d4236關聯論廣釋調伏天 智藏 虛空c3.5s
D4236
@##། །རྒྱ་གར་སྐད་དུ། སཾ་བནྡྷ་པ་རཱིཀྵ་ཊཱི་ཀཱ། བོད་སྐད་དུ། འབྲེལ་བ་བརྟག་པའི་རྒྱ་ཆེར་བཤད་པ། འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །འགྲོ་བ ཐམས་ཅད་འབྲེལ་མེད་པར།།འགྲོ་བའི་བླ་མ་གང་གསུངས་པ། །དེ་ལ་རབ་ཏུ་ཕྱག་འཚལ་ནས། །འབྲེལ་བ་བརྟག་པ་བཤད་པར་བྱ། །འབྲེལ་བ་དངོས་པོར་གྱུར་པ་བསལ་བར་འདོད་ནས་ཞེས་བྱ་ བའི་ཚིག་དང་པོ་འདིས་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་འདིའི་འབྲེལ་བ་དང་།བརྗོད་པར་བྱ་བ་དང་། དགོས་པ་རྣམས་སྟོན་ཏོ། །གཞན་དུ་ན་འབྲེལ་བ་དང་། བརྗོད་པར་བྱ་བ་དང་། དགོས་པ་རྣམས་དང་བྲལ་བའི་ རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ནི་བླང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་ལ་འབྲེལ་པ་དངོས་པོར་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་འདིས་ནི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་བསྟན་ཏོ། །བསལ་བར་འདོད་ནས་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་འདིས་ནི་དགོས་པ་ བསྟན་ཏེ།འདི་ལྟར་འབྲེལ་པ་དངོས་པོར་གྱུར་པ་བསལ་བ་ནི་འདིར་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། །སྨྲས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་འབྲེལ་བ་སྨོས་ཏེ། འདི་ལྟར་འབྲེལ་བ་དངོས་པོར་གྱུར་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་ བྱེད་པ་འདི་བསྟན་ཏོ།།དེ་ལྟ་བས་ན་འབྲེལ་བ་དངོས་པོར་གྱུར་པ་བསལ་བ་ལ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ནི་ཐབས་ཁོ་ནར་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་འདི་ཐོས་པས་འབྲེལ་པ་དངོས་པོར་གྱུར་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་ བར་ངེས་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་ནས་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ནི་ཐབས་ཡིན་ནོ། །འབྲེལ་པ་དངོས་པོར་གྱུར་པ་བསལ་བ་ནི་ཐབས་ལས་བྱུང་བ་སྟེ། རབ་ཏུ་བྱེད་པ་དང་དགོས་པ་འདི་གཉིས་ནི་ཐབས་དང་ཐབས་ལས་བྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་དུ་འབྲེལ་ ཏོ།།འདི་ནི་རེ་ཞིག་སྤྱིའི་དོན་ཏོ། །ཡན་ལག་གི་དོན་ནི་དངོས་པོར་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རྫས་སུ་ཡོད་པ་དང་། དོན་དམ་པ་དང་། བཅོས་མ་མ་ཡིན་པ་དང་། མ་བརྟགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། །འབྲེལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྲེལ་ བས་ན་འབྲེལ་པ་སྟེ།སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པ་དང་། རེག་པ་དང་། ཕྲད་པ་དང་། དངོས་པོ་ཉེ་བར་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་བསྟན་ཏོ། །བསལ་བར་འདོད་ནས་སྨྲས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སོ་སོར་བསལ་བར་འདོད་པ་དང་། སོ་སོར་ སྤང་བར་འདོད་ནས་སྨྲས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།གཞན་དབང་ཁོ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་སྟོན་ཏོ། །གཞན་དབང་ནི་གཞན་ལ་རག་ལས་པ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་གཞན་ལ་རག་ལས་པའི་ཚིག་གིས་ གཞན་དབང་སྟོན་ཏེ།འདི་ལྟ་སྟེ། གཞན་དང་འབྲེལ་བ་དང་། གཞན་ལ་རག་ལས་པ་དང་། གཞན་ལ་བརྟེན་པ་དང་། གཞན་གྱི་དབང་ཞེས་བྱ་བ་དོན་གཅིག་གོ། །དེ་འབྲེལ་བ་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁ་ཅིག་གཞན་གྱི་དབང་ཁོ་ན་འབྲེལ་པ་ཡིན་པར་འདོད་དོ། །དེ་ནི་འབྲེལ་བ་ཅན་གྲུབ་ པའམ་མ་གྲུབ་པ་ཞིག་གི་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་འབྲེལ་བ་ཡོད་པས་འབྲེལ་བ་ཅན་ནོ།།གྲུབ་པ་ནི་རང་གི་ངོ་བོར་རེད་པའོ།
我來為您翻譯這段藏文: 梵文:Sambandha-parīkṣā-ṭīkā 藏文:འབྲེལ་བ་བརྟག་པའི་རྒྱ་ཆེར་བཤད་པ། 漢譯:關係考察廣釋 敬禮文殊童子! 敬禮宣說一切眾生無關係的導師! 我將在頂禮之後,解說關係的考察。 以”欲破除關係實體”這第一句話,顯示了本論的關聯、所詮和目的。否則,若離開關聯、所詮和目的的論著就不應當接受。 其中,“關係實體”這個詞顯示了所詮。“欲破除”這個詞顯示了目的,即此處的目的是破除關係實體。“所說”這個詞顯示了關聯,即爲了破除關係實體而宣說此論。 因此,本論是作為破除關係實體的方法而宣說的。通過聽聞此論,將確定”關係實體不存在”。所以,本論是方法,破除關係實體是方法所生,這二者以方法與方法所生的性質相關聯。 這是總義。別義如下: “實體”指實質存在、勝義、非造作、未經觀察等。 “關係”指相關聯、具有聯繫、接觸、相遇、事物接近等義。 “欲破除而說”意為欲各別破除、欲各別斷除而說。 關於”唯依他”等詞,是指偈頌。“依他”即依賴他者,用”依賴他者”的詞來顯示依他,即:與他相關、依賴他者、依靠他者、他之所屬等是同義詞。 “若彼為關係”是說有些人主張唯依他性才是關係。“彼是已成就或未成就的所關係者”中,“所關係者”是指具有關係,“成就”是指獲得自性。
།མ་གྲུབ་པ་ནི་རང་གི་ངོ་བོར་མ་རེད་པའོ། །འམ་གྱི་སྒྲ་ནི་རྟོག་པའི་དོན་ཏོ། །འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། འབྲེལ་བ་ཅན་མ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོའམ། མ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོའི་གཞན་གྱི་ དབང་ཡིན།།མ་གྲུབ་པ་ནི་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འབྲེལ་པ་དངོས་པོར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ལྟར་འབྲེལ་བ་ཅན་མ་གྲུབ་སྟེ་ངོ་བོ་མེད་པ་ཡིན་ན་དེས་ན་མ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འབྲེལ་བ་དངོས་པོར་ཡོད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། འབྲེལ་བ་ཅན་གྲུབ་ན་གཞན་དབང་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེས་བྱ་ བ་ནི་གང་གི་ཚེ་འབྲེལ་བ་ཅན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་གྲུབ་པ་དེའི་ཚེ་ཡང་འབྲེལ་བ་ཅན་རེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཅི་ཞིག་རག་ལས་ན་གང་གིས་འདི་གཞན་དབང་དུ་འདོད།ཅི་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲ་འདི་འདྲི་བ་མ་ཡིན་གྱི་འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། སེལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། མེད་པ་ཉིད་དེ་གཞན་དབང་ཅི་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་བས་ན་འབྲེལ་བ་མེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་དེ་བས་ན་འབྲེལ་བ་གཞན་དབང་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གྲུབ་ཏུ་ཟིན་ཀྱང་ཅུང་ཟད་མ་གྲུབ་པ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གལ་ཏེ་ཕ་རོལ་འདི་སྙམ་དུ་སྨྲ་སྟེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གྲུབ་པ་ནི་གཞན་གྱི་དབང་དུ་མི་འདོད་དོ། །འོན་ཀྱང་འབྲེལ་བ་ཅན་གྲུབ་ཏུ ཟིན་ཀྱང་ཆ་ཤས་ཁ་ཅིག་མ་གྲུབ་པ་ཡོད་པས་དེ་དག་གྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འབྲེལ་བ་ཅན་གཞན་གྱི་དབང་དུ་འདོད་ཅེ་ན།དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡང་དེ་གྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆེད་དུ་གཞན་གྱི་དབང་ཁོ་ནར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གིས་སེལ་བར་བྱེད་དོ། །རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་ཆ་ཤས་ གྲུབ་པར་བྱ་བའི་སྒོ་ནས་ཀྱང་གཞན་གྱི་དབང་དུ་མི་འཐད་དོ།།ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་གྲུབ་པ་དང་མ་གྲུབ་པ་ལས་གྱུར་བའི་ཉེས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་མི་འདའ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། གྲུབ་པ་དང་མ་གྲུབ་པ་ནི་གྲུབ་པ་དང་མ་གྲུབ་པ་སྟེ། གྲུབ་པའི་ཕྱོགས་དང་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱོགས་ ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།གྲུབ་པ་དང་མ་གྲུབ་པ་ལས་གྱུར་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་གང་དག་ཡིན་པ་དེ་དག་གྲུབ་པ་དང་མ་གྲུབ་པ་ལས་གྱུར་བའོ། །ཉེས་པ་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་ཉེས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྟེ། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྒྲས་ནི་འདིར་རྣམ་པར་སྟོན་ཏོ། །གྲུབ་པ་དང་མ་གྲུབ་པ་ལས་ གྱུར་པ་ཡང་ཡིན་ལ་ཉེས་པ་ཡང་ཡིན་ཞེས་ཚིག་བསྡུའོ།།དེ་དག་ལས་མི་འདའ་སྟེ། དེ་བས་ན་གྲུབ་པ་དང་མ་གྲུབ་པ་ལས་གྱུར་པའི་ཉེས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་མི་འདའ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་དེ་སྐད་སྨོས་སོ།
未成就是指未獲得自性。“或”字表示分別義。這是說:所關係者是未成就的自性,或者是未成就自性的依他性。 因為未成就是無體性,所以關係不是實有——這是說,如果所關係者未成就而無體性,那麼因為是未成就的自性,關係怎麼可能是實有呢? “若所關係者已成就,何有依他”是說,當所關係者的自性已成就時,由於所關係者無所期待,還依賴什麼而說它是依他性呢?這裡的”何”字不是疑問,而是遮遣,意思是根本沒有任何依他性。 因此,“即無關係”意思是關係依他性不存在。 若說”雖已成就,仍有少分未成就”,是說如果對方這樣認為:並非完全成就才不是依他,而是雖然所關係者已成就,但仍有某些部分未成就,爲了成就這些部分,所以主張所關係者是依他性。 對此,用”如是分別亦不唯成為依他”這句話來遮遣。從這種部分需要成就的角度來說,也不能成立依他性。為什麼呢?因為”不離已成未成分別過失”,這裡的”已成未成”即已成就與未成就,意思是已成就方面和未成就方面。 “已成未成所生”是指具有已成就和未成就的性質。“過失分別”中,“分別”字在此表示種類。這是說,既是已成未成所生,又是過失,所以稱為”已成未成所生過失分別”。“不離”這些,所以說”因不離已成未成所生過失分別”。
།འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། གྲུབ་པའི་ངོ་བོའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཉེས་པ་གང་ཡིན་པ་དང་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱོགས་ ཀྱི་ངོ་བོའི་ཉེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཕྱོགས་འདི་ལ་ཡང་ཡོད་དེ།འདི་ལྟར་ཆ་ཤས་གྲུབ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི། གྲུབ་པའི་ཕྱིར་གཞན་གྱི་དབང་དུ་མི་རུང་ངོ་། །མ་གྲུབ་པ་ཡང་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཞན་གྱི་དབང་དངོས་པོར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་གཅིག་ལ་གྲུབ་ པ་དང་མ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་གཉི་ག་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་པོ་གཅིག་ལ་གྲུབ་པ་དང་མ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཡང་མེད་དེ།འདི་ལྟར་ཆ་ཤས་མེད་པ་ནི་དངོས་པོར་འདོད་དོ། །ཆ་ཤས་དང་བཅས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་གྲུབ་པའམ་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་ གཞན་གྱི་དབང་ཁོ་ན་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་སྐད་དུ་སྨོས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཇི་ལྟར་གྲུབ་པའམ་མ་གྲུབ་པའི་གཞན་གྱི་དབང་མི་འཐད་དེ།འདི་ལྟ་སྟེ། གྲུབ་པའི་ཕྱོགས་ལ་གཞན་གྱི་དབང་ཁོ་ན་མེད་ཅིང་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡང་གཞན་གྱི་དབང་དངོས་པོར་མི་འཐད་དོ། །དེ་བས་ན་དངོས་ པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འབྲེལ་བ་ཡང་དག་ཉིད་དུ་དངོས་པོར་མེད་དེ།དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འབྲེལ་བ་གཞན་གྱི་དབང་གི་མཚན་ཉིད་དོན་དམ་པར་མེད་དོ་ཞེས་མཇུག་སྡུད་པའོ། །དངོས་པོར་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་ཡང་དག་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བཤད་དོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པས་བཀོད་པ་ནི་མི་དགག་གོ་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟོག་པས་གཞག་པའི་གཞན་གྱི་དབང་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མི་དགག་སྟེ།ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་རྟོག་པས་བསྐྱེད་པའི་གཞན་གྱི་དབང་ནི་དངོས་པོར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་མི་དགག་གོ། །ངོ་བོ་འདྲེས་པ་འབྲེལ་བ་ཡིན་གྱི་གཞན་ གྱི་དབང་ཁོ་ན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འོན་ཏེ་འདི་སྙམ་དུ་ང་ནི་གཞན་གྱི་དབང་གི་མཚན་ཉིད་འབྲེལ་བ་ཡིན་པར་མི་སྨྲའི་འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན།ངོ་བོ་འདྲེས་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །ངོ་བོ་གཉིས་ཀྱིའམ་ངོ་བོ་རྣམས་ཀྱི་འདྲེས་པ་ནི་ངོ་བོ་འདྲེས་པ་སྟེ། རང་གི་ངོ་བོ་ཕྲད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ནི་མི་རུང་སྟེ། གཉིས་ཉིད་ ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་བཤད་པ་ནི་འབྲེལ་བ་ཅན་གཉིས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། འབྲེལ་བ་ཅན་ནི་འདིར་ངོ་བོ་ཉིད་ཁོ་ན་ཡིན་ན་ངོ་བོ་འདྲེས་པ་དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ངོ་བོ་འདྲེས་པའི་སྒྲ་རང་གི་ངོ་བོ་གཅིག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་དེས་བཤད་དེ། །རང་གི་ངོ་བོ་གཅིག་པའི་མཚན་ ཉིད་དེར་ཡང་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།འདིའི་བཤད་པ་ནི་མི་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་འགོག་པ་ཡིན་ཏེ་དྲི་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་བསམས་པའོ།
這樣說:已成就自性方面的過失和未成就方面自性的過失,這一切在此方面也都存在。也就是說,對於已成就的部分,因為已成就,所以不應成為依他性;未成就的部分因為是無體性,所以依他性也不能成為實有。 一個事物中不可能同時具有已成就和未成就兩種自性。這是說,一個事物中不可能有已成就和未成就的自性,因為無分的才被認為是實有,有分的只是世俗有。 因此說”無論是已成就還是其他的依他性都不存在”,是指按照上述方式,無論是已成就還是未成就的依他性都不合理。也就是說,在已成就方面根本沒有依他性,在未成就方面依他性也不能成立為實有。 所以,一切事物的關係並非真實存在,這是總結說一切事物的關係作為依他性的特徵在勝義中不存在。這裡”實有”一詞解釋了”真實”的含義。 “不破分別安立”是說,不否定由分別安立的依他性。為什麼呢?因為”無實故”,也就是說,由分別產生的依他性並非實有,所以不予否定。 若說”自性交雜是關係,而非唯依他性”,是說如果有人這樣想:我不說依他性的特徵是關係,而是說是自性交雜的特徵。自性交雜是指兩種或多種自性的交雜,意思是自性的相遇。 這是不合理的。“因為是二”的解釋是”若是兩個所關係者的自性”。這是說,如果這裡的所關係者就是自性本身,那麼自性交雜又怎麼可能成為一體性的特徵呢?這裡的意思是根本不可能,這是否定而非疑問。
།འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། ཇི་སྲིད་དུ་འབྲེལ་བ་ཅན་གཉིས་ཀྱི་ངོ་བོ་མི་འདོར་བ་དེ་སྲིད་དུ་རང་གི་ངོ་བོ་གཅིག་པའི་མཚན་ཉིད་ ཀྱི་ངོ་བོར་འདྲེས་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར།འོན་ཏེ་ཡང་དེའི་ཚེ་འབྲེལ་བ་ཅན་གཉིས་ཀྱི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་གྱི། འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། འབྲེལ་བའི་དུས་ན་ངོ་བོ་གཅིག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་གཅིག་ཏུ་གྱུར་ན་ཡང་འབྲེལ་བ་ཅན་གཉིས་མེད་པའི་ཕྱིར་འབྲེལ་པ་གང་ཞིག་ཡིན་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཅི་སྟེ་ འབྲེལ་བ་ཅན་གཅིག་ཏུ་གྱུར་ན་དེའི་ཚེ་འབྲེལ་པ་ཅན་གཉིས་མེད་པས་ཤིན་ཏུ་ཡང་འབྲེལ་པ་མི་གྲུབ་པོ།།ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འོན་ཏེ་ཡང་ངོ་བོ་འདྲེས་པའི་སྒྲ་ངོ་བོ་གཅིག་ལ་མི་ཟེར་འདི་གཉིས་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། འདི་ལྟར་འབྲེལ་པ་ནི་གཉིས་ལ་གནས་པར་ འདོད་དོ།།འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། འབྲེལ་པའི་གཞི་ནི་དུ་མ་ཡིན་ན་འབྲེལ་པ་ཅན་ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་ན་ཇི་ལྟར་འགྱུར། འོན་ཏེ་འདི་སྐད་དུ་འདྲེས་པ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་གྱི་འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། བར་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བའམ་འོན་ཏེ་ཡང་ངོ་བོ་འདྲེས་པའི་སྒྲ་ངོ་བོ་གཅིག་པ་ལ་མི་ཟེར་ གྱི་འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན།དངོས་པོ་རྣམ་པར་མེད་པ་ཁོ་ན་ངོ་བོ་འདྲེས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སྨྲ་ན། ཡིན་དུ་ཟད་མོད་ཅི་ཞིག་དགག་སྟེ། ཅི་སྟེ་བར་མེད་པ་ལ་ངོ་བོ་འདྲེས་པའི་སྒྲར་བརྗོད་ན་ལེགས་པར་བརྗོད་ཤིན་ཏུ་བརྗོད་དེ་དེ་ནི་ང་འགོག་པ་མེད་དོ། །བར་མེད་པ་ནི་བར་མེད་པ་ཙམ་དུ་ཟད་པས་འབྲེལ་པ་ དངོས་པོར་གྱུར་པ་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་བར་དང་བྲལ་བས་བར་མེད་པ་སྟེ།བར་གྱི་སྒྲ་ནི་ཕྲག་ལ་བྱའོ། །བར་མེད་པའི་ངོ་བོ་ནི་བར་མེད་པའོ། །ཅི་སྟེ་ངོ་བོ་འདྲེས་པའི་སྒྲ་བར་མེད་པ་ལ་བརྗོད་ན་དེའི་ཚེ་མི་འདོད་པ་ཅི་ཞིག་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་འབྲེལ་བ་དངོས་པོར་གྱུར་པ་ནི་མི་འགྲུབ་པོ། །གཞན་ཡང་ཅི་སྟེ་བར་ཆད་མེད་པ་འབྲེལ་བ་ཡིན་ན་བར་དང་བཅས་པ་ན་ཡང་འབྲེལ་བ་ཅི་སྟེ་མི་འདོད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཅི་སྟེ་བར་མེད་པར་གནས་པ་ལ་བར་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་འབྲེལ་བ་ཡིན་པར་ཁས་ལེན་ན་དེའི་ཚེ་སོ་སོར་གནས་པ་ལ་ཡང་བར་དང བཅས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་འབྲེལ་བ་ཅི་སྟེ་ཁས་མི་བླང་ཅི་སྟེ་ཡང་ཇི་ལྟར་ན་བར་མེད་པའི་འབྲེལ་པ་ཁས་ལེན་ན་བར་དང་བཅས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་འབྲེལ་བ་ཡང་ཡོད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཞེ་ན།དེའི་ཕྱིར་གཉི་གར་ཡང་འབྲེལ་བ་ཅན་གཉིས་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་གནས་པར་བྱེ་བྲག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཇི་ལྟར་འབྲེལ་པ་ཅན་གཉིས་འདྲེས་པ་ན་སྔོན་གྱི་རང་བཞིན་མི་འདོར་བ་བཞིན་དུ་སོ་སོར་གནས་པ་ན་ཡང་སྔོན་གྱི་རང་བཞིན་མ་བོར་བ་ཡིན་ནོ།
這樣說:只要不捨棄兩個關係者的自性,怎麼能成為具有一體性特徵的自性交雜呢?若說”在那時不是兩個關係者的自性,而是在關係時成為一體”,那麼因為成為一體后就沒有兩個關係者,還有什麼關係可言?也就是說,如果關係者成為一體,那時因為沒有兩個關係者,關係就更加不能成立。 為什麼呢?因為”自性交雜”這個詞不是指一個自性,而是依止於兩者。這是說,關係是被認為依止於兩者的。 這樣說:當關系的基礎是多數時,關係者怎麼能成為一體呢?若說”交雜並非成為一個自性,而是無間”,或者說”自性交雜這個詞不是指一體性,而是指事物的無分別性才是自性交雜”,那麼這有什麼可否定的呢?如果用”自性交雜”這個詞來表達無間,這是很好的表達,非常恰當,我不否定這點。 無間僅僅是無間而已,不能成為實有的關係。這裡”無間”是指離開間隔,“間”字指的是間隙。無間的自性就是無間。如果用”自性交雜”這個詞來表達無間,那時說的有什麼不合理呢?然而,實有的關係是不能成立的。 再者,如果無間隔是關係,那麼有間隔時為什麼不承認是關係呢?也就是說,如果承認無間隔存在時是”無間”這樣的關係,那時對於分開存在的情況,為什麼不承認是”有間”這樣的關係呢?如果承認無間的關係,那麼具有間隔特徵的關係也應當存在,這是為什麼呢? 因此說”在兩種情況下,兩個關係者都安住于自性,沒有差別”。就像關係者交雜時不捨棄原有的自性一樣,分開存在時也沒有捨棄原有的自性。
།དེ་བས་ན་ཇི་ལྟར་འབྲེལ་པ་ཅན་གཉིས་པར་མེད་པ་ལ་འབྲེལ་བར་འདོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་བར་དང་བཅས་པ་ལ་ཡང་འདོད་པར་བྱས་ཤིག་།ཡང་ན་ནི་གཉིས ཀར་ཡང་འབྲེལ་བ་ཁས་བླང་བར་མི་བྱའོ།།འོན་ཏེ་ཡང་བར་མེད་པ་ལ་ནི་ངོ་བོ་འདྲེས་པར་ཁས་ལེན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། ཕྲད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་ཕྲད་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་བར་ཆད་མེད་པའི་དོན་དུ་འདུས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པས་རྗོད་པར་མ་བྱེད་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། བར་དུ་མེད་པའི་དོན་ དུ་འདུས་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་གང་དག་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་བར་མེད་པའི་དོན་དུ་འདུས་པ་ཁོ་ན་སྟེ།བར་མེད་པར་བསྟན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཕྲད་པར་བསྟན་པ་ཡང་དེ་ཡིན་ནོ། །སོགས་པའི་སྒྲས་ནི་ཉེ་བ་དང་། རིག་པ་དང་བར་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་བལྟ་བར་བྱའོ། །གང་གི་ཕྱིར་བར་མེད་པའི་རྣམ་གྲངས་ ཕྲད་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་འདིར་དེ་སྐད་སྟོན་པ་ནི་ཆེན་པོ་མི་རུང་ངོ་།།གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ངོ་བོ་འདྲེས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་འབྲེལ་བ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྲིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཚིག་གི་ལྷག་མའོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་ཐ་དད་པ་ལ་ཞེས་བྱ་བའི་བཤད་པ་ནི་འོག་ནས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ རང་གི་ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ།རང་གི་ངོ་བོ་སྣ་ཚོགས་པའི་དངོས་པོ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ལ་འབྲེལ་བ་ཡང་དག་ཉིད་དུ་མེད་དེ། དོན་དམ་པར་དེ་དག་རང་གི་ངོ་བོ་འདྲེས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་འབྲེལ་བ་མེད་དོ། །རྟོག་པས་སྒྲོ་བཏགས་པ་ལས་མ་གཏོགས་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟོག་པས་ བརྟགས་པའི་འབྲེལ་པ་ནི་མི་དགག་གོ།།འོན་ཏེ་གཞན་ལྟོས་པ་འབྲེལ་བ་ཡིན་གྱི་ངོ་བོ་འདྲེས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གལ་ཏེ་ཡང་ང་ནི་ངོ་བོ་འདྲེས་པའི་མཚན་ཉིད་ལ་འབྲེལ་བར་ཁས་མི་ལེན་གྱི་འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། ལྟོས་པའི་མཚན་ཉིད་ལ་འབྲེལ་བར་སྨྲའོ། །དེ་བས་ན་ཇི་སྐད་དུ་སྨོས་པའི་ སྐྱོན་དུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།འདིར་ཡང་གཞན་ལྟོས་པ་ན་ལྟོས་པས་འབྲེལ་པ་ཅན་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱོགས་འདི་ལ་ཡང་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པ་གཞན་གང་ཡིན་པས་བོན་ལ་སོགས་པ་ལ་ལྟོས་ཏེ། མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པ་དེ་ལྟོས་པ་ན་ལྟོས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་འབྲེལ་ཏེ། འབྲེལ་པ་ཅན་དུ་ཁས་ ལེན་ན་བརྟགས་པ་གཉིས་ཏེ།ལྟོས་ནས་ཡོད་པ་ཞིག་ལྟོས་སམ་མེད་པ་ཞིག་ལྟོས། ཡོད་པ་ནི་རང་གི་ངོ་བོར་གྲུབ་ཅིང་ཡོད་པའོ། །མེད་པ་ནི་རང་གི་ངོ་བོར་མ་གྲུབ་ཅིང་མེད་པའི་དོན་ཏོ།
因此,正如承認兩個關係者在無間隔時是關係一樣,對於有間隔的情況也應當如此承認。否則,兩種情況都不應承認有關係。 若說”對於無間隔,並不承認是自性交雜,而是接觸”,因此不要說接觸等也都只是歸結為無間隔的意思。凡是具有無間隔意義性質的,那些就只是歸結為無間隔的意思。所謂無間隔的說法,就是接觸的說法。“等”字包括鄰近、了知、供養等等。因為接觸等是無間隔的異名,所以在這裡這樣說是不恰當的。 因為如此,具有自性交雜特徵的也不是關係。“有”是詞的殘餘。對於”自性差別”的解釋,下文說”一切事物的自性差別”,對於那些具有各種自性的事物,都沒有真實的關係,勝義諦中它們沒有自性交雜特徵的關係。“除了分別假立”是說不否定分別所構想的關係。 若說”依他是關係,而不是自性交雜”,這是說”我不承認自性交雜的特徵是關係,而是說依待的特徵是關係,因此不會有前述過失”。在這種主張依待而成為關係者的立場中,芽等其他事物依待種子等,當芽等依待時,以依待為特徵而關聯,承認為關係者時有兩種考察:是已有者依待還是未有者依待?已有是指以自性成立而存在;未有是指以自性未成立而不存在的意思。
།ཅི་སྟེ་མེད་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རེ་ཞིག་ཅི་སྟེ་མེད་པའི་ལྟོས་པར་ཁས་ལེན་ན་མེད་ན་དེ་ནི་ཅི་ལྟར་ལྟོས་ ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཉིད་ཀྱི་བཤད་པ་ནི་འོག་ནས་རང་གི་ངོ་བོར་མ་གྲུབ་པའི་དངོས་པོ་ལ་ལྟོས་པའི་ཆོས་མེད་པས་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ།གང་ཞིག་རང་གི་ངོ་བོར་མ་གྲུབ་ཅིང་མ་ཐོབ་པ་དེ་ཇི་ལྟར་ལྟོས་པར་བྱེད་པར་འགྱུར། བས་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་དེ་ནི་དེས་ན་ཞེས་བྱ་བར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། མེད་པས་གང་ཞིག་ གང་གི་འབྲེལ་བ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བས་ན་ལྟོས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་འབྲེལ་བ་གང་ཡང་མེད་ལ།གང་གི་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །ཡོད་ན་ཡང་ཀུན་ལ་རག་མ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་ཞིག་རང་གི་ངོ་བོ་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པ་དེ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་རེ་བ་མེད་དོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་བཤད་པ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཐམས་ཅད་ སྐྱེས་པ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་དངོས་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ།ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་ལ་རང་གི་ངོ་བོ་ཡང་ཡིན་པས་རང་གི་ངོ་བོ་ཐམས་ཅད་དོ། །དེ་དག་སྐྱེས་པ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ། སྐྱེས་པའི་སྒྲ་ནི་བྱུང་བ་ལ་བྱའོ། །རང་གི་ངོ་བོ་ཐམས་ཅད་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་མི་ལྟོས་ཏེ། རང་གི་དངོས་པོ་ཐམས་ ཅད་སྐྱེས་པ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ལྟོས་པ་གང་གིས་ནི་འབྲེལ་བར་འགྱུར་བ་ཇི་ལྟར་ལྟོས་པ་ཡིན།གང་ཞིག་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ངོ་བོ་དེ་གང་གིས་ན་འབྲེལ་པར་ཁས་བླང་བར་འགྱུར་བ་ལྟོས་པའི་རྣམ་པ་གང་གིས་གཞན་ལྟོས་པ་ཡིན། ལྷག་མ་ནི་ གཞན་གྱི་དབང་བཞིན་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ལ་ལྷག་མ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་གང་ཡིན་པའང་ཡོད་དེ།དེ་ནི་གཞན་གྱི་དབང་དཔྱད་པ་ཇི་སྐད་བརྗོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེ་ཡང་འདི་སྐད་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཅི་སྟེ་ཕ་རོལ་པོ་ན་རེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ནི་ལྟོས་པའི་ ཆོས་ཅན་དུ་མི་བརྗོད་དོ།།གྲུབ་ཏུ་ཟིན་ཀྱང་འོན་ཀྱང་ཅུང་ཟད་མ་གྲུབ་པ་ཡོད་པས་དེ་གྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ལྟོས་སོ་ཞེས་སྨྲ་ན་དེ་ཡང་མི་རུང་སྟེ། གྲུབ་པ་དང་མ་གྲུབ་པ་ལས་གྱུར་བའི་ཉེས་པ་ལས་མི་འདའ་བའི་ཕྱིར་དང་། གཅིག་ལའང་གྲུབ་པ་དང་མ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་གཉིས་ཀ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་ སྔར་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་བྱའོ།།འབྲེལ་པ་རྣམ་པ་གསུམ་པོ་དེ་ནི་འབྲེལ་པ་ཅན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ལས་རང་གི་ངོ་བོ་ཐ་མི་དད་པར་ཁས་ལེན་པ་ལ་དཔྱད་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་སྨྲ་བ་གང་དག་འབྲེལ་པ་ཅན་ཉིད་ཀྱི་ནང་དུ་འདུས་ཤིང་འབྲེལ་བ་ཅན་གྱི་ངོ་བོ་ལ་འབྲེལ་པའི་སྒྲར་བརྗོད་པ་དེའི་ཆེད་དུ་འདི་ བསྟན་པ་ཡིན་ནོ།
“若是不存在”這句話,首先,如果承認不存在的依待,那麼”不存在時如何依待”這句話的解釋,下文說”對於以自性未成立的事物,沒有依待的法”,意思是:凡是以自性未成立且未獲得的,怎麼能成為依待?“故”字應理解為”因此”,“不存在時,何者與何者有關係”是說因此依待特徵的關係既不存在,也不屬於任何事物。 “若存在則一切皆無所需”是說,凡是以自性完全成立的,在一切方面都無所期待。這句話的解釋是”以自性一切生起的無依待事物”,“一切自性”是既是一切又是自性,故稱一切自性。對於它們的生起這樣說,“生起”一詞指產生。由於一切自性都已產生,故不依待;一切自性都已生起的無依待本性,怎麼會以任何依待而成為關係?凡是在一切方面都圓滿的本性,怎麼會以任何依待方式而承認為關係,以什麼依待方式而成為他待? “余如依他而說”是說此處還有餘下應說的內容,應當如同依他起的分析那樣來說。這也應當這樣說:如果對方說”並不說一切圓滿成就是具有依待法,雖然已成就但仍有少許未成就,爲了成就它而有依待”,這也不合理,因為不能超出已成就和未成就的過失,而且如前所說,一法中也不會同時有已成就和未成就兩種本性。 這三種關係的考察是針對承認關係與關係者的自性無別的立場,也就是說,這是爲了迴應那些主張關係包含在關係者之中,並用關係詞來表述關係者本性的論者而作的說明。
།ད་ནི་སྨྲ་བ་གང་དག་འབྲེལ་པ་ཅན་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་འབྲེལ་པ་ཁས་ལེན་པ་དེ་བསལ་བའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་འདིར་མི་འགྱུར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། གང་ཡང་འབྲེལ་པ་རྣམ་པ་གསུམ་པོ་འབྲེལ་པ་ཅན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱོགས་ལ་ཉེས་པ་བསྟན་པ་འདིར་མི་ འགྱུར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།གཉིས་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་བཤད་པ་ནི་འབྲེལ་པ་ཅན་གཉིས་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་འབྲེལ་པ་ཅན་གཉིས་སོ། །དེ་བས་ན་དེ་གཉིས་ནི་འབྲེལ་པ་གཅིག་པུའི་སྟེ། འབྲེལ་པ་གཅིག་པུ་ནི་འོག་ནས་སྨོས་པའི་སྦྱོར་བ་གཅིག་པུ་ཞེས་བྱ་ བའི་དོན་ཏོ།།ཡོན་ཏན་དུ་བརྗོད་པའི་སྦྱོར་བ་དོན་ཐ་དད་པ་གཅིག་པུ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་འབྲེལ་པ་ཅན་ལས་དོན་ཐ་དད་པ་ཡོན་ཏན་དུ་བརྗོད་པ་མིང་སྦྱོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་གཅིག་པུ་གང་ཡིན་པ་དེ་དང་། ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཆོས་སམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཅི་སྟེ་ཡང་འབྲེལ་བ་ཅན་ལས་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པའི་ངོ་བོ་ གནས་སྐབས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གི་ངོ་བོའི་ཆོས་ལ་མིང་བཏགས་པའམ།བརྗོད་དུ་མེད་པ་དངོས་པོར་གྱུར་པ་ནི་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ངོ་བོ་རྫས་སུ་ཡོད་པའོ། །དེ་བས་ན་གཅིག་པུ་དེ་དང་མངོན་པར་འབྲེལ་བ་རྒྱུས་ཅི་སྟེ་འབྲེལ་བར་འདོད་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་སྟེ་དོན་ཐ་དད་པར་གྱུར་བའམ། དོན་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པའམ། བརྗོད་དུ་མེད་པ་དང་མངོན་པར་འབྲེལ་བའི་རྒྱུས་འབྲེལ་བ་ཅན་གཉིས་ཕན་ཚུན་འབྲེལ་བར་འདོད་ན་དེའི་ཚེ་འབྲེལ་བ་དོན་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པར་འདོད་པའི་ཕྱོགས་ལ་ནི་འབྲེལ་བ་ཅན་གཉིས་བརྟགས་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་བས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱོགས་གང་ཡིན་པ དེ་ལ་ནི་འབྲེལ་བ་ཅན་གཉིས་བརྟགས་པར་འགྱུར་ཏེ།འདི་ལྟར་འབྲེལ་བའི་རྒྱུས་འབྲེལ་པ་ཅན་གཉིས་ལ་འབྲེལ་བ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ན་ཕྱོགས་དེ་ལ་ནི་འབྲེལ་བ་དོན་དམ་པར་མེད་དོ། །དེ་བས་ན་འབྲེལ་བ་མེད་པར་ཡང་འབྲེལ་བ་ཅན་ཁས་བླང་བར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲེལ་བ་གང་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་ བྱ་བ་ནི་གང་གི་ཚེ་འབྲེལ་བ་ཅན་གཉིས་བརྟགས་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་དོན་དམ་པར་འབྲེལ་བ་གང་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ།
現在爲了破除某些論者承認關係與關係者有別的主張,爲了避免這些過失而說”爲了使這過失不生起”。意思是說,爲了使這三種關係在關係者自性方面所顯示的過失不生起。 “二”的解釋是”兩個關係者”,即有兩個關係者。因此這兩者是單一關係的,“單一關係”即下文所說的”單一結合”的意思。 “表述為屬性的單一異體結合”是指與關係者異體的、表述為屬性的名稱結合這唯一一種,“或無別法”是說,或者是與關係者無別的本性、狀態差別的本性之法的假名,或者是不可言說的實體,即不可說一異的實有本性。 因此,“若欲以與彼唯一明顯關係之因而成關係”是說,如果想要以與異體或非異體或不可言說的明顯關係之因,使兩個關係者互相關聯,那麼在主張關係非異體的立場上,“則兩個關係者將成假立”,意思是在非異體的立場上,兩個關係者將成為假立,因為如果由於關係而說兩個關係者有關係,但在這立場上關係實際上並不存在。因此,在無關係的情況下也承認關係者。 “任何關係都不存在”意思是,當兩個關係者是假立時,究竟義中任何關係都不存在,這是其語義。
།དེ་ལྟ་ན་ཡང་འབྲེལ་པ་ལས་འབྲེལ་པ་ཅན་གཞན་མ་ཡིན་པས་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཡང་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་སྟེ་འབྲེལ་པ་གཅིག་པུ་ལས་འབྲེལ་པ་ཅན་གཉིས་ཐ་དད་ པ་མ་ཡིན་ན་ནི་དེས་ན་འབྲེལ་པ་ཅན་གཉིས་མེད་པའི་ཕྱིར་གང་གི་འབྲེལ་པ་ཡིན།འབྲེལ་པ་ནི་གཞི་དུ་མ་ཅན་ཡིན་ན་འབྲེལ་པ་ཅན་གཉིས་མེད་པར་དེ་ཡོད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། བརྗོད་དུ་མེད་པར་དངོས་པོར་གྱུར་པ་ཡང་རིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ན་དོན་ཐ་དད་པ་དང་དོན་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་ རྟོག་པ་ལས་མི་འདའ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་ཞིག་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་དངོས་པོར་གྱུར་བ་ཁས་ལེན་ན་དེ་ནི་དོན་ཐ་དད་པ་དང་དོན་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པར་རིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་གྲུབ་སྟེ།འདི་ལྟ་སྟེ། དོན་ཐ་དད་པ་དང་དོན་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པ་གཉིས་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་དངོས་ པོར་གྱུར་པ་ནི་དོན་ཐ་དད་པའམ།དོན་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པ་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་དོན་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ནི་འབྲེལ་པ་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་གང་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་ཚེ་འབྲེལ་པ་ཅན་དག་ལས་འབྲེལ་པ་དབྱེར་མེད་པར་འདོད་པ་དེའི་ཚེ་འབྲེལ་ པ་མེད་དོ།།གང་གི་ཚེ་འབྲེལ་པ་གཅིག་པུ་ལས་འབྲེལ་པ་ཅན་གཉིས་དབྱེར་མེད་པར་འདོད་པ་དེའི་ཚེ། འབྲེལ་པ་ཅན་གཉིས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་རེ་ཞིག་འབྲེལ་པ་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ནི་རིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དོན་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་བའི་ཉེས་པ་ བསྟན་ཟིན་ཏོ།།གང་ཡང་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་རིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དོན་ཐ་དད་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཉེས་པ་ནི་འོག་ནས་སྦྱོར་བ་བསལ་བའི་ཕྱོགས་ལས་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱོགས་དང་། བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཕྱོགས་གཉིས་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །གང་ཡང་ ཕྱོགས་གསུམ་པ་ཡོན་ཏན་དུ་བརྗོད་པའི་སྦྱོར་བ་བསྟན་པར་གསུམ་པ་དེ་བསལ་བ་ནི་སྦྱོར་བ་དང་འདུལ་བ་བསལ་བ་ལས་རིག་པར་བྱའོ།།དོན་ཐ་དད་པའམ་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་འབྲེལ་བ་ཡོད་དུ་ཆུག་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཧ་ཅང་བསྡམས་པ་འདིས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ། འབྲེལ་པ་དོན་ཐ་དད་ པའམ་དོན་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པ་ཡིན་ཡང་རུང་སྟེ།འོན་ཀྱང་དེ་དང་གཉིས་འབྲེལ་པ་གང་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་བཤད་པ་ནི་གཅིག་པུ་དེ་དང་གཉིས་སུ་འབྲེལ་པ་གང་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། འབྲེལ་པ་རྒྱུར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པས་འབྲེལ་པ་ཅན་གཉིས་འབྲེལ་བ་འདོད་ན་དེ་དང་དེ་གཉིས་ ལྷན་ཅིག་པ་ལ་ཡང་འབྲེལ་པ་གཞན་བསལ་དགོས་ཏེ།གཞན་དུ་ན་ནི་འབྲེལ་པ་ཅན་གཉིས་ཀྱིས་འབྲེལ་པ་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྒྱུ་མཚན་གང་ཞིག་གིས་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་དྲུག་པར་འགྱུར། མེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་འགོག་པའི་ཚིག་ཡིན་གྱི་འདྲི་བའི་ཚིག་མ་ཡིན་པར་སྟོན་པའོ།
以下是完整的直譯: 即便如此,由於關係與關係者非異而成一,所以若關係者二者與單一關係非異,則因無二關係者,這是誰的關係?關係是具有多基的,若無二關係者,此關係如何能存在? 不可言說的實體,從理路來說也不能超出異體和非異體的分別,因為若承認不可言說的實體,從理路上必定成立為異體或非異體。也就是說,由於異體和非異體二者涵攝一切,故實體必定是異體或非異體之一。 因此,在這種情況下,在非異體立場上,關係和關係者都不存在。當主張關係者與關係不可分時,則無關係;當主張單一關係與二關係者不可分時,則二關係者不存在。如是,首先已經說明了不可言說的關係從理路上必然成為非異體的過失。 至於不可言說從理路上成為異體的過失,應當從下文遮破結合的部分了知。如是已遮破非異體立場和不可言說立場二者。至於第三立場,即表述為屬性的結合的遮破,應當從遮破結合和相應的部分了知。 “縱使有異體或另一種關係”是說,何必如此過分約束,無論關係是異體還是非異體,“彼與二者如何關係”的解釋是:彼一與二者如何關係?若欲以關係為因而使二關係者關聯,則對彼與彼二者的共存也需要遮除其他關係,否則,以何因能區分這是二關係者的關係而成為第六種差別? “不存在”這是表明此為否定語,而非疑問語。
། ཅིའི་ཕྱིར་འབྲེལ་པ་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་གཉིས་ལྷན་ཅིག་པ་ལ་འབྲེལ་པ་གཞན་མི་སྲིད་ཅེ་ན། དེའི་ཕྱིར་ཇི་སྐད་སྨོས་པའི་སྐྱོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་འབྲེལ་པ་ཅན་གཉིས་འབྲེལ་པ་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་དེ་དང་ཡང་འབྲེལ་པ་ཅན་གཉིས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་མེད་ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཇི་ལྟར་འབྲེལ་པ་ཅན་ཉི ཚེ་ལ་ཕན་ཚུན་དུ་གཞན་གྱི་དབང་ལ་སོགས་པ་བཀག་པ་དེ་བཞིན་དུ་འབྲེལ་བ་འདི་དང་ཡང་འབྲེལ་བ་ཅན་གཉིས་ལྷན་ཅིག་ཏུ་གཞན་གྱི་དབང་ལ་སོགས་པ་མི་འཐད་དོ།།གཞན་དུ་ན་འབྲེལ་པ་ཅན་གཉིས་ཉི་ཚེ་འབྲེལ་པ་ལ་ཡང་ཅི་ཞིག་ཞེ་སྡང་དུ་ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཅི་སྟེ་འབྲེལ་པ་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་ གཉིས་ལྷན་ཅིག་པའི་གཞན་གྱི་དབང་ལ་སོགས་པ་ཁས་ལེན་ན་དེའི་ཚེ་འབྲེལ་པ་ཅན་ཉི་ཚེ་ལ་ཡང་མི་བཟོད་དུ་ཅི་ཞིག་ཡོད་དེ།གང་གིས་ན་དེ་གཉིས་ཕན་ཚུན་དུ་གཞན་གྱི་དབང་ལ་སོགས་པའི་འབྲེལ་པར་མི་འདོད། གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བས་ནི་སྐྱོན་གཞན་སྟོན་པའོ། །ཅི་སྟེ་འབྲེལ་པའི་དོན་གཅིག་ དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་འབྲེལ་པར་འདོད་ན་དེའི་ཚེ་འབྲེལ་བ་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་གཉིས་ལ་ཡང་འབྲེལ་པ་ཞིག་ཡོད་པར་བྱ་དགོས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་སྟེ་འབྲེལ་པ་ཅན་ཉི་ཚེ་འབྲེལ་པ་གཞན་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་ཕན་ཚུན་འབྲེལ་པར་འདོད་ན་དེའི་ཚེ་འབྲེལ་པ་དང་འབྲེལ་བ་ཅན་གཉིས་ཀྱང་འབྲེལ་བ་གཞན་དང་ལྡན་པའི ཕྱིར་འབྲེལ་པར་འདོད་པར་བྱ་དགོས་སོ།།ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་བུར་འབྲེལ་པ་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། འདི་ལྟར་ཁྱོད་འབྲེལ་པ་གཅིག་གི་རྒྱུས་འབྲེལ་པར་འདོད་པ་དེས་ན་འབྲེལ་པ་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་གཉིས་ལ་ཡང་འབྲེལ་པ་གཅིག་གིས་འབྲེལ་པར་འདོད་པར་བྱ་དགོས་སོ། ། དེ་ལ་ཡང་འབྲེལ་པའི་དོན་གཅིག་པུ་ཞིག་ཡོད་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་འབྲེལ་པ་དང་པོ་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་གཉིས་ལྷན་ཅིག་པ་ལ་འབྲེལ་པ་གཞན་ཁས་ལེན་པ་དེ་བཞིན་དུ་འབྲེལ་པ་གཉིས་པ་དང་ཡང་འབྲེལ་པ་ཅན་གཉིས་དང་འབྲེལ་པ་དང་པོ་དང་ལྷན་ཅིག་པའི་འབྲེལ་པ་གཞན་ཡང་ཁས་བླང་བར་བྱའོ། །དེ བཞིན་དུ་འབྲེལ་པ་གསུམ་པ་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་གཉིས་དང་འབྲེལ་པ་དང་པོ་དང་གཉིས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་པའི་འབྲེལ་པ་གཞན་བཞི་པ་ཡང་ཡོད་པར་བྱ་དགོས་ཏེ།དེ་བས་ན་ཐུག་པ་མེད་པར་ཡང་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་སྐད་དུ་སྨོས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ན་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་སྟེ་འགའ་ཞིག་ཏུ་ འབྲེལ་པ་གཅིག་པུའི་དོན་མ་གྲུབ་སྟེ།འབྲེལ་པ་མེད་ན་ནི་ཐམས་ཅད་དུ། དེ་བཞིན་འབྲེལ་མེད་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཅི་སྟེ་ཇི་སྐད་དུ་བསྟན་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ་ངེས་པར་འདིས་ཐུག་པ་མེད་པ་སྤང་བའི་ཕྱིར་འགའ་ཞིག་ཏུ་གནས་སྐབས་ཁ་ཅིག་ཏུ་འབྲེལ་པ་གཅིག་ པུའི་དོན་ཁས་བླང་བར་མི་བྱའོ།
若問:為何關係與二關係者共存時不可能有其他關係?為此說:“由於有如前所說的過失,如同二關係者無關係,同樣彼與二關係者也無關係。“即如同僅就關係者而言已遮破相互依他性等,同樣此關係與二關係者共存時也不應有依他性等。否則,若僅對二關係者的關係有何嗔恨? 這是說,若承認關係與二關係者共存的依他性等,那時對僅關係者又有何不容?為何不承認彼二者相互間的依他性等關係? 又,若認為由於與一關係義相關而成為關係,則此時關係與二關係者之間也應當有一個關係。也就是說,若認為僅關係者因具有其他關係而相互關聯,則此時關係與二關係者也應當因具有其他關係而成為關係。 為何如此?因為如是承認關係。即由於你承認以一關係為因而有關係,故對關係與二關係者也應當承認以一關係而有關係。 “于彼亦有一關係義”是說,如同承認第一關係與二關係者共存時有其他關係,同樣也應承認第二關係與二關係者及第一關係共存時有其他關係。如是,對第三關係與二關係者及第一、第二關係共存時也應有第四關係,因此將成無窮。 如所說方式將成無窮。若為避免無窮過失而於某處不承認單一關係義,無關係者,則應知一切處皆同樣無關係。
།ལྔ་པའམ་དྲུག་པའི་གནས་སྐབས་གཞན་ཁ་ཅིག་ཏུ་འབྲེལ་པ་གཅིག་པུ་དང་འབྲེལ་པར་ཁས་མི་ལེན་ན་ནི་གནས་སྐབས་དེ་ནི་འབྲེལ་པ་ཅན་གཉིས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟར་ན་དེ་ན་འབྲེལ་པ་ཅན་གཉིས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་གཅིག་པུ་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་འབྲེལ་པ་ཅན་གཉིས་ཀྱིས་འབྲེལ་པ་གཅིག་པུ་མེད་པར་བྱ་དགོས་སོ།།ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་བས་འབྲེལ་པའི་ཤེས་པ་ནི་དངོས་པོའི་རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཅི་སྟེ་ཇི་སྐད་དུ་བསྟན་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཐུག་པ་མེད་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་འབྲེལ་ པའི་ཤེས་པ་ནི་འབྲེལ་པ་དངོས་པོར་གྱུར་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་མ་ཡིན་ནོ།།ཁ་ཅིག་ཏུ་འབྲེལ་པ་གཅིག་པུའི་དོན་མེད་པར་ཡང་འབྲེལ་བ་རྟོག་ན་ནི་འབྲེལ་པ་ཅན་དང་པོ་གཉིས་ལས་ཡང་དོན་གཅིག་པུ་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་འབྲེལ་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འོན་ཏེ་ཡང་གནས་སྐབས་ཁ་ཅིག་ཏུ་ འབྲེལ་པ་གཅིག་པུའི་དོན་མེད་པར་ཡང་འབྲེལ་པ་ཁས་ལེན་ན་དེའི་ཚེ་འབྲེལ་པ་ཅན་དང་པོ་གཉིས་ལ་ཡང་འབྲེལ་པ་གཅིག་པུའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་འབྲེལ་པར་ཁས་བླང་བར་མི་བྱའོ།།འོན་ཏེ་ཡང་འབྲེལ་པ་ཅན་གཉིས་འབྲེལ་པའི་དོན་གཅིག་པུས་འབྲེལ་བ་མ་ཡིན་གྱི་འབྲེལ་པ་ཅན་ཉེ་ཚེ་ཞིག་ འབྲེལ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།དེའི་ཕྱིར་ཉི་ཚེ་ཞིག་འབྲེལ་པ་ཡིན་ན་ཡང་ཉེས་པ་སྨྲས་ཟིན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། འབྲེལ་པ་ཅན་ཉི་ཚེའི་འབྲེལ་པ་ཡང་ཁས་བླང་བར་མི་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་དེ་ལ་ཉེས་པ་སྔར་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །བར་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཐ་དད་པར་རྟོག་པའི་ལན་ཀྱང་དེས་བཏབ་ཟིན་ཏོ་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྲེལ་པ་གཅིག་པུའི་དོན་གྱི་སྒོ་ནས་འབྲེལ་པ་ཅན་གཉིས་འབྲེལ་པར་སྨྲས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་བསལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་བར་མེད་པ་དང་།ཕྲད་པ་དང་ཉེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཐ་དད་པ་ཉིད་བསལ་བར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། བར་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་གཞན་འབྲེལ་པ་གཅིག་པུའི་དོན་གྱིས་ འབྲེལ་པ་ཅན་གཉིས་འབྲེལ་པར་མི་འཐད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་འབྲེལ་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རུང་བ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྲེལ་པ་ཅན་གཅིག་པུའི་སྒོ་ནས་ཀྱང་འདི་ལྟར་འབྲེལ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཤིན་ཏུ་མི་འཐད་དོ། །དེ་བས་ན་དངོས་པོ་དེ་གཉིས་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་བཤད་ པ་ནི་འབྲེལ་པ་ཅན་དུ་མངོན་པར་འདོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ།འབྲེལ་པ་ཅན་ནི་འདིར་དངོས་པོར་བཤད་དོ། །དེ་ལས་གཞན་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་བཤད་པ་ནི་འབྲེལ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། འབྲེལ་པ་ནི་འདིར་དེ་ལས་གཞན་པའི་སྒྲས་བརྗོད་དོ། །དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་འདིའི་བཤད་པ་ནི་ཇི་ སྐད་དུ་སྨོས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ།འབྲེལ་པ་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་དུ་མངོན་པར་འདོད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ།
若於第五或第六等其他情況下不承認僅與一關係相關,則在該情況下二關係者將無關係。如同彼處二關係者無單一關係,同樣在一切處二關係者也應無單一關係。 由於成無窮,關係認知非隨順實體。這是說,若如前所述方式成無窮,則此時關係認知非以關係實體為因。 若於某處無單一關係義而仍分別有關係,則最初二關係者也不應因與一義相關而成為關係。這是說,若又于某處雖無單一關係義而承認有關係,則此時對最初二關係者也不應承認以單一關係為因而有關係。 若說二關係者非由單一關係義相關,而是僅關係者成為關係?為此說:“若僅是關係,已說其過失。“即不應承認僅關係者的關係,如是已顯示其過失。 “已答無間等差別法之分別”是說,由遮遣以單一關係義而說二關係者相關之說,應知亦遮遣無間、接觸、鄰近等差別法,意即不應理解無間等其他法以單一關係義使二關係者相關。 “由如是關係分別不應理”是說,即使僅從關係者角度,如是關係分別極不應理。 因此,“彼二事物”之釋為”欲顯為關係者”,此處關係者說為事物。“異於彼”之釋為”關係”,此處關係以異於彼詞表述。“彼等一切”之釋為”如所說”,直至”欲顯為關係與關係者”。
།བདག་ཉིད་གནས་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་བཤད་པ་ནི་འོག་ནས་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་གནས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། བདག་ཉིད་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་གནས་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །དེ་ བས་ན་དེའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་དེ་བས་ཀྱི་སྒྲ་ནི་དེའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་བཤད་དོ།།མ་འདྲེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་བཤད་པ་ནི་འབྲེལ་པ་མེད་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། སོ་སོ་ན་འདུག་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །རང་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་བཤད་པ་ནི་བདག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོ་ལ་ཞེས་བྱ་བའི་ དོན་ཏོ།།དངོས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་པོའོ། །འདི་སྐད་བསྟན་ཏོ། །འབྲེལ་པ་ཅན་གཉིས་དང་འབྲེལ་པ་ནི་གང་གི་ཕྱིར་སོ་སོ་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་གནས་པ་དེ་བས་ན་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རང་གི་ངོ་བོ་མ་འདྲེས་པ་མ་ཕྲད་པ། མ་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་རག་ལས་པའི་ངོ་བོ་དེ་དང་དེས་འབྲེལ་པ་ཡིན་ པར་བརྗོད་ཅེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཅི་སྟེ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་འབྲེལ་པ་མེད་ན་ཇི་ལྟར་འབྲེལ་པ་དེ་དང་དེས་རག་ལས་པའི་ངོ་བོར་སྟོན་ཏེ།འདི་ལྟ་སྟེ། རྗེ་ཁོལ་གྱི་སྒོ་ནས་རྒྱལ་པོའི་མི་ཞེས་བྱ་བ་དང་། ཆ་ཤས་དང་ཆ་ཤས་ཅན་གྱི་སྒོ་ནས་ཤིང་གི་ཡལ་ག་ཞེས་བྱ་བ་དང་། རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ས་བོན་གྱི་ མྱུ་གུ་ཞེས་བྱ་བ་དང་རིག་པ་འཛིན་པའི་སྒོ་ནས་མཁན་པོ་དང་སློབ་མ་ཞེས་བྱ་བ་དང་།དེ་ལ་སོགས་པའི་འབྲེལ་པ་ཇི་ལྟར་བསྟན་ཞེས་བྱ་བའོ། །འབྲེལ་པ་ཡང་དག་པ་ནི་གང་ཡང་མེད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྲེལ་པ་ཞེས་བྱ་བ་དོན་དམ་པར་གང་ཡང་མེད་ཀྱི་དངོས་པོ་དེ་དག་འདྲེས་པ་མེད་ཀྱང་རྟོགས་པས་ འདྲེས་པར་བྱེད་པར་ཟད་དེ།དངོས་པོ་རྣམས་རྟོག་པ་ཉིད་ཀྱིས་འདྲེས་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ཡང་གཞན་ལ་རག་ལས་པའི་ངོ་བོ་ལྟ་བུར་མཚན་མ་འགའ་ཞིག་སྟོན་པ་སྐྱེའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟོག་པ་ནི་མཚན་མ་ཅུང་ཟད་ཅིག་བཟུང་ནས་དངོས་པོ་རྣམས་གཞན་ལ་རག་ལས་པའི་ངོ་བོ་ལྟ་བུར་སྟོན་ཏོ། ། འཚོ་བ་སྦྱིན་པ་དང་བཀའ་བཞིན་དུ་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་རྒྱལ་པོ་དང་འབངས་ཞེས་རྗེ་ཁོལ་འབྲེལ་པར་རྟོག་གོ། །སྤྱི་དང་ཆ་ཤས་དབྱེར་མེད་པ་དང་། སྤྱི་གདགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱི་སྒོ་ནས་ཤིང་གི་ཡལ་ག་ཞེས་བྱ་བ་ཆ་ཤས་དང་། ཆ་ཤས་ཅན་འབྲེལ་བར་རྟོག་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལ་རག་ལས ཏེ་སྐྱེ་བ་དང་།དེའི་རིགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་སྒོ་ནས་ས་བོན་གྱི་མྱུ་གུ་ཞེས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་འབྲེལ་པར་སྟོན་པར་བྱེད་དོ། །ཤེས་རབ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་དང་དེའི་སྤྱོད་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་མཁན་པོ་དང་སློབ་མ་ཞེས་སྡོམ་བརྩོན་གྱི་རྩ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ འབྲེལ་པ་སྟོན་པར་བྱེད་དོ།།དེ་བས་ན་རྟོག་པ་ཉིད་ཀྱིས་དངོས་པོ་རྣམས་འབྲེལ་པར་བྱེད་ཀྱི་དོན་དམ་པར་འདྲེས་པ་མེད་དོ།
“自性安住”之釋為下文所說”安住于自體”,即”安住于自性之自體”之意。因此,“是故”中的”是”字即由”是故”來解釋。 “無雜”之釋為”無關係”,意即”各自獨立”。“自”之釋為”自性”,意即”自體”。“實”即”實體”。 此中顯示:由於二關係者與關係各自安住于自體,是故一切事物皆以自體無雜、無接觸、無關聯。 若問:“那麼,如何說依賴性的自體與彼相關?“這是說,若一切事物無關係,如何顯示彼此依賴性的自體關係?例如:從主僕關係說”王之臣”,從部分與整體關係說”樹之枝”,從因果關係說”種子之芽”,從持明關係說”親教師與弟子”等,如何顯示這些關係? “實際關係實無有”是說,勝義中無所謂關係,雖彼等事物無雜合,但僅由分別而作雜合,即諸事物由分別而成雜合。“彼亦生起顯現某些依他性相”是說,分別取某些相,而顯現諸事物似依他性。 從給予生計及隨順教令的角度,分別王臣為主僕關係。從共相與部分不可分及共相施設因由的角度,分別樹枝為部分與整體關係。從依彼而生及隨順彼類的角度,顯示種芽為因果關係。從智慧加行及隨行彼行的角度,顯示親教師與弟子為持戒根本相之關係。 因此,諸事物唯由分別而成關係,勝義中無雜合。
།དེ་ལྟར་རེ་ཞིག་རྗེ་ཁོལ་གྱི་དངོས་པོ་ལ་སོགས་པའི་འབྲེལ་པ་བཀག་གོ། །བྱ་བ་དང་བྱེད་པའི་འབྲེལ་པ་ཡང་དགག་པར་འདོད་ནས་དེའི་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་བཤད་པ་ནི་ རྟོག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་ལས་དེའི་ཡང་ཞེས་བྱུང་བ་ལས་ཡང་གི་སྒྲས་ནི་འང་གི་སྒྲའི་དོན་དུ་བསྟན་ཏེ། འདིའི་འང་ཞེས་བྱའོ། །རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་སྐྱེས་བུ་ཡིས། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟོག་པ་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་སྲོག་ཆགས་ཀྱིས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །བྱ་བ་དང་ནི་ བྱེད་པའི་ཚིག་།ཅེས་བྱ་བ་འདིའི་བཤད་པ་ནི་བྱ་བའི་ཚིག་དང་བྱེད་པའི་ཚིག་ཅེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། ཁ་ཅིག་ནི་བྱ་བའི་ཚིག་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་འཚེད་དོ།། །ཀློག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ཁ་ཅིག་ནི་བྱེད་པའི་ཚིག་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ལྷ་སྦྱིན་གྱིས་རྫ་མར་འབྲས་ཆང་འཚེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ སོགས་པའོ།།སྨྲ་བ་པོ་དག་འགོད་པར་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་འདིའི་བཤད་པ་ནི་འདི་ནི་བྱ་བ་བརྗོད་པའོ། །འདི་ནི་བྱེད་པ་བརྗོད་པའོ་ཞེས་ཚིག་འགོད་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འཚེད་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་ནི་བྱ་བ་ལ་ཐ་སྙད་འདོགས་སོ། །ལྷ་སྦྱིན་ལ་སོགས་པའི་སྦྲ་ནི་བྱེད་པ་པོ་ལ་ཐ་སྙད་འདོགས་སོ་ ཅིའི་ཕྱིར་མིང་འདོགས།ཅིའི་ཕྱིར་ཐ་སྙད་འདོགས་ཤེ་ན། དངོས་པོ་ཐ་དད་རྟོགས་བྱའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ཉིད་ཀྱི་བཤད་པ་ནི་འོག་ནས་དངོས་པོ་ཐ་དད་པ་ནི་གཞན་བསལ་བའོ། །དེ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། རྟོགས་པའི་དུས་ན་ཇི་ལྟར་ན་གཞན་ལས་བཟློག་པའི་རྟོགས་པར་ འགྱུར་བར་བྱ་བ་དང་བྱེད་པ་པོའི་ཚིག་གི་སྒྲ་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་དོ།།ཐ་སྙད་ཀྱི་ཚེ་ན་ནི་ཚིག་འགོད་དོ། །འདི་ལྟ་སྟེ། ཇི་ལྟར་ན་ལྷ་སྦྱིན་ཁོ་ན་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་གྱི་གཞན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱེད་པ་པོ་གཞན་བསལ་བའི་ཕྱིར་ལྷ་སྦྱིན་གྱི་ཚིག་སྦྱོར་བར་བྱེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྩཝ་དང་ལོ་མ་ལ་སོགས་པའི་ བྱེད་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར་ཤིང་གིས་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་འགོད་པར་བྱེད་དོ།།ཟངས་བུ་དང་ཕྲུ་བ་ལ་སོགས་པའི་གཞི་ཉིད་བསལ་བའི་ཕྱིར་རྫ་མ་ཞེས་སྦྱོར་བར་བྱེད་དོ། །སྔོ་ཚོད་དང་སྲན་ཚོད་ལ་སོགས་པའི་ལས་བསལ་བའི་ཕྱིར་འབྲས་ཆན་ཞེས་སྦྱོར་བར་བྱེད་དོ། །སྟོན་མོ་བཤམ་པའི་བྱ་བ་བསལ་ བའི་ཕྱིར་འཚེད་པའི་སྒྲ་འགོད་པར་བྱེད་དོ།།དེ་བཞིན་དུ་གཞན་ལ་ཡང་ཅི་རིགས་པར་བརྗོད་པར་བྱའོ། །བྱ་བ་དང་བྱེད་པ་པོའི་འབྲེལ་པ་དངོས་སུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱ་བ་དང་བྱེད་པ་པོའི་འབྲེལ་བ་ཡང་དོན་དམ་པར་ནི་མེད་དོ། །འདི་ལྟར་བྱ་བ་དང་བྱེད་པ་ཡང་གཞན་གྱི་དབང་ཉིད་ལ་ སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་འབྲེལ་པ་གྲུབ་ན་གྲུབ་པ་ཞིག་ན་དེ་ཡང་ཇི་སྐད་སྨོས་པའི་ཚུལ་གྱིས་བསལ་ཟིན་ཏོ།
如是首先否定了主僕等事物的關係。為欲否定作用與作者的關係,“其”之釋為”分別”。偈頌中出現”其亦”,其中”亦”字表示”又”的含義,即此處為”又”。 “隨行之士夫”是指隨順分別的有情之義。“作用與作者語”之釋為”作用語與作者語”。某些是作用語,如”煮”、“讀”等。某些是作者語,如”天授以瓦器煮粥”等。 “諸說者安立”之釋為”此說作用,此說作者”而安立語言之義。“煮”等詞施設於作用,“天授”等詞施設於作者。 若問:“為何安立名言?為何施設言說?""爲了了知事物差別”,此中釋義如下文所說:“事物差別即遮遣他法,為令通達此義”。即于了知時,為令了知遮遣他法,而施設作用與作者語言。于言說時則安立語言。 例如,為遮遣其他作者,表明唯天授是作者而非他人,故安立”天授”之語。同樣,為遮遣根葉等作者,安立”樹”之語。為遮遣銅器、布袋等所依,安立”瓦器”之語。為遮遣煮菜、煮豆等作用,安立”煮粥”之語。為遮遣擺設宴席等作用,安立”煮”之語。其他情況亦當如理類推。 “作用與作者關係實非有”是說,作用與作者的關係在勝義中亦無。如是,作用與作者若由依他性等相的關係而成立,然彼亦已如前所述方式否定。
།བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་འབྲེལ་པའམ་འགྲུབ་པ་དང་འགྲུབ་པར་བྱེད་པའི་འབྲེལ་པ་དེ་ཡང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་འབྲེལ་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོའི་ མཚན་ཉིད་ཀྱང་འོག་ནས་སེལ་བར་འགྱུར་ན་བྱ་བ་དང་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་འབྲེལ་པ་གང་ཞིག་ཡིན།འོ་ན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་འབྲེལ་པ་འགྲུབ་མོད་ཅེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཅི་སྟེ་ཕ་རོལ་པོ་ན་རེ་ཇི་སྐད་སྔར་སྨོས་པའི་འབྲེལ་པ་དེ་དག་མ་གྲུབ་ཏུ་ཟིན་ཀྱང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ འབྲེལ་པ་ཡོད་མོད་ཅེས་སྨྲ་བའོ།།དེ་མི་རུང་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགོག་པའི་ཚིག་གོ། །འདི་ལྟར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་བཤད་པ་ནི་འབྲེལ་པ་ཇི་ལྟར་གྲུབ་ཅེས་བྱ་བའོ། །འདིའི་བཤད་པ་ནི་མི་འགྲུབ་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཅེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ཅི་འདྲ་ བའི་འབྲེལ་པ་མི་འགྲུབ་ཅེས་བྱ་བ་ལ།གཉིས་ལ་གནས་པར་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། གཞི་གཉིས་ལ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམ་བཅས་པ་ཙམ་གྱིས་དོན་མི་འགྲུབ་པས་གཏན་ཚིགས་འདྲི་བའོ། །དེ་གཉིས་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་བཤད་པ་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཡིན་ནོ། ། ལྷན་ཅིག་མི་གནས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཉམ་དུ་མི་འདུག་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །མཉམ་དུ་མི་འདུག་པ་ཉིད་སྟོན་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། གང་གི་ཚེ་རྒྱུ་ཡོད་པ་དེའི་ཚེ་འབྲས་བུ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུ་ཡོད་པའི་ཚེ་ཡང་རྒྱུ་མེད་དེ་ཞིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་དང་འབྲས བུ་གཉིས་དུས་གཅིག་ཏུ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ལྟར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་གཉིས་དུས་གཅིག་ཏུ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཅི་སྟེ་ཕ་རོལ་པོ་དག་ན་རེ་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འདུག་པ་དེས་ན་འབྲེལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ཡིན་པ་ཡང་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ལྷན་ཅིག་ཏུ་གནས་པ་མ་ཡིན་པས་སྨྲ་བས་བརྗོད་པ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པའི་དངོས་པོ་ནི་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་དོན་བྱེད་པའི་ནུས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རི་བོང་གི་རྭ བཞིན་དུ་དངོས་པོ་མེད་པ་དེ་དག་ལ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ག་ལ་ཡོད།ལྷན་ཅིག་གནས་པ་ཡང་ག་ལ་ཡོད། དེ་བས་ན་དེ་སྐད་དུ་སྨྲ་བ་ནི་ལན་དུ་མི་རུང་བ་ཁོ་ན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གང་གིས་ན་གཉིས་ལ་འབྲེལ་པ་གནས་པ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བའི་འབྲེལ་པ་ཅན་གཉིས་དངོས་སུ་ལྷན་ཅིག་ཏུ་གནས་ པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བས་ན་འབྲེལ་པ་ཅན་གཉིས་དངོས་སུ་ལྷན་ཅིག་ཏུ་གནས་པ་གང་ན་ཡང་མི་སྲིད་དོ།
所謂所立與能立的關係,或所成與能成的關係,即是因果關係。而因果事物的性相也將在下文中破除,那麼作用與作者性相的關係又是什麼呢? 若問:“因果性相的關係可以成立吧?“這是對方說:雖然如前所述的那些關係不成立,但因果性相的關係是存在的。 “此不應理”是否定之語。“如是因果事物亦”之釋為”關係如何成立”。其釋義即是”不成立”。 若問:“何種關係不成立?“答曰:“住於二者”,即住于兩個所依之義。若問:“為何?“此問是因為僅憑立宗不能成立義理,故問其理由。“彼二者”之釋為”因與果”。“不共住故”是指不同時存在之義。 說明不同時存在的情況即是:當因存在時,果不存在,因為尚未生起;當果存在時,因亦不存在,因為已經壞滅。因果二者不能同時存在,即因果二事不可能同時存在。 若對方說:“非剎那的因果可以同時存在,因此可以有關係。“為此說:“非剎那性亦無實,故因果事物不共住,所說亦不應理。“這是說,非剎那的事物因離開次第與同時作用的功能,如同兔角般無實,彼等何有因果事物?何有共住?因此,如此言說絕非合理答覆。 所以,能使二者之關係安住得以成立的關係者二者實際上不能共住。即關係者二者實際上于任何處都不可能同時存在。
།ཅི་སྟེ་སྲིད་ན་ནི་དེའི་ཚེ་དེའི་གཞི་ཅན་གྱི་འབྲེལ་བ་ཡང་སྲིད་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་ལ་མི་གནས་པས་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་བཤད་པ་ནི་དངོས་པོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་འབྲེལ་ཞེས་ བྱ་བ་ནི་འབྲེལ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དམ་འབྲེལ་པའི་རང་བཞིན་ཇི་ལྟར་གྲུབ་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེལ་བར་སྟོན་ཏོ། །འདི་སྐད་བསྟན་ཏོ། འབྲེལ་པ་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་གཉིས་ལ་གནས་པ་ཡིན་ན་གཉིས་ལ་མི་གནས་ན་འབྲེལ་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་སྟེ་ཡང་འདི་སྐད་དུ་ཇི་སྟེ་ རྒྱུའི་ཚེ་ན་འབྲས་བུ་མེད་དུ་ཟིན་ཀྱང་འོན་ཀྱང་བློས་སྤྲེལ་ཏེ་འབྲེལ་པ་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་བཞིན་དུ་འབྲས་བུའི་ཚེ་ན་རྒྱུ་དྲངས་ཏེ་གནས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་འབྲེལ་པ་ནི་གཉིས་ལ་གནས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་བློས་སྤྲེལ་ཏེ་འབྲེལ་ན་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་སྐྱེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ བྱ་བ་སྨོས་ཏེ།ཅི་སྟེ་འབྲེལ་པ་ཅན་གཉིས་བློས་སྤྲེལ་ཏེ་གཉིས་ལ་གནས་པའི་འབྲེལ་པར་ཁས་ལེན་ན་དེའི་ཚེ་འབྲེལ་པ་ནི་རྟོག་པར་འགྱུར་གྱི་དོན་དམ་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུའམ་འབྲས་བུ་ལ་རིམ་གྱིས་འབྲེལ་པ་གནས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འོན་ཏེ་བརྒྱ་ལ་འདི་སྐད་དུ་སྔར་ རྒྱུ་ལ་གནས་ནས་ཕྱིས་འབྲས་བུ་ལ་གནས་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་ལྟར་ན་འབྲེལ་བ་ནི་གཉིས་ལ་གནས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཟེར་ན་དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། འདི་ལྟར་རིམ་ལས་ཀྱང་དངོས་པོ་གཅིག་ལ་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་བཤད་པ་ནི་རྒྱུའམ་འབྲས་བུ་གཅིག་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། སྔར་རྒྱུ་ལའོ། །དེ་ནས་ འབྲས་བུ་ལའོ།།གནས་ན་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་བཤད་པ་ནི་འབྲེལ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ་འབྲེལ་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་གང་ཡིན་པ་ཞེས་སྦྱར་རོ། །གཞན་ལ་རེ་བ་མེད་ཅེས་བྱ་བ་འདིའི་བཤད་པ་ནི་འོག་ཉིད་ནས་རྒྱུ་ལ་གནས་པ་ན་འབྲས་བུ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་དོ། །འབྲས་བུ་ལ་གནས་པ་ན་རྒྱུ་ལ་ལྟོས་ པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་ཚེ་རྒྱུ་ལ་གནས་པ་དེའི་ཚེ་འབྲས་བུ་ལ་མི་ལྟོས་སོ།།གང་གི་ཚེ་འབྲས་བུ་ལ་གནས་པ་དེའི་རྒྱུ་ལ་མི་ལྟོས་སོ། །གཉིས་ལ་རིམ་གྱིས་གནས་ན་ནི་འབྲེལ་པར་མི་རུང་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་ཚེ་གཉིས་ལ་གནས་པ་ན་དེའི་ཚེ་འབྲེལ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གང་དང་འབྲེལ་པ་མེད་ ཅེ་ན།དེའི་ཕྱིར་གཞན་ལ་རེ་བ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། འདི་ཉིད་ཀྱི་བཤད་པ་ནི་འོག་ནས་གང་དུ་རེ་བ་མེད་པ་དེ་དང་འབྲེལ་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་གོ་སླའོ། །འབྲེལ་པ་ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། གཅིག་ལ་གནས་པ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། གཅིག་དང་འདུག་པ་ནི་ གཅིག་ལ་གནས་པའོ།།དེ་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ནི་གཅིག་ལ་གནས་པ་ཅན་ནོ།
若有可能,則彼時其所依的關係也將成立。“不住於二者”之釋為”事物”。“如何關係”是指關係的本性或關係的自性如何成立之義。“非也”是表示破除。此說明:關係必須恒時住於二者,若不住於二者則不成為關係。 若又如此說:“雖然因時無果,但由心相連而有關係;同樣,果時引因而住。如此則關係住於二者。“為此說:“若由心相連而有關係,則成分別所生。“若承許關係者二者由心相連而住於二者的關係,則此時關係成為分別,而非勝義。 若說:“因或果中次第安住關係”,此亦不應理。若又如此說:“先住于因,后住于果,如此則關係住於二者。“此亦不應理。如是”次第亦於一事物”之釋為”于因或果一者”,即先於因,後於果。 “若住”之釋為”關係”,即所謂關係是什麼。“無待他”之釋為下文所說:“住于因時不待果,住于果時不待因。“即當住于因時不待果,當住于果時不待因。 “次第住二者則不成關係”是說當住於二者時則不成關係。若問:“與何無關係?“為此說”無待他”。此之釋義即下文所說:“於何無待,與彼無關係”,此易於理解。 若問:“何種關係不存在?“說:“住於一者”,住於一者即一處安住,凡有此者即是住於一者。
།དེ་ཉིད་སྟོན་པ་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ལ་རིམ་གྱིས་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ལ་རིམ་གྱིས་གནས་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་གང་ཡིན་པ་འདི་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ལ་རིམ་གྱིས་གནས་པའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ འབྲེལ་པ་མེད་ཅེ་ན།དེའི་ཕྱིར་དེ་མེད་པར་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། འདིའི་བཤད་པ་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་གཉིས་ཕན་ཚུན་མེད་པར་ཡང་འབྲེལ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཡོད་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་རྒྱུ་ལ་གནས་པ་ན་འབྲས་བུ་མེད་པར་ཡང་ཡོད་པ་ཡིན་ ལ་འབྲས་བུ་ལ་གནས་པ་ན་ནི་རྒྱུ་མེད་པར་ཡང་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ།དེ་བས་ན་དེ་གཉིས་འབྲེལ་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པ་འདི་མི་རུང་ངོ་། །འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། ཁ་ཅིག་ཏུ་འབྲེལ་པ་ནི་གཉིས་ལ་གནས་པར་ཁས་ལེན་ལ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་གཉིས་ལ་རིམ་གྱིས་གནས་པ་ནི་གཉིས་ལ་གནས་པར་མི་འཐད་ དོ།།ཉེས་པ་འདིར་མི་འགྱུར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོང་དུ་ཇི་སྐད་སྨོས་པའོ། །གཞན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་བཤད་པ་ནི་རྒྱུའམ་འབྲས་བུ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། རྟོགས་སླའོ། །འདི་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་བཤད་པ་ནི་འབྲེལ་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །རིམ་གྱིས་གནས་པ་ན་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིམ་གྱིས་འདུག་པའོ།།ཅི་སྟེ་དེ་གཉིས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་བཤད་པ་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཡིན་ནོ། །གཅིག་ལ་ལྟོས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་བཤད་པ་ནི་རྒྱུའམ་འབྲས་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་རྟོགས་སླའོ། །རེ་བ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཉིས་ལ་གནས་པ་ཁོ་ ནར་འདོད་དོ་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལྟར་རེ་བ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་འབྲེལ་པ་ནི་གཉིས་ལ་གནས་པར་འགྱུར་རོ།།འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། གང་གི་ཚེ་རྒྱུ་ལ་འབྲེལ་པ་གནས་པ་དེའི་ཚེ་འབྲས་བུ་ལ་མི་ལྟོས་པས་གནས་སོ། །གང་གི་ཚེ་འབྲས་བུ་ལ་གནས་པ་དེའི་ཚེ་རྒྱུ་ལ་མི་ལྟོས་པས་གནས་ སོ།།ལྟོས་པས་ནི་འབྲེལ་པ་ནི་གཉིས་ལ་གནས་པར་འདོད་ཀྱི་དེ་ལ་གནས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་ཇི་སྐད་དུ་སྨོས་པའི་སྐྱོན་དུ་ཐལ་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱོགས་སྔ་མའོ། །འདིར་གྲུབ་པའི་མཐའ་སྨྲ་བ་རྣམས་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ལྟོས་པ་དེས་ཕན་པ་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། འབྲེལ་པ་གང་ཞིག་འདི་ལ་ལྟོས་ན་ནི་དེས་དེའི་ཚེ་འབྲེལ་པ་ལ་ཕན་པ་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་དུ་གཏན་ཚིགས་འདྲི་བའོ། །འདི་ལྟར་ལྟོས་པ་ཕན་པ་བྱེད་པར་འགྱུར་ཏེ་གཞན་དུ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་ཕན་པར་བྱེད་པ་དེ་ལ་ལྟོས་པར་རིགས་ཀྱི་ཕན་པ་མེད པ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།
正說明此即是”于因果次第安住”,凡具有于因果次第安住之性質者,即是于因果次第安住。若問:“為何無關係?“為此說:“以無彼亦有故。“其釋為:因果二者互相無有時亦有所謂關係之義,此為因由。因為住于因時雖無果亦有,住于果時雖無因亦有,故此二者定為關係之理不應理。 此說明:有人承許關係住於二者,而因果二者次第安住不成為住於二者。“為避此過失”即如上所說。“於他”之釋為”于因或果”,易於理解。“此”之釋為”關係”。“次第安住”即次第而住。“于彼二者”之釋為”因與果”。“待於一”之釋為”因或果”,此易於理解。 若說:“以具有期待故,定許住於二者”,即如是以具有期待故,關係將住於二者。此說明:當關繫住于因時,不待果而住;當住于果時,不待因而住。由期待故許關係住於二者,而非住于彼。故不成如上所說過失,此為前宗。 於此,諸論師雖如是說:“然由彼期待將作利益。“若關係待於此,則彼時由此于關係作利益。若問:“為何?“如前問因由。如是期待作利益,非為他故,即于作利益者理應期待,于無利益者則不應。
།ལྟོས་པ་ན་ཕན་པ་བྱེད་པ་ཡིན་མོད་ཅེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཅི་སྟེ་ལྟོས་པ་གང་ཡིན་པ་ཕན་པ་བྱེད་པ་ཡིན་མོད་ཅེ་ན། དེ་མེད་ན་ཇི་ལྟར་ཕན་པ་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་ཕན་པ་བྱེད། དེ་ཉིད་ལྟོས་པ་ནི་རྒྱུའི་ཚེ་ན་འབྲས་བུ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་མེད་དོ། །འབྲས་བུའི་ ཚེ་ན་ཡང་རྒྱུ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་མེད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་ཚེ་རྒྱུའི་དུས་ན་འབྲས་བུ་མེད་པ་དེའི་ཚེ་མེད་པ་ནི་རི་བོང་གི་རྭ་དང་འདྲ་བ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་ཕན་པ་བྱེད།གང་གི་ཚེ་འབྲས་བུའི་དུས་ན་རྒྱུ་མེད་པ་དེའི་ཚེ་དེ་ཡང་ཤི་བའི་རོ་བཞིན་ཡིན་ན་དེ་ཇི་ལྟར་ཕན་པ་བྱེད། ཕན་པ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་ བ་ནི་སྤོང་བ་སྟོན་ཏོ།།ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མཐུ་མེད་པས་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་མེད་པ་ནི་ལུས་མེད་པ་བཞིན་དུ་ཕན་པ་བྱེད་པའི་མཐུ་མེད་དོ། །གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱོན་སྟོན་པའོ། །ཅི་སྟེ་དོན་གཅིག་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་བཤད་པ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་ བ་སྟེ།།ཅི་སྟེ་དོན་གཅིག་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་གཉིས་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་བཤད་པ་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་མངོན་པར་འདོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་གོ་སླའོ། །རྒྱུ་འབྲས་ཉིད་ཡིན་པར་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་བཤད་པ་ནི་འདོད་ན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེའི་ཚེ་གྲངས་སུ་བརྗོད་པ་ གཉིས་ཉིད་ལ་སོགས་པ་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་ཕྱུགས་ཀྱི་གཡས་གཡོན་རྭ་ཡང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཁོ་ན་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱུགས་ཀྱི་གཡས་གཡོན་གྱི་རྭ་གཉིས་ཀྱང་གཉིས་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་གཅིག་དང་འབྲེལ་པ་ཡོད་དོ།།དེའི་ཕྱིར་དེ་གཉིས་ཀྱང་རྒྱུ་དང་ འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་ལྟར་ན་མི་འདོད་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་གཉིས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་མི་འདོད་ནའོ། །དེ་ལས་གཞན་ཡང་འགྱུར་རེ་སྐན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བས་ན་མངོན་པར་འདོད་པ་ལ་ཡང་མི་འགྱུར་རོ་སོགས་པ་སྨོས་པས་ནི་ཕ་རོལ་ཉིད་དང་ཚུར་རོལ་ཉིད་དང་། རྭ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དང་ འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བསྡུའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕ་རོལ་ཉིད་དང་།ཚུ་རོལ་ཉིད་དང་རྭ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་གཅིག་པུ་ནི་རྭ་ཉིད་དང་ལྡན་པ་ཡོད་དོ། །དེ་བས་ན་དེ་གཉིས་ཀྱང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། ཅི་སྟེ་དོན་གཅིག་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་ པོར་ཁས་ལེན་ན་དེའི་ཚེ་རྭ་གཉིས་ཀྱང་གཉིས་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་གཅིག་དང་ལྡན་པ་ཡོད་པས་དེ་གཉིས་ཀྱང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་ཁས་བླང་བར་བྱ་དགོས་སོ།།མ་ཡིན་ན་ནི་མངོན་པར་འདོད་པ་ལ་ཡང་མི་རུང་བར་འགྱུར་རོ།
若問:“期待時即作利益耶?“即是問:若有期待即作利益耶?“彼若無時如何作利益”即是說:若為無,如何作利益?“彼期待于因時無果之義,于果時亦無因之義”即是說:當因時無果,爾時無者如兔角般,如何作利益?當果時無因,爾時彼亦如死屍然,彼如何作利益?“不作利益”即示遮破。 若問:“為何?“則說:“以無力故。“因為無者如無身體般,無有作利益之力。“複次”即示過失。“若以一義相關故”之釋為”以因由”,即”以具一義故”之義。“彼二者”之釋為”欲許為因果”,此易解。“為因果性”之釋為”若許”之義。 爾時,以”數說二性等相關故”之因由,牛之左右角亦當得唯因果性,即牛之左右二角亦有與”二性”一相關。故彼二亦當得因果之體性。“若如是不欲”即是若不欲彼二為因果。“則於他亦不成”即是說因此于所許亦不成等,攝”以彼岸性與此岸性、角性等相關故”,即彼岸性與此岸性及角性等一者具有角性。故彼二亦當得因果之體性。 此說明:若以具一義故許為因果體性,爾時二角亦具有”二性”一義,故亦應許彼二為因果體性。若不爾,于所許亦不應理。
།ཅི་སྟེ་ཕ་རོལ་པོ་ན་རེ་གང་ཡང་རུང་བ་ཅིག་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་མ་འབྲེལ་པ་ནི་ མ་ཡིན་ནོ།།འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། འབྲེལ་པའི་མཚན་ཉིད་དང་ངོ་ཞེ་ན་ཞེས་སྨྲ་བ་ནི་བདག་དང་གང་ཡང་རུང་བ་ཅིག་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་རྣམས་འབྲེལ་པར་སྨྲ་བ་ནི་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་འབྲེལ་པ་ཞེས་བྱ་བ་གཅིག་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འབྲེལ་པར་སྨྲའོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་རུང་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགོག་ པའི་ཚིག་གོ།།དངོས་པོའི་དོན་འགའ་ཞིག་གཉིས་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་བཤད་པ་ནི་འབྲེལ་བ་ཡིན་གྱི་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་ཡིན་ཏེ། གཉིས་ལ་གནས་པའི་དངོས་པོའི་དོན་ནི་འབྲེལ་བ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་བཤད་པ་ནི་དོན་གཉིས་ དང་མངོན་པར་འབྲེལ་པ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ།དོན་གཉིས་ཀྱིས་མངོན་པར་འབྲེལ་པ་ཞེས་ཚིག་སྦྱར་རོ། །དེ་འདི་ལ་ཡོད་པས་ནི་དོན་གཉིས་དང་མངོན་པར་འབྲེལ་པ་ཅན་ནོ། །ཡང་ན་དོན་གཉིས་ལ་མངོན་པར་འབྲེལ་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་འདི་གང་ཡིན་པ་དེ་དོན་གཉིས་དང་མངོན་པར་འབྲེལ་ པ་ཅན་ཏེ།དངོས་པོ་གཉིས་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གཞན་དུ་དེའི་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་བཤད་པ་ནི་དེའི་འབྲེལ་བའི་མཚན་ཉིད་མི་འཐད་ན་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། འདིའི་འབྲེལ་པའི་མཚན་ཉིད་གཞན་མི་འཐད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གང་གིས་ན་གྲངས་ལ་སོགས་པ་ལས་དེའི་ཁྱད་པར་རྣམ་ པར་གཞག་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཏན་ཚིགས་གང་གིས་ན་གྲངས་ལ་སོགས་པ་དང་མི་འདྲ་བའི་མཚན་ཉིད་ཁས་ལེན་པར་བྱེད།འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། དོན་གཉིས་དང་མངོན་པར་འབྲེལ་པ་ཅན་མ་གཏོགས་པར་གཞན་དུ་འབྲེལ་པའི་མཚན་ཉིད་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ཡིན་ན་གང་གིས་ན་གྲངས་ལ་སོགས་པ་དང་ མི་འདྲ་བའི་མཚན་ཉིད་ཁས་བླང་བར་བྱ།འདིར་ཡང་ཕ་རོལ་བོ་དག་སྨྲ་བ་འགའ་ཞིག་ཡོད་ན་ཡོད་པར་འགྱུར་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ས་བོན་ཡོད་ན་མྱུ་གུ་ཡོད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །མེད་ན་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ས་བོན་ཉིད་མེད་ན་མྱུ་གུ་མེད་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། །ཡོད་པར་གྱུར་པ་དང་མེད་ པར་གྱུར་པ་དེ་གཉིས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ས་བོན་ཡོད་ན་མྱུ་གུ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ།དེ་བས་ན་གཉིས་ཀ་ཡང་འདོད་པའི་སྒྲས་བརྗོད་དོ། །ས་བོན་མེད་ན་མྱུ་གུ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་གཉིས་ཀ་ཡང་མེད་པའི་སྒྲར་བརྗོད་དོ། །ཡོད་པ་དང་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ས་བོན་དང་མྱུ་གུའི་འབྲེལ་པ་ ཅན་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།དེའི་བྱེ་བྲག་ཅན་ཁྱད་པར་གྱི་སྦྱོར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འབྲེལ་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་གཉིས་ཀྱི་དམིགས་ཀྱིས་ཕྱེ་བ་གང་ཡིན་པ་འདི་ནི་འབྲེལ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།
若對方說:“以與任一相關故非不相關。那麼云何?與相關之相而相關。“即是說:並非說事物以與我及任一相關故而相關,然而說以與所謂’相關’一者相關故而相關。“此不應理”即是遮破語。 “事物之義二住”之釋為”是相關”之語,即”住於二者之事物義稱為相關”之義。“由彼”之釋為”與二義明顯相關者”,即組成”以二義明顯相關”之語。因此有此故,為與二義明顯相關者。或者,凡具有與二義明顯相關之性質者,即是與二義明顯相關者,即”具有二事物”之義。 “若異彼”之釋為”若彼相關相不應理”,即”此相關相異不應理”之義。“以何故從數等立其差別”即是以何因由而許與數等不同之相?此說明:除與二義明顯相關者外,若不能另說相關之相,以何故而許與數等不同之相? 於此,有對方言:“若有則有”即是”若有種子則有芽”之義。“若無則無”即是”若無種子則無芽”之間。“彼有與無二者”即是若有種子則有芽,故二者皆以有聲說。若無種子則無芽,故二者皆以無聲說。“凡是有與無”即是”凡是種子與芽之相關者之有與無”之義。“彼差別之特殊結合即是相關”即是”以有無二者為所緣而分別者即是相關”之義。
།ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་བྱེ་བྲག་ཅན་གྱི་སྦྱོར་བ་ འདི་ཅི་སྟེ་རྒྱུ་འབྲས་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོད་པ་དང་མེད་པས་དམིགས་ཀྱིས་ཕྱེ་བའི་འབྲེལ་པ་ནི་རྒྱུ་འབྲས་ཁོ་ནར་འདོད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱོགས་སྔ་མའོ།།འདིར་གྲུབ་པའི་མཐའ་སྨྲ་བ་དག་གིས་ཅི་སྟེ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དག་གིས་བྱེ་བྲག་ཅན་གྱི་སྦྱོར་བ་རྒྱུ་འབྲས་ ཁོ་ན་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་སྦྱོར་བའི་བྱེ་བྲག་ཅན་གང་ཡིན་པའི་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དེ་ཉིད་འདིར་ནི་རྒྱུ་འབྲས་ཅིའི་ཕྱིར་མིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཅི་སྟེ་ཡོད་པ་དང་།མེད་པ་གཉིས་ཀྱིས་བྱེ་བྲག་ཏུ་བྱས་པའི་སྦྱོར་བ་ནི་རྒྱུ་འབྲས་སུ་ཁས་ལེན་ན་དེའི་ཚེ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དེ་གཉིས་ཉིད་རྒྱུ་འབྲས་ཁོ་ན་ཡིན་པར་ཅི་སྟེ་ཁས་ མི་ལེན་ན་གང་གིས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞིང་དོན་མེད་པའི་འབྲེལ་པ་རྟོག་པར་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་གཉིས་རྒྱུ་འབྲས་ཉིད་ཡིན་ན་ཉེས་པ་ཅི་ཡོད་ན་གང་གིས་ན་ཁྱེད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞིང་དགོས་པ་མེད་པའི་འབྲེལ་པ་རྟོག་པར་བྱེད།ཐ་དད་ཅེས་བྱ་བ་འདི་གཉིས་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ནི་འདི་སྙམ་དུ་ ཡོད་ན་ཡོད་པ་ཡིན་ལ།མེད་ན་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མང་པོ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་གྱི་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་གཉིས་དང་། འབྲས་བུ་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་གྱི་ཡང་གཉིས་སོ། །དོན་གཅིག་རྗོད་པར་བྱེད་པ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཁོ་ནར་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་བརྗོད་པའི་ ཡུལ་དུ་དེ་མི་རིགས་པས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ནི་རྒྱུ་འབྲས་སོ།།དེའི་དངོས་པོ་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཁོ་ན་སྟེ། འདི་ནི་དངོས་པོའི་རྐྱེན་གྱིས་བསྡུ་བའོ། །དངོས་པོའི་རྐྱེན་གྱིས་ནི་དེ་ལ་འབྲེལ་པ་ཡོད་པར་བརྗོད་དོ། །དེ་བས་ན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཁོ་ནའི་སྒྲས་འབྲེལ་པ་བརྗོད་ལ་དེ་ཡང་གཅིག་ཡིན་ནོ། ། དེ་བས་ན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཁོ་ནའི་དོན་གཅིག་རྗོད་པར་བྱེད་པ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཁོ་ན་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་བརྗོད་པའི་ཡུལ་དུ་དོན་མང་པོ་དེ་མི་རིགས་པས་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཁོ་ནར་མི་འདོད་དོ་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བས་ན་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཁོ་ནར་མི་འདོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱོགས སྔ་མའོ།།འདིར་གྲུབ་པའི་མཐའ་སྨྲ་བས་སྒྲ་འདི་ནི་སྨྲ་བར་བྱེད་པའི་སྐྱེས་བུ་ལ་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེས་སྨྲས་ཏེ། སྒྲ་ཐམས་ཅད་སྨྲ་བར་བྱེད་པ་ལ་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་ནམ། སྨྲ་བར་བྱེད་པ་ཡང་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་སྦྱོར་གྱི་དངོས་པོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་སྨྲ་བར་བྱེད་པ་ལ་ བརྟེན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ།སྨྲ་བར་བྱེད་པའི་ཁ་ན་ལས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།
“此有無差別之結合僅是因果耶”即是說,若主張以有無所區分之相關僅是因果而非一切,此為前說。於此,諸論師言:“若有無差別之結合僅是因果,則彼時何故具結合差別之有無本身於此非因果?“即是說,若許以有無二者差別化之結合爲因果,則彼時何故不許彼有無二者本身即是因果?若不許,則”以何故分別非有且無義之相關”即是說,若有無二者即是因果,有何過失?以何故汝等分別非有且無義之相關? “差別”即此二者之分別,謂”若有則有,若無則無”此說諸多所詮,即與因相關之有無二者,及與果相關之二者。表達一義之”唯因果”聲所詮境中彼不應理者,因果即因與果。彼之事,即唯因與果,此為事緣攝。以事緣說彼有相關。是故以唯因果聲說相關,彼亦是一。是故唯因果之一義能詮之”唯因果”聲所詮境中,彼諸多義不應理,故不許有無為唯因果,此為前說。 於此,論師言:“此聲豈不依說者”而說,一切聲豈不依說者?說者亦隨欲而結合,非如事之本然。如是,“以依說者故”即是”以出自說者口故”之義。
།སྒྲ་གང་ཡིན་པ་འདི་ནི་ཇི་ལྟར་སྦྱོར་བ་དེ་བཞིན་དུ་སྨྲ་བ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་ཚེ་སྒྲ་ནི་སྨྲ་བར་བྱེད་པ་ལ་རག་ལས་པ་དེའི་ཚེ་སྒྲ་འདི་ནི་སྨྲ་བར་བྱེད་པ་རྣམ་པ་གང་གིས་ དོན་གང་ལ་སྦྱོར་བའི་སྒྲ་དེ་དོན་དེ་ལ་རྣམ་པ་དེས་བརྗོད་ཀྱི་རང་དགར་མ་ཡིན་པས་ན་དུ་མ་ལ་ཡང་སྒྲ་གཅིག་ཡོད་པས་ལན་དུ་མི་རུང་བ་ཉིད་དེ་དེ་ལྟར་ན་དོན་དུ་མ་ལ་ཡང་སྒྲ་གཅིག་འཇུག་གོ།།དེས་ན་འདི་ལན་དུ་མི་རུང་ངོ་། །དེ་བས་ན་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དེ་ཉིད་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་ རིགས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་ཡིན་པ་དེ་བས་ན་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ཁོ་ན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་ཡིན་པར་རིགས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ཞེས་བྱ་བ་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་འདི་ལྟར་གཅིག་པུ་མཐོང་ན་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་བཤད་པ་ནི་རྒྱུར་མངོན་པར་འདོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་གཅིག་ཅིག་སྣང་བ་གང་ཡིན་པ་འདི་ནི་མངོན་པར་འདོད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །རིག་བྱའི་མཚན་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་འབྲས་བུ་ཞེས་བྱ་བ་མ་མཐོང་བ་མཐོང་བ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུར་མངོན་པར་འདོད་པ་མཐོང་བ་ན་རིག་བྱའི་མཚན་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་སྔོན་མ་མཐོང་བ་འབྲས་བུར་མངོན་པར་འདོད་པ་གང་ཡིན པ་མཐོང་སྟེ།དེ་མཐོང་བ་ནི་གང་མཐོང་ན་མཐོང་བ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུར་མངོན་པར་འདོད་པ་དམིགས་པ་ན་དམིགས་པར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་མ་མཐོང་ན་འབྲས་བུར་མངོན་པར་འདོད་པ་མ་མཐོང་བ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུར་མངོན་པར་འདོད་པ་དེ་མ་མཐོང་བ་ན་གང་གི་ཚེ་འབྲས་བུར་མངོན་པར་ འདོད་པ་མི་མཐོང་བའོ།།དེའི་ཚེ་འབྲས་བུ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ་ཤེས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་བཤད་པ་ནི་འདི་ལས་འདི་འབྱུང་བའོ་ཞེས་རྟོགས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། ས་བོན་ལས་མྱུ་གུ་འདི་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་རྟོགས་པའོ། །སྟོན་པའི་སྐྱེ་བོ་ཡང་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཉིད་ཀྱི་བཤད་པ་ནི་འོག་ ནས་འདི་ལས་འདི་འབྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་འཆད་པ་མེད་པར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ།ས་བོན་འདི་ལས་མྱུ་གུ་འདི་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་དེ་ལྟར་བརྒྱ་ལ་འཆད་པ་འགའ་ཡང་མེད་ན་ཡང་འོན་ཀྱང་ས་བོན་ལས་མྱུ་གུ་ཡོད་པར་འགྱུར་བར་རྟོགས་སོ། །འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། ས་བོན་མཐོང་བ་ན་སྔོན་མ་མཐོང་བའི་མྱུ་ གུ་མཐོང་བ་དང་ས་བོན་མ་མཐོང་བ་ན་མ་མཐོང་ན་ནི།ས་བོན་ལས་བྱུང་བ་ནི་མྱུ་གུ་ཡིན་པར་རྟོགས་སོ། །བརྡ་སྤྲད་ན་ཤེས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་ཚིག་ཙམ་དུ་ཟད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁ་ཅིག་དག་མཐོང་བ་དང་མ་མཐོང་བ་ལས་ས་བོན་ལས་བྱུང་བ་མྱུ་གུ་ཡིན་པར་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི་འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། བརྡ་སྤྲད་པའི་དབང་གིས་སོ་ཞེས་སྨྲ་བ་དེ་ནི་ཚིག་ཙམ་དུ་དགོངས་པའོ།
“此聲如何結合即如是說”,即當聲依賴說者時,此聲即是說者以何種方式將何聲用於何義,即以該方式表達彼義,而非任意為之。故以一聲亦可用於多義,因此”不應作為答覆”,如是一聲亦可用於多義。是故此不應作為答覆。 因此,“彼有無本身應為因果”,即由於如是,唯有無本身應為因果,而非其他所謂相關。何以故?“如是見一時”,此之解釋為”欲顯為因”,即見某一因顯現,此為”欲顯”之義。“未見所知相之果見”即是說,當見欲顯為因時,見未曾見之具所知相、欲顯為果者。彼見即”見何時為見”,意為當觀察欲顯為因時即得觀察。 “彼未見時,未見欲顯為果”即是說,當未見彼欲顯為因時,即不見欲顯為果。“爾時知是果”,此之解釋為”了知此從此生”,即了知從種子生此芽。“亦無教示者”,此即解釋為”下文無此從此生之說明”,即使無人百般解說”從此種子有此芽”,然仍了知從種子生芽。此說明:見種子時見未曾見之芽,未見種子時不見,則了知芽是從種子所生。 “若授予名言則知”亦僅是言說而已,即有人言非由見與未見而了知芽為種子所生,而是由名言授予之力,此僅是言說之意。
།འདི་ལྟར་བརྡ་སྤྲད་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དག་ལས་གཞན་དུ་ནི་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་ཕྱིར་བརྡ་སྤྲད་པའི་དབང་གིས་འདི་རྟོགས་ཀྱང་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ཉིད་རྟོགས་ཀྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གང གི་ཕྱིར་བརྡ་སྤྲད་དུ་ཟིན་ཀྱང་གཞན་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་བས་ན་གང་རྟོགས་ན་གང་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་དེའི་དོན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་ངེས་པར་ཆོད་པ་ན་གང་ངེས་པར་བཅད་པ་ནི་དེའི་ཡུལ་དུ་སྟོན་ཏེ།འདི་ལྟ་སྟེ། སྣམ་བུ་དཀར་པོ་རྟོགས་ན་དཀར་པོ་ཁོང་དུ་ཆུད་པས་དཀར་པོ་ཁོ་ན་རྟོགས་པ་ བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ནི་གང་གི་ཚེ་སྣམ་བུ་དཀར་པོ་རྟོགས་པ་དེའི་ཚེ་དཀར་པོ་ཁོང་དུ་ཆུད་པས་དཀར་པོ་ཉིད་ལ་རྣམ་པར་གཞག་གི་གཞན་དུ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་རྟོགས་པ་ན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་ཁོང་དུ་ཆུད་པས་ན་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ཉིད་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ལས་དོན གཞན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ལྟར་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་རྟོགས་པ་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ།དེ་བས་ན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ལས་དོན་གཞན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ལྟར་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་རྟོགས་པ་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་རྒྱུ་ དང་འབྲས་བུ་རྟོགས་པའི་ཡུལ་ནི་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི་གཞན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་འབྲེལ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།འདི་སྙམ་དུ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་གཞན་ནོ་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བརྒྱལ་ཕ་རོལ་པོ་དག་འདི་སྐད་ དུ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་གཉིས་ཀྱི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དེ།སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་གཞན་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་བའོ། །འདིར་གྲུབ་པའི་མཐའ་སྨྲ་བས་གཞན་ཡིན་ན་ཡང་དེའི་ངོ་བོ་ཅིའི་ཕྱིར་མི་བསྟན་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཅི་སྟེ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ལས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་གཞན་ཡིན་ནའོ་ ན་ངོ་བོ་འདིའོ་ཞེས་ཅིའི་ཕྱིར་མི་བསྟན།འོན་ཏེ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དང་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་ངོ་བོ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕ་རོལ་པོ་དག་དེ་དག་གི་ངོ་བོ་ནི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དང་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་ངོ་བོ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གྲུབ་པའི་མཐའ་སྨྲ་བས་གང་དེ་སྐད་དུ་སྨྲ་བ་དེའི་ མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ཀྱི་སྒོ་ནས་དོན་ཐ་དད་པར་འགྱུར་རམ་ཅི་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ།གང་ཁྱོད་དེ་སྐད་སྨྲ་བ་དེ་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་བསྟན་པ་ཙམ་གྱི་སྒོ་ནས་དོན་ཡང་ཐ་དད་པར་བསྟན་པར་འགྱུར་རམ་ཅི་ཞེས་བྱ་བའོ།
“即便授予名言,也不能了知有無之外的其他”,意即雖然依靠名言授予的力量而有所了知,但僅能了知有無本身,而非其他。由於即便授予名言也不能了知其他,因此”了知何者即通達何者,彼即是其義”,即當確定某物時,所確定者即顯示為其對境。 譬如,了知白毛毯時通達白色,故唯了知白色。即當了知白毛毯時,由通達白色故,唯立於白性,而非其他。如是,當了知有無時,由通達因果性故,有無本身即是通達因果,而非其他義。即是說,了知有無即是了知因果事物,因此除了通達因果外別無他義。即是說,了知有無即是了知因果事物,因此因果了知的對境即是有無本身,而非其他所謂因果性的關係。 若有人作如是想:“有無是能立,因果性是所立,故為他”,即對方論者如是說:以二者之有無證成因果性,能立異於所立。對此,論主說:“若為他者,為何不說其本性”,即若因果異於有無,為何不說其本性為何? 若說:“即是能生所生之本性”,即對方論者說彼等本性唯是能生所生之本性。論主說:“如是說者,豈能僅由異名而成異義耶?“即你如是說者,難道僅僅通過顯示同義異名就能證成義理有別嗎?
།འདི་ལྟར་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དང་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་ངོ་བོ་དང་། སྐྱེ་བ་དང་ བསྐྱེད་པའི་ངོ་བོ་དང་།རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་གྲངས་སུ་གཏོགས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོ་སླའོ། །དེ་བས་ན་མཐོང་བ་དང་མ་མཐོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་བཤད་པ་ནི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཡུལ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་མ་གཏོགས་པར་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། མཐོང་བ་དང་མ་མཐོང་བ་ནི་ཡུལ་ཅན་ནོ། །ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ནི་ཡུལ་ལོ། །དེ་བས་ན་ཡུལ་ཅན་མཐོང་བ་དང་མ་མཐོང་བ་གཉིས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་གཉིས་བསྟན་ཏེ། དེས་བསྟན་པ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་མ་གཏོགས་པར་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །འབྲས་བུའི་བློ་ནི མི་སྲིད་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་མ་གཏོགས་པར་འདི་ལྟར་འབྲས་བུའི་བློ་མི་སྲིད་དོ།།འདི་ལ་འབྲས་བུ་ལ་སོགས་སྒྲའང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་འབྲས་བུ་ཐོག་མར་བྱས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འབྲས་བུ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། འབྲས་བུ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཡིན་ལ་དེའི་སྒྲ་ ཡང་ཡིན་པས་ན་འབྲས་བུ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་སྟེ།རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་སྒྲ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། །འདི་ལ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་འཆད་པ་ནི་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་གཉིས་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། ཡོད་པ་དང་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་ལ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་སྒྲ་འདི་ཡོད་དོ། །དེ་ནི་ཚིག་སོ་སོའི་ཕྲེང་བ་འདི་ སྙེད་ཅིག་འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་མ་བརྗོད་ཀྱང་རུང་སྙམ་ནས་ཐ་སྙད་སླ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་བཀོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུ་ཡོད་ན་འབྲས་བུ་ཡོད་ལ་རྒྱུ་མེད་ན་འབྲས་བུ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ཚིག་གི་ཕྲེང་བ་ཤིན་ཏུ་མང་བ་ཡིན་ཏེ།ཚིག་གི་ཕྲེང་བ་ཤིན་ཏུ་མང་པོ་ནི་ཚིག་དུ་མ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་པ་ རྣམས་མ་བརྗོད་ཀྱང་རུང་ཞེས་ཐ་སྙད་སླ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་སྒྲ་གཅིག་པུ་བཀོད་དོ།།འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། མང་པོ་དེ་དག་གི་དོན་ཇི་ལྟར་ན་ཚིག་གཅིག་གིས་བསྟན་པར་འགྱུར་སྙམ་ནས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་སྒྲ་གཅིག་པུ་འདིར་གཞག་གོ། །ཕ་རོལ་པོ་དག་ཀྱང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ ལྡོག་པ་ལས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་གཞན་མ་ཡིན་ན་ཡང་ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་གཉིས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ།ཇི་སྟེ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་ནི་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ལས་ལོགས་ཤིག་ན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་དེ་གཉིས་ཀྱིས་དེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ཐ་དད་པ་མེད་པ་ལ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ དང་།སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་གང་ཡང་མ་མཐོང་ངོ་ཞེས་བསམས་པའོ། །གྲུབ་པའི་མཐའ་སྨྲ་བས་དེ་ཡོད་ན་ཡོད་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། དེ་ཡོད་པ་ནི་དེ་ཡོད་ན་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་ཡོད་ན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ཡོད་ན་ཡོད་པ་ནི་དེ་ཡོད་པའོ།
這樣的能生和所生的本質、生起和產生的本質、因和果的本質等這些同類的術語是容易理解的。因此,關於”所見和未見”這個解釋,是爲了顯示認識主體的對象而說”除了有和無之外”。“所見和未見”是認識主體,“有和無”是對象。因此,顯示作為認識主體的所見和未見二者的對象即有和無二者,這就是所說的”除了有和無之外”的含義。 “因為果的認識不可能”這句話的意思是:除了有和無之外,果的認識是不可能的。關於”此處果等言詞”,以果為首的表述,即是”果等”,既是果等又是其言詞,所以稱為果等言詞,直至”因果言詞”為止。解釋”此處”一詞就是指”有和無二者”,即在有和無中存在因果言詞。 “雖然世人不說如此多的詞句串,爲了使術語簡單而安立”這句話的意思是:說”有因則有果,無因則無果”這樣的表述需要很多詞句。很多詞句即是多種表述,雖然世人不必說出這麼多,爲了使術語簡單,隻立一個”因果”之詞。這樣表示:考慮到”如何用一個詞來表達這麼多的含義”,所以在此隻立”因果”一詞。 對方說:“如果因果不異於隨行和返,又怎麼能用有無二者來證成呢?“意思是:如果因果本身不離於有無,那麼怎麼能用這二者來證成它?因為在無差別中未見到所證和能證的事物。論師回答說:“因為有彼則有的理由”,其中”有彼”即是”若有彼”的意思,也就是”若有因”的意思。“有彼則有”就是”彼有”。
།དེ་བས་ན་དེ་ ཡོད་ན་ཡོད་པའི་རྟགས་ལས་དེ་འབྲས་རྟོགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་དེའི་འབྲས་བུ་ནི་དེ་འབྲས་སོ།།དེའི་འབྲས་བུ་རྟོགས་པ་ནི་དེ་འབྲས་རྟོགས་པའོ། །དེ་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གང་ཡོད་ན་ཡོད་པ་དེ་ནི་འབྲས་བུར་རྟོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། གང་ཡོད་ན་དངོས་པོ་གང་ཡོད་པའི་དངོས་པོ་དེ་ནི་འབྲས་བུ་ ཞེས་བྱའོ།།གང་ཡང་རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཉིད་ནི་འོག་ནས་རྒྱུ་འདིའི་འབྲས་བུ་འདིའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གིས་སྟོན་ཏེ། རྒྱུ་འདིའི་འབྲས་བུ་འདིའོ་ཞེས་གང་ངེས་ཤིང་དེ་སྨྲ་བར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པའོ། །བརྡའི་ཡུལ་དུ་དེ་བརྗོད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་བཤད་པ་ནི་དེ་ཡོད་ན་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ གང་ཡང་དེ་སྐད་དུ་སྨྲ་བའི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་དུ་དེ་བསྟན་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ།རྒྱུ་ཡོད་ན་འབྲས་བུ་ཡོད་པར་འགྱུར་བ་ནི་དེ་ཡོད་ན་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ལྟར་གང་ཡོད་ན་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་འབྲས་བུ་ཡིན་པར་བརྗོད་པ་དེ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་གཉིས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་དུ་བསྟན་ཏོ། ། དོན་ཐ་དད་པ་ནི་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདིར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཡང་གཞན་ལ། དེ་ཡོད་ན་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱང་གཞན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་འདྲ་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཔེ་འདྲི་བའོ། །ལྐོག་ཤལ་སོགས་ལས་གླང་རྟོགས་བཞིན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་ལྐོག་ཤལ་ལ་སོགས་པ་གླང་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་བཞིན་ནོ། ། དེ་ཉིད་སྟོན་པ་ནི་འདི་ནི་བ་ལང་ཡིན་ཏེ། ལྐོག་ཤལ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་བ་ལང་གི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་དུ་སྟོན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་ཕྱིར་ལྐོག་ཤལ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ་དེ་བ་ལང་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེས་ཇི་ལྟར་ལྐོག་ཤལ་ལ་སོགས་པ་དང ལྡན་པ་ཉིད་བ་ལང་གི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་དུ་བསྟན་པ་དེ་བཞིན་དུ་དེ་ཡོད་ན་ཡོད་པའི་དོན་གང་ཡིན་པ་དེ་འབྲས་བུའི་ཞེས་འབྲས་བུའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་དུ་བསྟན་ཏོ།།གཞན་ཡང་ཕ་རོལ་པོ་དག་སྨྲ་བ་ཇི་སྟེ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་གཉིས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་ཡིན་ན་རྒྱུ་ཉིད་འབའ་ཞིག་གམ་འབྲས་བུ་ འབའ་ཞིག་ཀྱང་གཉི་གར་གཏོགས་ཏེ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ལ་ལྟོས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་སྟེ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་ན་དེའི་ཚེ་རྒྱུ་ཉིད་འབའ་ཞིག་ཀྱང་གཉིས་ཀར་གཏོགས་ཤིང་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ལྟོས་ལ་དེ་བཞིན་དུ་འབྲས་བུ་ཉིད་འབའ་ཞིག་ཀྱང་གཉི་གར གཏོགས་ཤིང་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ལ་ལྟོས་པར་འགྱུར་རོ།།གཞན་དུ་ན་ཡོད་པ་ཙམ་རྒྱུའམ་འབྲས་བུ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་སྟེ་ཡང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་གཉིས་སོ་སོར་གཉི་གར་གཏོགས་ཤིང་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ལ་ལྟོས་པར་ཁས་མི་ལེན་ན་དེའི་ཚེ་ཡོད་པ་ཙམ་འབྲས་བུ་ཡིན་པ་དང་ཡོད་པ་ ཙམ་རྒྱུ་ཡིན་པར་ཁས་བླང་བར་འགྱུར་རོ།
因此,從”有彼則有”的標誌而了知彼果,其中”彼果”是指”彼之果”,了知彼之果即是了知彼果。爲了說明這一點而說”若有何物則有,彼即了知為果”,即任何若有某物存在的事物,那個事物即稱為果。關於”凡是隨後所說”,下文以”此因之果是此”的語句來說明,即確定並說”此因之果是此”的內容。 “于名言境中說彼”這句話的解釋是:以”有彼則有”本身,凡是如此說的因果名言之境中顯示彼,即有因則有果是”有彼則有”本身。如此,以若有則有而說明是果,這在因果二者名言之境中顯示。 “無異義”是指此處因果與”有彼則有”並非相異。“如何?“是詢問譬喻。“如從垂胡等了知牛”,即如何從垂胡等理解牛一樣。對此的說明是:“此是牛,因為具有垂胡等”,以此顯示于牛的名言境界,即因為具有垂胡等故是牛,如此以具有垂胡等顯示于牛的名言境界,同樣地,凡是”有彼則有”的義即顯示為果的名言境界。 又有對方說:“如果有無二者即是因果,則單獨的因或單獨的果也應屬於二者且依賴有無”,意思是:如果承許有無即是因果,那麼單獨的因也應屬於二者且依賴有無,同樣地,單獨的果也應屬於二者且依賴有無。“否則,僅有怎能是因或果”意思是:如果不承認因果二者各自屬於二者且依賴有無,那麼就應承許僅僅存在即是果,僅僅存在即是因。
།དེ་ལྟ་ཡིན་དུ་ཟད་མོད་ཉེས་བ་ཅི་ཡོད་ན་དེའི་ཕྱིར་སྨྲས་པ། ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ཡིན་པ་ཡང་རྒྱུའམ་འབྲས་བུ་ནི་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་གཉིས་ཀར་ཡང་གཏོགས་པ་མ་ཡིན་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་གཏོགས་པའི་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ནི་རྒྱུ་ ཉིད་འབའ་ཞིག་ཀྱང་མ་ཡིན་ལ་འབྲས་བུ་ཉིད་འབའ་ཞིག་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ།།རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཁོ་ན་ཡིན་ན་ནི་རུང་ངོ་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཁོ་ན་ཡིན་ན་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་གཉི་གར་གཏོགས་པར་རུང་ངོ་། །འདིར་གྲུབ་པའི་མཐའ་སྨྲ་བ་དག་གིས་དེ་མི་རུང་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ ནི་འགོག་པའི་ཚིག་གོ།།གཉི་གར་གཏོགས་སུ་ཟིན་ཀྱང་ཕྱི་མ་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་རྒྱུ་སྔ་མ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ཡིན་ལ། སྔ་མ་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་འབྲས་བུ་ཕྱི་མ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་གཉིས་ཀར་གཏོགས་མོད་ཀྱི་འོན་ ཀྱང་མྱུ་གུ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་གཉིས་དམིགས་ཀྱིས་ཕྱེ་བ་ནི་ས་བོན་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ཡིན་ཏེ།རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ས་བོན་ཡོད་པ་དང་མེད་པས་དམིགས་ཀྱིས་ཕྱེ་བ་ནི་མྱུ་གུ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ། །འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། ཕྱི་མ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ལ་ལྟོས་ ནས་སྔ་མ་ཡོད་པ་དང་མེད་པར་གྱུར་པ་ནི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་ནོ།།སྔ་མ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ལ་ལྟོས་པ་ནི་ཕྱི་མ་འབྲས་བུ་ཉིད་ཡིན་གྱི་རྒྱུ་འབའ་ཞིག་གམ་འབྲས་བུ་འབའ་ཞིག་ནི་གཉིས་ཀར་གཏོགས་པའི་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ཡོད་འགྱུར་ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་འདིའི་བཤད་པ་ནི་ ཡོད་པར་འགྱུར་བའི་ཆོས་ཅན་ཡོད་ན་དེ་ཡོད་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ།དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཡོད་པར་འགྱུར་བ་ནི་འབྲས་བུའོ། །དེ་ཡོད་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་བཤད་པ་ནི་རྒྱུར་མངོན་པར་འདོད་པ་ཡོད་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་འདིར་ཡང་ངེས་པར་གཟུང་བར་བྱའོ་ཞེས་ཕྱིས་བཤད་པ་ ཉི་ཚེ་ངེས་པར་གཟུང་བར་བྱ་བ་ལ་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་གྱི་འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན།རྒྱུར་མངོན་པར་འདོད་པ་འདིར་ཡོད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་ངེས་པར་གཟུང་བར་བལྟའོ། །དེ་བས་ན་ཚིག་གི་དོན་འདིར་འགྱུར་ཏེ། དེ་མ་ཐག་ཏུ་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཅན་གྱི་འབྲས་བུ་ལ་གདོན་མི་ཟ་བར་རྒྱུ་ཡོད་དེ། འདི་ལྟར་རྒྱུའི་རྒྱུ་ཉིད་ནི་འབྲས་བུ་དེ་ མ་ཐག་ཏུ་འབྱུང་བ་ལ་གདོན་མི་ཟ་བར་ཉེ་བ་ཡིན་ནོ།།འདིས་ནི་བཟློག་པ་ཡང་དོན་གྱིས་འདྲེན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངེས་པར་གཟུང་བས་བཟློག་པ་དོན་གྱིས་འདྲེན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་འདིར་འགྱུར་ཏེ། ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ་རྒྱུར་མངོན་ པར་འདོད་པ་གདོན་མི་ཟ་བར་ཉེ་བ་ཡིན་གྱི་མི་ཉེ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།
雖然如此,有何過失呢?為此說道:有和無的因或果並不同時屬於二者,即屬於因果的有和無既不單獨是因,也不單獨是果。若問”如果僅是因果則可以嗎?“意思是:如果僅僅是因果,則可以屬於有無二者。這裡宗派論師們說”這是不可以的”,這是否定的話語。 即使屬於二者,後者的有無差別決定前因的有無,前者的有無差別決定後果的有無。也就是說,雖然屬於有無二者,但通過芽的有無來區分種子的有無,這是因;通過種子的有無來區分芽的有無,這是果。這樣表明:依據後者的有無而成為前者的有無即是因性;依據前者的有無即是後者的果性,而非單獨的因或單獨的果屬於二者的有無。 如此,對於”將有即有”的解釋是:若有將成為有的法,即是說,即將存在的是果。“彼有”的解釋是:被認為是因的存在。這裡也應當確定”彼即是有”,不僅依據後來所說的部分確定,那麼是什麼呢?應當確定此處認為是因的即是有。 因此,詞義如下:對於即將生起的法之果必定有因,即因的因性必定接近於果的即刻生起。“由此也間接引出相反”意思是:應知通過確定而間接引出相反義。因此義理如下:是有而非無。由此表明:必定接近於被認為是因者,而非不接近者。
།རྒྱུར་མངོན་པར་འདོད་པ་ཡོད་པ་ཉིད་ན་ཡོད་པར་འགྱུར་བ་ནི་འབྲས་བུར་མངོན་པར་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྲས་བུར་མངོན་པར་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་དེ་ཉིད་འདི་ལྟར་རྒྱུ་གང་ཡིན་པ་ཉེ་བ་ཉིད་ཡོད་ན་ཡོད་ པའོ།།རབ་ཏུ་གྲུབ་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གྲགས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གང་གིས་གྲུབ་ཅེ་ན། མངོན་སུམ་མི་དམིགས་པ་དག་ལས་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། མངོན་སུམ་གྱིས་དང་མི་དམིགས་པས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གང་གྲུབ་ཅེ་ན། རྒྱུ་འབྲས་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ནི་ རྒྱུ་འབྲས་ཏེ།རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་གཉིས་ཀྱི་དངོས་པོ་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཁོ་ནའོ། །དེ་ལ་རྒྱུ་ཡོད་ན་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་ཤེས་སོ། །རྒྱུ་མེད་ན་འབྲས་བུ་མེད་པ་ནི་མི་དམིགས་པས་ཤེས་སོ། །གང་གི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་དང་ མི་དམིགས་པ་གཉིས་ཀྱི་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་རྟོགས་པ་དེ་ལ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ཐ་སྙད་འཇུག་པར་བྱེད་པ་དེ་བས་ན་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཡིན་པ་ཁོ་ནར་གནས་ཏེ།དེ་ལྟར་ན་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ཉིད་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཡིན་གྱི་གཞན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་རྟོགས་པར་ཟད་དོ། ། དེ་བས་ན་རེ་ཞིག་དེ་ཙམ་ཡང་དག་དོན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་དེ་བས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་སོ། །ལྷག་མ་ནི་རང་ཉིད་སྟོན་ཏེ། རེ་ཞིག་དེ་ཙམ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་དེའི་བཤད་པ་ནི་ཡོད་པ་དང་མེད་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ཉིད་ཡང་དག་པ་བདེན་པ་སྟེ། འདི་གང་གི་དོན་ཡིན་པ་དེ དག་ཉིད་ཡང་དག་པའོ།།དོན་དེ་ནི་གང་དག་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ཀྱི་སྟེ། རེ་ཞིག་དེ་ཙམ་ཡང་དག་དོན། །ཞེས་བྱ་བ་ཡན་ལག་གི་དོན་རྣམས་ནི་གོ་སླའོ། །སྤྱི་དོན་བཤད་པ་ནི། རེ་ཞིག་དེ་ཙམ་ས་བོན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། རེ་ཞིག་དེ་ཙམ་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ནོ། །འདི་སྐད་ བསྟན་ཏེ།རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ཙམ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་སྤྱོད་ཡུལ་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་དག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་དང་འབྲས་བུ་ཞེས་བྱ་བར་བཟུང་སྟེ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཡུལ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །སྟོན་པ་དེ་ཡང་ འབྲེལ་པའི་དོན་བཞིན་སྟོན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་བཤད་པ་ནི་འབྲེལ་པ་ཡོད་པ་བཞིན་དུའོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ་རྟོགས་པར་སླའོ།།མ་འབྲེལ་བའི་དོན་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་དམ་པར་འབྲེལ་པ་མེད་ཀྱང་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ནི་འབྲེལ་པ་ཡོད་པ་འདྲ་བར་སྟོན་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་བྱེད་པས་ ན་ལོག་པའི་དོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་དངོས་པོ་རྣམས་འབྲེལ་པ་མེད་ཀྱང་འབྲེལ་པ་ཡོད་པ་འདྲ་བར་སྟོན་པར་བྱེད་དེ།དེ་བས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེའི་དོན་ལོག་པ་ཡིན་ནོ།
當認為是因的確實存在時,將要存在的是被認為是果的果性。這意味著,被認為是果的那個果,是在其因接近存在時才存在的。 “完全成立”的意思是”衆所周知”。若問”由何成立”,則說”由現量和不可得”,意思是通過現量和不可得。若問”何者成立”,則說”因果”,因果即是因與果的意思。這二者的事物僅僅是因和果。其中,有因則有果是由現量可知;無因則無果是由不可得可知。由於通過現量和不可得這兩者了知有無,而施設因果的名言,因此有無確實就是因果,如此則可知有無即是因果,而非其他。 因此,關於”暫且唯此真實義”中,“因此”表示理由。其餘自明:對”暫且唯此”的解釋是”有和無”。這些即是真實、真諦,即是這些的含義就是真實。這些義理是分別唸的對象。“暫且唯此真實義”等支分義容易理解。 總義解釋為:“暫且唯此是種子”,即暫且唯此是因由。這樣表明:因果分別唸的因由,勝義中僅僅是有和無。“因果的行境”意思是:被執為某些的行境和果,即因果境界的同義詞。 “此說也如關聯義”的解釋是”如有關聯”,容易理解。“于無關聯義亦”意思是:雖然勝義中無關聯,但分別念卻顯現為似有關聯。由於如此作為,所以是顛倒義,因為如此雖然諸事物無關聯,卻顯現為似有關聯,因此該分別唸的對象是顛倒的。
།འབྲེལ་པ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་དོན་གཅིག་དེ་དག་གིས་བསྟན་ཏམ་ཅི་གང་གིས་ལོག་པའི་ དོན་ཡིན་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ཀྱིས་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་དོན་ཁོ་ན་ཞིག་བསྟན་ཏམ་ཅེ་ན།གང་གིས་ན་དེ་དག་མི་བདེན་པའི་དོན་དུ་འདོད། དེ་དེ་བཞིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་འབྲེལ་པ་རྟོག་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་བདེན་ནོ། །ཅིས་ མངོན་ཞེ་ན།དེའི་ཕྱིར་འདི་ལྟར་འདིར་བརྟག་པར་བྱ་བ་གཉིས་ཏེ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཡང་དག་པར་དོན་ཐ་དད་པའམ། ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པ་ཞིག་འབྲེལ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། གང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དོན་ཡང་དག་པར་འབྲེལ་པ་འདི་ཁས་ལེན་ན་དེ་ཅི་དངོས་སུ་ཐ་དད་དམ། འོན་ཏེ་ཐ་ དད་པ་མ་ཡིན་ཞེས་རྟོག་པ་གཉིས་སུ་སྟོན་ཏོ།།ཅི་སྟེ་ཐ་དད་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་སྟེ་རེ་ཞིག་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་གཉིས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ན་ཅི་ཞིག་འབྲེལ་ཏེ། ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་དེ་ལ་འབྲེལ་པ་གང་ཞིག་ཡིན། མ་ཡིན་པ་ཉིད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །ཅིའི་ ཕྱིར་མ་ཡིན་ཞེ་ན།དེའི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། བདག་བདག་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འོན་ཏེ་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ན་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འོན་ཏེ་ཡང་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པར་འདོད་ན་དེའི་ཚེ། ཐ་དད་མིན་ན་རྒྱུ་འབྲས་གང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པ་ཡང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཉིད་དུ་མི་སྲིད་དོ། །མ་ཡིན་པ་ཉིད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་མི་སྲིད་ཅེ་ན། དེའི་ཕྱིར་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་མ་སྐྱེས་པ་ལ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ལ་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། འདི་ལྟར་ཐ་དད་པ་མེད པའི་ཕྱོགས་ལ་གང་བསྐྱེད་ནས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་འགྱུར་བའི་མ་སྐྱེས་པའི་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་མེད་དོ།།གཉིས་འབྲེལ་པ་ག་ལ་ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གཉིས་འབྲེལ་པའི་གོ་སྐབས་ཐག་བསྲིངས་སོ། །བརྒྱ་ལ་ཕ་རོལ་པོ་དག་ཅི་སྟེ་དེ་ཉི་ཚེ་ཐ་དད་པའམ་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པ་འབྲེལ་པ་ མ་ཡིན་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གིས་ན་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་པའི་སྐྱོན་དུ་གྱུར་པ་འབྲེལ་པ་ཅན་ཉི་ཚེ་འབྲེལ་པའི་སྒྲར་བརྗོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། འབྲེལ་པ་ཞེས་བྱ་བ་གཅིག་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འོན་ཀྱང་གང་གི་ཚེ་འབྲེལ་ པ་ཞེས་བྱ་བ་གཅིག་དང་།རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་གཉིས་སུ་སྦྱོར་བ་དེའི་ཚེ་དེ་གཉིས་འབྲེལ་པར་འདོད་པའོ། །འདིར་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལྟར་རྟོག་པ་ལའོ། །ཡོད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་བཤད་པ་ནི་ཡོད་པ་ཡིན་ན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། བདོག་ན་ཞེས་བྱ་བའི་བར་ དུའོ།
若問”是否僅由那些顯示非真實關聯的一義,因何是顛倒義”,即是問:諸分別念是否僅僅顯示無關聯的義,為何認為它們是不真實的義?“如是”意味著:那執著非真實關聯的確實如此。若問”由何顯現”,則說”因此,此處應當觀察二者:因果是真實異體,還是非異體而關聯”。這表明,若承許此因果義真實關聯,是直接異體還是非異體,顯示兩種觀察。 “若是異體”意味著:如果首先因果二者是異體性的話,那麼異體時如何關聯?在那異體性中有何關聯?“非也”如前。若問”為何非也”,則說”因為安住于自體故”,意思是因為各自安住于自體故。 “若是非異體”意味著:若又承許非異體時,“非異時何因果”意味著非異體也不可能成為因果事物。“非也”如前。若問”為何不可能”,則說”因為所生未生時而作,且無異體故”。這是說,在非異體一方,無有生已成為因果的未生所生。“二者豈有關聯”即是遠離二者關聯的機會。 然而對方說:“何故唯異體或非異體非關聯”,意思是:為何僅僅說具有異體和非異體過失的關聯者為關聯詞。若問”那又如何”,則說”因為關聯是與一者關聯”,意思是:當關聯這一詞與因果二者結合時,承許彼二者關聯。“此中亦”意味著:如是觀察中。“有”的解釋是”若有”,乃至”具有”。
།གཞན་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་འདིའི་བཤད་པ་ནི་འབྲེལ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། འབྲེལ་པའི་མིང་ཅན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །མ་འབྲེལ་པ་གཉིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སོ་སོ་ན་འདུག་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། མ་འབྲེལ་པ་གང་ཞེ་ན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་མངོན་པར་འདོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། དེ་ནི་གོ་སླའོ། །དེ་གཉིས་འབྲེལ་པར་ཇི་ལྟར་བྱེད། །ཅེས་བྱ་བ་ནི་དེ་གཉིས་འབྲེལ་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འདི་བསྟན་ཏེ། དངོས་པོ་དོན་གཞན་ཞིག་ཉེ་བ་ན་དངོས་པོའི་དོན་མ་འབྲེལ་པ་རྣམས་འབྲེལ་པའི་རང་གི་ངོ་བོར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའོ། །འབྲེལ པ་ཞེས་བྱ་བའི་ངོ་བོ་དེ་ཉིད་གཞན་ཞིག་ཡོད་པར་ཟད་པའི་ཕྱིར་གཞན་དེ་ཡོད་པས་དངོས་པོ་གང་ཡང་འདྲེས་པར་གྱུར་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པར་ཇི་ལྟར་འབྲེལ་པ་ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གང་ན་གཉིས་འདུག་པ་དེའི་ནང་དུ་གསུམ་པ་འོངས་ན་དེ་དེར་ལྷག་པ་ཡིན་གྱི་དེ་ཉེ་བས་གཉིས་ཀྱི་ངོ་བོ འདྲེས་པར་འགྱུར་བ་ནི་མེད་དོ།།གང་གི་ཚེ་དེ་ལྟར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་དོན་དམ་པར་དངོས་པོ་རྣམས་འབྲེལ་པ་ལྟ་ག་ལ་ཡོད། དེ་ལྟར་རེ་ཞིག་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོའི་མཚན་ཉིད་རྣམས་འབྲེལ་པ་མེད་དོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །སྦྱོར་བ་དང་འདུ་བ་ལ་སོགས་པ་སེལ་བར་བྱེད་པར་འདོད་ ནས།སྦྱོར་བ་ཅན་དང་འདུ་ཅན་སོགས། །ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། སྦྱོར་བ་ཅན་དང་འདུ་བ་ཅན་ནམ་སྦྱོར་བ་ཅན་དང་འདུ་བ་ཅན་ནོ། །དེ་ཐོག་མར་བྱས་པ་གང་ཡིན་པ་ནི་སྦྱོར་བ་ཅན་དང་འདུ་བ་ཅན་ལ་སོགས་པའོ། །སོགས་པ་སྨོས་པས་རྗེ་ཁོལ་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་སུ་བཟུང་ཞེས་ བྱ་བའི་ཚིག་གི་ལྷག་མའོ།།ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མ་ལུས་པའོ། །དེས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་བཤད་པ་ནི་བཤད་མ་ཐག་པའི་ཕྱིར་འབྲེལ་པ་འགོག་པའི་གཞུང་གིས་དཔྱད་པ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་ཡང་སྤྱིར་འབྲེལ་པ་སེལ་བ། གཞན་ཞིག་ཡོད་ན་མ་འདྲེས་གཉིས། །དེ་གཉིས་ འདྲེས་པར་ཇི་ལྟར་བྱེད།།ཅེས་བྱ་བའི་ངོ་བོ་དེས་སྦྱོར་བ་དང་རྗེ་ཁོལ་ལ་སོགས་པའི་འབྲེལ་བ་ཐམས་ཅད་བསལ་བར་རིག་པར་བྱའོ། །སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པའི་མཆན་ཉིད་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ནི་དངོས་སུ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་གྱི་དབང་ཅན་ལ་སོགས་པའི་འབྲེལ་པ་དོན་དམ་པར་མི་འཐད་ པར་མ་ཟད་ཀྱི་འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན།སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དོན་དམ་པར་མི་འཐད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །རེ་ཞིག་འདུ་བ་ཅན་ཡང་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རེ་ཞིག་འདུ་བ་ཞེས་བྱ་བ་སེལ་བར་བྱེད་དོ། །ཇི་ལྟར་ཡོན་ཏན་དཀར་པོ་སྣམ་བུ་ལ་འདུ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀར་པོ་ཉིད་ནི་སྣམ་བུ་ལ་ འདུ་ཞེས་གྲག་གོ།།དེ་གཉིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀར་པོ་ཉིད་དང་སྣམ་བུ་ཉིད་དོ། །ཕན་ཚུན་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་བཤད་པ་ནི་གཅིག་ལ་གཅིག་ཅེས་བྱ་བ་དེ་ཡིན་ནོ།
“其他”一詞的解釋是”關聯”,意即”具有關聯之名”。“二無關聯”意味著”各自獨立存在”。若問”何為無關聯”,則說”顯現欲求為因果”,這是容易理解的。“此二如何成關聯”意味著”此二如何能成為關聯”。 這表明:當一事物之他義接近時,諸無關聯事物之義如何能成為關聯自性?因為關聯之自性僅是另一存在而已,由於彼他存在,任何事物都不會混合,故問如何能有真實關聯。即是說,若在二者所住處來了第三者,它在那裡是多餘的,它的接近並不會使二者的自性混合。 當如是時,諸事物究竟怎麼可能有關聯?如是,首先已經顯示因果事物之相無有關聯。 爲了遣除結合、和合等,說”具結合及具和合等”,即是具結合和具和合,或說結合者和和合者。首先所作即是具結合和具和合等。“等”字包含主僕等余詞。“一切”即是無餘。 “彼亦”的解釋是:由於剛說過,是以遮遣關聯的論典觀察。即應知以”若有他者則無混合,二者如何能混合”之自性,遣除一切結合、主僕等關聯。“結合等相之關聯實無”意味著:不僅依他起等關聯勝義不成立,而且結合等在勝義中也確實不成立。 “首先具和合亦非關聯”是首先遣除所謂和合。如”白色功德和合于毛布”,即謂白性和合于毛布。“此二”即是白性和毛布性。“互”的解釋即是”彼此”。
།ཕན་པ་མི་བྱེད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་བཤད་པ་ནི་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་དང་། སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་མེད་པའི་གཏན་ ཚིགས་ཀྱི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ།གང་གི་ཕྱིར་དཀར་པོ་ཉིད་དང་སྣམ་བུ་གཉིས་གཅིག་ལ་གཅིག་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་དང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་མེད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འདུ་བ་ཅན་གྱི་མཚན་ཉིད་དེ་དང་འདྲ་བ་ལ་འབྲེལ་བ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་བཤད་པ་ནི་ཕན་པར་བྱ་བ་དང་ཕན་ པར་བྱེད་པར་གྱུར་པ་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ།དེ་ནི་རྟོགས་པར་སླའོ། །འདི་ལྟར་གང་ཞིག་གང་གིས་ཕན་གདགས་པར་བྱ་བ་དེ་ནི་དེ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ལྟར་ཕན་པ་ལ་ལྟོས་པ་ནི་རིགས་ཀྱི་གཞན་ལ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ལྟོས་པ་དེ་ནི་དེ་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྟོས་ པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་ལྷན་ཅིག་འབྲེལ་པར་རིགས་ཀྱི་གཞན་དུ་མ་ཡིན་ནོ།།དཀར་པོ་དང་སྣམ་བུ་གཉིས་ནི་དེ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀར་པོ་ཉིད་དང་སྣམ་བུ་གཉིས་ལ་ནི་ཕན་ཚུན་ཕན་པར་བྱ་བ་དང་། ཕན་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་མེད་དོ། །དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཕན་ཚུན་ལྟོས་པ་མེད་དོ། ། ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཕན་ཚུན་འབྲེལ་པ་ལྟ་ག་ལ་ཅི་ཞིག་ཡིན། ཅིའི་ཕྱིར་ཕན་པར་བྱ་བ་དང་ཕན་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་མེད་ཅེས། རང་གི་ངོ་བོ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། འདི་གཉིས་ཀ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་ཕན་ཚུན་ཕན་པ་བྱེད་པ་ན་ཡང་ཅི་ཞིག་ཕན པར་བྱར་ཡོད།འོན་ཏེ་ཕ་རོལ་པོ་དག་འོན་ཀྱང་གཞི་དང་གནས་པའི་དངོས་པོར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྨྲ་ན། དེའི་ཕྱིར་གཞི་དང་གནས་པའི་དངོས་པོ་ཡང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་མ་གྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་གྱུར་པ་ཉིད་གཞི་དང་གནས་པའི་དངོས་པོར་ འཐད་ཀྱི་གཞན་དུ་མ་ཡིན་ནོ།།འདི་ལྟར་གཞོང་པ་ལ་སོགས་པ་རང་གི་སྟེང་ན་འབྲ་གོ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུན་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ན་གཞི་ཡིན་པར་སྟོན་ཏོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་གཞོང་པ་ལ་སོགས་པ་ཅི་ཡང་བྱེད་པ་མེད་ན་ཅིའི་ཕྱིར་གཞི་ཞེས་བརྗོད། གལ་ཏེ་ཕ་རོལ་པོ་དག་ཅི་སྟེ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ དངོས་པོ་མེད་པ་དཀར་པོ་ཉིད་དང་།སྣམ་བུ་གཉིས་འདུ་བ་ཅན་ཁོ་ན་ཡིན་པར་འཐད་པ་མེད་ན། ཀྱེ་འོ་ན་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཡིན་ན་ནི་དེ་ལ་ཡོད་པའི་ཉེས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཅི་སྟེ་འདི་གཉིས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་ ཁས་ལེན་ན་དེའི་ཚེ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ཕྱོགས་ལ་ཉེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་འདིར་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ།དཀར་པོ་དང་སྣམ་བུ་གཉིས་རང་གི་ངོ་བོར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་ནོ།
“不作利益”這一說法的解釋是:由於無有所生和能生的事物之因相,即因為白性與毛布二者彼此間無有所生和能生的事物之義。 “具和合之相類似者無關聯”這一說法的解釋是:無有所利益和能利益,這是容易理解的。如是,凡是某者對某者應作利益,則彼依賴於彼,即是說依賴於利益是合理的,而非依賴他者。若有依賴則與彼關聯,即是說正因為依賴,故合理地共同關聯,而非其他方式。 白色與毛布二者並非如是,即白性與毛布二者之間無有互為所利益和能利益的事物。由於無有彼故,無有互相依賴。由於無有依賴,故何來互相關聯? 為何無有所利益和能利益的事物?說”因為自性已成”,即此二者皆已成就自性。因此,互相作利益時還有什麼可利益? 若對方說:“然而將成為基與住的事物”,為此說”基與住的事物亦非不成為因果事物”,即成為因果者方能成立為基與住的事物,而非其他。如是,盆等在自上生起稻等相續時顯示為基。若非如是,盆等若無所作,為何稱為基? 若對方說:“既然白性與毛布二者無有因果事物性而不應理唯是具和合,那麼豈不是有因果事物性?“為此說”若是因果則成彼處之過”,即若承許此二者為因果事物性,則因果一方的過失於此亦將隨之,因為白色與毛布二者已成就自性,故非因果事物。
།ཡང་ན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་མཚན་ཉིད་འབྲེལ་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཉེས་པ་ཡོད་པ་གང་ཡིན་ པ་དེ་འདིར་བལྟ་བར་བྱའོ།།དཀར་པོ་དང་སྣམ་བུ་གཉིས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཡིན་ཏེ། གཞི་དང་གནས་པར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་འབྲེལ་བར་རྟོགས་པ་ཡང་ལེགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཅི་སྟེ་ཡང་དཀར་པོ་ཉིད་དང་སྣམ་བུ་གཉིས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་ཁས་བླངས་ནས་གཞི་དང་གནས་པའི་ ཚུལ་གྱིས་འབྲེལ་པར་རྟོགས་པ་དེའི་ཚེ་རྟོགས་པ་དེ་ཡང་རུང་བའི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་ཏེ།འདི་ལྟར་དེ་གཉིས་ལ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་གཞི་དང་གནས་པའི་དངོས་པོ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་ཡང་གཞོང་བུ་དང་འབྲ་གོ་ལ་སོགས་པ་ལུས་ཅན་རྣམས་གཞི་དང་གནས་པའི་དངོས་པོ་ ཡིན་ན་ཁྱེད་ཀྱི་ཕྱོགས་ལ་དཀར་པོའི་ཡོན་ཏན་ལུས་ཅན་མ་ཡིན་ན་དེ་ཇི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་པའི་གཞི་དང་གནས་པའི་དངོས་པོ་ཡིན།བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་དང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོའི་མཚན་ཉིད་གཞི་དང་གནས་པའི་དངོས་པོ་ཡང་སྤྱི་དང་དེ་དང་ལྡན་པ་ཕན་ཚུན་ཕན་པ་མི་བྱེད་པ་གཉིས་ འདུ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་འབྲེལ་པར་མི་རུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འོན་ཏེ་ཡང་བསྟན་བཅོས་པ་རྣམས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་དང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་དཀར་པོ་དང་སྣམ་བུ་གཉིས་གཞི་དང་གནས་པའི་དངོས་པོར་ཁས་ལེན་ན་དེའི་ཚེ་སྤྱི་དང་དེ་དང་ལྡན་པ་འདུ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་འབྲེལ་པར་མི་འགྱུར་ཏེ།འདི་ལྟར་སྤྱི་ནི་རྟག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བསྐྱེད་པར་བྱ་བར་མི་སྲིད་དོ། །འོན་ཏེ་འདི་སྐད་དུ་ཡན་ལག་ཅན་གྱི་ངོ་བོ་འབྲས་བུར་བརྗོད་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་འདུ་བ་ཅན་འགའ་ཞིག་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཅི་སྟེ་ཡང་ཕ་རོལ་པོ་དག་ཡན་ལག་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པའི་འདུ་བ་ཅན་ འགའ་ཞིག་ནི་ཡོད་དོ།།དེ་བས་ན་དེ་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར་འབྲེལ་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྨྲ་ན་འདིར་གྲུབ་པའི་མཐའ་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ལྟར་འདུ་བ་ཅན་ནི་འགའ་ཞིག་གིས་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་བཤད་དེ། འདིའི་ཚིག་ཁོང་ནས་དབྱུང་བ་ནི་ཁས་ལེན་ན་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། དེས་ན་དེའི་ཚེ་འདུ་བ་ཅན་དེ་མེད་ཅེས་བྱ་བ་འདིའི་བཤད་པ་ནི་བསྐྱེད་པའི་དུས་ན་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་མ་སྐྱེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེད་པའི་ཚེ་ན་འབྲས་བུ་སྐད་ཅིག་མ་ཕྱི་མ་ལ་འབྱུང་བས་དེའི་ཚེ་འབྲས་བུ་སྐྱེས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ཇི་ལྟར་འདུ་བ་ཅན་ཡིན། ཅི་སྟེ་མ་ཡིན་ན དེའི་ཕྱིར་གཉིས་ཚོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ།དེའི་ཚེ་ན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་གཉིས་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཚོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།
或者,應當觀察因果相關聯一方所具有的過失在此處。白色與毛布二者是因果,由於成為基與住而了知為關聯亦不善,即是說,若承許白性與毛布二者為因果事物,而以基與住的方式了知為關聯時,則彼了知亦非合理之性。如是,此二者連世間的基與住的事物亦無,即世間中盆與稻等有形者是基與住的事物,而在你方,白色功德非有形者,則如何是世間的基與住事物? 所生與能生事物相之基與住事物,以及共相與具彼者互不作利益二者,不應為和合相之關聯。即是說,若論師們承許白色與毛布二者以所生與能生的方式為基與住事物,則彼時不成為共相與具彼者和合相的關聯。如是,因為共相是常住故,不可能為所生。 若說:“有某和合體性果之能生”,即是說,若對方說:“有所謂和合體之能生某者”,因此由於生彼故成為有關聯。對此諸論師如是解釋說”和合體是某者之能生果”。此句隱含之義為”若承許”。 因此,“彼時無有彼和合體”這一說法的解釋是”生起時所生未生”,即生起時果於后剎那生起,故彼時無有已生之果。如是,如何是和合體?若非如是,故說”因為無有二者聚合”,即彼時因與果二者無有共同聚合故。
།འབྲས་བུ་སྐྱེས་པ་ན་ཡང་རྒྱུ་འགགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་ཚེ་འབྲས་བུ་སྐྱེས་པ་དེའི་ཚེ་རྒྱུ་འགགས་པས་གཉིས་ཚོགས་པ་ མེད་དོ་འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ།ཅི་སྟེ་འདུ་བ་ཁ་ཅིག་སྐྱེད་པ་ཡིན་ན་འོན་ཀྱང་འདུ་བ་ཅན་ཉིད་དུ་མི་འཐད་དེ། གཉིས་ཚོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་འགགས་ན་ཡང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འདུག་པ་གཉིས་ཕན་པར་བྱ་བ་དང་ཕན་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཅི་སྟེ་ཡང་ རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་གཉིས་ཚོགས་པར་འདོད་ན་དེའི་ཚེ་དུས་གཅིག་ཏུ་ཚོགས་པ་གཉིས་ལ་ཕན་པར་བྱ་བ་དང་ཕན་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་མེད་པས་ཤིན་ཏུ་ཡང་འབྲེལ་པ་ཅན་མི་འཐད་དོ།།དེ་ལྟར་རེ་ཞིག་འདུ་བ་ཅན་ཁོ་ན་མི་འཐད་པར་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །ད་ནི་ཁས་བླངས་ནས་ཐལ་བར་ འགྱུར་བའི་གླེང་སློང་བར་བྱེད་དོ།།འདུ་བ་ཅན་འགའ་ཞིག་ཡོད་ན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡན་ལག་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་འདུ་བ་ཅན་དུ་ཁས་ལེན་པའོ། །དེ་ལས་མིན་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་བཤད་པ་ནི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། འདི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་འདུ་བ་ཅན་ཉིད་དུ་ཁས་བླང་བར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་སྨྲས་པ། ཤིན་ཏུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྫ་མཁན་ཡང་བུམ་པ་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཐལ་བ་དེ་ཉིད་སྟོན་པར་བྱེད་དེ། རྫ་མཁན་ཡང བུམ་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ།།དེ་བས་ན་རྫ་མཁན་ཡང་བུམ་པ་འདུ་བ་ཅན་ཉིད་འཐོབ་བོ། །སྐྱོན་འདིར་མི་འགྱུར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱོགས་གང་ཡིན་པ་འདི་ལ་སྨྲས་པའི་སྐྱོན་དེར་མི་འགྱུར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འདུ་བ་ཅན་དེ་ གཉིས་ཀྱང་གཅིག་ལ་གཅིག་ཕན་པ་མི་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཅི་སྟེ་འདུ་བ་ཅན་གཉིས་གང་གི་ཚེ་ཕན་ཚུན་ཕན་པ་མི་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་འབྲེལ་པར་འདོད་པའོ།།འབྲེལ་པ་ཅན་དེ་གཉིས་ཀྱང་འདུ་བ་ལ་ཕན་པ་མི་བྱེད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཅི་སྟེ་འབྲེལ་བ་ཅན་གཉིས་འདུ་བ་ལ་ཕན་པ་མི་བྱེད་པ་ དེའི་ཚེ་ཡང་ཅི་སྟེ་འབྲེལ་པ་ཡོད་པར་ཁས་བླང་བའོ།།ཅིའི་ཕྱིར་དེ་ལ་གཉིས་ཀྱིས་ཕན་པ་མི་བྱེད་ཅེ་ན། དེའི་ཕྱིར་དེ་རྟག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། འདུ་བ་རྟག་པ་ཡིན་ན་དེ་གང་གིས་ཇི་ལྟར་ཕན་པར་བྱ་འདུ་བ་ཅན་དེ་གཉིས་དང་འདུ་བ་དང་གཞན་ཡང་གང་ཡང་ཕན་པར་མི་ བྱེད་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཅི་སྟེ་འདུ་བ་ཅན་གཉིས་དང་འདུ་བ་གཞན་ཡང་གང་ཡང་ཕན་པར་མི་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་ཡང་འབྲེལ་པར་ཅི་སྟེ་འདོད།དེ་ཅི་སྟེ་ཁས་ལེན་ན་དེའི་ཚེ་མཐའ་དག་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འགྱུར་ཏེ་མཐའ་དག་ཅེས་བྱ་བའི་ཚིག་འདི་བཤད་པ་ནི། འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་དེ་ ཡིན་ནོ།
當果生起時因已滅故,即當果生起之時因已滅,故無二者聚合,此即是說:若某和合是能生,然而不應理為和合體,因為無二者聚合故。即使未滅,由於同時存在的二者亦無所利益與能利益之事物故。即是說,若欲二因果聚合,則彼時同時聚合二者無有所利益與能利益之事物,故極不應理為有關聯。 如是,首先已說明僅和合體不應理。今當承許后提出應成之論題。即使有某和合體,即承許所謂支分者為和合體。“非由彼”之解釋為”由能生因相故”,即不應理承許此為和合體性是由於能生之故。何故?答曰:因為太過遍故。陶師亦將成為與瓶有關聯,因為能生瓶故,此即顯示太過,陶師亦能生瓶,因此陶師亦將獲得與瓶和合體性。 為使不成此過失,即為使此能利益方所說之過失不成。若二和合體亦不互作利益,即當二和合體互不作利益時欲為關聯。二關聯者亦不作利益於和合,即若二關聯者不作利益於和合時,亦何故承許有關聯?何故彼二不作利益於彼?故說”因彼常住故”,若和合是常住,則誰能如何利益之? 二和合體與和合及其他任何亦不作利益,即若二和合體與和合及其他任何亦不作利益時,亦何故欲為關聯?若如是承許,則彼時一切眾生皆將成,“一切”此詞之解釋即是”眾生一切”。
།ཅི་འདྲ་བའི་འགྲོ་བ་ཡིན་ཞེ་ན། ཕན་ཚུན་མ་འབྲེལ་པའི་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དེ་ནི་རྟོགས་པར་སླའོ། །ཕན་ཚུན་འབྲེལ་པ་ཅན་དུ་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདུ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་འབྲེལ་པས་ན་འགྲོ་བ་རྣམས་གཅིག་ལ་གཅིག་འབྲེལ་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། ཅི་སྟེ་ཕན་པ་བྱེད་པ་མེད་པར་ཡང་འདུ་བ་ཅན་དུ་འདོད་ན་དེའི་ཚེ་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཕན་ཚུན་འདུ་བ་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ། དེ་ལྟ་ཡང་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཕན་ཚུན་འདུ་བ་མ་ཡིན་པའོ། །དེ་བས་ན་ཕན་པར་བྱེད་པ་དང་ཕན་པ་མི་བྱེད་པའི་ཕྱོགས་ལ་འདུ་བ་མེད་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད ཟིན་པའི་རྣམ་པ་དེ་བས་ན་ཕན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱོགས་དང་།ཕན་པ་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡང་འདུ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་འབྲེལ་བ་མི་འཐད་དོ། །རྣམ་པ་གཞན་ཡང་མི་སྲིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕན་པ་བྱེད་པ་དང་ཕན་པ་བྱེད་པ་མེད་པ་ལས་མ་གཏོགས་པར་གང་དུ་འབྲེལ་པར་འགྱུར་བའི་རྣམ་ པ་གསུམ་པ་མི་སྲིད་དོ།།འདིས་སྦྱོར་བ་ཅན་གྱི་ལན་ཀྱང་བཏབ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདུ་བ་ཅན་བསལ་བས་སྦྱོར་བ་ཅན་ཡང་བསལ་བར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་སྦྱོར་བ་ཅན་ཡང་རང་གི་ངོ་བོ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་སྐྱེ་བ་དང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་ལ། གཞི་དང་གནས་པའི་དངོས་ པོ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ།།ཕན་པར་བྱེད་པ་མེད་པ་ཡང་སྦྱོར་བ་ཅན་མི་འཐད་དེ། ཤིན་ཏུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཐམས་ཅད་སྦྱོར་བར་བྱའོ། །གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདིར་སྐྱོན་གཞན་ལྷག་པར་སྟོན་པའོ། །སྦྱོར་བ་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྦྱོར་བ་ནི་བསྐྱེད་པར་བྱ་ བའོ།།དེ་བས་ན་དེ་སྐྱེད་པས་ན་ཅི་སྟེ་དེ་གཉིས་སྦྱོར་བ་ཅན་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཅི་སྟེ་ཡང་གང་གི་ཕྱིར་འབྲེལ་པ་ཅན་གཉིས་ནི་སྦྱོར་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དེ་བས་ན་སྦྱོར་བ་ཅན་དུ་འདོད་དོ། །དེའི་ཚེ་དེ་ལྟར་སྦྱོར་བ་སྐྱེད་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཅི་སྟེ་སྦྱོར་བ་སྐྱེད་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བའོ། །འོན་ཀྱང་དེས་དེ་ གཉིས་མི་འདོད་དོ།།དེས་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་བཤད་པ་ནི་སྦྱོར་བ་སྐྱེད་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཡིན་ནོ། །དེ་གཉིས་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་བཤད་པ་ནི་སྦྱོར་བ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཡིན་ནོ། །འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། ཅི་སྟེ་འབྲེལ་པ་ཅན་དག་གི་སྦྱོར་བ་སྐྱེད་པར་ཁས་བླངས་མོད་ཀྱི་འོན་ ཀྱང་སྦྱོར་བ་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དེ་གཉིས་སྦྱོར་བ་ཅན་དུ་འདོད་པར་མི་བྱའོ།།ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམ་བཅས་པ་ཙམ་གྱིས་འདོད་པའི་དོན་འགྲུབ་པར་མ་མཐོང་བས་གཏན་ཚིགས་འདྲི་བའོ།
若問是何種眾生?說”互不關聯”,此易於理解。“將成互相關聯”,即由和合相之關聯故,諸眾生將互相關聯。此即是說:若欲無利益作用亦為和合體,則彼時一切眾生將成互為和合體。“然非如是”,即一切眾生非互為和合。 是故,于能利益與不能利益二方皆無和合,即由已說之理,于能利益方與無利益作用方,和合相之關聯亦不應理。“其他方式亦不可能”,即除能利益與不能利益外,無有第三種成為關聯之方式。 “由此亦已答覆相應體”,即應知由遣除和合體亦遣除相應體,如是相應體亦非生與能生之事物,因已成就自性故;亦非基與住之事物。無利益作用亦不應理為相應體,因為太過遍故,應如是一切相應。 “複次”,即此處更顯示其他過失。“相應是果故”,即相應是所生。因此,由彼生故,“若彼二是相應體”,即若由於二關聯者能生相應故欲為相應體。“爾時如是雖生相應”,即縱使生相應。然彼不欲彼二。“由彼”之解釋即是”由生相應因相故”。“彼二”之解釋即是”相應體”。此即是說:雖承許關聯者生相應,然不應由生相應故欲彼二為相應體。若問何故?即因僅以立宗未見所欲義成就故問因相。
།ལས་ལ་སོགས་པ་སྦྱོར་བ་ཅན་དུ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་ཚིག་འོག་མས་ བཤད་དེ།ཅི་སྟེ་སྦྱོར་བ་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར་སྦྱོར་བ་ཅན་ཡིན་པར་ཁས་ལེན་ན་ཞེས་བྱ་བ་ཚིག་གི་ལྷག་མའོ། །དེའི་ཚེ་ལས་ཀྱང་སྦྱོར་བ་ཅན་དུ་འགྱུར་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལས་ཀྱང་སྦྱོར་བ་ཅན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་འདི་ལྟ་སྟེ། འགའ་ ཞིག་གི་ལས་ཀྱིས་སྐྱེས་པ་དང་གཉིས་ཀའི་ལས་ཀྱི་སྐྱེས་པས་ནི་སྦྱོར་བ་འདོད་ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ།སྡོང་པོ་དང་བྱ་ཁྲ་གཉིས་ནི་འགའི་ལས་ལས་སྐྱེའོ། །ལུག་འཐབ་པ་གཉིས་ནི་གཉིས་གའི་ལས་ལས་སྐྱེས་པ་སྟེ། སྦྱོར་བར་ཁས་ལེན་པའོ། །སོགས་པས་ནི་སྦྱོར་བ་ཡང་ སྦྱོར་བ་ཅན་དུ་འགྱུར་བར་བསྡུ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྦྱོར་བ་ཡང་སྦྱོར་བ་ཅན་འཐོབ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་དེའི་ཚིག་གིས་སྡུད་དོ།།ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་དེ་ནི་སྦྱོར་བ་ལས་སྐྱེས་པར་ཡང་འདོད་ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་སྦྱོར་བ་ནི་སྦྱོར་བ་ལས་སྐྱེས་པར་ཡང་ཁས་ལེན་ཏོ། །སྦྱོར་བ་ སྐྱེད་པའི་ཕྱིར་སྦྱོར་བ་ཅན་མ་ཡིན་གྱི་འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན།འཇོག་པར་བྱེད་དོ་ཞེ་ན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འོན་ཏེ་ཕ་རོལ་པོ་དག་སྨྲ་བ་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དེ་སྦྱོར་བ་ཅན་དུ་སྨྲ་བ་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་སྦྱོར་བ་འཇོག་པའི་ཕྱིར་སྦྱོར་བ་ཅན་དུ་ཁས་ལེན་ཏོ། །འདིར་གྲུབ་པའི་མཐའ་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ནི་མི་ རུང་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་པ་དེ་ནི་འགོག་པའི་ཚིག་ཡིན་ནོ།།གནས་པར་བྱེད་པའང་རབ་ཏུ་འཇོག། །ཅེས་བྱ་བ་འདིའི་བཤད་པ་ནི་གཞག་པ་དང་འཇོག་པར་བྱེད་པ་གཉིས་ནི་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་དང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གནས་པ་གཞན་མེད་དོ་ཞེས་ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་ལས་སྤྲོས་ཟིན་ ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནས་པར་བྱེད་པ་ནི་གནས་པར་བྱ་བ་སྐྱེད་པ་ཉིད་ལས་འཇོག་པར་བྱེད་ཅེས་བྱའི་དེ་ལས་མ་གཏོགས་པར་གནས་པ་འགའ་ཡང་བྱེད་པ་མེད་དོ།།འདི་ལྟར་གཞག་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ལས་གནས་པ་ཐ་དད་པའམ་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པ་ཞིག་ཡིན། རེ་ཞིག་ཐ་དད་ པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།།འདི་ལྟར་གཞག་པར་བྱ་བའི་གནས་པའོ་ཞེས་བྱ་བའི་འབྲེལ་པ་མི་འཐད་དོ། །ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པ་ཞིག་བྱེད་ན་ཡང་འཇོག་པར་བྱེད་པ་གཞག་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་བྱས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་དེ་དག་ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་ལས་རྒྱ་ཆེར་སྤྲོས་སོ།
“因業等成立為相應體”,此由下文解釋:“若承許因生相應故為相應體”為余語。“爾時業亦成相應體”,即業亦將成為相應體故。何以故?為此說:“由某一業所生及二者業所生欲求相應”。樹與鷹二者由某一業所生。兩羊相鬥由二者業所生,承許為相應。 “等”字攝”相應亦成相應體”,即以”相應亦得相應體”之語攝之。何以故?如是說:“彼亦許由相應所生”,因為相應亦承許由相應所生故。 “非因生相應故為相應體,然則云何?若說是安立者”,即若對方言非因生相應故說彼為相應體,然因安立相應故承許為相應體。此處諸宗論師所說”彼不應理”即是遮遣之語。 “安住作者亦極安立”之解釋即:安立與能安立二者為所生與能生故無別住,如《量理論》中已廣說。即安住作者唯由生所住故稱為能安立,除此之外無有任何安住作用。 如是,所安立事物之安住是異或不異?且非異者,如是”所安立之安住”此關聯不應理。若作不異者,則能安立將成所安立自身。如是彼等於《量理論》中已廣說。
།ཕ་རོལ་པོ་དག་ལ་ ཡང་སྨྲ་བ།ཅི་སྟེ་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པའི་བློ་ཡོད་ན་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཅི་སྟེ་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པའི་བློ་ཡོད་པར་ཁས་ལེན་ན་དེའི་ཚེ་བྲལ་བའི་ངོ་བོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལྡན་པའི་ངོ་བོ་ཡང་ཡིན་པར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་འབྲེལ་པ་ཅན་ གཉིས་སོ་སོར་གནས་པའི་ངོ་བོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ལྡན་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱང་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་དེ་བས་ན་བྲལ་བའི་གནས་སྐབས་སུ་ཡང་ལྡན་པའི་བློ་ནི་ཅི་སྟེ་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར།དེ་བཞིན་དུ་ལྡན་པའི་ངོ་བོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་བྲལ་བའི་ངོ་བོ་ཡང་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྡན་པའི་ གནས་སྐབས་སུ་ཡང་བྲལ་བའི་བློ་ཅི་སྟེ་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར།མི་གནས་པ་གང་ཡིན་པ་གནས་པ་ཡང་ཡིན་པས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞི་ལ་མི་གནས་པའི་ངོ་བོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་གནས་པ་ཡང་ཡིན་པ་དང་། དེས་ན་མི་གནས་པའི་གནས་སྐབས་སུ་ཡང་གནས་པའི་བློ་ཅི་སྟེ་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར། དེ་ལྟར་ཡང་ མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྲལ་བ་ལ་ཡང་ལྡན་པའི་བློ་མེད་ལ།ལྡན་པ་ལ་ཡང་བྲལ་བའི་བློ་མེད། མི་གནས་པ་ལ་ཡང་མི་གནས་པའི་བློ་མེད། མི་འགྲོ་བ་ལ་ཡང་འགྲོ་བའི་བློ་མེད་པ་དེ་བས་ན་སྦྱོར་བ་དང་། བྲལ་བའི་ལས་ནི་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པའི་བློའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་ བ་དེ་ནི་གོ་སླའོ།།ཕ་རོལ་པོའི་བསམ་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཅི་སྟེ་བློ་དེ་དག་གི་རྒྱུ་མཚན་རྫས་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་རྫས་ནི་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་ངོ་བོ་གཅིག་པ་ཡིན་ན་ཅིའི་ཕྱིར་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པའི་བློ་མི་འབྱུང་། འདིར་གྲུབ་པའི་མཐའ་སྨྲ་བ་དག་གིས་དེ་མི་རུང་སྟེ། དྲི་བ་ མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་བཤད་དེ།དེ་བསྟན་པར་ཁྱེད་ཀྱིའང་ངོ་བོ་འདྲི་བ་ཡིན་ན་བྲལ་བ་ལ་སོགས་པ་ལས་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཅི་སྟེ་མི་འདུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྲེལ་པ་ཅན་གཉིས་རྣམ་པ་ཇི་ལྟ་བུའི་ཚུལ་གྱིས་ལྡན་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་བྲལ་བའི་རྣམ་པ་ཡང་དེ་ཉིད་ཡིན་ན་ བྲལ་བའི་གནས་སྐབས་དེར་ཁྱོད་ཀྱིས་སྦྱོར་བ་འདུ་བ་ཡོད་དོ་ཞེས་ཅིའི་ཕྱིར་ཁས་མི་བླང་།དེ་བཞིན་དུ་ལྡན་པའི་གནས་སྐབས་ལ་བྲལ་བར་གྱུར་པ་ཡོད་དོ་ཞེས་ཅིའི་ཕྱིར་མི་འདོད། དེ་བཞིན་དུ་གནས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ལས་མེད་པའི་ཕྱིར་ སྦྱོར་བ་ནི་བྲལ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི།ཅི་སྟེ་ཕ་རོལ་པོ་དག་བྲལ་བའི་གནས་སྐབས་ན་སྦྱོར་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ལས་མེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་ལྡན་པའི་གནས་སྐབས་ན་བྲལ་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ལས་མེད་དོ། དེ་བས་ན་གནས་སྐབས་དེ་གཉིས་ན་སྦྱོར་བ་དང་ བྲལ་བ་མེད་དོ།
對方又說道:“若無相應等而有相應等之心”,即是說若承許無相應等而有相應等之心,則彼時離之本性即是合之本性,即關聯二者各自安住之本性即是合之狀態。是故,于離之狀態中何不生合之心? 同樣,“合之本性即是離之本性”,即于合之狀態中何不生離之心? “非住即是住故”,即于基礎上非住之本性即是住,因此于非住狀態中何不生住之心? “然非如是”,即于離亦無合之心,于合亦無離之心,于非住亦無非住之心,于不行亦無行之心。是故,若說相應與離之業是相應等之心的因由,此義易解。 對方之意趣是:若彼等心之因由是實體,則實體於一切時中本性相同,為何不於一切時中生起相應等之心? 此處諸宗論師說”此不應理,因問難相等故”。即是說,若汝亦問彼本性,則何不從離等集聚相應等?即二關聯者以何等方式為合之本性,如是離之相亦即是彼,則于離之狀態中,汝為何不承許有相應集聚? 同樣,于合之狀態中為何不許有離?如是住等亦應說之。 若說”因無彼生因之業故相應非離”,即若對方言于離之狀態中無生相應之業,同樣于合之狀態中無生離之業,是故於彼二狀態中無相應與離。
།འདིར་གྲུབ་པའི་མཐའ་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ལྟ་ན་ལས་ཀྱང་ཅི་སྟེ་མེད་ཅེས་སྨོས་པ་ནི་འབྲེལ་པ་ཅན་ངོ་བོ་འདྲ་བ་ཡིན་ན་དེ་ལྟ་ན་ལས་ཀྱང་ཅིའི་ཕྱིར་ཡོད་པར་མི་འགྱུར། འོན་ཏེ་ལས་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ལས་མེད་དོ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་དེ་བྱེད་པ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཇི་སྟེ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ངོ་བོའི་དངོས་པོ་ཡིན་ན་ལས་བྱེད་པ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ཡོད་པར་མི་འགྱུར། འོན་ཏེ་ལས་བྱེད་པ་ལ་རྒྱུ་མེད་དོ་ཞེས་ཟེར་ན། དེ་ཡང་ཇི་སྟེ་མེད་ཅེས་འདིར་ཡང་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ལན་གླན་ནོ། །དེ་བས་ན་ལན་དེ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལན་གདབ་དཀའོ། །དེ་བས་ན་ཁྱེད་ཉིད་ཀྱིས ཀྱང་སྔར་བྲལ་བ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོར་མི་རུང་བ་ཕྱིས་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པའི་གནས་རུང་བར་དངོས་པོར་དེ་འགྱུར་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་གྱུར་ཀྱང་མི་ཕན་ཏེ།སྔར་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པའི་གཞིར་རུང་བའི་རྫས་ཀྱི་ངོ་བོ་དེ་དེའི་འོག་ཏུ་ཕྱིས་ཀྱང་དེའི་གནས་སུ་རུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཁྱེད་ཉིད་ ཀྱིས་དེ་སྐད་བརྗོད་པར་བྱ་དགོས་སོ།།ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་དུ་གཏན་ཚིགས་འདྲི་བའོ། །ཇི་ལྟར་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པར་རུང་བའི་དངོས་པོ་རྟག་ན་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཅི་སྟེ་ཡང་འབྲེལ་པ་ཅན་ནི་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པའི་གཞིར་རུང་བའི་ངོ་བོར་ འདུག་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།དེ་དང་བྲལ་བ་འགལ་ཕྱིར་ཏེ། །ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་བཤད་པ་ནི་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ་ནི་འབྲེལ་པ་འགལ་ལོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་རྟོགས་པར་སླའོ། །ངེད་ཀྱིས་ཀྱང་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་སྐད་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེས་ བྱ་བ་ནི་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་བར་དེ་ཐམས་ཅད་ངེད་ཀྱིས་ཀྱང་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ།ངེད་ལ་ཡང་འབྲེལ་པ་ཅན་གཉིས་སོ་སོར་འབྲེལ་པ་ན་གང་གིས་ལྡན་པའི་བློར་འགྱུར་བའི་ལྡན་པའི་བློ་སྐྱེད་པར་རུང་བ་ཉིད་མེད་དོ། །རུང་བ་མེད་པར་ཡང་དེའི་རྒྱུ་མེད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་བྲལ་བའི་བློ་ལ་སོགས་པ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱའོ། །རུང་བའི་ཚིག་བརྗོད་པ་ན་དོན་གྱི་ངོ་བོ་འདི་ལ་ངེས་པར་བརྗོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བས་ན་རུང་བའི་ཚིག་གིས་དངོས་པོའི་དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་བརྗོད་པར་བྱའི་དེ་ལས་མ་གཏོགས་པར་རུང་བར་ཁས་བླང་བར་མི་བྱའོ།
此處諸宗論師說:“若爾,何故亦無業?“即是說,若關聯者本性相同,則何故不應有業?若說因無作業者故無業,故說”彼作者亦然”,即若是無差別本性之事物,則何故不應有作業者?若說作業者無因,則此處亦以彼同理回答。是故,因為是同一答覆,故難以回答。 因此,汝等亦應說”先前不應為離等本性,后成為相應等處所之事物”,然無論如何皆無益。汝等應當如是說:先前可為相應等基礎之實體本性,其後亦應可為彼處所。 若問”何故”,即如前問其因由。“若恒常可與相應等相合之事物”,即是說若關聯者於一切時中皆可為相應等之基礎本性。 “因與彼離相違故”,此句之解釋為:與相應等相合即與離相違,此易於理解。 “我等亦當說是離相應等”,即我等亦當說彼一切離於相應等。對我等而言,當二關聯者各自關聯時,亦無能生起合之心的可能性。“無可能性亦無其因”等。同樣,離之心等亦應如是說。 “說可能之語時,當說此義之本性決定”,是故以可能之語應說事物義之本性,除此之外不應承許其他可能性。
།གང་གིས་བརྗོད ཅེ་ན།བྲལ་དང་ལྡན་དང་འགྲོ་རྣམས་ཀྱིས། །ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་བཤད་པ་ནི་སྦྱོར་བ་དང་བྲལ་བའི་ལས་ཀྱི་ཚིག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲས་བརྗོད་པར་རུང་བ་ནི་དངོས་པོ་འདི་ཉིད་ཡིན་པར་སྟོན་པ་དེའི་ཚེ་དོན་མེད་པར་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་ གཞན་བརྟགས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགྲོ་བ་ལས་ལ་སོགས་པ་དོན་མེད་པ་བརྟགས་ཏེ་དགོས་པ་ཅི་ཡོད།ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་དགོས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤོང་བར་བྱེད་པའོ། །སོགས་པའི་ནང་དུ་སྦྱོར་བ་དང་། བྲལ་བ་དང་། གཞན་དང་། གཞན་མ་ཡིན་པ་ལ་ སོགས་པ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་དག་བརྟགས་པ་ཡང་དགོས་པ་ཅི་ཡང་མེད་དོ།།ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་དུ་གཏན་ཚིགས་འདྲི་བའོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་དག་རྣམས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་བཤད་པ་ནི་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཡིན་ནོ། །ཡོད་ན་ཡང་ཞེས་ བྱ་བ་ནི་འདིའི་བཤད་པ་ནི་བརྟགས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཡིན་ནོ།།འདིའི་ཞེས་འབྲེལ་པ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་བཤད་པ་ནི་འོག་ནས་གཞན་གྱི་དབང་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འབྲེལ་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་བཀག་པས་ན་འདིའི་ལས་དང་། སྦྱོར་བ་དང་། བྲལ་བ་ཞེས་ བྱ་བའི་འབྲེལ་པ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་གྱི་བརྗོད་པ་ག་ལ་ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ།གང་གི་ཚེ་གཞན་གྱི་དབང་ཅན་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་བཀག་པ་དེའི་ཚེ་དངོས་པོ་འདིའི་ལས་འདིའོ། །སྦྱོར་བ་འདིའོ། །བྲལ་བ་འདིའོ་ཞེས་འབྲེལ་བ་གང་གིས་བརྗོད་ པར་བྱེད།འབྲེལ་པ་མེད་ན་ཡང་འདི་འདིའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འབྲེལ་པའི་རྒྱུ་ཅན་གྱི་ཚིག་ཇི་ལྟར་འབྱུང་བར་འགྱུར། ཇི་ལྟར་གཞན་དུ་རྟོགས་པའི་ལས་ལ་སོགས་པ་ནི་དེ་གཞན་དང་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མ་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་པར་འདོད་པ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ་ཞེས་ བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་ལྷ་སྦྱིན་གྱི་ཡིན་པར་རྟོགས་པའི་ལས་ལ་སོགས་པ་ནི་འབྲེལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་མཆོད་སྦྱིན་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་རང་གི་ཡིན་པར་རྟོགས་པའི་ལས་ལ་སོགས་པ་ཡང་འབྲེལ་པ་མེད་པར་འདྲ་བས་ན་དེ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་འབྲེལ་པར་མི་ འགྱུར་རོ།
若問”由何表述?“,對於”由離、合及行等”這句的解釋是:以相應和離的業語,即當顯示此事物正是可由相應等聲詞表述時,何須無義地推測行等其他?即推測行業等無義有何必要?毫無必要,此為遮破。 “等”字所包含的有相應、離、他、非他等,推測這些也毫無必要。 若問”何故”,即如前問其因由。“因於彼等”的解釋即是”於行等”。“即使有”的解釋即是”推測”。 “此中因不成立關聯故”的解釋是:因下文”依他起”等完全否定一切關聯,故此中業、相應、離之關聯不成立,故何有其因相之表述?即當完全否定依他起等一切形式時,如何表述”此是此事物之業”、“此是相應”、“此是離”等關聯? 若無關聯,則”此是此”等關聯因相之語言如何能生?如同對他處所了知的業等與彼他者無關聯,因無關聯故。所欲求者亦復如是,即如同了知為天授所有的業等因無關聯故與祭授無關聯,同樣,了知為自身所有的業等因同樣無關聯,故亦不成為關聯。
།གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ལས་ལ་སོགས་པ་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་བས་ན་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་སྐྱེ་བའི་གཞི་རྐྱེན་གཞན་དང་གཞན་གྱིས་སྐད་ཅིག་མ་སོ་སོར་སྐྱེ་བའི་དངོས་པོ་རྣམས་ནི་དངོས་པོ་ཐ་དད་འདི་ཡིན་རིགས་ཏེ། དེ་དང་ལྡན་པ་དང་བྲལ་བ་དང་། འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པར་རིགས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་ཕྱིར་ཇི་སྐད་དུ་སྨོས་པའི་ཚུལ་གྱིས་འགྲོ་བ་དང་། སྦྱོར་བ་དང་། བྲལ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་མ་ཡིན་པ་དེ་བས་ན་སྐད་ཅིག་མའི་དངོས་པོ་རྣམས་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་མཚན་གཞན་དང་གཞན་གྱི་རྒྱུ རྣམས་ཀྱིས་དངོས་པོ་ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་འདི་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ།ལྡན་པ་དང་། བྲལ་བ་དང་། འགྲོ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་རིགས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་གང་གི་ཚེ་སོ་སོར་བྲལ་བར་འདུག་པ་རྣམས་སྡུད་པའི་རྐྱེན་གྱིས་རྒྱུན་མ་ཆད་པར་སྐྱེད་པ་དེའི་ཚེ་ལྡན་པའི་བློ་དང་། ལྡན་པའི་ཚིག་ནི་དངོས་པོ་བར་མེད་པར་སྐྱེས་ པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཡིན་ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་གང་གི་ཚེ་བར་མེད་པར་འདུག་པ་རྣམས་བྲལ་བར་བྱེད་པའི་རྐྱེན་རྣམས་ཀྱིས་བྲལ་བ་བསྐྱེད་པ་དེའི་ཚེ་བྲལ་བའི་བློ་དང་བྲལ་བའི་ཚིག་ནི་དངོས་པོ་བྲལ་བར་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་གནས་པར་གྱུར་པ་རྣམས་གང་གི་ཚེ་ཡུལ་ཐ་དད་པར་ གནས་པའི་རྒྱུ་མཚན་རྣམས་ཀྱིས་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་བསྐྱོད་པ་དེའི་ཚེ་འགྲོ་བའི་བློ་དང་འགྲོ་བའི་ཚིག་ནི་དངོས་པོ་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཡིན་ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་གཞན་ལ་ཡང་ཅི་རིགས་པར་བརྗོད་པར་བྱའོ། །བསྟན་པ་གཅིག་པུའི་ངོ་བོ་ནི་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པའི་འབྲེལ་པ་ མ་ཡིན་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་ནི་ལྡན་པ་ལ་སོགས་པའི་བློའི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་ལ།སྐད་ཅིག་མའམ། སྐད་ཅིག་པ་མ་ཡིན་པ་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཡང་ལྡན་པ་ལ་སོགས་པའི་བློ་དང་ཚིག་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་སྦྱོར་བ་ལ་ སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ཡང་དག་པར་གང་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བས་ན་དོན་དམ་པར་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་འབྲེལ་པ་གང་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་བྱའོ།།དེ་བས་ན་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་འབྲེལ་པ་མེད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་དཔྱད་ན་འབྲེལ་ བ་གང་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་བས་ན་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་འབྲེལ་པ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ཏེ།དོན་དམ་པར་གང་གིས་འབྲེལ་པ་གང་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཇུག་སྡུད་པའོ།
我來為您完整翻譯這段藏文: 由於如是與業等無關聯故非行等,因此,由不斷生起之基礎緣一個接一個剎那生起的諸事物,應成為此差別事物。應成為具有、離、行等,即因如上所說之理,非行、相應、離等語詞等之因相,故剎那事物由不斷生起之因緣一個接一個之諸因造成事物差別,此即是:具有、離、行等之類。 如是,當以聚集緣不斷生起各別離散者時,具有之心與具有之語詞即是事物無間生起之因相。同樣,當以離散因緣生起離散時,離之心與離之語詞即成為事物離散生起之因相。同樣,當諸住者由不同處所住因不斷遷動時,行之心與行之語詞即是事物不斷生起之因相。其他情況亦當如理而說。 “唯一顯示之體性非相應等關聯”者,諸剎那事物非具有等心之因相,剎那或非剎那相應等事物因相亦非具有等心與語詞。故實無任何相應等相之關聯,即勝義中無任何相應等相之關聯。 故”一切事物之自性無關聯”者,即因如是觀察時無任何關聯故,一切事物之自性離關聯,勝義中無任何關聯,此為總結。
།འབྲེལ་པ་དཔྱད་པའི་བཤད་པ་རྣམ་ཕྱེ་བས། །དགེ་བ་རྒྱ་ཆེན་ཐོབ་པ་གང་ཡིན་དེས། །འཁོར་ བའི་འབྲེལ་པའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་གྱུར་པ།།བླ་མེད་ཞི་བ་སེམས་ཅན་གྱིས་ཐོབ་ཤོག་།འབྲེལ་པ་བརྟག་པའི་རྒྱ་ཆེར་བཤད་པ། སློབ་དཔོན་དུལ་པའི་ལྷས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ།། །།རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་ཛྙཱ་ན་གརྦྷ་དང་ལོ་ཙཱ་བ་བནྡེ་ནམ་མཁས་བསྒྱུར་བའོ།
我來為您翻譯這段藏文結尾偈頌和跋文: 通過分析解說關聯之理, 以所獲廣大善業功德, 愿諸眾生皆得無上寂靜, 此為輪迴繫縛之對治。 《關聯論廣釋》, 阿阇黎調伏天造,圓滿。 由印度堪布智藏(Jñānagarbha,原文:ཛྙཱ་ན་གརྦྷ)與譯師班智達虛空(བནྡེ་ནམ་མཁས)譯出。 註:這裡的”ཛྙཱ་ན་གརྦྷ”應當以四種形式顯示如下: 藏文:ཛྙཱ་ན་གརྦྷ 梵文天城體:ज्ञानगर्भ 梵文羅馬拼音:Jñānagarbha 漢語字面意思:智藏
同部經論
與本文同名或相近的其他版本、科判、譯文與註疏。