉེར་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཐོབ་པ་ཡིན་ལ།ཐོབ་པ་ཡང་དོན་དུ་གཉེར་བ་དེའི་བྱ་བ་དང་མཐུན་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་དུ་གཉེར་བའི་འཇུག་པ་ཡང་ཤེས་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་རབ་ཏུ་གཞག་པའི་ཡུལ་ཡོད་ན་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ནོ། །སྲོག་ཆགས་ཀྱི་ཡན་ལག་དང་འདོད་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཤེས་ པས་ཉེ་བར་གཞག་པའི་ཡུལ་དེ་ཉིད་ལ་འཇུག་པར་རྩོམ་པ་ན་ཤེས་པ་དང་འབྲེལ་པ་ཉིད་དོ།།དེས་ན་འཇུག་པའི་ཡུལ་རབ་ཏུ་འཇོག་པར་བྱེད་པས་ཤེས་པ་ནི་གཙོ་བོའི་རྒྱུ་ཡིན་ལ། རྒྱུ་མཚན་གཞན་ཤེས་པ་དང་འབྲེལ་བས་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཤེས་པ་དང་འབྲེལ་པས་འཇུག་པ་དེའི་ གཞན་གྱི་དབང་དུ་གྱུར་བ་ནི་གཙོ་བོ་མ་ཡིན་པ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཉེ་བར་འཇོག་པས་གཙོ་བོའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་དོན་བྱེད་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཚད་མ་དོན་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ཡང་ཤེས་པ་ཁོ་ན་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ མེད་པར་མི་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ནི་འཇུག་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་དུ་བརྗོད་ལ།དེ་ལ་ཡང་ཤེས་པ་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ།

若說因為無有能量性故不成過失,這是不對的。因為當許可所量事物境相的獲得義為不欺誑時,若無能量者,則無差別者的獲得義,故不成量的過失。若僅是獲得義的不欺誑為理由,則如某些情況,如同”那瑪達”等詞一樣,量詞將不依賴解釋理由而趣入一切。 現在,由於量是所量事物所成就果獲得的理由,故唯是認知。如何知此處能量雖是認知,但較其他獲得義理由有何殊勝?因為彼獲得理由正是所求作用義應當依止,故從論典中應當了知,而非其他。因為作為獲得理由無有差別。 對此回答:此中士夫欲求成就並非僅是希求的理由所攝,而是依賴外在的燃燒等。僅由外在事物存在,並非唯一欲求的成就因,因為若存在無差別,將成一切欲求皆成就的過失。然而,是諸欲求者的獲得,獲得也與彼欲求的作用相順。欲求的趣入也是由認知差別所安立的境存在時為獲得理由。 有情的肢體和欲求等,當開始趣入由認知所安立的彼境時,即與認知相關。因此,由安立趣入境故,認知是主要因,其他理由由與認知相關而趣入,與認知相關的趣入,彼為他所依者非為主要。 因此,由安立趣入境故成為主要因的唯識,是能獲得作用,而非其他。正因如此,雖然量是獲得義的理由,但唯有認知是量。因為無彼則不能獲得,故說量具有趣入果,于彼中認知也成為主要。

།དེའི་ཕྱིར་འཇུག་པའི་རྒྱུ་གཞན་ནི་ཤེས་པའི་གཞན་གྱི་དབང་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་དོན་མེད་པ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་སྐྱེས་པ་ན་ཡང་དེས་གཞག་པའི་ཡུལ་ ལ་འཇུག་པ་རྩོམ་པའི་ཕྱིར་རོ།།གལ་ཏེ་གཞན་གྱི་དབང་མ་ཡིན་ན་དོན་མེད་པའི་ཡུལ་ལ་ཅིའི་ཕྱིར་འཇུག་པར་བྱེད། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་དེའི་རྒྱུ་མཚན་དང་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་འཇུག་པ་ལ་རང་དབང་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འཇུག་པའི་གཙོ་བོའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །ཐུན་ མོང་མ་ཡིན་པའི་ཡང་ཕྱིར་ཏེ།གང་གི་ཕྱིར་རྒྱུ་མཚན་གཞན་རྣམས་ནི་འཇུག་པ་ཐ་དད་པ་དང་མཐུན་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འདི་སྙམ་དུ་རྒྱུ་གཞན་དག་ལ་ཡང་འཇུག་པ་སོ་སོ་ལ། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པ་ཡོད་པ་དེས་ན་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ་སྙམ་ ན་དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ།འགར་ཡང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་ཐ་དད་ཡོད་ཀྱང་མང་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཐུན་མོང་དུ་བྱེད་པ་དགག་པར་ནི་མི་ནུས་ཏེ། ཚད་མས་གྲུབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བྱེད་པས་དེ་ལས་གཞན་དག་ལས་ལྡོག་པ་རྣམ་པ་གཅིག་ ཏུ་འཛིན་པར་འཇུག་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པ་གཅིག་ཉིད་དུ་ངེས་པ་ནི་ཐ་མི་དད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།ཐ་སྙད་འདི་ཡུལ་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོད་པ་ནི་དོན་བྱེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་སྙད་འདི་ནི་ཚོགས་པའི་ཡིན་ལ། ཚོགས་པ་ཡང་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཀྱང་བསམ་པར་མི་བྱ་ སྟེ།གང་གི་ཕྱིར་གཅིག་ཏུ་བརྟགས་པའི་ཚོགས་པ་དངོས་པོར་མ་གྱུར་མོད། དུ་མའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་དངོས་པོ་མེད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་དུ་མ་གང་ཇི་སྙེད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཧ་ཅང་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དག་གི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་ པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱང་འདི་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་ཡུལ་ཅན་ཁོ་ནར་བརྗོད་དོ།།དེའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་དོན་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཡོད་པ་ཡིན་ལ། ཇི་སྲིད་དུ་དེ་བྱེད་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ ནི་གཅིག་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལ་གཅིག་ཏུ་ངོ་ཤེས་པའི་ཡུལ་གྱི་དོན་རྣམས་ཐ་དད་པ་ཡིན་ན་ཡང་དོན་བྱེད་པ་འགའ་ཞིག་རྟོགས་ནས་ཆུའི་ཐ་སྙད་རྟེན་པའི་ཡོད་པའི་ཁྱད་པར་དུ་རྣམ་པར་གཞག་པའི་ཆུའི་དོན་བྱེད་པ་དེ་ནི་མྱུ་གུའི་རང་བཞིན་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱད་པར་མེད་དོ། །ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ མྱུ་གུ་བྱེད་པ་ཉིད་ཆུའི་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།ཧ་ཅང་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཆུ་ལ་སོགས་པ་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་མྱུ་གུའི་ཁྱད་པར་ནི་ས་བོན་ལས་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་ནི་མྱུ་གུའི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ།

因此,其他趣入因是依附於認知的。因為即使生起無義境的認知時,也開始趣入由彼所安立的境故。若非依他,為何趣入無義境?識並非如是與彼理由相關,因此于趣入是自主的。所以是趣入的主要因。 也因為是不共的。因為其他諸因不相順於差別趣入,而唯有認知相順。若想:其他因對於各別趣入也有自相差別,因此是不共的。這是不合理的,因為並非在任何處都無有自相差別。雖有自相差別,但不能否定諸多共同作用,因為是由量所成立。 由彼作用,從其他返回而一向執取的趣入因確定為一性,並非無差別。此名言非無境,因為有即是作用理由性故。也不應認為此名言屬於聚合,而聚合是無。因為雖然一性所計度的聚合非實有,但多性的事物如何成為無實?因為若諸多皆成無實,則成太過。 因果隨行、返回的隨行性,唯說是如是境相。因此,如同由作用性而成有性,如是由差別作用性而成差別有性。只要彼作用圓滿,一切即是一性。 其中,雖然一性認知境的諸義差別,但了知某作用后,依止水之名言的有差別所安立的水之作用,於一切芽之自性無差別。差別芽之作用性非為水之有性名言的理由,因為將成太過。因此,雖然水等無差別,但芽之差別是從種子而來。所以,彼是芽之不共因。

།དེས་ན་ཇི་ལྟར་གལ་ཏེ་དོན་གྲུབ་པའི་ཐབས་ མང་པོ་ཡོད་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་མེ་ཉིད་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེའི་དོན་ཉིད་ལ་འཇུག་གོ།།དེ་བཞིན་དུ་གལ་ཏེ་དོན་གྲུབ་པའི་ཐབས་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་མང་པོ་ཡོད་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་འཇུག་པའི་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་འཇིག་པར་བྱེད་པས་ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་དང་།རང་དབང་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཙོ་བོའི་རྒྱུ་ནི་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །ཐོབ་པ་དེ་ཡང་དེས་འཚོ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མའི་མིང་ཅན་བརྟག་པར་འོས་པ་ནི་དེ་ཉིད་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་པར་རབ་ཏུ་གཞག་པའི་འཇུག་པའི་ཡུལ་དེ་ཡང་གང་ཡིན་ཞེ་ན་ཤེས་པས་ཞེ་ན་ པར་བྱེད་པའི་དོན་གང་ཡིན་པ་སྟེ།གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལ་ནི་དོན་དུ་གཉེར་བར་འགྱུར་ན་སྐྱེས་བུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་ཤེས་པའི་དོན་ནི་མ་བཟུང་ཡང་ཤེས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་གྱི་འཇུག་པའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་ཤེས་པའི་འཇུག་པའི་ཡུལ་དུ་བརྗོད་དོ། །དེས་ན་གང་གང་གི་ཞེན་པ་དེ་ནི་དེའི་ འཇུག་པའི་ཡུལ་ཡིན་པ་དེའི་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ནི་དེ་ཡིན་ཏེ།མ་ངེས་ན་ནི་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་ཤེས་པ་ནི་དོན་བྱེད་པའི་ཐབས་སྐྱེད་པས་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་འདི་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། སྐྱེས་བུ་རང་ཉིད་འགྲོ་མི་ནུས་པ་ལག་པ་ནས་ བཟུང་ནས་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་གྱི།འོན་ཀྱང་འཇུག་པའི་ཡུལ་མ་ཤེས་པར་འཇུག་པར་མི་ནུས་པ་ལ་ཡུལ་ཉེ་བར་སྟོན་པར་བྱས་པས་སོ། །དོན་བསྟན་པ་ཡང་ལྷག་པར་ཞེན་པར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་གང་ཁོ་ན་ལ་འཇུག་པ་ དེ་ནི་ཤེས་པས་ངེས་པ་ཡིན་ལ།ངེས་པར་བྱེད་པ་ཡང་དེའི་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དེ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཚད་མ་ངེས་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་དུ་བརྗོད་དོ། །འདིའི་འཇུག་པར་བྱེད་པའི་བྱ་བ་ནི་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ མ་རྟོགས་པའི་ཡུལ་ཅན་ཚད་མར་བཤད་དོ།།འདི་ལྟར་གལ་ཏེ་འཇུག་པར་བྱེད་པའི་བྱ་བ་ངེས་པ་ལས་ཐ་དད་པ་ཡིན་ན་ནི་གཅིག་གིས་རྟོགས་པའི་དོན་དེ་ལ་གཞན་གྱིས་བཅུག་ནས་ཐོབ་ལ་འཇུག་པའི་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱང་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྟོགས་པའི་ ཡུལ་ཅན་ཡང་འགྱུར་རོ།།རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཙམ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་ནི་གང་གིས་དངོས་པོ་དེ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་འཇུག་པའི་ཡུལ་དེ་ལ་སྐྱེས་བུ་དེ་ཙམ་གྱིས་འཇུག་པར་འགྱུར་བས་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ལ་ནི་སྔ་ན་མེད་ པའི་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་མེད་པས་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ།།མ་ངེས་ན་ནི་ཐབས་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་འཇུག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ལ་འཇུག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ཡང་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐབས་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

因此,如同即便有多種成就義利的方法,但由於火是不共方法,所以趣入彼義。同樣,雖然有多種獲得成就義利方法的因,但由於破除趣入境之差別而作差別性是不共的緣故,以及由於是自主的緣故,主要因即是認知。 彼獲得也因是由彼維生的緣故,應當觀察稱為量的唯是彼,而非他。若問:安立為認知的趣入境是什麼?即是認知所顯示的義。因為對彼生起希求時,補特伽羅趣入故。如是,雖未執取認知之義,但成為以認知為理由的趣入境者,說為認知的趣入境。 因此,某者對某的執著,即是彼趣入境,彼之獲得即是彼。因為若不決定則不趣入故。如是,認知並非通過生起作用方法而獲得,而是令趣入於此。也非如同執持不能自行之補特伽羅的手而令趣入,而是因為對不能不知趣入境而趣入者示現境故。示現義即是增上執著。 因此,唯于某義趣入者,即是由認知決定,而決定者即是彼之令趣入性,因為由彼而趣入故。所以說量具有決定之果。為顯示此之令趣入作用即是決定性,故說未了知境相之量。如是,若令趣入作用異於決定,則由一者了知彼義,他者令入而獲得,彼獲得者亦應是量,故亦應成了知境相。 若僅了知即是令趣入,則由何者了知彼事物,即由彼補特伽羅趣入彼趣入境,故是獲得之量。於他則無先前未有之獲得,故非量。若不決定,則因無他方便故非令趣入,非趣入境者亦非獲得,因為無他方便故。

།དེས་ན་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་ པ་དག་འཇུག་པའི་ཡུལ་ངེས་པར་བྱས་པའི་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་མེད་པའི་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་ཚད་མ་ཞེས་བཤད་དོ།།མ་ངེས་ན་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་དེ་སྣང་བའི་སྒོ་ནས་བཟུང་དུ་ཟིན་ཀྱང་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མས་རྣམ་པར་མི་གཞག་སྟེ། མ་ ངེས་པ་ནི་འཇུག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཐོབ་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེས་ན་དོན་འཛིན་པ་ལ་ལྟོས་ན་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཙམ་ནི་དོན་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚད་མའི་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ནི་ངེས་པར་ བྱས་པའི་དོན་ཉིད་ཡིན་གྱི།གཟུང་བ་ཙམ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་མངོན་སུམ་སྐད་ཅིག་གང་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་དེ་ཉིད་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་གང་རྒྱུན་དུ་འཇུག་པ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་འབྲས་བུ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་དེའི་འབྲས་བུ་ཅན་མ་ཡིན་པ་དག་ལས་ལྡོག་ པ་མངོན་སུམ་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་སྐྱེས་པའི་ངེས་པས་གཅིག་ཏུ་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་དེ་ཐོབ་པར་བྱེད་པས་ཡུལ་དེ་ཙམ་ལ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ།།ཞེན་པར་བྱས་པ་འཇུག་པའི་ཡུལ་ལ་ལྟོས་ནས་ཚད་མ་ཡིན་ན་ནི་གཅིག་ཀྱང་དུ་མའི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་སྒྲ་དེ་ཉིད་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་ གྲུབ་པོ།།བྱས་པ་ཉིད་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་ལ་འདི་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་གཞན་གྱིས་སོ། །གཞན་དུ་སྒྲ་མངོན་སུམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མ་བཟུང་བའི་ཆ་མེད་པས་ཚད་མ་གཞན་གྱི་ཡུལ་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །དོན་དུ་མ་ཡང་ཆད་མ་གཅིག་གི་ཡུལ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་གང་དུ་དངོས་ པོ་ཐ་དད་པ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་རྣམས་ལ་གཅིག་ཉིད་ཚད་མར་གྱུར་པ་ལྟ་བུ་སྟེ།དཔེར་ན་རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པའི་སྐད་ཅིག་མ་དུ་མ་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་དབང་པོའི་ཤེས་པ་རྣམས་བཟུང་བ་ཐ་དད་ཀྱང་ངེས་པའི་འཇུག་པའི་ཡུལ་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྔར་སྐྱེས་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ལ། །གཞན་ དག་ནི་དེ་ལ་དྲན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།ཡང་ཅི་འདྲ་བའི་དུ་མའི་དོན་ཚད་མ་གཅིག་གི་ཡུལ་ཡིན་ལ། ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་ཀྱང་དུ་མའི་ཡིན་ཞེ་ན། འཇུག་པ་གཅིག་གི་ཡུལ་ནི་དུ་མ་ཡིན་ཡང་ཚད་མ་གཅིག་གི་ཡུལ་ཡིན་ནོ། །འཇུག་པ་ཐ་དད་པའི་ཡུལ་ནི་མ་ངེས་ཏེ། གཅིག་གི་ཡུལ་དང་དུ་མའི་ ཡང་ཞེས་རྣམ་པར་དབྱེ་བས་སོ།

因此,現量和比量是對趣入境作決定的獲得者,故說為無差別事物境相之量。若不決定,則雖由現量以顯現方式執取彼,現量之量亦不安立,因為不決定者以非趣入境性故不能獲得。因此,就執取義而言非是量,因為僅彼非是獲得義之支分故。量的趣入境所獲得者即是已決定之義,而非僅是所取。 如是,現量不是以某剎那為境者即是獲得者,而是對於相續趣入的特殊果作近加行之義,由現量力所生決定從非彼果者中遮除而一向作為境者,是彼獲得者,故於彼境即是量。若就執著所成趣入境而言是量,則一亦成多境。 譬如,聲即由現量成立,所作性是比量,此無常性亦由另一比量。否則,因聲是現量故無未取分,則不成為他量之境。多義亦是一量之境,如於執取差別事物者中一即成量,譬如在一相續中執取多剎那的根識雖所取差別,然因決定趣入境是一故,先生者非量,其他即是對彼作憶念。 複次,若問:何等多義是一量之境?何等是多量之境?答:一趣入之境雖是多,然是一量之境。差別趣入之境不決定,以一境與多境之分別故。

།འཇུག་པ་གཅིག་གི་ཡུལ་ཡང་གང་གི་དོན་དུ་དེར་འཇུག་པ་དེ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་མ་ངེས་པར་ཤེས་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱི་འབྲས་བུ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་མ་ངེས་པར་ཤེས་པ་རྣམས་ལ་དངོས་པོ་གཅིག་ལ་ངེས་པར་འཇུག་པ་ནི་མ་ཡིན་ ཏེ།མངོན་པར་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་ལ་ངེས་པར་སྦྱོར་བ་ཙམ་གྱིས་ཡུལ་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ན་དེ་མ་ངེས་ན་ངེས་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །དེ་ཙམ་གྱི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མ་ངེས་ན་དེ་ཡང་མ་ངེས་པར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་ས་བོན་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་པ་ཙམ་དང་འབྲེལ་པ་མྱུ་གུ་བཞིན་ ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་ནོ།།དེ་ཙམ་གྱི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ལ་ནི་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་པས་ཁྱབ་པོ། །དེས་ན་ནི་རྒྱུ་གཞན་ལ་ལྟོས་པས་དེ་ཉིད་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་པར་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པར་འདོད་པས་བྱས་པ་འདོད་པ་དེའི་ཐབས་ཙམ་ཐོབ་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་གྱི་འཇུག་པ་དེ་ཡང་དེའི་ ཡུལ་ཅན་ཉིད་དོ།།དེ་བརྩམས་པ་ན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བས་འབྲས་བུ་གཞན་ཐོབ་པ་དེ་ནི་འཇུག་པ་གཞན་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ། །འབྲས་བུ་འདོད་པས་བསྐྱེད་པའི་སྐྱེས་བུའི་བྱ་བ་ནི་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ཡུལ་གྱི་བྱེ་བྲག་གིས་ཐ་དད་པ་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཐ་དད་པ་ཅན་དུ་བྱེད་པའི་ ཕྱིར་ཐ་དད་པར་འགྱུར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་གཞན་འདོད་པས་བསྐྱེད་པའི་འཇུག་པ་འབྲས་བུ་གཞན་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་ནི་གཞན་ཁོ་ནའོ། །གང་ཡང་འབྲས་བུ་གཅིག་འདོད་པ་དང་བཅས་པ་དེའི་ཐབས་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ནི་གཅིག་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་རིགས་པ་མཚུངས་པའི་སྐད་ཅིག་ མ་གཞན་ལ་ལྟོས་ན་རྒྱུ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ན་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་དོན་ལ་ལྟོས་པའི་བྱ་བ་འཇུག་པ་གཅིག་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་གང་གི་དོན་དུ་གཉེར་ནས་དེའི་རྒྱུའི་དངོས་པོར་བརྩམས་པ་དེ་ནི་དེའི་བྱ་བར་བརྗོད་དོ། །དེ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བར་གཞན་འབྲས་བུ་གཞན་གྱི་ནི་རྒྱུ་ཡིན་གྱི། ཐོབ་པར་བྱེད་པ་པོའི་ བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་འབྲས་བུ་འདོད་པས་རབ་ཏུ་སྦྱར་བ་དེའི་ཐབས་ཐོབ་པའི་མཐར་ཐུག་པ་འཇུག་པ་གཅིག་ཡིན་པ་དེས་ན་ཆུ་འདོད་པས་སྨིག་རྒྱུ་ལ་ཞུགས་པ་ལས་བྱེ་མའི་ཐང་རྙེད་ནས་གམ་ན་འདུག་པའི་ཁུང་གི་ཆུ་མཐོང་བར་གྱུར་པ་དེས་ན་དེ་ཐོབ་པའི་མཐར་ཐུག་པ་འཇུག་པ་ གཅིག་ཡིན་ལ།དེའི་ཕྱིར་སྨིག་རྒྱུ་ལ་ཆུར་ཤེས་པ་ཡང་འཇུག་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་སྨྲས་པ། །འབྲས་བུ་འདོད་པ་འབའ་ཞིག་གིས་ནི་འཇུག་པ་དེའི་ཐབས་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་དུ་མི་འགྱུར་གྱི། འོན་ཀྱང་དེའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་དང་ཡུལ་དང་དུས་ངེས་ པའོ།།དོན་བྱ་བ་བསྒྲུབ་པ་དེའི་ཡུལ་དང་དུས་དང་རང་བཞིན་ངེས་པ་ཤེས་ན་ནི་འཇུག་པ་དེའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ནོ།

一趣入之境,對於為何義而趣入彼,其近加行不決定而了知。如是,對於趣入因緣之果近加行不決定了知者,於一事物不能決定趣入。若僅由決定加行於所欲果而趣入境,彼不決定時如何能決定?若僅以彼為因緣者不決定,則彼亦成不決定,譬如僅與種子等聚相關之苗芽,此乃自性。 僅以彼為因緣者,不觀待他故遍。因此,由觀待他因故,彼即不應理。欲獲所欲果而作欲求,彼方便僅獲得果之趣入,亦是彼境相。若開始時以無則不生故獲得他果,彼與他趣入相關。由欲果所生之士夫作業是趣入。彼亦由境差別成差別,因令趣入境成差別故成差別。 是故,由欲他果所生趣入獲得他果之因即是他。若具有欲求一果者,其方便境相是一。彼亦觀待同理他剎那,雖因差別,然對所獲義觀待之作業是一趣入。是故,為何義而追求,作為彼因事物開始,說為彼作業。無則不生之他果,是他果之因,非是獲得者之作業。 若謂如是由欲果極作加行,彼方便獲得究竟是一趣入,故由欲水趣入陽焰,尋得沙原后見近處水井,故彼獲得究竟是一趣入,因此于陽焰起水解亦是趣入獲得者故成量者。 答曰:非唯由欲果成彼方便境相,然由彼能成就之自性、境及時決定。若知事業成就之境、時及自性決定,則是彼趣入境相。

།དེས་ན་འདི་ནི་ཐོབ་པ་དེའི་ཐབས་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་ལ་ཡང་རག་ལས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འཇུག་པ་ནི་ཚད་མ་དང་འབྲེལ་བར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འཇུག་པ་དེ་ནི་ ཤེས་པར་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ཡུལ་དང་དུས་ངེས་པ་དེའི་ཐབས་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ནོ།།མི་སླུ་བར་བྱེད་པའི་ཤེས་པས་ཤེས་པའི་ཡུལ་གྱི་མཐར་ཐུག་པར་གྱུར་ན་ནི་ཐོབ་པའི་མཐར་ཐུག་པར་འགྱུར་ཞིང་འབྲས་བུ་མེད་པར་འགྱུར་ན་ཡང་དེ་ལས་བཟློག་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ འབྲས་བུ་འདོད་པས་བཅུག་པ་དེའི་ཐབས་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་དུ་གྱུར་པའི་རབ་ཏུ་འཇུག་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པས་བསྟན་པ་དེའི་ཐབས་ཙམ་གྱི་མཐར་ཐུག་པ་ནི་འཇུག་པ་གཅིག་ཡིན་ནོ།།རྒྱུ་མཚན་གཉིས་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་ཐབས་མི་ཐོབ་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་འདོད་པ་ཙམ་གྱི་རྒྱུ་ མཚན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།སྨིག་རྒྱུ་ལ་ནི་ཤེས་པ་གཞན་དང་འབྲེལ་པས་འཇུག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཞན་ཉིད་དོ། །དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་འབྲས་བུ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ཐ་དད་པ་མེད་པར་ཤེས་པ་ནི་དོན་དུ་མ་ཡིན་ཡང་འཇུག་པ་གཅིག་གི་ཡུལ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་དུས་མ་ཡིན་ཡང་མ་ངེས་པར་ཉེ་ བར་སྦྱོར་བར་ཤེས་པར་འགྱུར་ཞེ་ན།།རེ་ཞིག་རིགས་ཐ་དད་པ་ནི་འབྲས་བུ་ཐ་དད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །རིགས་འདྲ་བ་འབྲས་བུ་གཅིག་པ་ནི་སྐད་ཅིག་ཐ་དད་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་དང་རྒྱུད་ཐ་དད་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བས་ཐ་དད་དོ། །དེ་ཡང་གཟུང་བའི་སྐད་ཅིག་ལ་ཐ་སྙད་བྱར་ མེད་པས་སྐད་ཅིག་ཐ་དད་པ་ནི་མ་ངེས་པར་བླང་བར་འདོད་པའི་ཕྱིར་མ་ངེས་པར་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ཁོ་ནའོ།།རྒྱུད་ཐ་དད་པ་ཡང་མངོན་སུམ་ནི་རེ་ཞིག་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ཐ་དད་པ་ཁོ་ནའོ། །འདི་ལྟར་ཐ་དད་པར་མཐོང་བ་ལ་ནི་ཡུལ་སོ་སོ་ལ་ཐ་དད་པར་ལེན་པར་འདོད་དོ། །ཐ་དད་པར་བླང་བར་འདོད་པའི་ རང་བཞིན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་ལ་ནི་གཞན་བླང་བར་འདོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །བླང་བར་འདོད་པ་ཐ་དད་དུ་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ཉེ་བར་མཁོ་བ་ཡིན་གྱི། གཞན་བླང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ མཚུངས་པར་བྱེད་པས་ནི་དུ་མ་ལ་ངེས་པར་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་མ་ཡིན་གྱི།འོན་ཀྱང་བླང་བར་འདོད་པ་གཅིག་གི་ཡུལ་དུ་ཤེས་པས་སོ། །ཐ་དད་པར་བླང་བར་འདོད་པ་ན་སྤོང་བར་འདོད་པ་འབྲས་བུ་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་བར་ཇི་ལྟར་འདོད། དེའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་གཅིག་པ་ན་ཡང་ཐ་དད་དུ་བླང་བར་འདོད་པའི་ བླང་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཉེ་བར་མཁོ་བ་ཡིན་གྱི།གཞན་ནི་འདོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མཐོང་བའི་རྒྱུད་ཐ་དད་པ་ལ་ནི་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ངེས་པ་ཉིད་དོ།

因此,這也依賴於執持彼獲得方便的認知。正因如此,趣入被說為與量相關。故彼趣入是由認知所近示現,境與時決定之方便境相。 若由不欺誑知所知境成究竟,則成獲得究竟及無果,若非如是則相違。是故,由欲果所入彼方便境相之極趣入知所示現,僅彼方便究竟是一趣入。由與二因緣相關故,以不得果方便差別,非僅欲為因緣故。 于陽焰則由與他知相關而趣入故是他。如是于果近加行無差別了知,雖非多義然是一趣入之境。 若問:如何于非時亦成不決定近加行了知?且異類由果差別故是決定近加行。同類一果則由隨順剎那差別及隨行相續差別而差別。彼亦由所取剎那無可言說故,欲不決定取剎那差別故,唯是不決定近加行。 相續差別者,現量且唯是近加行差別。如是于見差別者,欲于各別境差別取。于欲差別取之自性所作義,非欲取他,因成太過故。所見欲取差別即是所取,故彼即是所需,非是他非所取。 是故,由等同作者非於多決定近加行,然由知一欲取境故。于欲差別取時,如何欲舍于果所需?是故,即使一果,亦是欲差別取之所取性是所需,由非欲他故,于所見相續差別即是決定近加行性。

།ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་རྒྱུད་ཐ་དད་པ་འབྲས་བུ་གཅིག་པ་བྱ་བ་ཐ་དད་པ་ལ་ཡང་གང་གི་ཚེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འབྲས་བུ་སོ་སོར་འདོད་པ་དེའི་ཚེ་ཡང་འབྲས་བུ་ཐ་ དད་པ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་མཁོ་བ་ངེས་པ་ཉིད་དེ།དཔེར་ན་གྲང་བ་མང་པོ་ཚོགས་པ་ན་མེ་མདག་གི་ཕུང་པོ་བཞིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་བྱ་བ་གཅིག་འདོད་པ་དེའི་ཚེ་ཡང་ཡུལ་ཐ་དད་པ་རྣམས་ནི་ཉེ་བར་མཁོ་བ་ངེས་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་ཏེ། ཡུལ་གཞན་ན་འདུག་པ་ལེན་པར་འདོད་པ་ན་ ཡུལ་གཞན་ན་འདུག་པ་ངེས་པར་ཉམས་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཡུལ་གཅིག་པ་ནི་དོན་གཅིག་བླང་བར་འདོད་པས་ཐམས་ཅད་བླང་བར་འདོད་པའི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ལ་ངེས་པ་མེད་པར་བླང་བར་འདོད་པ་དེས་ན་ཉེ་བར་མཁོ་བ་མ་ངེས་པ་ཉིད་དོ། །འདི་ལྟར་འབྲས་བུ་མཐོང་བ་ལ་ ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་དང་འབྲེལ་པའི་དོན་བྱེད་པར་བཟོད་པའི་རང་བཞིན་དུ་ངེས་པར་བླང་བར་འདོད་པ་ཡིན་ལ།དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་དུ་ནི་ཐམས་ཅད་ཁྱད་པར་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གཅིག་བླང་བར་འདོད་པས་ཐམས་ཅད་བླང་བར་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། ངེས་པའི་ཡུལ་སྣང་བར་འདོད་ པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་དག་གི་བདག་ཉིད་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་ནི། །དེའི་ཚེ་ཐ་དད་པར་གཟུང་བ་མེད་ན་གང་གི་ཡུལ་ངེས་པར་ལེན་འདོད་པར་འགྱུར། ཐུན་མོང་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ལེན་པའི་སེམས་ནི་ཡུལ་མ་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ཁྱིམ་གྱི་དང་ར་གཅིག་ན་འདུག་ པའི་མེའི་ཕུང་པོ་བཞི་ལས་གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ།ཡུལ་བར་མ་ཆོད་པ་གང་ཡིན་པའོ། །དེ་དག་ལས་བདག་གི་འདོད་པ་འདི་ལ་འབྱུང་ངོ་ཞེས་ནི་མི་སེམས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་ཐ་དད་པ་མ་བཟུང་བའི་ཕྱིར་ངེས་པ་མེད་པར་བླང་བར་འདོད་པ་འབྲས་བུ་གཅིག་བྱེད་པ་ཉེ་ བར་མཁོ་བ་མ་ངེས་པར་ཞེན་པར་བྱས་པ་འཇུག་པ་གཅིག་གི་ཡུལ་ནི་མང་པོ་ཡུལ་ནི་མང་པོ་ཡང་ཚད་མ་གཅིག་གིས་བཟུང་བ་ཡིན་ནོ།།ཐ་དད་པར་མ་བཟུང་བའི་ཕྱིར་ནི་མ་ངེས་པར་ལེན་པར་འདོད་ལ། དེས་ན་ཉེ་བར་མཁོ་བ་མ་ངེས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་འཇུག་པ་གཅིག་གི་ཡུལ་ཡིན་པ་དེས་ན་མང་པོ་རྣམས་ཚད་ མ་གཅིག་གི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་རོ།།མངོན་སུམ་གྱིས་མཐོང་བའི་སྐད་གཅིག་རྣམས་ལ་ཚུལ་འདི་ཡིན་གྱི། རྒྱུ་ཐ་དད་པ་དག་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རང་བཞིན་གྱི་ཁྱད་པར་གྱི་ཡུལ་བླང་བར་འདོད་པ་ལ་ནི་བླང་བར་བྱ་བ་གཅིག་ཉེ་བར་མཁོ་བ་ཡིན་གྱི། གཞན་བླང་བར་བྱ་བ་ནི་ མ་ཡིན་ནོ།།ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ལ་ནི་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་མ་བཟུང་བའི་ཕྱིར་ཐུན་མོང་གི་རང་བཞིན་དུ་ཞེན་པས་ཐ་དད་པ་ངེས་པར་བླང་བར་མི་འདོད་དེ་དེས་ན་མ་ངེས་པར་བླང་བར་བྱ་བ་རྣམས་ཉེ་བར་མཁོ་བ་མ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །ཉེ་བར་མཁོ་བ་ངེས་པ་ནི་སྔར་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོ།

對於隱蔽的不同相續、同一果報、不同作用,當一切果報各別所欲之時,由於趣入差別果報,故所需確定。譬如,多寒聚集時如火炭堆一般。當欲一作用之時,于不同境者亦知為決定所需,因為欲取他處所住時,必定損失他處所住故。 同一境者,由欲取一義而欲取一切之隱蔽者,于彼等無決定欲取,故所需不決定。如是,于見果時,欲決定取與境差別相關堪能作用之自性,如是自性一切無差別。故由欲取一而欲取一切,因無慾顯現決定境故。 彼等不共自性,爾時若無差別所取,則將欲決定取誰之境?緣共同自性境之取心是境不決定,如是於一院落中安住之四火堆中任一為所取,即無間隔之境。于彼等不作是念:“此於我欲中生。“故由未取自性差別故,不決定欲取一果作用之所需不決定執著,一趣入境雖多境然為一量所取。 由未差別取故欲不決定取,故所需不決定。是故由是一趣入境,故諸多成一量境。此理唯于現量所見剎那,非於異因。于欲取自性差別境者,唯一所取是所需,他所取非是。 于隱蔽者,由未取境差別故,由執著共同自性故不欲決定取差別,故不決定所取諸法是不決定所需。決定所需如前所說理趣。

།ཉེ་བར་མཁོ་བ་ མ་ངེས་པ་ལ་ནི་རིམ་པ་དང་བཅས་པའི་ཤེས་པ་རྣམས་ལས་དང་པོ་ཚད་མ་ཡིན་ལ་གཞན་རྣམས་ནི་དྲན་པར་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་དོ།།ཉེ་བར་མཁོ་བ་ངེས་པ་རྣམས་ལ་ནི་སོ་སོ་ཁོ་ནར་རོ། །མངོན་སུམ་ནི་སྐད་ཅིག་གིས་ཡུལ་མཁོ་བ་གཅིག་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་ཚད་མ་གཅིག་གི་ཡུལ་དུ་སྟོན་པ་ན་བསྒྲུབ་ པར་བྱ་བ་ཐ་དད་པའི་སྐད་ཅིག་མ་འཛིན་པ་མ་གཏོགས་པ་དབང་པོ་རྣམས་གྲུབ་པ་དང་བདེ་བ་ཐ་མི་དད་པར་བཤད་དོ།།ལྐོག་ཏུ་གྱུར་བའི་ཡུལ་ལ་ནི་ཐུན་མོང་གི་འབྲས་བུ་ལ་དེ་དག་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ཐ་མི་དད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་རྒྱུན་ལ་བརྟེན་ནས་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་བཤད་དོ། །དེས་ན་ གང་ཞིག་གང་གིས་ངེས་པ་དེ་ནི་དེས་འཇུག་པའི་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ལ།དེ་ཉིད་དེའི་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པ་ན་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ངེས་པའི་དོན་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཡིན་ཞིང་དེ་ཡང་ཚད་མའི་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་འདི་དག་གིས་དོན་ཡོངས་སུ་བཅད་ནས་འཇུག་པ་ན་དོན་ བྱ་བ་ལ་སླུ་བ་མེད་དོ་ཞེས་བཤད་དོ།།ཡང་གང་གི་ཚེ་དོན་བྱེད་པའི་ཐབས་འདོད་པས་རབ་ཏུ་སྦྱར་བ་འདོད་པའི་ཐབས་ཐོབ་པའི་དོན་ཆེད་ཀྱི་བྱ་བ་འཇུག་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་ཡུལ་ཤེས་པས་ཉེ་བར་གཞག་པ་ན་ཤེས་པ་དང་འབྲེལ་བ་ཡིན་ནོ། །ཡུལ་འཇོག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་པ་ནི་རྒྱུ་ ཡིན་ནོ།།འདི་ལྟར་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཇོག་པར་བྱེད་པ་ནི་ཤེས་པ་ལས་མི་འདའ་སྟེ། འདི་ལྟར་ཐེ་ཚོམ་གྱིས་ཡུལ་འཇོག་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་དང་། ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་ཤེས་པ་དང་། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་རྣམས་ལས་འཇུག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཇི་ལྟ་ཇི་ ལྟར་ཡུལ་ཤེས་པས་ཉེ་བར་བསྟན་པ་དེའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ན་དེ་ལ་འཁྲུལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཡིན་ནོ།།དེའི་རྒྱུ་ནི་དང་པོའི་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དག་ནི་གང་གི་ཚེ་དོན་གཞན་ལ་ཞུགས་པ་ན་གཞན་ཐོབ་པ་དེའི་ཚེ་ཐོབ་པ་དེ་ནི་ཤེས་པ་སྔ་མས་ བྱས་པའི་སྔ་མའི་འཇུག་པ་ལས་ཡིན་ནོ།།ཤེས་པ་སྔ་མ་དེ་དེ་ཐོབ་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་འཇུག་པའི་ཡུལ་འཇོག་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ལ། རྒྱུ་ཡིན་པ་ཁོ་ནའོ། །དཔེར་ན་བུམ་པའི་ཤེས་པ་ལས་བུམ་པའི་དོན་དུ་ཞུགས་པས་བར་དུ་སྣམ་བུ་ཐོབ་པ་ན་དེ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ནི་ཤེས་པ་སྔ་ མ་ཉིད་ཡིན་ཏེ།དེ་མེད་ན་དེ་ལ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔ་མ་བུམ་པའི་ཤེས་པ་དེ་སྣམ་བུ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ནི་དེ་ལྟར་མི་རིགས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལ་ཡང་སྣམ་བུའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་འཇུག་པ་ནི་བུམ་པའི་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཅན་དུ་འཇུག་པར་མི་ནུས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དེའི་རྒྱུ་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་ནི་དེའི་འབྲས་བུའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ནོ།

對於不確定所需,在具次第的諸識中,初者為量,餘者唯為憶念者。于確定所需者,則各別而已。現量是剎那緣取一所需境。因此,當顯示為一量境時,除取不同所證剎那外,說諸根成就與樂不異。 于隱蔽境,依”彼等趣入共同果報無差別”等,依相續而說二種。因此,某者由某決定,即彼作為彼趣入境,當彼即是彼所得時,由是量故,決定義為趣入境,彼亦是量所得,為顯示此故,說:“此等遍斷義而趣入時,于所作義無欺。” 複次,當由欲作用方便而希求所欲方便獲得之目的作用趣入時,于境由識安立故,與識相關。由境安立性故,識是因。如是,一切趣入境之安立不離識,如是由疑惑安立境之識、顛倒識、無顛倒之正識等,凡趣入者,隨境由識如何顯示,隨順趨入與退出,于彼無錯亂故,是彼因相。彼因是初識。 其他諸者,當趣入他義而得他時,彼得是由前識所作之前趣入。前識非彼得因之趣入境安立者,唯是因。譬如,由瓶識為瓶義趣入而中得毛毯時,于彼趣入者即是前識,因無彼則不趣入彼故。前瓶識非顯示毛毯者,如是了知。 彼非如是應理,因於彼亦毛毯境趣入不能作為瓶識之因相而趣入,因彼因相事即是彼果體性故。

།འབྲས་བུ་ཡང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཡིན་ན་སྣམ་བུའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་འཇུག་པ་ནི་བུམ་པའི་ཤེས་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་མེད་ཀྱང་གཞན གྱི་ཚེ་དེ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ།།སྣམ་བུ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་ལ་ནི་ནམ་ཡང་འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་སྟོན་པ་པོ་མ་ཡིན་པའི་ཤེས་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་མི་བྱེད་པའི་རྒྱུའི་དངོས་པོར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་དེ་ནི་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེས་ན་བུམ་པའི་ཤེས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱི་འཇུག་པ་ནི་གཞན་ཡིན་ལ་སྣམ་བུའི་ཤེས་པ་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་སྣམ་བུ་ཐོབ་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་འཇུག་པ་ཡང་གཞན་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་འཇུག་པ་གང་གི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཤེས་པ་དེས་ཉེ་བར་བསྟན་པའི ཡུལ་ཅན་ཉིད་དེ།དཔེར་ན་བ་ལང་གི་ཤེས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་བ་ལང་གི་ཡུལ་ཅན་གྱི་འཇུག་པ་ལ་བ་ལང་གི་ཤེས་པས་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་འཇུག་པ་ལ་ནི་དེའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་ སུ་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ལྡོག་པར་བྱེད་པའི་འགལ་བ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་དེས་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ནི་དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཙམ་གྱི་རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། །ཡང་གང་ཞིག་གང་གི་རྒྱུ་མཚན་གྱི་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཡིན་ པ་དེ་ནི་དེའི་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཡིན་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ།དེས་བྱས་པའི་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཉིད་ནི་དེའི་རྒྱུ་མཚན་གྱི་དངོས་པོ་ཉིད་དེ། དེས་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་ཡུལ་ཡིན་པས་སོ། །དེས་ན་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཉིད་ལ་ནི་ངེས་པས་ཁྱབ་པ་ཡིན་ནོ། །མ་ངེས་ན་དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཁྱབ་པར་ བྱེད་པ་འཇུག་པའི་ཡུལ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་དེའི་ཡུལ་མེད་དོ།།དེས་ན་གང་ཞིག་གང་གིས་མ་ངེས་པ་དེ་ནི་དེའི་འཇུག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ལ། གང་ཞིག་གང་གིས་ངེས་པར་བྱེད་པ་པོ་མ་ཡིན་པ་དེ་ཡང་དེར་འཇུག་པར་བྱེད་པ་པོ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་བ་ལང་གི་ཤེས་པས་ ངེས་པར་མ་བྱས་པའི་རྟའམ།དེ་ཉིད་རྟའི་ངེས་པར་བྱེད་པ་པོ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཆོས་ལ་ལྟོས་ནས་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མི་དམིགས་སོ། །འདི་ལྟ་བུའི་རིགས་ཅན་གྱི་སྦྱོར་བ་ལ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་བསྡུ་བ་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་ལོག་པར་རྟོགས་པའི་ཡུལ་ལ་ལྟོས་པར་བྱ་བའམ་ ཡིན་པ།དེའི་ཕྱིར་མ་བྱས་སོ། །འཇུག་པའི་ཡུལ་ཡང་དོན་བྱེད་པར་བཟོད་པའི་དངོས་པོ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེའི་དོན་དུ་གཉེར་བ་རྣམས་གཞན་དུ་འཇུག་པར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་དང་། དོན་དུ་མི་གཉེར་བ་འཇུག་པའི་དབང་དུ་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ།

若果也隨順趨入與退出,則毛毯境趣入非隨順趨入與退出于瓶識,因無彼時他時亦見彼故。于執毛毯之識永無錯亂故,與彼相關。因此,不應理成為非顯示者之識之隨順趨入與退出之因事,故彼非趣入因。 因此,應知瓶識因相之趣入是他,無錯亂于毛毯識成為得毛毯因之趣入亦是他。如是,凡趣入之因相者,即是彼識所顯境者,如牛識因相之牛境趣入是牛識所顯境者。因此,于非所顯境之趣入,無隨順趨入與退出故,有彼因相退除之相違。故彼所顯境性唯隨行彼因相故是自性。 複次,某者為某因相趣入境者,說為彼趣入境,彼所作趣入境性即是彼因相事,因是彼所顯境故。因此,于趣入境性定遍攝。若不定,則無彼因相能遍趣入境故,無所遍彼境。因此,某者非由某定者,彼非彼趣入境;某者非由某定者,彼亦非能趣入彼,如非由牛識所定之馬,或彼非馬之定者。 依境與有境法,不見能遍。如是類之結合,於一切處攝集宗法,應依邪解境或是,故未作。趣入境亦是堪能作用事性,因求彼者不應異趣入故,非所求不作趣入所依故。

།རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་ལས་དངོས་ པོའི་རང་བཞིན་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཡིན་པར་མཐོང་སྟེ།དཔེར་ན་ཆུ་དང་མེ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པའི་རང་བཞིན་དེ་ཡང་རང་གི་མཚན་ཉིད་འཛིན་པ་ནི་མངོན་སུམ་མམ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་སྣང་བ་དང་རྣམ་པར་བརྟག་པ་ཐ་མི་དད་པར་ཞེན་པས་ངེས་པར་ བྱས་ཏེ།ཇི་ལྟར་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་དང་འབྲེལ་པ་དོན་བྱ་བ་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་བར་མཐོང་བ་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་འདས་པ་དང་ད་ལྟར་ལ་སོགས་པའི་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་། རྟེན་པའི་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་ཡང་ཉེ་བར་མཁོ་བ་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་དུ་མཐོང་ངོ་། །དེ་ལ་རྣམ་པའི་ ཁྱད་པར་ནི་ངེས་པ་ཡིན་ནོ།།ཡུལ་དང་དུས་དག་ནི་མ་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་ཡུལ་དང་དུས་གང་དུ་དོན་བྱ་བ་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་བ་སྣང་བའི་ཡུལ་དང་དུས་དེ་ལ་འཁྲུལ་པར་ལྟ་བའམ་རྟོག་པར་འདོད་པའི་ཤེས་པ་ནི་ལོག་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་དོ། །གང་གི་ཕྱིར་དོན་ བྱེད་པ་ལ་མི་འཁྲུལ་བའི་ཡུལ་ལམ།དུས་བཏང་ན་ནི་དངོས་པོ་དེ་ཉིད་ཡོངས་སུ་སྤང་བར་འགྱུར་ཏེ། ཡུལ་དང་དུས་ཐ་དད་པ་ཡང་དངོས་པོ་ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དུ་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐ་དད་པ་ཡང་ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་རོ། ། དེའི་ཕྱིར་གང་ལ་ཡུལ་དང་དུས་དང་རྣམ་པ་གང་གི་བྱ་བ་མཐོང་བ་དེ་ལས་གཞན་པའི་ཡུལ་དང་དུས་དང་རྣམ་པ་གང་ཡང་རུང་བ་ཐ་དད་པར་འཛིན་པ་དེ་ནི་ལོག་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་དེ། ནུས་པ་མ་བཟུང་བའི་ཕྱིར་དང་། བཟུང་བ་ཡང་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་སྲོག་སྣ་དང་བཅོམ་བརླག ཏུ་ཉི་མ་ཕྱེད་ཀྱི་དུས་ན།གཉིས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་མགོའི་སྟེང་དང་དེ་བཞིན་དུ་འཆར་བ་དང་ནུབ་པའི་དུས་ན་ཤིང་གི་སྟེང་ན་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ནི་ཡུལ་དེ་ན་གནས་པ་མ་ཡིན་ལ། དེ་འཛིན་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བདེན་མོད་ཀྱི། འོན་ ཀྱང་དོན་བྱེད་པ་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་བའི་ཡུལ་དེ་དང་དེ་ཉིད་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ།།ཡུལ་གང་དག་གི་དོན་བྱེད་པར་འཛིན་པའི་ཡུལ་དེ་ལ་མ་འཁྲུལ་བར་ཤེས་པ་དེ་ནི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་ལ་ངེས་པར་སྦྱོར་བའི་དུས་སུ་ཤེས་པས་སྣང་བའི་ཡུལ་མ་བཏང་བར་འདོད་དོ། །གང་ གི་ཕྱིར་གང་གི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཡུལ་གཟུང་བའི་ཕྱིར་དོན་བྱེད་པར་དམིགས་པ་དེ་ཉིད་དེ་ལ་དོན་དམ་པའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་གཅིག་ཡུལ་དུ་མར་འགྱུར། ཡུལ་དུ་མར་སྣང་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། ཡུལ་དུ་མ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་ཡུལ་ཐག་རིང་པོ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ།

從隨順趨入與退出中,可見事物自性具有相狀差別,如水火等。彼具相狀差別之自性,以現量或比量顯現,由執著不分別相狀而決定,即如相狀差別相關於作用所需而見是事物自性,如是過去、現在等時差別及所依處差別亦見為具所需之自性。 其中相狀差別是決定的,處與時是不決定的。因此,如同相狀差別,於事物在何處何時所需作用顯現之處時中,視為錯亂或欲分別之識即是顛倒知。因為若捨棄作用無錯亂之處或時,則將完全捨棄彼事物自身,因為處與時之差別亦能造成事物差別故。否則,分別差別亦非能造差別故,一切將成一體。 因此,於何者見某處時相之作用,若執取異於彼之任何處時相差別者,即是顛倒知,因未得能力故,所得亦無能力故。若問:難道不見中午時分在生命鼻與毀滅二性之頭頂上,如是日出日落時在樹頂見日輪耶?彼非住于彼處,執彼亦非非量。誠然,然而是緣取彼彼作用所需之處。於何處執取作用之處無錯亂之知,即是無顛倒。因此,于決定系屬義時,欲不捨知所顯境。因為為取何差別境而見作用者,即是彼之勝義境。因此,如何一成多境?若問:難道不顯現多境耶?非多境,然僅是遠處而已。

།དེ་ ཡང་ཐག་རིང་བས་ཡུལ་ཐམས་ཅད་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའི་ཕྱིར་དེར་གནས་ཀྱང་དེ་ལྟར་མངོན་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་ཤིང་ལ་སོགས་པ་མཐའི་ས་གཞི་མཐོང་ཞིང་དེའི་བར་མ་མཐོང་བ་ན་འབྱར་བ་གཟུང་བ་ལྟ་བུར་མངོན་ནོ། །ཐག་རིང་པོར་གནས་པ་གཅིག་ཡིན་ཡང་རང་གི་རྗེས་སུ་ མཐུན་པར་མཐོང་བ་དང་།ཐག་རིང་ན་མཐའ་འབྱར་བ་ལྟ་བུར་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ཐ་དད་པའམ། དེས་ན་གནས་པར་མཐོང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཡུལ་དང་དུས་ཐ་དད་པས་མཐོང་བ་དངོས་པོ་ལ་འཁྲུལ་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི་འཇུག་པ་ ཡང་ངོ་།།འདི་ལྟར་ཡུལ་གཞན་གྱི་དངོས་པོ་ལ་ཡུལ་གཞན་དང་འབྲེལ་བར་གཟུང་བ་ན་ཡུལ་དང་དུས་གཞན་དང་འབྲེལ་པ་ལ་ཞུགས་པ་ནམ་ཡང་མངོན་པར་འདོད་པ་ཐོབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡུལ་དང་དུས་དང་རྣམ་པ་ངེས་པ་དོན་བྱེད་པ་ཡིན་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དང་། དོན་བྱེད་པ་ཡང་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་དང་དུས་དང་རྣམ་པ་ངེས་པ་འཇུག་པའི་གཞི་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡུལ་དང་དུས་དང་རྣམ་པའི་དངོས་པོ་དོན་བྱེད་པར་ནུས་པ་ནི་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ངེས་པར་བྱེད་པ་པོ་ཡང་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི ཕྱིར་ཡུལ་དང་དུས་དང་རྣམ་པ་ངེས་པའི་དོན་གང་ཞིག་གང་གིས་གཏན་ལ་ཕེབས་པ་དེ་ཉིད་དེའི་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཡིན་ཏེ།གཏན་ལ་མ་ཕེབས་པ་ནི་འཇུག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཡུལ་དང་དུས་དང་རྣམ་པ་གཞན་དང་འབྲེལ་པ་ནི་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ངེས་པ་ན་ གཞན་ངེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།ཧ་ཅང་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ངེས་པ་ཉིད་ཀྱི་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ལ། ཅིག་ཤོས་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་དོན་བྱེད་པར་ནུས་པའི་རྣམ་པ་གཞན་འཛིན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ སྨིག་རྒྱུ་ལ།ཚུར་ཤེས་པས་བཀྲུ་བ་ལ་སོགས་པ་ནུས་པའི་རྣམ་པ་ཉིད་གཟུང་བ་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཡིན་གྱི། སྨིག་རྒྱུ་ནི་མ་བཟུང་བ་དེས་ན་ཤེས་པ་གཞན་དང་འབྲེལ་པའི་འཇུག་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ནོར་བུའི་འོད་ལ་ནོར་བུར་ཤེས་པའི་ འཇུག་པའི་ཡུལ་ནི་འོད་ཀྱི་ཡུལ་གྱི་ནོར་བུ་ཉིད་ཡིན་ནོ།།ནོར་བུ་ཐོབ་པ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་དོན་བྱེད་པར་རུང་བ་མཐོང་བའི་ཡུལ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཟུགས་མཚུངས་ཀྱང་ཡུལ་ཐ་དད་པ་ཡང་ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་གཞན་ཉིད་དུ་ངེས་སོ།།ཡུལ་གཞན་ན་གནས་པ་ངེས་པ་ན་གཟུགས་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་གཞན་ན་གནས་པ་ངེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཧ་ཅང་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡུལ་གཞན་ན་གནས་པའི་ནོར་བུ་འདིས་མ་ངེས་པས་འདིའི་འཇུག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ།

由於遠距離而朝向一切境,故雖住于彼處亦如是顯現。如是,見樹等邊際地面而不見其間時,顯現如相連一般。雖是一個遠處所住,隨順自己所見,遠處時一切見如邊際相連。因此,非見為差別或住處。 由處時差別所見不僅是對事物的錯亂,亦是趣入。如是,當執取他處事物與他處相關時,趣入與其他處時相關者永不能獲得所欲顯現。因此,由見定處時相是作用,且作用亦是趣入境故,由定處時相是趣入基礎,故能作用之處時相事物是趣入境,如是決定者亦是能趣入。 因此,何者決定何定處時相義,即是彼之趣入境。未決定非趣入境,因為與他處時相關者是他故。決定他時非決定他,因太過遍故。能獲得決定之趣入境者是量,其他非量。其中,由不執取能作用之他相故非趣入境,如於陽焰,趣入境是近識所執取能洗等作用相,非執取陽焰,故應獲得與他識相關之趣入行境。如是,于寶珠光執為寶珠之趣入境即是光處之寶珠。獲得寶珠如前。因為凡見能作用之境即是趣入境,他非是。 雖形相同,由處差別亦能造差別故,決定為他。決定住他處時,由形相同故,非決定住他處,因太過遍故。因此,由此未定住他處之寶珠,故非此趣入境。

།འཇུག་པའི་ ཡུལ་མ་ཡིན་པར་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡང་སྔར་ཉིད་དུ་བསལ་ཟིན་ཏོ།།ཁྱད་པར་དུ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་ཆོས་ཅན་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་འཁྲུལ་ན་ནི་དེར་སྣང་བར་བརྗོད་དོ། །དེ་ནི་འདིར་ཡང་འོད་ཀྱིས་ནོར་བུའི་རང་བཞིན་བསྒྲུབ་པ་ན་ཡུལ་ཞེས་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པར་ བསལ་བ་ཇི་ལྟར་མ་ཚོར།ཇི་ལྟར་རུང་རུང་དུ་ཆོས་ཅན་ཡོངས་སུ་རྟོག་ན་ནི། ངེས་པ་ནི་གཞན་ཉིད་ཡིན་ལ་ཐོབ་པ་ཡང་གཞན་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་དེ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ངེས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་དུ་འདོད་ན་འདི་ལ་ནི་དེ་མེད་དོ། །འདི་ཡང་བསྒྲུབས་ཟིན་ཏོ། །ཧ་ ཅང་སྤྲོས་པས་ཆོག་གོ་།ཚད་མ་བརྟག་པ། བམ་པོ་གཉིས་པ་སྟེ་ཐ་མ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཡུལ་གཞན་གནས་པ་ངེས་པའི་ཤེས་པ་ལས་ཡུལ་གཞན་ཐོབ་པར་སྨྲ་བ་ན་ཚད་མའི་ཡུལ་མི་ཤེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་དེ་ལས་གཞན་ཅི་ཞིག་བརྗོད། རྣམ་པར་རྟོག་པ འདི་ནི་གཉི་གའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་མཐོང་བ་ལ་ལྟོས་ནས་རང་བཞིན་གཞན་སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ།དཔེར་ན་ཆུ་དང་སྨིག་རྒྱུ་མཐོང་བ་ལ་ལྟོས་ནས་སྨིག་རྒྱུ་ལ་ཆུར་རྟོགས་པ་བཞིན་ནོ། །འདི་ལ་སྒྲོ་གདགས་པར་བྱ་བ་དང་སྒྲོ་བཏགས་པའི་ཡུལ་གཉིས་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་འོད་ཀྱི་ ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ནི་འབྲེལ་བ་གཞན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་གཞན་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་པ་དེས་ན་ཕན་ཚུན་ཐོབ་པར་བྱེད་པར་བརྗོད་ལ།གཞན་དུ་ནི་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱད་པར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པའི་རང་བཞིན་གང་ཞིག་གང་གིས་ངེས་ པ་དེ་ཉིད་དེའི་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་དུང་ལ་སེར་པོར་ཤེས་པའི་འཇུག་པའི་ཡུལ་ནི་སེར་པོའི་རང་བཞིན་གྱི་དུང་ཉིད་ཡིན་ན་དེ་ནི་མེད་ལ། ཡོད་པའི་དཀར་པོའི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་མ་ངེས་པ་དེ་ནི་འཇུག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ།

獲得非趣入境之理前已遮破。特別是,比量即是執取有法。若於彼錯亂,則說為彼顯現。此中以光成立寶珠自性時,于所謂處之有法顛倒,豈不覺知?若隨意遍計有法,則決定是他,獲得亦成他。 若許比量以無則不生決定為前行,此中則無彼。此亦已成立。過於廣說已足。 量觀察,第二品即最後。若說從決定住他處之識獲得他處,即是不知量境。于彼更有何說?此分別依見二者自相而增益他自性,如依見水與陽焰而於陽焰分別為水。此中由所增益境與增益境二者相關故,具光境之識是獲得具他關聯境之他識之因,故說互相獲得,其他則不爾,此為差別。 因為某者決定具相差別之某自性,即是彼之趣入境。因此,于螺執黃之趣入境即是黃自性之螺,然彼不存在;所存在之白自性亦未決定,故非趣入境。

།གང་ལ་དུང་དཀར་པོ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་ པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན།གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་དཀར་པོའི་རང་བཞིན་ལོག་ན་རང་བཞིན་གཞན་སྐྱེས་པའམ། ཅི་སྟེ་དུང་གི་རང་བཞིན་གཉིས་ཀ་ལྟར་ཡང་དོན་བྱེད་པ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ཡིན་ཡང་བླ་སྟེ། ཇི་ལྟར་ཐ་སྙད་འདོགས་པ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་དཀར་པོ་ཁོ་ནར་མཐོང་བར་ འགྱུར།།ཡོད་པ་ནི་དོན་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ལ་རྣམ་པ་ཐ་དད་པར་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་དག་གཅིག་ཏུ་རིག་ན་དངོས་པོ་ཐ་དད་པར་ཁས་བླང་བར་ཡང་ཇི་ལྟར་ནུས། སྣང་བའི་ཁ་དོག་གི་རང་བཞིན་ནི་དུང་ཡིན་པར་མི་སྨྲའི་འོན་ཀྱང་དབྱིབས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཁ་དོག་གི་རང་བཞིན་ལས་དབྱིབས་ཐ་མི་ དད་པ་མ་ཡིན་ནམ།དོན་བྱེད་པར་ནུས་པའི་ཁ་དོག་དཀར་པོ་བཏང་ན་དེའི་དབྱིབས་ཀྱང་བཏང་བ་ཡིན་ལ། སྣང་བའི་སེར་པོའི་རང་བཞིན་དང་དབྱེར་མེད་པ་དང་ལྡན་པའི་དབྱིབས་ནི་དེའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་གྱི་མ་མཐོང་བའི་དཀར་པོ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སེར་པོ་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་མེད་པ་ བཞིན་ནོ།།འདི་ལྟར་གང་ཅུང་ཟད་དུ་མའི་ཐུན་མོང་དུ་གཏོགས་པའི་རང་བཞིན་དེ་ནི་དུ་མ་ལས་ཐ་མི་དད་པས་དེའི་རང་བཞིན་དུ་ཡོད་པ་ཡིན་གྱི། གཅིག་གི་རང་བཞིན་དུ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་མང་པོ་རྣམས་རང་བཞིན་གཅིག་པ་ཉིད་ཚད་མས་བསལ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། དེས་ན་ཇི་ལྟར་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་དམ་དངོས་པོ་ཉིད་དུ་མའི་ཐུན་མོང་དུ་བརྟགས་པ་ན། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་དུ་མ་ལས་ཐ་མི་དད་པ་དེའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་དུ་མ་ཉིད་དུ་བདེན་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་ནི་བཏགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་དབྱིབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡང་སྔོན་པོ་ལ སོགས་པ་དུ་མ་ལ་ཐུན་མོང་དུ་དེའི་རང་བཞིན་དུ་ཡོད་པས་དེ་ཁོ་ནར་འགྱུར་གྱི་རང་དབང་དུ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།རང་ཉིད་ལས་ནི་ཐ་དད་པས་མི་བདེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་སྔོན་པོ་ཡང་དབྱིབས་དུ་མའི་ཐུན་མོང་བ་དེའི་རང་བཞིན་དུ་བདེན་པ་ཡིན་ནོ། །ཁྱད་པར་ཡོད་ན་ཡང་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེ་ན་ སྨྲས་པ།དེ་དུ་མའི་ཐུན་མོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་ཞིག་མཐོང་ན་ངེས་པར་རྟོགས་ཤིང་མ་མཐོང་ན་མི་རྟོགས་ལ། དེའི་རང་བཞིན་དུ་ཡང་རྟོགས་ཏེ། དཔེར་ན་སྔོན་པོའི་དངོས་པོ་ཉིད་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་དུ་མ་མེད་ན་ནི་མི་རྟོགས་ལ། དེ་ཡོད་ན་ནི་དེའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་རྟོགས་ལ། དེ་ལ་ཐུན་ མོང་བར་ཡང་བརྟགས་པ་ནི།དུ་མ་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་སྔོན་པོ་ནི་དབྱིབས་མཐོང་ན་མཐོང་བ་དང་དེའི་རང་བཞིན་དུ་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དབྱིབས་ལོག་ཀྱང་སྔོན་པོ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་དང་། དབྱིབས་ཉེ་ཡང་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཙམ་གྱི་ཆའི་སྔོན་པོ་དབྱིབས་ཀྱི་ བདག་ཉིད་མ་ཡིན་པར་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ།

若問:“難道不是白螺之相嗎?“若如是,則白色自性消失時生起他性,或者螺之二種自性皆能作用亦可,然稱名言者們如何唯見為白色? 存在即是作用之自性,若將差別相用合執為一,又如何能承許事物差別?若說:“顯現之色性非螺,而是形狀。“難道形狀不異於色性嗎? 若舍能作用之白色,則其形狀亦舍;與所顯黃色自性無別之形狀即是彼之自性,而非未見之白色。正因如此,如同黃色般是無實。 如是,凡屬多者共同之自性,由不異於多故是彼之自性,而非一之自性。如是,諸多者為一自性,已為量所遮。 是故,如剎那性或實物性被觀為諸多共同時,由不異於青等諸多故是彼自性,故諸多性為真,而一性則是假立。如是,形狀差別亦于青等諸多共同中存在為彼自性,故唯如是,而非自主,因離自性故不真實。 若說:“青色亦是諸多形狀共同之真實自性。若有差別亦當說明。” 答曰:所謂諸多共同者,謂見則定解,不見則不解,且解為彼自性。如青事物性,若無青等諸多則不解,有則解為彼自性,且觀為共同,如存在為彼等之本性。如是,青色非見形狀則見及了知為彼自性,因形狀雖失而仍見青色故,且雖近形狀,然極微塵許之青色被了知非形狀本性故。

།དབྱིབས་ཉིད་སྔོན་པོ་དེ་མཐོང་ན་སྣང་ཞིང་དེ་མེད་ན་མི་སྣང་ལ། སྣང་ན་ཡང་དེའི་རང་བཞིན་དུ་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་པོར་སྣང་བ་བཏང་ན་དབྱིབས་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སྔོན་པོ་ཉིད་དེ་ལ་དུ་མ་ཡིན་ཞིང་དུ་མའི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ དང་།གཞི་ཡང་ཡིན་ནོ། །དབྱིབས་ནི་དེ་ལྟ་བུ་དུ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དུ་མའི་ཐུན་མོང་དང་། དེ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་མེད་པར་མི་སྣང་ཞིང་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་ན་ནི་ད་བདག་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཕྱིར་སྔོན་པོ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ལ་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མ་ རྟོགས་ཀྱང་སྔོན་པོ་ནི་དེ་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་དུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ།།སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ནི་དེ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ནོ། །སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་མཐོང་ན་དེ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དང་མཐོང་བ་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་ཐུན་མོང་དུ་རྟོགས་པ་འདི་དུ་མར་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་ ཁས་བླངས་ནས་དེའི་རང་བཞིན་དུ་ཡོད་པར་རྣམ་པར་འཇོག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ཡིད་བརྟེན་དུ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན།བཤད་པ་ཐ་དད་པ་ཉིད་དོན་བྱེད་པ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །མཐོང་བའི་གཟུང་བ་ཁྱད་པར་ཁོ་ན་དོན་བྱེད་པ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་མཐོང་གི་སྤྱི་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཡོད་པ་ནི་དོན་ བྱེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཡིན་ནོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ནི་སྣང་བ་སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་དོན་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་མཐོང་བ་ལས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡང་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཆོས་ཅན་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་དབྱིབས་ཀྱང་དོན་བྱེད་ནུས་ པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་དངོས་པོ་མ་ཡིན།འདི་ལྟར་དེའི་རང་བཞིན་ཡོད་པ་ཉིད་ནི་དབྱིབས་ཀྱི་ཐབས་ཀྱི་དུང་གིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་དབྱིབས་རང་བཞིན་གཞན་ཉིད་དེ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་བྱེད་པ་ལ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ནུས་པ་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ། ། འདི་ལ་དབྱིབས་ནི་སྔོན་པོའི་བདག་ཉིད་ཁོ་ནར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེས་ན་དེའི་བྱ་བ་གཟུང་བའི་སྒོ་ནས་སྔོན་པོ་ཉིད་ཀྱི་བྱ་བ་གཟུང་བ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་དུང་གི་ཆ་ཤས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཉིད་དེར་དོན་བྱེད་པར་མཐོང་གི་དབྱིབས་གཅིག་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྟེ འདི་ནི་ཚད་མ་གཞན་གྱི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི།མཐོང་བ་ནི་དབྱིབས་གཅིག་ལ་གནས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། ཕྱོགས་ཀྱི་དབྱེ་བས་གནས་པ་རྣམས་ནི་འགལ་བའི་ཆོས་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་གཅིག་ཏུ་བརྟགས་པ་ཚད་མས་སེལ་བར་བྱེད་དོ།

形狀本身于見彼青色時顯現,無彼則不顯,顯時亦顯為彼自性,因舍青色顯現則不能了知形狀故。因此,青色于彼是多性且非諸多共同,亦是所依。形狀雖是如是多性,然是諸多共同及依于彼。 由於無彼則不顯,而有青等則了知為自性,故青色非依于剎那性,因雖未了知彼,青色仍顯為非彼之自性故。剎那性是依于彼,因見青等事物則了知彼,且安立為所見之本性故。 若問:“承認此共同了知存在於諸多中,而安立為彼自性者,有何可依?” 答曰:因差別性顯現趨近作用故。唯見所取之差別趨近作用,而非共相。存在是以作用為因。正因如此,以顯現聲等自性之作用相存在為所見而成立剎那性。其能立亦依于具差別之有法。 若爾,則形狀亦見能作用,如何非實物?如是,彼自性之存在性以形狀方便成辦螺之所作果。故形狀即他自性,因能成辦故,見彼于作用之功能。 已說此中形狀唯了知為青色本性。故由執取彼之作用而執取青性之作用。複次,見螺之部分差別作用,而非一形狀。 若謂:“此是他量所成,而見住於一形狀。“此不應理,因方分差別所住者具相違法故,量遮一性之分別。

།ཕྱོགས་ཀྱི་ཆ་ཐ་དད་པའི་དུང་ འཛིན་པའི་ཤེས་པ་ནི་གཅིག་ལ་དམིགས་པར་མི་རིགས་ཏེ།དེའི་ཕྱིར་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་རིགས་པས་དུ་མའི་ཡུལ་ཅན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དེ། ཚུ་རོལ་མཐོང་བའི་ཕྱོགས་ཐ་དད་པ་འཛིན་པ་ནི་གཅིག་གི་ཡུལ་ཅན་དུ་མི་རིགས་སོ། །གཟུང་བ་དེའི་རང་བཞིན་ནི་གཅིག་དང་འགལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། གཟུང་བ་སྔོན་པོའི་རང་བཞིན་ནི་ངེས་པའི་རྣམ་པ་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་དང་འགལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། སྣང་བའི་རང་བཞིན་དེ་ནི་ཡུལ་དུ་གནས་པའམ། མྱུར་དུ་འགྲོ་བ་གཉིས་ཀ་ལྟར་ཡང་མི་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་དོན་བྱེད་པས་དེ་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཡིན་གྱི། དེ་ལྟར་འཛིན་པ འགལ་བའི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།འདིར་ནི་དེ་གཅིག་གམ་དུ་མ་ཡིན་ཡང་བླ་སྟེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཕྱོགས་ཐ་དད་པའི་རྣམ་པ་འགལ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པར་མི་ནུས་ཏེ། ཕྱོགས་ཐ་དད་པ་ནི་གཅིག་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འདིར་གཅིག་ཡིན་ན་ཡང་དེ་ལྟར་ འཛིན་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་འཛིན་པ་ཉིད་ལས་དངོས་པོ་དུ་མས་སྣང་བ་ཡིན་གྱི་གང་གི་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དང་འགལ་བར་འགྱུར་བ་སྔོན་པོའི་ཤེས་པ་ནི་སྐད་ཅིག་སྐད་ཅིག་མ་དུ་མ་འཛིན་པར་རྣམ་པར་གཞག་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་མཐོང་བའི་གཟུང་བ་ཉིད་དངོས་པོ་དུ་མའི་བྱ་བ་དང་ལྡན་ པར་སྣང་བ་ཡིན་ལ།དེའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་དབྱིབས་གཅིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཐ་དད་པ་ཡང་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། ཐམས་ཅད་དུ་དེ་བྱེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། གནས་སྐབས་ཀྱི་ ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པ་དེ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ཙམ་གྱིས་ནི་དེ་ཐ་དད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དུང་གི་སྒྲ་ནི་བུམ་པའི་སྒྲ་བཞིན་དུ་དབྱིབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཅན་འདོད་དོ། །གལ་ཏེ་སྤྱོད་པ་ཕྲ་མོ་བཅུག་ན་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་བློ་མེད་པ་དེས་ན་དབྱིབས་སམ་ཁ་དོག་ཀྱང་བླ་སྟེ་མ་བརྟགས་ན་ཉམས་དགའ་ བ་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་བཞིན་དུ་དོན་བྱེད་ནུས་པར་ཁས་བླང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་བདེན་ཏེ།ཤེས་བྱ་ནང་གི་ལ་ཡིན་གྱི་ཕྱིའི་དོན་གྱི་ཚུལ་ལ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མའམ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དམ། ཁྱད་པར་གྱི་མཚན་ཉིད་དུ་བློ་ཙམ་འབའ་ཞིག་ལ་ནི་སློབ་དཔོན་གྱིས་རྣམ་པར་མ་བཞག་སྟེ། རྣམ་ པར་ཤེས་པ་སྨྲ་བ་ལ་ཚད་མ་དང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡང་གཞན་མཛད་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཕྱི་རོལ་གྱི་ཚུལ་གྱི་ཡུལ་ལ་ཚད་མ་དང་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་གཞག་པ་སྔར་མཛད་ནས་ཡང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྨྲ་བ་ལ་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཚད་མ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡང་དེ་ཁོ་ ན་ལྟར་ཡིན་ནོ།

執取方分差別之螺的認識不應緣於一,因此,見彼即以理成立多境,近見之方分差別執取不應為一境。因所取彼自性與一相違故。所取青色自性不相違于決定相非剎那性,因顯現自性于處所住或速行二者皆不相違故。青色相以作用故是剎那性,非由如是執取相違故。 此中,彼一或多且置之,然不能說於一切方面無方分差別相違,因方分差別與一相違故。是故,此中縱使是一,由執取不應理故,即由執取而顯現諸多事,非由與非剎那性相違之青色識能安立執取多剎那。 因此,所見之所取即顯現具諸多事之作用,由無成其自性之一形狀故,差別亦不可得故,于果隨行及返隨行如何得成?若問:“應成一切處皆作用?“答:“不然,因具差別位而作用故。“僅此不成彼差別。正因如此,螺聲如瓶聲許為具形狀差別。 若謂:“若入細行則無極微慧,故形狀或顏色且置之,未觀察時如何顯現悅意即許能作用。“誠然,此是內所知,非外境之理。導師未安立唯心為量或非量或差別相,因於識論者另作量與非量安立故。先於外境安立量果,復于識論者安立。故量安立亦如是。

།དེས་ན་འདི་ནི་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་བསམ་པ་ན་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་སུ་དོན་གྱིས་བསྐྱེད་པ་ཉིད་བཀོད་པ་ཡིན་ནོ། །བརྟགས་པའི་རྣམ་པའམ། རྣམ་པ་དང་ལྡན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས་ ནི་འགའ་ཞིག་སྐྱེ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་ནི་དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་དུ་མི་འཐད་དོ། །འདི་རྣམ་པར་འགྲེལ་པའི་གཞུང་ཡང་ཤེས་པའི་ཚུལ་ལ་ནི་མཐུན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་གྱི་འདོད་པས་དེ་སྐད་བཤད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དབང་དུ་ བྱས་པའི་གཞན་གྱི་གཞུང་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི་གཞན་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནམ།དེས་ན་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་བཤད་པ་ནི་མ་ངེས་པའི་ཚུལ་ཉིད་དུ་བཞེད་དོ། །དེ་དག་གིས་དོན་བྱེད་ནུས་པའི་དོན་ནི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཉིད་ཡིན་ལ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡང་ཁ་དོག་ཉིད་ཡིན་གྱི། དབྱིབས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དེས་ན་དབྱིབས་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་ཡིན་ལ། ཁ་དོག་ནི་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །འབྲས་བུ་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་བ་ཡང་དེ་ཉིད་ཡིན་གྱི་དབྱིབས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གང་ཞིག་དོན་བྱེད་པ་དུ་མའི་ཐུན་མོང་དུ་དེ་མཐོང་བ་ན་དེ་དེའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པ་དེ་ནི་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་བཞིན་ནོ།།དབྱིབས་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ། །ཐ་དད་པར་ཡོད་པ་ནི་རྣམ་པ་ཐ་དད་པར་དོན་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བས་ཁྱབ་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ཁས་མི་ལེན་ན་རྒྱུ་མཚན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དང་འགལ་བ་ནི་ཐ་དད་པ་མེད་པར་ཡུལ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ཡིན་ནོ། །དབྱིབས་ནི་ ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ།།དེའི་ཕྱིར་དབྱིབས་སམ་དངོས་པོ་ཉིད་དམ། སྐད་ཅིག་མའམ་གཞན་གྱི་དབང་དུ་གྱུར་པ་གཞན་ཡང་རུང་སྟེ། དུ་མ་ལས་དོན་བྱེད་པ་ཐ་མི་དད་པ་ནི་རྟེན་མེད་ན་ཡོད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དཀར་པོའི་རང་བཞིན་མེད་ན་དེའི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་དབྱིབས་ མེད་ལ།སེར་པོའི་དབྱིབས་ཀྱང་སེར་པོའི་རང་བཞིན་ཉིད་བཞིན་དུ་དེའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ལ། །དེ་འཛིན་པ་ཡང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྨིག་རྒྱུ་ལ་ཆུར་ཤེས་པ་ནི་དངོས་པོ་ཉིད་ལ་ཡང་སླུ་བའི་ཕྱིར་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། སྨིག་རྒྱུ་མ་བཟུང་ན་དེར་གྱུར་པའི་དངོས་པོ་ཉིད་མ་བཟུང་ བའི་ཕྱིར་དང་ཆུའི་དངོས་པོ་ཉིད་བཟུང་བ་ཉིད་ཀྱང་དེའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ་དངོས་པོ་མེད་ན་དེ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།།རེག་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བ་མ་ཡིན་པ་དེས་ན་གཟུགས་ཉིད་ངེས་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དཀར་པོའི་དངོས་པོ་ཉིད་ བཟུང་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་ཁ་དོག་གི་ཆ་ལ་འཁྲུལ་པར་ཟད་དོ།

因此,此即如是。因為在思考現量定義時,以根識無分別性為因,實際上安立為由對境所生。從分別相或具相之識中並非生起某者,因此無分別性不應為其因相。此釋論文于識之理亦不相順。 若謂:“依他意而如是說”,則豈非因過度延伸故,應取所依之他論而非其他?因此,量之定義闡釋即許為不定之理。彼等所說能作用之義即是極微,極微自性亦是色性而非形狀。故形狀是世俗有,色是勝義有。于果所需亦是彼性而非形狀。 因此,若見彼為諸多作用之共相時,了知彼為其自性者非差別,如剎那性。形狀亦復如是。差別有者遍於異相合于義,若不許此則無因故。與此相違即無差別合於境。已說形狀無合。 因此,無論形狀、事性、剎那或其他所依,無所依則無從多作用之無差別性。故無白色自性則無成其體性之形狀,黃色形狀如黃色自性非其自性,執此亦是顛倒。正因如此,于陽焰起水覺於事性亦欺故非量,因未取陽焰則未取彼事性故,所取水事性亦非其自性故,無事則彼亦應無故。 觸等不現於眼識,故定解為色性。縱使取白色事性,然僅於色分迷亂而已。

།དབྱིབས་ཀྱི་ཆ་ལ་ནི་མི་སླུ་སྟེ། དཔེར་ན་སྔོན་པོའི་ཤེས་པ་སྔོན་པོའི་ཆ་ལ་མི་སླུ་ལ། སྐད་ཅིག་མའི་ཆ་ལ་ནི་སླུ་བའི་ཕྱིར་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་མངོན་སུམ་ལྟར་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །ཐ་དད་པར་རྟོགས་པ་ཡང་ལྡོག་པའི་བྱེ་བྲག་ གིས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།སྨྲས་པ། སྔོན་པོའི་ཤེས་པ་ལ་སྔོན་པོ་སྣང་བ་ན་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཀྱི་དོན་བྱེད་པ་ལ་ནི་དེ་ལས་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མཐོང་བའི་རང་བཞིན་གྱི་ཆ་ལ་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་མཚན་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ལས་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ནི་དེ་བཟུང་ནས་ བཟུང་བ་ཡིན་པར་བརྗོད་དོ།།འདིར་ནི་དུང་སེར་པོར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་ལ་དོན་བྱེད་པར་ནུས་པའི་རང་བཞིན་འགའ་ཡང་སྣང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་གང་གིས་ན་དཀར་པོའི་རང་བཞིན་དུ་གཟུང་བ་ངེས་པར་མ་ཟིན་པ་ན་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་ངེས་པར་གཟུང་བར་འགྱུར་རོ། །རེ་ཞིག་སེར་པོ་ཉིད་ནི་དེ་ལས་གཞན་པ་ ཁོ་ནའོ།།དབྱིབས་ཀྱང་དོན་བྱེད་པའི་ནུས་པས་གང་གི་ཕྱིར་དཀར་པོ་དང་། ཐ་མི་དད་པར་འགྱུར། ནུས་པ་ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་ཀྱང་སྔར་དཔྱད་ཟིན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་སེར་པོའི་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བ་ནི་སྔོན་པོའི་རང་བཞིན་ལྟར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་བཞིན་དུ་དོན་བྱེད་པའི་དཀར་ པོའི་བདག་ཉིད་དུ་བརྟག་།གཞན་ཡང་སྣང་བའི་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་དང་མི་འགལ་ཞིང་། །སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་སྣང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དུས་ཡུན་རིང་པོ་དང་བཅས་པའི་དོན་མངོན་སུམ་ལ་སྣང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་སྟོབས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པའི་ངེས་པའི་ཤེས་པས གཞག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལ་ནི་འགལ་བ་མེད་པའི་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཡོད་པར་འཐད་ཀྱི། དཀར་པོ་མ་ཡིན་པའི་སེར་པོ་ལ་སོགས་པ་སྤངས་ནས་གནས་པའི་དཀར་པོའི་རང་བཞིན་ཡོད་པ་ཉིད་ནི་མ་མཐོང་ཡང་། །མཐོང་བའི་སེར་པོའི་རང་བཞིན་གྱི་དབྱིབས་ཡིན་པར་རྟོགས་པ་ནི་ཆུ་དང་མེ་ཐ་མི་དད་ པར་རྟོགས་པ་བཞིན་དུ་དོན་མེད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་དོན་བྱེད་པ་གང་ལས་ཐ་དད་པ་མེད་པ་དེ་ནི་དེའི་བདག་ཉིད་ཁོ་ནས་ཡོད་པ་ཡིན་ལ། དེའི་བདག་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་ཡང་དེ་མངོན་སུམ་གྱིས་བཟུང་ན་དེ་དག་ཀྱང་བཟུང་བ་ཡིན་ལ། མ་བཟུང་ན་མ་བཟུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚད་མའི་འབྲས་བུའོ།

于形狀分則不欺,譬如青色識于青色分不欺,而於剎那分則欺故,如另一現量非為量。若謂:“差別了知亦由返體差異”, 答曰:于青色識現青色時,于剎那性之作用則無異於彼。正因如此,由於見之自性分可有迷亂因緣故,以及無異於彼故,說剎那性是攝取彼而取。 此中,于見黃貝殼之識中,全無現顯任何能作用之自性,故於未確定執為白色自性時,將為他識所確定執取。暫且,黃性唯是異於彼者。形狀亦因何作用能力而與白色無異?能力無異性已先考察。 因此,現於黃色識中者如青色自性非有,云何如剎那性般推度為白色作用之本性?複次,所現青色相不違剎那性,非剎那性亦不顯現,因現量中不現長時具義故。非由其力所生之定解所安立。 于彼中,應理有無違之剎那性,然除非白之黃等而住之白色自性雖未見有,了知所見黃色自性之形狀,如了知水火無異般,是無義因。是故,于作用無異者唯以彼體性而有,若現量取其體性者亦取彼等,若未取則未取 - 此即量果。

། འོ་ན་ཇི་ལྟར་མགལ་མེ་ལ་འཁོར་ལོ་སྣང་བའི་ཤེས་པའི་དོན་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཁ་དོག་འོད་གསལ་བའི་རང་བཞིན་ནི་དེ་ལ་སྣང་བའི་ཕྱིར་དང་། དབྱིབས་ཀྱང་དོན་ལ་ཉེ་བར་མི་མཁོ་བས་དོར་བ་དང་བླང་བ་དག་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་སེར་པོར་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། ཡང་འཕྲོས པ་འདི་གང་ལས་བྱུང་།།གང་གི་ཕྱིར་དབྱིབས་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་དོན་བྱེད་པ་དུ་མའི་ཐུན་མོང་བ་ནི། དེ་ལ་བརྟེན་ཅིང་དེའི་རང་བཞིན་དུ་ཡོད་ཀྱི། ཐ་དད་པ་ནི་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་དཀར་པོའི་རང་བཞིན་དེ་དང་དབྱེ་བ་མེད་པར་འཇུག་པའི་དབྱིབས་ཀྱང་བཏང་བར་འགྱུར་ཏེ། དངོས་པོ་ཉིད་བཞིན་ནོ། ། གཟུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གཞན་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་ཡིན་པས། དེ་ཡོད་ན་ཡོད་ལ། མེད་ན་ནི་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་བསམས་ནས་ནི་ཤེས་པ་ཡོད་པ་འཛིན་པར་བྱེད་པ། ཞེས་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ལ། དེ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་དེ་དབྱིབས་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་གཟུང་བར་བྱ་བ ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པར་མི་འགྱུར་རོ།།འདི་ལྟར་སྔོན་པོའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ནི་ལུས་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་ཕན་ཚུན་གྱི་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་སྤངས་ནས་སྐྱེ་བ་ལ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་དབྱིབས་ཀྱི་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་གིས་འགའ་ཞིག་གི་དོན་བྱེད་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་སྣང་ བ་དེ་དག་ལ་ཕྱོགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་གཅིག་ཏུ་བརྟགས་པའི་རགས་པ་ནི་དོན་དུ་མ་སྣང་བའི་ཆོས་ཡིན་གྱི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།སྤྱིའི་དོན་གྱི་ཚུལ་ལ་མང་པོ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་དབྱིབས་སུ་བརྟེན་པ་དུ་མར་ཡང་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་ པ་ནི་ཡོད་པར་མི་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ནི་མང་པོ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཅི་དུ་མའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་གཅིག་ཡིན་ནམ། དེའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟ་བུའི་དབྱིབས་དང་ལྡན་པས་དོན་བྱེད་པར་ནུས་པའི་དབྱིབས་དེ་བཏང་ན་དངོས་པོ་ཉིད་ཡོངས་སུ་བཏང་བ་ཡིན་ཏེ། དབྱིབས་དེ་ལྟར་གཟུང་ བ་དེ་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེས་ནི་དབྱིབས་ཐ་དད་པ་ཅན་གྱི་འཁོར་ལོ་སྣང་བ་ན་སྣང་བ་ལ་དབྱིབས་གཞན་དང་ལྡན་པའི་མགལ་མེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱོགས་ཀྱི་ཆ་ཁྱབ་པ་རེག་པའི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པར་མཐོང་བའི་འཁོར་ལོ་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཡང་འདི་ལ་སྣང་བ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ ཕྱིར་ལྗོན་ཤིང་འགྲོ་བར་འཛིན་པ་དོན་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ།དེ་ལ་སྣང་བར་ངེས་པ་ཅི་འདྲ་བ་དེ་འདྲ་བར་གྱུར་བ་ནི་འབྲས་བུ་སྒྲུབ་པར་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཞིག་དོན་བྱེད་ནུས་པའི་རང་བཞིན་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་དེ་ནི་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཡིན་པ་དེས་ན་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ནོ།

若問:“那麼,為何於火輪見輪相之識不成有義?因於彼現明亮色性故,且形狀于義用不需,于取捨無差別故,如黃色識。” 此問從何而來?因形狀是青等多作用之共相,依彼而有彼之自性,非相異故,舍離白色自性無別而轉之形狀亦當舍,如實性然。所取者即是依他性,有彼則有,無彼則無。 考慮於此,非謂”識有能取”,僅此亦不能說彼青等事物可離形狀而取。如是,青色極微以有質礙性互相排斥而生,如瓶等,以某種形相作某種作用,即如是而取。如是顯現彼等中,方分相續一體所思之粗相是多義顯現之法,非事物自性。 于共相義理中,諸多自性依如是形狀亦非無多,因不相違有如是自性故。若謂:“彼是諸多之自性”,則彼為一切多事物皆一耶?是故,具何種形狀能作用之形狀若舍,即捨實性,因不取如是所取之形狀故。 由此,現輪相時,于顯現中無具異形狀之火輪故。於此亦不現具方分遍滿觸之差別而見之能作用輪。正因如此,執樹行是有作用,因於彼所現決定如何即如何者,未見能成辦果故。若於能作用自性無迷亂者即是無迷亂,故非現量。

།དེས་ན་ཆོས་ གང་མཐོང་བ་ཉིད་འབྲས་བུ་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་མཐོང་བ་ཡིན་པ་དེ་བཏང་ན་དངོས་པོ་བཏང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚད་མའི་དོན་ཏོ།།ཇི་ལྟར་ལྷག་པར་ཞེན་པ་མི་ཐོབ་པའི་ཕྱིར། མི་བདེན་པའི་དོན་ཅན་དེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ན་འཇིག་ རྟེན་ན་གསལ་བ་ཐ་དད་པ་ལ་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་པར་དཔེར་ན་ཐག་རིང་པོ་ནས་ནེའུ་གསེང་ལ་སོགས་པ་ལ་ལྗང་གུའི་མདོག་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པ་དང་།དེ་བཞིན་དུ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བའི་ཁ་དོག་ལ་ཡང་མི་གསལ་བར་འཛིན་པ་དཔེར་ན་ལྷ་ཁང་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པ་རྡུལ་གྱིས་གཡོགས་པ་ ལྟ་བུ་དང་།དེ་བཞིན་དུ་ཚད་མ་གཞན་དང་ལྡན་པ་ལ་འགལ་བའི་ཚད་མ་ལྡན་པ་དཔེར་ན་ཐག་རིང་པོ་ནས་མི་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཡི་གེ་གསལ་བའི་སྒྲ་ལ་གཞན་དུ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་དཔེར་ན་ཆོད་པ་ན་འདོད་པ་ལྟ་བུའོ་ཞེའོ། །དེ་དག་ནི་བདེན་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ཏེ། དོན་བྱེད་པ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཚུལ་འདིས་ཉེ་བ་དང་རིང་བ་ལ་སོགས་པའི་དབྱེ་བས་མངོན་སུམ་འགའ་ཞིག་ཀྱང་དོན་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་འཛིན་པ་མ་འཁྲུལ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་སྤོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཕྱི་རོལ་གྱི་ཚུལ་ལ་ཡང་སློབ དཔོན་གྱིས་ལམ་འདིར་བཞུད་པ་མ་ཡིན་ནམ།དེས་ན་རྣམ་པ་འདི་ལྟ་བུ་ཡང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའམ། །དབྱིབས་ཙམ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་ཡང་ཚད་མར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་འདིར་བརྡས་ནས་འཐོར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བདེན་ཏེ། དབྱིབས་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་ཀྱི། འོན་ ཀྱང་གང་གིས་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འཛིན་པ་དེ་འདྲ་བའི་ཤེས་པ་དེ་ནི་དེ་ལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་བཞིན་ནོ།།ཐག་རིང་པོ་ནས་མ་འདྲེས་པ་དང་། གསལ་བ་དང་། ཚད་ཆེན་པོ་ལ་གཅིག་དང་མི་གསལ་བ་དང་། ཚད་ཆུང་ངུར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་ནི་དེ་ལ་དམིགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་དེ་ ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ།།འོ་ན་ནི་དེ་ལྟ་ན་ལྗོན་ཤིང་འགྲོ་བར་སྣང་བ་དང་། ཟླ་བ་དངོས་པོར་འཛིན་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལས་དེ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་སྣང་བ་ན་མ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ཐོབ་པ་ཡང་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་གཞན་ལ་ཡང་མཚུངས་ཏེ། གསལ་བ་དང་མ་ འདྲེས་པ་དང་ཚད་ཆེན་པོ་ནི་དེ་ལས་བཟློག་པ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ།།འོ་ན་ནི་རྟོག་པ་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་འཁྲུལ་བ་མེད་པར་མཐོང་བའི་དངོས་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཐག་རིང་བ་དང་ཉེ་བ་འཛིན་པའི་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཐ་དད་ཀྱང་ཆད་མ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ནི་རབ་རིབ་ཅན་དང་། གྲུར་ ཞུགས་པ་འབའ་ཞིག་གིས་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འདི་ལ་ཡང་ཉེ་བ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ལྟར་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་པར་མཚུངས་སོ།

因此,“若舍所見法即是所見作用事物,則為舍事物”,此為量義。由不得增上執著故,具不實義者亦非比量,故非量。 若如是,世間于明顯差別無分別,如從遠處執草地等為一綠色,如是于極明顯色亦執為不明顯,如被塵覆蓋的白色寺院等;如是于具他量者有相違量,如從遠處見人等;如是于明顯文字聲另作決定,如聞”斷”為”欲”等。彼等是真實自性,因見用於作用故。是故以此理,以遠近等差別,某些現量亦不成為無迷亂地執取作用自性。 若謂:“正因如此故舍外境。“于外境方式中,大師豈非已行此道?故如是相亦非量,或僅形狀顛倒亦成量故,此處已破散。 誠然,于形狀全無增上執著,然如實執取能作用之彼等識,即如無顛倒然。從遠處見無混雜、明顯、大量為一體及不明顯、小量顯現之識,是緣彼,因從彼得彼故。 若爾,則應執樹行顯現及月為實體,因從彼得彼故。由如顯現時未得故,如所得亦不顯現故,非如是。彼於他亦相同,因明顯、無混雜、大量與彼相違相違故。 若爾,於一切觀察者無迷亂所見之事物,以遠近執取境之差別雖異亦非量。此中唯眼翳者及乘船者如是了知。於此亦由近者未如是見故,迷亂相同。

།ཡུལ་བསྐལ་པས་རྣམ་པ་གཞན་དུ་སྣང་ཡང་རྣམ་པ་གཞན་གྱི་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་ཅི་ འདྲ་བ་ཞིག་ཉིད་དོན་བྱེད་པ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བར་སྣང་བ་དེ་ཉིད་ཡོད་པ་ཡིན་ལ།དེར་སྣང་བའི་མཐོང་བ་ཡང་དེ་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་འཁྲུལ་བ་ཉེ་བར་བཀོད་པ་རྣམས་ལ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བར་ཆད་ཅན་གང་ཡིན་པའི་དངོས་པོ་གཉིས་དང་དེའི་བར་ཆད་ གང་ཡིན་པ་སྟེ།དངོས་པོ་གསུམ་པོ་ནི་ཐ་དད་པར་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བར་ཆད་ནི་གཞན་ཉིད་ཡིན་པར་མཐོང་སྟེ། །དཔེར་ན་ལོ་མ་རྣམས་ལ་སྣང་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་གསེང་བཞིན་ནོ། །དངོས་པོ་དེ་ཡང་གཞན་ཡིན་ནོ། །ཉེ་བ་དང་རིང་བའི་བྱེ་བྲག་གིས་ནི་འགའ་ཞིག་གིས་ཅུང་ཟད་ ཅིག་མཐོང་གི་ཐམས་ཅད་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།ཉེ་བ་ན་འདུག་པའི་བར་ཆད་དང་བཅས་པའི་ལོ་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་བར་ཆད་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་འཛིན་ལ། རིང་པོ་ན་འདུག་པས་ནི་བར་ཆད་མི་མཐོང་བས་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་ལོ་མ་འབའ་ཞིག་སྣང་བ་ན་སྔོན་པོའི་དངོས་པོ་གཅིག་ཏུ་སྣང་བར་ཤེས་པ་ཡིན་ ནོ།།དེ་ཙམ་གྱིས་ནི་དེའི་དངོས་པོ་མེད་པར་སྣང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །བར་ཆོད་བྱ་བའི་རྫས་མ་བཟུང་བ་ན་དེ་ལྟར་སྣང་བ་མི་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐག་རིང་པོ་ན་འདུག་པ་ཉིད་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་བར་ཆོད་པ་མེད་པར་ཤེས་པ་གཅིག་གིས་བཟུང་བའི་ཕྱིར་རིང་པོ་ན་འདུག་པའམ། གཞན་ན་འདུག་ པ་ལ་མ་ངེས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་པའི་སྣང་བ་ལ་ལྟོས་ནས་འཁྲུལ་བ་ཡིན་གྱི་འདྲེས་པ་མཐོང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དཔེར་ན་འདྲེས་པ་དག་ལ་གང་རུང་ཅིག་གཟུང་བ་ན་འབའ་ཞིག་པར་འཁྲུལ་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྐར་ཁུང་གི་བུ་ག་ནས་གསལ་བ་ལྟ་བུས་ཐམས་ཅད་ཁྱབ་པའི་རྡུལ་གྱི་ཆ་ཡོད་ པ་དག་གིས་སའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཁྱབ་པ་བཞིན་དུ་ཤིན་ཏུ་མཐོ་བའི་རི་ལ་གནས་པ་དག་གིས་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ།།མཐར་ཐུག་པར་གནས་ན་ནི་དེ་མཐོང་བར་འགྱུར། ཉི་མའི་འོད་བཞིན་ནོ། །རིང་པོ་ན་གནས་པ་མང་པོ་བསགས་པ་ནི་བཟུང་བ་ན་མཐོང་བ་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་ཡིན་གྱི། ཉུང་ངུ་ ཚོགས་པ་ནི་དེ་ལྟར་མཐུན་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་དངོས་པོའི་དོན་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པའི་དབྱིབས་རྡུལ་དང་འདྲེས་པ་རིང་པོ་ནས་སྣང་བ་ན་རྣམ་པ་གཉིས་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་མེད་ཀྱང་མི་གསལ་བར་སྣང་བར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་དངུལ་གྱི་ཆ་ཅུང་ཟད་དང་མ་འདྲེས་པའི་གསེར་ལ། དངུལ་གྱི་ཆ་མི་སྣང་བར་སེར་པོ་ཉིད་མདོག་མི་བཟང་བར་སྣང་བ་བཞིན་ནོ། །འདྲེས་པ་བཟུང་བ་ན་དེ་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་གྱི། དེར་རྫས་གཞན་ཉིད་སྐྱེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཡང་མཁས་པ་དག་གིས་དེ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཅིག་ནི་དབྱེ་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ།

所謂”雖因境遙遠而顯現為異相,亦成為異相執取”,此非義相關。若爾,則如何唯有顯現用於作用者即是存在,而彼顯現之見亦如是顯現?若謂:“于無迷亂安立者亦當說。” 於此,有障礙之二事物及其障礙,此三事物見為差別。故見障礙為他性,如葉間顯現自性之草地。彼事物亦為他。以遠近差別,某者見少許,非一切。近處住者因見有障礙之葉故執為有障礙,遠處住者因不見障礙故不顯現,唯見葉時,知顯現為一青色事物。 僅此非顯現為無彼事物,因未執所障礙之物時如是顯現不相違故。是故遠處住者以一識無障礙執取自性故,于遠處住者或他處住者,依不定性之識顯現而迷亂,非見混雜。如於混雜者執取任一時迷亂為單一然。 如是,如從天窗孔隙觀察明顯者,遍滿塵埃分者遍滿地輪,如住極高山者所見。若住究竟處則見彼,如日光然。遠處住眾多積聚,執取時為見轉變之因,少數聚集則非如是相順。 是故具作用差別之形狀與塵混雜,從遠處顯現時雖無二相差別顯現,然成不明顯顯現,如與少許銀未混之金,銀分不顯現而顯現為色不妙之黃然。執取混雜時如是顯現,非生為他物,因復為智者等分別彼故。一者不能分別。

།ཁ་དོག་གཞན་སྐྱེས་སུ ཆུག་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་།དེ་ཉེ་བར་ལེན་པ་ལས་ཕྱིས་འགལ་བའི་རང་བཞིན་གྱིས་དོན་གཉིས་ཇི་ལྟར་སྐྱེ། དེའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་རྡུལ་གྱི་ཚོགས་ཉུང་ངུ་དང་འདྲེས་པར་བཟུང་བའི་རྣམ་པ་གསལ་བ་དེ་ཉིད་ཡང་རྡུལ་གྱི་ཚོགས་མང་པོ་དང་འདྲེས་པ་མི་གསལ་བར་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ ཉིད་དོན་གཞན་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་བཟུང་བས་མི་གསལ་བར་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ།དཔེར་ན་རྟ་རྨིག་གིས་བརྟུལ་བའི་ས་རྡུལ་ལངས་པ་དེས་གོས་པའི་ཁོ་དོག་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་མི་གསལ་བར་འཛིན་པ་གསལ་བའི་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་དུ་མི་སྲིད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། ཡང་ན་ནི་ཚུ་རོལ་ མཐོང་བའི་མཐོང་བ་ཐམས་ཅད་ནི་མི་བདེན་པ་དང་འདྲེས་པའི་བདེན་པ་ཡིན་ཏེ།འདི་ལྟར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མི་བདེན་པ་སྟོན་པའི་ནུས་པ་ནི་སེམས་ཙམ་དུ་སྨྲ་བ་རྣམས་དང་རྣམ་པ་དང་བཅས་པ་དང་། རྣམ་པ་མེད་པའི་ཤེས་པའི་གཟུང་བ་ཕྱིའི་དོན་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་དག་གིས་ཀྱང་ཁས་བླང་བར་ བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།ཐུན་མོང་གི་རང་བཞིན་ནི་འདའ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་དེས་ན། ཐག་རིང་པོ་ན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་གཞན་དང་འདྲེས་པར་འཛིན་པ་ལ་འགལ་བ་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པར་བྱེད་པ་དོན་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ལས་འདས་ན་ནི་གཟུང་བ་མ་ངེས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་མ་ ཡིན་ཏེ།གང་གི་ཕྱིར་བདག་ཉིད་གསལ་བའི་རྒྱུའི་དོན་ཏེ་རང་གི་སེམས་ལ་རང་གི་དངོས་པོའི་གཟུང་བའི་དོན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་གཏོད་པར་བྱེད་ཀྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་གཞན་དང་འབྲེལ་པས་ནི་དབྱིབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་དེ་ཉིད་གཉིས་ཀའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནམ། ཡུལ་ གཞན་ན་གནས་པ་ནི་མི་འགྱུར་ལ།གང་གི་ཟླ་བ་གཉིས་སམ། ལྗོན་ཤིང་འགྲོ་བར་ཤེས་པ་བདེན་པའི་དོན་ཅན་དུ་འགྱུར། དོན་གཞན་དང་འདྲེས་པའི་ཕྱིར་ན་དངོས་པོ་དང་མི་གསལ་བར་ཡང་མི་འགྱུར་གྱི། འོན་ཀྱང་མི་མངོན་པའི་རང་བཞིན་གྱི་དོན་གཞན་གྱི་ངེས་པར་བརྟག་པར་བྱ་བའི་ ཁ་དོག་ཏུ་འགྱུར་བ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ངེས་པར་བརྟགས་པའི་ཁ་དོག་འཛིན་པ་ན་ཐ་དད་པར་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་མི་གསལ་བར་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ་བསྟན་པའི་དཔེ་བཞིན་ནམ། རྡུལ་གྱིས་བསྒྲིབས་པའི་ཁ་དོག་བཟུང་བ་ན་རྡུལ་དང་འདྲེས་པའི་ཁ་དོག་མཐོང་ བ་བཞིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་མི་གསལ་བར་སྣང་བ་ཡང་དངོས་པོ་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ཞིག་རང་བཞིན་གཞན་དང་རྣམ་པ་དབྱེར་མེད་པའི་མཐོང་བའི་དོན་བྱེད་ནུས་པའི་དངོས་པོ་འཛིན་པ་དེ་ནི་དོན་བྱེད་ནུས་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སྒྲོ་བཏགས་ཀྱི་རྣམ་པ་དང་རྣམ་པ་དབྱེར་མེད་པ་ སྣང་བའི་རང་བཞིན་སྣང་བའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཤེས་པ་བདག་ཉིད་ལ་མི་སླུ་བའི་མངོན་སུམ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ།

即便允許生起異色,從彼取近后,如何從相違自性生二義?因此,如同執取與少許塵埃混合時之明顯相,即是執取與眾多塵埃混合時之不明顯。是故,彼與他義同時執取而顯現不明顯,如馬蹄揚起之塵土所染之色然。 由此,不明顯執取如何不可能成為明顯事物之境者?或者,一切此岸見之見皆是與不真實混合之真實。如是,識顯示不真實之能力,唯識論者與有相、無相知識之所取外境實有論者皆當承許。 共同自性不可超越,故於執取與遠處非有之他性混合無相違。若謂:“分別豈非非義?若超越彼則所取成不定。“非如是。以何故,自性明顯因之義,即于自心立非有自事之所取義,非他。 以與他義關聯,彼具形相差別之事物即不成二者自性,或住他境。誰之二月或樹行知成真實義境?以與他義混合故,亦不成事物與不明顯,然唯成為當觀察不顯自性他義之色而已。 是故,執取所觀察色時,因未差別故顯現不明顯,如所說喻然,或如執取塵所障色時見與塵混合之色然。是故,不明顯顯現亦是事物執取。 若執取與他性相無差別顯現之能作用事物者,即是能作用境者,如與增益相無差別顯現自性顯現境者之分別知,于自性不欺之現量然。

།ཐག་རིང་པོ་ན་གནས་པ་ནི་འཛིན་པར་མི་གསལ་བའི་སྣང་བའི་ཤེས་པ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་མི་གསལ་བར་སྣང་བ་ལས་དོན་གཞན་དང་ འདྲེས་པའི་སྔར་བཤད་པའི་དོན་དེ་ཐོབ་པ་ན་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་པ་ནི་རྒྱུ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ནི་རང་བཞིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་ཡུལ་མེད་པ་འབའ་ཞིག་མི་གསལ་བར་སྣང་བ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་ཡུལ་གཞན་དང་འདྲེས་པ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་དམ་ པའོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཇི་སྲིད་ཐག་རིང་པོ་ནས་དབྱིབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པ་མི་གསལ་བར་མཐོང་བ་དེ་སྲིད་དུ་མངོན་སུམ་ཡིན་ནོ། །ཁ་དོག་བཏང་ན་ནི་ཁ་ཁྱེར་གྱི་མཐར་ཐུག་པ་ན་གནས་པའི་རྡུལ་གྱི་ཚོགས་ཉིད་སྣང་བ་ཡིན་ལ། རྡུལ་ནང་ན་གནས་པ་དེ་ཉིད་དབྱིབས་དེ་དང་འདྲ་བ་ ཡིན་པ་དེས་ན་དབུས་ན་གནས་པའི་ཁ་དོག་གི་དངོས་པོ་མཐོང་བ་དབྱིབས་ཀྱི་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཡིན་ནོ།།འདིས་ནི་མཚན་མོ་མུན་པས་ཆོད་པ་རྟོག་པ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་དབྱིབས་དང་ལྡན་པའི་རལ་གུ་བཟུང་བ་ལས་དེ་དང་མཐུན་པའི་དངོས་པོ་དེའི་ ནང་ན་འདུག་པ་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་བཞིན་ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་ཕན་ཚུན་གྱི་རང་བཞིན་དང་། ཡུལ་ཡོངས་སུ་སྤངས་ནས། སྐྱེས་པའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྣམས་ལ། ལུས་ཅན་ཡིན་པས་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཁྱབ་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དབྱིབས་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི། ཚད་གཅིག་ནི་མི་འཐད་དོ། །རྣམ་ པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཆེན་པོའམ་ཆུང་ངུ་ཡང་རུང་སྟེ།གང་ཞིག་ཕྱོགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་ཚད་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེ་ནི་སྣང་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི། དངོས་པོར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་མཚུངས་པ་མང་པོ་བར་མཆོད་པ་སྣང་བ་རྣམས་ལ། ལུས་ཅན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་རྣམ་ པར་དབྱེ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཕྱི་རོལ་མ་ཡིན་པའི་ཚད་ཀྱང་སྣང་བར་འགྱུར་རོ།།དེ་ཡང་བཏགས་པར་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ།

遠處所住之物的執取不明顯顯現之識亦復如是。對於如是成為不明顯顯現,從而獲得前述與他義混合之義時,執取之識非事物境者無因,此乃自性。因此,非唯無境不明顯顯現,而且亦與他境混合,此為勝義。 正因如此,乃至從遠處見具形相差別之不明顯時,皆是現量。若舍色,則于邊際盡處所住之塵聚顯現,而塵中所住即與彼形相相似,故見處於中央之色事,乃隨形相推度。 此說夜晚為暗所隔之分別是比量,如從執取具特殊形相之囊,而推度與彼相應之事物住于其中然。如是,于舍離相互自性與境后所生之極微塵,以具身故,有遍及境差別相之形相,然一量不應理。 於一切方面,無論大小,凡隨方位而行之量皆非有,故彼成顯現,而非成事物。如是,于諸多相等間隔顯現者,以具身故,有前行方位差別之非外量亦成顯現。彼亦是假立所有。

།དེ་ལ་ཐག་རིང་པོ་ནས་ཆེས་མང་པོ་དངོས་པོ་མཐོང་བས་ཁྱབ་པ་རྣམས་ལས་མཐོང་བའི་ཆ་ཆུང་ངུས་ཁྱབ་པ་གཅིག་མཐོང་བ་ན་ཤེས་པ་ལས་ཚད་སྣང་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ ནོ།།ཚད་དེ་དངོས་པོའི་ཆོས་མ་ཡིན་ཡང་རྫས་ཉུང་ངུ་ལ་མ་འཁྲུལ་བས་མང་པོ་ལ་ཚད་གཞན་དང་ལྡན་པར་མཐོང་བ་ན། མང་པོ་མ་ཡིན་པའི་རྫས་མཐོང་བས་དམིགས་པར་བྱེད་པ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། མང་པོ་ལ་ནི་ཉུང་ངུར་འཛིན་པར་འཇུག་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ཞེས་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ ཚད་གཞན་དུ་སྒྲོ་བཏགས་ནས་འཛིན་པ་ཉུང་ངུ་ཉིད་ངེས་པར་བཟུང་བ་ནི་བདེན་ན།འོན་ཀྱང་ཉུང་ངུ་མང་པོ་ནི་སོ་སོར་ངེས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་གནོན་པའི་བྱ་བ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་ཐག་རིང་པོ་ནས་ཚད་ཆུང་ངུ་བཟུང་ཡང་མང་པོའི་ཡུལ་ཁྱབ་པའི་དངོས་པོ་མཐོང་བ་དེ་ན་ཚད་གཞན་དང་ལྡན་ཡང་ ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཡུལ་ཁྱབ་པའི་དངོས་པོ་ཉུང་ངུར་བཟུང་བ་མ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་ཡང་ཇི་ལྟར་འགྲིབ་པ་དེ་ལྟར་བྱ་བ་ཉམས་ན་ནི་དེའི་ཚེ་དངོས་པོ་གཞན་གཟུང་བའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་སྣང་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐག་རིང་པོ་ནས་ཚད་ཆུང་ངུ་དང་ལྡན་པར་སྣང་ཡང་དངོས་པོ་འཛིན་པ་ ཡིན་ནོ།འོ་ན་ཅིའི་ཕྱིར་ཐག་རིང་པོར་མྱ་ངམ་དག་ན་ཆུང་ངུ་ལ་ཚད་གཞན་དང་ལྡན་པར་འཛིན་པ་ལ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལ་ཚད་ཆེན་པོར་འཛིན་པ་ན་ཡུལ་གང་ཁྱབ་པ་དེ་ནི་དངོས་པོ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞིང་། དེར་གྱུར་པ་འཛིན་པ་དེའི་ཡུལ་གྱི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ལ་དེའི་ཡུལ་ གྱི་རང་བཞིན་ཅན་དུ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་གྱི།གཞན་ལ་ནི་དངོས་པོ་དེ་གང་ལ་མེད་པ་དེར་ཡང་འཛིན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྒྲ་ཡང་དབང་པོ་མ་ཉམས་པ་ཉེ་བར་འདུག་པ་དང་། སྒྲ་ཡང་རེ་རེ་ནས་མ་འཁྲུགས་པར་ཐོས་ན་ནི་ཡི་གེའི་ཆ་ཐམས་ཅད་ཡུལ་དུ་འགྱུར་ཏེ། སྐད་ཅིག་ སོ་སོ་གནས་དང་བྱེད་པ་ཕྲད་པ་ཐ་དད་པ་ལས་བར་ཆད་དང་བཅས་པ་མངོན་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཡི་གེའི་རྣམ་པ་མ་བཟུང་བས་ན་ཟུར་ཆག་པ་དང་། རིང་དུ་འཕོས་པ་ནི་ཐག་རིང་པོ་ན་གནས་པ་དང་། རྣ་བ་ཉམས་པའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ། །ཅ་ཅོའི་གནས་སྐབས་སུ་ཡང་གནས་ དང་བྱེད་པ་ཕྲད་པའི་ཁྱད་པར་ལས་འཁྲུགས་པར་སྐྱེས་པ་ན་སྔ་མ་བཞིན་ཡུལ་ཡིན་ནོ།།འདི་དག་ལ་ཡང་ཚད་མ་ནི། ཐག་རིང་པོ་ཁོ་ན་ནས་ཡིན་ནོ། །ཐག་ཉེ་བ་ལ་ནི་འདི་ལྟ་བུའི་རིགས་ཅན་ཡུལ་གཞན་ལ་འཇུག་པ་རང་བཞིན་གཞན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ཡང་ དུང་ཡོད་པ་ཉིད་ལ་དེའི་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་དེ་ནི་འཁྲུལ་པ་རྣམས་རྒྱུ་ངེས་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཟླ་བ་གཉིས་སུ་སྣང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་ཤེས་པ་ནི་ཡུལ་དང་དུས་ལ་སོགས་པ་རྒྱུའི་ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་ནས་འཇུག་པ་ཉིད་དོ།

對此,從遠處見到眾多事物所遍攝時,當見到為小部分所遍攝之一時,從識中顯現量度。雖然此量度非事物之法,但由於對少數實物無錯亂,而見眾多具有他量時,如何能以見非眾多之實物而得緣取?對眾多執取為少數之趣入,非為無顛倒。 若謂雖然增益為他量而執取,確定執取為少數是真實,然而少數與眾多各自決定,以具有壓制境差別之作用故,即使從遠處執取小量,見到遍及眾多境之事物時,雖具他量,但非執取特殊境遍攝之事物為少數。若復如何減損則作用衰減時,彼時因取他事故,即是非如實顯現。因此,雖從遠處顯現具小量,仍是執取事物。 若問:何故於遠處荒野中,對小者執取為具他量是錯亂?因為于彼執取為大量時,所遍攝之境非是實有,而執取彼性時,對非彼境自性執為具彼境自性故,是錯亂知,于其他則非於無彼事處而有執取。 聲音若根未壞而近住,且聲音逐一無混亂而聞時,一切字分皆成為境,從各個剎那處所與作用和合差別而顯現有間隔。正因如此,由未執取字相故,殘缺與遠離是遠處所住與耳根損壞之境。于喧鬧狀態時,也從處所與作用和合差別而生起混亂時如前是境。於此等中,量唯從遠處。于近處則如是類趣入他境、具他自性境之量非是量。 又于貝殼存在性中生起彼之認識,是因諸錯亂有決定因故。月亮顯現為二等顛倒認識,是依賴境、時等因之差別而趣入。

།དཔེར་ན་སྤྲིན་མེད་པའི་ནམ་མཁའི་ཕྱོགས་ཟླ་བ་ དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱོགས་སུ་ཟླ་བ་གཉིས་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་ལས་ཟླ་བ་ནི་རབ་རིབ་བཞིན་དུ་རྒྱུ་ཡིན་གྱི། རང་གི་རྣམ་པར་འཇོག་པ་མི་ནུས་པས་ན་ཡུལ་ནི་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་དུང་དཀར་པོ་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་ པར་ཤེས་པ་ཟླ་བ་གཅིག་གམ་ཡུལ་གཅིག་ན་གནས་པའི་ཤིང་ལ་སོགས་པ་མ་མཐོང་བ་རྗེས་སུ་འདོད་པ་དེའི་ཚེ་འགལ་བ་མེད་དོ།།གང་གི་ཕྱིར་ངེས་པའི་འཇུག་ཡུལ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ལོག་པའི་ཤེས་པས་དོན་མི་འཐོབ་པོ། །འདི་ལྟར་གལ་ཏེ་འཇུག་པའི་ ཡུལ་ཐོབ་པར་བྱེད་ན་ནི་དེའི་ཚེ་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་ལ།དེ་ཐོབ་པར་མི་བྱེད་ན་ཡང་ཇི་ལྟར་དོན་ཐོབ་པ་ཡིན། དེའི་ཕྱིར་སྔར་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་གཞན་དུ་ན་དེའི་བྱ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གང་ལོག་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཞེན་པར་བྱས་པའི་དོན་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སྨིག་རྒྱུ་ལ་ཆུར་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྩོད་པའི་གཞིར་གྱུར་པ་ཡང་ལོག་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ནི་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པས་ཁྱབ་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་གཞན་དང་འབྲེལ་པའི་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཐེ་ཚོམ་གྱི ཤེས་པས་ཀྱང་མངོན་པར་འདོད་པ་ཐོབ་ན་དེ་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ལས་ནི་དོན་མི་ཐོབ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་ནི་ཡོད་དམ་མེད་ཅེས་གཉིས་ཀ་ལ་དམིགས་ནས་འཇུག་ལ། དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་ལས་མ་གཏོགས་པ་མ་ངེས་པའི་དངོས་པོ་ཡང་འཇིག་ རྟེན་ན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལས་ནི་ཞུགས་པ་ལས་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཐོབ་པའི་རྒྱུའི་ཚད་མ་གཞན་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་སྒྲའམ་གཞན་ལས་ཀྱང་རུང་སྟེ། གང་གི་ཚེ་རང་གི་ངང་གིས་ངེས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་དེའི་ཚེ་དོན་ཐོབ་པོ་སྙམ་ན། དེ་ལྟར་ནི་མི་རིགས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དོན་གྱི་རང་བཞིན་སྣང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའམ། དེའི་རང་བཞིན་འཛིན་པ་དང་བྲལ་བའི་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་གྲང་། དེ་ལ་དེ་སྣང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་གཟུང་ན་ནི་སྣང་བ་ལ་ངེས་པར་འཇུག་པ་ཉིད་དོ། །རྟོག་པའི་ཤེས་པ་ནི་དེ་རྣམ་པ་དང་མི ལྡན་པས་རྒྱུ་མཚན་མེད་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ངེས་པར་བྱེད།དེ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་མཐོང་ན་ནི་ངེས་པར་རིགས་པ་ཡིན་ནོ།

例如,在無雲的天空中,于與月亮相連之方位產生第二月之認識。對此,從隨行與返遮二者而言,月亮如同眩翳般是因,因不能安立自相故非是境,白貝殼亦復如是。正因如此,若如是識於一月或住於一境之樹等未見而隨欲時,則無相違。 由於為獲得決定趣入境故是量,因此顛倒認識不能獲得義。如是,若能獲得趣入境,則彼時即是正確認識;若不能獲得,又如何是獲得義?因此,如前所說方式,否則因無彼作用故。是故,凡是顛倒認識者,非是獲得所執著義之因,如對蜃氣起水想。如是,成為諍論所依者亦是顛倒認識。獲得義之因必為正確認識所遍攝,因為無與其他理由相連之正確認識故。 若謂疑惑知亦能獲得所欲,然彼非是正確認識。從彼不能獲得義,因為疑惑緣取”有耶”、“無耶”二者而趣入,而世間中除事物與無事物外,亦無不確定之事物。從彼趣入而得決定之因即是其他量。如是,則無論從聲或從他者,當自然生起決定相之識時獲得義耶?如是不應理。因為,豈能生起顯現義之自性之識,或離彼自性執取之了知識?對此,若由顯現識所取,則于顯現決定趣入。分別識不具彼相,因無理由故如何決定?若見無彼則不生,則應決定。

།དེའི་ཕྱིར་ངེས་པ་མེད་པར་དངོས་པོ་རྟོགས་པ་ཡང་ངེས་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་མེད་པའི་ཕྱིར་ཆ་གཅིག་ཏུ་འཇུག་པར་འདོད་ཀྱང་དེ་ནི་ཐེ་ཚོམ་གྱི་ཕྱོགས་སུ་རྟོགས་ སོ།།གང་གི་ཚེ་དུ་བར་འདོད་པའི་སྦྲང་བུའི་ཚོགས་མཐོང་བ་ལས་མེ་ལ་ཤེས་པ་སྐྱེས་པ་དེའི་ཚེ་གཉི་ག་ལ་དམིགས་པ་མ་ཡིན་པ་དེས་ན་དེ་ནི་མི་སླུ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དུ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་གྱི་ངེས་པ་ནི་དུ་བ་ཡོད་ན་ཡོད་ལ། མ་ངེས་ན་ཡང་ཐེ་ཚོམ་ཉིད་དོ་སྙམ་པས་དུ་བའི་རྗེས་སུ་ འབྲང་བས་ཡང་དག་པའི་དུ་བའི་རང་བཞིན་ངེས་པར་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར།དེ་མ་ངེས་པའི་ཡུལ་ཉིད་དུ་གཞག་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་ཐེ་ཚོམ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་དེའི་རང་བཞིན་བཟུང་བའམ། དེའི་རང་བཞིན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་བཟུང་བ་ཁོ་ན་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དུ་ནི་མ་ངེས་ པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་སྲིད་པར་བརྟགས་པ་ཐེ་ཚོམ་གྱི་རང་བཞིན་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ།།གཉིས་ཀའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་ཡང་མེད་པས་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པས་ངེས་པའི་དོན་ཐོབ་པ་དེས་ན་འབད་པས་སྟོན་པར་བྱེད་དོ། །གཞན་དུ་ན་ ནི་དེ་བསྟན་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ།ཐོབ་པའི་རྒྱུ་གཞན་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ངེས་པ་སྨོས་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་གལ་ཏེ་ངེས་པའི་དོན་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཚད་མ་མ་ཡིན་ན་ནི་དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་རྒྱུ་འགའ་ཞིག་ལས་སྤང་བར་བྱ་བ་དང་བླང་བར་བྱ་བའི་དོན་ལ་མ་ ཞུགས་སམ།ཞུགས་ཀྱང་འགལ་བའི་རྐྱེན་ཉེ་བས་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཤེས་པས་སྐྱེས་བུ་མི་འདོད་ཀྱང་། གལ་ཏེ་གཞུག་པར་བྱ་བའམ། འགལ་བའི་རྐྱེན་ཉེ་བ་ཡང་སྤང་བར་བྱ་བ་ ནི་མ་ཡིན་གྱི།འོན་ཀྱང་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཉེ་བར་བསྟན་པར་བྱ་བ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ། །དེ་ཙམ་གྱིས་ནི་དེ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་ཐོབ་པ་ནི་ཕྱིས་ཀྱི་དོན་ལ་དམིགས་པའི་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ན། གཞན་ནི་གཞན་གྱི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་བར་མི་འོས་ཏེ། ཧ་ཅང་ ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེས་ན་ཞིག་པར་གྱུར་པ་གང་ཞིག་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་། དུས་ཕྱིས་ཐོབ་པའི་རང་བཞིན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ནུས་པའི་དོན་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་པོའི་ཚད་མ་ཉིད་ནི་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། །དོན་ཐོབ་ པའི་ནུས་པ་དེ་ཡང་རྒྱུ་མཚན་མེད་པ་ཅན་དུ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱིས་ཀྱི་ཐོབ་པའི་ཤེས་པས་བྱས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ནུས་པ་ནི་རང་བཞིན་ལས་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནོ།

因此,由於無有決定而了知事物也無決定之理由,故雖欲一向趣入,然彼被了知為疑惑之方。若謂當見到欲認為是煙之蚊群時生起對火之認識,彼時並非緣取二者,故彼是不欺?以煙為理由之決定於有煙時存在,若不確定則成疑惑,因隨順於煙而未確定了知真實煙之自性故。彼豈非安立為不確定境?故即是疑惑。 因此,唯有執取彼之自性,或執取無彼自性則不生起者,方為決定。否則,以不確定境為性而推測為可能之知即是疑惑自性。又因無有二者本性之事物,故非能獲得。正因如此,由正確認識而獲得決定義,故以勤勉而教示。否則,彼教示將成無義,因有其他獲得之因故。正因如此,故說決定。 若謂若非獲得決定義即是量,則豈非從某因於應取應舍之義未趣入?或雖趣入,由違緣鄰近而不能獲得之趣入非為量耶?此不應理。因為雖知識不欲令補特伽羅趣入,若應令趣入或違緣鄰近亦非應舍,然僅是顯示趣入境而已。僅此並非說彼非量。獲得義是后時緣境之知之本性,他者不應成為他之自性,因太過遍故。 是故,凡是已壞滅者,任何能獲得者,亦非后時獲得之自性。故應視能獲得力用之義之能獲得者之量性即是知之自性。彼獲得義之力用亦不應無有理由,因一切將成太過故。亦非由后時獲得知所作,因為力用非異於自性故。

།རྒྱུ་ཡང་བརྟགས་ན་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་དོན་དེ་ ཉིད་ཡིན་ཏེ།གང་གིས་དེ་ལས་སྐྱེས་པ་དེའི་ཕྱིར་ན་ངེས་པར་དེ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་གང་ཞིག་ཞེན་པར་བྱས་པའི་དོན་ལས་མ་སྐྱེས་པ་དེ་ནི་དེ་དང་མ་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་གྱི་དེ་ཐོབ་པའི་ནུས་པ་དེ་ནི་གང་གིས་འཇུག་ པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལ་ཡང་དགག་པ་མེད་པས་ན་དེ་ཡང་ཚད་མ་ཉིད་དོ།།གལ་ཏེ་དེ་མ་ཐག་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ནུས་པ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དངོས་པོ་གཞན་བཟློག་པ་ལ་ཕྱོགས་པའི་ངག་ལ། འདི་ཉིད་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་དག་གིས་བོགས་ཕྱུང་བས་ནུས་པ་ཡིན་གྱི། བུམ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ ཞེས་སྦྱང་ནང་ན་གནས་པའི་ས་བོན་མྱུ་གུའི་རྒྱུ་ཡིན་པར་བརྗོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ལོག་པའི་ཤེས་པའི་འཇུག་པ་ནི་བརྒྱུད་པས་ཀྱང་ནུས་པ་མེད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བརྒྱུད་པས་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་པོ་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་པར་བརྗོད་དོ།།གང་གི་ཕྱིར་དོན་དུ་གཉེར་བར་འདོད་པ་ལ་འཇུག་ པར་བྱེད་པ་དེ་ནི་འདིར་འཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ།གཞན་ནི་རྣམ་པར་དཔྱད་ནས་རྣམ་པར་གཞག་གོ། །དོན་བྱེད་པར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་ལས་བསམས་པའི་དོན་གྲུབ་པ་ནི་འགའ་ཡང་འཇུག་པ་མེད་དེ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་དགོས་པར་འདོད་པ་ཡིན་གྱི། ཐོབ་པར་བྱ་བ་གཞན་ནི་ཡོད་ པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར།ཤེས་པ་དེའང་སྐད་ཅིག་མ་ནི་ཚུ་རོལ་མཐོང་བས་དཔྱད་པར་འོས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ལྷག་མར་གྱུར་པས་འདི་དཔྱོད་པར་བྱེད་པ་ནི་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་བརྒྱུད་པས་མ་ངེས་པར་རྒྱུར་གནས་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཅི་སྟེ་དེ་ལས་སྐྱེས་པས་བྱས་པའི་དེ་ཐོབ་པར་ནུས་པ་ཇི་ལྟར་ངེས་པར་བཟུང་ཞེ་ན། རེ་ཞིག་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་དོན་བྱེད་པའི་ཤེས་པའི་མངོན་སུམ་ནི་རང་བཞིན་མཐོང་བ་ཉིད་ལས་སོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཡོད་པ་ནི་དོན་བྱེད་པར་ནུས་པ་ཉིད་ཡིན་པས་དེ་བཟུང་ན། དོན་དུ་གཉེར་བར་བྱ་བའི དངོས་པོ་གཞན་ཅི་ཡོད་དེ།དེའི་ཕྱིར་དེ་ནི་རང་ཁོ་ནས་དོན་ཡོད་པར་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་དོན་བྱེད་པ་མེད་པར་དངོས་པོ་འཛིན་པའི་མངོན་སུམ་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བས་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཡུལ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཅུང་ཟད་ནི་གཞན་ལས་ཚད་མ་ ཡིན་ཏེ།གང་ཞིག་དངོས་པོ་འཛིན་པ་ཉིད་དུ་ནི་ངེས་ལ་ཁྱད་པར་འཛིན་པ་ཉིད་དུ་མ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན་ཐག་རིང་པོ་ནས་དམར་ལམ་མེ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་སྐྱེས་པས་ན་ཅི་འདི་པ་ལ་ཤའི་མེ་ཏོག་གི་དོག་པའི་ཚོགས་སམ། འོན་ཏེ་མེའི་ཕུང་པོ་བཞིན་ཞེས་ཁྱད་པར་ལ་ ཐེ་ཚོམ་ཟ་ཡང་།དམར་ལམ་མེ་བའི་རང་བཞིན་གཟུང་བར་ངེས་ལ། ཁྱད་པར་གཟུང་བ་ཉིད་དུ་ནི་མ་ཡིན་པ་ལྟ་བུའོ།

若觀察因,即是所獲得之義本身。由於從彼生起,故必定是能獲得彼。又若某者非從所執著之義生起,則因與彼無關聯故非能獲得。以從彼生起為理由之彼獲得力用,即使于不趣入者亦無遮止,故彼亦是量。 即便等無間因即是力用,然于遮遣他法之語中,如說”此由諸俱有緣助成而有力用,瓶則不然”,如是說處於瓶中之種子是芽之因一般,為顯示邪知趣入即使間接亦無力用故,說間接能獲得者即是正確知識。因為于所希求處趣入者,此處即是能獲得,其他則經觀察而安立。 從顯現為能作用之知獲得所思義,全無趣入,因為彼即是所欲,無有其他所獲得故。彼知之剎那非凡夫所應觀察。餘者觀察此即是能趣入。由於彼即是間接不定因故,彼即是量,因無他故。 若問從彼生起所作之彼獲得力用如何決定?且推理與作用知之現量即從見自性。因為有即是能作用,若執取彼,更有何所希求之事物?故彼唯由自身決定有義。又無作用之事物執取現量自身以所成立境為所希求而趣入境者,稍許從他是量。某者決定為執取事物,而非執取差別。 如從遠處生起赤紅相之知,雖于”此是波羅奢花叢抑或火聚”之差別起疑,然決定執取赤紅之自性,而非執取差別。

།དམར་ལམ་མེ་བ་ཙམ་ལ་ནི་དངོས་པོར་འཛིན་པ་ངེས་པ་དང་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །ཁྱད་པར་ལ་ངེས་པ་ནི་དུ་བ་ལ་སོགས་པའི་འབྲེལ་པ་མཐོང་བ་ ལས་སམ།དྲུང་ན་འདུག་པའི་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་ནོ། །ཡུལ་དེ་ལ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ནི་སྔ་མ་དེ་ཉིད་ཡིན་པར་འདོད་དོ། །འདི་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ནི་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་དང་ལྡན་པ་ངེས་པ་ལས་དངོས་པོ་ངེས་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་ནི་བཟུང་བའི་རྣམ་པ་ངེས་པར་བྱེད་པ་ ལས་ཡིན་གྱི།མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་མཐོང་བ་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ནི་དོན་བྱེད་པ་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་བའི་དམར་ལམ་མེ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་དང་དུས་དང་རྣམ་པ་ངེས་པ་ཤེས་པ་སྔ་མ་དེ་ལ་སྣང་བར་རྣམ་པར་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ན་དངོས་པོ་དེའི་ཡུལ་ལ་བརྟེན་པའི་ཐེ་ཚོམ་ཉིད་དུ་ མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་དངོས་པོ་ལ་མངོན་སུམ་གྱི་བྱ་བ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཕྱིས་རྒྱུ་ཁ་ཅིག་ལས་མཐོང་ཞིང་ངེས་པའི་དོན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་ཞིང་། དངོས་པོ་ལ་ཡང་རེག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ངེས་པར་འགྱུར་ན་ནི་མཐོང་ཞིང་ངེས་པའི་དངོས་པོ་ལ་ཐེ་ ཚོམ་ཡང་མི་གནས་པར་འགྱུར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་གཞན་ལས་ནི་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཚད་མ་དེ་ཉིད་སྔར་མ་ངེས་པ་ངེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི། དངོས་པོ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྔར་གྱི་མཐོང་བའི་འདུ་བྱེད་མ་ཉམས་པ་དེ་ལ་ཞེན་པར་བྱེད་པ་ཞེན་པ་ནི་དྲན་པ་ཡིན་ནོ། ། དངོས་པོ་ཐ་དད་པ་འཛིན་ན་ནི་རང་གི་ཡུལ་ལ་ཚད་མ་ཉིད་དེ། དཔེར་ན་ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་པའི་རེག་པ་འཛིན་པ་བཞིན་ནོ། །གང་གིས་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ལ། མེད་ན་མི་འབྱུང་བར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་གཞན་ལ་ངེས་པར་བྱ་བར་འགྱུར་བ་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ནི་དེ་ལྟར་བཟུང་ཞིང་ངེས་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དངོས་པོ་དེ་ཉིད་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་སྨིག་རྒྱུ་ལ་ཆུར་སྒྲོ་བཏགས་པ་མེད་པར་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་དེའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་དེ་ལ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་དམ། གཞན་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི་མངོན་སུམ་ནི་མ་ཡིན ནོ།།གལ་ཏེ་བར་དུ་ངེས་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་གཞན་མ་བྱུང་ན་ནི་དོན་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་ལས་ཀྱང་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཇི་ལྟར་བདེན་པའི་ཁྱད་པར་ལ་གཞན་ལས་ཚད་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་ཙམ་དུ་འཛིན་པ་ཡང་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་ནས་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་ཚད་མར་ངེས་པ་ཡིན་ནོ།

僅對赤紅相而言,既是決定執取事物,又是能趣入。對差別的決定,或從見煙等關聯,或由近處現量。對彼境之能獲得,許為前者。如是,推理是從決定具有無則不生而決定事物之量。現量則從決定所取相而有,非從見無則不生。 此中,于作用所需之赤紅相,其境、時、相之決定,安住於前知之顯現中。若非如此,則不應成為對彼事物之境的懷疑。僅此亦圓滿現量對事物之作用。其後從某因見及決定義無則不生而生疑,亦觸及事物。若成決定,則于所見決定之事物亦不住疑。 是故,從他知即是以知體性之無則不生為相之量,是為決定先前未定,非是事物。對先前未損壞之見行執著即是念。若執取異事物,則于自境是量,如執取俱行觸。 對於執取本身,懷疑無則不生而應於他決定之剎那性,非如是取及決定,然應了知彼事物。是故,如對陽焰增益為水未定故,于執取其自相之知非量,如是剎那性或他皆是所推理,非現量。 若中間未生他決定知,則從作用知亦有。故如對真實差別從他是量,如是僅執取事物亦依境差別如是決定為量。

། ཁྱད་པར་ཉིད་དུ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་རྣམ་པ་གཉིས་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་གཞན་ལས་དེའི་རང་བཞིན་ངེས་པར་བྱེད་དེ། དཔེར་ན་མེར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་འདིར་བདག་ལ་སྐྱེས་པར་ཚོར་ན་ཅི་སྐྱེས་སམ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། ཡང་ན་གང་གི་ཚེ་མེར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཐེ་ཚོམ་ཡང་མི་ཟའི། ཅི་འདི་དོན་མེད་པ་ཅན་ཡིན ནམ་སྙམ་པ་དེའི་ཚེ་འཇུག་པའི་ཡུལ་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་སྣང་བ་ཉིད་ཡིན་ལ།འཇུག་པའི་ཡུལ་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ཡིན་པ་ན་ཚད་མ་ཡང་སྔ་མ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འགའ་ཞིག་ནི་རང་ཉིད་ཁོ་ན་ལས་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། འབྲེལ་བ་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བའི་དངོས་པོ་འཛིན་པའོ། །གང་གི་ཕྱིར་ འཁྲུལ་བའི་ཤེས་པ་ནི་ཡུལ་དང་དུས་དང་གསལ་བྱེད་དང་།རྒྱུ་ངེས་པ་དང་ལྡན་པར་སྐྱེ་བ་ཡིན་ཏེ། མྱ་ངམ་དང་ཆུང་ངུ་ལ་ཆེན་པོར་འཁྲུལ་པ་དང་། ཐག་རིང་ན་འདྲེས་པར་སྣང་ངོ་། །ཉི་མ་གུང་ལ་ཚད་པས་ཉམས་པའི་ཤེས་པ་མི་གསལ་བའི་ཕྱིར་སྨིག་རྒྱུ་ལ་ཆུར་ངེས་པ་དང་། མར་མེས་ གསལ་བར་བྱས་པ་ན་ཨུཏྤ་ལ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་དམར་པོར་འཛིན་པ་དང་།རབ་རིབ་ཀྱིས་ཉེ་བར་བསླད་པས་ཟླ་བ་གཉིས་སུ་འཛིན་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། འཁྲུལ་པ་འདི་ཐམས་ཅད་ནི་དངོས་པོ་ངེས་པས་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡུལ་ཉེ་བ་དང་། དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཅན་དང་། གསལ་བྱེད་ ཁྱད་པར་ཅན་དང་།དབང་པོ་མ་ཉམས་པ་དང་། བདག་ཉིད་གཉིད་ལ་སོགས་པས་མ་གདུངས་པས་ཡུལ་ངེས་པ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་ཅན་གྱི་འཛིན་པར་བྱེད་པ་དང་ལྡན་པའི་དངོས་པོ་མཐོང་བ་ལས་ན་འཛིན་པར་བྱེད་པ་དོན་མི་འབྱུང་བར་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར་དེ་ ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལན་ཅིག་མ་ཡིན་པར་དོན་འཛིན་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཐ་སྙད་གོམས་པ་ལས་དེའི་རང་བཞིན་རིག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།།རྟོགས་པར་བྱེད་པ་པོ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཁོ་ནས་དེའི་བདག་ཉིད་ངེས་པར་བྱེད་དོ། །གང་ཡང་རྣམ་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་སྐྱེས་ པའི་དུས་སུ་ནི་མངོན་སུམ་དང་དེར་སྣང་བ་དག་ལ་ཐ་དད་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་དེ་ནི་མི་བདེན་ཏེ།འབྲེལ་པ་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་གཟུང་བས་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་ཡུལ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་དུ་ཐེ་ཚོམ་ཟའམ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འགྱུར་གྱི་ཐམས་ཅད་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། གཞན་དུ་ན་དུ་བ་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་སྟོན་པ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ནི་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་དེའི་འབྲས་བུར་ངེས་ལ། ཤེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་རྒྱུ་ཅི་ཡོད། ཐ་སྙད་ལས་ནི་ཚད་མ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ཡང གོམས་པས་ཡང་ཐ་སྙད་དུ་དགོངས་ནས་བཤད་པ་ཡིན་གྱི།དོན་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་ཁོ་ནར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་འདྲ་བའི་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ།

對於差別性的兩種懷疑,也是從他決定其自性。例如,當感知到火的顯現知於我生起時,是否生起?或者,當對火的顯現知的體驗不生懷疑,而疑慮此是否無義時,彼時趣入境遍是顯現,而在安立趣入境時,量即是前者。 有些則唯從自身是量,即執取具關聯之差別事物。因為錯亂知是具有境、時、明因及因之決定而生,如荒野中小見為大及遠處見為混合。日中因熱損壞知不明故,對陽焰決定為水;被燈光照明時,執青蓮等為紅色;被眼翳所染而執月為二等。此等一切錯亂皆由決定事物所生。 是故,從見具有近境、時差別、特殊明因、根未損壞、自身未被睡眠等損惱之執取者,于決定境等位之事物,了知執取者非無義生。如是,從非一次如是識執境之體驗言說串習,了知其自性。了知者唯由體驗決定其體性。 有說生時現量與似現量因相同故無差別,此說不實,因已由執取具關聯差別而決定故。于如是境等生疑或顛倒,非一切處皆然。否則,如何說明現量別辨煙,因錯亂因確實存在。彼由現量決定為其果,而非知,此有何因? 言說即是量性,也是依串習而說言說,非唯作用知。正因如此,如是非從推理是量性。

།སྔར་གོམས་པ་ལས་འདིའི་དོན་ངེས་པ་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་དུ་བ་ ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པར་ཐལ་ལོ།།འདི་ལྟར་དེ་ནི་སྔར་མེའི་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་ངེས་ཤིང་ཕྱིས་ནི་མཐོང་བ་ཉིད་ལས་དེ་ནི་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་དྲན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ཡང་འཇིག་རྟེན་རྒྱང་པན་པའི་དབང་དུ་མཛད་ནས་དེ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ལས་མ་འདས་ སོ་ཞེས་གསུངས་པ་དེར་ནི་རང་དང་གཞན་གྱི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པའི་དབང་པོའི་ཤེས་པའི་གསལ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་དོན་ཐོབ་པའི་ནུས་པ་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཡུལ་ཅན་མ་རྟོགས་པ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེའི་ ཕྱིར་འདིར་ནི་དོན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡིན་ནོ།།རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་གི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཕྱིར་དེའི་ཐོབ་པའི་ནུས་པ་རྗེས་སུ་དཔོག་གི་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཤེས་པའི་གསལ་བ་ལ་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་མཚུངས་སོ། །གང་ཡང་ཉེ་བའི་ཡུལ་ལ་ཤེས་པ་དོན་ལ་མི་ སླུ་བར་མཐོང་ནས།དེ་ལས་དབང་པོ་མ་ཉམས་པར་ཤེས་ཏེ་ཡུལ་ཉེ་བ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཡང་དེའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་ཟེར་བ་དེ་ཡང་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཟླ་བ་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཇི་སྙེད་པ་ཡང་ཉེ་བའི་ནམ་མཁའི་ངོགས་དྲི་མ་མེད་པ་ སྣང་བ་ལ་མི་སླུ་བར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ།།ཤེས་པ་དེ་དག་ཉིད་ཐ་དད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་མནའ་ཆུ་བཏུང་བ་བསྟེན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཐ་དད་པ་ཡིན་དུ་ཆུག་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཡིད་བརྟན་དུ་མེད་དེ། བདེན་པ་དང་མི་བདེན་པ་དག་ཅིག་ཅར་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སྔར་བཤད་པའི་འབྲེལ་ པའི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་ཐ་སྙད་གོམས་པའི་མངོན་སུམ་གྱི་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་དེ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བར་ངེས་པ་ནི་རྟག་ཏུ་རང་ཁོ་ན་ལས་ཚད་མ་ཡིན་ནོ།།ཁྱད་པར་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ནི་ཐག་རིང་པོའི་ཡུལ་ཅན་ནི་རྟག་ཏུ་གཞན་ལས་སོ། །དངོས་པོའི་རང་བཞིན་སྤྱི་ཙམ་ལ་ནི་རང་ཁོ་ན་ ལས་སོ།།ཁྱད་པར་བཟུང་བ་ཉིད་དུ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་རྣམ་པ་གཉིས་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་གཞན་ཁོ་ན་ལས་སོ། །མངོན་སུམ་གྱི་རྣམ་པ་དངོས་པོ་ཞེས་བྱ་བའམ་ཤིང་ཞེས་བྱ་བར་ནི་ངེས་ལ་ཁྱད་པར་ངེས་པར་མ་རྟོགས་པའམ་མེར་ངེས་པ་ལ་བདེན་པར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ནི་གཞན་ལས་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ གི་ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེས་པའི་སྔོན་དུ་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ནི་མངོན་སུམ་ཡིན་གྱི་ཕྱིས་ཀྱི་ཐེ་ཚོམ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་རྣམ་པ་ལ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་འཇིག་རྟེན་ཐེ་ཚོམ་ལས་ཀྱང་མི་འཇུག་ན་ནི་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེས་པ་ན་འཇུག་པར་མི་བྱ་བར་འགྱུར་རོ།

若說從先前的熟習確定此義時即是所推理,如此則煙也應成為所推理。因為它先前確定為火的果,後來從見到時憶念”這就是它”,而非推理。又如針對順世外道所說”彼不超出所推理”,是對自他相續中一切根知明顯性推理獲得義的能力,而非對體驗。正因如此,說”未了知體驗境者”。 因此,此處是體驗無義則不生。由某相因故推理其獲得能力,而非對體驗知的明顯性,故不相同。又說見到近境時知不欺于義,由此了知根未損壞,對非近境也了知其自性,此說不正確。因為見到顯現二月的諸識對近處無垢虛空亦見為不欺故。說彼等知即是差別,也需飲誓水。即使是差別,如此也不可靠,因為同時執取真與不真故。 因此,如前所說,一切具關聯差別事物為境、串習言說的現量知,決定無彼則不生,恒時唯從自身是量。對差別的懷疑,遠境者恒從他,對事物自性一般性則唯從自身。對所執差別的兩種懷疑也唯從他。現量相確定為事物或樹,而未確定了知差別,或對確定為火而懷疑是否真實,從他決定。 因為在生起懷疑之前已知趣入境故。其中能趣入者是現量,而非後起懷疑,因為不趣入其相故。若世間從懷疑也不趣入,則生起懷疑時應成不趣入。

།དེའི་ཕྱིར་ ཚད་མ་གཞན་ལས་ཚད་མ་ཡིན་གྱིས་ཐེ་ཚོམ་ལས་འཇུག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།འཇུག་པའི་ཐོག་མ་ཉིད་དུ་འགལ་བའི་རང་བཞིན་དུ་ལྷག་པར་ངེས་ན་ནི། མངོན་སུམ་གྱི་རྣམ་པར་འཇུག་པའི་གཞི་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སྨིག་རྒྱུ་འཛིན་པ་ལྟ་བུའོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཤེས་པ་ལ་རྣམ་པ་སྣང་བས་ ན་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ལ།ལྷག་པར་ངེས་པ་ཡང་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་མ་མཐོང་ན་ཐེ་ཚོམ་ཟའོ། །དེས་ན་ཐེ་ཚོམ་དེ་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ལན་ཅིག་ཐ་དད་པ་མ་རྟོགས་པའི་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་དོན་གཞན་དང་འདྲ་བའི་དངོས་པོ་དེ་ནི་ལན་གསུམ་མམ། བཞི་མཐོང་ བའི་དུས་སུ་ཐ་དད་པར་རྣམ་པར་མ་ཕྱེད་ཀྱང་།གོམས་པའི་དབང་གིས་ཐ་དད་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་འགའ་ཞིག་གིས་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་དངུལ་དང་ནོར་བུ་མཁན་ལ་སོགས་པས་དེའི་རང་བཞིན་རིག་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་མངོན་སུམ་དུ་ཤེས་པ་ཡང་ངོ་། །གཏན་ཚིགས་མ་ གྲུབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ།།གང་གི་ཕྱིར་དེ་ནི་རང་རིག་པ་ཉིད་དོ། །ཐ་དད་པ་མ་ངེས་ཀྱང་ཡུལ་དང་དུས་དང་གསལ་བྱེད་དང་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་དོན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་ཤེས་པ་ལ་མི་འཁྲུལ་བ་དག་ནི་མཚོན་པར་ནུས་པའི་ཕྱིར་ལན་ཅིག་མཐོང་བ་ཐ་དད་པ་མ་ངེས་པར་ཕྱིས་ཐ་དད་ པ་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་འདི་ཙམ་དུ་ཟད་ལ།དེ་ཡང་འདི་ལ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་དུ་མི་བྱེད་ན་ནི། རྒྱུ་མཚན་གཞན་ལ་ལྟོས་པས་ཁྱབ་ལ། དེ་ཙམ་གྱི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཉིད་དང་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྒྱུ་མཚན་མ་ཚང་བ་མེད་པ་ཉིད་འགལ་བ་ དམིགས་པས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལས་ལྡོག་པ་ན་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཉིད་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ནོ།།ཤིང་གི་སྤྱི་ངེས་པ་ནི་དེ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་དང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ནི་སྔར་གྱི་མངོན་སུམ་ཉིད་དོ། །སྔ་མ་དེ་ཁྱད་པར་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ནི་ རང་ལས་མ་ངེས་ཀྱི་ཕྱིས་གཞན་ལས་ངེས་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་ལྟར་ཤེས་པ་ཁྱད་པར་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ལ་ནི་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་བལྟའོ། །དེ་ཙམ་གྱིས་ནི་ཕན་ཚུན་བསྟེན་པར་འགྱུར་བ་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐེ་ཚོམ་ལས་ཀྱང་འཇུག་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་བྱེད་མི་སླུ་བ་ ཡིན་ཏེ།།དེ་ནུས་ཐོབ་བྱེད་ཚད་མར་འདོད། །དེ་ནི་གལ་ཏེ་གཞལ་བྱ་ལ། །ལྟོས་པར་འདོད་ན་ཀུན་གྱི་མིན། །དེས་ན་དེ་ལས་གཞན་མིན་ཏེ། །དེ་ལྡན་ཉིད་ནི་རྟོགས་པ་ཡིན། །ཐོབ་པའི་འབྲས་ཅན་འཇུག་པ་ལ། །དེ་གཙོ་ཡིན་ཕྱིར་རྣམ་གཉིས་འདོད། །ཐ་དད་རང་དབང་དང་ལྡན་པར། །ཡུལ་ འཇོག་ཕྱིར་ན་ཤེས་པ་ལ།།ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་འདོད། །དེ་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན། །ངེས་པར་འཇུག་པའི་ཡུལ་དང་ནི། །ཐོབ་བྱའང་གཞན་དུ་མི་འཇུག་དང་། །ཐོབ་པའང་གཞན་དུ་མེད་ཕྱིར་རོ།

因此,從其他量而為量,而非從懷疑趣入。若最初趣入時即過分確定為相違自性,則非現量相趣入之基,如執幻陽一般。分別知中現相故非了知趣入境,若未見過分確定亦無無彼則不生,則生疑。故於彼懷疑即是趣入。 某一未了知差別的現量境,與其他義相似之事,雖於三四次見時未分辨差別,然由串習力,某些人能現量辨別差別,如銀匠、寶匠等了知其自性一般。如是現量了知亦然。因相亦非不成立,因為彼即是自證。雖未確定差別,由境、時、明瞭及能取差別,于無義不生之知無錯亂者,能表示故,一次見未確定差別而後現量見差別之因僅此而已,此中亦有此因。 若不現量見,則須待其他因相,與僅此因相相違。因此,由無因不具足性,以相違觀察,從異品返,即成同品自性。確定樹之總相是與彼無別之柏等境。其中能趣入即是前說現量。前者作為執取差別則非自身確定,而後從他確定。如是應視知執取差別而生疑。僅此並無任何相互依賴,因見從懷疑亦能趣入故。 作用不欺是真實, 獲得彼能稱為量, 若許彼待所量境, 則非一切之所有。 故非異於彼之外, 了知即具彼體性, 趣入具獲得果故, 許彼為主分二種。 由安立境獨立異, 故許于知即能得, 是故彼即是正量, 決定趣入境及得, 不趣入他得他無。

།འཇུག་པར་བྱེད་པའང་ངེས་པ་སྟེ། །ཡུལ་ཤེས་མེད་པ་གཞན་མ་ཡིན། །དེ་ནི་ཚད་མར་རབ་ཏུ་ གྲགས།།འཇུག་ཡུལ་ལ་ལྟོས་དེ་ཉིད་དེ། །དེ་ནི་དངོས་ལ་རྣམ་པ་གཉིས། །འབྲས་བུ་འདོད་པས་རབ་སྐྱེད་ཅིང་། །དེ་ཡི་ཉེར་ལེན་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན། །ཡེ་ཤེས་དངོས་པོའི་མཐར་ཐུག་པའི། །བྱ་བ་འཇུག་པའི་རབ་ཏུ་བརྗོད། །རང་གི་ཡུལ་ཅན་ཤེས་པ་ཡི། །ཡོད་མེད་རྗེས་འཇུག་གཅིག་ཡིན་ གྱི།།རྣམ་ཤེས་གཞན་དང་འབྲེལ་མིན་ཏེ། །གཞན་ངེས་གཞན་མེད་ཐོབ་ཕྱིར་རོ། །གཅིག་ཏུ་ཉེར་མཁོ་རབ་ཤེས་ཤིང་། །ལེན་འདོད་གཅིག་གིས་གཟུང་བྱ་བ། །ཐ་དད་མེད་པའི་ངེས་འགྱུར་ནི། །དུ་མའང་འཇུག་པ་གཅིག་གི་ཡུལ། །འཇུག་པ་གཅིག་གི་ཡུལ་ཉིད་ཀྱང་། །ཚད་མ་ གཅིག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན།།གཞན་ལ་དོན་གནས་མེད་པའི་ཕྱིར། །གཅིག་པ་དེ་ཉིད་ཐོབ་བྱེད་ཡིན། །ཡུལ་དང་དུས་དང་གསལ་བྱེད་དང་། །རྨུགས་མེད་འཛིན་པར་བྱེད་པ་དང་། །འབྲེལ་བ་དག་གི་ཁྱད་པར་ལས། །རང་ཉིད་ལས་ཀྱང་འདི་ངེས་འགྱུར། །གཞན་ལས་ཚད་མ་ཡིན་ན་ ཡང་།།ཕན་ཚུན་བསྟེན་པ་ཡོད་མིན་ཏེ། །གང་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་དོན་གཉེར་འདི། །ཐེ་ཚོམ་ལས་ཀྱང་འཇུག་ཕྱིར་རོ།

能趣入亦是決定, 境知無他非他物, 彼為量者極著稱, 依于趣入境即彼, 彼於事物有二相, 由欲果故善生起, 彼之近取行境者, 智慧事物之究竟, 宣說趣入諸作業, 自境相應諸知識, 有無隨行唯一是, 不與他識相關聯, 因得他定無他故。 一向必需善了知, 欲取一者所取境, 無差別之決定性, 多亦是一趣入境, 一趣入境性即是, 唯一量之所行境, 於他無有義安住, 彼一即是能得者。 由境時及能明瞭, 無昏昧與能執取, 及諸關聯差別故, 從自身亦得決定。 縱從他者成為量, 然無相互依賴性, 因為世間求義者, 從懷疑亦能趣入。

།ང་རྒྱལ་གྱིས་ཁེངས་སེམས་དང་མཁས་ལ་སྡང་བ་ཁོ་བོས་མི་ཤེས་པ་ཡིན་ལ། །གཞུང་གི་མདུད་པ་བཀྲོལ་བས་དགའ་བའང་རྙེད་པར་དཀའ་བ་མི་ཤེས་པ་ཡིན་ ཏེ།།འོན་ཀྱང་སྣང་བ་ཉིད་ལ་གླང་ཆེན་ལྟ་བས་བལྟས་ཏེ་གཞན་དུ་སྲིད་བྱས་ནས། །མངོན་པར་འདོད་ཅིང་དགའ་བའི་ཡུལ་ལ་འཇིག་རྟེན་འདི་ནི་འཇུག་པར་མི་བྱེད་མིན། །ཚད་མའི་སྒྲ་བསྟན་སློབ་དཔོན་ཉིད་ཀྱིས་ནི། །རེ་རེ་བ་དང་མཐའ་དག་དངོས་བསྡུས་ལས། །དགེ་བ་ཐོབ་པ་ ་གང་དེས་ཆོས་མཆོག་བདག་།

我來為您直譯這段藏文: 我不知曉傲慢自滿之心與對智者的憎恨, 也不知解開論典之結而獲得的喜悅是如此難得, 然而如同大象觀察顯現般審視后另作考慮, 此世間對於所欲求喜愛之境實非不趣入。 量論聲教由阿阇黎自身, 從個別與總體事物攝集中, 以所獲善業愿我成就勝法。 這是一段包含哲理內容的偈頌,前四句為七言句,后三句為五言句。譯文保持了原文的對仗結構和語義完整性,同時儘量使用自然的漢語表達。這段文字討論了對知識的謙遜態度、鉆研經典的喜悅,以及如何正確觀察和趣入所欲求的對象,最後以一個祈願作結。

D4249

འགྲོ་བ་ཀུན་གྱི་དོན་གྲུབ་འགྱུར་བར་ཤོག་།ཚད་མ་བརྟག་པ་སློབ་དཔོན་ཆོས་མཆོག་གིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ།། །།དགེ་སློང་བློ་ལྡན་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བསྒྱུར་བའོ། །[]@##། །རྒྱ་གར་སྐད་དུ། པྲ་མཱ་ཎ་པ་རཱི་ཀྵ། བོད་སྐད་དུ། ཚད་མ་བརྟག་པ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །གང་གི་ཆེ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས་པར་མ་གྱུར་པ། །སྡུག་བསྔལ་བརྒྱུད་པ་ཞི་བའི་གོ་འཕང་ཆེན་པོ་ནི། །རབ་ཏུ་བསྟན་ནས་དོན་གཉེར་ཚོགས་ཀྱིས་ཐོབ་མཛད་པའི། །ཚད་མར་གྱུར་པ་དེ་ལ་བདག་ནི་རབ ཏུ་འདུད།།ཚད་མ་ནི་མི་སླུ་བར་བྱེད་པའི་ཤེས་པའོ། །མི་སླུ་བར་བྱེད་པ་ནི་དོན་བྱེད་ནུས་པའི་དངོས་པོར་རབ་ཏུ་བསྟན་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའོ། །ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ནི་འཇུག་པའི་ཡུལ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཇུག་པར་བྱེད་པའོ། །དེས་ན་ཚད་མའི་བྱ་བ་ནི་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ ཀྱིས་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་པ་རབ་ཏུ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དེ།མཐོང་བ་ཉིད་དུ་ལྷག་པར་ཞེན་པའི་མངོན་སུམ་གྱིས་དོན་རབ་ཏུ་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། མ་མཐོང་བ་འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་རྟགས་ཀྱིས་ངེས་པ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ཚད་མ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞིག་།གང་གིས་ འཇལ་བར་བྱེད་པ་དེ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ནི་ཚད་མ་ཐམས་ཅད་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ།།ཅི་སྟེ་གང་གིས་དངོས་པོ་འཛིན་པ་དེ་ཚད་མ་ཡིན་ན། ཅི་དངོས་པོ་འཛིན་པ་དེ་ཡང་ཕྱོགས་སུ་ལྷུང་བས་རྣམ་པར་དཔྱད་པར་བྱ་བའམ། འོན་ཏེ་ཉེ་བར་མཁོ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན། དེ་ལ་རེ་ཞིག་དངོས་པོ་ འཛིན་པ་ནི་རྟོག་པ་དང་ལྡན་པ་དོན་བྱ་བ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ལ་མཁོ་བ་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་ལས་དོན་བྱ་བ་ལས་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་བྱ་བ་བསྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གཟུང་བའི་སྐད་ཅིག་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་མི་འཐོབ་པ་ཡིན་ནམ། ཞེན་པར་བྱས་པའི་རྒྱུན་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ ན་ནི་རྒྱུན་གྱི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཞེན་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་འཛིན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་འདི་ལྟར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཅན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་དོན་བྱ་བ་ནུས་པ་རྟོགས་པ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རྟོགས་པས་ཀྱང་དོན་བྱ་བ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ལ་ མཁོ་བ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནམ།དེ་ལས་དོན་བྱ་བ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་བྱ་བར་ནུས་པ་ཐོབ་པའི་ཐབས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་དོན་བྱ་བར་ནུས་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པ་དོན་དུ་གཉེར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་བསྟན་བཅོས་ལས་རྣམ་པར་དཔྱད་པར་འོས་ཀྱི། དོན་བྱ་བར་ནུས་པ་ རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

我來為您翻譯這段藏文文獻: 愿成就一切眾生之利益。量度觀察論由大師法稱所造圓滿。由比丘智慧賢譯。