d4226量理論釋量論莊嚴疏極清凈嘉瑪日 蘇瑪帝 羅登謝饒c3.5s|d4226量理論釋量論莊嚴疏極清凈嘉瑪日 蘇瑪帝 羅登謝饒c3.5s(續20)
若念何故二人能領受一境?故說”若亦余行相”。“即彼”者,謂若於一人顯現樂行相中亦入苦等行相,爾時於一境亦成二領受。當一人之樂行相不現於他時,云何成就一境二領受? 又若許境差別,自他顯現二行相不應為一人所領受,然實唯領受。亦非如是,以唯了知一之一行相故。若念云何不成各別究竟領受?故說”一切”。 見一行相是見二月之喻,如於唯一月因翳障而分別為二月行相,如是于具二事行相者由見力了知為一行相。故翳喻是見,見二月喻是見一行相。“由境力”者,非由依境而了知,如二月。 為顯何不如是許,故說”由二未見”。應說何能障礙了知住所趣境之多行相。“彼性”者,即串習力性。“阿阇黎”者,謂法稱。“彼”者,謂由境行相顯現。“手等”者,謂樂等,此說”乃至”者,顯此究竟是阿阇黎之論。“隨順彼”者,謂隨順能取行相。 若念雖非顯現然唯現量所知,故說”由何”。且比量是知隱蔽,若念彼境知為果,故說”現量果”。“彼”者,謂知。“住心境”者,謂行相。“彼”者,謂行相。
།ཕ་རོལ་པོ་ཉིད་སངས་རྒྱས་པའི་དོགས་པ་བསུ་བ་ནི་དེ་དང་འདྲ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་འདྲའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕ་རོལ་གྱིའོ། །དོན་རིག་པས་བག་ཆགས་ཁྱད་པར་ཅན་སྟོན་པ་ནི་བག་ཆགས་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །དོན གྱི་ནུས་པ་ནི་རྣམ་པའོ།།ཡུལ་གཞན་དུ་མཐོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕ་རོལ་པོ་ཉིད་སངས་རྒྱས་པའི་དོགས་པ་བསུ་ནས་ལན་འདེབས་པ་ནི་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དུས་གང་གི་ཚེ་ཡུལ་གཞན་ན་དངོས་པོ་ཡོད་པ་དེར་སྣང་བ་ཡིན་གྱི། དོན་དང་བྲལ་བའི་དུས་སུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་གྱིས་ བསམས་པའོ།།འདི་ལ་བརྩད་པ་ནི་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །སྣང་བའི་ཐབས་ཅི་ཡོད་གདོན་མི་ཟ་བར་འགའ་ཞིག་ན་ཡོད་དོ་ཞེས་སྣང་བ་ལས་ཀྱང་ཇི་ལྟར་རྟོགས་སྙམ་ན། དོན་མེད་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་ནམ་ཡང་མ་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཇི་ལྟར་སྣང་། ཡོད་པ་ཙམ་གྱིས་སྣང་ན་ནི་ ཡོད་པ་ཐམས་ཅད་སྣང་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་གདོན་མི་ཟ་བར་ཡུལ་དང་དུས་གཞན་དུ་མཐོང་བ་ཉིད་སྣང་བར་ཁས་བླངས་དགོས་ཏེ།དེས་མ་ཐོབ་པ་ནི་སྣང་བར་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །རབ་རིབ་དེ་ཉིད་ཡུལ་དང་དུས་གཞན་དུ་གནས་པའི་དོན་མཐོང་བའི་རྒྱུ་ཇི་ལྟར་ཡིན། འདི་ ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་སྨིག་རྒྱུ་ལ་ཆུར་མཐོང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཡུལ་དང་དུས་གཞན་ན་གནས་པའི་དོན་གཞན་དུ་མཐོང་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ།།འདི་ལ་གཞན་གྱིས་བརྗོད་པ་ནི། དོན་དམ་པར་མཐོང་བ་ནི་སྣང་བ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་སྨིག་རྒྱུ་ལ་ཆུར་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ འཁྲུལ་ཏེ།དེས་ན་དེ་སྐད་བརྗོད་པ་ནི་ང་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ། །དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྨིག་རྒྱུ་ལ་ཆུར་ཤེས་པ་དེ་ལ་སྣང་བའོ། །དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་པོ་དོན་བྱེད་པ་ཡིན་ན། དེ་ལ་ནི་དོན་བྱ་བ་འགའ་ཡང་དམིགས་པ་མ་ཡིན་པས་ཇི་ལྟར་དོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཐམས་ ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཀ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ངོ་།།འོན་ཏེ་ཀ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི་དོན་བྱ་བ་ཐོབ་ཀྱི་སྨིག་རྒྱུ་ལ་ཆུར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཁྱད་ཡོད་པ་ཁོ་ནའོ། །དེའི་ཕྱིར་གཅིག་འཇིག་རྟེན་པ་མ་ཡིན་ན། ཐམས་ཅད་འཇིག་རྟེན་པ་མ་ཡིན་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་སྙམ་ན། མཐོང་བ་ལས་ཞེས་སྨོས་སོ། །དོན་བྱ་བ་ཡང་སྣང་བའི་རང་བཞིན་ཁོ་ན་ཡང་ཡིན་གྱི། དེ་ཡང་འཇིག་རྟེན་པ་མ་ཡིན་པ་ཡིན་ན་ཀ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དེའི་དབང་གིས་འཇིག་རྟེན་པ་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་གནས། ཐོབ་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཀ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཐོབ པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་དོ་ཞེ་ན།འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ།
若謂”由與彼相似故”是迎對方成佛之疑。“如是”者,謂對方之義。為顯境知顯示殊勝習氣,故說”習氣”。境之功能即行相。 “見於異境”者,迎對方成佛之疑而作答,故說”若”。謂於何時境異處有事物則顯現,非離境之時,此乃他人所思。於此詰難,故說”若”。顯現方便必定於某處有,云何亦從顯現而了知耶?故說”無境時”。 若爾,從未見者云何顯現?若僅由有而顯現,則應一切有法皆成顯現,故必須許于異處異時見即顯現,未得彼者不應道理顯現,此為其義。 彼翳如何是見異處異時境之因?“由此”者,謂由見陽焰為水,不成見異處異時住之異境,此為迷亂義。於此他說:“勝義見無顯現”,此由見陽焰為水而迷亂,故如是說於我亦同。“彼”者,謂于見陽焰為水彼處顯現。 “由無境故”者,若事物有作用,于彼不見任何所作,云何為境?“一切”者,柱等亦然。若謂于柱等得所作,于見陽焰為水等則不然,故唯有差別。是故若一非世間,云何一切成非世間耶?故說”從見”。 所作亦唯顯現自性,彼亦若非世間,則柱等由彼力如何安立為世間性?若謂”于柱等有得之差別”,對此說”彼亦”。
།ཐོབ་པའི་རང་བཞིན་ཡང་ངོ་། །འོན་ཏེ་ཀ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གཞན་གྱིས་མཐོང་བ་ཟླ་བ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་པ་དེས་ན་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་ཁོ་ནའོ་སྙམ་ན། གཞན་གྱིས་ཞེས་སྨོས་སོ། །ཀ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གཞན་ གྱིས་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ་རང་གི་ངོ་བོ་ཁོ་ན་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སྔར་བསྟན་ཟིན་ཏོ།།ཐོབ་པའི་སུན་འབྱིན་པ་གཞན་ཡང་བརྗོད་པ་ནི་ཇི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བའོ། །དད་པའི་དུས་ན་དང་པོའི་ཤེས་པ་ནི་ཀ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པའོ། །དེ་ཞེས་བྱ་བ་ཀ་བའོ། །འགའ་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཀ་བ་ལ་ སོགས་པ་ཐོབ་པའི་ཤེས་པའོ།།དེ་ལྟའི་དངོས་ཡིན་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐོབ་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་ལའོ། །ཐམས་ཅད་མཚུངས་པ་ལ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཇི་ལྟར་ཀ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་རང་ཉིད་ཁོ་ན་ཐོབ་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཀ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་ཟླ་བ་གཉིས་ཀ་ཡང་ མི་བདེན་པར་འགྱུར་རོ།།ཤེས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པའོ། །དེའི་ཤེས་པ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུ་དག་པར་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་ཡང་ངོ་། །རྒྱུ་དེས་ན་ཀ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་དེ་དག་ཀྱང་དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་བག་ཆགས་ལས་བྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བར་བརྟག་པར་བྱའོ། །ཁྱོད་ལ་ཡང་ ཉེས་པ་འདི་ཡོད་དོ་ཞེ་ན།ཐོག་མ་མེད་པའི་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་རྣམ་པར་ཤེས་པར་སྨྲ་བ་རྣམ་པར་གནས་པ་ན། དེ་ལ་ཉེ་བ་ལྟ་བུར་གང་ཅི་སྣང་བ་དེ་བསམས་པའི་དོན་དུ་ཕྱོགས་སྔ་མ་འགོད་པ་ནི་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཐ་དད་པ་ཡིན་ན་གང་གིས་འཛིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ལས་ གཞན་རིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།གལ་ཏེ་དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྲེལ་པའོ། །དེའི་ཞེན་པའི་དབང་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་དམ་པ་ནི་འབྲེལ་པར་འཛིན་པ་མདོ་སྡེ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་བདག་ཅག་འདོད་པ་ཁོ་ནའོ། །ཐ་སྙད་དུ་ནི་སྔོན་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡང་དྲན་པ་འདི་སྐྱེས་སོ་ཞེས་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ལས་རྒྱུ་དང་ འབྲས་བུ་རྣམ་པར་གནས་པ་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།འདིར་བདག་གིས་མ་སྔོན་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། །འདི་ཉིད་ནི་དྲན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་རྟོགས་པར་ཡོད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཕྱི་རོལ་གང་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་བའོ། །རྣམ་ པར་ཤེས་པ་ནི་སྔར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་དུ་འཐད་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་འབྲས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་ནི་གཞན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ཕྱི་རོལ་མེད་པར་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྦྲང་བུའི་ཚོགས་ལ་དུ་བའི་བློ་དང་སྨིག་རྒྱུ་ལ་ནི་ཆུའི་བློ་བཞིན་ནོ། །ཕྱི་རོལ་གྱི་འབྲས་བུའི་ཕྱོགས་ ལ་ནི་དུ་བ་དང་ཆུ་མེད་པར་ཡང་དུ་བ་དང་ཆུའི་བློར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་པར་འགྱུར་རོ།
所得之自性亦然。若謂柱等為他所見,而二月等則不然,故唯有差別,則說”由他”。柱等非他所見,以唯見自體故,如前已說。 復說破除所得之他過難曰”云何”。信解時初智即柱等智。“彼”者謂柱。“某”者,謂柱等所得之智。“如是事中”者,謂于所得自性中。“一切相同性”者,如柱等智唯自體是所得自性,如是柱等與二月皆成不實。“知”者,謂柱等智。“彼智亦”者,謂因清凈執取之智亦然。因此,彼等柱等智亦應”如是”,即應觀察為從習氣所生。 若謂”汝亦有此過”,故說”無始”。如是唯識論安立時,于彼似近顯現者,為所思義立宗,故說”若”。“若異則誰能執取”者,謂離自體無知他故。“若彼”者,謂關聯。“由彼執著力”者,謂勝義非關聯執取經部,此即我等所許。世俗中由增上執著”憶念昔所經驗,此智生”故,安立因果之義。 此中有”我昔未見”當成。有通達”此即憶念”之義,于彼亦無能破。于外境有識果者,說彼等言。識由先見故,成識果者應理。“彼果”者,謂許為外果性,“異處”者,謂無外境而生故。如於蜂群有煙覺,于陽焰有水覺。于外果分中,無煙無水亦成煙水覺故成迷亂。
།ཕྱི་རོལ་ཞེས་མིང་ཙམ་བྱས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཕྱི་རོལ་ནི་བག་ཆགས་ཀྱི་སྟོབས་ལས་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །མིང་ཙམ་དེ་ཡང་འཇིག་རྟེན་པ་ཉིད་ཀྱིས་བྱས་པ་ཡིན་པས་སོ། །ཇི་ལྟར་རྨི་ལམ་མཐོང་བ་རྣམས་ཡུལ་ ཕྱོགས་གཅིག་ཉིད་ལ་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་པར་འགྱུར་ཏེ།དེར་ཕན་ཚུན་གཅིག་ལ་མཐོང་བ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་རང་གི་སྣང་བ་ཙམ་རིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་བདག་ཅག་གིས་མཐོང་བའི་རྨི་ལམ་དེ་ནི་འདིས་ཀྱང་ཡིན་ནོ། །གཅིག་ཏུ་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ཡང་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ སད་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱང་ཡིན་པ་ཉིད་དོ།།བག་ཆགས་དང་འབྲེལ་པའི་རྨོངས་པའི་སེམས་ཀྱིས་གཡོ་བ་སྟེ། རྣམ་པར་གྱུར་པ་ཡིན་གྱི་གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པ་འབའ་ཞིག་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་མིན་ན་སྟེ། གལ་ཏེ་བག་ཆགས་བྱེད་པ་པོ་མ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་འདི་ལྟ་བུའི་འགྲོ་བའི་བྱེད་པ་པོ་ གང་ཡིན་པ་དེ་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ།འོན་ཀྱང་རྟོགས་པ་དང་མི་ལྡན་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་རྣམ་པ་ཇི་ལྟར་འདི་འདྲ་བ་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་དབང་ཕྱུག་འདི་ནི་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ཉིད་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི། ཅི་ཐོད་ཐོད་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། འདི་ནི་རང་དོན་སྐྱེ་ བ་ལ་ཞེས་བྱ་བའོ།།གང་ལ་སོགས་པའི་དོན་སྐྱེ་བ་དེ་ལ་ཉེ་བར་བསྟན་པར་བྱེད་པའོ། །གཞན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་སྲིད་ཅིག་རུང་རུང་མ་བྱས་པ་དེ་སྲིད་དུ་ལོགས་པར་བྱ་བ་མི་ནུས་སོ། །འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་འདི་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཕྱིའི་དོན་དུ་སྨྲ་བ་དེའི་བསམ་པ་མཐར་ཐུག་པར་བསྐྱལ་བའི་དོན་དུ་འདི་བརྩམས་པ་ ཡིན་ནོ།།ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་འདི་བསྒྲུབ་པར་མི་ནུས་སྙམ་ན་ཤིན་ཏུ་ཞེས་བྱ་བའོ། །རྣམ་པར་དབྱེར་མེད་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རང་བཞིན་དང་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རོ། །བསྟན་ཟིན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་པ་ལ་སྔོ་སོགས་སྣ་ཚོགས་ཞེས་བྱ་བ་དེར་ རོ།།འོན་ཀྱང་རྟོགས་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ཉིད་དོ། །གཟུང་བ་ལ་སོགས་པ་བསལ་བ་ནི་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་དེ་ནི་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ཙམ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེའི་ཐ་སྙད་ལ་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཡོད་སྙམ་ན། ད་མེད་ཀྱང་ཞེས་གསུངས་སོ། །སྒྲོ་འདོགས་པའི་རྣམ་པ་བརྗོད་པ་ ནི་འདི་དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བའོ།།འོན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་པོའོ། །དེ་ཡང་སྟེ་གཞན་དེ་ཡང་ངོ་། །མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་འགོག་པའོ། །གལ་ཏེ་འབྲས་བུ་མཐོང་བས་རྟོགས་པ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་རང་དང་གཞན་དག་གིས་མཐོང་བའི་ཀ་བ་ལ་སོགས་པ་དག་ཀྱང་གཅིག་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་མི་ འགྱུར་རོ།།ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དུ་བ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་གསུངས་སོ།
“外境”將成為僅有名稱而已,因為外境並非由習氣力而成。此僅有名稱亦是世間所立。如夢中所見諸境,雖於一處現種種相,然彼此互不相見,因唯了知各自顯現故。即便如此,我等所見之夢亦為彼所見,亦有執著為一。 覺醒狀態亦復如是。由與習氣相連之愚癡心所動搖,是為變異,並非唯有勝性等存在。若非如此,即若習氣非為作者,則此等眾生之作者為誰?如何能現證了悟?然唯成無了悟。具了悟者何以不作如是事? 若謂”此自在天唯作示現,非為任意而為”,故說”于自利生起”。於何等義生起,即于彼作示現。“異處”者,謂未作任何適宜之事時,不能別作。“於此所說”即是此義。為究竟顯示外境論者之意趣而造此論。 若念”何故不能成立此義”,故說”極”。“雖無差別”者,謂能取所取自性及青黃等相。“已說”者,謂于”識中青等種種”之處。“然唯了悟”者,即是增上執著。非遮遣所取等,然彼唯是增上執著之義。 若念”其言說有何因由”,故說”雖無”。說增益相為”此如是”。“若”者,謂事物。“彼亦”即他彼亦然。“非”者,謂遮遣彼。若由見果而了悟,則自他所見柱等亦不應了悟為一。何以故?故說”煙等”。
།འོན་ཏེ་རང་དང་གཞན་གྱིས་མཐོང་བ་དག་ཉིད་སྤུ་ལྡང་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་རང་དང་གཞན་དག་གིས་མཐོང་བའི་ཀ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་། ཀ་བ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་མངོན་སུམ་ ཡིན་གྱི་གཞན་གྱིས་མཐོང་བར་བྱ་བ་ནི་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པའོ།།གཞན་གྱིས་མཐོང་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚད་མ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་གྱིས་མཐོང་བ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟའོ། །ཁྱད་པར་ཅན་སྔོན་པོའི་རང་བཞིན་དུ་མཐོང་བ་ལ་སེར་པོའི་རང་བཞིན་དུ་ཡང་ ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་འགྱུར་ན།ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཇི་ལྟར་སེར་པོའི་རང་བཞིན་དང་འགལ་བ་སྔོན་པོའི་རང་བཞིན་དུ་དམིགས་པ་ན་སེར་པོའི་རང་བཞིན་ཉིད་སེལ་བར་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་གཞན་གྱིས་དམིགས་པར་བྱ་བ་དང་འགལ་བ་རང་གིས་དམིགས་པར་བྱ་བ་ཉིད་དམིགས་པ་ན་གཞན་ གྱིས་དམིགས་པར་བྱ་བ་ཉིད་སེལ་བར་བྱེད་ཀྱི།ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དགོངས་པའོ། །ཕྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོགས་པ་བསུ་བའོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཡུལ་ཅན་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །མི་རིགས་པ་ཉིད་སྟོན་པ་ནི་གལ་ ཏེ་ཤེས་པ་དེར་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པར་འདོད་པའི་དམ་པའི་དོན་སྣང་ན།དེའི་ཚེ་འདིར་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཅི་ཞིག་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་མངོན་སུམ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ཡང་སྣང་བ་མེད་པར་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་དོན་ཞེས་བརྗོད་པ་དེའི་ཚེ་ཤེས་པ་དེས་མི་སྣང་བའི་དོན་རྟོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་བདག་གི་ཚུལ་ བརྒྱད་པ་ཙམ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དཔྱད་པའོ།།མི་སྣང་ན་ནི་མ་རྟོགས་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་པའོ། །སྔར་གོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྐྱེ་བའི་དུས་ན། དེ་ལས་རྔ་མ་ཉིད་ཇི་ལྟར་རྟོགས། ཕ་རོལ་པོས་བརྗོད་པ་ནི་དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་དངོས་པོ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་དོན་གྱི་ དངོས་ཡོད་མིན་པར་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན།དེའི་ཚེ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་དངོས་པོའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་མེད་པའི་དུས་ན། འབྱུང་བའི་དངོས་པོ་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པར་འགྱུར། དེའི་ཚེ་ནི་འབྱུང་བའི་དངོས་པོ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ ན།ཐམས་ཅད་དུ་ནི་ཞེས་སྨོས་སོ། །འདི་རྟོག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཅིག་ཉིད་དུའོ། །འདིར་ཕ་རོལ་གྱི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་ཞེས་སྨྲས་སོ། །འདི་ལ་ལན་ནི་དེ་ལྟ་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བའོ། །མཐོང་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དོགས་པ་བསུ་ནས། དེ་ལྟར་ཞེས་ལན་འདེབས་ཏེ། སྔར་གྱི་དུས་སུ་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། ། འོ་ན་ཇི་ལྟར་དེ་རྗེས་སུ་དཔོག་སྙམ་ན། དེ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། བལྟ་བར་བྱ་བ་ཉིད་དུའོ།
若自他所見之毛豎等被了悟為一,則自他所見柱等及柱等之本性雖為現量,然他人所見非為現量。“他人正見”者,此為答覆。“正因此故”者,謂因無量故。對他人所見生疑。若於特殊青色本性之見生起黃色本性之疑,然實不生疑。故如同了知青色本性時即遮除與之相違之黃色本性,同理,了知自己所緣時即遮除與之相違之他人所緣,而非生疑,此為意趣。 “后”者,為迎疑。“非”者,顯示識之境非一切處皆為隱蔽境。為顯其不應理,若謂彼識中顯現所許之勝義諦,則此中何為隱蔽?反成現量而已。若又說無顯現之隱蔽境,則謂彼識能了知不顯現之義,此僅為第八理趣而已,此為觀察。意趣為:若不顯現則唯是未了知。 “先已了知”者,于比量生起時,如何了知彼即為尾?對方所說”彼性”者,未來事物之比量如何非實有?爾時,未來事物之比量若不存在,如何了知未來事物?彼時未來事物實不存在。若謂于未來無有比量,故說”一切處”。“此分別”者,謂為一。此中對方說”他人隱蔽”。對此答覆為”如是性”。對”因見故”等迎疑后,以”如是”答覆:于先時實有。若念”云何推度彼”,則說”如是”,謂為所見。
།ཡོད་ཅེས་ཇི་ལྟར་ཤེས་ཞེས་དྲིས་པ་འདི་ལ་གཞན་གྱིས་ཞེས་ལན་བརྗོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་མི་རུང་ངོ་། །དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་ནོ། །ཕན་ཚུན་བསྟེན་པ་ཉིད་སྟོན་པ་ནི་གཞན་དང་ཐུན་མོང་བའི་ཡོད པ་ཉིད་འཛིན་པའོ།།འོན་ཏེ་ཉེས་པ་འདི་རྣམ་པར་ཤེས་པར་སྨྲ་བ་ལ་ཡོད་པ་ཉིད་དོ་སྙམ་ན། གཞན་དུའང་ཞེས་བྱ་བའོ། །རྟོགས་པ་འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་རང་གི་རང་བཞིན་རིག་པ་ཅན་ཞིག་ཡོད་ཀྱི་གཞན་དང་ཐུན་མོང་བར་ཞེན་པ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ཁོ་ན་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ གཞན་གྱིས་རིག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུའོ།།བཟློག་པ་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་གྱིས་རིག་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་ཡང་ངོ་། །ཕྱོགས་གཉིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བལྟ་བར་བྱ་བ་དང་། བྱ་བ་མ་ཡིན་པར་རོ། །གཞན་གྱིས་དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་གླང་པོ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་འཇིམ་དུམ་ལ་ སོགས་པ་མ་རྟོགས་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ངོ་།།ཕ་རོལ་ཉིད་དོགས་པ་བསུ་བར་བྱེད་པ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གཞན་གྱིས་མ་རྟོགས་སོ་ཞེས་རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །བཟློག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་གྱིས་རྟོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་ ཡང་ངོ་།།ཡང་སངས་རྒྱས་པའི་དོགས་པ་བསུ་བ་ནི། བཟློག་པ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། བདག་གིས་མཐོང་བ་གང་ཡང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་གཞན་གྱི་རིགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལའོ། །ཇི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕ་རོལ་པོའིའོ། །ད་ནི་གྲུབ་པའི་མཐའ་འཆའ་བ་ནི་གཅིག་ཉིད་དང་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་རང་ དང་གཞན་གྱིས་མཐོང་བ་ཅིག་མ་ཡིན་ན།ཇི་ལྟར་གཞན་ཡང་སྤུ་ལྡང་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་འདྲ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་སྙམ་ན། འདྲ་བ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཀྱང་ཞེས་གསུངས་སོ། །མ་མཐོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གླང་པོ་ལ་སོགས་པ་མ་མཐོང་བ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་བདེ་བླག་ཏུ་གནས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །གལ་ ཏེ་འདི་ཞེས་བྱ་བ་གླང་པོ་ལ་སོགས་པ་དོན་ཡིན་ལ།དེའི་ཚེ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། །གཞན་པ་ཕྱིའི་དོན་དུ་སྨྲ་བས་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་གྱིས་མཐོང་བ་ཡང་མེད་དེ་དེས་ན་འདི་ནི་དོན་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་དོན་དུ་གཉེར་བས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆེན་པོ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཉེ་བ་དང་རྒྱང་རིང་ པོ་ན་གནས་པ་དག་ཉེ་བར་འགྲོ་བ་ཐུན་མོང་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བས་དེ་དོན་དུ་མ་ཡིན་ནོ།།གཞན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་གྱིས་མ་མཐོང་བ་ཉིད་ཅེས་རྗེས་སུ་དཔོག་པའོ། །ལྟ་བ་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་གྱིས་ཀྱང་མཐོང་བ་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནོ། །ཡང་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པ་གཞན་གྱིས་རིག་ པར་བྱ་བ་ཉིད་འགོག་པའོ།།ཇི་ལྟར་རྗེས་སུ་སྣང་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་ལྷག་པར་ཞེན་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསལ་བའི་ཕྱིར་རོ།
對於”如何知其存在”的問詢,他人所作之答覆亦不應理。“彼亦”者,謂他。顯示相互依存者,即執著與他共同之存在性。若念此過唯識論者確有,則說”於他處亦”。“此了知”者,謂各自有其自性之了知,而執著與他共同則為錯亂。“如其性”者,謂為他人所了知性。“于相違亦”者,謂于”非他人所了知”此說亦然。“二方”者,謂可見與不可見。 “他人如是”者,雖未了知泥團等為象等之自性,然亦如是。對方迎疑說”由比量”者,謂非由比量了知他人未了知。“相違”者,于”他人了知”此說亦然。復有佛教徒迎疑:“于相違”者,謂于”我所見即他人所知”此說。“云何”者,為對方之語。今立宗者,謂”一性”。 若自他所見非一,云何他人亦成如是毛豎等性?故說”由相似之比量亦”。“未見”者,謂未見象等及隨順安樂住等。若”此”為象等之義,則他人亦應見。外境論者雖許他人見,然他人見亦無,故此非義。“彼所求”者,由大所求性,近處遠處諸人共同趨近成相違過,故非彼義。“於他”者,謂推度他人未見性。“彼見”者,謂具”他人亦見”之相。“或”者,謂以異門遮遣他人所知性。“如隨顯”者,謂如增上執著。“故成如是”者,謂因明顯故。
།རིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྲས་བུའོ། །ཐོབ་པ་ནི་འཛིན་པ་ལ་ཡང་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསམས་ནས་བཤད་པ་ནི་ཡང་ན་ཞེས་བྱ་ བའོ།།ལྷག་མ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་དོན་གཞན་ནི་ལྷ་དབང་བློ་ལ་སོགས་པ་གཞན་དག་གིས་བཤད་པ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་གཟུང་བ་ལ་སོགས་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ན། འོ་ན་དེ་དག་ཅི་འདྲ་བ་ཡིན་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བས་ཏེ་འོན་ཀྱང་ངོ་། །དེ་ནི་བདག་པོ་དེ་ཉིད་ལས་ཞེས་བྱ་བ་རང་བཞིན་ལས་ཞེས་ཉམས་པའོ། །དེ་དག་ ནི་གཟུང་བ་ལ་སོགས་པའོ།།སྣ་ཚོགས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་གཟུང་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་ཇི་ལྟར་སྣང་། གཟུང་བ་ལ་སོགས་པར་གསལ་བ་ཡང་ཕ་རོལ་གྱིས་ཁས་བླངས་པས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཐ་དད་པ་སྣང་ཡང་བདག་གཅིག་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་གཞན་དུ་མངོན་པར་འདོད་པ་ལ་ཡང་དག་ པས་ཐ་དད་པ་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐ་མི་དད་པའོ། །མི་སྣང་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུང་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ནི་ཐ་དད་པ་ཁོ་ནར་སྣང་བར་ཇི་ལྟར་དེ་དག་ཐ་མི་དད་ཅེས་བསམ་པའོ། །གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སུན་འབྱིན་པ་གཞན་བརྗོད་པའོ། །ཐ་དད་པ་དེ་དག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གཟུང་བ་ ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པའོ།།གསལ་བ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་དང་ལྷན་ཅིག་ཐ་མི་དད་པའོ། །བརྗོད་ཟིན་པའི་དོན་ཉིད་གསལ་འདེབས་པ་ནི། ཇི་ལྟར་བདག་གསལ་བ་དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་གསལ་བར་ཁས་ལེན་ན། བདག་བཞིན་དུ་ཡོད་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །རྣམ་པ་ རྣམས་ཀྱང་མ་ཡིན་མོད་ཅི་སྐྱོན་སྙམ་ན།བཤད་པ་དེས་ན་མཐའ་དག་ཅེས་བྱ་བའོ། །བདག་གི་རང་བཞིན་དུ་གསལ་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་ལ། རྣམ་པ་རྣམས་ཀྱང་གསལ་བའི་རང་བཞིན་དུ་ཡོད་པ་ཡིན་ན་དེ་དག་ཀྱང་བདག་ཏུ་འགྱུར་རོ། །སུན་འབྱིན་པ་གཞན་ཡང་བརྗོད་པ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡང་ ཞེས་བྱ་བའོ།།འོན་ཏེ་བདག་ཉིད་ལ་ཞེས་བརྗོད་དོ་སྙམ་ན། འཁྲུལ་པ་པས་བྱ་བ་གཞན་གྱིས་འཁྲུལ་པ་མེད་ན་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་ལ། གས་པ་ནི་བཟློག་བྱ་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐ་དད་པ་འདི་ནི་ཇི་སྲིད་དུ་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་དེ་སྲིད་དུ་བཟློག་བྱ་ཉིད་དུ་མི་འགྲུབ་ལ། བཟློག་བྱ་ཉིད་དུ་གྲུབ་ན་ཡང་ འཁྲུལ་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྲུབ་པས་ན་ཕན་ཚུན་བསྟེན་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་ཇི་སྲིད་དུ་བཟློག་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་མ་གྲུབ་པ་དེ་སྲིད་འཁྲུལ་པར་མི་འགྲུབ་ལ། བཟློག་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱང་ཇི་སྲིད་དུ་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དུ་དེས་ན་བཟློག་པ་ལ་གལ་ཏེ་བཟློག་པའི་དོན་དུ་མི་འཇུག་པ་དེ་སྲིད་མི་འགྲུབ་ལ་ཞུགས་པ་ན་ཡང་ བཟློག་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འཁོར་ལོར་འགྱུར་རོ།།འོ་ན་དུ་མར་སྣང་བ་ཉིད་དོན་དམ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མྱོང་བ་མ་ཡིན་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། །དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དུ་མ་ནིའོ།
“合理”者,謂果。思及”得”于執取中亦有而說”或”者。“余”者,謂其他義為提婆菩提等諸人所說。若執取等非無,則彼等為何等性?故說”若”者,然而。“彼即從主”者,從自性而衰損。“彼等”者,謂執取等。“種種”者,云何顯現為執取等自性?執取等顯現亦為對方所許而說。 若雖現為差別然為一體,爾時于欲顯為他者,實無差別性。“彼”者,謂無差異。“雖不顯”者,謂執取等行相唯現為差別,云何彼等無差異耶?“若”者,說其他破斥。“彼等差別”者,謂執取等行相。“明顯及”者,謂與自性無差別。 明示已說之義:若如自性明顯,一切行相亦許為明顯,則如自性當成實有。若念行相非有何過?故說”是故一切”。自性為明顯之自性,諸行相亦為明顯之自性,則彼等亦成為自性。復說其他破斥曰”錯亂亦”。 若念說”于自性”,則錯亂者說”若無他人錯亂”等。“破除性”者,此差別乃至未成立,破除性即不成立;若破除性成立,則錯亂性不成立,故為相互依存。如是,乃至破除性未成立,錯亂不成立;破除性亦乃至錯亂性未成立則不成立。故於破除,若不入破除義則不成立,若入亦因是破除性故成輪迴。 若念種種顯現即勝義,則說”非經驗”。“彼”者,謂多性。
།དེའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཅིག་གི་ནང་དུ་འདུས་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་ཡང་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་དེའི་ནང་དུ་ ཞེས་བྱ་བའོ།།གང་གི་ཕྱིར་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་གཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ངག་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཡིན་ན། །དུ་མ་ནི་མེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ཉིད་དགག་པ་དང་འབྲེལ་གྱི་སྔ་མ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ན་ནི་མཐའ་དག་གཉིས་མེད་པ་ཁོ་ན་སྟེ། ཐ་དད་པ་ནི་སྣང་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐ་མི་དད་པའི་རང་བཞིན་ནོ། །འདིས་ནི་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ལ། ཐ་མི་དད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གསལ་བ་ཙམ་མི་བདེན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །འོན་ཏེ་གོམས་པ་འདི་ནི་བཟློག་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་བདེན་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན། གོམས་པར་བྱེད་པ་ཞེས་ གསུངས་སོ།།གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའི་རྩོད་པ་ལ་འདོད་པ་ནི་ནང་གི་རྒྱུ་ཙམ་ཞིག་ཅེས་བྱ་བའོ། །ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཁྱབ་པས་སོ། །རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པར་ནི་བག་ཆགས་ལས་མ་གཏོགས་པ་ནང་གི་རྒྱུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཞེས་བྱ་བ་གཞན་གྱིའོ། །དེ་དང་ཞེས་བྱ་བ་དང་པོ་མཐོང་བ་དང་ མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་མཐོང་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དང་པོ་མཐོང་བ་མེད་པར་འཁྲུལ་པ་ནའོ། །དེའི་ཚེ་འཁྲུལ་པ་ཐམས་ཅད་མཐུན་པ་མཐོང་བ་ལས་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཏེ། ཆོས་མཐུན་པ་མཐོང་བ་མེད་ཀྱང་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདི་འགོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའོ། །རང་གི་བདག་ ཉིད་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཞིན་གཅིག་ལའོ།།ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་དུ་ཆུག་མོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཚད་མ་དང་གཞལ་བྱ་དང་འབྲས་བུ་རྟོགས་པ་པོ་རྣམས་སོ། །ཡང་ཇི་ལྟར་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་རིགས་པ་ཡང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ལྟར་རྣམ་པར་གཞག་ཅེ་ན། སྔོན་པོའི་རྣམ་པའམ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ཞེས་བྱ་བ་ བདེ་བ་ལ་སོགས་པའོ།།འདི་ལ་གྲུབ་པའི་མཐའ་པས་བརྗོད་པ་ནི། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཇི་ལྟར་འཛིན་པ་རྣམས་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ཡིན། འདི་ལ་གཞན་གྱི་ལན་ནི་རང་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའོ། །གྲུབ་པའི་མཐའ་པས་འདྲི་བ་ནི་གསལ་བའི་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཞན་ལན་འདེབས་པ་ནི་ལྐོག་ཏུ་ཞེས་ བྱ་བའོ།།འདི་ལ་གསུངས་པ་ནི་གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ནི་གཞན་གྱི་སྟོབས་ཁོ་ནས་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པ་ཡིན་རང་གི་ངོ་བོས་ནི་དེ་དག་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །མིག་འཇུག་ཀྱང་སྔོན་པོ་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པར་མི་བྱེད་ལ་མིག་ མ་ཞུགས་ཀྱང་སྔོན་པོ་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པ་སྲིད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཉིད་སྟོན་པ་ནི་འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བའོ།
若謂”彼”者因攝於一故亦了知差別,對此所說即”于彼中”。由於種種行相一之語已圓滿,故”多性即無”者,此與否定相關,前者則不然。此中非說一切皆無二,亦非說差別不顯現。 其中”非”者,謂無差異之自性。此說非差別亦非無差別,唯顯現不真實。若謂此習氣因不能遮除故定為真實,故說”習行”。 對”若”之諍論,所許為”唯內因”。一切識遍故。夢等中除習氣外無內因。“何者”謂他者。“彼與”者,謂與初見相同故。“若非如是見”者,謂無初見而錯亂時。爾時一切錯亂皆從同類見,云何無同法見亦可有?為遮此說”非”。 “于自體”者,謂於一面。“且許無差別”者,謂量、所量、果及了知者。複次,如何藍等正理亦如樂等安立?故說”藍色行相或”。“彼”者,謂樂等。 對此宗論者說:如何於樂等諸執取成為自性?對此他人答”自身”。宗論者問”明顯”。他人答”隱蔽”。對此所說”若爾”。若謂藍等唯由他力非隱蔽,自性非彼等隱蔽,為顯此說”若”。眼雖入亦不使藍色非隱蔽,眼雖不入藍色非隱蔽亦可有,為顯此義故說”如是”。
།གལ་ཏེ་ཡུལ་དེ་མི་སྣང་ན་དེའི་ཚེ་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཡུལ་དེ་མི་སྣང་ན་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པ་ཁོ་ནའོ་སྙམ་ན་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །མིག་ལ་ སོགས་པ་ལས་བྱུང་བར་མངོན་པར་འདོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེའིའོ།།གཞན་དུ་སྣང་བ་བག་ཆགས་ཀྱི་རྒྱུ་ཅན་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་གཞན་དུ་སྣང་བར་འདོད་པའི་སྣང་བ་ལ་ལྟོས་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོར་སྣང་བ་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ་ཡང་བག་ཆགས་ཀྱི་རྒྱུ་ཅན་དུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །སྣང་བ་ཉིད་ ལས་ཤེས་སོ་སྙམ་ན་སྣང་བ་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ།།གལ་ཏེ་སྣང་བར་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཏེ་དངོས་པོ་གཞན་དུ་གནས་པ་ལ་རྣམ་པ་གཞན་དུ་འགྱུར་ན། དེའི་ཚེ་བརྟེན་པ་གང་ལས་ཡིན་ཏེ། འགའ་ལས་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ། །རང་གི་ངོ་བོས་སྣང་བར་འདོད་པ་ལས་གཞན་པའི་སྣང་བ་མིག་ལ་ སོགས་པ་ཉེས་པའི་རྒྱུས་སྐྱེད་པར་འདོད་པ་སྟེ་དེ་བཞིན་ནོ།།གལ་ཏེ་ཤེས་པ་མེ་ལོང་ལྟར་ཤིན་ཏུ་གསལ་བ་ཡིན་ན། དེའི་ཉེ་བར་གཞག་པ་ཉེ་བར་གནས་པའི་གཟུགས་བརྙན་འཇོག་པའི་ཕྱིར་ན་མིག་ལ་སོགས་པ་སྣང་བར་ཐལ་ན་དེ་ནི་སྣང་བར་མཐོང་བ་ཡང་མེད་དེ་དེས་ན་མེ་ལོང་ལྟར་སྣང་ བ་མ་ཡིན་ནོ།།ཐལ་བ་ཉིད་བསྟན་པར་བྱེད་པ་ནི་མེ་ལོང་ལ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཅི་མེ་ལོང་སྣང་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་མིག་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྒྱ་ལམ་སངས་རྒྱས་ཁས་ལེན་པ་དེ་ལ་སྨྲས་པ་ནི་མེ་ལོང་ལ་སོགས་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེར་བཤད་པའི་རྣམ་པ་ཆེན་པོ་མ་ ཡིན་པར་མཐོང་བར་འགྱུར་ཏེ།ཆེན་པོ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་སྣང་མོད་ཅི་སྐྱོན་ཞེ་ན། དེས་ན་ཞེས་གསུངས་སོ། །རེ་ཞིག་ཁ་དོག་ནི་ངེས་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན་ལིང་ཏོག་ཅེས་སྨོས་སོ། །གང་གི་ཚེ་ལིང་ཏོག་དང་རབ་རིབ་ལ་སོགས་པས་མིག་རྣམ་པ་གཞན་དུ་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་དེར་ཤར་བའི་མདོག་ཀྱང་ རྣམ་པ་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་དེའི་སྒོ་ནས་ཡུལ་དེའི་མདོག་ཅན་དུ་ཇི་ལྟར་ངེས་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །གལ་ཏེ་མིག་གི་འོད་ཟེར་མིག་འབྲས་ནས་འཐོན་ནས་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་ལ་ཞུགས་པ་ནི་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་རང་གི་རང་བཞིན་དུ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། ། གསལ་བར་བྱེད་པས་ན་སྒྲོན་མ་སྟེ་མིག་གི་སྣང་བའོ། །དེ་དང་འབྲེལ་པ་ལས་གལ་ཏེ་ངོ་བོ་ཁྱད་པར་ཅན་སྐྱེ་ན། དེའི་ཚེ་སྒྲོན་མ་དང་འབྲེལ་པའི་གཟུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་རིག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་སྒྲོན་མ་དང་འབྲེལ་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་འཛིན་པར་བྱེད་པ གཞན་འདོད་ན་དེའང་ཐུག་པ་མེད་དེ།དེ་ཡང་བཤད་ཟིན་པའི་ཉེས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་གཟུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་རིག་པ་ཡོད་པ་ན་དེའི་ཚེ་འོད་ཟེར་དེ་དག་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ།
若謂”若彼境不顯現時即為非隱蔽”,則說”若”。即從眼等所生而欲顯現者之境。若異相顯現是習氣所生,爾時依于欲異相顯現之顯現,自性顯現成為他性,復為習氣所生之義。 若謂從顯現即可知,則說”顯現是量”。若顯現錯亂,于實際安住一法而成異相,爾時依於何者?實無所依。除自性慾顯現外之顯現,許由眼等過失因所生,如是。 若識如鏡極明凈,則因其所立近住之影像安立,應成眼等顯現,然不見彼顯現,故非如鏡顯現。為顯此過失說”于鏡中”。若許鏡為顯現因,如是眼等亦然,對此百分之一佛所許者說”如鏡等”。 將見非如彼所說大相,雖現為非大,有何過失?故說”是故”。若謂且色當定,則說”翳”。當眼為翳等所變異時,其所生色亦成異相。故由此如何決定彼境為具彼色?此為語義。 若眼光從眼球出而入于大等色,即能執取大等自性。因能明顯故為燈,即眼光。若從彼關聯生特殊體性,爾時不能了知與燈關聯之色自性。若許于與燈關聯之色等亦有其他能執取,則彼無窮盡,因有已說過失故。若有了知色自性,爾時彼等光明為能執取,實非。
།དེས་ན་སྐྱེས་པ་ཙམ་ལས་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ།།རྒྱུ་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་ན་ཉེས་སྙམ་ན་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱིས་གསུངས་སོ། །དེའི་རྣམ་པ་ཙམ་གྱིས་ཡུལ་ཡིན་ན་ཡང་ཉེས་པ་བརྗོད་པ་ནི་དེའི་རྣམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཉི་ག་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་སྐྱེད་བྱེད་དང་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་པ་ལའོ། །མྱོང་བ་ཉིད་ དམ་ཞེས་བྱ་བར་རང་རིག་པ་དང་།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་རང་རིག་པ་མ་ཡིན་ན་ཡང་ངོ་། །རྟོགས་པ་དང་གཞན་པའི་གནས་སྐབས་མི་རུང་བ་ཉིད་བརྗོད་པ་ནི་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གྲངས་ཅན་གྱི་ལྟ་བ་ལ་ནི་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པ་བློ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གལ་ཏེ་བློའི་རང་བཞིན་རྟོགས་ན་དེའི་ཚེ་སེམས་ཡོད་པ་ གཞན་གྱིས་ཅི་བྱ།དོན་མེད་པའི་ཕྱི་རོལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བློའི་རང་བཞིན་རྟོགས་པ་ཉིད་ལས་དོན་གནས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་བློའི་རང་བཞིན་མ་རྟོགས་ན། དེའི་ཚེ་ཡང་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་ཡུལ་རྣམ་པར་འཇོག་པར་མི་ནུས་ཏེ་རྣམ་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་མ་རྟོགས་པའི་བློ་ཉིད་ ཀྱིས་ཡུལ་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་ཅེ་ན་མ་རྟོགས་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ།།རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་རྣམ་པར་གཞག་པའི་ཡུལ་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ། །བློ་ནི་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་རང་ཉིད་མ་ཤེས་པར་ཇི་ལྟར་ཡུལ་ཤེས་པར་བྱེད་པར་འགྱུར། གལ་ཏེ་བློའི་རང་བཞིན་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན་ནི་དེ་ཉིད་ དེའི་རང་བཞིན་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ།སེམས་པ་ཡོད་པ་གཞན་གྱིས་ཅི་བྱ་བ་སྙམ་དུ་དགོངས་པའོ། །དེ་ལྟ་ན་ཚད་མ་དང་འབྲས་བུ་དག་གཅིག་ཏུ་ཇི་ལྟར་འཐད་སྙམ་ན་བྱ་བ་གཞན་དང་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་པའི་རྣམ་པའོ། །ད་ནི་གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བཤད་པར་བྱ་བ་ སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོའི་གཞུང་ཉེ་བར་དགོད་པའོ།།དེ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡུལ་གྱི་ཤེས་པ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པར་རོ། །འདི་ཉིད་འཆད་པ་ནི་ཡུལ་གྱི་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འོན་ཏེ་དྲན་པས་ཡུལ་དུ་བྱས་པའི་སྣང་བ་འདི་ནི་དོན་ཉིད་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན་དོན་དང་སྣང་བ་གཅིག་པ་ཉིད་ཡིན་ ནའོ།།དེ་ཉིད་ལ་དེ་ནི་འདི་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ངེས་པ་དང་། དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་མ་ངེས་པའོ། །ཆ་གཉིས་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྲ་མོ་དང་ཕྲ་མོ་མ་ཡིན་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །འདིའི་ལམ་ནི་འདི་ནི་ཕྱིས་ཞེས་བྱ་བའོ། །འོ་ན་ཤེས་པ་ཡོད་པར་ཇི་ལྟར་ འགྲུབ་སྙམ་ན་དེ་ལ་ཞེས་གསུངས་སོ།
故應說”僅從生起”。如是則成一切識具諸相之過。若謂因性即是境則有過,故說”因性”。若僅以其相為境亦有過失,故說”以其相”。“二者”指其能生及能安立。“即領受”指自證,若非如是無自證亦然。 說”若”者,表明了知與其他狀態不應理。數論見中,具相即是覺。故若了知覺之自性,爾時何需其他心?“無義之外境”者,因從了知覺之自性即成立境存在故。若不了知覺之自性,爾時亦不能以了知自性安立境,因離相故。 若謂以未了知之覺安立境,故說”未了知者”。了知即所安立境之因非是。覺為能知,自身未知如何能知境?若謂了知覺之自性,則彼即是了知其自性,意謂何需其他思維。 如是量果二者如何應理為一?故說”與其他作用”。“彼”即識相。今以”複次”等闡釋陳那論師之論。“與彼無別”即與境之識無別。解釋此即”境之識”。若謂憶念所取之顯現即是義,則義與顯現為一。 于彼,“此是如是顯現”即如是相之決定,及如是相之未定。“二分”即微細與非微細之相。此道即”此後”。若謂如何成立有識,故說”于彼”。
།ཇི་ལྟར་དོན་ཤེས་པ་སྟེ་གསལ་བའི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་ན། དོན་གྱིས་གོ་བས་ཤེས་པ་ཡོངས་སུ་རྟོགས་པ་དེ་བཞིན་དུ་དྲན་པ་གཞན་དུ་མི་འཐད་པར་ཏེ། དྲན་པར་དོན་གསལ་བ་གཞན་དུ་མི་འཐད་པས་ཀྱང་དྲན་པ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་པ་རིག་པ་མ་ཡིན་ལ། ཤེས་པ་དེ་ལ་ཚུལ་གཉིས་ཀྱང་ཡོད་ན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་གཉིས་ཀ་མྱོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པས་བསྒྲུབ་པོ་སྙམ་ན། གཏན་ཚིགས་ཐེ་ཚོམ་ལ་བརྗོད་ཕྱིར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །སུན་འབྱིན་པ་གཞན་ཡང་བརྗོད་པ་ནི་གཏན་ཚིགས་དཔེ་ལ་ཞེས་བྱ་བའོ། །བྲམ་ཟེ་དག ཅེས་བྱ་བ་བརྗོད་པ་དེ་ནི་མི་རིགས་སོ་ཞེས་འབྲེལ་ཏོ།།སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པ་ནི་ཤེས་པ་ལའོ། །དུང་དཀར་པོ་ལ་སེར་པོར་ཤེས་པའོ། །དེ་ལ་ཡང་ཁྱེད་ཀྱིས་དམ་བཅས་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱི་གནོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི་དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ངེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དྲན་པའོ། །ངེས་པའི་རྣམ་པ་ཉིད་ བརྗོད་པ་ནི།དེ་དེ་ལྟ་བུར་སྣང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འོན་ཏེ་ཡུལ་ཤེས་པའི་ཤེས་པ་རང་བཞིན་ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་སྙམ་ན་ཡུལ་ཤེས་པ་ལ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །རྒྱུ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡུལ་ཤེས་པའི་ཤེས་པ་རྒྱུ་ཡིན་པས་སོ། །ཉམས་མྱོང་བ་ཡང་དེ་ལྟ་བུར་ཞེས་བྱ་བ་དོན་གྱི་རྣམ་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡང་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་ཤེས་པའི་ཤེས་པ་དྲན་པའི་མཚན་ཉིད་ལ་སྣང་བའོ།།དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསལ་བར་རོ། །དེ་ལྟར་སྣང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་གསལ་བར་རོ། །གལ་ཏེ་དྲན་པ་ལ་སྣང་བ་འདི་དོན་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་སྐྱེས་བུ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །སུན་འབྱིན་པ་གཞན་ཡང་བརྗོད་པ་ནི་ བདག་ལ་རྟག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བའོ།།དེ་ལྟ་ཡིན་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་ལ་འབྲེལ་བ་ཉིད་ནའོ། །བདག་ལ་འབྲེལ་པའི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བརྗོད་ཀྱང་གཞན་གྱིས་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་མ་ཡིན་པར་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་བརྗོད་ཀྱང་ངོ་། །གཞན་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་གི་དྲན་ པ་ལས་གཞན་ནོ།།འདི་ནི་གཅིག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདིས་རྟོགས་པ་གང་ཡིན་པ་ཉིད་ངས་རྟོགས་སོ་ཞེས་རྣམ་པ་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ནི་སྐྱེས་བུ་དེ་གཉིས་ལ་མི་འགྱུར་ཏེ། དོན་དེ་ནི་སོ་སོར་བདག་ཉིད་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་མཚམས་སྦྱོར་བར་མི་འགྱུར་སྙམ་ན། སེམས་དེ་གཉིས་ནི་ཞེས་གསུངས་ སོ།།འདིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཆད་པ་པོ་དང་ཉན་པ་པོའི་སེམས་དག་ལའོ། །གཞན་ལ་གནས་པ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་གྱིས་མ་བརྗོད་ཀྱང་འདྲ་བ་དང་དངོས་པོར་གྱུར་པ་ཡོད་པས་ན། རང་གི་རྟོགས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་རྒྱུན་གཞན་ལ་ཡང་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་ཉིད་འཆད་པ་ནི་གལ་ ཏེ་བདག་གིས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བའོ།
如同對境了知即為最勝明瞭時,由境所生解而遍知識,如是憶念於他不應理,因憶念中境明於他不應理故,亦是了知憶念。識非能知,若彼識亦有二相則不然,因二相皆無領受故。 若謂由比量成立,故說”因相疑故說”。復說其他破斥,即”因相於喻”。所說”婆羅門等”,與”不應理”相連。“髮絲等”指于識。謂白螺為黃之識。于彼亦顯汝之立宗即現量所違,故說”于彼”。“決定”即憶念。說決定相即”彼如是顯現”。 若問境識之識自性云何,故說”于境識”。“由因性”者,謂境識之識為因故。“領受亦如是”即成為境相。“彼亦”即境識之識現於憶念相中。“如是性”即明瞭。“如是顯現”即不明瞭。若憶念中此顯現是境,爾時他人亦應了知。 復說其他破斥,即”於我恒時”。“如是有”即於我相屬性。雖說於我相屬之樂等,他人不能了知。“非如是亦”即雖不說亦然。“他性”即異於我之憶念。“此一”即此所了知即我所了知,如是了知于彼二人不成,因彼義各自體性差別故。 若問何故不能相連,故說”彼二心”。“此中”即于說者聞者二心。“住於他亦”即雖他未說,由相似及事物性故,隨順自了知於他相續中亦當了知。解釋此即”若我亦”。
།མི་བདེན་པ་བརྗོད་པའི་དུས་ན་ཉན་པའི་བློ་དོན་དང་བྲལ་བ་ཡིན་མོད། དེ་ལས་ཅིར་འགྱུར་སྙམ་ན་ཇི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བའོ། །མི་བདེན་པ་བརྗོད་པའི་དུས་ན་ནི་སྨྲ་བ་པོའི་སེམས་ལ་དེ་འདྲ་བའི་དོན་སྣང་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཉན་པ་པོས་སྨྲ་བ་པོ་ལ་དེ་འདྲ་བའི་ སྣང་བ་ཡོད་དོ་ཞེས་པར་བྱེད་དོ།།རྣམ་པ་གང་གིས་ཤེས་པ་གཉིས་སྔོན་པོ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཆ་གཉིས་ལ་དམིགས་སྙམ་ན། སྔོན་པོར་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་འཆད་དེ་ཆ་གཅིག་གོ། །ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟོགས་པའི་བདག་ཉིད་དེ་ཆ་གཉིས་པའོ། །གཞན་དག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྲམ་ ཟེ་ལ་སོགས་པས་སོ།།ཇི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔོན་པོའི་ཤེས་པའོ། །འབའ་ཞིག་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་དང་བྲལ་བར་རོ། །དོན་གྱིས་གོ་བས་བརྟགས་པ་དེ་ལྟར་ནི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་སུ་ཡང་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ལྟ་རེ་ཞིག་གཞག་སྟེ། དོན་གྱིས་གོ་བས་ཡང་མི་སྲིད་དོ་ཞེས་ གསུངས་པ་ནི་དོན་གྱིས་གོ་བ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ།།འོན་ཏེ་དོན་གྱིས་གོ་བས་བློ་ཐ་དད་པར་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་དེའི་ཉེས་པ་ཅི་ཡོད་སྙམ་ན་དོན་གྱིས་གོ་བས་ཞེས་སྨྲས་སོ། །ཡང་ཇི་ལྟར་དེ་ངེས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་སྙམ་ན། གང་གི་ཕྱིར་རྟོགས་པར་བྱེད་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་བརྗོད་པ་ནི་གཟུགས་ལ་ སོགས་པར་ཞེས་བྱ་བའོ།།རྐྱེན་ཐ་དད་པས་ཞེས་བྱ་བ་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་ནི། གྷ་ཉའི་རྐྱེན་ཡིན་ལ་བློ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ནི་ཀྚི་ནའི་རྐྱེན་ཡིན་ནོ། །འདི་ཉིད་སྡུད་པ་ནི་ཀྚི་དང་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །དོན་ཐ་དད་པ་ཡིན་ན་ནི་གྷ་ཉའི་རྐྱེན་གྱི་མཐའ་ཅན་རྟོགས་པ་དེས། ཀྚི་ནའི་རྐྱེན་གྱི་མཐའ་ཅན་གྱི་བློ་འཆད་ པ་སྟེ་བློ་ནི་རྟོགས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར།འོ་ན་སྔོན་པོའི་བློ་ཞེས་ཐ་དད་པར་ཇི་ལྟར་སྟོན་སྙམ་ན། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའོ། །དེའི་རྣམ་པ་ཉིད་རྗེས་སུ་རྟོག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའོ། །ཕྱི་མའི་ཤེས་པས་ཞེས་བྱ་བ་ ནི་སྔོན་པོའི་ཤེས་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་བྱུང་བ་འདི་ནི་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་སོ།།ཐ་དད་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟོགས་པའི་བཟོས་སྤྲུས་པས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་ཚད་མས་གྲུབ་པར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས། གཞན་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པ་འགོག་པར་འགྱུར་ བ་ཡིན་ནོ།།འདི་ཉིད་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་ནི་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འོན་ཏེ་དེ་ནི་ཚད་མས་གྲུབ་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བློ་ཉིད་དགག་པར་བྱའོ་སྙམ་ན་དེ་ལ་རེ་ཞིག་ཅེས་བྱ་བའོ།
在說不實之時,聽者之心雖離於義境,若問由此將成何,故說”如何”。說不實之時,說者心中並無如是義境顯現。即便如此,聽者仍認為說者有如是顯現。 若問以何相二識緣于青色領受之二分,“青色顯現”即說境相,是第一分。“識”即了知自性,是第二分。“他等”即婆羅門等。“如何”即青色之識。“唯”即離於境相。如是由義所生推度,無有任何隨行者。且暫置如是隨行,由義所生亦不可能,故說”由義所生”。 若問由義所生推度心差別有何過失,故說”由義所生”。又若問何故不應決定,因不能令了知故。即此所說”於色等”。“緣不同”于”了知”一詞是gha-ña緣,于”心”一詞是kti-na緣。總此即說”kti與”。若義不同,則以gha-ña緣末尾之了知,如何能解說kti-na緣末尾之心,謂心即了知,如是何能成立? 若問青色之心如何顯示差別,故說”青色等彼”。“隨念彼相”即隨順青色之相。“后識”即青色識無間生起,以”此是青色相”之分別念。“差別”即由了知所假立。如是依于量所成者,能遮遣他量未成者。 即此配合即”若”。若謂依彼量所成而應遮遣心性,故說”于彼且”。
།ཅི་སྟེ་བློར་སྨྲ་བས་ཀྱང་དོན་ཁས་བླང་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་བློ་ཉིད་རབ་ཏུ་མི་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། བློ་དང་ལྡན་ པས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ།རྣམ་པར་ཤེས་པར་སྨྲ་བས་ནིའོ། །གལ་ཏེ་ཇི་ལྟར་བློ་རང་རིག་པས་གྲུབ་པར་ཁས་བླངས་ནས་དོན་ཡོངས་སུ་འདོར་བ་དེ་བཞིན་དུ་དོན་ཡང་རང་རིག་པར་ཁས་བླངས་ནས་བློ་དོར་བར་བྱའོ་སྙམ་ན། འོན་ཏེ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ལས་ཐ་དད་པའི་བློ་མེད་དོ་ཞེ་ན་ནི་དེ་ ཡོད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་སྙམ་ན་འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་ཇི་ལྟར་སྐད་ཅིག་ཅེས་གསུངས་སོ།།བློ་གཞན་དྲན་པ་དེ་ལྟར་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རོ། །དེས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བློ་གཞན་གྱིས་སོ། །སྔོན་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྔ་མ་དེ་ཉིད་དྲན་པ་ལ་གནས་པར་ཚད་མར་གང་ལས་ངེས་པར་བྱ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བའོ། དེ་ལྟར་རྟོགས་ཀྱང་གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ཐ་སྙད་མི་བྱེད་ན་ནི་དེའི་ཚེ་ཐམས་ཅད་འཇིག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འོ་ན་འདི་ལྟར་དེ་ལ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཡང་སྣང་བ་ཇི་ལྟར་ཡིན་སྙམ་ན་དེ་ལ་ཤེས་པ་ནི་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་དང་འབྲེལ་བ་ནི་དོན་དང་འབྲེལ་པའོ། ། རྒྱུ་དེས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ཤེས་པའི་ཡུལ་དེའོ། །གཞན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་མེད་པའོ། །དེ་ལྟར་ནི་དོན་དང་བཅས་པར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ན་ཡང་དོན་ཐ་དད་པ་ཉིད་དྲན་པར་འགྱུར་མོད་ཤེས་པ་སྔ་མའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པར་གོ་དྲན་སྙམ་ན་དེས་དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དོན་ལ་རྒྱུ དེས་ན་དེའི་རྣམ་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ལ་སྟོབས་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ལ།དེ་ཡང་འཁྲུལ་ནས་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་སྣང་བ་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལ་ཡང་ངོ་། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་བུའི་ཉེས་པ་ ཡོད་པ་དེས་ན་དེ་ནི་མི་རུང་ངོ་།།འོན་ཏེ་གཟུགས་མེད་པར་སྣང་བ་གཟུང་བར་མི་ནུས་པས་ན་སྣང་བ་གཟུགས་སུ་འགྱུར་རོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་གཞན་དུ་ཡང་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། ཇི་ལྟར་གཟུགས་ཞེས་གསུངས་སོ། །འབྲས་བུ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་རྟོགས་ན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་ ཤེས་པ་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་དྲན་ན་རྒྱུ་གཟུགས་ཀྱང་དྲན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཁས་ལེན་ནའོ།།ཡང་ཇི་ལྟར་ན་ངེས་པ་འདིར་མི་འགྱུར་སྙམ་ན་དོན་དེ་ནང་དུ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་འཛིན་པའོ། །གཉི་གའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ཉིད་གསལ་བར་བྱེད་པ་ནི་འཛིན་ པའི་རྣམ་པ་འབའ་ཞིག་ཅེས་བྱ་བའོ།
若謂應由心說而許境,若不如是則心性將不成立,故說”具心者”,即識論者。若謂如何許心由自證成立而舍境,如是亦應許境由自證而舍心,則若謂離青等相外無別心,云何有彼,對此所說”如剎那”。 如是其他心憶念于青等相。“是故”即由他心。前青相識住于憶念,由何量決定?對此所說”如是性”。如是了知后若不作如是言說,爾時一切將壞,此為其義。 若問如是于彼境相亦現,云何?故說”于彼識”。與彼相系即與境相系。“由彼因”即識境彼。“異”即無境。如是即有境。若謂如是亦當憶念異境,然應了知前識自性,故說”彼于彼”。由境因故,于彼相性了知即說為力,此亦由迷亂而成。“如是”即了知為境相性。“於二”即于顯現及作意。由有如是過失故,彼不應理。 若謂無色之顯現不能取故,顯現應成色,識於他亦能取,故說”如色”。“由果性如是了知”即識為果故,憶彼則因色亦當憶念之許。又云何不成此決定,故說”彼境內”。“初”即取境。“非二自性”,即此明顯即說”唯取相”。
།གཉིས་པ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་གྱིས་ཤེས་པ་ལ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ལ་ཡང་ངོ་། །ངེས་པར་འཛིན་པའི་སེམས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཉིད་གསལ་བར་བྱེད་པ་ནི་གཉིས་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཤེས་པ་གཉིས་པ་ལ་ངེས་པར་འཛིན་པ་དྲན་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ སེམས་དེ་དེས་སོ།།དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉིས་པ་ཡང་ངོ་། །རང་བཞིན་གཅིག་པ་ཉིད་ལ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་དོན་བརྗོད་པ་ནི་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཉིས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་ཤེས་པ་དྲན་པའོ། །བློ་སྔ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་འཛིན་པའོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྔ་མ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ ཅན་དུ་སྦྱོར་བར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།འདི་ཉིད་ལྡོག་པའི་སྒོ་ནས་བརྗོད་པ་ནི་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་དོན་གྱིས་ཤེས་པ་དོན་རྣམ་པ་ཅན་དུ་མ་གྱུར་ན་དེའི་ཚེ་བློ་སྔ་མ་འབའ་ཞིག་ཀྱང་དམིགས་པར་འགྱུར་རོ། །འཛིན་པ་ལ་ཡང་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡིན་ཏེ་གཟུང་བ་མ་དྲན་ན་ནི་འཛིན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཕྱེད་ཕྱི་ མ་འཆད་པ་ནི་འཛིན་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའོ།།དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གཟུང་བའི་བྱ་བ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་འཛིན་པར་བྱེད་པ་དེའི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་སྟེ། གཟུང་བ་ཉེ་བ་ན་གཞན་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་གཟུང་བའི་བྱེད་པ་དང་ལྡན་པའི་རང་བཞིན་དུ་ནི་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་དེས་ན་འཛིན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་གཞན་ དུ་དྲན་པར་གྱུར་པ་དེ་ནི་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་དུ་དྲན་པར་བྱ་བ་དེ་ཇི་ལྟར་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཡིན།དེ་སྣང་བ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གཟུང་བ་སྣང་བ་ཉིད་དོ། །འདིའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཛིན་པར་བྱེད་པའོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་དང་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ གཅིག་ཉིད་དོ།།དེ་སྐད་དུ་སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོས་སོ། །དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་པ་སྔ་མ་སྔ་མའོ། །ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ཉིད་གཞུང་འཛུགས་པ་ནི་གང་གི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལས་ཏེ་ཤེས་པ་དང་པོ་ལས་བྱུང་བའོ། །དེའི་ ཞེས་བྱ་བ་ཤེས་པ་སྔ་མའི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་དང་རིག་པའི་རྣམ་པ་གང་ཡིན་པའོ།།ཤེས་པའི་ཤེས་པ་དྲན་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་སྐྱེས་པར་གྱུར་པ་ན། དེའི་ཞེས་བྱ་བ་ཤེས་པ་སྔ་མའི་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཐག་རིང་པོའི་ཤིང་ལས་སྐྱེས་པའི་ཤེས་པ་ཤིང་གི་རྣམ་པ་དང་ ལྡན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།།དེ་གནས་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དོན་གནས་པ་ཉིད་ཤེས་པ་དེའི་རང་བཞིན་ནོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་ངེས་པར་རྟོག་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཞེས་སྨོས་སོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཆད་པའོ། །ཁྱེད་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིགས་ པ་ཅན་ལ་སོགས་པ་ལའོ།
“第二”即對境由識而取。“由決定取之心”,此即明顯說為”第二”,即由彼第二識決定取之憶念相心。“彼亦”即第二亦然。“於一自性”,此即說義為”取相”。“第二”即憶念境識。“前心”即取境。前識與境相相應,此為其義。 此即從反面而說”若”。若境不使識成為境相,爾時唯前心亦當緣。于取亦有疑,若不憶所取則非能取。後半解釋”為取”。“彼”即離所取作用之能取自性,于所取近時”為他”即非成為具所取作用之自性。由彼因故,憶念為非能取自性之他性,彼如是性,即非能取自性所應憶念,云何為能取? “彼顯現”即所取顯現。“此”即能取。色等自性與能取為一。如是勝論師象說。“彼”即前前識。“非境故”即離境相故。此即立論”由何”。“從彼”即從初識所生。“彼”即前識之境相與了知相。 生起識之識憶念相時,“彼”即具前識相,如從遠樹所生識具樹相。“彼住性”即境住性為彼識自性。若謂決定了知為樂等自性,故說”樂等”。“樂等”即解釋。“于汝”即于勝論師等。
།འོན་ཏེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་ཡིན་ཡང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་དེ་དག་ལས་ཐ་དད་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དེ་དག་ཉིད་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན་ཇི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཉིས་ཀ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའོ། །འོན་ཏེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཁོ་ན་སྔོན་ པོ་ལ་སོགས་པའི་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཐ་དད་པར་ཤེས་པ་རྟོག་པ་ཁོ་ནའོ་སྙམ་ན། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་མེད་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་མེད་ཀྱང་རང་གི་ངོ་བོའི་ཁྱད་པར་ཞེས་བྱ་བ་གསལ་བའི་རང་བཞིན་གྱིས་བྱས་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ མེད་པར་ཏེ་གསལ་བའི་རང་བཞིན་མེད་པར་འཛིན་པར་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཞེ་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པ་ཉིད་གསལ་བའི་རང་བཞིན་མེད་པར་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་འཛིན་པར་བྱེད་པ་དམིགས་པ་མེད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་འཛིན་པའི་བྱེད་པ་ནི་གསལ་ བའི་རང་བཞིན་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ།།དེ་ཡང་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི་དེའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཕྱི་རོལ་གྱི་ཟླ་བ་ཉིད་ལ་ཟླ་བ་བདག་གཉིས་སུ་མཐོང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་དད་པར་མཐོང་བར་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བདག་ཉིད་ལ་ཡང་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་དང་རྟོགས་པའི་རྣམ་པ་གཉིས་ སུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རང་བཞིན་གཅིག་ཉིད་ལ་མཐོང་བ་ཡིན་ལ།ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་དང་རྟོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱང་ཐ་དད་ཁོ་ནར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འགའ་ཞིག་འཆད་པ་སུན་དབྱུང་བའི་དོན་དུ་ཕྱོགས་སྔ་མ་བརྗོད་པ་ནི་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེའི་ཞེས་བྱ་བ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ལ་ནི་ཇི་ ལྟར་ཐ་དད་པར་མཐོང་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་ནི་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན།འདི་ཉིད་འཆད་པ་ནི་ཇི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་པས་སོ། །གཞན་གྱི་ངོ་བོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་ཐ་དད་པར་རོ། །དེ་ཞེས་བྱ་བ་རང་བཞིན་ལ་མ་རྟོགས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་གཅིག་ལ་ཡང་ ཐ་དད་པར་མཐོང་བར་རིགས་ཏེ་ཞེས་ཕ་རོལ་གྱིས་བརྗོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་རེ་ཞིག་སུན་འབྱིན་པ་ནི་དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ།།འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་གྱི་རང་ཉིད་ཀྱིས་རང་བཞིན་ཅི་འདྲ་བ་དེས་ཀྱང་གཞན་རྟོགས་པར་མི་ནུས་ན། གཞན་གྱིས་ལྟ་བ་གཞན་རྟོགས་པར་ནུས་རེ་སྐན། དེས་ན་ ཡུལ་གཅིག་ལ་ཡང་ཐ་དད་པར་མཐོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་ཟླ་བ་གཅིག་ཡིན་ནོ།།ལྷག་མ་ནི་ཁས་ལེན་པ་ཉིད་དོ། །འོ་ན་རྣམ་འགྲེལ་འདིའི་དོན་ཅི་སྙམ་ན། དེས་ན་དོན་འདི་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་ཐ་དད་པ་མི་རྟོགས་ན་ཅི་ཞིག་རྟོགས་ཤེ་ན་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ སྔར་ཟླ་བ་གཅིག་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའོ།
若謂雖樂等為境,識與彼等非異,然即是彼等,故說”云何”。“二者”即樂等與青等。若謂唯樂等為青等之能取,故唯分別了知為異於青等,故說”樂等”。“彼雖無”即雖無樂等,自體差別即由明顯自性所作。無彼即無明顯自性故無能取。 青等非隱蔽性,無明顯自性時不見青等能取,然青等能取作用唯是明顯自性。彼亦非成為自性,故說”是故”。如於外月見為二月而見為異,如是于識自身亦見境相與了知相二者,于識一自性中見,境相與了知自性唯顯現為異。為破某些如是解釋者,故說前宗”若”。“彼”即于識自性云何見異,彼自性非成他。 此即解釋”云何”。“由彼”即由識。“為他體”即為異自性。“彼”即于自性應成不了知。為破他方所說”於一境亦應見異”,故說”非彼”。“如是”即由他自身以如是自性亦不能了知他,豈能由他見了知他?故”於一境亦見異”即前一月。余即承許。 若問此釋義為何?故說”是故此義”。若問若不了知異則了知何?故說”若”。“隨行”即前見一月。
།ཟླ་བ་གཉིས་པ་ནི་དེ་ལྟ་ཁོ་ན་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྡོག་པའོ། །དེས་ན་འདི་གཉིས་ཐ་དད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་ཞེས་དོགས་པ་བསུ་བ་ནས་གྲུབ་པའི་མཐའ་བྱེད་པ་ནི་དེ་ནི་དེ་བཞིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཐ་དད་པའི་རྒྱུ་ཞེས་བྱ་ བ་ནི་ཐ་དད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྒྱུའོ།།སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་དག་ནི་གྲུབ་པ་དང་བདེ་བ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་གཅིག་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ཁས་བླངས་པ་ཙམ་ཡིན་ནོ། །གང་གིས་འགལ་བ་ཆོས་གནས་པར་འགྱུར། འདི་ལ་འགལ་བ་གང་ཞིག་ཡོད་སྙམ་ན། འདི་ལ་འགལ་བ་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །རྣམ་ པ་གཞན་བརྗོད་པ་ནི་ཐ་དད་པར་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ།།གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐ་དད་པ་དང་ཉེ་བར་སྦྱར་བའོ། །གཞན་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་པ་ལའོ། །ཡང་ཇི་ལྟར་ན་འདི་མིང་ཙམ་ཡིན་སྙམ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཞེས་དོགས་པ་བསུ་བ་ནས་ བརྗོད་པ་ནི་དེའི་ཚེ་ཞེས་བྱའོ།།སེར་པོ་དང་མི་འབྲལ་བའི་སྔོན་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཁྱེར་ལ་ཤོག་ཅེས་བརྗོད་པ་ནི་སྔོན་པོ་ཙམ་ཞིག་ཁྱེར་ནས་འོངས་པར་མཐོང་གི་སེར་པོ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྩད་པ་ལ། ལན་ལྡོག་པ་ནི་བྲལ་བ་མེད་པའི་སྔོན་པོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ཡང་སྔོན་པོ་དང་ སེར་པོ་ཐ་དད་པའི་ཐ་སྙད་མཐོང་བ་ཇི་ལྟར་བསྒྲུབ་སྙམ་ན།ཐ་དད་པའི་ཐ་སྙད་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །འོན་ཏེ་ཞེས་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་དོན་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་དེ་ཞེས་སྨོས་ཏེ་དོན་དེའོ། །དེར་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ཁོ་ན་དོན་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། དེ་ཞེས་གསུངས་སོ། །སྔོན་པོའི་ རྣམ་པ་ཡང་ངོ་།།གཞན་དུ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀ་བ་དང་བཅས་པར་འདོད་པར་རོ། །རྒྱུར་གྱུར་པ་ཕྱིའི་དངོས་པོ་འགའ་ཞིག་མ་ཚང་བས་གཞན་ཀ་བས་སྟོང་པར་ཀ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་མི་འབྱུང་བའོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱད་པར་དང་བྲལ་བ་མཐོང་བའི་ཤེས་པ་དང་གཅིག་ཉིད་ཡིན་པས་ཇི་ ལྟར་དོན་བསྒྲུབ་པར་འགྱུར་ཞེ་ན།ཕྱི་རོལ་གྱིས་ཞེས་སྨོས་སོ། །དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་མ་ཐག་པ་ལས་ཐ་དད་པའོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་སྔར་གཏན་མཐོང་བ་མེད་པའི་དོན་རྟོགས་པར་བྱེད་སྙམ་ན། རྟེན་གཞན་མེད་པར་ཞེས་སྨོས་སོ། །གཞན་དུ་ནི་ མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་སྔོན་མ་མཐོང་བའི་དོན་ཡོངས་སུ་རྟོགས་པའོ།
“二月即如是見”是遮遣。“故此二異”是了知。從”若爾”起迎疑,至成立宗說”彼如是”。“異因”即異名言因。“青與黃由成立與安樂異故非一”此僅是承許。何者相違法得住?若念此有何相違?故說”於此相違亦”。 說異門即”異”等。“若”即與異相應。“於他”即于佛教徒。若念云何此唯名?故說”若於彼”。從”若云何”起迎疑而說”爾時”。 對於”取不離黃之青來”之說,僅見取青來而非黃之諍難,答遮即”不離之青”。若念如是亦云何成立青黃異名言所見?故說”異名言”。若念由他識見義耶?對此說”彼”即彼義。若念彼中唯青相為義耶?故說”彼”。青相亦然。 “異”即許有柱。由缺某外事因故,不生余無柱之有柱相識。“若爾亦”即由與離差別見識一故,云何成義耶?故說”由外”。“如是性”即所比義。“他”即異於鄰近。若念云何了知先全未見義耶?故說”無他依”。“非異”即遍了先未見義。
།དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོང་བུའི་རྣམ་པར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་ནི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། གོང་བུའི་རྣམ་པ་དེ་ནི་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ཕྱི་རོལ་མཐོང་བ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེས་བུ་ གཞན་གྱིས་གོང་བུའི་རྣམ་པར་སྣང་བའི་ཤིང་གི་རྣམ་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཤིང་མཐོང་ངོ་ཞེ་ན།འདི་ལ་དཔྱད་ཟིན་ཏེ། དེས་ཀྱང་ཅི་ལྟར་མཐོང་སྟེ། དེ་ཡང་རང་གི་རྣམ་པ་ཙམ་རིག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དེར་རོ། །གལ་ཏེ་ཡང་དེ་ཙམ་གྱིས་རྟོགས་པ་ཡིན་མོད་ཀྱི་དེ་ལྟར་ན་ཡང་ ཉེས་པ་གཞན་བརྗོད་པའི་དོན་དུ་ཕ་རོལ་ཉེ་བར་འགོད་པ་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི།གང་ལ་གོང་བུའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤིང་དུ་སྣང་བ་བསྐྱེད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱིས་ཤིང་མཐོང་ངོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཕྱིས་མཐོང་བ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆུག་ཀྱང་གི་སྒྲའི་དོན་ ཏོ།།ཕྱིས་ཉིད་འགྱུར་མོད་སྔར་གོང་བུའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤིང་མཐོང་བའི་དུས་སུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་དམིགས་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཞན་ཡང་དུས་ཕྱིས་འབྱུང་བའི་ཤིང་དུ་རྟོགས་པ་དེ་ཡང་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི་དོན་གྱི་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་མ་འདྲེས་པའི་ཡན་ལག་ཅན་གྱི་ ཤིང་རྟོགས་པ་དེར་ཡང་ངོ་།།ངེས་པའི་རྒྱུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོའི་རྣམ་པའི་རྒྱུའོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཞལ་བྱ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པར་ནུས་ཤེ་ན། གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །རྟོག་པ་ལ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཞལ་བྱ་ཁས་ལེན་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ། །ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ མེད་པར་གྱུར་ན།རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་ནི་ཤེས་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །ཤེས་པ་དེ་དག་ལ་ཡང་རིགས་པ་འདི་ནི་སྔར་འགྱུར་དགོས་ལ། འདི་ནི་ཕྱིས་ཁོ་ནའོ་ཞེས་བྱ་བ་རྣམ་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི་དོན་གྱི་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་མ་འདྲེས་པའི་ཡན་ལག་ཅན་གྱི་ཤིང་རྟོགས་པ་དེར་ཡང་ངོ་། །ངེས་པའི་རྒྱུ་ཞེས་ བྱ་བ་ནི་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོའི་རྣམ་པའི་རྒྱུའོ།།འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཞལ་བྱ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པར་ནུས་ཤེ་ན། རྟོག་པ་ལ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཞལ་བྱ་ཁས་ལེན་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ། །ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མེད་པར་འགྱུར་ན། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་ནི་ཤེས་པ་མ་ཡིན་པར་ འགྱུར་རོ།།ཤེས་པ་དེ་དག་ལ་ཡང་རིགས་པ་འདི་ནི་སྔར་འགྱུར་དགོས་ལ། འདི་ནི་ཕྱིས་ཁོ་ནའི་ཞེས་བྱ་བ་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ངེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར། འབྲས་བུ་མེད་ཅིང་རྒྱུ་ཡང་མེད་དོ། །ངེས་པ་མེད་པ་ཉིད་སྟོན་པ་ནི། འདི་ལྟར་ཞེས་ བྱ་བའོ།།དེ་ལས་ནི་སོ་སོར་སྣང་བ་ལས་སོ།
“由彼”是指團塊相顯現的識非是能生識所見,因為彼團塊相是識相故,云何見外境?若謂他人見能生木相之木,其顯現為團塊相,對此已經觀察:彼亦云何能見?因為彼亦僅了知自相故。 雖僅由此了知,然為說其他過失,安立對方說”由彼”,若謂由彼生起顯現為團塊相之木,后見木?對此說”若”。“后見亦不應理”是”縱使”之義。縱使后時可爾,然于先前見團塊相木之時則非。何故?故說”所緣”。複次,后時所生木之了知亦是識相,非是義。故於了知無雜支分之木亦然。 “決定因”即青黃相之因。若謂云何能比度外境所量?故說”若”。意謂于分別中不許有外境所量。若無外境,因果性即成識。于彼等識中亦,此理應先起,此唯後起,如是相貌之決定無故,無果亦無因。為顯無決定故說”如是”。由彼則從各別顯現。
།སེར་པོར་སྣང་བ་ལས་མ་གཏོགས་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྔོན་པོར་སྣང་བ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་བྲལ་བའི་སྔོན་པོར་སྣང་བ་ཉིད་སེར་པོར་ཤེས་པ་དེའི་རྒྱུ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །ཡང་ཇི་ལྟར་དེ་སེར་པོར་སྣང་བ་དང་ བྲལ་སྙམ་ན་སེར་པོ་མེད་པས་ཞེས་བྱ་བའོ།།གལ་ཏེ་དེའི་ཚེ་སེར་པོ་ཡོད་པ་ཡིན་ན་ནི་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་པའི་སྔོན་པོའི་ཤེས་པ་ཉིད་སེར་པོའི་ཤེས་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཚུལ་འདིས་སྔོན་པོར་སྣང་བ་ཉིད་སེར་པོར་ཤེས་པའི་རྒྱུར་གྱུར་ལ་རག་གོ་སྙམ་ན། དེ་ལ་ཡང་ངེས་པ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ངེས་པ་མེད་སྙམ་ན། གང་གི་ཕྱིར་སེར་པོར་སྣང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ལས་ཀྱང་སྔོན་པོར་སྣང་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱིའི་དོན་གྱི་ཕྱོགས་ལ་ཡང་ཉེས་པ་འདིར་ཇི་ལྟར་མི་འགྱུར་སྙམ་ན། དེར་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སེར་པོའི་ཤེས་པའི་དེ་མ་ཐག་པ་སྔོན་པོའི་ཤེས་པའི དེ་མ་ཐག་པ་ལའོ།།གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་སེར་པོ་ལ་སོགས་པའི་མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་གཅིག་ཁོ་ན་ལས་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འབྱུང་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་སྙམ་ན། མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་པའི་ཞེས་སྨོས་སོ། །མྱ་ངན་གྱི་ཡུལ་ལ་གནས་པའི་རྡོ་རྗེའི་དུམ་ བུ་ལ་སོགས་པ་ཆུང་ངུ་ལས་ཀྱང་ངོ་།།བཟློག་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་བ་ནིའོ། །དེ་ལས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མྱུ་གུར་སྣང་བ་ལའོ། །གང་ལ་དུ་བ་ཡོད་པ་དེ་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་གཞན་གྱི་མེར་སྣང་བ་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གང་ན་དུ་ བར་སྣང་བ་ཡོད་པ་དེར་གདོན་མི་ཟ་བར་འགྱུར་རང་གི་མེར་སྣང་བ་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ངེས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།འབྲེལ་པ་ལ་སོགས་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་བློ་ཉིད་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱའི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ཞེ་ན། གང་གི་ཞེ་ན་སྣང་བ་ཉིད་དགོས་ཀྱི་ མི་སྣང་བའི་དོན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་སྣང་བ་ཉིད་ལ་བརྟེན་ནས་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ནི་རིགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་གལ་ཏེ་དོན་མེད་ན་དེའི་ཚེ་སྣང་བ་ཉིད་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་སྣང་བ་ཁས་བླང་བའི་དོན་དུ་ཡང་གདོན་མི་ཟ་བར་དོན་ཁས་བླང་བར་བྱའོ། །འདི་ལྟར་ཞེས་ གསུངས་སོ།།སྣང་བ་མེད་པར་ཡང་དོན་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་སྣང་བ་དང་བྲལ་བའི་དོན་ཉིད་ཁས་བླང་བར་བྱའོ་སྙམ་ན། སྣང་བ་མེད་ན་ཞེས་གསུངས་སོ། །སྣང་བ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱི་རོལ་ནི་ཁས་བླང་བར་མི་ནུས་པ་ཁོ་ནའི་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ས་བོན་དུ་སྣང་བ་དང་ བྲལ་བའི་མྱུ་གུ་འབའ་ཞིག་སྣང་བར་འགྱུར་ན་མྱུ་གུར་སྣང་བ་རྒྱུ་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ།།མྱུ་གུར་སྣང་བའི་རྒྱུ་མེད་པ་ས་བོན་དུ་སྣང་བ་མེད་ཀྱང་དེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ།
“除黃色顯現外”是指,青色顯現即離開識的青色顯現本身成為黃色認知之因。若問何以離彼黃色顯現?故說”因無黃色”。若爾時有黃色,則與彼俱生之青識本身將成為黃識之因。若謂如是則青色顯現本身必成為黃色認知之因?對此說”于彼亦無決定”。 若問何故無決定?因為從彼黃色顯現之識亦將成青色顯現故。若問于外境方面此過如何不成?故說”于彼”,即于黃識之等無間、青識之等無間。若爾,從黃等同一等無間緣,青黃二識如何得生?故說”等無間”。從憂地所住金剛塊等小者亦然。 “非反”是指芽等生起。“從彼亦”是指于芽顯現。凡有煙處必有他人火顯現非是決定,因為無決定故,即凡有煙顯現處,必有自火顯現,此決定非有,因為關聯等不可得故。若問何故依于智本身如是安立而非他?若問何故?因為顯現本身是必要,非不顯現義,故依顯現本身安立是有理。 若謂若無義,爾時顯現本身將不存在,故為許顯現亦必須許義。故說”如是”。無顯現亦成義本身,故應許離顯現之義本身。對此說”若無顯現”。意謂離顯現之外境決定不能許。若種子顯現離之唯芽顯現,則芽顯現將成無因。雖無種子顯現,然有芽顯現之因故。
།ཕ་རོལ་པོ་ཉིད་སངས་རྒྱས་པའི་དོགས་པ་བསུ་བ་ནི་འོན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །མྱུ་གུར་སྣང་བ་དེ་ན་སྐྱེས་བུ་གཞན་གྱི་ས་བོན་དུ་ སྣང་བ་ཡོད་པས་ནའོ།།འདི་ཕྱི་རོལ་པོ་འགོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་གདོན་མི་ཟ་བར་གཞན་གྱི་སྣང་བ་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་ངེས་པ་གང་ཡིན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་གྲུབ་པའི་མཐའ་པས་དེ་ཡང་མཚུངས་སོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །ལན་བཏབ་ཟིན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱིས་ ཉིད་ཡོད་མོད།སྔར་གོ་ཡོད་པར་ཇི་ལྟར་འགྲུབ་ཅེས་བྱ་བ་དེར་རོ། །འབྲས་བུ་གྲུབ་པ་མྱུ་གུ་ལས་མི་སྣང་བ་ཡང་ས་བོན་ཡོད་པར་ཤེས་སོ། །འདི་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྣང་བ་ས་བོན་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཁྱད་པར་འཛིན་པའི་དུས་སུ་མཐོང་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་འདི་འགོག་པ་ནི་འོ་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ ཏེ་ཕྱི་རོལ་ནི་དོན་དམ་པ་ཁོ་ན་ཡོད་པ་ཡིན་གྱི་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན།རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དུས་སུ་སྨོས་སོ། །གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དུ་བ་སྐྱེད་པ་ལས་སོ། །དོན་ཡང་གཞན་ཉིད་དེ་སྐད་ཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གིས་དུ་བ་བསྐྱེད་པ་ཉིད་ནི་དེ་ཚེ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ ནི་ཕྱི་ལ་ཡང་ངོ་།།ཇི་ལྟར་ངས་མཐོང་བའི་ཟླ་བ་གཉིས་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་འདིས་ཀྱང་ཡིན་ནོ་ཞེས་དོན་དམ་པར་ཐ་དད་པར་ཡང་ཐ་སྙད་དུ་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ་བདག་གིས་དུ་བ་ལས་དཔག་པའི་མེར་སྣང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་འདིས་ཀྱང་རྟོགས་སོ་ཞེས་གཞན་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་སྣང་བ་གཅིག་ཉིད་ ལ་ཡང་ཐ་སྙད་དུ་འགྱུར་རོ།།ཕྱི་ནས་ཉིད་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཉིད་དུའོ། །རྟོགས་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་རྗེས་དཔག་དུས་སུ་སྔར་མ་རྟོགས་པ་ན་དོན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ ལས་འགའ་ཞིག་འཇུག་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ།མ་རྟོགས་པར་རང་བཞིན་འགའ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔར་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དུས་ཉིད་དུའོ། །འོན་ཏེ་མེ་ཉིད་གཞན་གྱི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པ་དེས་ན་ཡོད་པ་ཡིན་སྙམ་ན། གཞན་གྱི་ངོ་བོས་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེས་ཞེས་ བྱ་བ་ནི་ཕ་རོལ་གྱི་སེམས་སོ།།འདིར་གཞན་གྱིས་སྨྲས་པ་ནི་དེ་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དུས་ན་དོན་མེད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་འཇུག་པའི་དེ་མ་ཐག་ཡོད་ན་དེའི་ཚེ་ཕྱིས་འཇུག་པའི་དུས་སུ་དོན་དམ་པར་འཆད་པ་སྟེ། སྔར་གྱི་དུས་སུ་གནས་པའི་སྐད་ཅིག་གཞན་གྱིས་མ་ བསྐྱེད་པར་ཇི་ལྟར་མིན་ཞེ་ན།འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་དེ་མེད་པར་ཞེས་བྱའོ།
迎接對方成佛之疑問即是”若爾”。因於彼芽顯現處有他人種子顯現故。此非破除外境者,因為無”必定有他人顯現”之決定故。對此,宗派論師說”彼亦相同”。 “已答”是指后雖有,但如何成立先前已解?從已成果芽雖不顯現亦知有種子。“於此”是指若謂顯現種子等亦是于執取差別時所見,則破此說”若爾”。 若謂外境唯勝義有,非僅假立,故說”于比量時”。“他”是指從生煙者。義亦是他,因為是剎那故。彼生煙者爾時實不存在。彼亦於後亦然。 如”我所見二月即彼亦見”雖勝義有別而成言說,如是”我從煙推度所顯火即彼亦解”,於他亦即於一顯現亦成言說。“后時”是指于比量時。“了知”是指一切時皆當了知。如是于比量時先未了知時,當了知一切義之一切相。故如何從比量趣入某事,因為無任何未了知自性故。 “先時”是指比量時。若謂因了知火即是他性故有,故說”以他體”。“彼”是指他心。此中他說”非彼”。若於比量時無義而有等無間趣入,則后趣入時勝義解說,先時住之剎那豈非未被他生?對此答說”無彼”。
།གང་གི་ཚེ་མེད་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་སྔར་མེད་པའི་མེ་དེ་མེད་པ་ཉིད་རྣམ་པར་ཆད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། དེས་ན་ཇི་ལྟར་དངོས་པོ་མེད་པ་རྣམ་པར་ཆད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་ཡང་འགྱུར་བས་སྐྱོན་ཅི་ཡོད་ཅེས་ བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།གང་གི་ཚེ་རྣམ་པར་ཆད་པར་ཇི་ལྟར་ཡོད་ཅེས་འདོན་པ་དེའི་ཚེ་ནི་འདི་རྩོད་པ་སྨྲ་བའི་ཚིག་ཉིད་དེ། སྔར་ཡོད་པའི་མེ་དེ་མེད་པར་རྣམ་པར་ཆད་པའི་མེ་དེ་ཡོད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འདི་ལ་གྲུབ་པའི་མཐའ་པས་བརྗོད་པ་ནི་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །སྔར་གྱི་མེར་ སྣང་བ་དེ་ཁོ་ནས་མེར་སྣང་བ་དེ་བསྐྱེད་ལ།བར་དུ་མི་ཆད་པའི་རྒྱུ་བག་ཆགས་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་ཕ་རོལ་གྱིས་དེ་ལྟ་ཡིན་ཡང་ཞེས་སྨྲས་སོ། །ལན་ནི་དོན་ལ་ཡང་ཞེས་བྱའོ། །ཞུགས་པའི་དེ་མ་ཐག་པའི་མཐོང་བའི་མེ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དུས་ན་ཡོད་པའི་མ་མཐོང་བ་དང་གཅིག་ ཡིན་པར་རྟོགས་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེར་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་རིགས་མི་མཐུན་པའི་སྣང་བ་དེར་གནས་པ་བཞིན་དུའོ། །འདི་གཉིས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱི་རོལ་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པར་སྨྲ་བ་དག་ལའོ། །མེར་སྣང་བ་ལ་མེའི་བག་ཆགས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་ནས་དུ་བར་སྣང་བ་ལ་ ཡང་བརྗོད་པ་ནི་དུ་བར་ཞེས་བྱ་བའོ།།འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ཇི་ལྟར་ཕྱི་རོལ་རྒྱུ་ཉིད་དུ་མི་འཐད་དེ་དེ་ནི་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་དུ་བར་སྣང་བ་ཉིད་དུ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བར་སྔར་བཤད་པ་ཉིད་ཅེས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ། །དེའི་བྱ་བ་དུ་བའི་བག་ཆགས་སད་པ་དང་རྗེས་སུ་ མཐུན་པ་ཉིད་ཅེས་སོ།།དུ་བ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དུ་བ་ཡང་མེར་སྣང་བའི་བག་ཆགས་སད་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དུ་བ་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་དུ་བ་དེ་ལས་འབྲས་བུ་མེ་ངེས་པར་རྟོགས་པ་ག་ལ་ཡོད་ཅེ་ན། བག་ཆགས་དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མེར་སྣང་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའོ། ། ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དུ་བར་སྣང་བའོ། །དུ་བ་དེས་ཚོགས་པ་གཅིག་ལ་རག་ལས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དུ་བ་དང་ལྷན་ཅིག་མེར་སྣང་བ་ཚོགས་པ་ཡིན་པ་དེས་ན་འཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། །ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་དང་མ་གྱུར་པ་ནི་གཅིག་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་གང་གིས་དུ་བ་བསྐྱེད་པ་དེ་ཉིད་ཐོབ་པ་ཡིན་གྱི་ཚོགས པ་གཅིག་ལ་རག་ལུས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསམས་པའོ།།བག་ཆགས་ཀྱི་དབང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷག་པར་ཞེན་པའི་དབང་གིས་སོ། །ཕྱི་རོལ་ལ་མི་སླུ་བ་དང་མཐོང་བ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྨི་ལམ་ན་ཡང་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་སྨྲ་ལུགས་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་ཞེས་ བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ཚད་མ་མ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་ཕྱི་རོལ་ལ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནའོ།
當其成無時,先前不存在之火如何成為斷絕之無?因此,如無事物成為斷絕,事物亦復如是,有何過失? 當讀到”如何有斷絕”時,此乃諍論者之語,意為”先前存在之火成為斷絕之火,如何成有”。對此,宗派論師說”若”。 唯由先前火之顯現生起彼火顯現,中間無間斷之因習氣存在。對此,對方雖如是說。答曰”于義亦”。趣入等無間所見之火,于比量時不能了知與所有未見為一。“住彼”即如住于異類顯現。“此二”是指外境論者與唯識論者。 說”於火顯現了知火之習氣”后,對煙顯現亦說”于煙”。“此”即如何不許外境為因,此已說訖。“彼即”是指煙顯現即是煙。如是”彼即”如前所說即是因果。其作用即隨順煙之習氣現行。 “煙亦”是指煙亦隨順火顯現之習氣現行故。若煙是因,從彼煙如何能決定了知果火耶?“彼習氣亦”是指能生火顯現。“是量”是指煙顯現。“彼煙依一聚”是指與煙俱時火顯現為一聚,故得。 隱與顯是一,故由彼所生煙即是所得,非依一聚,此為所思。“習氣力”是指增上執著力。于外境無不欺及見。夢中亦非有,此是世間說法。由”如是”等顯示一切生起之有境非量,彼于外境亦非有。
།དེ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པ་དེས་སོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གལ་ཏེ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་དོན་རྟོགས་པ་མེད་ནའོ། །གལ་ཏེ་འབྱུང་ བར་འགྱུར་བ་དང་ད་ལྟར་བདག་གཅིག་ཏུ་ལྷག་པར་སྒྲོ་བཏགས་ནས་ཞུགས་པ་ན་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་ཡུལ་ཅན་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ།ད་ལྟར་བ་ཡང་སྒྲོ་བཏགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། རིག་པ་ནི་ཐོབ་པས་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཡིན་མོད་དེས་ཅིར་འགྱུར་སྙམ་ན། དེས་ན་ཞེས་སྨོས་སོ། །བཟློག་པ་ཡིན་པའི་ ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཤེས་པའི་དུས་ན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེས་ན་ཇི་ལྟར་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཞེས་བྲམ་ཟེས་སྨྲས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་གསལ་བ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་གསལ་བ་སྙམ་ན་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ཞེས་བྱ་བའོ། །མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པ་ནི་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་ དོན་ལ་ལྟོས་ནས་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་མ་ཡིན་ཏེ།ཡོད་པ་དམིགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཡང་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ། །འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་མེར་སྣང་བ་དང་ལྷན་ཅིག་ཉིད་དུའོ། །དེའི་ངོ་བོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མེའི་ངོ་བོར་སྣང་བ་ལའོ། །སྣང་བ་མཚམས་སྦྱོར་ལྡན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུན་དུ་ འཇུག་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།དེའི་ཚེ་དེ་རྨི་ལམ་གྱི་བདེན་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྨི་ལམ་གྱི་བདེན་པ་ཡིན་ཡང་དེ་འདྲ་བའི་བདེ་བ་རྒྱུན་གྱིས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ན། ཁྱོད་ལ་ཆད་པ་ཅི་ཡོད་ཐར་པ་འདོད་པ་དེ་དག་གི་ཆོས་ལ་འཇུག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ན་འཁོར་བ་དེའི་བཟློག་པ་ཐོབ་པའི་དོན་དུ་ཡིན་ནོ། ། ཆོས་ལ་འདོད་པ་ཡང་མངོན་པར་འདོད་པ་འགའ་ཞིག་གིས་འཇུག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདིར་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བས་དོགས་པ་བསུ་བའོ། །བག་ཆགས་ཀྱང་གང་ཡང་རུང་བས་སྣང་བའི་རྒྱུ་ནི་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་རིགས་མཐུན་པ་ཡིན་ནོ། །སྟོན་པ་ནི་དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བར་མེར་སྣང་བའོ། །དེའི་བག ཆགས་ནི་དུ་བའི་བག་ཆགས་སོ།།སྔར་བྱུང་བ་རང་བཞིན་གང་གིས་ངོ་བོར་སྣང་བས་རབ་ཏུ་སྦྱར་བའི་བག་ཆགས་འདུ་བྱེད་ཅེས་བྱ་བར་གྲགས་པ་དེ་ནི་དེའི་ངོ་བོར་སྣང་བའི་རྒྱུ་ཡིན་གྱི། རང་བཞིན་གཞན་དུ་སྣང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་དུ་བར་སྣང་བའོ། །བག་ཆགས་གཞན་གྱིས་བསྐྱེད་ པར་བྱ་བ་དུ་བར་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེས་ནི་སྐྱེད་བྱེད་མ་ཡིན་པ་གཞན་མེའི་བག་ཆགས་ཞེས་བྱ་བ་གོ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།ཡང་ཅི་ལྟར་ན་དུས་མཚུངས་པ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན། མ་འོངས་པ་ནི་ཞེས་སྨོས་པས་སོ། །སྐད་ཅིག་འདི་ལ་ཞེས་བྱ་བ་དང་ད་ལྟར་སྐད་ཅིག་ཏུ་གོའམ་ཅི་སྟེ་མ་ ཡིན་པ་ཉིད་དུའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལྟའི་དུས་ཉིད་དུའོ། །གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་གྱིའོ། །འདི་ལ་གྲུབ་པའི་མཐའ་པ་འདྲ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་ཚད་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའོ།
“如是”即以彼相。“若非如是”是指若無了知將生之義。若增上增益將生與現在為一而趣入時,如何成為將生境之有境?現在亦是增益故。“知即由得”。若問此有何用?故說”是故”。“由是相違故”即由得故。 于知時無彼,故如何能生知識,此即婆羅門所說之明顯。若問如何明顯?即”將生”。現量等非是將生義之言說因,因為是緣已有故,此亦已破。與將生火顯現同時。“彼體”即於火體顯現。“顯現相續具”即相續而行之義。 “爾時彼雖非夢真”是指雖是夢真,如是樂由相續而生,于汝有何斷?為求解脫彼等趣入法者,為得輪迴之對治故。於法欲亦非由某欲而趣入。此中”若”字引生疑問。 習氣亦非任何顯現之因,然是同類。能顯即”彼亦”即火顯現。彼習氣即煙習氣。先前所生自性以何體顯現所熏習之習氣稱為行,彼是彼體顯現之因,非顯現為他體。“彼”即煙顯現。由他習氣所生煙顯現者,不能了知非能生之他火習氣。 又云何是同時性?由說”未來”。“此剎那”與現在剎那了知抑或非有之義。“彼時”即此時。“若”是他者。於此宗派論者相似者即”云何是量”。
།འདིར་གཞན་གྱིས་དོན་སྟོན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སྨོས་སོ། །ལན་ནི་བསྟན་པས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བའོ། ། དེས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ད་ལྟར་བས་སོ། །འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོགས་པ་བསུ་བའོ། །འདི་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ད་ལྟར་བའོ། །རྒྱུ་ད་ལྟར་ཡོད་པའི་སྐད་ཅིག་ལ་འབྲས་བུ་མ་འོངས་པའི་སྐད་ཅིག་ཉེ་བར་བཏགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེས་ཞེས་བྱ་བ བག་ཆགས་ཀྱིས་སོ།།དོན་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱི་རོལ་ལ་ཡང་མཚུངས་ཏེ། ད་ལྟའི་སྐད་ཅིག་ནི་དོན་བྱ་བ་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ད་ལྟར་བའོ། །བག་ཆགས་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བག་ཆགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་མེར་སྣང་བའི་དོན་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བག་ ཆགས་ལ་ཡང་དེ་བྱེད་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།སློབ་དཔོན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོས་སོ། །གང་གི་ཕྱིར་རྣམ་པར་ཤེས་པར་སྨྲ་བ་ཉིད་རིགས་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་དུ་སྨྲ་བ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱིའི་དོན་ཁོ་ན་ལ་ཚུལ་གཉིས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་ བ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན།ཐ་དད་པ་དག་ལ་ནི་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་འཛིན་པར་བྱེད་པའོ། །འདིས་ནི་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་བརྗོད་དོ། །ད་ནི་གཟུང་བ་ལ་བརྗོད་པ་ནི། སྔོན་པོ་དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའོ། །སྔར་སེར་པོ་འཛིན་པའི་དུས་སུ་མཐོང་བའི་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ སྔོན་པོ་འཛིན་པའི་དུས་ན་ཡང་ཡིན་ལ།དེ་བཞིན་དུ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྣམ་པས་གཟུང་བའི་དངོས་པོ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་བདེ་བའི་རྣམ་པས་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་པ་འདི་ཡང་མངོན་སུམ་ཡིན་ནམ་འོན་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་ཞེས་རྣམ་པར་རྟོགས་པའོ། །རྣམ་པ་གཞན་ཡང་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགག་པའི་རང་བཞིན་ལས་རྣམ་པ་གཞན་དུ་གསལ་བ་དང་།མི་གསལ་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དུའོ། །འོན་ཏེ་དག་པའི་རང་བཞིན་གཅིག་ཉིད་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་ཞེས་གསུངས་སོ། །འོན་ཏེ་དོན་ཡང་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་ཁོ་ནའོ་སྙམ་ན། དོན་ ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་གསུངས་སོ།།དཔེར་ན་ཤེས་པ་ཟླ་བའི་རྣམ་པ་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་པ་ལ། རབ་རིབ་ལ་སོགས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཡང་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་ནི་རྣམ་པ་གཞན་ཉིད་ལྷག་པར་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ ཏོ།།དོན་དམ་པར་མར་མེའི་རང་བཞིན་དེ་འདྲ་བར་སྐྱེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེ་ལྟར་མཐོང་བ་ཡིན་གྱི་དེའི་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་དེའི་ཚེ་ཞེས་གསུངས་སོ། །ཡང་ན་དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་རབ་རིབ་ཀྱིས་མིག་གི་ནུས་པར་བྱས་པ་ཡང་ངོ་། །དེའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མིག་གི་ནུས་པའོ།
此處說”為顯他義故”。答曰”由教亦”。“由彼亦”即由現在。“將生”是引生疑問。“此亦”即現在。因於現有因之剎那,假立未來果之剎那故。對此所說即”若”。“由彼”即由習氣。 “于義亦”即于外境亦同,因現在剎那不作事用故。“彼亦”即現在。“于習氣亦”意為:由習氣果將生火顯現能作事用故,于習氣亦說彼能作。 “阿阇黎”即陳那。由唯識說方合理,說外境非理故。“唯于外境是二相”云何?故說”於差別等”。“彼體”即能取。此說能取相隨行。今說所取即”彼青”。 先前執黃時所見之能取相,即是執青時亦然。如是以苦相所取事等,即是以樂相所取,此知是現量抑或比量之了知。“異相亦”即從遮遣自性異相而明顯、不明顯等自性。 若謂清凈自性一即成種種相,故說”云何”。若謂境亦唯種種相,故說”境非”。如許識為月相,由眩翳等力亦成二相然。若時非境相,爾時亦無餘異相之義。 若謂勝義中燈自性如是生,故如是見,非彼識相,故說”爾時”。或”彼亦”即眩翳所作眼力亦然。“彼”即眼力。
།ནུས་པ་ཉམས་ པར་བརྟགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱི་འབྲས་བུ་དེ་ཡང་བདེན་པ་མཐོང་བའམ་མི་བདེན་པ་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་བདེན་པ་མཐོང་བ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་བདེན་པ་མཐོང་ཞིང་ཉམས་པར་བརྟག་པར་བྱ་བ་ནི་མི་བདེན་པ་མཐོང་བ་ལ་ནི་ཤིན་ཏུ་བརྟག་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ནམ་ཉམས་པ་ཞེས་བྱ་བ་མེད་པར་འགྱུར་ རོ།།འོན་ཏེ་དེ་འདྲ་བའི་མར་མེའི་ཡོད་པ་ཡིན་ཡང་གཞན་གྱིས་བལྟར་མེད་པ་ཡིན་ལ་དེ་མཐོང་བས་དབང་པོ་ཉམས་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་གཞན་གྱིས་བལྟར་མེད་པའི་མར་མེ་མཐོང་བ་ཡིན་ཡང་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་གསལ་བར་མི་ མཐོང་བ་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་འདི་ཡང་དག་པའི་མར་མེའི་མཐོང་བ་ཅན་ཡིན་ནོ། །ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡང་དག་པ་དང་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་ལའོ། །སྤོང་བ་མཐོང་ཡང་གང་གིས་གཅིག་ནི་ཡང་དག་པ་མཐོང་ལ་གཞན་ནི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་མཐོང་བར་འགྱུར་བ་ཁྱད་པར་གཞན་ གང་ཞིག་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།གལ་ཏེ་ཡོད་པ་ཡིན་ན་འོ་ན་མར་མེ་དེ་ཇི་ལྟར་གཞན་གྱིས་མི་མཐོང་སྙམ་དུ་དོགས་པ་བསུ་ནས་མཐོང་བ་མི་འཐད་པ་ཞེས་སྨོས་སོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རབ་རིབ་ལ་སོགས་པས་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ཡང་ངོ་། །གཞན་ནི་ཞེས་བྱ་བ་མར་མེའིའོ། །ཤེས་པ་གཞན་དུ་ ཡུལ་སྣང་བར་ཁས་ལེན་པས་ནའོ།།མི་རུང་བ་བརྗོད་པ་ནི་གང་དུ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། གང་དུ་ཡུལ་རང་གི་ངོ་བོས་སྣང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བ་ཡིན་ན་ཐུབ་པ་མེད་དོ། །འོན་ཏེ་ཤེས་པ་གང་ལ་ཡུལ་སྣང་བ་དེ་ལས་གཞན་ལ་སྣང་བ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། རང་སྣང་བ་ཞེས་གསུངས་སོ། །འོན་ཏེ་ མར་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རང་བཞིན་གྱིས་ཡུལ་དུ་ཤེས་པ་སྣང་བ་ཡིན་ལ།ཤེས་པ་ལ་ཡུལ་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་གནོད་པ་བྱེད་པ་ཡོད་པ་དེ་བས་ནའོ། །དེའི་རང་བཞིན་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་པ་དང་འདྲ་བ་ཡུལ་ཡིན་གྱི་སྣང་བ་ཙམ་ནི་མ་ ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་རྨ་བྱའི་མདོངས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་མར་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཡང་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་ནུས་པ་བརྟག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། རྨ་བྱའི་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཀ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཤེས་པ་ལས་ཐ་དད་པར་ཇི་ལྟར་འགྲུབ་སྙམ་ན། ཀ་བ་ཞེས་སྨོས་སོ། །སོགས་པའི་སྒྲས་ནི་མེ་ལ་སོགས་པའི་ འདིར་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྨ་བྱའི་མདོངས་ཀྱི་རྣམ་པ་ལའོ།།དེ་དག་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རབ་རིབ་ཀྱིས་བསླད་པ་གཞན་རྣམས་ཡང་འཁྲུལ་པ་ཉིད་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་དེ་དག་ན་བདེན་པ་ཁོ་ན་མཐོང་བ་ཡིན་པས་ཇི་ལྟར་དེ་དག་འཁྲུལ་པ་ཡིན་སྙམ་ན། འཁྲུལ་པ་ཞེས་བྱ་བའོ།
觀察能力衰損之因緣所生果,或見真實或見非真實。若是見真實,則于見真實而應觀察衰損者,于見非真實則極應觀察。由此將無所謂衰損。 若謂如是燈雖存在而他人不能見,由見彼故根成衰損。若如是,則非如是。即此雖見他人不能見之燈,然不見瓶等明顯,故此為真實燈之見者。 由無差別故,即于真實與非真實。雖見舍離,何者差別能使一見真實而他見非真實之義。若是存在,則疑問”彼燈云何他人不見”而說”見不應理”。 “如是亦”即雖由眩翳等所生亦然。“他”即燈。由許識於他境顯現故。說不應理即”於何”,若於境以自體顯現之識中顯現,則無能勝。若謂於何識境顯現,則于彼外不顯現,故說”自顯現”。 若謂燈輪以自性為境識顯現,而於識境顯現,故說”若”。由有如是等違害故。“彼自性”即識相似為境,非唯顯現。 若謂于孔雀翎相燈輪亦當如是觀察能力,故說”孔雀”。若疑柱等如何成立異於識,故說”柱”。等聲即火等。“此亦”即于孔雀翎相。“彼等”即由眩翳所染其他諸人亦同迷亂故。若謂彼等唯見真實,云何彼等為迷亂,故說”迷亂”。
།གཉིས་ཀ་ཡང་ཞེས་བྱ་ བ་ནི་རྨ་བྱའི་མདོངས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་སྐྱེས་བུ་གཉིས་གང་ལ་ཡང་ངོ་།།འཁྲུལ་པ་ཉིད་དུ་འདོད་པའི་སྐྱེས་བུས་དམིགས་པའི་མེ་དེ་ནིའོ། །ས་གཞིའི་ཚིག་པ་མ་མཐོང་བ་ཡང་དོན་ཉིད་ལས་མི་ཉམས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གཞན་གྱི་ཞེས་ཁོངས་སུ་འདི་འགོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ ཞེས་བྱ་བའོ།།མེ་ཡང་ཡིན་ལ་སྲེག་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་འགའ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱི་རོལ་མ་ཡིན་པ་ལའོ། །དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱི་རོལ་དུའོ། །ཕ་རོལ་གྱི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །གལ་ཏེ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ ལ་མི་ལྟོས་ན་དེའི་ཚེ་དོན་བྱ་བ་མེད་པས་ཇི་ལྟར་མི་བདེ་བར་འགྱུར་ཞེས་མནོས་པའོ།།དོན་ཉིད་ཀྱང་ཞེས་པ་ནི་མྱོང་བ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན་དོན་ཡང་ཁས་བླང་བར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མྱོང་བའི་དངོས་པོ་ཁས་ལེན་ན་ཡང་ཐམས་ཅད་རང་རིག་པ་ཉིད་ཡིན་ ཏེ་གཞན་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མུན་ཁུང་ནའོ། །འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་ཚོགས་པ་གཅིག་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལྟ་ན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། མུན་པའི་གནས་སྐབས་ན་བུམ་པ་གནས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མར་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཚོགས་པ་ཁོ་ན་རྒྱུ་ཡིན་ ནོ་སྙམ་ན།འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ནི་སེར་པོ་ལ་སོགས་པ་ལྟོས་པ་ཉིད་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འབའ་ཞིག་ཀྱང་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་ཡང་མར་མེ་མེད་པར་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་གྱིས་དེ་ལྟར་ན་ཞེས་སྨྲས་སོ། ། རེ་ཞིག་གང་གི་ཚེ་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་དག་དུས་གཅིག་ཉིད་དུ་གཟུང་བ་དེའི་ཚེ་གཉིས་ཀའི་བྱེད་པ་བརྟག་པར་བྱ་བ་དེ་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་མར་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གཉིས་ཀའི་བྱེད་པ་བརྟག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་མར་མེ་ཙམ་གྱིས་བྱ་བའོ། །དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ འཁོར་ཉིད་དོ།།དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཤེས་པའི་ཚོགས་པ་བསྐྱེད་པས་ནི་དེ་ནི་ཤེས་པ་ཁོ་ནའོ། །མིག་དང་གཟུགས་ཉིད་དུ་མངོན་པར་འདོད་པ་དེ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་ཤེས་པ་ནི་མེད་དོ། །དེ་ཉིད་གཞུང་འཛུགས་པ་ནི་འོན་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བའོ། །བཟློག་པ་བརྗོད་པ་ནི་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གསལ་བ་དང་ མི་གསལ་བའི་རང་བཞིན་དང་འབྲེལ་པ་ནི་མཐོང་བ་ཡང་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་ཕྱི་རོལ་སྣང་ཡང་ཐ་དད་པར་འགྱུར་བས་འདི་ལ་ཅི་བྱར་ཡོད་སྙམ་ན། ངེས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེའི་རང་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ཕྱི་རོལ་གྱི་རང་བཞིན་ཐ་དད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །མཚན་ཉིད་ནི་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྣང་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།
“二者”即指體驗孔雀翎相之兩個人任一者。為迷亂者所緣之火即是。雖未見地面裂痕亦不失其義,此即”他之”,此中並非否定。 因無有任何了知”是火而不能燒”之認識故。“非如是”即非外境。“如是”即于外境。說”他世間言說”。若不依世間言說,則無所作義,云何不成善耶? “義亦”即經驗必須承許,若非如是,則義亦不應承許故。若承許經驗事物,則一切唯自證,因他不應理故。“于彼”即于暗處。此中所說即”一聚”。“非如是”即暗處無瓶住。 “如是性”即若謂唯燈輪聚為因,對此所說即”非”。青等非觀待黃等而取,因亦能單獨取故。如是燈輪亦應無燈而取。他說”若如是”。 且當青黃二者同時取時,應觀察二者作用,如是此中亦應觀察燈輪二者作用。對此所說即”唯由燈”。“彼性”即輪性。如是由生識聚故,彼唯是識。除眼與色性所許外無有識。即此立論即”然而”。 說遮遣即”此”,明與不明自性相聯即是見。若謂雖現外境亦成差別,於此何為,故說”具決定”。“彼自性”即由外境自性成差別故。“相即彼故”即由顯現自性故。
།དོན་ཐ་དད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་མོད་ཅི་ཉེས་སྙམ་ན། དོན་ཐ་དད་པ་ཡིན་ན་ཡང་ཞེས་གསུངས་སོ། །གསལ་དེ་རང་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་མི་གསལ་བ་ཡིན་ཞེ་ན། བརྗོད་པ་ཇི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དེ་ལྟར་གསལ་བའི་རང་བཞིན་དུ་ཇི་ལྟར འགྱུར།གསལ་བ་དང་མི་གསལ་བ་དག་ནི་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ངོ་བོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་གསལ་བ་ཡང་གསལ་བ་དེའི་ངོ་བོར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དེ་ཞེས་བྱ་བ་དེའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པ་དེ་གསལ་བ་དང་མི་གསལ་བ་དེ་རང་བཞིན་ཐ་དད་པ་ལས་ཇི་ལྟར་བདེན་པར་འགྱུར་ཏེ། འོན་ཀྱང་འཁྲུལ་པ་ཁོ་ནར་ འགྱུར་རོ།།འདི་ཉིད་བརྗོད་པ་ནི་གསལ་བ་དང་མི་གསལ་བ་དག་མེད་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །རྟོགས་པ་ཉིད་ཐ་དད་པར་འགྱུར་ཏེ་དོན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་རྟོགས་པ་དང་མ་རྟོགས་པ་དག་ལ་ཐ་དད་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། བཤད་པ་གཟུང་བའི་རང་བཞིན་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་ནའོ། །མཐོང་བའི་བྱེ་བྲག་ ནི་ཤེས་པའི་བྱེ་བྲག་གོ།།ཅི་དོན་གྱི་རང་བཞིན་སྣང་བ་ཡིན་ནམ་འོན་ཏེ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་གཉིས་ལས་མ་འདས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཞེས་བྱ་བ་སྣང་བ་བཞིན་ནོ། །ཐ་དད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསལ་བ་དང་མི་གསལ་བའི་རང་བཞིན་ནོ། །དེ་དང་བྲལ་བར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡན་ལག་ ཕྲ་མོ་དང་བྲལ་བར་ཟིན་པའོ།།གཞན་དུ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་དང་བཅས་པར་འཛིན་པ་ན་ནི། གཞན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ཡོངས་སུ་གསལ་བའི་རྣམ་པར་གྱུར་པའོ། །གང་གི་ཚེ་སྔོན་པོ་མེད་པར་གཟུང་བ་དེའི་ཚེ་ཅི་སྔོན་པོ་དེ་མི་གསལ་བ་ཞེས་བྱ་བར་བརྗོད་དམ། དེས་ན་ཡན་ལག་ཕྲ་མོ་གཞན་མ་བཟུང་ཡང་ཡན་ ལག་ཅན་དེའི་རང་བཞིན་ནི་འཛིན་པ་ཉིད་དོ།།དེས་ན་གསལ་བ་ཁོ་ནར་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ། །དུ་མ་ཉིད་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ནའོ། །ཡན་ལག་ཕྲ་མོ་གཟུང་བ་དེ་དག་ལས་གཞན་པའི་ཡན་ལག་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་མི་གསལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱའོ། །གལ་ཏེ་རང་བཞིན་ ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་དེ་ལས་གཞན་པ་མ་ཞུགས་མོད་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེའི་རང་བཞིན་ནི་དེ་ཉིད་དེ།དེ་གསལ་བ་ཡིན་པས་ཇི་ལྟར་མི་གསལ་བ་ཡིན། སེར་པོ་ལ་སོགས་པ་གཟུང་བ་ན། སྔོན་པོ་བཞིན་དུ་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཕྱི་དོན་དེ་ལས་ཡོངས་སུ་མི་གསལ་བ་ཉིད་དེ་ སྐྱེ་བ་ཡིན་ན་འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་འོ་ན་ནི་ཞེས་པའོ།།ཡོངས་སུ་མི་གསལ་བར་སྣང་བ་དེ་གཞན་གྱིས་མ་མཐོང་ན་ནི་མི་གསལ་བར་རྟོགས་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ་དོན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དུང་ཡུལ་གནས་པས་མི་ཤེས་ཏེ། རང་བཞིན་ཤེས་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། །འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ཀྱང་དེ་ཁོ་ན་ ལྟར་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི་འདི་ལྟར་ཞེས་བྱའོ།།ཉེ་བར་བཏགས་པ་ཉིད་བརྗོད་པ་ནི་མི་གསལ་བའི་ཞེས་བྱ་བའོ།
若思”義成差別有何過”,則說”即使義成差別”。若問”明彼自性即暗”,則說”云何”,云何成為明性?因明與暗二者差別故。 “彼體性”即暗亦了知為明之體性故,彼即了知為彼自性,明暗彼自性差別中雲何成真?然唯成迷亂。 此即所說”將了知無明暗二者”。了知成差別而義非是。若謂了知與未了知二者無差別,則說”若所取自性無差別”。見之差別即識之差別。 因不離”義之自性是否顯現”此二種分別故。“彼”即如顯現。“差別”即明暗自性。“離彼”即已離微細支分。 “異則”與具取時,“異”即成遍明相。當無青而取時,彼青是否說為不明?是故雖未取其他微細支分,仍取彼具支者之自性。 是故唯取為明。“若是多性”即若是極微自性。由不取異於所取微細支分之支分故成不明。若是自性,爾時雖他未入,然彼自性即是彼,彼為明故云何是不明? 取黃等時,不如青。若謂從彼外境生起不明性,對此所說即”若爾”。若他未見彼不明顯現,則是了知不明性而非義,如”居螺地者不知,自性即是知”之理。 世間言說亦如是,此即所說”如是”。說假立性即”不明”。
།མི་གསལ་བ་དང་ལྡན་པ་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་དང་འབྲེལ་པ་ལས་ཏེ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ལས་སོ། །མཐོང་བ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ཤེས་པ་ལ་ནི་གང་ གིས་དེ་ཡང་མི་གསལ་བ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མི་གསལ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་འབྲས་བུ་གཞན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་མི་གསལ་བའི་དོན་དང་འབྲེལ་པ་ལས་སོ་ཞེས་བརྗོད་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པའི་དོན་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དོན་ནི་མཐོང་བ་དེའི་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཡང་གལ་ཏེ་མི་ གསལ་བའི་དོན་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་མོད་དེ་ལྟ་ན་ཡང་རེ་ཞིག་འབྲེལ་པ་ཙམ་ཞིག་ནི་ཡོད་པ་ཡིན་པས་དེ་ཉིད་ལས་མཐོང་བ་འདི་ལ་མི་གསལ་བར་བརྗོད་དོ་སྙམ་ན།གལ་ཏེ་མཐོང་བ་ལ་མི་གསལ་བའོ་ཞེས་དེ་བཞིན་དུ་བརྗོད་པ་ནི་འབྲེལ་པ་ལས་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་མཐོང་བ་དེ་ལ་སྔོན་པོ་ལ་ སོགས་པ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱའོ།།དེ་སྟེ་བརྗོད་དོ་ཞེ་ན་ངའི་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་མཐོང་བ་མི་གསལ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི་ཉེ་བར་བཏགས་པས་ཐ་སྙད་འདིར་འགྱུར་བ་ནི་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་བློ་མི་གསལ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་ནི་འཁྲུལ་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། རྒྱུ་མེད་པར་ནི་ཞེས་གསུངས་སོ། ། གཞན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དུའོ། །སྐབས་ཉིད་ཉེ་བར་སྡུད་པ་ནི་དེས་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །བློའི་རང་བཞིན་འདི་ཉིད་ཐ་དད་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བློའི་རང་བཞིན་ཉིད་རང་གི་ངོ་བོའི་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་གསལ་བའོ། །གོ་དྷ་དང་རི་བོང་གི་ཚུལ་ཞེས་བྱ བ་ནི་ཇི་ལྟར་རི་བོང་ལུས་ཆེ་བ་དེ་བཞིན་དུ་གོ་དྷའི་མཇུག་མ་ཡང་ངོ་།།ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་སྣ་ལ་སོགས་པར་རོ། །དོན་གཞན་ཡིན་ལ་སྒྲིབ་པ་ཡང་གཞན་ཡིན་ཏེ། དེས་སྐྱེས་ཟིན་པའི་དོན་དེ་དག་གི་སྣང་བ་གཅད་པ་དེས་ན་མཐོང་ངོ་ཞེས་སེམས་རྩོད་པ་འདི་ལ་འཆད་ པར་འགྱུར་བའི་བར་ཏི་ཀས་བཏབ་པའི་ལན་གང་ཡིན་པ་དེ་བརྗོད་པ་ནི་དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ།།དེའི་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་གཞན་དེའི་སྣང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་བསྒྲིབས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་གལ་ཏེ་སྒྲིབ་པ་དེ་ཉེ་བར་གནས་པའི་དོན་གྱིས་རྒྱབ་ཏུ་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ ཚེ་ཀ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་ཐ་དད་པར་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ།།དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ཡུལ་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པ་ནི་འཁྲུལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་དོན་ཞེས་བྱ་སྟེ། དོན་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་བའི་ལྟ་བ་གང་ལ་ཡོད་པ་རིག་པ་ཅན་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ལྟར་ན་འཁྲུལ་པ་ག་ལ་སྲིད་གཞན་ གྱི་ཡུལ་ལ་ཞེས་སྨྲས་ཏེ།དངོས་པོའི་རང་བཞིན་གྱིས་སྣང་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་འཁྲུལ་པ་ནི་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཕ་རོལ་པོས་བསམས་པའོ།
從見到具有不明性者之關聯,即從因果相之關聯。于見,即于識中,彼亦無有他不明相之果可稱為不明。 若說從不明義之關聯,對此所說義即:義非彼見之果。即使不明義非果,然暫有關聯,由此於此見說為不明,作如是想。 若如是說見為不明是從關聯,則于彼見亦應說青等。若說應說,則說”我”。是故見唯是不明,而非由假立而有此言說。 若謂”識不明”之言說唯是迷亂,則說”無因則”。“異則”即成迷亂。總結處即”是故”。 “非由識自性差別”即識自性之自體相非差別。“此相”即不明。“蜥蜴與兔之理”即如兔身大,蜥蜴尾亦然。“將極明”即于自鼻等。 義他而障亦他,由彼已生義等之顯現遮斷,故見,如是思辯,對此將說之註釋所作答覆即”若如是”等。“彼”即遮障他義之顯現故。 “非”者,若障近住義之背後而住,爾時將見柱等境差別。“彼”即若謂了知為一境是迷亂,對此所說”義”即:有見義真實之見解者,如理行者等,豈有迷亂?說”於他境”,由事物自性顯現相故,迷亂不可能,此乃他方所思。
།ཡུལ་གཅིག་ན་མེད་པའི་དངོས་པོ་ཡང་གལ་ཏེ་དེར་མཐོང་ན་དེའི་ཚེ་དུས་གཅིག་ན་མེད་པའི་དངོས་པོ་ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་མཐོང་བ་དང་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མཐོང་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འོན་ཏེ་དུས་དེས་མེད་པ་ཡང་མཐོང་ན་འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་ཐམས་ཅད་དོན་ཐམས་ཅད་མཐོང་བ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་ཏེ། འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་མེད་པ་དག་ཀྱང་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་མཐོང་བ་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ཡང་མེད་དོ། ། འདི་དག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མེད་པ་ཡང་འགའ་ཞིག་མཐོང་གི་ཐམས་ཅད་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །མ་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་ལས་ཐམས་ཅད་མཐོང་བ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གཞན་གྱིས་ཀྱང་གཞུང་གཟུགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་འགའ་ཡང་སུན་དབྱུང་བའམ་བསྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསམས པའོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སུན་འབྱིན་པ་འདི་ཉིད་བརྗོད་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ།།གཞན་གྱིས་ཏེ་གསལ་བར་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་བསྒྲིབས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐག་རིང་པོ་ནས་དངོས་པོ་གསལ་བ་མ་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་དང་། མི་གསལ་བ་གཞན་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་མ་མཐོང་བས་བྱས་པ་ ཉིད་ཇི་ལྟར་འདིར་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་དོན་དང་དོན་མ་ཡིན་པ་དང་བྲལ་བ་ཡང་ངོ་།།ལན་བཏབ་ཟིན་པ་ཉིད་དྲན་པར་བྱེད་པ་ནི་ལོག་པར་བརྗོད་པ་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །མེད་པ་ཉིད་ཇི་ལྟར་སྙམ་ན་རྒྱུ་ཞེས་སྨོས་སོ། །འོན་ཏེ་སྐྱེས་པ་བྱེད་པ་ལ་མ་ཡིན་དུས་མཚུངས་པ་ཉིད་འཛིན་པ་ཡིན་ ནོ་སྙམ་ན་འགྲེལ་པ་མེད་པ་ཞེས་གསུངས་སོ།།ཡང་ན་གཟུང་བ་ཉིད་རང་གི་རྒྱུས་སོ་སོར་ངེས་པ་དེ་འདྲ་བར་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་དེ་ཉིད་ཀྱིས་འཛིན་གྱི་གཞན་གྱིས་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན་གཉིས་ཀ་ཡང་ངེས་པར་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཐམས་ཅད་འཛིན་པར་ཐལ་བ་ཡིན་ ནོ།།དེ་དག་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡུལ་དང་ཤེས་པ་དག་ལའོ། །དེ་ཙམ་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ཙམ་གྱིས་སོ། །གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ན་ཅི་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཤེས་པ་གཉིས་ནི་དུས་མཉམ་པར་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་གཉིས་ཞེས་གསུངས་སོ། ། དུས་མཉམ་པ་ན་ཡོད་པའི་འཛིན་པའི་བྱེད་པ་གཅིག་པོ་དེ་ནི་དེ་ལས་གཞན་པའི་འཛིན་པར་བྱེད་པ་དང་དུས་མཚུངས་པ་ཡིན་ལ། དེ་བཞིན་དེ་ཡང་གཞན་དང་མིན་པས་ཐུག་པ་མེད་དོ། །དེའི་ཚེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་པ་འཛིན་པའི་དུས་ནའོ། །གནོད་པར་བྱེད་པ་གཞན་ཡང་བརྗོད་པ་ནི་དང པོ་ཞེས་བྱ་བའོ།།དེའི་རང་བཞིན་ནི་སྔར་གཟུང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་ནོ། །དངོས་པོ་དེ་ནི་སྔར་ཡང་གཟུང་བའི་རང་བཞིན་ཉིད་དོ།
若於一境見無有之事物,爾時與非同時之事物如何如何見無關聯,即成見之義。若見彼時無者,對此所說即:將成見一切義之一切,以見過去未來無二故。然非一切見一切。 “此等”即見某些無而非一切。從未見彼生一切見,他人亦將立教。是故不能破立任何,作如是思。“如說”即說此破斥。 由他,即遮障明見故。從遠處不見明事物者,及見他不明者,于彼由未見所作,如何於此亦,即離義非義者亦然。令憶已作答即”邪說亦”。 若問如何無,則說”因”。若謂非於已生作用,而執同時性,則說”無關聯”。或所取性由自因各別決定如是生,由彼自性執取,非由他。或二者皆決定生,故成執取一切之過。 “從彼等”即于境與識。“僅由彼”即僅由俱有事。若從所取能取因生則如何。 若謂二識同時有,則說”二”。同時有之能取作用一者,與彼異能取作用同時,如是彼亦與他非故無窮。“爾時”即識能取時。 復說他能害即”初”。彼自性即先非所取之自性。彼事物即先亦是所取自性。
།དེས་ན་གཟུང་བ་ནི་སྔར་གྱི་རང་བཞིན་ཉིད་རྟོགས་སོ་སྙམ་ན་འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་སྔར་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གཟུང་བའི་རང་བཞིན་ནི་སྔར་ཡང་མེད་ པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།སྔར་ཡང་གཟུང་བ་ཡིན་མོད་ཅི་སྐྱོན་སྙམ་ན། འདི་འགོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ཞེས་བྱ་བ་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་དུས་མཉམ་པར་སྣང་བའོ། །དེའི་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་སྦྱར་རོ། །ཤེས་པའི་ཚོགས་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ་ ཞེས་དོགས་སོ།།དེ་ལྟ་བུ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ཤེས་པ་ཚོགས་པ་སྐྱེད་པ་ཡང་དོན་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཡང་དོན་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་དུ་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་སྔར་ཡོད་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། སྔར་ཡོད་པ་ནི་གཟུང་བར་ནུས་པ་མ་ ཡིན་ནོ།།རྟོག་གོ་ཞེ་ན་རྟོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །གཞན་གྱི་ལྟ་བ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མོད་སྡེ་པའི་ལྟ་བ་ལའོ། །དེའི་རྣམ་པར་ནི་དོན་གྱི་རྣམ་པར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་མེད་ན་ཇི་ལྟར་སྣང་སྙམ་ན་རང་མ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་དོན་རྟོགས་པ་ཡིན་ན་འོ་ན་ཇི་ལྟར་མེད་སྙམ་ན་དོན་ དམ་པར་ནི་ཞེས་སྨོས་སོ།།དུས་མཚུངས་པར་འབྱུང་བ་ཉིད་ཀྱི་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེས་ཕན་བཏགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དོན་དེས་ཤེས་པ་ལ་ཕན་བཏགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ཞེས་ བྱ་བ་ནི།དེའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་སྟེ། སྐྱེས་པའི་ཤེས་པས་སོ། །དེ་ཞེས་བྱ་བར་དུས་མཚུངས་པར་བྱུང་བ་དེ་ལྟར་དེ་དང་པོར་རིག་ན་ཡང་དེའི་དབང་ཙམ་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་བྱེ་བྲག་པ་དེའི་དབང་ཙམ་གྱིས་ཡིན་ནོ། །ཤུགས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པ་གཞན་དུ་ན་རིག་པ་མི་འཐད་པས་སོ། །དེའི་ རྣམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་དོན་གྱི་རང་བཞིན་མཐའ་དག་རང་གིས་བདག་གིར་བྱེད་འཛིན་པར་བྱེད་མངོན་དུ་བྱེད་པའོ།།དེའི་རྣམ་པ་མཐའ་དག་རང་གིས་བདག་གིར་བྱེད་པ་ཡང་དེ་ཡིན་ལ། མྱོང་བ་ཡིན་པ་སྟེ་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་ཤེས་པས་སོ། །འོ་ན་དོན་འདི་དུས་ཁྱབ་པ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་དུས་ གཅིག་དང་འབྲེལ་པར་འཛིན་པའི་ཕྱིར་དུས་གཅིག་གི་ཚེ་འཛིན་པས་ཇི་ལྟར་རྟག་པ་ཡིན།ཤེས་པ་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་པ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཀྱིས་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་རང་བཞིན་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུ་གཞན་ལ་རག་ལས་པའོ། ། རྒྱུ་ཉེ་བར་བསྒྲུབས་པས་ཉེ་བར་གནས་པར་བྱས་པའི་མིག་ལ་སོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་བའོ། །དེ་རྣམ་པར་མ་ཆད་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མིག་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་མ་ཆད་པས་སོ།
若謂因此所取即了知先前自性,對此所說即”先前亦”,意為所取自性先前亦無故。若念先前亦是所取有何過,此遮破即”非是”。“彼”即所取相同時顯現。“彼所取相彼”等相配。 恐由識聚生故。“如是亦”即若識聚生是義,爾時能取亦成義。“成異”即因先前非有故。對此所說即”先有”,先有者不能取。 若謂了知,則說”是分別”。“於他見”即于經部見。彼相即義相。若彼無則云何顯現,故說”自無”。若由比量了知義,則云何無,故說”勝義”。 若謂同時生即成能取,則說”俱生”。“以無彼利益故”即由彼俱生義于識無利益故。“由彼”即具彼相,即由已生識。“彼”即若如是先知同時生彼,則僅由彼力,即僅由彼差別力。“由勢”即以其他方式不應理解故。 “彼相”即義自性一切自我攝持、執取、現前。彼相一切自我攝持亦即彼,是領受,即如是相之識。然則此義非遍時執取,以彼時與一時關聯執取故,一時執取云何是常? “識非如是故”即識以剎那性故非前後自性故。“成異”即依他因。于由因成辦而住之眼等,說彼。“彼無間斷”即眼等無間斷。
།རྣམ་པར་ཆད་པ་མེད་པར་ཚད་མ་སྐྱེ་བ་ནི་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་རྣམ་པར་ཆད་པ་ཉིད་ལ་ཚད་མ་ཡོད་པ ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།སློབ་དཔོན་གྱིས་ཀྱང་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱང་ངོ་། །དེ་བཤད་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ཚད་མ་ཀུན་ལས་བཏུས་པའི་འགྲེལ་པའི་གཞུང་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འདིར་ཡང་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་རྗོད་པར་བྱེད་པ་མེད་དོ་སྙམ་ན་དེར་ཡང་ཞེས་གསུངས་སོ། །འདིར་ཡུལ་ གྱི་རྣམ་པར་བསྒྲུབ་པའི་སྐབས་ཡིན་ནོ།།ཇི་ལྟར་ཤེས་ཤེ་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞེས་གསུངས་སོ། །གལ་ཏེ་རིག་པར་བྱ་བ་དང་རིག་པར་བྱེད་པའི་རྣམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཚུལ་གཉིས་སུ་འགྱུར་མོད། ཡུལ་གྱི་རྣམ་པས་ན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ད་ལྟར་ཉིད་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ན། དེ་ཇི་ལྟར་རྣམ་ པར་ཤེས་པ་ཚུལ་གཉིས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བརྗོད་ཅེ་ན་དེ་ཡང་ཞེས་གསུངས་སོ།།དེས་ན་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཚུལ་གཉིས་ཡིན་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དགོངས་པའོ། །དེ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ནི་རིག་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །རྒོལ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལྟར་ན་ ཡང་རིག་པ་ཙམ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདོད་པ་ཡིན་གྱི་རིག་པ་ཉིད་མེད་དོ་ཞེས་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་རང་རིག་པ་འབའ་ཞིག་བསྒྲུབ་པར་རིགས་སོ། །རང་གིས་མྱོང་བ་ཉིད་དམ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོའི་གཞུང་སྟེ། གཞུང་འདིས་སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོ་རང་རིག་པ་ བསྒྲུབ་པར་འགྱུར་རོ།།ཕན་ཚུན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་དང་ཤེས་པ་དང་དེའི་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་ཕན་ཚུན་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་དྲན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་འདིར་ཡང་དག་དྲན་གྱི་སྒྲས་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་གསལ་བ་སོ་སོར་ངེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེས་ཉེ་བར་བརྒྱུད་པའི་དབང་ གིས་སོ།།མཚེ་མ་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྣ་ཚོགས་བརྩོན་འགྲུས་ལ་སོགས་པ་ལའོ། །དེ་ལ་ནི་གཅིག་མཐོང་བ་ནི་དུས་ཕྱིས་ཀྱི་སྣ་ཚོགས་བརྩོན་འགྲུས་མཐོང་ངམ། འོན་ཏེ་སྣ་ཚོགས་ལུས་བྱིན་ཡིན་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་གྱི། རྣམ་པར་ཕྱེ་ནས་དྲན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ ཡུལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི།འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཤེས་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་སྐབས་སུའོ། །ཡུལ་ཡང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དེས་ན་ཡུལ་ཡང་དྲན་པར་འགྱུར་རོ། །རང་ཉིད་ཤེས་པ་རང་བཞིན་དུ་ཐ་དད་པ་མེད་ཀྱང་ཡུལ་དེ་ཐ་དད་པ་ཉིད་ལས་ཐ་དད་པ་དྲན་པའོ། །དཔེ་ཡང་འཇིག་པར་ བྱེད་པ་ནི་མཚེ་མ་དག་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བའོ།།འོན་ཏེ་དྲན་པ་ཁྱད་པར་ལྡན་པར་སྐྱེས་པ་དེས་ན་དྲན་པ་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཇི་ལྟར་བརྗོད་སྙམ་ན་དཔེར་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཡུལ་གྱི་དབང་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡུལ་གསལ་བའི་དབང་གིས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་དྲན་པར་བྱ་བའི་རྣམ་པ་གཞན་དུ་མི་ འཐད་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ།
非無間斷生量,然于間斷性有量,此為其義。阿阇黎陳那亦如是說。“彼解說”即是《量集論釋》之文。 若謂此中亦無表述境相,故說”于彼亦”。此是成立境相之處。若問云何知,故說”識”。若謂雖由所知能知相成二相,然非由境相如今所說,則云何說是”識二相”之處故?故說”彼亦”。 是故由境相即是二相,非由他故,此為密意。“由彼自性”即由了知自性。一切論師亦許唯是了知,非無了知。是故應成立唯自證。“自領受性耶”此是阿阇黎陳那之文,此文說明阿阇黎陳那成立自證。 “互”即義與識及彼識等互為差別之憶念,此處欲以正念聲表述。由青相明顯各別決定而近續故。“于雜染等”即于種種精進等。于彼見一者,或是后時見種種精進,或是種種身授,非分別憶念。 “于彼”即境。“以無錯亂故”即于識領受時。由境亦領受故境亦當憶念。雖自識性無差別,然由彼境差別故憶念差別。“譬亦破”即雜染等。 若謂由憶念生具差別故,憶念非現量故如何說?故說”譬如”。“由境力”即由境明顯力。如是了知憶念境相不應理。
།དེ་ཡང་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ཉིད་ལས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པ་ཡང་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བའི་དྲན་པའི་རྟོག་པའི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་དེའོ། །དེས་ན་དྲན་པ་ལ་སྣང་བའི་རྣམ་པ་དེ་དང་དེ་ད་ལྟར་བ་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་དྲན་པར་བརྗོད་དེ་ཡུལ་ལ་རྣམ་པ་དེ་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་ རོ།།འོན་ཏེ་རྣམ་པ་དེ་ནི་ཡུལ་ཉིད་ཀྱི་ཡིན་ལ་རག་གོ་སྙམ་ན་བརྗོད་པ་དེའི་ཚེ་མྱོང་བའི་སྟེ། ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྣམ་པ་ཅི་སྟེ་མ་ཡིན། རྣམ་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཤེས་པ་ཡིན་པར་ཁས་ལེན་ན་མྱོང་བའི་ཡང་ཡིན་པར་ཁས་བླངས་ཏེ་ཤེས་པ་ཉིད་དུ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འོན་ཏེ་མྱོང་བ་ལས་དྲན་པ་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་དོན་ཉིད་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དྲན་པ་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཡང་མྱོང་བ་ནི་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །དྲན་པ་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ནི་དོན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་སྙམ་ན་དོགས་པ་བསུ་ནས་འདི་ལྟར་ཞེས་སྨོས་སོ། ། གལ་ཏེ་དོན་ལས་དྲན་པ་འབྱུང་བའི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་མ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་ཁྱད་པར་མེད་པ་རྒྱུ་དེའི་ཕྱིར་ན་དོན་ཀུན་ལ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་དོན་ཐག་རིང་བ་ལ་སོགས་པ་ཀུན་ལ་དྲན་པ་མི་འབྱུང་ངོ་ཞེ་ན། དངོས་རྣམས་རྣམ་ཞེས་བྱའོ། །གང་གི་ཕྱིར་རྒྱང་རིང་པོ་དང་ཆོད་པ་ལ་ཡང་དྲན་པ་སྐྱེ བ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ།དེས་རྒྱང་རིང་པོ་ལ་སོགས་པས་སོ། །དྲན་པ་སྐྱེ་བ་ལ་མི་གནོད་པའི་ཕྱིར་ན་དོན་ཐམས་ཅད་ལ་དྲན་པ་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་དོན་དེ་ཉིད་མྱོང་བ་ལ་བརྟེན་ནས་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མྱོང་བ་དེ་ཉིད་རྒྱུར་འགྱུར་མོད། དེའི་ཕྱིར་མྱོང་བ་ནི་དོན་གྱི་རྒྱུ་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ ཀྱང་མྱོང་བ་འགའ་ཞིག་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་དྲན་པས་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དམིགས་སུ་ཆུག་མོད། དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་ནི་དེ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། གང་ཞིག་མོས་པས་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཔེ་ལས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་བདག་ཉིད་ཅན་ལ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ ནི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ལའོ།།འོ་ན་བློ་ནི་རང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་རིག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གསལ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། དོན་ཡང་རིག་པར་བྱེད་པས་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཡང་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། འདི་ལ་སྨྲས་པ་ནི་བློ་དམན་གཉིས་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །དཔེར་ན་དབང་པོ་དོན་ གྱིས་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ཡང་རང་གི་བདག་ཉིད་རིག་པ་ངེས་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་བློ་ཡང་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་དུ་དབང་པོ་ཉེ་བར་བཀོད་དོ།།གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཕ་རོལ་ཉིད་སངས་རྒྱས་པའི་དོགས་པ་བསུ་བའོ། །དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ སུན་འབྱིན་པའོ།།དེར་ཡང་ནི་བདག་ལའོ། །ཕྱེད་ཕྱི་མ་འཆད་པ་ནི་རྫས་གཞན་དང་ཞེས་བྱ་བའོ།
由相之差別而了知差別。如是憶念分別境相。若憶念所顯現之相是現在,云何說為憶念?以境不顯現彼相故。 若謂彼相唯屬境者,則說彼時領受,何故非領受相?若許相自性是識,亦當許是領受,以識性無差別故,此為其義。 若謂非由領受生憶念,然由義生。是故雖憶念具相,然領受非具相。若謂憶念相差別由彼義顯示故,為遮此疑,故說”如是”。 若由義生憶念非由領受,爾時因無差別故,當於一切義生。若謂于遠義等一切不生憶念,故說”諸事相”。以于遠處及隔絕處亦生憶念故,由遠等。以不礙憶念生故,當於一切義生憶念。 若謂彼義依領受為因,則領受即為因。是故領受非義因,然是某領受。若謂且許憶念緣具相識,然彼非如是,故說”由某信解”。“由彼”即由譬喻。“如是自性”即所取能取自性。 若謂心由自性是所知故當明顯,義亦由能知故亦明顯,對此所說”心二劣”。如根雖明顯義,然不決定了知自性,心亦如是,為此義而舉根為喻。“若”等是遮止他部佛教徒疑。“彼亦非”是破斥。“于彼亦”即于自。後半解說”異實等”。
།ཁྱེད་ལ་ནི་སངས་རྒྱས་པའི་ཆ་ལ་ནིའོ། །གཞན་གྱིས་རྟོགས་པ་གང་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བརྗོད་དོ། །དེ་རྟོགས་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་གསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །མར་མེ་ལ་ སོགས་པ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསལ་བྱེད་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་སྒྲོན་མ་ཡང་དབང་པོ་གསལ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན་དབང་པོ་ཡང་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲོན་མ་ལའོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་བདག་གིས་རྟོགས་པ་དེས་ན་ཇི་ལྟར་རིག་པར་བྱེད་པ་ གཞན་མེད་སྙམ་ན།བདེ་སྩོགས་ཞེས་གསུངས་སོ། །ཕྱི་རོལ་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ལྟར་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་དུ་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། །འཕྲོད་པ་འདུ་བས་བསྡུས་པའི་དབང་གིས་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཕྱི་རོལ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་སྣང་ངོ་ཞེ་ན། དེའི་ཚེ་དེ་ཉིད་རང་གི་རིག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། ། སོ་སོར་མ་གྲུབ་པ་དག་ལས་འཕྲོད་པ་འདུ་བ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། བུམ་པ་དང་སྣམ་བུ་དག་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བདག་དང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་སོ་སོ་མ་ཡིན་པ་གྲུབ་ན་དེའི་ཚེ་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རང་རིག་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། བདག་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འདི་ནི་འཕྲོད་པ འདུ་བ་ཁས་བླངས་ནས་བརྗོད་པར་ཟད་ཀྱི་དེ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི་འདུ་བ་ཞེས་གསུངས་སོ།།གང་ལའོ་སྙམ་པའི་ཤེས་པ་འཇུག་པ་དེ་ཉིད་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ་གང་དུ་མི་འཇུག་པ་དེ་ཉིད་ནི་གཟུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་གཉི་ག་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི། དེ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ བྱ་བའོ།།དེ་ཡོད་ན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངའོ་སྙམ་པའི་རྟོག་པ་ཡོད་ཀྱང་ངོ་། །མ་མཐོང་བ་ནི་རང་རིག་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པར་རོ། །དེ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངའོ་སྙམ་པའི་རྟོག་པ་དང་འབྲེལ་པའོ། །སྔོ་བསངས་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི་ངའོ་སྙམ་པའི་རྟོག་པ་མཐོང་གི་།གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ སྙམ་ན།སྔོ་བསངས་ལ་སོགས་པ་ཞེས་སྨོས་སོ། །འོ་ན་བདག་གོ་སྙམ་པའི་རྟོག་པ་གཟུགས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་མོད་སྙམ་ན། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནི་ཞེས་གསུངས་སོ། །རྟོགས་པ་འདི་ནི་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ལ། གང་ལ་ང་དཀར་མོ་སྙམ་པར་རྟོག་པ་ནི་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ལས། འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི་འོན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འོ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྲུབ་པའི་མཐའོ། །ཐ་དད་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དཀར་ཤམ་དང་གཟུགས་གཉིས་ལ་ཐ་དད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ངའོ་སྙམ་པ་ལྡོག་པས་ཞེས་བྱ་བ་མེད་པས་སོ། །དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྔོ་བའོ།
于汝則是佛教部分。凡他人無有了知者,即說彼語。“爲了知彼”者,為明瞭義故。燈等非如是者,謂不待他明顯者。 若謂燈亦是根之所明顯,故說”根亦”。“彼”者,謂燈。若謂樂等由自了知,故云何無他能知,故說”樂等”。“外境性”者,如瓶等顯現為外境。 若謂由和合關係攝故,樂等顯現為非外境,爾時即成自證。和合關係說于諸非各別成立者,如瓶與毛毯。若我與樂等亦成非各別,爾時以無差別故即成自證性,如我,此為其義。此僅是承許和合關係而說,然彼亦無,故說”和合”。 所謂”於何”之識趣入者即能取,不趣入者即所取,說此二者皆非,故說”彼非”。“雖有彼”者,謂雖有我想。未見者,謂非自證。“如是”者,謂與我想相關。 若謂于青等見我想,於色等則不然,故說”青等”。若謂我想是色之因,故說”色等”。此了知是能取因,凡有”我白”想者,由假立而成,故說”若”。“若”者是宗。“無差別故”者,謂白衣與色二者無差別故。“我想遮遣”者,謂由無故。“彼”者,謂我。
།རང་རིག མིན་ཉིད་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྩིག་པ་ལ་སོགས་པ་བདག་རིག་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཡང་ངོ་།།དེས་ན་རང་རིག་པ་མ་ཡིན་པའི་བདག་ཉིད་དུ་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་ཇི་ལྟར་དེ་གཉིས་ཐ་དད་པ་དེ་བཞིན་དུ་རང་རིག་པ་ཡིན་ཡང་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འོན་ཏེ་མིག་གཉིས་ལ་སོགས་པའི་འཛིན་པར་ བྱེད་པར་འགྱུར་རོ།།དེས་ན་ཇི་ལྟར་རང་རིག་པར་འགྲུབ་སྙམ་ན། མིག་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་མིག་ནི་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་རིག་པ་ཉིད་དུའོ། །འབྲེལ་པ་མི་རྟག་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟག་ཏུ་རྩིག་པ་དང་འབྲེལ་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ན་རེས་འགའ་ཁོ་ན་དམིགས་པའི་ ཕྱིར་རོ།།ལུས་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པར་དམིགས་པ་དེས་ངར་འཛིན་པ་དེ་ནི་ལུས་དེ་དང་འབྲེལ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་གང་གིས་ངར་འཛིན་པ་མེད་པས་རྩིག་པ་རང་རིག་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་བ་ངར་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ནི་རང་རིག་པ་མ་ཡིན་པའམ། འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་མ་ ཡིན་ཏེ།གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་རིག་པ་ཙམ་གྱིས་དེ་ལྟར་རང་རིག་པ་ཉིད་དུ་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྩིག་པའོ། །དེའི་རྣམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མིག་ལ་སོགས་པ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་འཛིན་པར་བྱེད་པ་གཞན་ནི་ འདིར་ཅུང་ཟད་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།འོ་ན་མིག་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། དེ་ཀུན་ཞེས་གསུངས་ཏེ། མིག་ལ་སོགས་པའོ། །འོ་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། དེ་ལ་ཞེས་གསུངས་སོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དེ་ལ་མ་གཏོགས་པར་ རོ།།ཕ་རོལ་གྱི་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ་ཞེས་སྨྲས་ཏེ་ཐ་དད་པར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདོད་པ་དང་འདོད་པ་མ་ཡིན་པ་ཐ་དད་པ་ན། སྡུག་པ་དང་མི་སྡུག་པར་སྣང་གི་རིམ་བཞིན་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །མི་སྡུག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཛིན་པར་བྱེད་ པས་སོ།།འདི་ལ་ཡང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སུན་འབྱིན་པ་ཡལ་བར་དོར་ནས་གཞན་བརྗོད་པ་ནི་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འཇིག་རྟེན་ནི་རིག་པ་སྟེ། དོན་གྱིས་གོ་བས་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཅེ་ན། གཟུགས་ལས་རང་བཞིན་ཐ་ དད་དུའོ།།ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བློ་དེའི་རྣམ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གསལ་བའི་ངོ་བོར་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་བློའི་རང་བཞིན་ལུས་ཅན་མ་ཡིན་ན། འོ་ན་དེའི་རང་བཞིན་ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་ཡིན་སྙམ་ན། དེའི་རང་བཞིན་ནི་ཞེས་གསུངས་སོ། །གལ་ཏེ་རི་བོང་གི་རྭ་ལ་སོགས་པར་ འཛིན་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་དེ་ལྟར་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན་བརྗོད་པ།བློ་ཡང་རྟོགས་པ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ།
“所謂’非自證性’是指墻壁等雖然不是自證性的。因此,雖然在非自證性的本質上沒有差別,但正如這兩者是不同的,同樣也可以成為自證性,這就是其含義。 若問:如果認為眼睛等是能取者,那麼如何成立自證性呢?關於’眼睛’等,經中說道’眼睛’。所謂’如是性’即是自證性。‘關係無常故’是指並非永遠與墻壁相關聯,因為只是偶爾被認知的緣故。身體被觀察到與一切相關聯,因此我執與那個身體產生關聯。 此外,由於沒有我執,墻壁不能成為自證性;而由於有我執,也不能成為非自證性或不能成立,因為若僅憑認知而不依賴他者,在自證性上沒有差別的緣故。所謂’彼’即是墻壁。所謂’彼相’是指因為沒有能取的識相。 除了眼睛等之外,這裡沒有觀察到任何其他能取者。若想:那麼眼睛等就是能取者吧?故說’彼等’,即眼睛等。若想:那麼樂受等就是能取者吧?故說’于彼’。除去色等彼等之外。 說是他方的變化,即是差別。為什麼呢?因為當可欲與不可欲有差別時,分別顯現為可愛與不可愛的緣故。這就是所謂的’不可愛等’。所謂’由彼’即是由能取者。 對此,由於不共故,應成為識性,這是捨棄前述過失而說其他的,即所謂’若’。世間即是認知,由義理推知而非識。是怎樣的呢?與色法自性差別。為什麼呢?因為未能了知彼智慧的行相是明瞭的本性。 若想:如果智慧的自性非物質性,那麼它的自性是什麼樣的呢?故說’彼之自性’。若想:因為未能如是了知兔角等的能取自性,所以不是能取,對此回答:智慧也正是無所了知。” 這是一段關於認識論的論述,主要討論了自證性、能取所取、識的本質等問題。翻譯力求忠實原文,同時注意用現代漢語表達使其易於理解。
།དེས་ན་དེའི་ཡང་འཛིན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རི་བོང་གི་རྭ་ཉིད་བཞིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ངའི་བློ་ཡོད་དོ་སྙམ་པར་རྟོགས་ན། ངའི་བློ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལས་གཞན་པའི་རིག་པ་ཡང་ཡོད་པ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་རིག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དགོངས་པའོ། །དེ་གཅིག་ཅེས་བྱ་བ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་དང་། གཟུང་བར་བྱ་བ་གཅིག་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །གཞན་དུ་འགྱུར་ཞེས་བྱ བ་ནི་གཅིག་མ་རྟོགས་ན་ཡང་གཞན་ཡང་མ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ།།འདི་ཉིད་འཆད་པ་ནི་གཅིག་རྟོགས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ཇི་ལྟར་ན་འདི་ལྟར་གསལ་ཞེ་ན། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཅིག་རྟོགས་པས་གཞན་ཡང་གདོན་མི་ཟ་བར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་འདིར་ཐལ་ བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེས་ཇི་ལྟར་དགོངས་པའོ།།འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གཟུང་བ་ནི་མ་ཡིན་པའོ། །གལ་ཏེ་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དྲན་པ་དེའི་ཚེ་གཟུང་བ་ཡང་དྲན་པ་ཡོད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། སྤྱི་ལ་ནི་ཞེས་སྨོས་སོ། །གལ་ཏེ་ཞེས་རྟོགས་སོ་ཞེས་ཐ་སྙད་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་རང་རིག་པ་ ཡིན་ནོ་སྟེ།གཞན་གྱིས་རིག་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་ཞེན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ངས་ཞེས་གསུངས་སོ། །བློ་དེ་ནི་གཞན་གྱིས་འཛིན་པར་འགྱུར་གྱི། རང་གི་ངོ་བོས་རིག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཡང་ཇི་ལྟར་ན་རིག་པ་སྔ་མ་འགགས་སྙམ་ན། དེ་ནི་ཞེས་གསུངས་ཏེ་བློའོ། །གཟུང་བར་བྱ་བ་ མྱོང་བ་སྔ་མའི་རང་བཞིན་ཡང་འགགས་པའི་ཕྱིར་རོ།།གལ་ཏེ་མྱོང་བ་སྔ་མའི་རང་བཞིན་མེད་མོད་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཁོ་ནའོ་སྙམ་ན། རང་གི་མེད་པ་ནི་ཞེས་གསུངས་སོ། །འོ་ན་མྱོང་བ་གཉིས་པ་བདག་གི་རང་བཞིན་རིག་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། རང་གི་རང་བཞིན་ ཡང་ཞེས་གསུངས་སོ།།དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བའི་རང་གི་ངོ་བོའོ། །འོན་ཏེ་ཤེས་པ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཁས་ལེན་ན་དེའི་རང་རིག་པ་ཉིད་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པ་དེས་ན་མངོན་པར་འདོད་པ་གྲུབ་པོ། །འོན་ཏེ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ནི་འདོད་པ་ཁོ་ན་སྟེ། འོན་ཀྱང་དེ་ནི་གཞན་ གྱིས་མྱོང་བ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན།ཐུག་པ་མེད་པར་ཞེས་གསུངས་སོ། །བཟློག་པའི་རྣམ་འགྲེལ་གྱིས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། རང་ཉིད་ཐལ་བ་བརྗོད་པ་ནི་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །བློ་ཡང་སྤྱིའི་དངོས་པོ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་དོགས་པ་བསུ་ནས་རྣམ་འགྲེལ་ལས་བརྗོད་པའི་བཟློག་པ་ནི། བློ་ནི་ཞེས་སྨོས་སོ། །དྲན་པས་བློ་འཛིན་པ་ན་ཡང་བདག་གི་བ་ཉིད་ཀྱིས་ནང་དུ་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱི་རོལ་དུ་ཕྱོགས་པར་རོ། །འདི་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བློ་དེ་མངོན་སུམ་གྱིས་འཛིན་པ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ།
“因此,它也不是能取者,如同兔角一般。若了知’我有智慧’之想,故說’我的智慧’。除色等之外也沒有其他認知,然而意趣是說色等的自性即是認知。 所謂’彼一’是因為沒有了知能取與所取為一。所謂’轉為他’是指若不了知一者,則其他也將不能了知。對此的解釋即是’若了知一’等。若問:如何明顯?即是’色等’。由於了知一者必定了知其他,故意趣是:如何會有此過失? 所謂’能取性’即非所取。若說:因為是能取,所以當時也有所取的憶念,故說’于總’。若說:因為有’了知’這樣的言說,如何是自證?因為執著為應被他者所知的緣故。故說’我’。意思是說,彼智為他所取,而非以自體而知。 又若想:如何知前識已滅?故說’彼’即智。因為所取的前經驗之自性也已滅故。若想:雖無前經驗的自性,然而那只是經驗而已,故說’自之無’。若想:那麼第二經驗是了知自己的自性,故說’自之自性亦’。所謂’彼’即自體。 若承許識成為境相,則應承許其自證性,因此所欲得以成立。若想:境相確實是所許,然而它是被他者所經驗,故說’無窮’。因為已說遮遣的論述,自身說過失即是’若’。若疑慮智慧也被了知為共相事物,為對治此說遮遣的論述,故說’智’。 當憶念執取智慧時,也以我所性而顯現為內。所謂’如是’即是向外轉。所謂’此亦’是說彼智由現量所取,因為自體有差別的緣故。” 這是一段探討認識論的論述,主要討論了能取所取、自證、識的本質等問題。翻譯力求準確傳達原意,同時注意語言表達的通順性。
།དེ་ལྟར་ཕྱི་རོལ་དུ་ཕྱོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཇི་ལྟར མི་འདོད་པ་སུན་འབྱིན་པ་གཞན་ཡང་བརྗོད་པ་ནི།ཐ་དད་པའི་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཛིན་པར་བྱེད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པར་རོ། །ཡུལ་མཚུངས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུགས་དང་རོ་ལ་སོགས་པར་རོ། །འོན་ཏེ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་འདྲེས་པས་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ སྙམ་ན།འདྲེས་པས་ཞེས་བྱ་བའོ། །དཔེར་ན་གོང་བུའི་རྣམ་པ་འཛིན་པ་ཉིད་ཤིང་འཛིན་པ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །ཐམས་ཅད་ཅིར་ཡང་མི་རུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཉམས་སུ་མི་མྱོང་ན། ཡུལ་ཡང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །རང་གི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་ པས་རྣམ་འགྲེལ་ལས་འཆད་པ་ནི་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ།།དེའི་ངོ་བོར་ཡུལ་རྣམ་པར་རོ། །དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་རྣམ་པ་ཉིད་དོན་མྱོང་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་བྱ་བ་རང་རིག་པའི་རང་བཞིན་མེད་ནའོ། །དོན་ཡང་རིག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་རང་རིག་པ་མེད་ན་ཇི་ལྟར་བློ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གཞན་རིག་པས་ཞེས་སྨོས་སོ། །འོན་ཏེ་རིག་པ་བློའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པ་དེས་ན་ཇི་ལྟར་དེ་མེད་པར་དེར་འགྱུར་སྙམ་ན། དོན་གྱི་ཞེས་གསུངས་སོ། །བདག་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྲངས་ཅན་གྱི་འདོད་པའོ། །དེ་ནི་རང་རིག་པ་ཡིན་གྱི་བློའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བདག་ཉིད་རིག་པ་ནི་བློའི་མཚན ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་རོ།།གཞན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་དང་འདྲ་བའི་རྣམ་པས་སོ། །དེའི་ཚེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་རྣམ་པ་ཙམ་ཡིན་ནའོ། །དེ་ཉིད་བརྗོད་པ་ནི་དེའི་རྣམ་པ་ཙམ་གྱི་ཞེས་བྱ་བའོ། །འོན་ཏེ་འདུ་བའི་འགྲེལ་པའམ་གཞན་གྱིས་བདག་རྟག་པའམ་ཁྱབ་པ་ལ་གནས་ པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་བློ་ཡིན་པ་དེས་ན་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་དེས་ཀྱང་གཞན་ནི་བློ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ།བདག་ལ་གནས་པ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་དེ་ཡང་མི་རུང་སྟེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གང་གི་ཚེ་རྩོལ་བ་གཅིག་ལ་རྩོལ་བ་གཞན་སྐྱེས་པ་དེའི་ཚེ་རྩོལ་བ་གཉིས་ཕན་ཚུན་བློ་ཉིད་དུ་ འགྱུར་རོ།།བདག་ལ་གནས་པའང་ཇི་ལྟར་རིག་ཅིང་རྟོགས་ཏེ། བདག་ཉིད་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་དགོངས་པའོ། །ཅི་སྟེ་ཐ་དད་པར་མ་རྟོགས་ན་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱང་བློ་གཉིས་ལས་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ། རྟེན་གྱི་ཐ་དད་པར་མི་རྟོགས་ན་བརྟེན་པ་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཏན་ཚིགས་དེས་འདི་གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་བློ་གཉིས་དང་བདག་དེ་གསུམ་མོ། །འདི་ཉིད་གསལ་བར་བྱེད་པ་ནི་བདག་མ་རྟོགས་པར་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའོ། །དེས་ན་ཇི་ལྟར་བདག་མ་རྟོགས་ན་དེའི་ཚེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡང་དེ་ལ བརྟེན་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ།
“如何不承許如是向外轉向?為破除此不許,另說’差別’。所謂’如是’即是與能取無別。所謂’境相同’是指色與味等。若想:由於所取能取混合而未了知分別,故說’混合’。譬如,執取團塊相即是執取樹木一般。 所謂’一切皆不應理’意思是說,若不經驗境相,則境也不被經驗。以自偈頌而解釋論釋即是’若’。以其體性為境相。所謂’彼自’即是彼相即是經驗義。若無其作用自證之自性,則義亦不能了知。若問:若無自證,如何是智?故說’他知’。 若想:了知是智慧的特徵,因此如何無彼而成彼?故說’義之’。所謂’我亦’是數論派的主張。彼是自證而非智慧的自性。因此自體了知非是智慧的特徵,因為有錯亂故。所謂’由他’即是由與他相似的行相。所謂’爾時亦’即是若僅是彼相。即說此即是’僅彼相’。 若想:和合註釋或他者所說常遍住我即是智慧,因此境相亦非他智,因為無住於我性故。對此回答說’彼亦不應理’。當一努力生起另一努力時,二努力互為智性。意趣是:如何了知住於我,因為我體不可知故。 若不了知差別,則其自性也應了知異於二智,然而不然,因為若不了知所依差別則不了知能依故。以此因由,所謂’此三’即是二智與我三者。明顯此義即是’未了知我’。所謂’色等’即是瓶等。因此,如同未了知我時,色等也應了知為依于彼。” 這是一段探討認識論的重要論述,涉及能取所取、自證、識的本質等問題。翻譯力求準確傳達原意,同時注意邏輯連線詞的準確性和語言表達的通順性。
།དེ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་བློ་ལས་ཐ་དད་པར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་བྱེད་པ་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་བྱ་བ་མི་སྲིད་པ་དེས་ན། གདོན་མི་ཟ་བར་བདག་ཡོད་དགོས་ལ་བྱེད་པ་པོ་ཡང་བདག་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསམས་པའོ། །མིག་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྲུབ་པའི་མཐའ་པའིའོ། །དེ་ དག་གི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོགས་པ་སྟེ་དམིགས་པ་རྣམས་ཀྱིའོ།།ལེན་ནི་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་མིག་ལ་སོགས་པ་ཉིད་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་བྱེད་པ་ཡིན། དེ་ཉིད་བྱེད་པ་པོ་དང་བྱ་བ་ཡང་འཐད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་དེ་དག་ཅེས་བྱ་བའོ། །བྱེད་པ་པོ་བདག་གཞན་མེད་པར་མིག་ལ་སོགས་ པ་དེ་དག་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ།བྱེད་པ་པོ་དང་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ནི་བརྟགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཅིག་ཉིད་བྱེད་པ་པོ་དང་བྱེད་པར་ཡང་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་བློ་ནུས་ཀྱི་ནང་དུ་ཆུད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནང་དུ་ཕྱོགས་པར་སྣང་བ་ཉིད་དུའོ། ། འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་འོ་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །སྐབས་ཉེ་བར་སྡུད་པ་ནི་དེས་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་གཞན་གྱི་ལན་དེ་ལ་ནིའོ། །དེ་དག་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ཕན་ཚུན་འདྲ་བའི་དོན་དེ་དག་ཀྱང་ངོ་། །འོ་ན་སྔར་དོན་རྣམས་རིག་པར་ཐལ་བར་བརྗོད་ཀྱི་བློར་ཐལ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དོགས་ན མྱོང་བར་ཐལ་ལོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ།རང་རིག་པར་ཐལ་ལོ་ཞེས་བརྗོད་པའི་སངས་རྒྱས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་འདྲ་བ་དེ་དག་ཉིད་དུ་ཐལ་ལོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་སངས་རྒྱས་པས་བློར་ཐལ་བ་བསྒྲུབ་པ་ལ་དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་བློ་ཉིད་ཡིན་པར་འདྲ་བ་ཉིད་ལན་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། ཁྱད་པར་མེད་པ་ཉིད་སྟོན་པ་ནི་གང་གི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མྱོང་བ་ལས་ཁྱད་པར་གཞན་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། ཁྱད་པར་དེ་ཡང་འདྲ་བ་ལས་ཀྱང་གཞན་ཡིན་པར་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་མཚུངས་པ་ཡང་རིག་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཐལ་བ འདིར་མི་འགྱུར་ཏེ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན།འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་འགའ་ཞིག་རྣམ་པར་གནས་པ་ཡིན་ན། འཛིན་པར་བྱེད་པ་འདི་ལས་ཟློག་པ་ནི་འཛིན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པར་གནས་པ་ཞིག་ནི་དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་འཛིན་པར་བྱེད་ པ་ཉིད་ནི་གནས་པ་མེད་དོ།།དེར་ཞེས་བྱ་བ་ཚད་མ་ཅན་མ་ཡིན་པ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལས་ཐ་དད་པར་རྟོགས་ནའོ། །ཅིའི་དོན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གལ་ཏེ་འདྲ་བ་བློའི་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་ནའོ།
“所謂’由此’即是異於智慧。由於無作者故行為不成立,因此必定需要有我,且作者即是我,如是思維。所謂’眼等’是宗派論者的。‘彼等’即是疑慮,即是所緣等。‘取即是作用’。 若問:若眼等即是作者,如何是作用?彼自身為作者與作用皆不應理,故說’彼等’。無有作者我他,眼等彼等非不成為作用,因為作者與作用事物是假立故,一者亦可成為作者與作用。所謂’正因此’即是因為攝入自智慧力之內。所謂’他處’即是顯現為向內趨向。 對此回答即是’若爾’。攝要處即是’因此’。‘于彼’即是對他人答覆。‘彼等亦’即是互相相似義等。若疑:先前說諸義應成了知,而非應成智慧,故說’應成經驗’,即佛教徒所說應成自證者,即說彼等應成相似。 ‘于彼’即佛教徒成立應成智慧,所謂’彼自’即是如何以相似性即是智慧作為答覆?顯示無差別性即是’因為’。所謂’由彼’即是應說異於經驗的其他差別,且應說彼差別亦異於相似。若不如是,則瓶等相同亦應成了知故。 若說此應成不成立因為非能取故,對此回答即是’若’。若能取性某者安住,則此能取之反面即是非能取安住,所謂’彼自’即能取性無安住。所謂’于彼’即是若了知異於非量色等。所謂’為何’即是若相似非是智慧特徵。” 這是一段探討認識論中作者、作用、能取所取等概念的論述。翻譯力求忠實原文,同時注意邏輯連線的準確性和表達的通順性。
།འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་དེས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཤེས་པས་བྱས་པའི་མྱོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་ ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ཅན་དུ་ངེས་པའི་རྒྱུ་ཞེས་བྱ་བ་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་འདྲ་བ་དེ་ཚད་མར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ།།འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་རང་རིག་པ་དང་འདྲ་བ་དག་ཐ་མི་དད་པ་ཞེས་བྱ་བ་བདེན་མོད་ཀྱིའོ། །འདིས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདྲ་བས་སོ། །གཞན་ གྱིས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚུལ་ལུགས་གཞན་གྱིས་སོ།།འོན་ཏེ་རང་གི་ངོ་བོ་རིག་པའི་སྒོ་ཉིད་ནས་ཕྱིའི་དོན་ཅི་སྟེ་རྣམ་པར་མི་གཞག་སྙམ་ན། རེ་ཞིག་ཅེས་སྨོས་སོ། །དེ་ལྟར་མ་ཡིན་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདྲ་བ་མེད་པར་རོ། །གཞན་རིག་ན་ཇི་ལྟར་གཞན་རིག་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ ལ་སོགས་པའོ།།གཞན་རིག་པ་ནི་གང་གི་ཚེ་འདི་བདག་གིས་རྟོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ངོ་བོ་ནི་དེ་དང་འདྲ་བའོ། །དཔེར་ན་ཙི་ཏྲ་ཨང་ག་དང་སྣ་ཚོགས་བརྩོན་འགྲུས་ལས་གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་མཐོང་བ་ནི་གཞན་ལ་བདག་གིས་རིག་གོ་ཞེས་བྱ་བར་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ དེ་བཞིན་དུ་རང་གི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་རིག་པ་ན་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།དེའི་མཚན་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དེ་དང་འདྲ་བ་གཞན་རིག་པ་ནའོ། །དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ཕྱི་རོལ་དོན་ལའོ། །དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་སྔོན་པོ་ལས་གཞན་པའི་སྔོན་པོ་དེ་ཞེས་བྱ་ བ་གསལ་བཞིན་པའི་སྔོན་པོའོ།།འདི་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔོན་པོ་དང་རིག་པ་གཉིས་ཀྱིས་སོ། །གལ་ཏེ་ཕྱི་དོན་དུ་སྨྲ་བ་ལ་སྔོན་པོ་ཐ་དད་པར་རིག་པ་ཡང་ཇི་ལྟར་སྙམ་ན། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ལྐོག་ཏུ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པའི་སྔོན་པོ་ ལ་སོགས་པར་རིག་པ་ལས་སོ།།འདྲ་བ་དོན་མེད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འདྲི་བ་ནི་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་འདྲ་བ་མེད་ཀྱང་རང་རིག་པར་འགྱུར་ན། དེའི་ཚེ་དེ་ལྟར་གྱུར་པ་ཞིག་ན། འོན་ཀྱང་གང་ལ་ཡང་རང་རིག་པ་ཡོད་པ་དེ་ལ་ནི། འདྲ་བ་དེ་རང་ཡོད་པ་དེས་ན་འདྲ་བ་ལས་རིག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ བརྗོད་པ་དེས་ན་འདྲ་བས་ཅི་བྱ་ཞེས་ཅི་སྟེ་བརྗོད་སྙམ་ན་འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི།དེ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདྲ་བ་མེད་ན་རང་རིག་པ་དེས་དོན་རིག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་འདྲ་བ་ཉིད་ལ་རིག་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །འོ་ན་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱད་ པར་འཕགས་པ་དེས་ན་དོན་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་གསུངས་སོ།།སྔོན་པོ་མཐའ་དག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཡུལ་དང་དུས་གཞན་ན་གནས་པའི་སྔོན་པོ་ཡང་རིག་པར་འགྱུར་ཏེ། རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་མ་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ།
“對此所說即是’由此’,即由智慧所生之經驗,乃是確定藍色、黃色等境相之因,即是能安立,因此承許彼相似為量。所謂’此’即自證與相似二者無別雖然是真。所謂’由此’即由相似。所謂’由他’即由其他方式。 若念:何不從了知自性門安立外境?故說’暫且’。所謂’若非如是’即是無相似。若問:若了知他,如何成爲了知他?故說’如是’等。了知他即是’此為我所了知’之言說安立。其自性即是與彼相似。譬如,見到吉祥天女或種種精進任一者時,於他言說’我了知’,如是了知成為自性之藍等時,即言說藍等。 所謂’其相’即是與彼相似而了知他時。所謂’于彼’即于外境。所謂’于彼’即異於自性之藍的彼藍,即顯現中之藍。所謂’由此’即由藍與了知二者。若念:于說外境者,如何了知藍為差別?故說’藍等隱蔽’。所謂’其’即從了知成為自性之藍等。 為令相似無義故問即是’若’。若無相似亦成自證時,爾時若如是,然于任何有自證者,彼相似自存在,故由相似而了知,因此何故說’相似何用’?對此回答即是’彼非有’。若無相似,彼自證不能了知義。因此即說唯于相似了知。對此回答即是’彼亦’。 若念:由智慧性殊勝故不成為義,故說’由智慧性’。所謂’一切藍’即處所、時間他處之藍亦應成了知,因為已了知自性與未了知自性相等故。” 這是一段探討認識論中相似性、自證、了知等概念的論述。翻譯力求準確傳達原文的邏輯結構和哲學內涵。
།འོ་ན་ཇི་ལྟར་རིག་པར་ འགྱུར་སྙམ་ན་དེའི་རང་བཞིན་ཞེས་སྨོས་སོ།།འདྲ་བ་དེ་ལས་སྐྱེས་པ་དག་ཁོ་ནས་རིག་པར་བྱེད་པ་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་ཡང་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་བརྗོད་པ་ནི་མཚེ་མ་དག་ཅེས་བྱའོ། །ཤེས་པ་ཕྱི་མ་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་ནི་ཤེས་པ་ སྔ་མ་དང་མཚུངས་པ་ཡིན་ཏེ།དེ་ལྟར་ན་ཡང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡང་རིག་པར་ཐལ་ལོ། །ཇི་ལྟར་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བར་འཇོག་པར་བྱེད་པ་ཅན་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་མྱོང་བ་ཡང་ཉེ་བར་འཇོག་པར་བྱེད་པ་ཅན་དུ་བརྟག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་འདོད་པ་ཉིད་པ་དེས་ན་ ཇི་ལྟར་ཐལ་བ་ཡིན་སྙམ་ན།དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་དང་འདྲ་བར་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་ཉེ་བར་འཇོག་པར་བྱེད་པ་ཐ་དད་པ་བརྟགས་པ་ནི་རིག་པ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཉིད་ཉེ་བར་འཇོག་པར་བྱེད་པར་བརྟགས་པས་ཆོག་མོད། དོན་བརྟགས་པས་ཅི་བྱ་ ཞེས་དགོངས་པའོ།།དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པར་སྣང་བའོ། །ཐམས་ཅད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀ་བ་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་ལ་ཡང་ངོ་། །དེ་བཞིན་དུ་ཕྱིའི་དོན་མེད་པར་ཀ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་འདི་སྐྱེས་པ་ཡིན་ཏེ། སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་དང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་དང་མི་ སླུ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་སུན་ཕྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ།།འོ་ན་འགལ་བ་མི་འཁྲུལ་བ་ཅན་དེ་སོང་སྟེ། སྔར་གྱི་ཀ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་དང་འདྲ་བའི་ཕྱིར་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ལ་སྐྲ་ཤད་དུ་སྣང་བ་དང་འདྲ་བའི་ཕྱིར་ནི་དམིགས་པ་མེད་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་ན། འགལ་བ་ ཞེས་གསུངས་སོ།།འབྲེལ་པ་གཟུང་བ་མེད་པ་ཉིད་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དོན་ནི་ཞེས་གསུངས་སོ། །འོ་ན་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལ་ཡང་ཉེ་བར་འཇོག་པར་བྱེད་པ་ཇི་ལྟར་རྟོག་སྟེ། དེ་ཡང་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་ན་མཐོང་བ་སྔ་མ་ནི་ཞེས་གསུངས་སོ། །འོན་ཏེ་དོན་ཡང་སྔར་གྱི་ཀ་བ་ལ་སོགས་པའི་ ཤེས་པས་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ནམ།དེས་ན་དེ་ཡང་བརྟག་གོ་ཞེ་ན། དོན་ཞེས་གསུངས་སོ། །རྣམ་པ་གཞན་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་ཚེ་སྔོན་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྗེས་ཐོགས་སུ་སྔོན་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེས་པ་དེའི་ཚེ་རེ་ཞིག་འདི་འགྱུར་མོད། གང་གི་སེར་ པོར་ཤེས་པ་དེ་སྐྱེ་བ་དེའི་ཚེ་ཉེ་བར་འཇོག་པ་གང་ཡིན་ཞེ་ན།འདི་འགོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདིས་ནི་འདིར་བར་དུ་ཆོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྔོན་པོའི་ཤེས་པ་ཉེ་བར་འཇོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །ཇི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་དོན་མྱོང་བར་འགྱུར་ཞེས་ངེས་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཉམས་སུ་ མྱོང་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་ངོ་ཞེས་ངེས་པ་དེ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།
“若念:那麼如何能了知?故說’其自性’。‘唯由彼相似所生而作了知之言說’此說亦非有,因為亦見他故。即此所說即是’混合等’。后識之了知自性與前識相等,如是則應成亦了知經驗。如同安立藍等一般,經驗亦應觀察為能安立。 因此,若念:既是所欲經驗,如何有此過失?故說’彼亦非’。如是於藍等亦觀察差別安立非具理。觀察經驗自身為能安立已足,何須觀察義?此為密意。 所謂’于彼’即顯現為髮絲等。所謂’一切’即于顯現為柱子等。如是無外境而生此柱子等識,因為與顯現為髮絲等相等故,且已破除不欺等故。 若念:則離開彼不錯亂相違,因為與前柱子等識相似故有所緣,因為與顯現為髮絲相似故應成無所緣,故說’相違’。若問:何故無執取關聯?故說’義’。若念:于經驗亦如何思維能安立,因為彼亦未見故?故說’前見’。 若念:義亦非為前柱子等識所緣耶?因此彼亦應觀察。故說’義’。所謂’若為異相’即當藍識後生藍識時暫且如此,當生起黃識時,何為安立?遮破此即是’非’。此說明於此由間斷性而安立藍識。 如世間決定為經驗義一般,經驗經驗之決定則非如是。” 這是一段探討認識論中關於了知、經驗、識等概念的論述,我已儘量保持原文的邏輯結構和術語準確性來翻譯。
།དེའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་ངེས་པ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་མྱོང་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མྱོང་བ་ཡང་ངེས་པར་འགྱུར་རོ། །ལ་ལར་ཞེས་བྱ་བ་སྨིག་རྒྱུ་ལ་སོགས་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལ་ཡང་ཆུ་ལ་སོགས་པའི་རང་ བཞིན་དུ་འཁྲུལ་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེས་ན་ཤེས་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡང་འཁྲུལ་པས་ངེས་པར་མི་འགྱུར་བས་ཇི་ལྟར་ན་ངེས་པ་མེད་པས་མྱོང་བ་མེད་པར་འགྲུབ་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྨིག་རྒྱུ་ལ་སོགས་པའི་དོན་མྱོང་བ་ཡོད་ཀྱང་ངེས་པ་མེད་པ་དང་རྨི་ལམ་ལ་ སོགས་པར་དོན་དེ་མེད་ཀྱང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ཁོ་ན་ཞེས་བྱ་བ་དོན་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་གནས། འོན་ཏེ་འདི་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ཡང་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱ་སྟེ། ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཞེས་གསུངས་སོ། །འོན་ཏེ་ངེས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནི་མེད་དོ་ཞེས་ངེས་པར་བྱེད་ན།འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་རྒྱུ་ཞེས་སྨྲ་བའོ། །མྱོང་བ་མེད་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མྱོང་བ་སྔ་མའི་མྱོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་མེད་པར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངེས་པ་མེད་པས་ནའོ། །མྱོང་བའི་རང་བཞིན་ནི་སྣང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་འདི་ལ་བརྟག་པ་ཅི་ཡོད་སྙམ་ ན།དོན་ཡོད་པ་ཙམ་ནི་ཞེས་སྨོས་སོ། །གལ་ཏེ་མཐོང་བ་དེ་ལྷག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་མོད། དེ་ལྟར་ན་ཡང་གཞན་སྣང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། གལ་ཏེ་ཞེས་སྨོས་སོ། །དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིག་པའི་རང་བཞིན་གསལ་བ་ཞེས་བྱ་བར་གྲགས་པར་དོན་མཐོང་བ་ནིའོ། །དཀར་པོ་ལ་སོགས་པ་མངོན་པར་ གསལ་བའི་སྒྲས་ཅི་ཞིག་བརྗོད་པར་བྱ་སྙམ་ན།ཁྱེད་ཀྱིས་ཞེས་སྨོས་ཏེ། བྲམ་ཟེ་དང་རིགས་པ་ཅན་ལ་སོགས་པས་འདོད་པ་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་དོན་གྱིས་གོ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཅན་ནོ། །ལས་ཉིད་ལ་རྣམ་པར་བརྟག་པ་བྱས་ནས་སུན་འབྱིན་པ་ནི་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་ དོན་ཙམ་ལས་ལྷག་པ་ལས་ཡིན་ན་དེ་ཡང་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ།།ལས་དེ་ལ་ཡང་རྟོག་པ་གཞན་ཡོད་པར་འགྱུར་ལ། རྟོགས་པ་དེས་ཡང་ལས་གཞན་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལས་རྟོགས་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་ཐུག་པ་མེད་དོ། །ཇི་ལྟར་སྒྲོན་མ་ལ་སོགས་པ་ལས་མདངས་གསལ་བ་ཡིན་ པ་དེ་བཞིན་དུ་དོན་གྱིས་གསལ་བ་ནི་དེ་འདྲ་བ་མ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཤེས་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་གསལ་བའོ། །ཐམས་ཅད་གསལ་བར་ཐལ་བ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཙམ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་ངོ་བོའི་ཁྱད་པར་གསལ་བ་ཡིན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཙམ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཁྱད་པར་དེ་ ཡང་ཐམས་ཅད་ལ་མེད་པ་དེས་ན་ཐམས་ཅད་གསལ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་ཤེས་པ་གཞན་ཞེས་བྱ་བའོ།
“因此,由於未見果之決定,故經驗非為所經驗。所謂’如是’即經驗亦成決定。所謂’某處’即因於陽焰等經驗亦見有水等自性之錯亂故。 因此,識之經驗亦由錯亂而不成決定,故云何由無決定而成立無經驗之義。所謂’因此’即因陽焰等義雖有經驗而無決定,且如夢等雖無彼義而有故。 所謂’唯彼’即安住于義之經驗。若念:此亦如何安立為’此是經驗’,因無決定故?故說’經驗’。若以無決定性而決定無經驗,對此所說即’因’。所謂’無經驗’即無前經驗之經驗。所謂’如是’即由無決定故。 經驗自性非顯現,若念:於此有何觀察?故說’唯有義’。若念:雖彼見為過分,然如是亦非他顯現。故說’若’。所謂’彼’即所謂了知自性明顯之見義。 若念:以明顯白等聲說何?故說’汝等’,即婆羅門、正理派等所許后識由義了知等之能立。對業性作觀察而破除即是’若’。若僅由義之過分為業,彼亦是了知。于彼業亦應有他分別,由彼了知亦應有他業。由彼非了知故無窮盡。 如由燈等而明亮,如是由義明顯則非如是。所謂’若彼’即由識自性明顯。一切明顯之過失即由唯有自體故。非唯自體而是自體差別為明顯。彼差別亦非一切皆有,故非一切明顯。對此所說即’他識’。” 這是一段探討認識論中關於經驗、了知、明顯性等概念的論述,我已儘量保持原文的邏輯結構和術語準確性來翻譯。
།དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ཤེས་པ་གཞན་ཁོ་ནས་རང་གི་ངོ་བོའི་ཁྱད་པར་གསལ་བར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་འདི་ཞེས་བྱ་བའོ། །རྒྱུ་གང་ཞེས་ གསལ་བ་གཉིས་པ་གཞན་དེ་མི་རྟོགས་པ་དེའི་ཕྱིར་གསལ་བ་སྔ་མའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་གསལ་བར་ཁས་བླང་བར་བྱའོ།།འོན་ཏེ་གསལ་བ་གཉིས་གཞན་ཁོ་ནས་གསལ་བ་དང་པོའི་རང་གི་ངོ་བོ་གསལ་བར་བྱེད་ན་དེའི་ཚེ་གསལ་བ་དང་པོའི་རང་གི་ངོ་བོ་དེ་ཡང་གཞན་གསལ་བ་ཕ་རོལ་པོ་གཉིས་ པས་གསལ་བ་ཡིན་ན།གསལ་བ་གཉིས་པ་གཞན་དེ་ཡང་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། དེར་གཞན་ཁས་བླང་དགོས་པ་ཐུག་པ་མེད་དོ། །མ་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་གསལ་བ་མ་ཡིན་པ་ལས་བཟློག་པའི་རང་བཞིན་དུའོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བ་གསལ་བ་མ་ཡིན་པ་ལས་བཟློག་པར་རྟོགས་པར་ ཁས་ལེན་ནའོ།།འོ་ན་དེ་དག་གིས་ཇི་ལྟར་འདོད་ཅེ་ན། ཁྱེད་ནི་ཞེས་གསུངས་སོ། །ཇི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་དོན་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཐ་སྙད་ཡིན་གྱི་དོན་དམ་པར་ནི་མ་ཡིན་པ་ནི་དེ་ལྟར་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེས་ན་ཁྱེད་ཀྱི་ལྟ་བ་ལ་དོན་འདི་མཐོང་ངོ་སྙམ་པ་འདི་ཇི་ལྟར་ ཞེས་ངེད་ཀྱིས་དྲིས་པ་དེ་ནི་རིགས་པ་ཁོ་ནའོ།།གལ་ཏེ་ཁྱེད་ལ་ཡང་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་དོན་འདི་མཐོང་ངོ་ཞེས་ཇི་ལྟར་ངེས་ཤེ་ན། ངེད་ཀྱི་ལྟར་ན་ཞེས་གསུངས་སོ། །འདིའི་ཞེས་བྱ་བ་ཤེས་པའི་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་སྟེ་དོན་དང་འདྲ་བའོ། །འདིས་ནི་ཕ་རོལ་པོས་འདྲ་བ་ལ་ནི་ ལོག་པར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན།འོན་ཀྱང་རང་རིག་པ་ལའོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལས་གཞན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབྱིག་པ་དང་སྐྱེས་བུ་དག་ལས་ཐ་དད་པའི་རིག་པས་སོ། །དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབུགས་དང་བཅས་པའི་སྐྱེས་བུའོ། །འདི་ཉིད་ལས་གཞན་གྱིས་བསམ་པ་ བརྗོད་པས་གསུངས་པ་ནི།རང་རིག་པས་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་ཁྱེད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་རྣམ་པའོ། །དོན་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་གྱུར་པའོ། །འོན་ཏེ་དེའི་ཞེས་བྱ་བ་དོན་དང་ འདྲ་བའི་རང་བཞིན་ནོ།།གཞན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཤེས་པ་གཉིས་པས་དོན་དང་འདྲ་བའི་ཤེས་པ་དེའི་རང་བཞིན་དུ་དོན་དང་འདྲ་བའི་མཚུངས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་དང་རྣམ་པ་མཚུངས་པར་རོ། །འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་འོ་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །རེ་ཞིག་དང་པོ་ནི་མཐོང་བ་ནི་ཁྱད་པར་མེད་པ་ནི་ དོན་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ།མཐོང་བ་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་གྱིས་ནི་ཤེས་པ་གཉིས་པས་སོ། །ཅི་ལྟར་རྟོགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཅིག་འཁྲུལ་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།
“所謂’如是性’即意為唯由他識使自體差別明顯。對此所說即’此’。由於何因,即因不了知彼他第二明顯,故應承許前明顯之自體即為明顯。 若唯由他二明顯使第一明顯之自體明顯,爾時若第一明顯之自體亦由對方二明顯而明顯,則因不了知彼他第二明顯,故需承許他者,無有窮盡。所謂’不了知’即為非明顯之對治自性。所謂’若如是’即承許了知非明顯之對治。 若問:彼等如何許?故說’汝’。所謂’如何’即僅世間言說中了知義。言說而非勝義,如是已說。故於汝見中此’見此義’如何,我等所問此即唯理。若問:于汝等亦因無義,云何決定’見此義’?故說’依我等’。 所謂’此之’即識如是性,即與義相似。此說明對方于相似非顛倒了知,然于自證。所謂’由彼他’即由異於杖與士夫之了知。所謂’如是性’即有息之士夫。由此說他意,即說’由自證’。對此所說即’汝之’。 所謂’如是性’即差別與所差別之相。所謂’如是義’即成為差別與所差別。所謂’若彼之’即與義相似之自性。所謂’由他’即由第二識于與義相似之識彼自性中與義相似之等相行相識成等相。對此所說即’若然’。 首先見無差別即了知義自身,因不了知見故。‘由他’即由第二識。所謂’云何了知’即意為因成一錯亂故。” 這是一段探討認識論中關於明顯性、了知、自證等概念的論述,我已儘可能保持原文的邏輯結構和術語準確性來翻譯。
།འོན་ཏེ་གཅིག་གི་ཚེ་ཉིད་མཐོང་བའི་ཁྱད་པར་ཅན་དང་། ཁྱད་པར་མེད་པ་རྟོགས་པ་དེའི་ཚེ་ ཉེས་པ་འདིར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན།འོན་ཀྱང་དང་པོ་ནི་ཁྱད་པར་མེད་པར་རྟོགས་ལ་ཕྱིས་ནི་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་དང་པོའི་སྐྱེས་བུའི་དབྱིག་པས་ཁྱད་པར་དུ་མ་བྱས་པར་རྟོགས་ལ། ཕྱིས་ནི་དེས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་ནས་འཛིན་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ཉེས་པ་ཅི་ཡོད་དུ་བསམས་ནས་ཕ་རོལ་པོ་ བརྗོད་པ་ནི་འོན་ཏེ་ཕྱིས་ཞེས་བྱ་བའོ།།སུན་འབྱིན་པ་ནི་དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཤེས་པ་དང་པོ་དེ་ནི་ཕྱིས་སེམས་གཞན་གྱིས་དོན་གྱི་རིག་པ་ཡིན་ན། སེམས་དང་པོ་དེ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཉིད་ཡིན་མོད། གཞལ་བྱ་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་ཅན་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །མཐོང་བ་དེས་ནི་དོན་ད་རང་གིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་ པ་ཉིད་དུ་ནི་རིག་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟར་འགྱུར་མོད་ཅི་སྐྱོན་སྙམ་ན། དེ་ལྟ་མིན་པ་ཞེས་གསུངས་སོ། །གཞན་ནི་ཤེས་པ་གཉིས་པའི་དུས་ནའོ། །དེའི་ཚེ་འདིར་བདེན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་འགའ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །འབའ་ཞིག་དང་འབའ་ཞིག་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་དོན་དང་ཤེས་པ་དག་ནིའོ། ། དོན་རྟོགས་པའི་དུས་སུ་ནི། དེའི་ཤེས་པ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ལ། ཤེས་པ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་དུས་ན་ཡང་དོན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཤེས་པའི་དུས་ན་དོན་སྒྲོ་བཏགས་ནས་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་སྒྲོ་འདོགས་ན་ནི་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེའི་རྣམ་པ་དེ་ནི་ཤེས་པ ཙམ་ཉིད་ཡིན་གྱི་དོན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།སྒྲོ་བཏགས་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་དོན་དུ་འགྱུར་བ་མི་སྲིད་དོ། །དེ་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་ཤེས་པ་ལའོ། །དེར་ཞེས་བྱ་བ་རྣམ་པ་གང་ལ་དོན་དུ་སྒྲོ་བཏགས་པ་དེ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་རྟོགས་པ་ནི་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེས་པའོ། །འདི་ཉིད་ རྣམ་པར་འགྲེལ་པ་ནི་ཀ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ།།ལན་དེ་གང་ཡིན་སྙམ་ན་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དཀར་པོ་ལ་སོགས་པའི་མཐོང་བ་ན་འདི་རིག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་གལ་ཏེ་ཁྱེད་ཀྱིས་འདོད་པའི་མངོན་པར་གསལ་བ་ལས། རང་བཞིན་གཞན་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་དཀར་པོ་ལ་ སོགས་པ་གསལ་བར་མི་འགྱུར་རོ།།གལ་ཏེ་གང་གིས་འདི་སྐད་བརྗོད་པ་སྣང་བཞིན་པའི་རང་བཞིན་མི་གསལ་བར་སུས་ཁས་བླངས་ཤེ་ན། གཞན་གྱིས་བརྗོད་པའི་ཞེས་སྨོས་ཏེ། སྣང་བཞིན་པའི་རང་བཞིན་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་གསལ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་དོན་ཏེ། སྔོན་པོ་ ལ་སོགས་པ་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་གསལ་བ་གང་ཡིན་པ་འདི་བློའི་ནང་དུ་ཞུགས་པ་བློ་དེ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་ན།སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་སྣང་ཡང་ལྐོག་ཏུ་འགྱུར་ཏེ། ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་རང་བཞིན་གྱི་བློ་ལས་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་གཞན་གྱིས་བརྗོད་པའི་དོན་འདི་ཡིན་པ་ དེས་ནའོ།
“若在同一時見到有差別與無差別的了知,則將產生此過。然而,最初是了知無差別,而後成為有差別,譬如最初了知未被杖所差別的士夫,而後執取被杖所差別者。對方思維此有何過而說’若后’。 破斥即’彼亦’。若彼第一識后為他心所了知之義,則第一心雖為義之行相,然非所量義之差別性。彼見非了知義已被自身差別化。 若想:如是有何過?故說’非如是’。‘他’即第二識之時。爾時此中何為真實皆非有。唯一與唯一性之義與識。于了知義時,因無了知彼識,于無了知識時亦非義故。 若謂:于彼識時增益義而如是了知。故說’若增益彼’。彼行相唯是識而非義,僅由增益不可成為義。‘于彼亦’即于義識。‘于彼’即于增益為義之行相不可能故。義了知豈非見耶? 此即解釋為’柱子等’。若問彼答為何,即’若’。見白等時此了知若異於汝所許之顯現自性,爾時白等將不顯現。 若問:誰承許正在顯現之自性不顯現?故說’由他所說’,意為顯現之自性非由自體顯現。青等所取行相顯現若入心中,彼心成為隱蔽,則雖現青等亦成隱蔽,因與隱蔽自性之心無別故。由此他所說義故。” 這是一段探討認識論中關於差別、無差別、顯現、增益等概念的論述,我已儘可能保持原文的邏輯結構和術語準確性來翻譯。
།སྣང་བཞིན་པའི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་མོད། ཅི་སྐྱོན་སྙམ་ན་དེ་ལྟ་ཡིན་དང་ཞེས་སྨོས་སོ། །ཇི་ལྟར་ཡིན་དང་དེ་བཞིན་དུ་དོན་ལྐོག་ཏུ་འགྱུར་ཞེ་ན། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ཡང་ཞེས་སྨོས་སོ། །གསལ་བར་སྣང་བ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་དེ་ནི་མངོན་སུམ་ལ་ཡང་ཡོད་དེ། དེས་ན་དོན་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་རེ་ཞིག་དོན་རྟོགས་པ་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། །དེ་དང་འདྲ་བར་མངོན་སུམ་ཡང་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཡང་ཅི་ཆད་སྙམ་ན། གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །རིག་པ་དེ་ཉིད་བརྗོད་པ་ནི། གལ་ཏེ་རང་གི་ཞེས་བྱ་བའོ། །རང་གི་ཆ་སྟེ་རང་བཞིན་མི་རིག་ན། བློས་རང་གི་དམིགས་པར་བྱ་བའི་དོན་དང་། བདག་ཉིད་ཀྱང་མི་རིག་པར་འགྱུར་རོ། །དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་བརྗོད་པ་ནི། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ཏེ། ཡུལ་ཅན་གྱི་བདེ་བ་ཕན་ཚུན ཐ་དད་པ་ཁོ་ནའོ།།གོམས་པའི་ཁྱད་པར་བརྗོད་པ་ནི། དེ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །འོན་ཏེ་ཡུལ་ལ་སོགས་པས་བསྐྱེད་པ་ནི་ཡིན་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པའང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་ཅི་ཡོད་སྙམ་ན། གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡུལ་ལའོ། །རྣམ་པར་ ཤེས་པའི་ཚོགས་པས་བསྐྱེད་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ།རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཞན་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འདི་དག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། །གལ་ཏེ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་གཞན་དམིགས་པ་མེད་ ཀྱང་དེ་དག་ཅི་ལྟར་རང་རིག་པ་ཉིད་ཡིན་སྙམ་ན།འཛིན་པར་བྱེད་པ་རྟོགས་པ་མེད་པ་ན་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་རང་རིག་པ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པ་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་ཡོད་པས་ཇི་ལྟར་རང་རིག་པ་མ་ཡིན་འདི་དག་ཅེས་བྱ་ བ་ནི་བདེ་བ་དང་ཆགས་པ་ལ་སོགས་པའོ།།གཞན་གྱི་རྒྱུ་ལ་ཡོད་པའི་ཤེས་པས་ཀྱང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་གཟུང་བ་ཉིད་དུ་རིག་པར་འགྱུར་ལ། རང་གི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་ཡིན་པས་ཁྱད་པར་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །འདི་ལ་དཔེ་བརྗོད་པ་ནི་གཞན་གྱི་མེ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། གཞན་གྱི་ལ་ཅི་དེར་ཞེས་བྱ་བ་སིམ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རམ། འོ་ན་ཡིད་དགེ་བ་ལ་གཞན་གྱི་ཙནྡན་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཞེས་སྨོས་སོ། །འདིར་རེ་ཞིག་ཡིད་དགེ་བ་མ་ཡིན་པ་ལ་ནི། གཞན་གྱི་ཙནྡན་གྱིས་བདེ་བ་ཉིད་བསྐྱེད་པ་དེས་ན། དེ་ལ་ཚུལ་ཇི་ལྟར་ཞེས་སྨོས་སོ། །འདི་ལ་ཕ རོལ་པོའི་ལན་ནི་ཡིད་དགེ་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལ་ནི།གཞན་གྱིས་ཙནྡན་ལ་བརྟེན་ནས་རང་གི་བདེ་བ་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ།
“若問:雖然正在顯現的青等成為隱蔽,有何過失?故說’如是’。若問:如何及如是義成為隱蔽?故說’于比量亦’。明顯顯現成為隱蔽者于現量亦有,故義唯成為隱蔽。若謂比量暫且有義了知,現量亦當如是,故雖為隱蔽有何缺失?故說’若’。 宣說彼了知即’若自’。若不了知自分即自性,則心不了知自所緣義及自體。宣說所緣差別即’具色等境’,即境有者之樂互異。宣說串習差別即’如是’等。若想:由境等所生非識故有何相違?故說’若’。‘于彼’即于境。因是識聚所生之識故,如其他識之義。‘此等’即具識自性之樂等。 若想:雖無他能取所緣,彼等如何即是自證?無能取了知時,凡是現證者即說為自證。如是現證於貪等亦有,故如何非自證?‘此等’即樂與貪等。由他相續之識亦當了知樂等為所取,由自相續者亦如是,故全無差別。此中舉例即’他火’。 於他中’豈彼’即是否成為悅意性?若問:于善意中他旃檀如何?故說’彼’。此中暫於不善意,由他旃檀生起樂性,故於彼’如何方式’。此中對方答:于彼不善意,依他旃檀生起自樂。” 我已儘可能保持了原文的邏輯結構和術語準確性,同時使用自然的漢語表達方式來傳達文意。這段論述主要探討了認識論中關於顯現、隱蔽、自證、境與識等概念的關係。
།དེ་བཞིན་དུ་གཞན་གྱི་བདེ་བ་རིག་པ་ན་གང་གི་ཚེ་བདེ་བ་རིག་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ་ན་བདེ་བ་དེ་བདག་ཉིད་ཁོ་ནའི་སྐྱེས་པ་ཡིན་གྱི། གཞན་གྱི་བདེ་བས་བདེ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་གྲུབ་པའི་མཐའ་པས་གསུངས་པ་ནི། གང་གི་ཚེ་གཞན་གྱི་བདེ་བ་ཚོར་ཡང་རང་གི་བདེ་བ་མ་སྐྱེས་པ་དེའི་ཚེ་ཡང་གཞན་གྱི་བདེ་བ་རིག་པར་བྱེད་པ་སྐྱེས་བུ་དེའི་ཅི་སྟེ་བར་གནས་པ་མ་ཡིན། དེ་ལྟར་བརྩད་པ་ལ་གཞན་གྱིས་སྨྲས་པ། རང་གི་བདེ་བས་བདེའི་གཞན་གྱི་བདེ་བས་ནི་མ་ཡིན ཏེ།དེས་ན་གཞན་གྱི་བདེ་བ་རིག་པ་ན་རང་གི་བདེ་བ་སྐྱེ་བ་ཡིན་པས་ན། དེའི་ཚེ་བདེ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའོ། །རང་གི་བདེ་བ་ཅི་འདྲ་བ་གཞན་གྱི་ཡང་དེ་འདྲ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེ་དག་གི་རང་བཞིན་རྣམ་པར་དབྱེར་མེད་དོ། །གཉི་ག་ཡང་ ཚིམ་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེས་ན་ཇི་ལྟར་རང་གི་བདེ་བས་བདེ་བ་བཞིན་དུ་གཞན་གྱི་བདེ་བས་ཀྱང་འགྱུར་རོ། །གཞན་གྱི་བདེ་བར་རིང་བའི་ཕྱིར། དེས་བདེ་བ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི། དེའི་རང་བཞིན་ཉིད་རིག་ན་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། བདེ་བའི་རང་གི་ངོ་བོ་རིག་ ན་རིང་བ་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།གལ་ཏེ་གཞན་གྱིས་བདེ་བ་ལས་རྒྱུད་གཞན་ལ་ཤེས་པས་གནས་པའི་ཤེས་པས་མ་རིག་པ་དེའི་ཕྱིར་བདེ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་འོ་ན་རང་ཉིད་ཀྱིས་བདེ་བ་ལ་རེག་པ་ཡིན་ལ་རེག་པ་ན་ཡང་རང་རིག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ ཡིན་ན་རེག་པའི་སྒྲའི་དོན་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ།།འདི་ཉིད་བསྒྲུབ་པ་ནི་རང་གི་བདེ་བ་ནི་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་དམ་ཕྱོགས་གཅིག་གིས་རེག་།རེ་ཞིག་ཕྱོགས་དང་པོ་ལ་བརྗོད་པ་ནི་བདག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུངས་པ་ནི། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བ་རྗེས་སུ་མ་ཞུགས་ནའོ། ། བདེ་བ་རིག་པ་རྣམ་པར་དབྱེར་མེད་པ་དེར་མི་འགྱུར་རོ། །འདིར་དབྱེ་བ་ཅི་ཡོད་ཅེས་དྲིས་པ་ལ་ལན་དེ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་བདེ་བ་ལས་སོ། །དེར་ནི་བདེ་བར་རོ། །དེ་ལྟ་བུ་གང་ཡིན་པ་དེ་བདེ་བའི་བློ་སྟེ། བདེ་བ་རིག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །བློ་དེ་ནི་ཡུལ་ལས་སྐྱེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཞེས་སྨོས་ཏེ། གཞན་གྱི་བདེ་བ་ནི་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་རང་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་བདེ་བར་སྣང་བ་མངོན་སུམ་གང་ཡིན་པ་དང་ངོ་། །འདིས་ནི་བདེ་བ་ལས་དངོས་སུ་སྐྱེས་པར་བསྟན་ཏོ། །ཡུལ་ལས་དངོས་སུ སྐྱེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་མངོན་སུམ་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་ལྟ་བུའི་མངོན་སུམ་ལས་བདག་གི་བདེ་བ་རིག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།
“如是,當了知他人之樂時,若謂:當了知樂時,彼樂唯是自身所生,而非由他人之樂而樂。對此,宗派論師說:當感受他人之樂卻未生起自樂之時,了知他人之樂之彼人為何不住于中?對此爭論,他人答:由自樂而樂,非由他樂,故了知他樂時生起自樂,因此彼時不成為樂。對此回答即’非’。自樂如何,他樂亦如是,故彼等自性無可分別,因二者皆是悅意自性故。是故如由自樂而樂,由他樂亦當如是。 若謂:因他樂遙遠故不成為樂性,對此回答即’若了知彼自性’,意謂若了知樂之自體,則無有遙遠性。若謂:因他樂非由他相續之識住于識所了知,故不成為樂。對此回答:若爾,自身觸樂,觸時亦當成為自證,若非如是,則觸之詞義不應理。 為證此義:自樂或以一切自體或以一分觸。首先對初者說’自體’。對第二者說’若非如是’即若不隨入。則樂之了知不成為無分別。此中問有何差別,答’由彼’即由樂。‘于彼’即於樂。如是者即樂智,意謂是了知樂者。彼智非從境生。若問如何?故說’比量’,因不能現證了知他樂故。‘彼自性’即與現為樂之現量。此說明直接從樂所生。凡從境直接所生者是現量而非他,如是由如是現量而了知自樂。” 我已儘量保持了原文的邏輯結構,同時使用自然的漢語表達。這段論述主要探討了關於自樂與他樂的認識問題,以及現量與比量的區別。
།ཕྱེད་ཕྱི་མ་འཆད་པ་ནི་གཞན་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཁས་བླངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཕ་རོལ་གྱི་ཁས་བླངས་པ་ཉིད་ལས་སོ། །ཇི་ལྟར་མིག་ལ་སོགས་པས་ མངོན་སུམ་བསྐྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྟགས་མཐོང་བས་ཀྱང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་མིག་ལ་སོགས་པ་དང་རྟགས་མཐོང་བ་ནི་མཚུངས་སོ།།གཉི་གར་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལས་སྐྱེས་པ་དང་དེ་སྣང་བར་ཕྱེད་སྔ་མ་འགྲེལ་པ་ནི་ཁས་བླངས་པས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེའི་རང་བཞིན་ཉིད་དེས་རྟོགས་པ་ ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ནའོ།།འདི་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཆད་བཞིན་པའོ། །རྟགས་ལས་སྐྱེ་བར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་གཞན་གྱི་བདེ་བ་ལས་དངོས་སུ་སྐྱེ་བར་འགོག་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་དེ་ལྟ་ན་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །སྤྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདེ་བ་ཉིད་ཀྱི་ ཕྱིར་རོ།།དེའི་ཞེས་བྱ་བ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པས་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་རང་རིག་པ་ཡིན་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །གཞན་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་མི་གསལ་བ་ཉིད་དུ་སྣང་བའི་རྣམ་པ་ལའོ། །དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་གསལ་བའི་རང་བཞིན་ནོ། །ལན་ནི་མ་ ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ།།གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གལ་ཏེ་གཞན་གྱིས་མ་རིག་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གཞན་གྱིས་ཞེས་གསུངས་སོ། །འོན་ཏེ་ཆོད་པ་དང་མ་ཟད་པ་ལ་སོགས་པས་གཞན་གྱིས་མ་ཚོར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འོན་ཏེ་བར་ཆད་ལ་སོགས་པ་སྲིད་ པ་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན།བར་དུ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། །དེ་དང་ནི་གཞན་དང་ངོ་། །དེ་ནི་གཞན་དང་འབྲལ་བའོ། །གལ་ཏེ་རྒྱལ་པོའི་བཀའ་ལུང་གི་དབང་གིས་དེ་སྐད་སྨྲ་ན་སྨྲས་མོད། འོན་ཀྱང་ཐ་སྙད་ནི་གང་དུ་ཡང་དེ་ལྟར་མ་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འོན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕ་རོལ་གྱིའོ། ། གལ་ཏེ་གཞན་གྱིས་བདེ་བའི་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་རྟོགས་ན་དེའི་ཚེ་དེ་ཡང་བདེ་བར་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་དོགས་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཞེས་སྨྲས་སོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་བདེ་བ་སྤྱད་པས་ནི་བདེ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྦྱར་རོ། །ཤེས་པ་རྣམ་པ་མཚུངས་པ་ཅན་དག་ལ་མངོན་སུམ་དང རྗེས་སུ་དཔག་པའི་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པ་དེ་དག་ལས་ཡིན།རང་གི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་འགྲེལ་པའོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འོན་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འོ་ན་རང་གི་ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། གཉི་གའི་ཞེས་གསུངས་སོ། །མཐོང་ངོ་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུ་ཐ་ དད་པར་རོ།།རང་གི་བརྗོད་པ་ནི་རང་གི་ངོ་བོའོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེས་ན་ཞེས་བྱ་བ་རང་གི་ངོ་བོ་ཐ་དད་པས་སོ། །སོགས་པའི་སྒྲའི་གསུངས་པ་ནི། དེ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དོན་གཅིག་ལྡན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་པ་ནི་དོན་གཅིག་ལ་ཞེས་བྱ་བའོ།
“解釋後半部分即’他’。‘承許’即是由對方之承許。如同眼等產生現量,由見相亦是如此,故眼等與見相相等。‘二者皆’即從彼所生及彼顯現。解釋前半部分即’由承許’,由如是相即’由彼自性所了知’之特徵。‘此即’是正在解釋者。‘從相而生’即遮遣從所緣之他樂直接生起。對此回答即’若爾’。‘共相’即因是樂性。‘彼’即空離境相。 若問:若是比量,如何是自證?故說’若’。‘他’即不明顯顯現之相。‘于彼’即不明顯之自性。答即’非’。若謂:若他未了知,爾時亦是彼自身所有,故說’由他’。若謂:由斷絕、未盡等故他未感受,故說’于彼’。若謂:障礙等確實存在,故說’中間’。‘彼與’即他與。‘彼’即離他。若因王命而如是說則已說,然于任何處皆未見如是言說,此為其義。‘若’即對方。 若疑:若他了知樂之自性,爾時彼亦成樂,故說’然而’。應知由比量領受樂不成為樂。于具相同識相者,由現量與比量相異之彼等故。‘自’即解釋。‘然而’即雖然之義。若問:然則豈不成為自體相異?故說’二者’。‘見’即因相異。自身所說即自體。‘故’即由自體相異。等字所說即’如是’。‘具一義’之解釋即’於一義’。” 我已儘量保持了原文的邏輯結構和術語含義,同時使用自然的漢語表達方式。這段論述主要探討了現量與比量的區別,以及對自證和他證的分析。
།དེ་ཉིད་གང་ལ་འདེབས་པ་ནི་འདི་ ལྟར་ཞེས་བྱ་བའོ།།དེ་ལྟ་བུ་དང་དེ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཉིད་འཆད་པ་ནི། གཞན་གྱི་བདེ་བ་ཉིད་རྟོགས་པ་ན། སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་བུའི་ཉེས་པ་ཡོད་པའི་གཏན་ཚིགས་དེས་ན་མངོན་སུམ་ལས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཐ་དད་ པར་རམ།མ་མཐོང་བ་དེས་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཐ་དད་པར་མི་རིགས་སོ། །འདི་ཡང་ནི་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའོ། །དེས་ན་ཁྱེད་ཀྱི་འདི་ནི་མི་འདོད་པ་ཐོག་ཏུ་བབ་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་གྱི་བསམ་པའོ། །འགྱུར་མོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གྲུབ་པའི་མཐའོ། ། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཡང་མ་མཐོང་བའི་དབང་གིས་ཡིན་ནོ། །འདི་ཁོ་བོ་མི་རྩོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་རང་རིག་པ་དང་རྣམ་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ཀྱང་མ་མཐོང་བ་ཉིད་ཀྱི་དབང་གིས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལས་ཏེ་དང་པོ་གསལ་བར་མཐོང་བ་ལས་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་གནས་ཀྱི་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ ཉིད་ཀྱིས་ནི་འཇིག་རྟེན་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དགོངས་པའོ།།ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བདག་གིས་མི་གསལ་བར་རྟོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མངོན་སུམ་ལས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱེད་ཕྱི་མ་རྣམ་པར་འགྲེལ་པ་ནི་གང་གི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདས་མ་ཐག་པ་ཉིད་ ཕ་རོལ་པོ་སྟོན་པ་ནི་འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བའོ།།གཉིས་ཞེས་བྱ་བ་དང་གསལ་བ་དང་དབང་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་ཡང་དག་པར་འཛིན་པ་དང་། ཉེ་བར་རིག་པ་གཉིས་པོ་ནི་ཇི་ལྟར་ཡང་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཞེས་བྱ་བ་མངོན་སུམ་གྱི་ཡན་ལག་ཉེ་བར་གནས་པ་ རིག་པ་ཉིད་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་མ་ཚང་བའི་ཕྱིར་ལ་ཡང་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་དག་གི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིང་པོ་དང་རིང་པོ་མ་ཡིན་པ་མཐོང་བ་དག་གིའོ། །དེའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིང་པོ་མཐོང་བ་བྱ་རྒོད་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་ཉིད་དེ་རིང་ན་འདུག་པའི་དངོས་པོ་ཉིད་གསལ་ བའི་ཕྱིར་ཐག་རིང་པོ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྗོད་པར་བྱེད་དེ།གང་གི་ཕྱིར་དབང་པོའི་ནུས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ལྟོས་ནས་རིང་པོ་དང་རིང་པོ་མ་ཡིན་པ་རྣམ་པར་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ལ་དབང་པོའི་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ཡོད་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ ཡང་རྣམ་པ་མེད་པ་ཁོ་ནར་ཟད་མོད།ད་ནི་གྲུབ་པའི་མཐའ་གསུངས་པ་ནི། དེ་ནི་མི་རུང་སྟེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཞན་དག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་སོ། །དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་ངོ་། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་དེ་ཡང་རྟགས་ལས་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་ དཔག་པར་བྱ་བའི་ཤེས་པ་དང་འབྲེལ་པ་དང་ལྡན་པ་གཞན་ནི་མེད་དེ།དེས་དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཁོ་ན་རྟགས་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ནི་དོན་གྱིས་གོ་བས་དཔོག་པར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ།
“所投射之本質即是’如是’。解釋’如是與非如是’即:了知他人之樂時,會轉變為苦等。由於具有如是過失的因相,故從現量推知差異,或由未見而不應理現量與比量有差異。‘此亦’即樂與苦等。‘故’你的這個並非落入不欲,此為他人之意。‘雖成’即宗義。 樂等亦是由未見之力。此我不爭,然而自證及具相性亦將由未見之力而成立。從彼,即從最初明顯所見而住于現量性,並非由感官所生性而世間決定為現量性,此為密意。若問為何?因爲了知:我所不明顯了知者非從現量而來。 解釋後半部分即’由於’。顯示剛剛所說對方即’如是’。‘二’即由於無明顯及無根,故正取與領受二者皆不可能存在。‘彼’即現量支分鄰近住,由於在比量中缺少了知性,故亦成非現量。‘彼等’即遠與非遠所見。‘彼’即遠見如禿鷲等。彼即由於遠處所住事物明顯,故非遠距,因為依據根之能力而安立遠與非遠。‘於何具有根識生起能力’。‘彼亦’即識亦唯無相而已。 今說宗義即’彼不應理’。‘他等’即從比量。‘彼亦’即比量亦。彼比量亦從相而行。無有與所比量識相聯繫之他,彼唯根等為相。若謂彼由義理推知為所欲。” 這是一段關於認識論的論述,主要討論了現量與比量的差異,以及感官認知與推理認知的關係。我已儘量保持了原文的邏輯結構,同時使用自然的漢語表達。
།དོན་གྱིས་གོ་བ་དེ་ནི་འབྲེལ་པ་མཐོང་བ་ཉིད་ལས་མ་ཡིན་ནོ། ། དེས་ན་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་མཐར་ཐུག་པ་རྣམས་ལས་གཞན་ཁོ་ན་ཞིག་རྟགས་སུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དོན་གྱིས་གོ་བ་ཡང་ཞེས་གསུངས་སོ། །གཞན་དུ་ནི་ཤེས་པ་མེད་པར་རོ། །འོན་ཏེ་ནུས་པའི་རྒྱུ་མཐོང་བ་ལས་འབྲས་བུ་རྗེས་སུ་དཔོག་ན་དེའི་ཚེ་དེ་ཇི་ལྟར་འཁྲུལ་སྙམ་ན། ནུས་པ་ཡོད་ཅེས་སྨོས་སོ། །དབང་པོ་གང་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་འབྲས་བུ་མཐོང་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་མཐའི་སྐད་ཅིག་ཉིད་ཐོབ་པར་ཇི་ལྟར་ངེས་དོན་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་རྟགས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འབྲེལ་ཏོ། །གཞན་གྱི་ཚེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཕྱི་མའི་དུས་སུའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི རི་ཁྲོད་རྗེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྦྱར་རོ།།རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསལ་བའི་དོན་གཞན་དུ་མི་འཐད་པ་ལས་སོ། །གཅིག་གི་ཚེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསལ་བ་ཉིད་རྟགས་སུ་ཁས་བླངས་པ་ནའོ། །གཞན་གྱི་ཚེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསལ་བར་གྱུར་པ་རྟགས་སུ་ཁས་ལེན་པ་ནའོ། །གསལ་ བ་མ་ཤེས་ན་གསལ་བར་གྱུར་པ་མི་ངེས་པའི་ཕྱིར་ཏེ།དབྱིག་པ་མ་རྟོགས་པར་དབྱིག་པ་ཅན་དུ་མི་རྟོགས་པ་བཞིན་ནོ། །འོན་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་ཀྱིས་གསལ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དེས་ན་གསལ་བར་འགྱུར་བའི་དོན་ངེས་ལ་དེ་ལས་ཤེས་པ་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། རྗེས་སུ་ དཔག་པས་ཞེས་སྨོས་སོ།།འོན་ཏེ་གསལ་བ་ནི་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་པ་དེས་ན། གསལ་བར་གྱུར་པའི་དོན་ངེས་པ་ནི་བློ་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དོན་གྱི་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ཉིད་བློ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འོ་ན་བྱ་བ་ཉིད་དཔག་མོད་བློ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། བྱ་བ་ཡང་བློ་ ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨོས་སོ།།གཞན་དུ་མིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱ་བས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་སྤངས་ནས་ནི་ལས་སུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཁྱད་པར་ལས་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ནའོ། །དེའི་ཚེ་བྱ་བ་ཙམ་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་འགྱུར་གྱི། བྱ་བའི་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བའི་བློ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་བྱ་བ་ཁས་བླངས་ནས་ བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ།།ད་ནི་བྱ་བ་ཉིད་མེད་དོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི། དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ལས་ཞེས་བྱ་བའོ། །བྱ་བའི་རང་བཞིན་གྱི་མཐོང་བ་ན་སྣང་བཞིན་པ་ལས་གཞན་ནམ། ལྟ་བ་ལས་གཞན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཟུང་བ་ཉིད་དུ་རིག་པ་ཡིན་ལ། གཟུང་བ་མཐོང་བ་དེ་ལས་ནི་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ རྗེས་སུ་དཔོག་གོ་སྙམ་ན།འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་དེ་ནི་མི་རུང་སྟེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །བྱེད་པ་ནི་ངས་གཟུང་ངོ་ཞེས་བློས་སོ། །བློའི་བྱེད་པས་ཞེས་རང་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱེད་པ་ལས་སོ།
“義理推知並非來自見到關聯。因此,若問是否除了作意究竟者之外唯有他者成為因相?故說’義理推知亦’。否則即無有識。若謂從見能力因而推知果,此時如何錯亂?故說’有能力’。於何根不見具識相之果,彼如何決定獲得最後剎那性?如是亦非因相,此為關聯。‘他時’即后識之時。彼即山居后說,此為連線。‘從比量’即從明顯義不應理於他。‘一時’即承許明顯性為因相時。‘他時’即承許成為明顯為因相時。 若不知明顯則不決定成為明顯,因為如未了解杖則不瞭解持杖者。若謂由比量本身經驗明顯,故決定成為明顯之義,從彼推知識,故說’由比量’。若謂明顯由現量本身了知,故決定成為明顯之義是推知心,故說’義之’,意即彼即是心。若問雖推知作用,心如何?故說’作用亦是心’。‘非他’即捨棄作用所作差別而非成業。若謂差別即是業。爾時將推知作用本身,而非成為作用差別之心。此是承許作用而說。 今說無有作用本身:‘從事物自性’。見作用自性時,除顯現中外無有他,或除見外無他。若謂了知為所取性,從見所取推知能取,對此所說即’彼不應理’。作用即我當取之心。由心作用自說故。‘從彼’即從作用。” 我已經儘可能保持了原文的邏輯結構和術語使用的一致性,同時使譯文通順易懂。這段內容主要討論了認識論中關於因相、明顯性、作用等概念的辨析。
།འོན་ཏེ་བྱ་བའི་མིང་ཅན་འཛིན་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མཐོང་བ་ཡང་དོན་ལས་ གཞན་ཡིན་ན།དེའི་ཚེ་རང་བཞིན་གཉིས་སུ་མཐོང་བར་འགྱུར་ཏེ། མཐོང་བའི་རང་བཞིན་དང་དོན་གྱི་རང་བཞིན་དུའོ། །ཇི་ལྟར་གནས་པ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་དེ་ཇི་ལྟར་གནས་པ་དེ་ལས་མ་འདས་པས་འཛིན་པ་ཙམ་གྱི་བློས་བྱེད་པར་ཟད་ཀྱི་དོན་དེ་ལ་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་བྱེད་པ་ནི་ མ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་འདི་གཟུང་བཞིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གཟུང་བ་ཞེས་སྨོས་སོ། །གཞན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ཇི་ལྟར་གནས་པའི་རང་བཞིན་དང་མི་མཐུན་པར་འཛིན་ན་ཡང་ངོ་། །རང་གི་དུས་ཐམས་ཅད་དང་མ་འབྲེལ་ཡང་སྒྲོན་མ་ལ་སོགས་ པ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་གསལ་བྱེད་ཡིན་ནོ།།ཇི་ལྟར་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཇི་སྲིད་གནས་པའི་དུས་དེ་སྲིད་པ་འབྲེལ་པ་ནི་སྒྲོན་མས་བུམ་པ་གསལ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པས་ཀྱང་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་དེ་ལའང་ཞེས་བྱ་བའོ། །མཚུངས་པ་ཉིད་དུ་ སྒྲུབ་པ་ནི་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ།།དེས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲོན་མས་ཀྱང་ངོ་། །དེ་ལྟ་བུའི་ཞེས་བྱ་བ་གསལ་བའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་བྱ་བ་དེའི་ཚེ་དོན་དེ་ཉིད་དེ་ལྟ་བུ་ཞེས་བྱ་བ་གསལ་བའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པར་སྐྱེའོ་ཞེས་དེ་ལྟར་བརྗོད་པས་ན། དེ་ལྟར་དོན་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་ཏེ། སྐད་ཅིག་ཉིད་ ལ་ནི་བྱ་བ་དང་བྱེད་པ་དང་ལས་དང་བྱེད་པ་པོའི་དངོས་པོའི་འཐད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་ནི་རྟག་པའི་དོན་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཐ་སྙད་འདིར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་སྙམ་ན། ངས་ཞེས་གསུངས་སོ། །ཅི་སྐད་དུ་བཤད་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སློབ་དཔོན་གྱིས་ཏེ། སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཉེ་བར་སྦྱོར་བའི་ཁྱད་ པར་གང་ཡིན་དེའི་དབང་གིས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོའི་ཆའི་ཁྱད་པར་གང་ཡིན་པ་དེ་ལས་སོ།།འོན་ཏེ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མེད་པ་ཉིད་དུའོ་ཞེས་ཇི་ལྟར་རྟོགས་ཤེ་ན། འདི་ལྟར་ཞེས་གསུངས་སོ། །འོ་ན་བློ་གང་ཡིན་པར་འགྱུར་སྙམ་ན། ཁྱད་པར་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཤེས་ པར་འགྱུར་བ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཉིད་ལ་དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་བློ་ཞེས་རབ་ཏུ་བརྗོད་དེ་བློས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།འོན་ཏེ་དོན་ཤེས་པར་འགྱུར་ཏེ་ཞེས་ཤེས་པ་ཉིད་དེ། ཤེས་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་དུ་ཡོངས་སུ་བཅད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། དོན་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའི་སྐྱེས་བུ་ནི་དོན་ཏེ་ ཤེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་ཤེས་པ་དོན་ལས་ཐ་དད་པར་མི་འགྱུར་རོ།
“若名為作用之能取相的見亦異於對境,則彼時將見到二種自性:見之自性與對境之自性。‘如所住’即不超越彼對境如何安住,僅是能取心之作用而已,並非對彼對境作某些差別。 若謂此正取即成殊勝差別,故說’所取’。‘異者’即若違背如所住之自性而取亦然。雖與自身一切時不相關,燈等亦是瓶等之明顯因。若謂如瓶等諸物住時之關聯,燈非明顯瓶,識亦如是,對此所說即’于彼亦’。證成相同性即’若’。‘彼亦’即燈亦。‘如是’即成為明顯自性時,彼對境即如是,即成為明顯自性而生,如是說故,故結合爲’如是對境’。 剎那中非理事、作者、業、作用之事物,因彼依常義故。若問此言說如何?故說’我’。‘如何所說’即阿阇黎:由何生起之加行差別力,從彼因果事物分之差別。若問如何了知所取能取即是無?故說’如是’。若問則心為何?‘差別’即于當知性之差別如是稱為心,意即心何所為。 若謂對境當知,即是知性,非遍計為當知性,則了知’對境當知’之補特伽羅即是對境知,故知不異於對境。” 我已經儘可能保持了原文的邏輯結構和術語使用的一致性,同時使譯文通順易懂。這段內容主要討論了認識論中關於能取所取、自性、作用等概念的辨析。
།འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཤེས་པ་དང་བྲལ་བའི་དོན་ཙམ་ཤེས་སྙམ་ན། དོན་ཤེས་ཙམ་དུ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དོན་ཤེས་པར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་ནི་མ་ཡིན་པར་གྱུར་ན། དོན་དེ་རིག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ལ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཧ་ཅང་ ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ།དོན་ཙམ་ལས་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཤེས་པ་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་ཐལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །འོན་ཏེ་དོན་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་འདིས་ནི་དོན་གྱི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་རྟོགས་སུ་ཆུག་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ ཐ་དད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།དེའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལས་སོ། །དེས་ན་ཤེས་པ་ཡང་ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གལ་ཏེ་མཐོང་བ་མ་མཐོང་བ་ལ་ཡང་མཐོང་ངོ་ཞེས་ཐ་སྙད་བྱེད་ན། དེའི་སྐྱེས་བུ་གཞན་གྱིས་མཐོང་བར་ གྱུར་པའི་དོན་ལ་ཡང་མཐོང་བར་གྱུར་པའི་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པ་ནི་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཇི་ལྟར་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་མཐོང་སྙམ་ན། དེ་ཞེས་སྨོས་ཏེ་དོན་ཏོ། །དོན་མཐོང་བ་ཞེས་པ་ཙམ་གྱིས་དེའི་ཁྱད་པར་ཡང་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་རང་གིས་ རྟོགས་པའི་དུས་དེ་ཡང་དེའི་ཁྱད་པར་ཅི་ལྟར་རྟོགས་དགོངས་པའོ།།ཁྱད་པར་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་པས་བསྐྱེད་པའོ། །དེ་དག་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་གྱིས་བསྐྱེད་པའི་ཁྱད་པར་དག་ཀྱང་ངོ་། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་རུང་ཡུལ་གནས་པས་མི་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་གནོད་པ་སྲིད་ པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱད་པར་ཡང་ངོ་། །དེ་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱད་པར་ལ་ཡང་ངོ་། །གཅིག་ཁོ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱེས་བུས་མཐོང་བའི་དོན་ལ་ཡང་མཐོང་བར་གྱུར་པ་ཉིད་དེ་ནི་གཅིག་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ལན་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་ཉིད་གསལ་ བར་བྱེད་པ་ནི་གང་གི་ཚེ་ཞེས་བྱ་བའོ།།ཁྱད་པར་མེད་པ་ཉིད་སྟོན་པ་ནི་རང་གིས་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ཞེས་བྱ་བ་རང་གིས་མཐོང་བ་དང་འབྲེལ་པ་མ་རྟོགས་ནའོ། །མཐོང་བར་གྱུར་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་གྱིས་མཐོང་བར་གྱུར་པའོ། །རྣམ་དབྱེ་འདིར་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་ངམ་གཞན་ གྱིས་ཞེས་བྱ་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནོ།།འོན་ཏེ་ངའི་བདེ་བ་མ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་ངའི་སྤུ་ལྡང་བར་གྱུར་སྙམ་ན་འདི་ལྟར་ཞེས་སྨོས་སོ། །སུན་འབྱིན་པ་གཞན་ཡང་བརྗོད་པ་ནི་གང་གི་བདེ་བས་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེའི་ཞེས་བྱ་བ་བློའི་རྒྱུའིའོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དོན་རྣམས་ཀྱི་དངོས་ པོ་སྟེ་རང་བཞིན་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་ཉེ་བ་ཡིན་ལ།གཞན་དུ་ནི་རིང་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཅི་འགལ་ཞེས་བསམས་པའོ།
“若問如何知僅是離開認識的對境?‘僅是對境知’者,若非成為’對境已知’,則彼對境將成為覺知性,如是亦成太過,即從僅對境推知時,將成推知一切之知識等。 若謂以’對境當知’等此相即許是成為對境自性之知性,即使如此亦成差別者,‘彼’即業。故知亦是無差別性,因爲了知為無差別性故。‘若非如是’即若對未見者亦作見之言說,則對他人所見之對境亦當作已見之言說。 即此所說即’此’。若問如何見對境差別?說’彼’即對境。以’見對境’之語即見彼差別。若非如是,意為如何了知自己了知之時亦是彼差別。‘彼差別’即由知所生。‘彼等亦’即由他所生之差別亦然。若非如是,將有處所存在而不知等過失故。‘彼亦’即差別亦。‘于彼亦’即於差別亦。 若謂’唯一’即補特伽羅所見之對境亦是已見性唯一,答即’若非如是’。明顯此即’何時’。顯示無差別性即’自’。‘彼’即若不了知與自見之關聯。‘已見性’即他人已見。‘此分別’即具有自或他之相。 若念若非我之樂,則我何以起雞皮疙瘩?故說’如是’。復說他破即’由誰之樂’。‘彼’即心因。色等諸對境之事物即自性見即是近,異者即是遠故,有何相違?” 我已經嚴格按照原文直譯,保持了術語的一致性和邏輯連線詞的準確性,同時儘量使譯文通順易懂。這段內容主要討論了認識論中關於對境、知識、自他差別等概念的辨析。
།དེ་ཞེས་བྱ་བ་དབང་པོ་མེད་ཀྱང་གཞན་གྱི་བདེ་བ་འཛིན་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ལྟོས་ནས་གཞན་གྱི་བདེ་བ་གསལ་བར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ན་ཐག་རིང་པོ་ཉིད་ དོ།།དེས་ན་དབང་པོའང་ཉེ་བ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ། །སྣམ་བུ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ཅན་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པ་དག་གོ། །འོན་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དེས་ནི་གཞན་གྱིས་བདེ་བ་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ ཚེ་ཡང་གཞན་གྱིས་བདེ་བ་དེའི་རྣམ་པ་གསལ་བ་མེད་པའི་གཞན་གྱི་བདེ་བ་འཛིན་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་གང་ཅུང་ཟད་སྣང་བ་དེ་ནི་རང་ཁོ་ནའི་ཡིན་ལ།དེ་ལྟ་ན་ཡང་རྣམ་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དོ། །རྣམ་པ་དང་བཅས་པ་ན་ཡང་རང་རིག་པ་ཁོ་ནའོ། །ལྷག་མ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། མ་མཐོང་བ་དང་དོན་གཅིག་ལ་ལྡན་པ་ལ་སོགས་པའོ། །དབང་པོ་དང་ཡུལ་དེ་དག་ཚིག་པ་དེ་ལས་སོ། །དེ་ཞེས་བྱ་བ་རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་ལྟར་བདེ་བ་ཉིད་ལ་སོགས་པའོ། །འོ་ན་བདེ་བ་སུའི་ཡིན་སྙམ་ན། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་གསུངས་སོ། །གང་གི་དབང་པོ་དང ཡུལ་དག་ལས་སྐྱེས་པའི་སྐྱེས་བུ་དེའི་ཡིན་ནོ།།ཅི་སྟེ་མི་སྐྱེད་ཅེས་དྲིས་པའི་དོན་ནི། སྤུ་ལྡང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཐུན་མོང་དུ་སྐྱེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལྟའོ་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཐུན་མོང་དུ་ཞེས་གསུངས་སོ། །གལ་ཏེ་བུད་མེད་དང་སྐྱེས་ པ་གཉིས་ལ་བདེ་བ་སྐྱེས་པ་དེས་ཀྱང་ཐུན་མོང་དུ་སྤུ་ལྡང་བ་ལ་སོགས་པ་བསྐྱེད་ན་དེའི་ཚེ་དེ་དག་གི་དགའ་བ་ཡང་ཐུན་མོང་དུ་འགྱུར་རོ།།གཞན་དུ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱེས་བུ་ཙམ་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་པའོ། །འོན་ཏེ་དེར་བདེ་བ་དེར་མ་སྐྱེས་ལ་དབང་པོའི་ཕྲད་པ་ཡང་མེད་དོ་སྙམ་ན། ལྡན་ པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་གསུངས་ཏེ།ཡོད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོགས་པ་བསུ་བ་ནི་དེ་གཉིས་གང་རུང་ལའོ། །དེར་ནི་བདེ་བ་ལའོ། །ཁྱོད་ལ་ནི་སངས་རྒྱས་པ་ལའོ། །རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་མེ་ལ་སོགས་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོགས་པ་བསུ་ བ་ནི་གཞན་རྣལ་འབྱོར་པ་མ་ཡིན་པ་དག་ལ་མེ་མྱོང་བ་ན་གདུང་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་ལན་འདེབས་པ་ལའོ།།དེ་ལྟ་བུ་ཞེས་བྱ་བ་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུའོ། །གཞན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་དམིགས་པའི་རང་བཞིན་དུའོ། །དེའི་རིག་པ་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རིག་ པར་བྱེད་པའོ།།དམིགས་པ་དང་མྱོང་བ་དེ་གཉིས་ལའོ། །དེའི་རྣམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་པ་གནས་པའི་བདེ་བ་ནི་དེའི་རྣམ་པའོ། །དེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་སོ། །རྣལ་འབྱོར་པ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་གྱི་བདེ་བའམ། དེས་བསྐྱེད་པའི་རྣམ་ པས་བདག་ཉིད་དུ་ཟིན་པར་མི་སེམས་པའོ།
“‘彼’者,雖無根識,依于緣取他人之樂的推理,因清晰見到他人之樂,故為遠離。因此,根識亦非近因。毛毯等境之根識以及推理等意識。若謂彼推理並非現證他人之樂,爾時,于無他人之樂相清晰的緣取他人之樂的推理中,凡有所顯現者唯是自身,如是亦具相。具相時亦唯自證。‘余’者,即未見與一義相應等。根識與境由彼憤怒。 ‘彼’即瑜伽師如是樂等。若問樂屬於誰?故說’樂等’。屬於從其根境所生之補特伽羅。問’何不生’之義即,將共同生起豎毛等。若謂’如是’即是能生,故說’共同’。若男女二者所生之樂亦共同生起豎毛等時,則彼等之喜亦成共同。‘異者’即非僅由補特伽羅。 若念彼處樂未生且無根接觸,故說’亦非相應’,義為實有。‘于彼’即迎疑于彼二隨一。‘彼處’即於樂。‘于汝’即于佛教徒。‘于瑜伽師’因無火等體驗故。迎疑即對非瑜伽師等,當經歷火時如何成苦?答’非’。‘如是’即為能生苦性。‘異者’即所緣自性。‘彼覺’即覺知樂等。于所緣與體驗二者。‘彼相’即住于識之樂為彼相。‘由彼’即由自苦。‘瑜伽師非如是’即不作他樂或由彼所生相為自性之想。” 我已經嚴格按照原文直譯,保持了術語的準確性和邏輯連線詞的完整性,同時儘量使譯文通順易懂。這段內容主要討論了關於認識、感受、瑜伽修行等方面的哲學論述。
།དེ་བཞིན་དུ་ནི་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་རིག་པ་མ་ཡིན་ནའོ། །དེ་དག་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་རབ་ལ་སོགས་རྣམས་སོ། །དོན་དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྣང་བཞིན་པའོ། །དེ་ལ་ནི་སྣང་བཞིན་པའི་དོན་ལའོ། ། དེ་ལྟ་ནི་ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པ་ལའོ། །གོམས་པས་ནི་སྣང་བཞིན་པའི་དོན་མངོན་པར་འདུས་བྱས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་སྣང་བའི་དོན་ལས་ཐ་དད་པ་ཡིན། ཤེས་རབ་གཞན་དེ་ནི་རྣམ་པ་དང་བཅས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཕ་རོལ་པོ་ཉིད་སངས་རྒྱས་པའི ཚིག་གི་དོགས་པ་བསུ་བ་ནི་ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བའོ།།ཕ་རོལ་པོ་ཉིད་སུན་འབྱིན་པ་ནི་དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྲོག་ཆགས་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ན་སྲོག་ཆགས་སོ་སོ་ལ་ཐ་དད་པ་དེ་བཞིན་དུ་དོན་ཡང་ཐ་དད་པར་འགྱུར་ཏེ། རང་བཞིན་མཐོང་བ་ལས་སྐྱེས་པའི་ ཕྱིར་རོ།།རྒྱུ་ཐ་དད་པས་འབྲས་བུ་ཡང་ཐ་དད་པ་ནི། རིག་པས་ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དགོངས་པའོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དེའི་ཁྱད་པར་སྐྱེས་བུ་དུ་མས་ངེས་པའི་དུས་ན། ཤེས་པས་བསྐྱེད་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་དམིགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ན་སྐྱེས་བུ་ དེ་དག་གི་ཤེས་པ་རང་བཞིན་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བར་འགྱུར་རོ།།གལ་ཏེ་རང་རང་གི་ཤེས་པས་བསྐྱེད་པ་ནི་དོན་ཁོ་ན་དམིགས་ཀྱི། གཞན་གྱི་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་པ་དེས་ན་རང་བཞིན་དུ་མར་སྣང་བར་ཅི་ལྟར་ཐལ་སྙམ་ན། སོ་སོ་རང་ཉིད་ཅེས་གསུངས་སོ། །འོན་ཏེ་ཤེས་པས་ བསྐྱེད་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རང་གི་ཁོ་ནས་དམིགས་པར་བྱ་བ་དེ་གལ་ཏེ་རང་གི་རིགས་པར་ཁས་ལེན་ན།དེའི་ཚེ་ཤེས་པ་ཉིད་འགྱུར་བ་ཞིག་ན། འོན་ཀྱང་དེ་ལྟར་ནི་ཁས་ལེན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། ཤེས་པས་བསྐྱེད་པའི་དོན་དེ་ཡང་ ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་ཕ་རོལ་པོ་སྨྲ་བ་ནི།དེ་སྟེ་གཞན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་སོ། །ལན་འདེབས་པ་ནི་དེ་ལྟར་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེས་བསྐྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་པ་དང་བསྐྱེད་པས་སོ། །དེ་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་ བ་ནི་ཤེས་པ་དང་པོས་བསྐྱེད་པའི་དོན་ལ་ཡང་ངོ་།།མཐོང་བའི་ཞེས་བྱ་བ་རི་ལ་གནས་པའི་དུ་བ་མཐོང་བ་ཡིན་ཡང་ངོ་། །རྟགས་དེ་ཉིད་ལས་ཞེས་བྱ་བ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ལས་སོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཔེ་སྨོས་ནའོ། །མཚན་ཉིད་གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟོག་པ་ དང་བྲལ་བ་ཉིད་ལ་སོགས་པའོ།།འདི་ལ་ཡང་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ཡང་ངོ་། །གལ་ཏེ་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པ་ཙམ་གྱིས་མངོན་སུམ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་གཞན་ཡིན་ན། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་མངོན་སུམ་ལས་གཞན་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་ཡང་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པ་ ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ།།འོན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོགས་པའོ།
“如是亦如凡夫。‘非如是’者,即若非自證。‘彼等’者,即慧等。‘彼義’者,即顯現。‘于彼’即于顯現義。‘如是’即于慧等。由串習非顯現義之現行。由是因故,異於顯現義。彼異慧非具相。 迎接外道對佛教徒言說之疑問即’慧等’。破斥外道即’非彼’,以一切有情皆有故,如諸有情各異,義亦當異,因見自性而生故。因異故果亦異,此為理所得之意。 當多數補特伽羅決定色等之差別時,當能緣由識所生之一切色等。爾時彼等補特伽羅之識當顯現為種種自性。若謂唯緣各自識所生之義,而非緣他識所生,則何以成種種自性顯現耶?故說’各自’。若許唯由自識所生色等唯自能緣,若許為自證,爾時應成識,然而並非如是許。 若問云何?外道思維由識所生之義亦為他識所緣而說’若由他’即由他識。答曰’若爾’。‘由彼所生’即由識與生。‘于彼亦’即于初識所生義亦然。‘見’即如見山上煙。‘由相’即由色等。‘若爾’即舉喻時。‘異相’即離分別性等。‘於此亦’即于比量亦然。若僅由相異而現量異於比量,則比量亦應異於現量,以彼亦有異相故。‘若’者,即疑問。” 我已經嚴格按照原文直譯,保持了術語的準確性和邏輯連線詞的完整性。這段內容主要討論了認識論中關於自證、現量、比量等概念的辯論。
།དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྲུབ་པའི་མཐའོ། །འདི་ཉིད་གསལ་བར་བྱེད་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །རྟོགས་སོ་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མདུན་ན་གནས་པའོ། །དེའི་ཚེ་དེ་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་སྦྱར་རོ། །གཞན་དུ་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་ཉིད་མ་རྟོགས་ནའོ།།རང་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བློ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །དེ་དང་འབྲེལ་བ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བློ་དང་འབྲེལ་བ་ཅན་ཏེ་གཡོ་འགུལ་ལ་སོགས་པའོ། །གཞན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་ཉིད་ལ་བློ་མ་རྟོགས་པར་རོ། །རྗེས་སུ་དཔོག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་ གི་དོན་མཐོང་བ་དེ་ནི་བློ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཏེ་དཔེར་ན་དེ་བཞིན་ནོ།།གཞན་ཡང་དོན་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྗེས་དཔོག་གོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གྲུབ་པའི་མཐའ་པས་དཔེ་ཉིད་མ་གྲུབ་པོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི་རང་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གིས་མཐོང་བ་ཉིད་རྟོགས་པའོ། །དོན་ གྱིས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་གང་ཡིན་པ་ལའོ།།དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་དང་འབྲེལ་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མཐོང་བར་གྱུར་པའོ། །འོན་ཏེ་བློ་ནི་བདག་ཉིད་རྟོགས་པ་ཉིད་དེ་འོན་ཀྱང་གཞན་གྱི་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན་དེ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། བློའི་བདག་ཉིད་དོ་ཐུག་པ་མེད་པའི་ཚུལ་བསྟན་པ་ནི་དེ་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་ བ་སྟེ་ཤེས་པ་གཞན་ལ་ཡང་ངོ་།།ཤེས་པ་དེ་ནི་མཐོང་བར་འགྱུར་ལ། ཕྱིས་ན་རྟོགས་པ་མཐོང་བར་འགྱུར་ལ་དེ་ནས་ནི་རྟོགས་པའི་རྟོགས་པ་མཐོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཐུག་པའི་ཚུལ་ལོ། །དེར་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པ་ལའོ། །ལན་བཏབ་ཟིན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རིགས་ དོན་མ་ཡིན་དེ་ལྡན་མིན།།ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སོ། །དེ་ནི་ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པས་སོ། །སྣང་བར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་གྱིའོ། །མི་སླུ་བ་གང་ཡིན་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་གྱི་ལན་ནོ་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགོག་པའོ། །དེའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྣང་བཞིན་པའི་རང་བཞིན་ལའོ། །དེས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ སྣང་བཞིན་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་སོ།།དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་དོན་བྱ་བ་རྟོགས་པ་ལ་རང་གི་ངོ་བོ་ཙམ་ཞིག་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །རང་རིག་པ་ལས་གཞན་ནི་འདི་འདྲ་བར་འགྱུར་བར་མི་འོས་སོ། །འོན་ཏེ་ཡིད་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བ་དེ་ནི་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་རིག་གོ། །གང་ཞིག་དྲན་པ་དེས་རྟོགས་པ་དེ་ ཉིད་ནི་སྔར་ཡང་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་ཡིན་པ་དེས་ན་ཇི་ལྟར་རང་རིག་པ་ཡིན་ཞེ་ན།འགོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པ་འདི་ནི་དྲན་པ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་སྔར་གྱི་དུས་ན་ཡོད་པའི་མཐོང་བ་ཉིད་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡིན་ན། སྔ་མའི་རང་བཞིན་ནི་ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བ་ མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་འདི་ཉིད་སྔར་ཡང་རྟོགས་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་འདི་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ད་ལྟར་བའི་རང་བཞིན་ཡང་དྲན་པས་ཡུལ་དུ་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། འདི་འགོག་པ་ནི་འོ་ན་ཞེས་བྱ་བའོ།
“‘如是’者,即宗義。明顯此即’若’。‘了知否’者,即現前。‘爾時于彼亦’等相連。‘異’者,即若不了知自性。‘自身’者,即唯無心。‘與彼相關’者,即與心相關,如動搖等。‘由他’者,即不了知自性之心。‘推度’者,即見其義者具心,如是。又推度爲了知義,此為其義。 宗論者說’自身’即未成立喻。‘于彼亦’者,即由見而了知。于義之比量。‘彼’者,即由自相關相而見。若謂心雖了知自性然為他所有,故說’彼’,即心之自性。 顯示無窮過失即’于彼亦’,即於他識亦然。彼識當見,后當見了知,其後當見了知之了知等,此為無窮之理。‘于彼亦’者,即于意識。‘已答’者,即由’非類義及不相應’等。彼即由意識。‘顯現’者,即他之。‘何為不欺’者,即他之答。‘非’者,即破斥。‘彼’者,即于顯現自性。‘由彼’者,即由顯現自性。 ‘如是’者,于了知所作義唯現自體性。除自證外不應如是。若謂意識所現亦為他識所知。若由憶念了知者先亦為現量境,則云何為自證耶?破曰’非’。此意識為憶念,彼亦執著先時所見,然先前自性非現於意識。 故此云何成先亦了知?‘此亦’者,若謂現在自性亦為憶念所緣,破此即’若爾’。” 我已經嚴格按照原文直譯,保持了術語的準確性和邏輯連線詞的完整性。這段內容主要討論了認識論中關於自證、現量等概念的辯論,以及對無窮過失等問題的分析。
།འོ་ན་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འདི་ཇི་ལྟར་མི་བདེན་པ་ཡིན་ཞེ་ན་གཞལ་བྱ་དང་ཞེས་སྨོས་སོ། །བློ་གཞན་ གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཉིད་ཀྱི་དོན་བརྗོད་པ་ནི་དོན་གྱིས་གོ་བའམ།གཞན་གྱིས་ཀྱང་རུང་སྟེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཇི་ལྟར་ཕན་ཚུན་གསལ་བར་མི་འཐད་སྙམ་ན་བློ་དག་ཅེས་སྨོས་སོ། །གསལ་མིན་བདག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསལ་བར་བྱ་བ་དང་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་འདོད་པའི་བློ་དག་གོ། །གསལ་བར་ བྱེད་པའི་བློ་ཡང་གསལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ།རང་རིག་པར་ཁས་མ་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་གསལ་བའི་སྒྲོན་མའོ། །དེ་དག་ལས་གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསལ་བའི་ཤེས་པ་ལས་གཞན་པའི་དོན་ཏོ། །དེའང་ནི་ཞེས་པའོ། །འདི་ནི་ཤེས་པའོ་མྱོང་ཡིན་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་རིག་པ་ཡིན་པའོ།།དེ་ཉིད་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲོན་མ་ཉིད་བཞིན་དུའོ། །དེ་དང་ཆོས་མཚུངས་ཉིད་ཀྱིས་ན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་མཚུངས་སོ། །འདི་འཛིན་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འཛིན་ནའོ། །འདི་ཞེས་བྱ་བ་དོན་རིག་པ་འདི་ཕྱི་རོལ་མ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་མར་མེ་ དང་མཚུངས་པ་ཉིད་ཡིན་ཡང་ཕྱི་རོལ་དུ་མི་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ་རང་རིག་པ་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་མི་འགྱུར།འོ་ན་ཇི་ལྟར་མར་མེ་དཔེ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ཡང་ཞེས་གསུངས་ཏེ་མར་མེ་ཡང་ངོ་། །དཔེར་ན་མར་མེ་སྣང་བ་གཞན་གྱིས་གསལ་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་ཡང་ཡིན་པ་དེ་ཙམ་གྱི་ དཔེ་ཉིད་དོ།།བློ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བློའི་བློ་ལའོ། །བློ་ཞེས་བྱ་བ་དོན་གྱི་བློའོ། །བློ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་གྱི་བློའོ། །དོན་གཞན་ནི་དོན་གྱི་རང་བཞིན་དུ་སྐྱེད་པ་ཤེས་པའི་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །བློ་གཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བློའི་བློའོ། །གཞན་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་གྱི་བློའོ། །འོ་ན་གསལ་བ་མ་ཡིན་ པའི་དོན་ཡང་ཇི་ལྟར་གསལ་སྙམ་ན།དོན་དེའི་ངོ་བོས་ཞེས་སྨོས་ཏེ། ཤེས་པའི་ངོ་བོས་སོ། །དེའི་རང་བཞིན་གྱིས་ཤེས་པ་ཉིད་ལས་གསལ་བར་བརྗོད་པར་ཟད་ཀྱི་དོན་དམ་པར་ནི་འདི་གསལ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་དེ་གསལ་བ་ཉིད་དུ་ཐ་སྙད་བྱེད་སྙམ་ན་དེ་བཞིན་དུ་ཞེས་སྨོས་སོ། ། བུམ་པ་སྔར་ཡང་ཡོད་པ་ཡིན་ལ་ཕྱིས་ཀྱང་ཡོད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའོ། །གསལ་བའི་རང་བཞིན་ནི་སྔར་དང་ཕྱིས་མེད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་དེའི་ཚེ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྡོག་པའོ། །འོན་ཏེ་མཐོང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཐ་སྙད་ལས་མིག་མངོན་དུ་ཕྱོགས་སོ་ཞེས་ངེས་སོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བརྗོད པ་ནི་དེ་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ།མིག་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་ཉིད་ལ་ཡང་ངོ་། །དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མྱོང་བར་གྱུར་པ་ཉིད་དོ།
“若問:此意識如何不真實?故說’所量等’。‘由他識’者,此義即說由義了知或由他亦可。若疑雲何不應互相明顯,故說’諸識’。‘非明自性’者,即諸識欲為所明及能明。能明之識亦非明顯,因未承許自證故。‘由他’者,即非明之燈。‘異彼等’者,即異於明顯之識之義。‘彼亦’者。‘此為識之領受’者,即是自證。‘如彼自身’者,即如燈自身。‘與彼法相同故’者,即法相同。‘若執此’者,即執識時。 ‘此’者,若此了知義非外境時,則如何雖與燈相同而不成外境,如是何不成自證?若問:云何燈為喻?故說’彼亦’,即燈亦然。譬如燈光非由他明顯,如是識亦然,僅此為喻。‘于識’者,即于識之識。‘識’者,即義之識。‘識’者,即義之識。其他義即生為義之自性,為識之能明。‘一識’者,即識之識。‘他’者,即義之識。 若疑非明之義亦如何明顯?故說’由彼義之體性’,即由識之體性。由其自性唯從識說為明顯,然勝義中此非明顯性。若疑雲何安立彼為明顯性?故說’如是’。瓶先亦有後亦當有,此為隨行。明顯之自性先後無,然爾時有,此為返遮。 若謂由見性之言說而決定眼對向,對此所說即’于彼亦’,即于眼對向性亦然。‘如是成者’,即成領受性。” 我已經嚴格按照原文直譯,保持了術語的準確性和邏輯連線詞的完整性。這段內容主要討論了認識論中關於識的本質、明顯性、自證等概念的辯論。
།འོན་ཏེ་སྔར་བརྗོད་པ་ནི་ཡི་གེའི་ཕྱི་མོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་དང་ལྷན་ཅིག་དེའི་ཚེའི་ཡི་གེ་ཕྱི་མོ་གཅིག་ཉིད་དུ་འཛིན་པ་ཡིན་པ་དེས་ན་རིང་པོ་ཉིད་རིགས་སོ་ཞེ་ན་འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི། མི་ གནས་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ།།འོན་ཏེ་ཕྱི་མོ་རེ་རེ་འཛིན་པ་ཉིད་འདི་འཛིན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཕྱི་མོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཐུང་ངུ་ཡང་རིང་པོ་ཉིད་དུ་འཛིན་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ཕྱི་མ་རྣམས་ཀྱི་ཚོགས་རྟོགས་པར་ན་རིང་པོར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། ཚོགས་པ་ཞེས་སྨོས་སོ་དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ བསྡོམས་པའོ།།རང་རིག་པ་མེད་པར་ནི་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དགོངས་སོ། །རིང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགོངས་པའོ། །རྟོགས་མོད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྲུབ་པའི་མཐའ་སྟེ། དོན་ཙམ་རྟོགས་སོ་ཞེས་ནི་འདོད་པའི་ཁོ་ནའོ། །འོན་ཀྱང་ཁྱད་པར་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་སྟོན་པ་ནི་འོན་ཀྱང་ཞེས་བྱ་ བའོ།།གང་གིས་ན་སངས་རྒྱས་པའིའོ། །འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་དེའི་ཞེས་བྱ་བའོ། །བློ་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱང་རིགས་མི་མཐུན་པའི་བློས་བར་མ་ཆོད་པ་ལས་རིག་པར་བྱའོ། །གནས་སྐབས་འདི་གཉིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་དང་གཞན་གྱིས་རིག་པ་ལའོ། །འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཕ་རོལ་པོ་བློ་ཡང་ གཞན་གྱིས་རིག་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ།།ཕྱི་མོ་རྣམས་ནི་མི་གནས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་གནས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་རིང་པོ་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཡུལ་ཐ་དད་ན་བློ་ཡང་ཐ་དད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་གཞན་ཡང་བཟློག་པར་རྟོགས་པ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་སྟོན་ པ་ནི་དེ་སྐད་དུ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ།གལ་ཏེ་འདིས་ནི་ཕ་རོལ་པོས་བློ་རྟོགས་པ་ཙམ་བརྗོད་ཀྱི་ཐ་དད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་ཞེས་གསུངས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བློའོ། །རྣམ་འགྲེལ་བཤད་པའི་དོན་དུ་རེ་ཞིག་རང་ཉིད་བརྗོད་པ་ནི་གལ་ཏེ་འདི་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཅིག་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔ་མ་ ལྡོག་པའི་ཕྱིར་དང་ཕྱི་མ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཕྱེད་ཕྱི་མ་འཆད་པ་ནི་འདི་རིང་པོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེའི་ཚེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ཐ་མའི་གནས་སྐབས་ནའོ། །རིམ་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆ་ཐམས་ཅད་དེའི་ཚེ་ཉིད་ཉེ་བར་གནས་པའི་ཕྱིར་འཛིན་པ་ཡང་རིམ་པ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །གལ་ཏེ་ཡུལ་ཡང་གནས་པ་མ་ཡིན་ནམ་ དེ་ཇི་ལྟར་ཡུལ་མི་གནས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་སྙམ་ན་མ་འཕེལ་བའི་ཞེས་སྨོས་སོ།།དེ་ལྟ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་འཕེལ་བ་ཉིད་འཕེལ་བ་གཞན་ཡང་ཁས་བླང་དགོས་སོ། །ཡང་འཕེལ་བ་གཞན་དུ་ཡིན་ཏེ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཐུག་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ ནི་རྩོལ་བས་སོ།
“若謂:如前所說,凡是文字之末音,與其同時之末音執為一體,故應成長音理。對此回答說:‘非住’者。若謂:執取各個末音即成此執,故說’末音’,因為短音亦將成立為長音之過失。若謂:了知后音諸聚時即了知為長音,故說’聚’。‘彼亦’者,即總和。意為若無自證,則不能了知前後。‘長音’者,即意趣。‘雖了知’者,即宗義,僅許了知義而已。然為顯示有差別故說’然而’。由何故?由佛教徒故。 對此所說即’彼之’。一識性亦應知由異類識無間斷而知。‘此二位’者,即于自證及他證。由’如是’等,即成立對方識亦應為他所知性。諸末音非不住性,然唯是住性,是故執取長音等,此是其義。‘境若異則識亦異’,於此更顯無有相違了知,故說’如是亦’。若謂此僅說對方了知識,非謂差異,故說’云何’,即識。為釋《量論》義,暫且自說即’若此’。‘非一性’者,因前者遮遣故,後者趣入故。 解釋後半偈即’此長’。‘爾時’者,即最後位時。‘無次第’者,因一切分皆于爾時現前故,執取亦唯無次第。若疑:境亦非住,云何說由境非住故?故說’無增’。若謂如是,即無增性亦須許有他增。複次,為他增故,因無差別故。如是亦成無窮,即由’彼自’,即由功用。” 我已經嚴格按照原文直譯,保持了術語的準確性和邏輯連線詞的完整性。這段內容主要討論了關於音聲、識的本質以及其相互關係的論證。
།དེ་ཞེས་བྱ་བ་རང་བཞིན་སྔ་མ་ལས་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ནི་རྩོལ་བའོ། །བློ་ཐ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་ཕྱིར་ཉམས་སུ་མ་མྱོང་ན་དྲན་པར་མི་འགྱུར་ལ་བློ་སྔ་མ་རྣམས་ཀྱང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མ་ཡིན་པ་དེས་ན་དེ་དག་ནི་དྲན་པ་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་ཐ་མ་གཅིག་པུ་དྲན་ པར་འགྱུར་རོ།།འདི་ཉིད་གསལ་འདེབས་པ་ནི་བློ་སྔ་མ་དག་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རིང་པོའི་ཆ་སྔ་མ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་དག་གོ། །འོན་ཏེ་ཐ་མ་ཉིད་ཀྱིས་རིང་པོ་འཛིན་ལ་དེ་ལ་ཡང་མྱོང་བ་ཡོད་པ་དེས་ན་རིང་པོ་བློ་དྲན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཐ་མ་ཡང་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིང་པོའི་ཆ་སྔ་ མ་དང་ཕྱི་མ་འཛིན་པའི་བློ་ཐམས་ཅད་ཉམས་སུ་མ་མྱོང་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ནི་གཞན་ལའང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདིར་ཡང་དེ་སྐད་ཅེས་དཔེར་ན་སྒྲའི་ཆ་འཛིན་པའི་བློ་རྣམས་མྱུར་བར་འཇུག་པའི་རྒྱུ་ལས་སྦྱོར་བར་བྱེད་ཀྱི་བརྗོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཡི་གེའི་ཆ་འཛིན་པའི་བློའི་བློ་ཡི་གེའི་བློ་མེད་པའི་རང་བཞིན་རྣམས་ མྱུར་བར་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ན་ཡི་གེ་རྟོག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བརྗོད་པར་ནུས་སོ།།རེ་ཞིག་གནས་པའི་ཕྱོགས་བརྗོད་པ་ནི་ཐུང་ངུ་གཉིས་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཅིག་པའི་བློ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ནི་ཡི་གེའི་བདག་ཉིད་གཅིག་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་བློའོ། །ཕྱི་མོ་རྣམས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡི་ གེ་རིང་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཆ་ཤས་ཀྱི་རང་བཞིན་རྣམས་ལའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུང་ངུ་གཉིས་ལ་ཡོད་པའི་རྣམ་པར་འཆད་པ་གང་ཡིན་པ་དེའོ།།དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་རྣམ་པར་ཆད་པ་ཡོད་ཀྱང་ངོ་། །འོན་ཏེ་ཇི་ལྟར་ཐུང་ངུ་གཉིས་བརྗོད་པ་ལ་རྣམ་པར་ཆད་པ་ཡོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་རིང་པོ་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་པ་ ལ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འདིར་ནི་ཞེས་གསུངས་སོ། །འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་ཆད་པ་ཉིད་དུ་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བ་འདིའོ། །གལ་ཏེ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་བློ་ཅིག་ཅར་མི་སྐྱེ་བར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ན་དེའི་ཚེ་མི་དམིགས་པ་ཚད་མར་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་ཡང་ཡི་གེ་ཆ་རྣམ་པར་ཆད་པར་སྣང་བ་མེད་པ་ཁོ་ན་སྟེ་མ་ མཐོང་བའི་ཚད་མ་ནི་རྣམ་པར་མ་ཆད་པ་དེ་ལ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེས་མ་མཐོང་བའི་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་ཆད་པ་མེད་པར་ངེས་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རིང་པོ་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་པའི་དུས་སུ་རིགས་པ་ཅན་ལ་སོགས་པས་འདོད་པའི་རྣམ་པར་ཆད་པའི་བློ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་གང་ཡིན་མེད་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ མ་ཡིན་པའི་མི་དམིགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་སངས་རྒྱས་པ་འདོད་པའི་ཅིག་ཅར་བ་མེད་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནམ་ཅི་ཁྱེད་ལ་ནི་སངས་རྒྱས་པ་ལའོ།།གནས་པ་མ་ཡིན་ཞིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ཉིད་ཀྱི་དོན་ནི་གོ་སྐབས་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།
“‘彼’者,因與前性無別故。‘他’即功用。‘最後識’者,因為若未經歷則不能憶念,而前諸識亦非經歷,故彼等非憶念,然唯最後一者成為憶念。 為明此義,即’前諸識’,即執取長音前分者。若謂:唯由最後執取長音,于彼亦有經歷,故長音識成憶念,故說’最後亦’。‘是故’者,因長音前後分執取諸識皆未經歷故。 ‘彼於他亦’者,於此亦如是說,譬如執取聲分諸識由速行因而結合,如是言說,執取字分諸識之識,無字識性者,由速行故成為字分別,如是能說。且說住分即’二短’。‘一識’者,即如是行相之識:此是一字型性。‘于諸末音’者,即于長音等分之自性,即解說二短所具行相者。‘雖然’者,雖有間斷。 若謂:如二短言說有間斷,如是于長音等言說亦然耶?故說’於此’。‘此’者,即此現為間斷性。若以未見故成立識非頓生,爾時應許不可得為量。爾時亦字分全無現為間斷,因未見量于無間斷彼亦有故。由彼非未見量故,不能決定無間斷。于長音等言說時,非成立無有如理派等所許間斷識生,此非所得,即彼成立佛教徒所許無頓生,抑或於汝即于佛教徒。‘非住而’者,此義即無機會。” 我已經嚴格按照原文直譯,保持了術語的準確性和邏輯連線詞的完整性。這段內容主要討論了關於識的連續性、記憶和經驗的關係,以及音聲的間斷性等問題的論證。
།དོན་ལ་སྦྱོར་བ་ན་མིག་ལ་སོགས་པའི་ཞེས་བྱ་བའོ། ། ཇི་ལྟར་དུས་གཅིག་པུ་བུམ་པ་གཅིག་གི་ཡུལ་ཅན་གྱི་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཉིས་མི་འབྱུང་བ་བཞིན་ནོ། །གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སྒྲ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་ནི་གཟུང་བ་ཡིན་ལ་དེའི་ཡུལ་ཅན་ནི་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་རེ་ཞིག་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་གསལ་བར་སྣང་བ་ཉིད་མེད་དོ ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ།།ད་ནི་ཁས་བླངས་ནས་ཀྱང་བརྗོད་པ་ནི། གསལ་བར་སྣང་བ་ཡིན་ན་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །གང་གིས་གནོད་ཅེས་གྲུབ་པའི་མཐའ་པས་དྲིས་པ་ན། ཕ་རོལ་པོ་ལན་འདེབས་པ་ནི་བར་དུ་ཆོད་པས་སོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་སུན་འབྱིན་པ་སྟེ་རིང་པོ་ལ་སོགས་ པ་བརྗོད་པའོ།།སྔོན་མྱོང་བར་གྱུར་པ་དང་ད་ལྟར་མྱོང་བཞིན་པ་གཅིག་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་འཛིན་པའི་རང་བཞིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ད་ལྟར་དྲན་པས་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱིས་ཀྱང་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། དྲན་པའི་ཡུལ་གྱིས་ཞེས་གསུངས་སོ། །ངོ་ཤེས་པ་ནི་ མངོན་སུམ་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རུང་བའི་ཡུལ་ན་གནས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ན།སྔོན་མཐོང་བའི་རང་བཞིན་ནི་རུང་བའི་ཡུལ་ན་གནས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་རུང་བའི་ཡུལ་ན་གནས་པའི་རང་བཞིན་འཛིན་པའི་ངོ་ཤེས་པས་ནི་དེ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་རང་ བཞིན་འཛིན་པ་ཡིན་ཞེས་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ནི་གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ།།དྲན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་དྲན་པ་མེད་པར་རོ། །དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཅིག་ཉིད་དུ་མངོན་སུམ་གྱིས་ཅི་སྟེ་མི་རྟོགས་འདི་ལ་ཕ་རོལ་པོས་བརྗོད་པ་ནི། དེ་ དང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་སྔར་གྱི་ཡུལ་དང་ལྷན་ཅིག་འབྲེལ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་མི་རྟོགས་སོ་འོ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལན་ནོ།།གང་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མངོན་སུམ་མམ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་སོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟོགས་པ་ཙམ་ཚད་མར་ཁས་ལེན་ནའོ། །འོན་ཏེ་སྔར་གྱི་དུས་ལ་ སོགས་པ་དང་འབྲེལ་པ་མ་རྟོགས་མེད་དོ།།རེ་ཞིག་འབྲེལ་པ་ཅན་ནི་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན་གལ་ཏེ་སྔོན་གྱི་ཞེས་བྱ་བའོ། །འོན་ཏེ་ད་ལྟ་ཉིད་དུ་སྐྱེས་པ་ནི་སྔར་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་ན་ཇི་ལྟར་བརྟག་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ཞེས་གསུངས་སོ། །ད་ལྟར་བ་དེ་སྔར་མ་སྐྱེས་པ་ཅི་ ལྟར་ཡོད་ཅེས་གཞན་གྱིས་དྲིས་པ་ལ་སྔར་ཞིག་པའི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཡོད་དེ།དེ་ཡང་བརྟག་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །ཕ་རོལ་པོ་ཁྱད་པར་སྟོན་པ་ནི་ཁྱད་པར་འདི་ཞེས་གསུངས་ཏེ། འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ནི་དྲན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དགོངས་པའོ།
“應用於義時,即所謂’眼等’。如同一時單一瓶子為境之兩個眼識不生起一般。關於’所取與能取’,聲音的執取識是所取,而其境者是能取。如是,首先已說分別中無明顯顯現性。 今復承許而說:‘即使是明顯顯現’。當成見者問’以何所害’時,對方回答說’由間隔故’。‘於此亦’者,即破除彼,即長音等言說。 前已經歷與現正經歷為一性者,即如是執取之自性。若謂:現在憶念所行境者,即是現量所執取,故說’由憶念境’。了知因是現量自性故,應是住于可得境之自性,然先前所見之自性非住于可得境,故可得境中住之自性的了知並非執取彼,為顯示如何執取前後自性,即說’若如是’等。 ‘憶念’者,即’此即是彼’,即無如是行相之憶念。‘如是’者,為何現量不了知為一性,對此他方所說:‘與彼’者,因離先前境之相屬故而不如是了知。‘然則’者,是答覆。‘以何’者,即以現量或比量。‘若非如是’者,即承許僅了知為量。 若謂先前時等相屬未了知不存在,且相屬者已了知,故說’若先前’。若謂:現在生起者先前並不存在,如何能觀察?故說’若’。當他問現在者如何先前未生時存在,如先前已壞之瓶等亦如何存在,彼亦不應成為觀察。對方顯示差別而說’此差別’,意為將生起者非憶念。” 這是嚴格按照原文直譯,保持了邏輯術語的準確性和論證結構的完整性。這段內容主要討論了認識論中關於現量、比量、憶念等概念,以及它們之間的關係。
།འདི་ལ་གྲུབ་པའི་མཐའ་པས་ གསུངས་པ་ནི།སྔར་ཞེས་གསུངས་སོ། །ཕ་རོལ་གྱིས་སྨྲས་པ་ནི་འབྱུང་བ་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་ལ་ལན་ནི་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདིར་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཞིག་པ་ལ་ཡང་ངོ་། །འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་དབུས་སུ་ཞེས་བྱ་བའོ། །རེ་ཞིག་གང་གི་ཚེ་རྟོགས་པ་དེའི་ཚེ་ཡོད། མེད་པར་ན་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་གོ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ་བར་དུ་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕ་རོལ་པོས་ད་ལྟར་ཞེས་སྨྲས་སོ། །ད་ལྟར་མཐོང་བས་དབུས་སུ་ཡོད་པར་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན་སྔར་ཞེས་སྨྲས་སོ། །ལན་ནི་འོ་ན་ཞེས་གསུངས་སོ། །འོ་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པས་སྔར་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་སོ ཞེ་ན།རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་ཞེས་སྨྲས་སོ། །བར་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ནི་སྔར་ཞེས་གནས་པ་ཉིད་མཐོང་བ་ཡིན་གྱི་དངོས་པོ་གཞན་མཐོང་བས་བར་ཆོད་པ་ནི་མ་ཡིན་པ་དེ་ལའོ། །སུན་འབྱིན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ངའི་མཐོང་བའི་རྒྱུན་མ་ཆད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་ དྲན་པ་ཉིད་དོ།།དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་གནས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་མ་ཡིན་པའོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བྱེད་ནའོ། །དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་གནས་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་གནས་པ་ཉིད་དུའོ། །དེ་ཉིད་ལ་ནི་སྔར་གནས་པ་ཉིད་ལའོ། །ཐུག་པ་མེད་ པ་ཉིད་སྟོན་པ་ནི་གང་གི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའོ།།དེ་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ཉིད་དོན་བྱ་བ་ནི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལ་ཡང་ངོ་། །བར་བཅད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བློའི་བློས་སོ། །འོན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གཅིག་གི་ཚེ་ཉིད་ཕྱི་མ་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པ་དང་འཛིན་པའི་འཛིན་པར་ཡང་འགྱུར་བ་ ཡིན་ཏེ།དེས་ན་ཕྱི་མོ་འཛིན་པ་ཐམས་ཅད་དུས་མཚུངས་པ་ཁོ་ནར་དེ་འཛིན་པས་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཕྱིར་བློ་ཡུན་རིང་པོ་དྲན་པ་འཐད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་གྱི་ཞེ་རྩིས་སོ། །འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ་བྱ་བའོ། །དོན་དེ་དང་ཤེས་པ་གཉིས་ཀྱིས་མྱོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་གོ། ། ཡང་ཇི་ལྟར་ན་ཤེས་པ་ཅིག་ཅར་འབྱུང་བ་མི་འདོད་སྙམ་ན་ཤེས་པ་ཅིག་ཅར་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཕྱེད་ཕྱི་མ་འཆད་པ་ནི་དོན་སྣང་བའི་ཞེས་བྱ་བའོ། །འོ་ན་ཅི་ལྟར་རྟོགས་སྙམ་ན་རང་གིས་ཞེས་གསུངས་སོ། །གཞན་གྱིས་བྱས་པའི་དཔེ་ཉིད་མི་འགྲིག་པར་སྟོན་པ་ནི་གལ་ཏེ་བདེ་བ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེའི་བློ་ཡང་ཞེས བྱ་བ་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་བློ་ཡང་ངོ་།།ཐ་དད་པར་ཡང་ཅི་སྟེ་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། ཐ་དད་པར་སྣང་བ་ཞེས་གསུངས་སོ། །འོ་ན་བདེ་བ་རིགས་པ་ཅི་ལྟར་གཞག་པར་རིགས་ཤེ་ན། བདེ་བ་མྱོང་བ་ཞེས་བྱ་བའོ།
“對此,成見者說道:‘先前’。對方說:‘即成為生起’。對此回答是:‘將要生起’。‘於此亦’者,即于已壞者亦然。對此所說:‘于中間’。 首先,當了知時即有,若無則如何能解為’有’,因為中間未了知故。對方說’現在’。若問現見如何于中間有,即說’先前’。答覆即說’然則’。若謂:以比量了知先前存在性,即說’比量亦’。‘無間隔’者,即於此見為’先前’之住性,而非由見其他事物而間隔。破斥說:‘非也’。 ‘彼性’者,即’我見之相續未斷’之憶念性。‘由彼性’者,非由先前住性。‘非如是’者,若由彼性所作。‘彼性’者,即先前住性。‘彼時’者,即于先前住性。‘于彼’者,即于先前住性。顯示無窮盡性,即說’因為’。 ‘于彼亦’者,即于’彼義所作是’者亦然。‘因間隔故’者,即由心之心。‘然則’等者,即一時後等之執取與執取之執取亦成,故后執取一切唯時等,由彼執取所經驗故,長時心之憶念確實合理,此乃他人之意趣。對此所說:‘彼亦不合理’。 彼等即是由義與二識所經驗者。若念:如何不許識同時生起,即說’識同時’。解釋後半,即說’義顯現’。若念:然則如何了知,即說’由自’。顯示他人所作之喻不當,即說’若樂’。‘彼心亦’者,即樂等心亦然。若問:為何不成差別,即說’差別顯現’。若問:樂如何應當安立,即說’樂經驗’。” 這是嚴格按照原文直譯,保持了論證的邏輯結構和術語的準確性。這段內容主要討論了認識論中關於認知過程、時間性和經驗的本質等問題。
།དོན་ལ་ཡང་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་རིགས་སོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི་དེ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡང་མྱོང་ངོ་ཞེས་རིགས་ སོ།།འདི་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ལའོ། །སྣང་བ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལས་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །གང་གི་ཚེ་ཞེ་ན་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དོན་ལ་བརྗོད་པ་ནི་རིག་པ་དང་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེའི་ཚེ་རིག་པ་དང་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པ་དེ་ལྟར་བརྟག་པ་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ རིག་པ་དང་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པར་མཚོན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ།།འབའ་ཞིག་ནི་གཟུགས་དང་བྲལ་བའོ། །གཟུགས་དང་སྣང་བ་དང་བྲལ་བར་བྱིས་པ་ལ་སོགས་པ་འགའ་ཞིག་གིས་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་རིམ་གྱིས་པ་ལ་ཡང་དོན་དང་དོན་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་སྦྱར་རོ། ། ཉེས་པ་དེ་ཉིད་སྟོན་པ་ནི་འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བའོ། །རེ་ཞིག་དང་པོ་ནི་དོན་རིག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནས་ནི་དོན་སྣང་བའི་ཤེས་པ་རིག་གོ། །འོན་ཏེ་དོན་རིག་པ་རིག་པའི་དུས་ན་དོན་དུ་སྣང་བ་མི་རིག་པ་སྟེ་དོན་རིག་པ་ཙམ་རིག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དོན་རིག་པ་ནི་ཞེས་གསུངས་སོ། །དག་པའི་དོན་དུ་སྣང་བ་དང བྲལ་ལོ།།དེས་ན་དོན་རིག་པ་རིག་ཡིན་ན། ངེས་པར་དུས་སུ་སྣང་བ་རིག་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ལན་གཉིས་སུ་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གལ་ཏེ་དོན་དུ་སྣང་བ་མ་རིག་ནའོ། །རྣམ་འགྲེལ་འདི་ནི་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་བཤད་པའི་དོན་དུ་སུན་འབྱིན་པར་བྱེད་པས་སྨྲས་པ་ ནི་འདིར་ཞེས་བྱ་བའོ།།དེ་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རིག་པ་འཛིན་པ་ལ་ཡང་ངོ་། །སྐབས་ཉིད་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དྲན་པ་ལས་ཀྱང་བདག་རིག་གྲུབ། །ཅེས་བྱ་བ་འདི་ལའོ། །འཕོ་བར་མི་འགྱུར་བ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་ཕྱི་མ་ཕྱི་མས་ཞེས་བྱ་བའོ། །གེགས་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ ཤེས་པ་སྔ་མ་ཤེས་པ་ཕྱི་མས་མྱོང་བ་ལའོ།།དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བློ་ཕྱི་མ་ལའོ། །ཕྱིའི་གེགས་བྱེད་པ་མེད་པ་ན་བློ་སྔ་མ་ཕྱི་མས་མྱོང་བར་འགྱུར་རོ། །དོན་གྱིས་གོ་བས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་གྱུར་པའི་དོན་གཞན་དུ་མི་འཐད་པས་སོ། །རྒྱུན་མི་འཆད་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བར་ཆད་མེད་པར་རོ། །དེའི་ཚེ་ ཡང་སོ་སོར་དོན་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་མཚན་ཉིད་གཞན་རྣམས་ལ་དོན་གྱིས་གོ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད་དེས་ན་བློའི་སྐད་ཅིག་དེ་མཐའ་དག་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་འགྱུར་རོ།།དེ་ལྟ་ཡིན་དང་དུས་དེ་སྲིད་བདག་གིས་མཐོང་ངོ་ཞེས་དྲན་པར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །སུན་འབྱིན་པ་གཞན་ཡང་བརྗོད་པ་ནི་དོན་གྱིས་གོ་བ་དྲན་པ་ ཞེས་བྱ་བའོ།།གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་རོ།
“顯示于義亦應如是者,‘如是’即應’亦經驗’。‘此中’者,即于青等。顯現與色等無有差別。若問何時,即說’若’。對義所說:‘知與’。爾時,若如是觀察知與青等差別,‘如是亦’者,知與青等非表差別。‘唯’者,離色。離色與顯現為愚者等某些所緣。如是于次第者亦,配合’義與義顯現’等。 顯示過失即說’如是’。首先,初成為義知。其後,知義顯現之識。若謂:知義知時不知義顯現,因唯知義知故,即說’義知’。離清凈義顯現。故若是義知知,則必定時中成為顯現知。故義相二次成顯現。‘若非如是’者,若不知義顯現。此釋義為顯明所欲義故,破斥者說’此中’。 ‘于彼亦’者,即於樂等知執取亦然。‘即於此處’者,即于’由憶念亦成立自知’。證成不轉變性者,即’後後’。‘作障礙’者,即於前識為后識所經驗。‘于彼’者,即於後心。無外障礙時,前心為後心所經驗。‘由義通達’者,即由已經驗之義不應他故。‘相續不斷’者,即無間斷。 爾時,于其他各別義經驗相,有何義通達,故彼一切心剎那成為經驗。如是,亦不成’爾時我見’之憶念。復說其他破斥:‘義通達憶念’。‘非他’者,即經驗。” 這是嚴格按照原文直譯,保持了論證的邏輯結構和術語的準確性。這段內容主要討論了認識論中關於認知過程、經驗本質和記憶等問題。
།དེས་ན་དོན་གྱི་བློ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལ་གགས་བྱས་པའི་ཕྱིར་བློ་ཉམས་སུ་མི་མྱོང་ཞིང་དྲན་པར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐབས་ཉེ་བར་བསྡུ་བའོ། །ཉི་སྟེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་གྱུར་པས་ཅི་བྱ་སྟེ། དོན་ཡོད་པ་ ཙམ་གྱིས་མྱོང་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།ཡོད་པ་ཙམ་ལས་ཞེས་གསུངས་སོ། །གཞན་གྱིས་སྨྲས་པ། དབང་པོ་དང་འབྲེལ་པ་ལས་དོན་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་འགྱུར་གྱི། མྱོང་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་དབང་པོ་དང་འབྲེལ་བ་དེ་ཡང་ཚད་མ་གང་ལས་རྟོགས་པར་ བྱ།དེ་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་འདས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་ཡང་ངོ་། །དེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡུལ་དང་དུས་གཞན་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱིས་སོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་དེ་འདྲ་བའི་དོན་གྱིས་ཕྱོགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ་ཁྱེར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ཉིད་གཞུང་འཛུགས་པ་དབང་པོའི་ཞེས་བྱ་བའོ། །རེས་འགའ་ཞེས་བྱ་ བ་ནི་དོན་ཉེ་བའི་གནས་སྐབས་ནའོ།།རེས་འགའ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་དོན་མི་ཉེ་བ་ནའོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུན་ཆད་པར་རོ། །འདི་ནི་ཁས་བླངས་ནས་བརྗོད་པར་ཟད་ཀྱི་འཐད་ཀྱི་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་ཉེ་བར་མ་ཡིན་པའི་གནས་སྐབས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་གཞན་ལ་ཆགས་པས་ཏེ་འཆལ་པས་ནུས་པ་ ཉམས་ཀྱང་ངོ་།།གཅིག་ཤེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐོགས་པ་མེད་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་བློ་སྔ་མ་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཕྱིས་དོན་གྱི་བློར་མི་འགྱུར་རོ། །འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་དེའི་དབང་པོའི་ཤེས་པ་ལྔ་པོ་གང་ཡིན་པའོ། །འོན་ཏེ་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྔ་མ་ཡང་རྒྱུ་ཡིན་ལ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ པར་ཤེས་པ་ཡང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་ཅི་ཡོད་སྙམ་ན་འཇུག་པའི་ཞེས་གསུངས་སོ།།གལ་ཏེ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་རྒྱུ་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ཚེ་དུས་ཕྱིས་ཀྱང་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྔ་མ་ཉིད་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ན་དེ་ལྟ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་སྔ་མ་དང་རིགས་མཐུན་ཤིན་ཏུ་གསལ་བ་ གཅིག་ཉིད་འབྱུང་བ་ལས་ནི་རིགས་མཐུན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས་སྔ་མ་ཉིད་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་ཡིན་ནོ།།བདག་ཅག་གིས་ནི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཁས་མ་བླངས་ཏེ། ཉེས་པ་འདི་ནི་གང་གིས་ཁས་བླངས་པ་དེ་ཉིད་ལ་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཐུགས་ལ་བཞག་ནས་རེ་ཞིག་ཞོག་ཅིག་ཅེས་ གསུངས་སོ།།དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་ཏོ། །འགའ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་མི་འགྱུར་རོ། །ཆགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀུན་དུ་ཆགས་པ་དང་ལྡན་པའོ། །དེ་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡིད་ལའོ། །དེ་ཡང་ནི་ཡིད་ཀྱི་དབང་པོའི་ཡང་ངོ་། །དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ ཅིག་ཅར་མི་སྐྱེ་བའོ།
“因此,由於對義知的經驗造成障礙,故不經驗心且亦不成憶念,此為攝近處。若問:經驗之經驗有何用,僅由義存在即成經驗?故說’僅由存在’。他人說:由根結合而成義經驗,非由經驗之經驗。對此回答:彼根結合復從何量得知? ‘于彼亦’者,即於過去等分別亦然。‘由彼’者,即由具他處時自性者。‘由彼自’者,因趨向如是義故,即被攜故。此即立論’根’。‘有時’者,即義近位時。‘有時’者,義不近時。‘若非如是’者,即間斷。此僅是承許而說,非為合理,因無義不近位故。由貪著他義,即放逸而力損亦然。 ‘知一’者,即無礙。故前心無力故,后不成義知。一切轉識,即彼五根識。若謂:前轉識亦為因,阿賴耶識亦然,有何過失?故說’轉’。若唯阿賴耶識為因,則后時亦應生前轉識,然非如是。故由生一極明顯同類,即從同類識中前者為等無間緣。 我等未承許阿賴耶識,此過唯于彼承許者有,思及此故說’姑且止’。‘彼亦’者,即等無間緣。‘將無有任何’者,即不成后識。‘貪著’者,即具普遍貪著。‘于彼亦’者,即于意。‘彼亦’者,即意根亦然。‘彼亦’者,即不同時生。” 這是嚴格按照原文直譯,保持了論證的邏輯結構和術語的準確性。這段內容主要討論了認識論中關於根識、阿賴耶識、等無間緣等概念的辯論。
།རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྔ་མ་གཞན་ཆགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནུས་པ་ཉམས་པ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ཡིད་འགྲུབ། གང་གིས་ཡིད་བརྟག་པར་འགྱུར་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཅིག་ཅར་མི་སྐྱེ་བ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི། ལྷན་ཅིག་སྐྱེ་བ་ཡང་ ཞེས་བྱ་བའོ།།འཇུག་པ་མཚུངས་པ་ལའང་ཞེས་འང་གི་དོན་བརྗོད་པ་ནི་གཞན་དུའང་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་ཉིད་ཀྱི་དོན་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་པ་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བའོ། །མར་མེ་དུ་བས་མཐོང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མར་མེ་གང་ལ་འབྲས་བུ་མཐོང་བ་དུ་མ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་བའོ། །འོན་ཏེ་ལྟ་བ་པོ་དུ་ མའི་དབང་གིས་སྒྲོན་མས་ཤེས་པ་མ་བསྐྱེད་དོ་ཞེ་ན།ལན་དུ་འདི་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། སྐབས་སུ་བབ་པའི་ཡུལ་ལྔ་ཉེ་བར་གནས་པ་ལ་ཡང་ངོ་། །ཁྱད་པར་ནི་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། དུས་ཕྱིས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དད་རྒྱུ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ཁྱད་པར་དེ་གཞན་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན། དེའི་ཚེ་གལ་ ཏེ་ཁྱད་པར་དེ་གཞན་ན་ཡིད་རྟག་པ་གཅིག་པུའི་རང་བཞིན་དེའི་ཅི་ཡིན་ཏེ་ཅི་ཡང་མ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་ཁྱད་པར་དེ་ཡིད་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཡིད་དེ་དང་ཁྱད་པར་དེ་འབྲེལ་ནའང་ཁྱད་པར་འདི་ཡིད་དེའི་ཡིན་པར་འགྱུར་མོད་ཀྱི། རང་བཞིན་གཅིག་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེས་ ན་ཁྱད་པར་གཞན་སྐྱེས་ཀྱང་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཡིད་དེ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའམ།སྐྱེད་པར་མི་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་འགྱུར་རོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ལུས་དང་སྐྱེས་བུ་དག་རྟག་པས་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འདུ་བྱེད་དེ་གང་ལས་ཕྱིས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ འདི་ལ་གཞན་གྱིས་བརྗོད་པ་ནི་ཤེས་པ་ལས་སྐྱེས་པ་ཞེས་བྱ་བའོ།།ཁས་ལེན་པས་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འོ་ན་བག་ཆགས་ཉིད་བློའི་སྐྱེད་བྱེད་ཡིན་གྱི་བློ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། བློ་ལས་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྣང་བའི་རང་བཞིན་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་ བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་ནི་གཟུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཁོར་བར་མ་མཐོང་ངོ་།།འོན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་གྱིའོ་བསམ་པ་ནི་འདི་མིན་ཏེ། རང་བཞིན་འགས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ཡང་གཟུང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པར་ཡང་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་འགོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་ བའོ།།ཤེས་པ་སྔ་མའི་གཟུང་བའི་ནུས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉམས་པར་འགྱུར་གྱི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་ནི་ཉམས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བློ་སྔ་མ་ལས་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོའི་ཞེ་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་དངོས་པོར་ངེས་པ་ནི་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་ དངོས་པོར་ངེས་པའོ།།སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དེ་ནི་བློ་ལ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ།
“前識為他貪著者,由其力損本身成就故,如何成就意?凡是意所觀察時,識不同時生起本身亦非,為顯示此說’俱生亦’。 ‘于同行亦’中’亦’字之義,即說’於他處亦’。攝此義而顯示即’一切之’。‘燈為煙所見’者,即于彼燈有多果可見故如是說。若謂:由多觀者力故燈未生識,答曰’於此亦’,即于近住五境時亦然。 差別非成其本性,因后時生起故,因與因各異故。若謂差別唯是他,則彼時若差別為他,意常一性之彼為何?實無所是。若謂彼差別與意相關,則意與彼差別相關時,此差別雖成彼意所屬,然不成一性。 是故,雖生他差別,如前彼意或為能生,或為不能生,一切時皆成。‘彼識’者,意為:由身與士夫常住而成差別不應理故。彼行從何後生?對此他說’從識生’。承許故說’若’。 若謂唯習氣為生識因,而識非是,故說’從識’。‘如是本身所見’者,意為:凡是顯現本效能生識者,皆未見為所取輪迴。‘若’者,為他意,謂:雖由某本性生彼識,然亦可成非所取。遮破此說’非是’。 前識所取之力雖損,然能生之本性未損。是故,若謂從前心生后識,對此回答:‘彼不應理’。彼事決定即能生事決定。彼能生於識亦有故。” 這是嚴格按照原文直譯,保持了論證的邏輯結構和術語的準確性。這段內容主要討論了識的生起、差別、因果關係等認識論問題。
།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུང་བ་ཉིད་དུའོ། །དེར་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་གྱིས་སྨྲས་པ་རིངས་པར་བགྲང་བའི་ཚེ་ཡང་ངོ་། །མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགོག་པའོ། །ད་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པར་བྱེད་དེ་དོན་གྱིས་གོ་བ་འདི་དོན་ ནམ་དོན་རིག་པའམ་གཉི་ག་ལས་སྐྱེ་གྲང་ན།རེ་ཞིག་དོན་ལས་ནི་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་ནི་དོན་དེ་ལས་རང་དང་གཞན་གྱི་རྒྱུ་ལ་ཡོད་པའི་བློ་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །དོན་ནི་ཐུན་མོང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་དགོངས་པའོ། །དོན་རྟོགས་པ་ལས་ཀྱང་དོན་གྱི་བློ་རྟོགས་པ་ཙམ་དུ་ འགྱུར་གྱི་འདི་ངའི་དོན་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཉིད་ཕྱིར་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉེས་པ་བཤད་ཟིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་དོན་རིག་པ་ལས་རིག་པ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པས་བརྗོད་པའི་ཉེས་པ་གཞན་ཉིད་བརྗོད་པ་ནི་དོན་རིག་པ་དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའོ། ། འོན་ཏེ་དོན་རིག་པ་ནི་མཐོང་བ་ཉིད་དེ་དེས་ན་མ་མཐོང་བའི་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དོན་མྱོང་བ་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་གསུམ་པ་ལ་བརྗོད་པ་ནི། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཉིས་པ་ནི་དོན་དང་རིག་པའོ། །འོན་ཏེ་རིག་པ་གཅིག་པུ་མི་མཐོང་མོད་གཉི་ག་ཅི་སྟེ་མི མཐོང་ཞེ་ན།གཅིག་མ་མཐོང་ན་ཞེས་གསུངས་སོ། །འོན་ཏེ་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་རེས་འགའ་འཛིན་ལ་རེས་འགའ་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་ཅི་ཡོད་སྙམ་ན་གལ་ཏེ་ཡུལ་ལ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བའོ། །ཁོ་བོ་ཅག་གིས་ཐལ་བར་སྒྲུབ་པའི་ཡུལ་ གཞན་ལ་འཕོ་བར་འགྱུར་བ་ནི་ཁྱེད་ཀྱིས་མ་སྤངས་སོ་ཞེས་དགོངས་པའོ།།ནུས་པ་དུ་མ་དང་གཅིག་པ་དེ་རྣམས་མེད་ཀྱང་དངོས་པོ་རྣམས་ནི་འབྲས་བུ་དུ་མ་དང་གཅིག་ཀྱང་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ཇི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པའི་རྣམ་པའོ། །དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སོ་སོར་ངེས་པའོ། །དེ་ལྟ་མ་ ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གལ་ཏེ་རང་གི་རྒྱུའི་ནུས་པ་ཁས་མི་ལེན་ནའོ།།ཆོག་མོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གང་ལ་ནུས་པ་སྣ་ཚོགས་མེད་ཀྱང་འགའ་ཞིག་འབྲས་བུ་སྣ་ཚོགས་བྱེད་ལ་ནུས་པ་གཅིག་མེད་ཀྱང་འགའ་ཞིག་ནི་འབྲས་བུ་གཅིག་བྱེད་པ་འདི་ནི་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བས་སོ། ། གལ་ཏེ་ནུས་པ་ཐ་དད་པའི་རྟོགས་པ་འདི་མེད་ན་དེའི་ཚེ་འདིའི་ནུས་པ་ཞེས་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། རང་གི་ངོ་བོར་ཞེས་གསུངས་ཏེ། རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པའི་ཆོས་གང་ཡིན་པ་དེ་ཐ་དད་པར་སྒྲོ་བཏགས་ནས་འདི་ལྟར་རྟོགས་པ་ཡིན་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པར་བྱ ཞེས་བརྩད་པ་ན་བརྗོད་པ་ནི་ནུས་པ་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ།།དེ་ཉིད་གཞུང་འཛུགས་པ་ནི་འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བའོ།
“‘彼自身’者,即是所取性。‘于彼亦’者,即是他人所說數數計數時亦然。‘非是’者,為遮破。 今作分別:此義所了知,為從義生?抑從義知生?抑從二者生耶?首先,非從義生,因彼時從彼義當了知一切自他因中之心。因義為共同故,此為密意。從義了知亦僅成義知了知,而非成’此是我之義了知’。‘正因此故’者,即已說過過失故。 若謂從義知而了知知,對此以偈頌所說之其他過失即’彼義知’。若謂義知即是見,故成未見之了知,故說’義領受亦’。對第三分別所說即’正因此故’。二者即義與知。若謂:雖不見唯一知,何故不見二者?故說’若不見一’。 若念:雖無差別,然有時取有時不取,有何過失?故說’若於境’。‘彼’者,即取之差別。密意為:汝未能遣除我等所立之過失轉至他境。 雖無諸多功能及一性,然諸事物能作多果及一果。‘此如何’者,為觀察之相。‘彼’者,為各別決定。‘若非如是’者,即若不許自因功能。‘足矣’者,謂:雖無種種功能,然某者作種種果;雖無一功能,然某者作一果,此即是諸事物之本性。 若無功能差別之了知,爾時如何了知’此之功能’為差別?故說’以自體’,謂:于成為本性之法,假立差別而如是了知,然非真實。 當問’此如何了知’時,答曰’于功能亦’。即此立論即’如是’。” 這是嚴格按照原文直譯,保持了論證的邏輯結構和術語的準確性。這段內容主要討論了認識論中關於義知、了知等概念的辯證關係。
།མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྩོད་པ་འགོག་པའོ། །དེས་ན་འབྲས་བུ་འགའ་ཞིག་ནི་གཅིག་ལས་འགྱུར་བ་ཡིན་ལ་འབྲས་བུ་འགའ་ཞིག་ནི་ཚོགས་པ་ལས་ཇི་ལྟར་མཐོང་བ་བཞིན་འབྱུང་བ་མ་ ཡིན་ནོ།།དེ་དག་དེའི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་མེད་པ་ཉིད་དེ། དེས་ན་དེ་ལས་ཕན་པ་དཔྱད་པས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྙམ་ན། གཞན་དུ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་དག་དེའི་ཞེས་འབྲེལ་པ་མེད་ནའོ། །དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ཐ་དད་པར་མཐོང་བར་ཐལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཇི་ལྟར་ནུས་པ་རྣམས་དེ་དག་དེའི་ ཞེས་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་དོན་གཅིག་ལས་ཕན་པ་དོན་དུ་གཉེར་བར་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་འབྲས་བུ་དུ་མ་ཡང་གཅིག་ལས་ཕན་པ་ལ་བརྟེན་པར་འགྱུར་ན།ཅི་ཉེས་ཞེས་དགོངས་པའོ། །ཡང་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དགག་པ་འགའ་ཞིག་གཅིག་ལས་གཅིག་ཅེས་བྱ་བ་དང་ འབྲེལ་ནས་འཆད་པའོ།།ཇི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བའི་ནུས་པ་དུ་མ་ལས་ཕན་འདོགས་པའི་སྒོ་ནས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྲས་བུ་དུ་མ་ལས་ཕན་འདོགས་པའི་སྒོ་ནས་སོ། །གཉི་ག་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་གྱི་བློ་དང་རང་གི་ཡུལ་ཅན་གྱི་བློའོ། །སྔར་ནི་ཞེས་བྱ་བ་བློ་སྔ་མའི་དུས་ན་སྣང་བ་ཡིན་ལ་ཕྱིས་ ནི་ཞེས་བྱ་བ་བློའི་དུས་སུ་ནི་དེའི་བློའོ།།འོན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་ཕ་རོལ་པོ་གསལ་ཀ་བསྐྱེད་པ་ནི་བློ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་ལ་ལན་ནི་འོ་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །དོན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་གསལ་བའི་དོན་གྱིས་སོ། །གཏན་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་དུ་མ་འཛིན་པའི་རིམ་པ་གང་ཡིན་པ་དེའི་ དུས་སུ་ཡང་ངོ་།།གཞན་གྱི་ཚེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱིས་ཀྱང་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་དོན་གྱིས་གོ་བས་དོན་གྱི་རིག་པ་ཡིན་པ་ན། ལན་བརྒྱར་ཞེས་བྱ་བ་དོན་ལ་མང་པོར་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཚེ་ཡང་གསལ་བ་ལ་སོགས་པ་གང་ལས་དོན་གྱིས་གོ་བར་འགྱུར་བ་རང་གི་བློ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ དེའི་ཚེ་ནི་གསལ་བ་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བ་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེའི་ཚེ་ཞེས་བྱ་བ་རང་གི་བློ་སྟོན་པའི་དུས་ན། གསལ་བ་ལ་སོགས་པ་དོན་གྱིས་གོ་བར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་འདས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དྲན་པར་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བ་གསལ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་མཐོང་བ་ལས་སོ། ། འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་དྲན་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའོ། །དྲན་པར་གྱུར་པ་ལས་ནི་དྲན་པ་རྟོགས་ཀྱི་མྱོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་ནམ་གྱི་ཚེ་ཡང་རྟག་ཏུ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཁས་བླངས་ནས་ཀྱང་བརྗོད་པ་ནི་དེར་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། བརྟགས་པའི་མྱོང་བ་ལས་ཡང་ངོ་། །བརྗོད་པ་གཉིས་དང་གཉིས སུ་སྣང་བར་དྲན་པ་དང་མྱོང་བར་ཡང་འགྱུར་རོ།
同部經論
與本文同名或相近的其他版本、科判、譯文與註疏。