d4222量理論釋莊嚴註解勝者 吉祥燃燈護 芒俄班德菩提慧c3.5s|d4222量理論釋莊嚴註解勝者 吉祥燃燈護 芒俄班德菩提慧c3.5s(續7)
一切量滅時亦不能有存在可能,因易得因之對治故,斷流與相續不相順由量成立故。故從因或從果於死後不知果與因,因被死隔斷故未生。無隔斷則生,如是位如是者是分別,思惟此。 “末心與他心相續”者,且如睡眠等識等滅,唯從住所引業滅亦非他,因此有時不得他勢力故,有住所引則滅不應異,因相他能引。于彼亦謂是睡眠。雖許有他因相,彼亦不違相續,因如唯睡眠少時滅亦見生故。 若謂於此亦不見,非然,因從見初生心身亦習等所生差別,推度前生末心相續故。若謂阿羅漢心亦應爾,雖應爾有何過,因從因不具彼非相續故一切應理。與他心相續是于境。末心是死心。無何違者是無即無能障礙之義。違品性說是能障礙。 從果因相成立前後生與見違故彼不成故,思惟不錯違是疑因。若如何知中位。顯示離貪死心結生如暖寒見違即”彼彼死心”。死豈非無後剎那心,彼非違相續,因於活命位不見違故。
།འདིས་ནི་སྐྱོན་མེད་པར་ཡང་བཤད་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་ པས་ཟེར་བ་ནི།འཆི་བའི་སེམས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རྣམ་ཤེས་མེད་པ་ཙམ་ནི་འཆི་བ་མ་ཡིན་ཏེ། འཚོ་བའི་གནས་སྐབས་བཞིན་དུ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་མཚམས་སྦྱོར་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུན་མེད་པ་ལ་ཡང་འཆི་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུན་མེད་པ་ནི་མཚམས་སྦྱོར་བ་ མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་འདོད་པ་གྲུབ་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།གཉིད་ལོག་པ་ལ་སོགས་པ་དང་མཚུངས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་མཚམས་སྦྱོར་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འགལ་བའི་བསྒྲུབ་བྱ་དག་གིས་ཁྱབ་པ་ཡོད་ཀྱང་ཆོས་ཅན་གཅིག་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་ གཉིས་མ་ཡིན་ཏེ།མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་གནོད་པ་དང་བར་དུ་གཅོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་སྟོབས་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཁྱབ་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་དང་གནོད་བྱེད་དག་ནི་འགལ་བ་ཡིན་ལ། བར་དུ་གཅོད་པ་ནི་ཁྱབ་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ན་རིགས་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་ དུ་ན་གནོད་པ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི།འོན་ཏེ་བཟློག་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནས་མཚུངས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། །འགལ་བའམ་བར་དུ་ཆོད་པའམ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ཡང་རུང་བ་ཁས་བླངས་པ་ཁོ་ན་འདི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་བསྟན་པ་ནི། གང་གི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། འོན་ཀྱང་འཆི་བ་ནི་ མཚམས་སྦྱོར་བ་དང་འགལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ།གནས་པའི་རྒྱུན་འགག་པ་ཡིན་ན་རྣམ་ཤེས་འགག་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འགལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཁོ་ནས་མཚམས་སྦྱོར་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་གཞན་གྱིས་འཕངས་པས་མཚམས་སྦྱོར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྐྱེ་བའི་དང་པོའི་སེམས་ གོམས་པའི་བསྐྱེད་བྱའི་ཁྱད་པར་ནི།དེ་དང་འདྲ་བའི་སེམས་གཞན་གྱིས་འཕངས་པ་ཡིན་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། འཆི་བའི་སེམས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དགག་བྱ་མཚམས་སྦྱོར་བ་ལ་དེ་བཞིན་དུ་དེའི་ཡུལ་ལ་ཡང་ཡིན་པར་རྣམ་པར་འགྲེལ་པ་ནི། རེ་ཞིག་སེམས་ནི་སེམས་གཞན་ དང་འགལ་བ་མ་ཡིན་ལ།དེ་བཞིན་དུ་འཆི་བ་ཡང་དེ་མེད་པའི་ངོ་བོ་འཚོ་བའི་གནས་སྐབས་ལྟ་བུའོ། །གཉིད་ལོག་པ་བཞིན་དུ་རྟོག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གནས་པའི་རྒྱུ་ཡོད་ཀྱང་སེམས་འགགས་པས་དེའི་རྟོག་པ་ཡིན་ནོ། །དུས་ མ་ཡིན་པར་འཆི་བ་འདི་ལ་ཡང་གནས་པའི་རྒྱུ་ནི་ཡོད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། ཡང་བ་མ་སྤངས་པ་ཁོ་ནས་དེར་སེམས་འགག་པ་ལ་འགག་བྱེད་གཞན་དུ་རྟོག་པ་ལ་ནི། ཚད་མ་མེད་དོ་ཞེས་བསྟན་པ་ནི་ལྷན་ཅིག་མི་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་དམ་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱུ་མ་ཚང་བ་མེད་ པ་ཡིན་པ་ནི་གཞན་ཡོད་ན་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་འགལ་བའི་མཚན་ཉིད་དམ་ཞེས་བྱ་བས་མཚོན་པ་ཡིན་ནོ།
思惟此亦說為無過而言:“凡是死心”者,僅無識非死,因如活命位爾時應成相續故。于無相續亦非死,因無相續以無相續性即成所欲故。亦非與睡眠等相等,因爾時應成相續之義。 雖有違所立遍,一有法非二所立,因不應理故非能害及遮障,因力等故及有遍故。思惟此,能立與能害是違,遮障若唯遍則應理,若異則顯示為能害,即”若返”至”等”。 顯示唯許違或遮障或有無皆能成此,即”因”者。然死非違相續,因若住相續滅則是識滅性故。非唯由違相續,因由他因所引故相續。如是初生心習所生差別,顯示是由如是他心所引即”死心”者。 于所遮相續如是于彼境亦爾之解釋即:且心非違他心,如是死亦是彼無性如活命位。亦非如睡眠分別,因無量故。雖有住因由心滅是彼分別。 若謂此非時死亦唯有住因,非然,顯示唯由未斷輕故彼心滅于分別他能滅無量,即”不俱住相或”者,因具因即”他有則無”之違相或者所表。
།འཆི་བའི་སེམས་ཉིད་འོངས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཆི་བའི་སེམས་ཉིད་དང་མཚམས་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་ཉིད་དང་འགལ་བ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །རེ་ཞིག་སེམས་ནི་རང་ ཉིད་ཀྱི་རང་རིག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ་གཞན་གྱི་ཐ་སྙད་རྗེས་སུ་དཔག་བྱ་མ་ཡིན་ནམ།དེ་འགག་པར་ཡང་ངེས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་སེམས་ཡོད་ན་དེའི་འབྲས་བུ་མེད་པར་མི་རིགས་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་འགག་པ་གཞན་ལྟ་བུའི་མཚམས་སྦྱོར་བ་ཡིན་པར་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། གཉིད་ལོག་པ་ ལ་སོགས་པ་ལ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་འཆི་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ན་དེ་ལྟ་བུའི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་ནུབ་པའི་ཕྱིར། སྣང་བ་བཞིན་དུ་མུན་པ་འགལ་བར་རྟོགས་པ་ཡོད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ན་དེའི་ཕྱིར་དེ་ཇི་ལྟར་མཚམས་སྦྱོར་བ་ལས་བཟློག་པ་མཐོང་བ་མེད་པ་ཡིན་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ། གཉིད་ ལོག་པའི་དུས་བཞིན་དུ་འཆི་བའི་དུས་ན་འགག་པ་ཡང་རྨི་ལམ་གྱི་ཡུལ་བཞིན་དུ་སྐྱེ་བ་ཕྱི་མའི་ལུས་མཚམས་སྦྱོར་བ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།དེ་དང་འགལ་བར་རྟོགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འཆི་བའི་འོག་ཏུ་དེ་བཟློག་པ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། དེའི་ཚེ་དེ་མ་འོངས་པ་ཉིད་ཀྱིས་དབང་པོ་ ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་རོ།།མེ་དང་དུས་ཕྱིས་འབྱུང་བའི་གྲང་བའི་རྒྱུན་འགལ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་མ་ཚང་བ་ཡོད་ན་གཞན་ཡོད་པས་མེད་པ་འགལ་བར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དགོངས་པས། སྐྱེ་བ་གཞན་མཚམས་སྦྱོར་བ་ནི། སྣང་དུ་རུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བའོ། །རྨི་ལམ་བཞིན་ དུ་འཆི་བ་ན་དུས་གཞན་དུ་མཚམས་སྦྱོར་བ་མ་མཐོང་བ་ཡིན་ན།ཇི་ལྟར་ཁས་ལེན་པ་ཡིན་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་སྐྱེ་བ་དང་པོའི་ལུས་དང་སེམས་དག་རང་གི་རིགས་པའི་བསྐྱེད་བྱའི་ཁྱད་པར་ཅན་ནི་དེའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པར་གོ་བ་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་མཚམས་མི་སྦྱོར་བ་ཡིན་ཏེ། བཟློག་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། ཞེས་བསྟན་པ་ནི། འབྲས་བུ་ཉིད་ནི་མཚམས་སྦྱོར་བ་མེད་པ་དང་འགལ་བ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྒྱུ་མཚན་ནུབ་ན། རྒྱུ་མཚན་ཅན་ནད་ཞི་བ་བཞིན་དུ་འཆི་བ་ཡིན་ན། རྒྱུ་སེམས་མེད་པའི་ཕྱིར་མཚམས་སྦྱོར་བ་མེད་པ་གསལ་བ་ཡིན་ནོ། །འཆི་བ་ཡོད་ན་རྒྱུ་ནུབ་པའི་ཕྱིར་འབྱུང་བར་འགྱུར བ་ལ་མཚམས་སྦྱོར་བ་དང་འབྲས་བུ་མེད་པར་གྲུབ་པ་ཁོ་ན་དགྲ་བཅོམ་པའི་མ་ཡིན་ནམ།དེ་ལྟར་འགལ་བ་ཡིན། འདི་ལ་བསྟན་པ། དགྲ་བཅོམ་སེམས་གང་ཡིན་དེ་ཡང་། །གང་ལས་མཚམས་སྦྱོར་མེད་པ་སྟེ། །མཚམས་སྦྱོར་དང་བྲལ་བ་ཡིན་པར་གང་ལས་ཏེ། ཚད་མ་གང་ལས་འདོད་ པར་ཏེ་ཤེས་པ་མ་ཡིན་པའོ།།དེ་ཡང་འགོག་པ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལྟ་བུར་མཚམས་སྦྱོར་བ་ཅན་དུ་ཚད་མས་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ལ་ནི་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་གཅོད་པར་བྱེད་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།
“若死心來”者,意為死心與相續作用無違。且心是自己所自證,而他之言說豈非所推?其滅亦確定,因若有如是心,其果不應無,如是滅如他相續亦不應理,因於睡眠等未見故。 故若是死等,因如是心相續滅故,如明與暗了知為違唯有,故何以未見違背相續耶?思惟此,如睡眠時,死時滅亦如夢境,因後生身相續是所立故。亦非了知與彼相違,因死後無見其返故,因爾時彼未來故超越根境故。 火與後生寒流非違,因有因不具則由他有而無了知為違故之密意,即”他生相續非所見”。若如夢于死時未見他時相續,云何許可?非然,初生身心具自類所生差別是其果可知,云何不相續?因見返故。 顯示”果性違無相續”者,故因相若滅,因相有法如病癒即是死,因無因心故無相續明顯。若有死因因相滅故,將生相續與果無成就,豈非唯阿羅漢非耶?如是為違。於此顯示: “阿羅漢心彼亦然, 何故無有其相續, 離相續者從何故, 何量欲知非能知。” 彼亦如入滅定由量了知具相續,於心全無少許極為遮除。
།མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་དེ་ནི་ཟག་པ་ དང་བྲལ་བ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།ལྷག་མ་དང་བཅས་པས་དེ་ཐོབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལྷག་མ་དང་བཅས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་བརྗོད་དོ། །ཟག་པ་ཐམས་ཅད་ཟད་པ་ཡིན་ན་དེ་ཉེ་བར་བརྟེན་པར་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། རྣམ་པ་ཡིན་པར་མི་རིགས་ཏེ། སེམས་ཉིད་སྔ་མའི་ཉེ་བར་ བརྟེན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་ཟད་ཀྱང་སྐྱོན་ཅན་མ་ཡིན་པའི་སེམས་ནི་རྣམ་པར་ཆད་པར་འོས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཅད་བྱ་གཅོད་བྱེད་ཉིད་དག་ནི། །ཕྱི་རོལ་གྱི་ནི་ཁམས་བཞི་པོ། །ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་དེ་ལྟ་བུའི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དང་ཕྲད་ནས་སྙིང་ རྗེ་ལ་སོགས་པ་གོམས་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྗེས་སུ་ནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ།དེ་མེད་ན། སྲིད་པར་མཚམས་སྦྱོར་བའི་རྒྱུན་ཟད་པས་མཚམས་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཉིད་རིགས་པ་མ་ཡིན་པར་འཕགས་པ་རྣམ་པའི་ཆོས་པདྨ་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་ བྱའོ།།མར་མེ་ཤི་བ་ལྟ་བུར་ནི། །དེ་ཡི་སེམས་ནི་རྣམ་གྲོལ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བའི་ལུང་ལས་མཚམས་སྦྱོར་བ་མེད་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཚད་མས་མ་གྲུབ་དོན་ཅན་གྱི། །ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དགྲ་བཅོམ་པའི་སེམས་ཀྱང་ཚད་མས་མཚམས་སྦྱོར་བ་འཛིན་པའི་ རིགས་པས་མ་གྲུབ་པ་ཡུལ་ཡིན་ནོ།།དགྲ་བཅོམ་པའི་འཚོ་བའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་སེམས་ནི་དེ་ལས་གཞན་པར་མཚམས་སྦྱོར་བར་མཐོང་བ་ཡིན་ལ། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་སེམས་ཀྱང་སེམས་གཞན་གྱི་རྗེས་སུ་མཚམས་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟར་མཐོང་བ་ཁོ་ནའི་ཕྱིར་རོ། །སྐྱོན་ཅན་མ་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་དོར་བྱ་མ་ཡིན་ཏེ།གཞན་དུ་ན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡང་དེ་ལྟ་བུར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་རིགས་པ་ནི། མདོ་སྡེ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བལྟ་བར་བྱའོ། །གྲུབ་མཐའི་རྗེས་སུ་འབྲང་ངམ་ཅི། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །རིགས་པ་དང་འགལ་བའི་གྲུབ་མཐའ་ནི་ རྟོག་པའི་སྐུལ་བྱེད་བཞིན་དུ་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་འོས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་སེམས་ནི་མི་རིག་པ་དང་སྲེད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པའི་དབང་གིས་མཚམས་སྦྱོར་བ་ཅན་དུ་མཐོང་བ་ཡིན་ལ། དགྲ་བཅོམ་པ་ལ་ནི་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་མཚམས་སྦྱོར་བ་ཅན་ཡིན་སྙམ་དུ་ སེམས་པ་ནི།གལ་ཏེ་དེ་རྒྱུ་བྲལ་ཕྱིར་ན། །ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་སྟེ་དགྲ་བཅོམ་པའི་སེམས་མཚམས་སྦྱོར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། རྒྱུ་སེར་སྣ་ལ་སོགས་པ་མ་ཚང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ན། ཚང་བ་ལ་ནི་མཚམས་སྦྱོར་བ་དང་བཅས་པར་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ།
若謂是涅槃,非然,因彼僅是離漏故。由有餘故得彼,故說有餘涅槃。若諸漏盡,因無所依故,不應為相,因依前心故。雖諸過盡,無過之心不應斷絕,因已說”所斷能斷性,唯是外四界”故。 彼亦如是遇善知識,由修習慈悲等隨佛所受,若無彼,由有相續因盡而唯作相續,此理不應,當隨聖《白蓮法》等。若謂如”如燈滅般,彼心得解脫”之教證了知無相續,則說”量未成義境”,阿羅漢心亦是量未成相續執理之境。 阿羅漢活命位心見從彼他相續,凡夫心亦作隨他心相續,因唯如是見故。因無過故非所舍,否則涅槃亦應如是,如是等理應如經觀。 “豈隨宗義耶”者即非。不應隨違理宗如分別勸導。若思凡夫心由無明愛等煩惱力見具相續,阿羅漢無彼故云何具相續?即”若彼離因故”者,若說阿羅漢心無相續,因缺吝等因故,則于具足已顯示具相續。
།ཁྱད་པར་དགག་པ་ན་ལྷག་མ་ཡང་ ཁས་ལེན་པ་གཙོ་བོའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་སྔར་མཚམས་སྦྱོར་བ་མེད་པར་ཁས་བླངས་པ་དང་འགལ་བ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི་དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ཚང་བ་ཡིན་ན།མཚམས་སྦྱོར་བ་ཅན་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་ཁོ་བོ་ཅག་གི་འདོད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པར་མཚམས་སྦྱོར་བ་མེད་པ་བཞིན་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་ བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།འོན་ཏེ་དགྲ་བཅོམ་པའི་སེམས་མཚམས་སྦྱོར་བ་མ་ཡིན་པ་ནི། རྒྱུ་མ་ཚང་བ་སྟེ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོགས་པའི་དོན་ཡིན་ན། འདི་ལ་དེ་ཉིད་དགྲ་བཅོམ་པའི་སེམས་འདིར་དེ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་པ་ཡིན་པར་མ་བརྗོད་པ་ སྟེ།མ་བྱུང་བ་ཡིན་ན་གང་གིས་རྒྱུ་མེད་པར་འགྱུར། དེ་བཞིན་དུ་རིམ་པ་ཇི་ལྟར་བྱ་བའི་དོར་བྱ་ལ་སོགས་པ་ལ་གོམས་པར་གྱུར་པ་ཡལ་བར་འདུག་པ་དང་པོ་ཉིད་ནས་མ་ལུས་པ་ལ་བཏང་སྙོམས་པའི་ཡང་སེམས་པ་ནི། རྒྱུན་དུ་བྱེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། ལེགས་པར་སྤྱད་པ་དང་། ཉེས་ པར་སྤྱད་པ་དག་གིས་བདེ་འགྲོ་དང་ངན་འགྲོ་རྣམས་སུ་མཚམས་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ།དེ་མེད་ན་བདེ་འགྲོ་དང་ངན་འགྲོ་ཡང་མཚམས་སྦྱོར་བ་མེད་པས་སེམས་འབའ་ཞིག་ཙམ་གྱིས་མཚམས་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་བསྐྱེད་པས་སམ་ལས་དང་ཉོན་ མོངས་པ་ལ་དབང་ཐོབ་པ་ཉིད་ནི་འདོད་བཞིན་དུ་སྲིད་པར་འཇུག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཉེས་པས་གོམས་པ་མ་ཡིན་པར་རིགས་པ་ཡིན་པར་ཁོ་བོས་མཐོང་ངོ་།།འགྲེལ་པ་མཛད་པས་བཤད་པ་ནི། དགྲ་བཅོམ་སེམས་གང་ཡིན་དེ་ཡང་། །གང་ལས་མཚམས་སྦྱོར་མེད་པར་འདོད། །ཅེས་བྱ་ བ་ནས་བརྩམས་ནས་ཡོངས་སུ་གསལ་བ་ཁོ་ནར་རྣམ་པར་ཕྱེ་བ་ནི།དགྲ་བཅོམ་པ་འཆི་བ་མཚམས་སྦྱོར་བ་མེད་པ་ནི་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་བཞིན་དུ། མཚམས་སྦྱོར་བ་ཉིད་དང་འགལ་བར་འགྱུར་བ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་ནམ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ནི། གལ་ཏེ་འདིར་ཞེས་བྱ་བའོ། །མཚམས་སྦྱོར་ མེད་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་དང་།དགྲ་བཅོམ་པའི་འཆི་བ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་མིང་ཅན་འགལ་བ་ཅན་ཡིན་ཞེས་ཟེར་བ་ནི། མར་མེ་ཞི་བར་འགྱུར་བ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བའོ། །ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་ལས་བྱུང་པའི་སྐྱེ་བ་བདེ་འགྲོ་ལ་སོགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་ལྟོས་ནས་མར་མེ་བཞིན་ དུ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ།།འགྲོ་བ་མ་གཏོགས་པར་ཡང་སེམས་ཅིས་རྒྱུན་བྱེད་པ་མ་ཡིན་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ནི། འགྲོ་བ་མ་གཏོགས་པའི་རྒྱུན་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཁས་བླངས་པ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། མར་མེ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བའོ།
于遮遣差別時,余亦許為主故,顯示彼亦與前許無相續相違,即”彼”者,若具足則具相續,即我等所許唯如無相續而說。然為說之義。 若疑阿羅漢心非相續,因缺因即無因故,於此即彼阿羅漢心此,未說得涅槃,若未生則何以成無因?如是次第于所舍等習慣棄置,從初於一切舍離平等之思惟,唯是相續。 由善行惡行于善趣惡趣中作相續,若無彼,善趣惡趣亦無相續,唯由心作相續。由生福德資糧或得業煩惱自在,因隨欲入有故,應理非由過習,我如是見。 釋論師說:“阿羅漢心彼亦然,何故許無相續”等,從此開始極明顯分別:思惟阿羅漢死無相續,如有無,豈非唯成與相續性相違?即”若此”者。 說無相續所立與阿羅漢死涅槃名具違者,即”如燈寂滅”。因非從業煩惱所生善趣等生,依此說如燈。思惟除趣外心何以相續?顯示因未見離趣相續故非所許,即”如燈”。
།དགྲ་བཅོམ་པའི་སེམས་ངོ་བོ་གང་གིས་མཚམས་སྦྱོར་ བ་མེད་པར་ཚད་མ་གང་གིས་འདོད་པ་སྟེ།གཞུང་ལུགས་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་སེམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྲུབ་པ་ལ་ཁྱེད་ལ་ཚད་མ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐར་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱེས་བུའི་དོན་གྱིས་གཙོ་བོ་གནོད་པ་ཅན་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་བསྟན་པ་ནི། དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། མཚམས་སྦྱོར་བ་མེད་པ་ནི་མཚམས་ སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ།།མཚམས་སྦྱོར་བ་དང་ནི་མཚམས་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་ཉིད་དང་སྟེ། དངོས་པོ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་དང་བྲལ་བ་སྟེ་ཐར་པའོ། །གྲུབ་མཐའ་ཐམས་ཅད་འགལ་བར་ནི། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་ཡང་ངོ་། ། མཚམས་སྦྱོར་བ་ནི་མཚམས་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་ཉིད་དུའོ། །དེ་ལ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་འཆི་བའི་སེམས་ལ་ནི་ལུང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་བརྟེན་པའི་ཚད་མ་མེད་པ་དེ་ལྟ་ན་ཚད་མ་མེད་པ་ཉིད་ནི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་འཆི་བའི་མཚམས་སྦྱོར་བ་བཞིན་དུ། དགྲ་བཅོམ་པ་འཆི་བའི་སེམས་མཚམས་སྦྱོར་བ་མེད པ་ལ་ཡང་ཚད་མ་མེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ།།ཐམས་ཅད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་འཆི་བའི་སེམས་མཚམས་སྦྱོར་བ་ལ་ཡང་ངོ་། །བཟློག་པ་གྲུབ་པ་ནི་མཚམས་སྦྱོར་བ་མེད་པར་གྲུབ་པ་ལ་མཚམས་སྦྱོར་བ་ཡོད་པར་འགྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །མ་ངེས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཚམས་ སྦྱོར་བ་མེད་པར་སྒྲུབ་པ་ལ་འཆི་བའི་སེམས་ཉིད་ནི།སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་སེམས་ཀྱི་མཚམས་སྦྱོར་བའི་ཕྱོགས་ཁོ་ན་ལ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །རང་རྟོགས་པ་ཡིན་ན་དེ་ཉིད་གཉི་ག་ལ་ཞུགས་པར་མཐོང་བས་ཕྱོགས་སུ་བྱེད་པ་ལས་ལྡོག་པ་ཡིན་ཏེ། དངོས་སུ་བ་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ཉིད་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་ངོ་ཤེས་པ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། འདི་ཡང་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བས་སོ། །དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མ་ངེས་པར་བཟུང་བ་ནི་གནས་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་སྲིད་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་ ཙམ་གྱིས་མཚོན་པ་ཡིན་ནོ།
阿羅漢心以何體性無相續,以何量所許,即教理。于證成如是心差別,汝無量,顯示解脫等士夫義主為能害之義,即”彼亦”者。無相續即非能相續。相續與能相續,因成立事物故。“彼亦”者即離煩惱,為解脫。 “一切宗皆違”者,凡夫亦然。相續即能相續性。於此,凡夫死心因教非量故無所依量,如是無量性,如凡夫死相續,于阿羅漢死心無相續亦唯無量。“一切”者,于凡夫死心相續亦然。 返成即于成立無相續中成有相續。“不定因”者,于證無相續中死心,唯于凡夫心相續一分入不順分。若自了知,因見彼二俱入故,返于成分,因為顯然故。 “彼”者,顯示彼識似因相,即”此亦是似因”。“彼”者,執為不定因位故,由不可能性唯以似因表示。
།ཁྱད་པར་དེ་ཡང་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟག་པ་ཅིས་ཏེ་ཡིན་པས་མ་མགུ་ནས་བཤད་པ་གཞན་བསྟན་པ་ནི། ཡང་ན་དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། འོན་ཏེ་ཡང་དགྲ་བཅོམ་པའི་འཆི་བའི་སེམས་མཚམས་སྦྱོར་བ་མེད་པར་འདོད་པ་ནི་མཚམས་སྦྱོར་བར་སྒྲུབ་པར་ བྱེད་པའི་ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ཕྱོགས་སྔ་མའི་དོན་ཡིན་ན་དེ་ལ་གང་ཁོ་ན་དབུགས་འབྱུང་རྔུབ་དང་།དབང་པོ་དང་། བློ་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ནས། སྔོན་མེད་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ཡི། །ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱི་མཚམས་སྦྱོར་བ་གྲུབ་པར་བྱེད་པ་དེ་ཉིད་འདིར་ཡང་ཁོ་བོས་ཅིས་མ་ བརྗོད་དེ་ཅིས་མ་བསྟན།ཁྱེད་ཀྱིས་ཀྱང་ཅིས་རྗེས་སུ་མི་འབྲང་དེ་ཉིད་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་མ་ཚང་བའམ། ནོ་དི་ཏམ་སྟེ་མ་ཉམས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ལུས་ཀྱིས་སམ། བློ་ཡིས་སམ། དེ་གཉི་གས་ཀྱང་རུང་བ་སྐྱེ་བ་གཞན་ལ་བློ་མཚམས་སྦྱོར་བ་ལ་འཆི་བའམ་གཞན་ ཡང་བར་དུ་གཅོད་པར་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར།སྔོན་མེད་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ཡི། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་བཞིན་དུ། གལ་ཏེ་ཡང་དབང་མེད་པར་བློ། །མ་ཡིན་དེ་ཡང་དེ་མེད་པར། །ཞེས་བྱ་བ་ནས། དེ་ཉིད་འདིར་ནི་ཅིས་མ་བརྗོད་ཅེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་བློ་བཞིན་དུ་ལུས་ཀྱི་ ཡང་བློ་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་ན་ལུས་ཀྱང་བློའི་བསྐྱེད་བྱ་ཡིན་ཏེ།རིགས་པ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཕན་ཚུན་རྒྱུ་ཉིད་ཐོབ་པ་ཡིན་པར་བསྟན་ནས། ད་ནི་བློ་ཉིད་བློའི་རྒྱུ་ཡིན་གྱི་ལུས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་པར་བྱེད་པས། དབང་རྣམས་རེ་རེ་ལ་གནོད་ཀྱང་། །ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ལུས་དང་བློ་ དག་ནི།བློ་དང་ལུས་དག་གིས་བསྐྱེད་བྱའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དག་གིས་དེའི་བསྐྱེད་བྱ་དང་བསྐྱེད་བྱ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་རྒྱས་པར་བརྗོད་ནས། དེའི་བསྐྱེད་བྱ་ཉིད་རྣམ་པ་གཞན་གྱིས་རབ་ཏུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་བསྟན་པ་ཡང་། དེ་བློ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། འགྲེལ་པར་ཡང་ གཏན་ཚིགས་འདི་ནི་མ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་།སྙིང་གི་མཚན་ཉིད་དམ་གཞན་པའོ། །ལུས་ཉིད་ལས་སྐྱེ་བ་ཞེས་བྱ་བའམ། གཞན་ཡང་དེ་ལྟར་དགོངས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ལུས་ཀྱི་བྱ་བའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་དེའི་བསྐྱེད་བྱ་ཉིད་རེ་རེའི་ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་ ཀྱིས་གསལ་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེའི་བྱ་བའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་མ་ཡིན་པར་བདེན་ན་དེ་མེད་ན་དམིགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ལ་ལུས་མེད་ན་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་བསྐྱེད་བྱ་ཡིན་ནོ། །མ་ཡིན་ཏེ་དེ་རང་གི་རིགས་གོམས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་ཁྱད་པར་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ ལས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར།དེ་ལྟར་གོང་དུ་རྣམ་པར་དཔྱད་ཟིན་ཏོ།
因彼差別亦未成,不滿於何為常故,顯示說他說,即”或彼”者。若謂許阿羅漢死心無相續,因無能立相續之量故,此為前宗義,於此即彼出入息、根及識等,乃至”前無剎那各各”間之成立相續,此處我何不說何不顯?汝等亦何不隨行?彼即能立不全或”無缺”等已成。 是故由身或由識,或二者皆可,於他生中識相續,死或他亦無間斷故,“前無剎那各各”等已成。故如是”若亦無根識,非彼亦無彼”等,乃至”彼此何不說”間,如識身亦為識因,身亦為識所生,因理相等故。 是故顯示得互為因已,今了知唯識為識因非身,以”雖害諸根各各”等,廣說身識為識身所生非所生性,由有無變異已,復以他相證成所生性,亦顯示”如彼識”者。 釋中亦云”此因非未成”等,及”心相或他”,“從身生”或應知唯如是意趣,因隨身業故,由”各各所生性”明顯故。 若真非隨其業,則無彼亦非所緣,無身意識亦非有,故彼為所生。非然,因從彼由自類習隨行差別生故,如是上已觀察。
།དེའི་ཕྱིར་མེ་ནི་དུ་བ་དང་ཐལ་བ་བསྐྱེད་པ་བཞིན་དུ། ལུས་ནི་དེ་འཛིན་པ་དང་མི་འཛིན་པ་དང་ཤེས་པ་དང་ལུས་དང་མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་པར་སྨྲ་བ་ནི། འབྲེལ་པ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་བྱ་བ་ལས་མི་སྐྱེ་བ་ཉིད་ཀྱང་དེ་ལས་ སྐྱེ་བ་སྲིད་པ་ཡང་དེ་ལས་བྱུང་བའི་འབྲས་བུའི་ངོ་བོར་མཐོང་བར་སྒྲོ་བཏགས་པས་ཡིན་ནོ།།སྒྲོ་བཏགས་པ་མ་ཡིན་ན་དེའི་རྒྱུ་མཚན་དེ་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་སྲིད་པ་ཡང་ལྡོག་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཡུལ་བཞིན་དུ་འཛིན་པ་ཡང་རང་གི་ཡུལ་གྱི་བྱ་བ་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་དེས་ཁྱབ་པར་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་འཛིན་པ་མེད་ན་དེ་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་ལ། དེས་ཁྱབ་པ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཉིད་སྲིད་པ་ནི་དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཡུལ་བཞིན་དུ་འཛིན་པར་དམིགས་པ་ནི་དེའི་བྱ་བའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ཅན་ཉིད་ཡིན ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་བཤད་པ་ནི།དབང་རྣམས་རེ་རེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཟློས་པ་ཡིན་ནོ། །འདིས་ནི། ཤེས་བསྐྱེད་ནུས་པ་ཐ་དད་ཕྱིར། །ཀུན་ནས་ཀྱང་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ནི་དེའི་བྱ་བའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའམ། དེའི་འབྲས་ བུ་གཞན་གྱི་ངོ་བོའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ལས་ཡིན་གྲང་ན།རེ་ཞིག་དང་པོ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དབང་རྣམས་རེ་རེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཅིག་ཅར་འབྲས་བུ་གཞན་བྱེད་པ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་བློ་བཞིན་དུ་འཛིན་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཡང་གི་སྒྲ་ནི་རེ་རེའི་ཕྱོགས་ཉེ་བར་བསྡུ་བའི་དོན་དུ་ཡིན་གྱི་དེའི་རྒྱུ་བསྡུ་བའི་དོན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།ཚང་བ་ཡིན་ཡང་འབྲས་བུ་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འབྱུང་བ་ཡིན་ན་ནི་དེ་བཞིན་དུ་འབྱུང་བ་ཡིན་གྱི། གཞན་གྱི་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ནུས་པ་ཐ་དད་པར་སྨྲས་པས་ ཚང་བ་ཡིན་ཡང་འབྲས་བུ་མི་འབྱུང་བར་སྨྲ་བ་ཡིན་ནོ།།དེའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བས་འགྱུར་བ་ཅན་གྱི་རྣམ་ཤེས་འཐོབ་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་། དབང་རྣམས་རེ་རེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ཟློས་པ་ཡིན་ཏེ། དབང་པོ་རྣམས་ཀྱི་ནུས་པ་ཡིན་གྱི་རྣམ་ཤེས་ལ་ཡིན་ལ། དེས་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་གསལ་བ་ཡིན་པའི་ ཕྱིར་རོ།
是故如火生菸灰,說身與執、不執、識及身不同相者,非有關聯。從其業不生性亦可能從彼生,由增益見為從彼所生果體性。若非增益,則彼因從彼生性可能亦當返。 如其境執亦為自境業,此成過失,因許從彼生性彼遍故。如是無執時于從彼生性,彼遍亦應無,因彼可能即彼因故。見如其境執為隨其業者,此說以”諸根各各”等重複。 此說”由生識能力異故,一切亦非”。從彼生性言說因,為隨其業,或隨他果體性耶?且初非然,因”諸根各各”等已遮故。第二亦非,因見同時作他果故。 如是亦”如識無執”之”亦”聲,為攝各分義,非攝彼因義,因雖具足不生果故。若生則如是生,非由他。如是亦說生能力異故,說雖具足果不生。 “由彼變異得變異識故”亦以”諸根各各”重複,為諸根能力非於識,因彼於一切明顯故。
།དེའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་དེའི་བྱ་བའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གསལ་བ་ཡིན་ན། དེའི་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པ་ནི་དེ་ལས་གཞན་པའི་འབྲས་བུ་བཞིན་དུ་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱང་དེ་རྣམས་ཀྱི་གོ་རིམས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རེ་རེ་ཞིང་ཚང་བའི་ཕྱོགས་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པར་མི་འགྱུར་བར་ནི། ཁྱབ་བྱའི་ཆོས་ ཁས་བླངས་ན་ཁྱབ་བྱེད་ཀྱི་ཆོས་ཁས་ལེན་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར།འགྲེལ་པར་ཅིའི་ཕྱིར་ཟླས་པ་མ་ཡིན། འདི་ལ་བསྟན་པ་དབང་པོའི་བློ་བཞིན་དུ། ཡུལ་སོ་སོར་འཛིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། རྒྱུ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་དབང་པོའི་ བསྐྱེད་བྱ་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་པ་ཡིན་ན།དེ་ལས་གཞན་པའི་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་འདྲ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཐལ་འགྱུར་དུ་བྱས་པ་ལས། རྒྱུ་གཅིག་ཡིན་ན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནས། དེ་བཞིན་དུ་སྣང་བ་ལ་སོགས་པར་ཡང་བརྗོད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་རྒོལ་བ་ཡིན་ཏེ། གཅིག་ཡིན་ཡང་དུ་མ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ ཏོ།།དེ་ལ་ལན་ནི་དབང་པོའི་བྱ་བ་ལ་བརྟེན་ནས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དབང་རྣམས་རེ་རེ་ལ་ཡང་གནོད་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བས་གསུངས་པ་ཉིད་དྲན་ནས་དེ་ཉིད་ལ་བརྒལ་བ་དང་ལན་ཡང་བཏབ་ཟིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འདིར་ནི་དེའི་བྱ་བའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་མེད་ཀྱང་ལྷན་ཅིག་པ་ཙམ་དུ་མཐོང་བ་ལས་དེའི་འབྲས་ བུ་ཉིད་དུ་སྒྲོ་འདོགས་པ་ནི།དེའི་འབྲས་བུ་གཞན་བཞིན་དུ་འགྱུར་བར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ཡི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། །ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་བཟླས་ནས་འདིའི་དོན་དུ་ཡང་སྦྱོར་བར་བྱེད་ནུས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་དགོངས་པས་དེའི་བྱ་བའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་འཛིན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་ སྦྱར་བ་ནི།བློ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བས་ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། །དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་ཉིད་ཡིན་ན་དེའི་འབྲས་བུ་གཞན་བཞིན་དུ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཀྱིས་འཛིན་པར་གསལ་བར་སྣང་བར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་གྲུབ་མཐའ་ལ་བརྒལ་བ་ནི་གསལ་བར་སྣང་བ་ཉིད་ནི་དབང་པོའི་དོན་གྱི་བསྐྱེད་བྱ་ཡིན་པར་མི་རིགས་ ཏེ།དོན་མེད་ན་ཡང་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཟེར་བ་ནི། དབང་པོ་ལས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བའོ། །དབང་པོ་མེད་ཀྱང་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པར་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་ནི། མིག་བཙུམས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བའོ། །ལན་ནི་གང་རྣམ་པར་འགྱུར་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གསལ་བར་སྣང་བའི་ཁྱད་པར་ནི་ དབང་པོའི་དོན་གྱི་བསྐྱེད་བྱ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།བཟླས་ནས་བཤད་པ་གཞན་བསྟན་པ་ནི། དེ་ལ་དེ་བློ་བཞིན་དུའོ། །ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གོང་མ་ལ་འཛིན་པའི་བྱ་བ་ཡིན་པ་ཕྱི་མ་ལ་རྣམ་ཤེས་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱད་པར་རོ། །ལན་འདི་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་འགྱུར་བས་རྣམ་པར་ཤེས་ པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིའོ།
是故若彼隨其業於一切明顯,說為彼果性,如他果,因性亦如彼等次第各各具足分別不成,說成遍所法若許則許遍能法相之過失。 釋中何故非重複?此中顯示如根識,別別執境等,乃至”成無因”間,若許意識為根所生性,則應同爲他果性之過,從”若亦一因”至”如是亦說光等”間為諍,義為雖一無多。 此答”依根業”者,憶”諸根各各雖害”所說,已作諍答之義。此中雖無隨其業,由見僅同時,增益為彼果性,說如彼他果。 “此義即此”者,重複亦能配此義之意,配”隨其業而執性”者,由”如識”得。若是根生性,則如他果意識明顯執顯現,於此宗諍:明顯性不應為根境所生,因無境亦生故,即”從根亦”。說雖無根于夢等生,即”雖閉眼”。 答”任何變異”者,義為明顯顯現差別是根境所生。顯示重說他說,即”于彼如識”。上執業,后識,此為差別。說”此即答”者,即此”由彼變成識”。
།ལན་གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདུས་པ་ལས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་སྔ་མའི་གཏན་ཚིགས་ནི་བསྐྱར་ནས་བཤད་པ་ནི་གྲུབ་མཐའ་ལ་ཡིན་ལ། ཚང་བ་སྐྱེད་བྱེད་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། ཤེས་པ་དེ་མེད་པས་དེའི་བློ་བཞིན་དུ་འཛིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་ མེད་པར་འགྱུར་རོ།།དབང་པོ་དང་བཅས་པ་ལས་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་མི་འབྱུང་མི་ཟིན་ཀྱང་། དབང་པོ་མེད་པ་ལས་ནི་འགྱུར་ལ། དེ་ལ་ཇི་སྐད་བསྟན་པའི་སྐྱོན་ཡང་མེད་དོ། །ཤེས་པའི་ངོ་བོའི་འབྲས་བུ་གཞན་མ་མཐོང་བ་ཡིན་ན། །དེ་བཞིན་དུ་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་དང་རྒྱུ་ཉིད་དག་ཏུ་སྒྲོ་བཏགས་ པས་འབྲས་བུ་ཉིད་དམ།རྒྱུ་ཉིད་དུ་སྲིད་པ་ཡིན་གྱི། གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཐལ་འགྱུར་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་མཐོང་བའི་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ནི། སྐྲ་དང་སེན་མོ་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པ་དེ་ཡང་དེའི་རྒྱུ་ཡིན་པར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན། དེ་དང་འདྲ་བའི་འབྲས་བུ་གཞན་ སྐྱེད་པར་མི་བྱེད་པས་དེ་ཁོ་ན་བསྐྱེད་བྱ་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟ་ཡིན་ན་དུ་བ་ཡང་མེའི་བསྐྱེད་བྱར་མི་འགྱུར་རོ། །དབང་རྣམས་རེ་རེ་ཞེས་བྱ་བས་བཟླས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་དབང་པོ་རྣམས་ཀྱི་སྐྱེད་བྱེད་ཉིད་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ། སེམས་མེད་ཉིད་ཕྱིར་ཏེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་འབྱུང་ བ་བཞིན་དུ་སེམས་པ་ཅན་དང་ལྷན་ཅིག་པ་མ་ཡིན་བའི་ཕྱིར།ལྷན་ཅིག་པ་ཡིན་པའི་ངེས་པ་ཡོད་ན་སེམས་དང་དབང་པོ་དག་གི་འདི་དག་ལ་གང་ཞིག་གང་གིས་འབྲས་བུ་ཡིན་པར་དཔྱོད་པར་འགྱུར་གྱི། ཤི་བའི་ལུས་ལ་ནི་སེམས་ལྡོག་པ་ན་དབང་པོ་ལྡོག་པ་བཞིན་དུ་སྐྲ་དང་སེན་མོ་ལ་ སོགས་པ་ལྡོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ལ།དབང་པོ་བཞིན་དུ་འདི་ལ་ཡང་ནུས་པ་དང་། བྱིན་གྱིས་རློབ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དབང་པོའི་ནུས་པ་བཞིན་དུ་དེའི་ནུས་པར་རྟོག་པ་ཡང་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་རྣམས་སེམས་པ་ཅན་དང་ལྷན་ཅིག་པ་མ་ཡིན་ པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སེམས་ཉིད་དུ་གྲུབ་པོ།།དེ་དག་གི་ལྷན་ཅིག་པ་མ་ཡིན་པའི་ངེས་པ་གྲུབ་ན་རྒྱུ་མཚན་མ་མེད་པས་དེ་ལ་རག་ལས་པའི་འབྲས་བུ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འགྲེལ་བར་ཡང་། གང་ཚེ་སྐྲ་དང་སེན་མོ་སོགས། །སེམས་ལྡན་ཉིད་ནི་མ་ མཐོང་བ།།ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དོན་འདི་ཉིད་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་དང་འབྲེལ་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི། དེ་མེད་པར་ཡིད་ཀྱིས་ཤེས་པར་མི་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ལྷན་ཅིག་པར་མེད་པ་ཁོ་ནར་གསལ་བར་བྱས་པ་ཡིན་ཞིང་། སེམས་ལྡན་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་སེམས་ པ་དང་ལྷན་ཅིག་པའི་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་སྒྲོ་བཏགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་ངོ་།།རེག་པ་ལ་སོགས་པ་དག་ན་རེག་པའི་དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་དག་གོ།
“他答”者,即”從聚亦”,前因重說是于宗,具足非能生。由無彼識,如其識執不成過失。 雖不定從有根生意識,然從無根生,於此亦無如前所說過失。若不見識體他果,如是由增益果體及因性,可為果性或因性,非他,因過失不應理故。 如所見意識,發毛指甲等果,彼亦成彼因,然不生如是他果,故非唯非所生。若爾,煙亦不成火所生。 “諸根各各”非重複,因彼遮根等能生性故。于作是念:由無心故,如外物非與有心俱。若有俱定,於此心根,當觀何者何果,然死身心滅時如根滅,發毛指甲等非滅。 如根於此亦無能力及加持等差別,因如根能力彼能力分別亦無能力故,彼等成非與有心俱相之無心性。 若成非彼等俱定,因無因由故,不入觀察依彼果性等,因不行故。釋中亦:“何時發毛指甲等,不見有心性”等,應知即此義。 若與彼關聯,則無彼意不知,此唯明無俱,“有心性”者,亦為增益與心俱果性因。觸等即觸根等。
།ཇི་ལྟར་ལྷན་ཅིག་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྲས་བུ་དང་རྒྱུ་ཉིད་མེད་ན་ལྷན་ཅིག་གནས་པའི་ངེས་པ་མེད་དོ། ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དབང་པོའི་ ནུས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་པའི་ལས་དང་།སེམས་ཇི་ལྟར་ལྷན་ཅིག་གནས་པ་ངེས་པ་ཡིན། ནུར་ནུར་པོ་ལ་སོགས་པ་དབང་པོ་མེད་པ་ལ་ཡང་བདག་གོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཡིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་བསྐྱེད་བྱ་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་བྱེད་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་པ་ཉིད་ཀྱིས་བར་དུ་ཆོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་ རིག་པའི་བྱ་བའི་རྣམ་ཤེས་རྣམས་ནི་བདག་གོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ།ཤེས་པའི་བདག་ལ་ནི་འདི་ལྟར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གིས་ཏེ། ངེས་པ་ཡང་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལ། དབང་པོ་དང་དུས་མཚུངས་པའི་ཤེས་པ་དེ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་གཞན་ནི་ དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དུས་སུ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་པོ་མ་ཡིན་ཏེ། ང་རྒྱལ་དང་བཅས་པའི་སེམས་ལ་དེ་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་གཞན་ཁོ་ན་ཡིད་ཀྱི་རྒྱལ་སྲིད་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་གོམས་པ་ལས་བྱུང་བ་དབང་པོ་དང་དུས་མཚུངས་པའི་ ཕྱིར་རང་རིག་པའི་བྱ་བ་ལས།ང་རྒྱལ་དང་བཅས་པ་ཡང་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་པོ་ཡིན་ནོ་དེ་ལྟ་ན་དེ་ནི་དབང་པོའི་ངེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་མ་བྱུང་བའི་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ཡིན་ནོ། །ལྷན་ཅིག་པ་ཡིན་ན་ནི་ངེས་པ་ཅན་ཡིན་ཏེ་དབང་པོ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ དེ་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་ནི་ཁྱབ་བྱེད་ཡིན་ལ།ཁྱབ་བྱ་ལས་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བློ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་ངེས་པ་ཡིན་ཞིང་དེའི་འབྲས་བུ་ཐམས་ཅད་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་འགྱུར་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ལ། དེའི་བུ་ཡིན་པས་སྔོ་ བསངས་ཁོ་ནར་ངེས་པར་འགྱུར་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ།འདི་ལ་ཡང་མཚུངས་པ་ཡིན་པར་མཐོང་བ་ནི་གནོད་པ་ཅན་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ་མཐོང་བ་གཞན་དུ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། ལྷན་ཅིག་གནས་པར་ངེས་པར་བྱེད་པ་ནུས་པ་ལས་ཀྱི་མིང་ཅན་གྱིས་རྒྱུ་ཐ་མི་དད་ པའི་ཕྱིར།དབང་པོ་ལ་སྲིད་པ་དང་བཅས་པའི་ལས་ཀྱི་དབང་པོ་འཕངས་པས་དེའམ། བདག་གི་ཡང་རྟེན་ཉིད་ཀྱིས་ང་རྒྱལ་དང་བཅས་པའི་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་གཞན་ནི་བདག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་ཁོ་ནས་དབང་པོའི་ཤེས་པས་རྗེས་སུ་བྱེད་པས་འཕངས་པ་ཡིན་ལ་དབང་པོའི་ཤེས་པ་ཡང་གོམས་ པའི་བསྐྱེད་བྱ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིད་གཞན་བཞིན་དུ་བདག་གི་བློ་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་པོ་ཉིད་དུ་བྱེ་བྲག་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་།གོམས་པའི་བསྐྱེད་བྱའི་ཁྱད་པར་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ལྷན་ཅིག་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། ལུས་ཀྱི་བསྐྱེད་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རམ་རྒྱུ་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་རོ།
“如何俱住”者,義為若無果與因性,則無俱住定。根能力與俱業及心如何定為俱住?于無根胚胎等亦無”我”之意,因其所生識業隨行性間隔故。 自證業識等說為”我”,以”于識我如是”之語,定亦非自境故,非與根同時之識。若謂他意識于彼成立時,彼非後世,因慢心即許為彼故。 若唯他意識如意王等,從習生與根同時,故從自證業,慢亦為後世。若爾,彼非根定,因非從彼生故非剎那。若俱,則有定,因無根不生故。 是故從彼生性為能遍,從所遍了知與彼俱性定,此為正理。“如其識”者不定,其一切果非如彼,由為其子非定唯青,於此亦見相同為能害,思已顯示見成他性。 由名為業能力之俱住定因不異故,于根有業根所引彼或我亦依故,慢他意識唯由”我”隨根識所引,根識亦由習所生性如他意,我識無後世差別故,及習所生差別性故,為俱住,因為身所生故或因不異故。
།དེའི་ཕྱིར་ཐེ་ ཚོམ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཡང་ན་ལུས་དང་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་དག་ངེས་པར་ལྷན་ཅིག་པར་དམིགས་པ་ནི། དེ་ལྟ་བུའི་ཚོགས་པས་འཕངས་པ་ཡིན་གྱི་ཕན་ཚུན་འབྲས་བུ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་བུ་ཁོ་ནར་འཚོ་བའི་གནས་སྐབས་སུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དང་། ཇི་ལྟ་བ་མ་ཡིན་པའི་རྟོག་པ་མི་ རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་དུས་ཀུན་དུ་རྒྱུར་མཐོང་བ་ཉིད་ཡིན་ཞེས་བརྗོད་པས་སོ། །ཚོགས་པ་གཅིག་ལ་རག་ལས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ལྷན་ཅིག་པའི་ཡུལ་ཕྱི་རོལ་ལམ། ཅིག་ཤོས་ཀྱི་དབྱེ་བས་བསྟན་པ་ནི། དབང་པོ་བཞིན་དུ་གཟུགས་དང་རོ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དབང་ རྣམས་རེ་རེ་ལ་གནོད་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ།དབང་པོའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ལས་ཀྱང་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྒོལ་བ་ལས། དེའི་ལན་ནི་བསྒྱུར་བྱ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་འབྲས་བུ་ཡིན་གྱི་དབང་པོའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ལས་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་དབང་པོ་བཞིན་དུ་བསྒྱུར་བྱ་ ཁོ་ན་མ་ཡིན་ཏེ།རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་ནས། ད་ནི་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་འགྱུར་བ་ཉིད་ནི་དབང་པོས་བྱས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དམིགས་པར་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་དུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཕྱོགས་སྔ་ཕྱི་དབྱེ་བ་བསྟན་པ་ནི། དེ་འགྱུར་ ན་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་གང་གི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ཡིད་ནི་ལུས་ལ་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་ལ།དེའི་ཕྱིར་དེའི་རྟེན་ནི་གཞན་ཡིན་པར་བརྟག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི། གང་ཞིག་ཡོད་པས་ཕན་འདོགས་བྱེད། །ཅེས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ཡང་ཕྱི་རོལ་ནི་དོན་བྱེད་པ་ཡིན་ལ་ དམིགས་པ་མེད་པའི་ཡིད་ཀྱང་ཕྱི་རོལ་དེ་དང་ནང་དུ་དེ་དམིགས་པ་ནི་རྣམ་པར་འགྱུར་བར་བྱེད་པར་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ།སྔ་ཕྱི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཙམ་སྟེ། སྒྲོ་བཏགས་པ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བྱ་བ་ཙམ་ཡིན་པར་ཟད་པ་ཡིན་གྱི། ནང་དང་ཕྱི་རོལ་ ལས་གཞན་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ།དེ་ཡང་མི་སྣང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དམིགས་པ་མེད་པ་ཡིན་ཞིང་མིག་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་ཤེས་ནི་དབང་པོའི་རྣམ་པའི་ལུས་ལ་བརྟེན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་བསྟན་པ་ནི་རྟེན་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའོ།
是故無疑。或者,身與意識定為俱緣,是由如是聚所引,非互為果性,因唯如是見於活命位故,非如實分別不應理故。 是故說見一切時為因。由依一聚故俱外境或他差別所顯,如根如色味,于”諸根各各雖害”中,從根變異亦意識變異之諍,其答:所變者即果,從根變異意識非如根唯所變,因變異無定故顯非果性。 今說意識變異非根所作,因由所緣性成他故,顯前後品差別,即”彼變則變故”。因染污意非依身,故應觀察其依為他,此將說”何者有能作利”。 若謂外是所作,無所緣意亦外彼與內彼所緣非見為能變,思已,“前後”者,唯增益,僅是增益分別業而已,無異於內外,彼亦因不顯故無所緣,眼等識亦非依根相身,彼顯示即”無依”。
།ཐ་མའི་སེམས་ནི་སེམས་གཞན་དང་། །མཚམས་སྦྱོར་ བ་ལ་འགལ་ཅི་ཡོད།།ཅེས་བྱ་བས་འཆི་བ་ནི་ནད་དང་དུག་དང་མཚོན་ལ་སོགས་པ་ལས་གལ་ཏེ་ཡང་སེམས་དངོས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་བཀག་པ་ཡིན་ན་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ལུས་ལྡོག་པས་དེ་ཡང་ལྡོག་པ་དང་། ལུས་རྣམ་པར་འགྱུར་བས་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནམ། དབང་རྣམས་རེ་རེ་ ལ་གནོད་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ཀྱང་དབང་པོ་རྣམ་པར་འགྱུར་བས་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་བསལ་བ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ།དོན་གྱི་སྒོ་ནས་ཏེ་ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་དུག་དང་མཚོན་ལ་སོགས་པས་ནི། ལུས་ལྡོག་པའི་སྒོ་ནས་སེམས་ལྡོག་པར་བྱེད་པའམ། དེ་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་ སྒོ་ནས་རྣམ་པར་འགྱུར་བར་བྱེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ།འོན་ཀྱང་གདུངས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་སམ། གཞན་དུ་ཡང་དམིགས་པར་བྱེད་ནའོ། །འདོད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་བཞིན་དུ་ལུས་ལ་ཡང་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཡོད་དུ་ཆུག་ཀྱང་དེས་སེམས་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ ནི་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་མེད་ཀྱང་དམིགས་པ་ལས་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་གྱི་ལས་ཚོགས་ཀྱིས་ཀྱང་། དེའི་བྱས་པའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་མཐོང་བས་དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ཉིད་ལ་མཚམས་སྦྱོར་བར་ཅིས་མི་བྱེད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། ཚེ་ཟད་པ་ལ་གནས་ པའི་འཕེན་བྱེད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཡོད་ཀྱང་དུག་ལ་སོགས་པའི་གནོད་པས་ལུས་ལ་རང་གི་རྣམ་ཤེས་མེད་པས། དེ་ཕན་མི་ཐོགས་པའི་ཕྱིར། དེ་ཡི་ཤེས་པས་ཕན་འདོགས་ཕྱིར། །ཡིད་ཀྱི་ལུས་ལ་བརྟེན་པར་བཤད། །ཅེས་གསུངས་པའོ། །ས་བོན་ལས་བྱུང་བའི་འབྲུ་ཡང་ ཆར་ལ་སོགས་པས་ཕན་མ་བཏགས་པས་ན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་མི་འགྱུར་ལ།ཕན་འདོགས་བྱེད་པའང་ཡིན་བླ་སྟེ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི། དངོས་སུ་རྟེན་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་སམ། མ་ཡིན་ཡང་ཟློས་པ་མ་ཡིན་ལ། ལུས་ལ་སྲེད་པ་དང་བཅས་པའི་ཡིད་དམ། ལས་ཀྱང་དེས་ཕན་ འདོགས་པར་མི་བྱེད་ན་མི་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་དགོངས་པ་ནི།དེ་ལ་སྲེད་པས་དེར་འདྲེན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཕན་འདོགས་པར་མི་བྱེད་པ་ལ་ཡང་མི་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་དང་དེ་མ་ཡིན་པའི་རྟེན་ཉིད་ཀྱང་རང་གི་རིགས་གོམས་པའི་བསྐྱེད་བྱ་ཡིན་པར་སྐྱེ་བའི་དང་པོ་ལ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྗེས་སུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྡོག་པ་ཡིན་ཡང་མི་ལྡོག་པ་ཡིན་ནོ།།ཡང་ན་དོན་ནི་དོན་དུ་གཉེར་བར་བྱ་བ་སྟེ། བླང་བྱའམ་དོར་བྱ་སྟེ་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་རྣམས་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་འདིའི་སྒོ་ནས་ཏེ། དེས་དོན་ཉིད་རྣམ་པར་འགྱུར་བར་སྒྲུབ་ པར་བྱེད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།དེ་ཡང་དམིགས་པར་བྱ་བ་ཉིད་དེ་བཞིན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་ཤུགས་ཀྱིས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ།
“末心與他心,相續有何違”者,雖遮死由病毒刀等直接斷心,然由身滅彼亦滅,由身變異變異否?“諸根各各雖害”亦遮由根變異而變異,思已。 由義門即境門,毒刀等非由身滅門令心滅,或由彼變異門令變異,然由燒灼性或亦由他所緣。若謂如成欲于身亦有變異,縱有,彼非令心變異,因無彼亦由所緣成變異故。 由他業聚亦見彼所作變異,因緣彼故,于彼何不相續?因壽盡住無能引故。雖有,由毒等害身無自識,因彼無益故,如說:“由彼識作益,說意依于身。” 種子所生谷亦由雨等無益故不成圓滿,“能作利亦可”者,由直接為依故,或雖非亦非重複,有貪身意或業亦若彼不作利則不成,此意趣為:由貪引彼故,于無益亦不待故,彼與非彼依性亦見為自類習所生於初生故,等隨覺故,雖彼滅亦不滅。 或義為所求義,即所取所舍,樂苦及其能成,彼亦由此門,即彼成義變異之義。彼亦所緣性如是變異故,彼亦以勢力顯示。
།དེའི་ཤེས་པས་ཕན་འདོགས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་དང་། ཤེས་པ་དང་ཤེས་པ་མ་ཡིན་པ་དག་གི་དབྱེ་བ་ལ་ཡང་དགོངས་པ་འདི་ཡིན་ནོ། །ལུས་རྣམ་པར་འགྱུར་ བ་ཡིན་ན་སེམས་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་འགྱུར་བ་ཅན་གྱི་སེམས་ནི་སེམས་ཁོ་ན་ལས་སྐྱེས་པར་མི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནམ་སེམས་ནི་ལུས་དང་བྲལ་བར་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་ལུས་ཁོ་ན་ལས་སྐྱེས་པའི་སེམས་ནི་སེམས་འགྱུར་བས་འགྱུར་བ་ཅན་དུ་འགྱུར་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ ལས།ལུས་ཡོད་པ་ནི་རྟག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གལ་ཏེ་ཡང་ལུས་ནི་སེམས་དང་མི་འབྲལ་བར་མཐོང་བ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་སེམས་ཀྱི་སྔ་རོལ་ཏུ་མེད་པར་མི་འགྲུབ་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལྟར་ན་མ་གྲུབ་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། རིག་པ་རང་ངམ་ཞེས་བྱ་བ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེ་བཞིན་ པར་རིག་པས་སམ་གཞན་གྱིས་ཏེ་སེམས་ཀྱིས་སམ་སྐྱེས་བུས་སོ།།རེ་ཞིག་འབྲས་བུའི་ཤེས་པས་མ་ཡིན་ཏེ་རང་གི་དུས་འཛིན་པའི་ཕྱིར། སྔ་རོལ་དུ་བྱུང་བའི་འབྲས་བུ་འམ་རྒྱུའམ་གཞན་ཡང་རུང་བ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །མིག་ལ་སོགས་པ་བྱ་བའི་དུས་ སུ་དེའི་ཤེས་པ་རྣམས་མེད་པའི་ཕྱིར།དེ་རྒྱུ་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པ་ཡིན་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ནི། མིག་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་ཞེས་བྱ་བའོ། །ལན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། མིག་ལ་སོགས་པ་བྱ་བའི་དུས་ཁོ་ནའི་ཚེ་ ཤེས་པ་གཞན་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པར་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཡོད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།དེ་འདི་ཉིད་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་འཛིན་པས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་མིག་ཕྱེ་བ་ཉིད་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་བཞིན་དུ་སྐྱེ་བའི་དང་པོར་འབྱུང་པའི་ལུས་ནི་ལུས་ཀྱི་ཤེས་པ་སྐྱེ་པའི་སྔ་རོལ་དུ་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་དེ་ལས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་ལུས་བསྒྱུར་མི་འགྱུར་བར་བསྟན་པ་ནི། སྐྱེ་བའི་དང་པོའི་ཕྱོགས་པའི་ལུས་ཞེས་བྱ་བའོ། །མིག་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་ལ་ལུས་ཀྱང་རྒྱུ་ཡིན་པར་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནམ་སྙམ་དུ་སེམས པ་ནི།གལ་ཏེ་གཞན་གྱིས་རྟོགས་ཤེ་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །ལན་ནི་སྔ་ན་མེད་པ་ག་ལས་རྟོགས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། མིག་ལ་སོགས་པ་བྱ་བའི་དུས་སུ་ནི། དེའི་བྱ་བ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་ནི་གཞན་རང་གི་རིག་བྱ་ནི་དེ་ཤེས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་དེ་མེད་པར་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི། དེ་བཞིན་དུ་ ལུས་ཀྱི་བྱ་བ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་གཞན་ནི།དེ་ཤེས་པ་མེད་པའི་འཛིན་པ་པོ་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཡོད་པ་ཡིན་ན་ཡང་དེ་ཁོ་ན་ལས་དེ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། མ་མཐོང་བ་ཙམ་ནི་ཐེ་ཚོམ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།
“由彼識作益故”者,亦意趣于識與非識之分。若身變異則心變異故,變異心唯從心生不應理耶?因未見心離身故。是故思唯從身生心由心變異成變異者。 “身有恒時”者,雖見身不離心,然不成無於心前,此為義。如是顯唯不成,“知自或”者,由自生時知,或由他即心或士夫。 且非果識,因執自時故,前生果或因或他皆不應理,此為義。因眼等作時無彼諸識,思彼如何了知為因者,即”眼等諸識”。 答非,“于彼等隨行與返”者,義為唯眼等作時有執他識隨行與返。由此自體經驗成立,即”開眼”者,如是初生身於身識生前非識,因無識故。縱有,顯由從彼生故身不變異,即”初生分身”。 思如眼等,身亦由他識了知為識因否?即”若由他了知”。答”前無何所知”者,眼等作時,執彼業識他自所知,因離彼識故說彼無,如是執身業他識,無無識之能執。縱有,亦從彼生,義為唯不見是疑因。
།འོན་ཏེ་དུས་ཕྱིས་འབྱུང་བའི་ཤེས་པ་ནི་སྔར་ཤེས་པ་ནི་སྔར་ཤེས་པ་མེད་ པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ལ།དེ་ཡང་རང་གི་དུས་ཀྱི་ཤེས་པ་མེད་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་གྱི། སྔར་ཤེས་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། ལྟར་རུང་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་ལ་དཔེར་བྱ་བ་ནི་གཉིད་ལོག་པ་ལའང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཇི་ལྟ་བ་ཁོ་ནའི་གཉིད་ལོག་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཤེས་པ་ནི་ དམིགས་པ་མེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཡང་དུས་ཕྱིས་སད་པ་ཡིན་གྱི་དེ་དག་ཙམ་གྱིས་མེད་པར་ངེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།ལུས་སྐྱེ་བའི་དུས་ན་སེམས་ཀྱང་ཡོད་ན་རང་རིག་པར་འགྱུར་ལ། དུས་ཕྱིས་ཀྱང་དྲན་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ནི། འོན་ཏེ་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། འདི་ལ་ དཔེར་བྱེད་པ་ནི།གང་ཕྱིར་སད་པས་ཞེས་བྱ་བའོ། །ལན་ནི་རྟོག་པ་མེད་པ་ཡིན་ནམ་ཅི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་ལུས་སྐྱེ་བའི་དུས་ན་སེམས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མེད་པ་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་པར་ནི་མི་རིགས་ཏེ། ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡོད་ཀྱང་དྲན་པ་མེད་པས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མེད་པར་མངོན་པར་སེམས་ བའི་ཕྱིར་ཏེ།རྨི་ལམ་དུ་ཡང་སད་པའི་ཚེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་བཞིན་དུའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཕྱེད་ཕྱི་མ་རྣམ་པར་འགྲེལ་པ་ནི། རྨི་ལམ་གྱི་རིག་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་སད་པའི་ཤེས་པ་བསྐྱེད་བྱ་ཉིད་ཀྱིས་གཉིད་ལོག་པའི་ཤེས་པ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ན། དེ་ཁོ་ན་ལས་དེ་ཡིན་ཞེས་ ཅི་ལས་ཤེས་ཤེ་ན།དེའི་བསྐྱེད་བྱའི་ཁྱད་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ནི། དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལ་དེའི་བསྐྱེད་བྱའི་ཁྱད་པར་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དེའི་བསྐྱེད་བྱ་ཉིད་དུ་མི་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནམ། འོན་ཀྱང་སད་པའི་གནས་སྐབས་ན་དེའི་བསྐྱེད་བྱ་ ཉིད་རྟོགས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ནི།འོན་ཏེ་སད་ན་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སད་པའི་ཤེས་པ་ལས་རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པའོ། །འདི་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱེ་བ་སྔ་མའི་ཤེས་པ་ལས་སྐྱེ་བ་འདི་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་ཡོད་པ་ལའོ། །མི་རྟོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སད་པ་ཡིན་ན་ རུང་བའི་གནས་སྐབས་སུ་འདི་ཡང་འབྲེལ་པ་ཅན་དུ་རྟོགས་པ་མེད་པ་འདི་ཅི་ལས་ཤེས།འོ་ཐུག་རྣམས་ཀྱི་འཐུང་པ་དང་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཕན་པ་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་དུ་འདི་ཡང་འབྲེལ་པ་ཅན་ཙམ་གྱི་དྲུག་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་ལུས་དང་མཚུངས་པའི་དུས་སུ་བྱུང་བའི་ཤེས་པའི་མེད་པ་ ནི་རང་ཉིད་དམ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་ལུས་ཉིད་ཤེས་པའི་རྒྱུར་མི་འགྲུབ་པ་ཡིན་པར་ཉེ་བར་བསྡུ་བ་ནི། དེའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའོ།
若后時生識了知前無識,彼亦了知自時無識,非前無識者,顯示”不應見”。此中為例”于睡眠亦”者,如是唯睡眠位識雖唯無所緣,后時醒覺,然彼等唯不定為無。 思身生時若有心則成自知,后時亦當憶,即”然若”者,此中為例”因醒故”。答”豈無分別”者,身生時心無經驗非應理為無言說境,因雖有經驗無憶故顯現思無經驗,如夢中亦如醒時經驗,此為義。 後半釋為”夢知”。若由醒識所生性不了知睡識,從彼為彼何所知耶?由見彼所生差別故顯示”然如是”。 于彼由了知彼所生差別故,豈非不了知為彼所生?然思唯于醒位了知為彼所生,即”然若醒”,“彼”者,從醒識夢識。“此亦”者,于從前生識有此生等識。 “不了知”者,于醒時位此亦無了知為相屬,此何所知?如”食粥及世間利”,此亦唯相屬之六。因與身同時生識之無,非自亦非他了知。是故結示身不成識因,即”是故”。
།གང་ལས་སྐྱེས་པ་དེ་བྱས་པའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཅན་ཁོ་ན་དེར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་མ་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་བ་ལང་གི་ལྕི་བ་ ལས་སྐྱེས་པའི་ཨུཏྤ་ལའི་རྩ་བ་ནི་ཨུཏྤ་ལའི་རྩ་བ་གཞན་གྱིས་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ལ།དེ་ལྟ་ཡིན་དང་ལུས་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་པའི་སེམས་ཡིན་པ་ནི། སེམས་གཞན་གྱིས་རྣམ་པར་འགྱུར་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ནི་འོན་ཏེ་ལྕི་བ་ལས་ཞེས་བྱ་བའོ། །ུཏྤ་ལའི་རྩ་ བའི་བསྒྱུར་བྱ་ཁོ་ན་བ་ལང་གི་ལྕི་བ་ལས་མཐོང་བ་ནི་མ་ཡིན་ལ།སེམས་ཀྱི་བསྒྱུར་བྱ་ནི་སེམས་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། སྐྱེ་བའི་དང་པོ་ལ་གོམས་པའི་བསྐྱེད་བྱའི་ཁྱད་པར་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ཁོ་ན་དེའི་རྒྱུ་ཡིན་གྱི་ཨུཏྤ་ལའི་རྩ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ལན་འདེབས་པ་ནི། དང་པོ་ལྕི་བ་ ལས་སྐྱེས་པ་ཞེས་བྱ་བའོ།།གང་ཞིག་ཡོད་པས་ཕན་འདོགས་བྱེད་དེ་རྒྱུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྒྱུའི་མཚན་ཉིད་དུ་མ་གསུངས་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱིས་མི་མཁྱེན་པའམ་བག་མེད་པའམ་ལེ་ལོ་ཡིན་པར་ཡང་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ལ། འདི་མི་སྲིད་པ་ཉིད་ ཡིན་པར་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་མིང་ཅན་གྱི་ཚད་མས་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ནི།འདི་ཡོད་ན་འདི་འབྱུང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཅེས་བྱ་བས་མི་ཤེས་པ་བསལ་བ་ཡིན་ཞིང་། ཡོད་ཅིང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བག་མེད་པ་དང་ལེ་ལོ་དག་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། ། ཁོ་བོ་ཅག་གིས་བཤད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ལས་ཇི་ལྟར་བསྟན་པས་རྟག་ཏུ་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །གང་གི་ཕྱིར་འདི་ཉིད་རྒྱུའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དོན་འདི་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་བདུན་པའམ། ལྔ་པ་ནི་འདི་ཡོད་ན་དང་། འདི་འབྱུང་བ་ལས་ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས ཀྱིས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་ལུང་དང་འགལ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །རྒྱུ་མཚན་གྱི་བདུན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུ་མཚན་དང་སྐྱེད་བྱེད་དང་རྒྱུ་རྣམས་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མང་པོར་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བས་བདུན་པ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་གྲངས་ཀྱི་ཚིག་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་འགེགས་པ་མ་ ཡིན་པས།དོན་འཛིན་པའི་དོན་དུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་པོའི་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ནི། རྒྱུ་དང་འབྱུང་གནས་ཞེས་བརྗོད་དོ།
“從何生彼即成彼變異”此說不定,因牛糞所生青蓮根非由他青蓮根變異,如是思雖從身所生心,由他心令變異,即”然從糞”。 青蓮根所變唯非見從牛糞,心所變唯是心,因初生時為習所生差別故。是故唯彼為彼因,非青蓮根者,答”初從糞生”。 “有此能益彼為因”者,豈非世尊說為因相?因一切智者非不知或放逸或懈怠不可能故,此不可能性為一切智名量所害故,思”此有則此生”者,由”世尊”遮不知,由”有”等遮放逸懈怠。 我等所說因相如何顯示?由恒作利性故。因此即是因相故,了知此義之七格或五格,即”此有則”及”從此生”為世尊所說。是故非違教義。 “因相七格”者,于因相、能生、因等一切見為多數故為七格。異名詞非遮自體,因為取義故,能生者之識自性,說為因與生處。
།ཇི་ལྟར་ལུས་སེམས་ཀྱི་རྟེན་མ་ཡིན་ཞེས་བརྗོད་པ་དང་། དེའི་རྟེན་ཡིན་པར་བརྗོད་པ་འགལ་བ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ། དེ་ཡི་ཤེས་པས་ཕན་འདོགས་ ཕྱིར།།ཡིད་ནི་ལུས་ལ་བརྟེན་པར་བཤད། །ཅེས་བྱ་བས་འགལ་བར་བཤད་པ་ཡིན་གྱི་འདི་ལ་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་འགལ་བར་དོགས་པའི་ས་བོན་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བདུན་པ་དང་ལྔ་པ་དག་གིས་དོན་གཞན་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བས་ཆོག་མི་ཤེས་པ་ ལ་བཤད་པ་གཞན་བསྟན་པ་ནི།ཡང་ན་བདག་ཅག་གིས་གཞན་དུ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ཉིད་ནི་གལ་ཏེ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྒོལ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་ཙམ་འཁྲུལ་པ་ཅན་ཡིན་ལ། དེའི་ཕྱིར་ནུས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ ཁྱད་པར་ཡིན་ནོ།།རྒྱུ་གཞན་དུ་ཐལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་གཞན་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ལ་འབྲས་བུ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་དང་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་མཐའ་རྒྱུ་ཚོགས་པ་ནི་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བ་ནི་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་པར་ལན་ཅིག་མཐོང་བ་ལས་རྟོགས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡོད་ཀྱང་འབྲས་བུ་མི་འབྱུང་ན་ལྟོས་པ་ དང་བཅས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཉིད་དེ།ཚང་བ་དང་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དེ། མ་ཚང་བ་འགལ་བ་ཡིན་ལ། དེས་ཁྱབ་པའི་རེས་འགའ་བའི་མི་འབྱུང་བ་དང་ཡང་འགལ་བའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་འགལ་བ་ཡིན་ན་ནི་རྒྱུ་ནུས་པ་ཅན་ནི་འབྲས་བུ་ལ་མ་འཁྲུལ་བ་ ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་རྒྱུའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་ནུས་བའི་ཁྱད་པར་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ། །ནུས་པ་ཅན་གྱི་རྒྱུ་མཐོང་ན་འབྲས་བུ་ལ་མི་འཁྲུལ་པ་དྲན་པའི་དུས་ཁོ་ན་ལ་བར་དུ་གཅོད་པ་མེད་པའི་འབྲས་བུ་མངོན་སུམ་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། རྗེས་ སུ་དཔག་པས་ཅི་དགོས།གང་དུ་འབྲས་བུ་དབང་པོ་ལས་འདས་པ་ཡིན་པ་དེ་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དོན་མེད་པ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་ཁོ་ན་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགལ་བའི་སྐྱོན་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་ཚོགས་པ་ཡང་བར་དུ་ཆོད་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་ལ་ངེས་པའི་རྟགས་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་འབྲས་བུར་རུང་བ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་ལ་ཡིན་གྱི་འབྲས་བུ་མ་ངེས་པས་རུང་བ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་ལས་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། རུང་བ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་མ་ཡིན་པས་ཟློག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ནི། འོན་ཏེ་འབྲས་བུ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བས་ཞེས་བྱ་བའོ། ། ལན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་རེ་ཞིག་འབྲས་བུ་འདས་པའི་རུང་བ་ཉིད་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་རིག་པ་པོའི་མངོན་སུམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།
思如何說身非心依,與說為彼依相違者,“由彼識作益故,說意依于身”說為相違,此中無如是相違疑種,因七格與五格不了知異義故。為說不知足者示他說,即”或我等當別說”,即是”若識為先”等諍先說。 因唯迷亂,是故”功能”為差別。“成他因”者,于了知異義與”果性”相違。因邊際因聚于果生不待他,由一見了知,彼有亦果不生則成有待,此說無待性即圓滿,有待性即不圓滿相違,由彼遍偶爾不生亦相違故,遍者相違則有功能因於果無迷,此為義。 如是則”因相”此中待隨行功能差別。見有功能因於果無迷,憶時唯于無間果成現量否?何須比量?于果超根處,比量非無義。是故”唯果”者唯違過。 因聚亦可有間斷故,豈非於果定相?雖爾,于果可性定,非由果不定比度果可性,因非定果可性由能返故非量故,思”然由於果疑”。 答”非,當生”者,且非比度過去果可性,因彼為知者現量故。
།དེ་རིག་པ་མ་ཡིན་པ་ཡང་འབྲེལ་པ་མ་བཟུང་བའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་འབྲས་བུའི རུང་བ་ཉིད་ཀྱང་དེ་མ་ངེས་ན་མི་ངེས་པ་ཡིན་ནོ།།འདིས་ནི་རུང་བ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །རུང་བ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ངེས་པ་ཡང་མངོན་སུམ་ཁོ་ན་ལས་མཐོང་བའི་འབྲས་བུའི་རུང་བ་ཉིད་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་འབྲས་བུ་ལ་ངེས་པ་མེད་ན། རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་མ་མཐོང་སྟེ། ངེས་པ་ཅན་གྱི་རུང་བ་ཉིད་ནི་རེས་འགའ་ངེས་པ་དང་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཡང་ཡུལ་དང་དུས་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་མེད་པས་འབྲེལ་པ་འཛིན་པ་ཡིན་ཡང་། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་དེའི་ཁྱད་པར་གྱིས་མི་ལྡན་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ན། ཁྱད་པར་གྱི་ཡུལ་ཁོ་ན ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་ནི་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་རྗེས་སུ་དཔོག་ན་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ།།རེ་ཞིག་རུང་བ་ཉིད་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཉིད་རྒྱུ་ཙམ་ལ་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནམ། འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། ཚོགས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། འབྲས་བུ་མེད་ན་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་འགལ་བ་ཡིན་ པའི་ཕྱིར།དེ་ཇི་ལྟར་འབྲས་བུ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡིན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་དེ་རྒྱུ་མཐོང་བ་ལས་འབྲས་བུ་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ནི། དོན་གཞན་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ལ་འབྲས་བུ་ཁོ་ན་ཞེས་བྱ་བ་དང་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་བཤད་པ་ནི། རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་ལ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། འབྲས་བུ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་ནི་མེད་ ན་མི་འབྱུང་བ་ཁོ་ནའི་ཕྱིར།འབྲས་བུ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་འབྲས་བུ་ཡང་རྒྱུ་ཡིན་པར་ཅི་ལས་ཤེས་ཤེ་ན། རྟག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གང་ཡོད་ན་དེ་གདོན་མི་ཟ་བར་འབྱུང་བ་སྟེ། རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ནི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ལ་ བསྒྲུབ་པ་ཁྱབ་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།འདི་ལ་འཁྲུལ་པས་ཅི་ཕན་ཞེ་ན། དེ་ཡོད་ན་འབྱུང་བ་སྟེ། དེ་ལྟར་ཡང་འབྲས་བུ་ཉིད་གཏན་ཚིགས་ཡིན་པ་ལ་འགལ་བ་མེད་དོ་ཞེས་བསྟན་པ་ནི། དོན་གཞན་གོ་བར་བྱ་བ་ལ་ཞེས་བྱ་བའོ། །རྒྱུ་ཡིན་པ་ཁོ་ན་གོ་བར་བྱེད་པ་ཅི་སྟེ། མ་ཡིན་སྙམ་དུ་སེམས་ པ་ལ།མ་ངེས་པ་ཉིད་ནི་འབྲས་བུ་ལ་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ནི། གང་ཞིག་དོན་གཞན་གྱིས་གོ་བྱེད་ཅེས་བྱ་བའོ། །ནུས་པ་ཅན་གྱི་རྒྱུ་གང་ཡིན་པ་དེ་འབྲས་བུས་ཁྱབ་པའི་གོ་བྱེད་མ་ཡིན་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་འབྲས་བུས་ཁྱབ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་མ་ འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར།རྒྱུ་ཁོ་ན་འབྲས་བུ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། གང་ཞིག་གང་མེད་པར་ཞེས་བྱ་བའོ། །རྒྱུ་ནི་རང་ཉིད་གྲུབ་པའི་དོན་དུ་མེད་པའི་འབྲས་བུ་ལ་གང་གི་ཚེ་ལྟོས་པ་དེའི་ཚེ། དེ་རྒྱུ་ལ་ལྟོས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།
非知者亦因未執相屬不生比量故。當生果可性亦若彼不定則不定。此說可性總義。 不可性定亦由現量唯見果可性成故,于當生果若無定,不見比量境,因定可性有時無定相屬故。雖由無境時等差別執相屬,然比量為遮無彼差別境者,若說唯差別境者,即”若比度當生後世”。 且豈非唯于因比度可性?若爾云何?是聚,彼亦無待,因無果則遍者相違故。彼如何于果疑?若爾,從見彼因比度果,于了知異義與”唯果”相違。此中說”是因”者,無果不生因唯無不生故,義為”是果”。 當生果亦何知為因?即”恒”者,有彼則必生,隨相屬說為遍性,因隨所說能立為遍故。此中迷惑何益?彼有則生,如是亦顯果性因無違,即”于了知異義”。 思何故唯了知為因?顯”不定性由於果迷”,即”由異義能了”。思有功能因非果遍能了者,若爾是果遍,因於彼無迷故,顯因唯是果,即”若無何”。 因於為自成義無果時待彼時,彼非待因,因此無故。
།ཡང་ན་རང་གི་རྒྱུ་ལས་སྐྱེས་པའི་རྒྱུ་ནི་རྒྱུར་འགྱུར་ གྱི་དེ་ཡོད་བཞིན་པ་མ་ཡིན་པའི་འབྲས་བུ་ལ་ལྟོས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ནི།རྒྱུ་ཇི་ལྟར་འབྲས་བུ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའོ། །རང་གི་རྒྱུ་ལས་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ནི་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་འབྲས་བུ་ལ་ལྟོས་པ་ཁོ་ནའི་ཕྱིར། དེ་རྒྱུ་ཡིན་ཡང་འབྲས་བུ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། ཕན་ཚུན་མ་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དུ་ རྟོགས་པས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་།དེ་ཙམ་ཁོ་ནས་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ལན་དུ་བསྟན་པ་ནི། མ་ཡིན་ཏེ་དེ་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་གང་ཞིག་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ལ་ལྟོས་པའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པ་ཁོ་ན་དེའི་བར་བསྟན་པ་ནི། སེམས་སོགས་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ནི། །ཞེས་བྱ་ བ་སྟེ།སོགས་པའི་སྒྲས་མིག་ལ་སོགས་པ་བཟུང་བ་ཡིན་ནོ། །གང་སྨྲས་པ་ཇི་སྐད་དུ། སི་ཏ་སྤྲེའུ་དབང་མཚན་མོ་རྒྱུ་བ་རྣམས། །པདྨ་གསེར་དང་འབར་བའི་དཔེ་རྣམས་ནི། །མགྲིན་བཟངས་ར་མ་ན་དག་མཛའ་དུས་སུ། །གཡོན་པའི་མིག་རྣམས་མཚུངས་པར་འགུལ་བ་ཡིན། །ཞེས་ སྨོས་པའོ།།རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་ཉིད་ནི་ཁ་ཅིག་འབྱུང་བ་ཅན་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་མངོན་པར་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནམ། དེའི་ཕྱིར། ཚོགས་པ་གཅིག་ལ་རག་ལས་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རོས་རྟོགས་པ། རྒྱུ་ཆོས་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་སྟེ། དུ་བས་བུད་ཤིང་འགྱུར་བ་བཞིན། ། ཞེས་སེམས་པ་ལ། རྣམ་པར་འགྱུར་བ་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཚོགས་པ་གཅིག་ལ་རག་ལས་པ་ཉིད་ནི་གཟུགས་དང་རོ་བཞིན་དུ་དུས་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ལ། རྒྱུས་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ལས་ཀྱང་འབྲས་བུ་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ལ་དེ་ཉིད་མ་ངེས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ནུས་པ ཅན་གྱི་རྒྱུ་མཐོང་བ་ལས་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཡུལ་ཅན་ནི་རྒྱུའི་ཆོས་རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྗེས་སུ་གསལ་བ་མ་ཡིན་ནོ།།འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་གསལ་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ན་དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན། ཚོགས་པ་གཅིག་ལ་རག་ལས་པ་ཉིད་ན་འཁྲུལ་ བ་ཉིད་ཡིན་པས་དོན་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་འབྲས་བུ་དང་རྒྱུ་ཉིད་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ཉེ་བར་བསྟེན་པ་ཡིན་ནོ། །བུད་ཤིང་རློན་པ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་ཀྱང་མེ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཡིན་ལ། མེ་ཡོད་ཀྱང་དང་པོ་མ་མཐོང་བ་མེ་ ཡོད་ན་འབྱུང་བའི་དུ་བ་ནི་མེས་དྲངས་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དེའི་འབྲས་བུ་ཉིད་ཡིན་གྱི་མ་འཁྲུལ་པ་ཙམ་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ།གཞན་དུ་ཡང་འདི་ཙམ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། མེས་དྲངས་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་འདིས་ཀྱང་མ་འཁྲུལ་བ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བར་བསྟན་པའི་དོན་ཏོ།
或思從自因所生因成為因,非待現有之果,即”因如何是果”。從自因所生因唯待當生果故,彼雖是因亦唯是果,因由了知互不迷成就故,及唯由彼量是果故,答顯”非,因彼是果故”。 其中顯唯是待當生果者,“心等變異”,等字攝眼等。如所說:“猴王夜行等,蓮金燃喻等,善頸羅摩那,愛時左目動。” 變異因性豈非有些是當起有轉生因?是故,待一聚色等味了知,比度因法,如煙比柴變,思”此變異”者,待一聚性如色味成同時,從因比度亦于比度果,彼成不定因。 是故從見有功能因非比度境者,非由因法比量隨明。若爾云何?是俱生因明。若無迷彼亦如何能明?待一聚則成迷故義竟。 “一切世間言說”者,是近依持果因性量。濕柴等雖有,無火不生,有火亦初未見,有火生煙由了知火引故是彼果性,非唯由無迷,思”他亦唯由此量”者,義顯由”火引性”亦是無迷。
། །དེ་ཡོད་ པ་ཉིད་ན་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ།འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ཡོད་པ་ཁོ་ན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མ་འོངས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ནི། འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ཇི་ལྟར་རྒྱུ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ཡོད་པ་ཁོ་ན་ནི་ཞེས་བྱ་བས་མ་འཁྲུལ་པའི་ཡུལ་ཉིད་ཁོ་ན་བརྗོད་པ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། དེ་ལ་སྟེ་འབྲས་བུ་ལ་མི་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལ་མི་འཁྲུལ་པའི་ཡུལ་ཉིད་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལ་མི་འཁྲུལ་པའི་ཡུལ་ཉིད་ནི་རྒྱུ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། ཕན་འདོགས་པ་ཡིན་ལ་ཕན་འདོགས་པ་ནི། གང་ཞིག་ཡོད་པས་ཕན་འདོགས་བྱེད། །ཅེས་བསྟན་པས་ལྟོས་པར་འགྱུར བ་མ་ཡིན་ནམ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ནི།གལ་ཏེ་གང་ཕན་འདོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་ཕན་འདོགས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་སྟེ། མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །སྔ་ན་ཡོད་པ་ཡང་འབྲས་བུའི་ངོ་བོའི་དུས་ན་མེད་པ་ནི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཏེ། ཕན་མི་འདོགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ནི། འོ་ན་འདས་ པ་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ།།འབྲས་བུ་ནི་རང་སྔ་ན་མེད་པའི་དུས་ན་བདག་ཉིད་འཐོབ་པའི་དོན་དུ་རྒྱུ་ལ་ལྟོས་པ་མ་ཡིན་ནམ། འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ནི་དེའི་ཚེ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་ལ་ལྟོས་ནས་དེ་ལས་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་གྱི་ཡོད་པ་ཡིན་ན་ནི་རྒྱུའི་དོན་ཡོད་པར་མ་མཐོང་སྟེ། ཡོད་པའི་ངོ་བོ་ཐམས་ཅད་ལ། །ལྟོས་མེད་ཇི་ལྟར་ལྟོས་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །དེ་ལ་དེ་བསྐྱེད་པའི་དུས་ན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཟེར་བ་ལ། ལན་ནི། བསྐྱེད་པའི་དུས་དེ་གང་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། འབྲས་བུ་ཡོད་པ་ལ་ལྟོས་ནས་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། དེ་ཡོད་པ་ཁོ་ན་ལ་ལྟོས་ནས་སྔ་ན་ཡོད་པ་ཡང་ཇི་ལྟར་རྒྱུ་ཡིན། འོན་ཏེ་དེའི་དུས་ན་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ལ་ལྟོས་ནས་ཀྱང་དེ་མེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །རྒྱུའི་བྱེད་པའི་དུས་ནི་འབྲས་བུ་འབྱུང་བའི་སྔ་རོལ་གྱི་དུས་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཡང འབྲས་བུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་དུས་ལས་ཐག་རིང་བ་ཡིན་ནོ།།རྒྱུའི་བྱེད་པ་དང་འབྲས་བུའི་ཡོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་འགལ་བ་མ་ཡིན་ནམ། དེའི་དུས་ན་ཡང་འབྲས་བུ་ཡོད་ན་དུས་མཚུངས་པར་འགྱུར་རོ། །དུས་ཕྱིས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འབྲས་བུའི་དུས་ཉིད་ན་རྒྱུའི་བྱེད་པའི་དུས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འབྱུང་བར་ འགྱུར་བ་ལས་ཐག་རིང་བ་མ་ཡིན་ནམ།རྒྱུའི་བྱེད་པ་ནི་རང་གི་དུས་ཁོ་ན་ཡིན་ལ་འབྲས་བུ་ནི་དེའི་ཕྱིས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་འདི་ནི་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ། །འོན་ཏེ་སྔ་ན་མེད་པ་འབྲས་བུ་མི་འབྱུང་ངོ་ཞེ་ན། འདི་ཡང་ཕྱིས་མེད་པ་ཡིན་ན་མི་འབྱུང་བར་མཚུངས་སོ།
“彼有則生”者豈非是因性?非唯有當生,因是未來,思”當生如何是因”。由”唯彼有”顯說唯無迷境,即于彼,因於果無迷故,義為”因是無迷境”。 于彼無迷境非因性,若爾云何?是作益,作益者,思”若有何作益”,如所顯”由待成”。若”何作益”者,果體作益非有,即無義。前有亦于果體時無非因,因不作益故,顯”然過去亦”。 果於自前無時為得自體豈非待因?當生爾時非有。待果體說從彼當生,若有則不見因義,如說:“於一切有體,無待何成待。“于彼說”因於生時有故”,答”生時何”者,由待有果當生故。 如何非因,如是待唯彼有前有亦如何是因?然因彼時無故是因。待當生亦唯無。因作時豈非果生前時?彼亦遠離當生果時。 因作與果有豈非相違?彼時若有果則成同時。若謂后時,因於果時即是因作時故,豈非遠離當生? 若謂因作唯自時而果后,此于當生亦等。若謂前無不生果,此亦后無不生等。
།སྔ་རོལ་གྱི་བྱེད་པ་རྒྱུ་ ཡིན་ལ་སྔ་རོལ་པས་བྱས་པ་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་ནམ།འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ལ་ནི་འདི་མི་སྲིད་དོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། བྱ་བ་ལ་ཉེ་བར་ཕྱོགས་པ་ཉིད་ནི་སྔ་རོལ་དུ་བྱས་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ཉེ་བར་ཕྱོགས་པའི་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱང་སྔ་རོལ་གྱི་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བྱེ་བྲག་ཅི་ཡང་མེད་ དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།གལ་ཏེ་འབྲས་བུ་ལས་སྔར་ཞེས་བྱ་བ་ནས་ཇི་ལྟར་མེད་པ་ལ་ཕན་འདོགས་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་བྱེད་པ་པོ་དུས་ན་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་འབྲས་བུ་ནི་དེ་དང་མཚུངས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བར་བསྟན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་དུས་ཐ་དད་པ་ཉིད་དུའོ། །འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ བྱ་བ་ཡིན་ལ།བར་ཆད་ནི་རིགས་མཐུན་པས་བར་དུ་ཆོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་པ་ནི་དེ་མ་ཐག་པའོ། །དེ་ལ་ཡོད་པའི་ཚུལ་དང་ལྡན་པ་ནི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཡོད་པའོ། །འབྲས་བུའི་ངོ་བོའི་བྱ་བའི་དུས་སུ་གཉིས་ཀ་ཡང་མེད་པ་ཡིན་པར་མཚུངས་པ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། དེ་ནི་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་ཞེས་ བྱ་བའོ།།སྔར་ཡོད་པའི་རྒྱུ་ནི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་འདས་པའི་དེ་མ་ཐག་པ་མ་ཡིན་ནམ། འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ནི་ཅུང་ཟད་ནི་ཡུན་རིང་མོ་ནས་ཀྱང་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་མ་ཐག་ཁོ་ན་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ། འདས་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡུན་རིང་མོ་ཉིད་ཡིན་པར་མཚུངས་པར་བསྟན་པ་ནི། དེ་མ་ ཐག་པ་ཉིད་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ།།གཉིད་སྟུག་པོས་ནོན་པ་ལས་སད་པའི་ཤེས་པ་ནི་དུས་ཀྱིས་བར་དུ་ཆོད་པས་སྔར་གྱི་ཤེས་པ་ལས་བྱུང་བར་ཅི་ལས་ཤེས། གཉིད་ལོག་པ་ན་རྣམ་ཤེས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་བདག་ནི་སེམས་མེད་པར་གཉིད་ལོག་གོ་ཞེས་ཤེས་པ་མེད་པར་ དྲན་པ་ཡིན་ནོ།།ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡོད་ན་དྲན་པའི་ཕྱིར་དེའི་ཚེ་ཡང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། གཉིད་ལོག་པར་རྩོམ་པའི་སེམས་རང་རིག་པས་རང་གི་དུས་ཙམ་རིག་པ་དང་གཉིད་ལོག་པའི་དུས་ན་མེད་པ་ནི་སད་པའི་རྩོམ་པའི་དུས་ན་འབྱུང་བས་ཀྱང་ཉམས་ སུ་མྱོང་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་གཉིས་ནི་རང་ཉིད་མེད་པར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེས་བྱ་བ་གཞན་མེད་པ་ཇི་ལྟར་ཡིན། དེ་ཡང་དེ་ཚེ་ཡོད་ན་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའམ་ཅིག་ཤོས་ཀྱང་རང་རིག་པ་ཡིན་ན་རྨི་ལམ་གཞན་བཞིན་དུ་ཅིའི་ཕྱིར་དྲན་པར་མི་འགྱུར། གཉིད་ཀྱིས་ཕྲ་མོར་བྱས་པའི་ ཕྱིར་མི་རིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡང་རང་རིག་པ་དང་འགལ་བ་ཡིན་ནོ།།གང་གི་ཕྱིར་མ་རྟོགས་པ་ཡིན་ན་ནི་དེ་སྐད་དུ་བརྗོད་དོ། །རྣམ་པར་ངེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐད་ཅིག་གིས་འཇིག་པར་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ནི། རྒྱས་པར་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།
前時作用是因,前時所作非是果耶?于當生此不可能。非如是,趣近作業即是前時所作,于彼趣近作用亦是前時作用故無差別。 由”若先於果”至”如何于無作益”,顯作者時有之果成與彼等,故此說時差別。因是果體故是作業,間隔是由同類間隔,無彼即無間。具有性相即無間有。于果體作業時二者等同皆無,顯”彼於二者”。 思前有因豈非無間過去無間?當生或久遠故非唯無間,顯過去亦等同久遠,即”無間性”。 從重睡醒覺知,由時間隔如何知從前知生?因睡時無識故。雖爾,我無心睡眠,即憶無知。 若有經驗因憶故,爾時亦豈非有經驗耶?非爾,因入睡心由自證唯知自時,及睡時無由醒始時生亦經驗故。 彼二豈非無自經驗?云何他無?彼亦爾時若有,有分別或余亦自證,如何不如他夢憶念?謂因睡成微細不應理,此亦違自證。 若未了知則如是說。“決定”者,剎那壞廣造,義為廣觀察。
།དེའི་ཚེ་ན་ཡང་ཁྱད་པར་ མ་ལུས་པའི་སེམས་ཙམ་ནི་དེ་མ་ཐག་པ་སད་པའི་བློའི་རྒྱུ་གང་ཡིན་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནམ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ།དེ་ལ་ལུས་ནི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། གོམས་པས་འབྱུང་བའི་ཁྱད་པར་གྱི་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ནི་རྒྱུ་ལུས་ལས་བཞིན་དུ་དེ་ལས་ཀྱང་མི་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སྔ་མའི་རྣམ་ཤེས་དང་འདྲ་བ་ཉིད་དེ་ལས་བྱུང་བའི་ཁྱད་པར་ཉིད་ཡིན་གྱི་དེའི་བསྐྱེད་བྱ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེའི་ཕྱིར་སེམས་ཙམ་ལས་སྐྱེས་པ་ལ་ནི་སྔོན་གྱི་ཤེས་པ་ལས་སེམས་དེའི་བག་ཆགས་ལས་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ་དུ་བ་ལ་མེ་བཞིན་དུ་ཁྱད་པར སྐྱེད་བར་བྱེད་པ་ཉིད་སྐྱེད་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སེམས་ཙམ་ནི་སྐྱེད་བྱེད་མ་ཡིན་ནོ།།ཤེས་བཞིན་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལ་དེའི་བག་ཆགས་ཀྱི་ལུས་ཅན་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ་ཡང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་བཀག་པ་ཡིན་ཏེ་ཐལ་ཆེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ བསྟན་པ་ནི།དེའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཡིན་ལ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེའི་བསྐྱེད་བྱའི་ཁྱད་པར་ཉིད་ནི་དེའི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཁྱད་པར་ཅན་ཉིད་ཡིན་ལ་དེ་ལ་མ་འཁྲུལ་པ་ཅན་ཉིད་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དམིགས་བྱ་མ་ཡིན་པའི་སེམས་ཙམ་ལ་དེ་ལ་མ་འཁྲུལ་པ་ཅན་ ཉིད་དུ་འཛིན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ།།ཉེ་བར་མ་དམིགས་པའི་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ལ་ཇི་ལྟར་མ་འཁྲུལ་པ་ཅན་གྱིས་ཤེས་པ་ཡིན་ཏེ་མི་ཤེས་པ་དེ་ལྟར་ན་འདིའི་ཡང་རྒྱུ་ཉིད་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ཐམས་ཅད་དུ་ནུབ་པར་འགྱུར་དེའི་ཕྱིར་རིམ་གྱིས་དམིགས་པ་དག་གི་དེ་ཉིད་དམིགས་པ་ཡིན་ན་འབྱུང་བར་འགྱུར་ བ་ལ་ཇི་ལྟར་མ་འཁྲུལ་པ་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་པ་བཞིན་དུ་མ་འཁྲུལ་བའི་ཡུལ་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་པ་མ་ཉམས་པར་བསྟན་པ་ནི།དེས་ན་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །མ་འཁྲུལ་པ་ཅན་ཉིད་བཞིན་དུ་འདིའི་མ་འཁྲུལ་པའི་ཡུལ་ཉིད་རྟོགས་པར་མི་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནམ་དེ་དག་ཙམ་ གྱིས་སྔར་བྱུང་བའི་རྒྱུད་ཉིད་ནི་འཇིག་རྟེན་ལ་རྒྱུ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ།དེ་ཡང་མ་འཁྲུལ་པའི་ཡུལ་ཉིད་ཁོ་ན་རྒྱུ་ཡིན་གྱི་སྔར་བྱུང་བ་ཉིད་དུ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། གང་ཞིག་གང་གིས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་དག་ཙམ་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །རྒྱུ་མཚན་མ་ འཁྲུལ་པའི་ཡུལ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ་དེ་ཡང་གོང་དུ་བདུན་པས་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡང་རྟོགས་པ་ཡིན་ལ་དེ་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་གྱི་འབྲས་བུ་ནི་ཕྱིས་འབྱུང་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ནི།འོན་ཏེ་ཡང་འདི་ཡོད་ན་འདི་འབྱུང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེ་ནས་ཀྱང་ནི་བསྟན་པ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བའི་བར་ཀྱིས་སོ།
思”爾時豈非亦有具一切差別唯心即無間醒覺之因”,說”于彼身非因”,義為習生差別意識非如從身因亦不從彼生。 前識相似性即從彼生差別,豈非非其所生?是故,思”從唯心生者,從前知彼心習氣生差別”,如煙於火,因差別能生性是能生故,唯心非能生。 于非知彼,成具彼習氣身,因輕故。彼亦遮,因太過等顯”是故隨行返”者,義為彼所生差別即由彼差別成差別,于彼具無迷。 非於非所緣唯心執為具無迷。如何于未近所緣當生以無迷知,如不知,如是此亦因不知因性故,彼性一切沒。 是故,若漸所緣等之彼性所緣,如於當生以無迷知,顯無迷境知不壞,故”于當生亦”。 豈非如具無迷,此無迷境不能了知?思”由彼等量,先生相續性於世間了知為因性”。 顯彼亦唯無迷境是因,非先生性,“何者由何”者,義為”彼等量是世間”。 思”因相豈非無迷境?彼亦上由七安立亦了知,與彼相屬果唯後生”,由”然若此有此生”至”彼后亦顯示”。
།བདུན་པ་ནི་རྒྱུ་ མཚན་ཙམ་ལས་ཡིན་གྱི་སྔ་མ་ཉིད་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནམ་རྒྱུ་མཚན་དང་བྱེད་པ་དང་རྒྱུ་རྣམས་ལ་ཞེས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ།།བདུན་པས་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ནི་སྔ་མ་ཉིད་ལ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དབྱེ་བ་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་སྨྲ་བ་ནི། དེ་ཡི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་ནི། །ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཡོད་པ་དག་སྐྱེ་ བ་མེད་ན་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ཡིན་པས་མི་སྲིད་ལ་དེ་ལྟ་ཡིན་ན་སྔ་མ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།གལ་ཏེ་ཡོད་པ་དང་སྐྱེ་བ་དག་གིས་སམ་ཉིད་འཕངས་པ་ཡིན་ན་གཞན་རྒྱུ་མཚན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཡང་ཡོད་པ་དང་སྐྱེ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གིས་སྔ་མ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བར་བསྟན་པ་ནི། དེ་ནི་མི་བདེན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །རྒྱུ་མཚན་དང་རྒྱུ་མཚན་མ་ཡིན་པ་འདི་ལས་འདིའོ་ཞེས་རྟོགས་པ་ནི་སྔར་གཞག་པ་ཁོ་ན་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནམ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཡོད་ན་ཞེས་བྱ་བས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ལས་དེ་ལྟར་རྟོགས་པར་མི་ནུས སོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།སྔ་མའི་མངོན་པར་འདོད་པ་ཡང་འབྲས་བུའི་བདག་ཉིད་ཐོབ་པའི་དུས་སུ་མེད་པ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་ན། དེ་ཉིད་དེའི་བྱ་བའི་དུས་སུའོ་ཞེ་ན། ཡང་དངོས་པོའི་རང་གི་དུས་ནི་བྱ་བའི་དུས་མ་ཡིན་ཏེ་དངོས་པོས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཚེ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་སྔ་མ་ཉིད་ ཀྱིས་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ཞེས་བསྟན་པ་ནི།འདས་པ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དངོས་པོའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཁོ་ན་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་ཉིད་འབྲས་བུ་འབྱུང་བར་ཐལ་བས་སྔ་མ་ཉིད་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འབྲས་བུའི་དུས་སུ་རང་གི་དུས་ན་ཡོད་པའི་ རྒྱུ་ཡོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྔ་མ་ཉིད་དངོས་པོའི་ཆོས་སུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ནི་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བའོ།།གཞན་ཡང་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་རང་གི་དུས་ན་བྱུང་བས་ཡོད་པ་དང་སྐྱེ་བ་དག་ཏུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ལ་དེ་ཡང་བློས་སྔ་མ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གཞག་པ་རྟོགས་ པ་ཁོ་ན་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི།གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །གང་གི་ཚེ་ཡང་མཚོན་བྱེད་ཙམ་གྱིས་བདུན་པ་ནི་དེའི་ཚེ་སྔ་མ་ཉིད་དམ་ཕྱི་མ་ཉིད་དམ་དེའི་ཚེ་ཡོད་པ་ཉིད་རྣམས་ནི་བརྗོད་པར་འདོད་པ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། དེས་ན་ཡོད་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ནི་ གང་ཡིན་ཞེ་ན་དེ་ཡོད་པས་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ།།འབྱུང་བར་འགྱུར་པའི་ཡོད་པ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། ཡོད་པས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དེ་ལྟར་ཡང་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི་འཆི་ལྟས་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ།
七格僅從因相而來,豈非安立前性?因說”于因相、作用、因等”。由七格了知因相性非增益前性,因未見分別,於此說”彼隨行返”者,有等若無生則因相性不可能,如是則是前性。 若由有與生等拋出性,因余非因相故。如是,顯因相者亦由有與生詞成前性,“彼非真”。 思從因相與非因相”此從此”了知豈非唯了知先安立?“若有”者,義為不能從非有當生如是了知。 前欲求亦于得果體時非唯無,若謂”彼即于其作業時”,又事物自時非作業時,因空事物故。顯因爾時亦無故如何以前性為法性,“過去亦如何非有”者,義為事物自體非唯作業,因爾時果生故成無前性。 思于果時有自時有因故,前性豈非成事物法?若謂”成”。 又顯當生自時由產生有與生等故,彼亦唯了知由慧安立前性,“又”。 顯若僅由能表七格,爾時不欲說前性或后性或爾時有性,“故若有”。 如是,何為所欲說?說”由彼有”。當生有亦如何?說”由有亦”,如是顯亦是世間言說,“死兆”。
།དུས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ལ་བདུན་པ་མ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་ལྔ་པ་དུས་ཀྱི་རྣམ་ པར་དབྱེ་བ་ཁོ་ན་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ།དུས་ལ་སོགས་པའི་དབྱེ་བ་ཅན་མ་ཡིན་པ་ནི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བའི་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ནི་བྱེད་པ་པོ་དང་ལས་ཉིད་ལ་སོགས་པ་བློས་སྒྲོ་ བཏགས་པའི་ཡུལ་ཅན་ལ་ནི་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་དང་འདས་པ་ལ་ཡང་མཚུངས་པར་བསྟན་པ་ནི།ཇི་ལྟར་མྱུ་གུ་སྐྱེ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། སྔར་དམིགས་པ་ཁོ་ན་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པར་ནི་མི་རིགས་ཏེ་མ་དམིགས་པ་ཡང་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ནི། གང་གི་དང་པོར་དམིགས་གྱུར་པ། །ཞེས་བྱ་ བ་སྟེ།དམིགས་པ་དང་མི་དམིགས་པ་དག་གིས་འབྲས་བུ་དང་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཚད་མས་དམིགས་པས་གཞལ་བྱ་ཡོད་པ་ཡིན་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི་དེས་ན་དམིགས་པས་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཡོད་པར་མ་འཁྲུལ་པའི་ཡུལ་ནི་རྒྱུ་ཡིན་ལ་མ་འཁྲུལ་པ་ཅན་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་ཞེས་དམིགས་པས་ མཚོན་པ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི་དེ་ཡང་མི་འཁྲུལ་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའོ།།མ་འཁྲུལ་པ་ཉིད་ནི་དེ་ཡོད་ན་འབྱུང་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ་དེ་ཡང་སྔ་མ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱད་པར་གྱི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་གྱི་དེ་ཡོད་ན་འབྱུང་བ་ཙམ་འབའ་ཞིག་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་འབྲས་བུ་དང་རྒྱུ་ མཚན་ཉིད་ཡིན་པར་རྒྱུར་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྨྲས་པ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ནི།འོན་ཏེ་མི་འཁྲུལ་པའི་ཡུལ་ཅན་དུ་གྱུར་པ་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །མ་འཁྲུལ་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ནི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པ་ལ་མ་འཁྲུལ་པ་ཅན་ཉིད་ནི་འབྲས་བུ་ཉིད་ཡིན་གྱི་སྔ་མ་ཉིད་དག་ཁོངས་སུ་གཏོགས་ པ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི།དེ་ཡོད་ན་འབྱུང་ཉིད་ཙམ་གྱིས། །ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་ཡང་མ་འཁྲུལ་པའི་ཡུལ་ཉིད་དེ། རྒྱུ་ཉིད་དེ་རྒྱུ་ཉིད་ལ་སྔོན་ཉིད་ཁོངས་སུ་གཏོགས་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་ཡང་དེ་དང་ལྡན་པ་ཁོ་ན་རྒྱུར་བཙལ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། འཇུག་པའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཞན་ནི་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཡིན་ཡང་རྒྱུར་ཐ་སྙད་གདགས་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ནི། འོན་ཏེ་དང་པོ་ཉིད་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་རྒྱུ་སྔ་མ་ནི་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་ལ་མ་ངེས པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ།འཁྲུལ་པ་ཉིད་དུ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ།
雖於時分非七格,五格唯入於時分別,思”無時等分別者因非事物性故非作者”,“因生”等者,作者性即于作者與業性等慧增益境,顯于當生與過去亦等,“如芽生”。 顯非理唯先所見為因性,因未見亦是因故,“何者初成所見”者,顯由所見與未見是果與因性,由量所見說有所量,故”由所見”。 顯有無迷境是因,具無迷是果,由所見表示,“彼亦具無迷境”。 無迷性豈非即彼有則生?彼亦由前性是差別因性,非唯彼有則生。 思”非前後性之果與因相性,諸欲為因者未說”,“然成具無迷境時”。 顯具無迷境性是因性,具無迷性是果性,非攝前性等,“唯由彼有則生”。 雖無迷境性即因性,因性于因性不攝前性,如是亦唯應求具彼為因,因是趣入境故。余雖如是成,非安立因言說境,思”然初性”。 若因前因不見當生後世故非比量,因迷亂故於果不定性,因可能迷亂故。
།དེའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དོན་ལ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་བརྗོད་བྱ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་གཞན་སྨྲ་བ་ནི་ཕྱི་མ་ཉིད་ནི་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་གང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རྒྱུ་ཡིན་པའི་ནུས་པ་ལས་ཡིན་ཏེ། འབྲས་བུའི་ནི་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ ཏོ།།རྒྱུ་ལས་ཕྱི་ཉིད་ཡིན་པར་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྒྱུའི་ནུས་པ་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །ལན་དུ་དེ་ལ་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རྒྱུ་ཡིན་ཡང་མ་འཁྲུལ་པས་འབྲས་བུ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འབྲས་བུ་ཉིད་མ་ཉམས་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གྲོགས་མོ་བུ་དང་བཅས་ པར་བྲོས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་འབྲས་བུ་ཉིད་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ་དེ་ལས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་གཞན་ཉེ་བར་ལེན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།ཡང་ན་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུ་ཡང་དགོས་པ་ལ་མ་གྲུབ་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ན་དེ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་དེ་ཉིད་འབྲས་བུ་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་ཉིད་ཁོ་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་བཞིན་དུ་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཡིན་ཡང་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི།གང་ཡང་རྒྱུ་ནུས་པ་ཅན་ཉིད་ལས་ཞེས་བྱ་བའོ། །ལག་ཏུ་ཐོབ་པ་ནི་ཐོབ་པར་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ་དེ་ནི་འབྲས་བུ་ཉིད་དང་མཚུངས་པ་ཡིན་ནོ། །རྐང་གིས་བགྲོད་པ་ནི་ཐོབ་པར་ངེས་ པར་མེད་པ་ཡིན་ཏེ།རྒྱུ་ཉིད་དང་མཚུངས་པ་ཡིན་ནོ། །སེན་མོས་བཅད་པར་བྱ་བ་ནི་འབད་པ་མེད་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ལ་དེ་ནི་འབྲས་བུ་ཉིད་ཀྱིས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་ཏེ། ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྟ་རེས་བཅད་པར་བྱ་བ་ནི་འབད་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ་དེ་ནི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། མ་ངེས་ པ་ཉིད་སྤངས་པ་ནི་འབད་པ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ།།དྲང་པོ་ཞེས་བྱ་ནི་རྒྱུ་ཉིད་བཞིན་ཏུ་མ་ངེས་སྤང་པ་ལ་ལྟོས་པ་ནི་འཁྱོག་པོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་མེད་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབད་པ་མེད་པར་གྲུབ་པ་ལ་འབད་པ་ལ་བརྩོན་པར་བྱེད་པ་ནི་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྨད་པ་ཡིན་ནོ། །རྐའི་ ཤིང་ལས་སྤྲང་ཐོབ་ནས།།གང་གི་དོན་དུ་རི་ལ་འཛེག་།ཅེས་བྱ་བ་ནི་དོན་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་། དེ་ཅི་འདྲ་ཞིག་འཕེན་བྱེད་འགྱུར། །དེ་འདྲ་ཕྱིས་ཀྱང་འགྱུར་བ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་དང་། ལུས་ནི་གནས་པ་ཡིན་ན་སེམས། །ལྡོག་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་ སོགས་པ་ནི་རྒྱུ་མ་འོངས་པ་ཡིན་པར་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཉེ་བར་བསྡུ་བ་ནི།དེའི་ཕྱིར་མི་འཁྲུལ་པས་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །མི་ཤེས་བཞིན་པ་ནི་ཡོད་པ་ཙམ་གྱིས་སྐྱེ་བ་ཉིད་ནས་བརྩམས་ནས་ལུས་ཇི་སྲིད་ཡོད་པར་བདག་ཉིད་ཉེ་བར་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་རྟེན་ཡིན་ པར་བསྟན་པ་ནི་གང་ཞིག་ཡོད་པས་ཕན་འདོགས་པ་ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་སྟེ།དེའི་རྒྱུ་ནི་ཡིན་ཏེ་ལས་ཀྱི་མིང་ཅན་ནོ།
是故,于比量義說當生因,對此他說”后性是何比量”者,義為從因性功能,非從果。配合為”從因比量后性者,是從因功能”。 答”于彼因性亦”者,因性亦由無迷為果性,義為果性不壞。友女與子逃等唯是果性,從彼比量外非近取,義為。 或近取因亦唯于所需不成,若迷則不應理故。如是,因彼即是果故,雖如比量果性唯近取,顯為因相,“又從具因功能性”。 手得是定得,彼與果性等。足行非定得,與因性等。爪所斷是無勤所成,彼由果性比量,因無待故。斧所斷是有勤所成,彼是因,因斷不定性待勤故。 直者如因性,待斷不定,因是曲性故。無義者,于無勤成就勤勉,為智者所訶。“得樹下果已,為何登山”是義。 如是說:“彼拋何等性,后亦如是成”及”若身是住,心成無返”等,說因是未來而總結”故由無迷”。 顯不知者由唯有性從生性始,乃至有身自性近益是所依,“何者由有有益”者,彼因是業名。
།འབྲས་བུ་ལས་སྔར་རམ་ཕྱིས་ཀྱང་ངེས་པར་ཡོད་པ་ནི་རྗེས་སུ་འཇུག་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་མ་འོངས་པའི་ཡིད་དམ་སྔ་མ་ཡང་རུང་འདིའི་རྒྱུ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ དང་ལུས་ནི་རྟེན་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་གནས་སྐབས་སུ་དགོས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགྲེལ་པའི་དོན་ཡིན་ནོ། །སྐྱེ་བའི་དང་པོ་ལའམ་ཐ་མ་ལའམ་ལུས་ལའམ་སེམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ལའམ་སྔ་མའམ་ཕྱི་མ་ཡང་རུང་བའི་སེམས་ནི་ཤེས་པ་ཉིད་ཕན་འདོགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ལ། འཚོ་བའི་གནས་སྐབས་སུ་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་ཡང་དེའི་རྒྱུ་མཚན་གྱི་ཕན་འདོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོ་ཙམ་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱང་ལས་ཀྱི་སེམས་ནི་རྒྱུས་བརྗོད་པས་རྟེན་ཡིན་པར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ། །དེ་ཕྱིར་བློ་གནས་པ་ཡི་རྟེན། །བློ་ཉིད་ལ་ནི བརྟེན་པ་འགལ།།ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ལུས་འཕེན་པར་བྱེད་པ་དེ་ལ་སྲེད་པ་དང་བཅས་པའི་ལས་ནི་དེའི་རྟེན་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་སམ་བདག་ཉིད་རྟེན་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་བློ་འཕེན་པར་བྱེད་པས་བློའི་རྟེན་དུ་འགྱུར་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་སྔར་གྱི་བཤད་པ་ལས་འདི་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེ་ན། སྔ་མས་ནི་སྐྱེ་བའི་དང་པོའི་སེམས་ཀྱི་རྟེན་ཡིན་པར་བརྗོད་ཀྱི་ནམ་མཁའི་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་སེམས་ཙམ་དུ་འཕེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་ནི་ཐ་མའི་ཡང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་ཆེའོ། །སྔ་མ་ལ་ནི་རྒྱུ་སྔ་ན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་འདི་ཡོད་ན་དང་འདི་འབྱུང་བ་ལས་ཤེས་ཀྱང་འབྲས་བུ་ལ་བདུན་པ་དང ལྡན་པ་དང་རྒྱུ་མཚན་དང་རྒྱུ་ཡིན་པར་གསལ་བར་བྱེད་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནམ་གཞན་ལ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།དེའི་ཚེ་དེ་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔ་མ་ནི་འབྲས་བུའི་དུས་ན་མེད་ཀྱང་སྐྱེས་པ་ཡིན་པས་རྒྱུ་མཚན་དང་རྒྱུར་ཡང་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ། དེའི་ཕྱིར་བདུན་པ་དང་ཞེས་ བྱ་བ་སྟེ།རྒྱུ་མཚན་དང་རྒྱུ་ཉིད་ཙམ་ནི་བདུན་པ་དང་ལྡན་པ་དག་གི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ལ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ལ་ཡང་དེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་མ་ཉམས་པ་ཡིན་ཏེ་དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཆི་ལྟས་སམ་ཡན་ལག་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ནི་འཆི་བའམ། མངོན་པར་འབྱུང་བའི་མ་འོངས་པའི་ རྒྱུ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ནི་དེའི་འབྲས་བུ་རྟོགས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ་རྟོགས་པར་རྣམ་པར་བཞག་པ་ཡང་ཡོད་པའམ་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ནོ།།འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ཡང་ཚད་མས་རྣམ་པར་བཞག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་རང་གི་ངོ་བོ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདས་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འགལ་ བ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཚེ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེའི་ཚེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་ན་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།
果前或后定有者是隨行。是故顯示未來意或前者皆可為此因。如是,身非成所依。是故於位時為所需,是釋義。 生初或末或身或心果,或前後皆可之心,知性非能益,雖住時是知性,亦非其因相之益,因唯依自體故。心法亦業心由因說為所依故無過。 “是故慧住依,依于慧自違”等,由身能拋者,具貪業是其所依性,或由自性是所依性,由慧能拋顯成慧依,則於前說此有何差別? 前者說為生初心依,非如虛空,因彼唯拋心故。此亦是末故差別大。前者因有前因故,由此有及此生而知,于果具七格及因相與因性應理顯明,于余非然,因爾時彼未生故。 思”前者雖于果時無,因已生故亦成因相與因”,“是故七格”者,因相與因性唯是具七格等因相,于當生亦有彼故不壞,如是了知故。 死兆或支分變化是死或,顯現無未來因不生者,唯是其果了知,了知安立亦是有或因相。當生非由量安立,因爾時無自體故。 若謂過去有,是相違。若謂爾時,非爾時,因爾時亦無故。
།དེའི་ཕྱིར་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པའི་དུས་གང་ལ་མེད་ཀྱང་ཅུང་ཟད་རྣམ་པར་བཞག་ནས་རྒྱུ་མཚན་ནམ་རྒྱུར་དེ་རྟོགས་པས་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་ལ་དེ་ཉིད་དེའི་བྱ་བའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་ འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་དངོས་པོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་དེ་ལྟར་ཐ་སྙད་འདོགས་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།ཁྱད་པར་དུ་བྱ་བ་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པའམ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཤེས་པ་རུང་ཁྱད་པར་གྱི་རྟགས་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་ཅུང་ཟད་དམ་རྟོགས་པ་མེད་པ་ཅན་ ཡང་རུང་བ་མེད་ན་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་བརྟེན་པར་ནི་རིགས་ཀྱི་ཐམས་ཅད་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།འདི་ལ་སྨྲས་པ་རྣམ་པར་གཡེང་བ་ལ་སོགས་པས་སྔ་མའི་སེམས་ཡོན་ཏན་དམ་པ་ཅན་ཉིད་མ་ཡིན་ན་ཕྱི་མ་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཁོ་ན་སེམས་གཞན་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ན་ང་ རྒྱལ་དང་བཅས་པའི་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཉིད་ནི་ཆར་ཡང་སེམས་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ཏེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་པ་དང་གོམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཁྱད་པར་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།རྒྱ་ཤུག་གི་འབྲས་བུ་དང་ཁམ་ཕོར་བཞིན་དུ་ལྷན་ཅིག་ཡོད་པའི་རྟེན་མ་ཡིན་ནམ་དེ་བཞིན་དུ་ཕྱི་མ་ནི་ སྐྱེ་བ་སྔ་མའི་སེམས་ཀྱི་རྟེན་མ་ཡིན་ལ་ཀུན་གཞིའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སེམས་རྟེན་ཉིད་དུ་བརྗོད་པས་དེའི་ཆོས་ཀྱི་ལས་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཡང་དེའི་ཚེ་ཉིད་ཉེ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ། །འབྲས་བུའི་སེམས་ཀྱི་དུས་སུ་ཡང་རྒྱུའི་སེམས་ཐམས་ཅད་དུ་ཉེ་བ་ཡིན་པས་རྟེན་ཉིད་ནི་རྟག་ཏུ་དེའི་རྗེས་སུ་འཇུག་ པས་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ།།གོམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཚོགས་ནི་བསལ་བར་དཀའ་བ་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་རོལ་དང་ནང་གི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་རྣམས་ལྷན་ཅིག་མ་ཡིན་པའམ་གཞན་པའི་ང་རྒྱལ་དང་བཅས་པ་རྟོགས་བཞིན་པའི་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་པོ་ནི་བརྙས་པར་འོས་པ་མ་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་ཡིན་ནོ།།འོ་ན་ལུས་ཀྱང་སེམས་ཀྱི་རྟེན་ཡིན་ཏེ་ཕན་བྱེད་པའི་ཕྱིར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་དེ་སེམས་བཞིན་དུ་རྟག་ཏུ་རྗེས་སུ་འཇུག་པས་ཕན་འདོགས་པ་ཡིན་པའམ་གཞན་དུ་ཡང་འགྱུར་གྲང་ན་གལ་ཏེ་སེམས་བཞིན་གཞན་དུ་ཡིན་ན་སེམས་ཀྱང་དེའི་ རྟེན་དུ་འགྱུར་བར་གལ་ཏེ་ཡང་དབང་པོ་མེད་པར་བློ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཕན་ཚུན་རྒྱུ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ།།དབང་པོ་དང་བཅས་པའི་ལུས་སུ་བསྟན་པའི་རིགས་པ་ནི་ལུས་ཙམ་ལ་ཡང་མཚུངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྟོགས་བྱ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །གཞན་དུ་ན་དེ་ལྟ་བུའི་རྟེན་མ་ཡིན། མ་ཡིན་ པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ནི་ཕན་འདོགས་བྱེད་པ་ཡང་ཡིན་བླ་སྟེ་ཞེས་བྱའོ།
是故,雖於過去未來時無,略作安立后,由了知彼為因相或因而作言說,隨順其作用,世人於事物真實如是安立言說,是其義。 于所差別,若無比量等智或分別智,或差別相等智少許,或具無了知,因不可能故,應依彼,非一切。 於此所說,由散亂等前心非具勝德,則后不生故,一切有情唯依他心,具慢意識亦皆依心,因非從外經驗生,及是從習氣生之差別故。 如棗果與碗,豈非同時所依?如是后非前生心依,由說阿賴耶性心為依,亦非說其法業。彼亦因唯爾時近故無過。 于果心時亦因心一切近故,依性常隨行而說。從習氣所生分別聚難以遣除,外內諸經驗非同時或異慢,了知後世非應輕蔑故,一切無過。 若然,身亦是心依,因能益故是所許。如是,彼如心常隨行益,或亦成他耶?若如心是他,心亦成彼依,如”無根非慧”等,由說互為因性而顯。 具根身所示理于唯身亦等故,唯應了知。若異,非如是依,顯非能益亦可。
།ཡང་ན་རེས་འགའི་ཕན་འདོགས་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཕན་འདོགས་བྱེད་པ་ཡང་ཡིན་བླ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བས་སྐྱོན་བརྗོད་ནས་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱོགས་ལ་ལྡོག་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བར་བསྟན་པ་ནི། འགལ་བ་བརྗོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐལ་ཆེས་པ་ལས་སོ། །གལ་ཏེ་ཡང་ཞེས་རྒོལ་བའི་བསམ་པའི་རིགས་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ལྟོས་ནས་གཞན་དུ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེའི་གནས་སྐབས་སམ་གཞན་དུ་ཡང་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཡང་ན་ལྡོག་པ་མི་འཐད་པ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བར སྦྱར་ནས་ལྡོག་པ་དང་མི་ལྡོག་པ་དག་བསྡུས་ནས་བཀག་པ་ཡིན་ཏེ།གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་འབྲས་བུ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རྟེན་ཉིད་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་དག་གི་རྒྱུ་ནི་སེམས་ལས་གཞན་པ་སྟེ་སེམས་ནི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཅན་ཡིན་ལ་འདིའི་རྒྱུ་དེ་ཉིད་ཡིན་པས་དེའི་རྒྱུ་ཅན་ཏེ་འབྲས་བུའོ། ། དལ་བ་ཉིད་ནི་དབུགས་འདྲེན་ཞེས་བྱ་བར་མཚམས་བཅད་དོ། །གཞན་དུ་གྱུར་བ་ལས་ནི་དབུགས་རིང་དུ་རྔུབ་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་སོ། །ལུས་ཀྱང་སེམས་ཀྱི་རྟེན་ཡིན་ན། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུའམ་རིད་པ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་བཞིན་དུ་ཡིན་གྲང་ན་གཟུགས་ལ་སོགས བཞིན་ཡིན་ན་ནི་དེ་བཞིན་དུ་དེ་ཡང་དེ་ཡོད་ཀྱང་ལྡོག་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའོ།།ཅི་ལས་ཤེ་ན། དེ་ཡོད་ན་སྟེ་དེ་ཉིད་ཡོད་ན་འབྱུང་བ་སྟེ། དེ་ཙམ་བསྐྱེད་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དབང་འགྱུར་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ན་འདི་བསྒྱུར་བྱ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ ན་རྟག་ཏུ་དེའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པས་དེ་སྔ་མས་ལྡོག་པས་ཁྱབ་པའི་མེད་པ་ཡིན་པ་བཞིན་དུ་ཕྱི་མས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བས་ཁྱབ་པ་ཡོད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟར་ན་དེ་ནི་དེ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་རིད་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་ཡིན་ན་དེ་ལྟ་ན་ཡང་རེས་འགའ་བ་ནི་དེ་ཙམ་ ལས་མི་འབྱུང་བས་དེ་ལྟ་བུའི་དབུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་ལྟོས་པ་ལས་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ།དེ་ལས་འབྱུང་རྔུབ་ཅེས་བྱས་པ་སྟེ་དེ་ལས་ནི་སེམས་ཉིད་ལས་སོ། །དེ་མ་ཡིན་ན་སེམས་ཏེ་ལས་ནི་འབྱུང་རྔུབ་དག་ལས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །ཅི་ལས་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ ལྟོས་པ་ཡིན་ན་གནས་སྐབས་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་དང་སྦྱར་བར་བྱའོ།།ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། དབང་འགྱུར་ཕྱིར་ཏེ་སེམས་ཀྱི་དབང་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་ཀྱི་དེ་དག་གི་རྒྱུན་དུ་འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པ་དག་དང་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་དང་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་མ་ཡིན་པ་དག་ཀྱང་ཡིན་ནོ། །རྒྱལ་པོས་བྲན་ བཞིན་དུ་གཞན་གྱི་བསྐྱེད་བྱ་ཉིད་དེས་དབང་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ཡོད་པ་ཉིད་ན་འབྱུང་བས་གཞན་ལས་སྐྱེ་བར་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །བྲན་ནི་དེ་ལས་བཟློག་པ་ཡིན་ནོ།
或者,對於有時益助之分,雖可為能益,說此過失后,顯示於一切時能益分無返成過,說”述相違”者,因太過故。 “若亦”者,論敵意趣理如是,依此說”或他”者,義為彼位或他。或配為”返不應理非”,總攝返與不返而遮,義為一切位具果故是依性。 彼等因異於心,心是俱有作者,此因即是彼,故彼因者是果。安閑即息,由異轉故從長息等。 若身亦是心依,如色等或如瘦等位耶?若如色等,則如是彼亦雖有彼無返成過。何故?由彼有,即彼有生,因唯彼所生故。 “由成所依故”者,因彼非變異故此非所轉故。或由常隨彼行,如前者遍攝無返,後者唯有遍攝隨行。如是,彼依于彼,非他。 若如瘦等,爾時亦由有時非唯從彼生,故非從如是息等待生,思此者,“從彼出入”者,從彼即從心。若非彼,配為”心即從出入”。 若待”何故”者,當配位因。云何?由成所依故,即由成心所依故。心彼等相續行返及勝非勝等亦爾。 若謂如王于仆,由他所生性彼成所依,則因彼有性生故,未見從他生故。仆則與彼相違。
།དེའི་ཕྱིར་གཞན་ལས་སྐྱེ་བར་མ་མཐོང་བ་ཡིན་ན་དབང་དུ་འགྱུར་བ་ཉིད་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འགྲེལ་པ་ མཛད་པས་ནི་སོ་སོའི་གཏན་ཚིགས་གཉིས་ལས་བརྩམས་ནས།བྲན་ནི་གཞན་ལས་སྐྱེ་ཉིད་དུ། །མཐོང་བ་ཡིན་གྱི་དེ་དག་མིན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབང་དུ་འགྱུར་བའི་ཁྱད་པར་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ་དེ་ཡོད་ན་འབྱུང་བ་ཉིད་དུ་ཉེ་བར་བསྡུས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡང་དེ་ལས་འབྱུང་རྔུབ་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་འདི་ ཉིད་ཀྱིས་གཏན་ཚིགས་དག་ཏུ་ངེས་སྦྱར་བ་ཡིན་ཡང་ལྡོག་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལའང་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་སྦྱར་བར་བྱ་བ་དག་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ།གཞན་དུ་ནི་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་གནས་པ་དག་འདི་ལ་དབང་བྱེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པར་རིགས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་འབྱུང་བ་ཙམ་མམ་དེ་ ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་ཁྱད་པར་ཡང་ལུས་ཙམ་མམ་དབུགས་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་ཡང་སེམས་ཀྱི་རྟེན་ཉིད་ཡིན་པ་བཀག་པ་ན་གནས་པའི་རླུང་ངམ་དེའི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ལུས་དེ་ཅི་ལས་ཐོབ་པ་ཡིན་དེའི་ཕྱིར་ལྡོག་པའི་དོན་དུ་འབྱིན་པ་དང་འདྲེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བར་མི་རིགས སོ།།དེའི་ཕྱིར་དབུགས་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སེམས་ཀྱི་བསྐྱེད་བྱ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབས་ནས་དེ་ལས་དེ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དམ་བཅའ་བ་ལ་གནས་སྐབས་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ལས་བཟློག་པ་གཏན་ཚིགས་མ་ཡིན་པ་དང་དེ་མེད་ཀྱང་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དང་དབང་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ ལ་སོགས་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ།།དབུགས་འབྱུང་བ་དང་རྔུབ་པ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་ན་དེ་མེད་ན། སེམས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ཞིང་དེའི་དབང་ཡིན་པར་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡིན་ན་དབུགས་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་གཉིད་སྟུག་པོས་ནོན་པའི་གནས་ སྐབས་ན་དེ་མེད་ཀྱང་འབྱུང་བ་ཡིན་ན་དབང་དུ་གྱུར་པ་ཡང་མ་ཡིན་པར་མཚུངས་སོ།།འོན་ཏེ་སེམས་ཀྱི་འདུ་བྱེད་པ་ལ་དབུགས་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བ་ཡིན་ན་ནི་དེ་ལྟར་ན་དེ་སེམས་བསྐྱེད་བྱའི་འདུ་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་ལུས་ཀྱི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་རྒྱུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།
是故,若未見從他生,則成所依性即是因相,是其義。釋論者從各別二因而說:“僕從他生性,所見非彼等”者,唯是所依差別,攝近於彼有生性。 雖由”從彼出入作”此即定配為因相,亦成無返過者,亦由了知故唯應配,若異則不成故,住彼者於此唯是能依應理。 如是,唯生或彼遍轉差別,亦唯身或息等差別,遮為心依性時,住風或具彼差別身從何得?是故不應配為出入義返。 是故,成立息出等是心所生性已,于”非彼”之立宗,由位因返非因相,及無彼亦生故,非成所依故等所待。 于息出入等位時無彼,非是心無,亦非了知是彼所依。如是,息出等於熟睡位,雖無彼亦生,所依亦同非。 若由心造作而息出等生者,則彼是心所生造作,非身之造作,因彼非因故。
།དབུགས་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པ་ འབྲས་བུ་ཉིད་ལ་དེ་དང་དེ་ལས་གཞན་པའི་རྒྱུས་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ཡང་འདི་ལ་ཡང་སེམས་ལ་སེམས་གཞན་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་ན་འབྲས་བུ་ལ་དབུགས་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པར་འདུ་བྱེད་པར་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཡིན་ལ་དེ་ན་དེའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་ལས་བཟློག་པ་ཡིན་པ་དང་དེ་མེད ཀྱང་འབྱུང་བར་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ།དབུགས་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པའི་སེམས་ཀྱི་བསྐྱེད་བྱའི་ཁྱད་པར་ཇི་ལྟ་བུའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་བུའི་སེམས་ཀྱི་བསྐྱེད་བྱའི་ཁྱད་པར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་རིགས་གོམས་པའི་བསྐྱེད་བྱའི་ཁྱད་པར་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ ནི་རླུང་འབྱིན་པ་དང་འདྲེན་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ།དེའི་ངོ་བོ་ཡང་སེམས་ཀྱི་བསྐྱེད་བྱ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་གཟུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་ན་དེ་མེད་ཀྱང་དེའི་འདུ་བྱེད་པ་ལས་དེར་ངེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ཡང་མ་གྲུབ་པོ། །ཇི་ལྟར་ཡང་སེམས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་དང་འགྲིབ་པ་ཡིན་ན། དེ་དག་གི་ ཕུལ་བྱུང་འགྲིབ་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བའོ།།དེ་བཞིན་དུ་དེ་དག་གི་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་དང་འགྲིབ་པ་ཡིན་ན་སེམས་ནི་དེ་འཐོབ་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་མེད་ན་དབུགས་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་ཀྱང་གང་ལས་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་སེམས་ཀྱི་བསྐྱེད་བྱའི་ངོ་བོ་ཡང་དེ་མེད་ཀྱང་དེའི་ འདུ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ།།འདུ་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་དེའི་གནས་སྐབས་ན་ཡང་དེ་ཉིད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།། །དེའི་ཕྱིར་སེམས་ཀྱི་བསྐྱེད་བྱ་དབུགས་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་སེམས་ནི་དེ་དག་གི་བསྐྱེད་བྱ་ཡིན་པར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།། དེའི་བསྐྱེད་ བྱ་མ་ཡིན་པའི་ཁྱད་པར་ཡིན་པའི་ཕྱིར།དེའི་ཕྱིར་དེ་དེ་ལས་མ་ཡིན་པར་དམ་བཅས་པ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དབུགས་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པ་སེམས་པ་ཡིན་ན་སེམས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་དང་བསྐྱེད་བྱའི་ཁྱད་པར་ནི་དབུགས་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པ་དེའི་བསྐྱེད་བྱ་མ་ཡིན་ལ། དེའི་སྐྱེད་བྱེད་མེད་ ན་གང་ལས་འབྱུང་སྟེ།དེའི་བསྐྱེད་བྱར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །བསྐྱེད་བྱ་ནི་སྐྱེད་བྱེད་ལ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་ཅན་མ་ཡིན་ལ་དེ་བཞིན་དུ་དབུགས་འབྱུང་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་དབུགས་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ།
若謂息出等果性由彼及異彼因增益,於此亦若心是他心之因,則于果增益為息出等造作,爾時因是彼因故,是因相返,及未成無彼亦生,思此者。 息出等心所生差別如何體性,非如是心所生差別,因了知自類習氣所生差別故,顯示”出入風”者。 彼體性亦因定取為心所生性故,于夢等時無彼亦由彼造作定者,亦未成。如何心勝劣時,得彼等勝劣。如是,彼等勝劣時,心非得彼。 無彼有息出等,由何故之所依,亦配為”心所生體性亦無彼是彼造作”。義為由造作門,于彼位亦有彼故。 是故,如息出等是心所生,心非了知是彼等所生,因是非彼所生差別故。是故,成立”彼非從彼”之立宗。 若息出等是思,則心勝及所生差別非彼息出等所生,無彼能生從何生?義為非成彼所生。 所生於能生非勝,如是于息出等是故,彼非息出等,因隨行能生法故。
། ཡང་ན་དེ་དག་སེམས་ཀྱི་བསྐྱེད་བྱ་ཉིད་མ་ཡིན་ལ་སེམས་ཀྱི་བསྐྱེད་བྱའི་ཁྱད་པར་ཉིད་ནི་གནོད་པ་ཅན་འཕེལ་བ་ཡིན་པར་ཕྱེད་སྔ་མས་བསྟན་ནས་ཕྱེད་ཕྱི་མས་སེམས་དབུགས་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པའི་བསྐྱེད་བྱ་ཡིན་ན། སེམས་ལ་དབུགས་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་དེའི་བསྐྱེད་བྱའི་ཁྱད པར་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བར་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་དེ་ལས་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བར་གྲུབ་པོ། །དབུགས་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་ཇི་ལྟར་ཡིན། རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་ན་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ་དེ་ལ་ཡང་སེམས་ཀྱི་འབྲས་བུའི་ཁྱད་ པར་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་མེད་ཀྱང་འདུ་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་ཡོད་པར་ཤེས་པ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི།རླུང་འབྱིན་པ་དང་འདྲེན་པ་ནི། །ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། སེམས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་དང་འགྲིབ་པ་ཡིན་ན་དབུགས་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་དང་འགྲིབ་པ་མེད་པ་གང་ལས་ ཡིན་ཞེས་གནས་སྐབས་དང་སྦྱར་རོ།།གནས་སྐབས་སུ་བཤད་པ་རྣམས་ལ་ཅི་རིགས་པར་མཚུངས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་དང་ཡང་སྦྱོར་བར་བྱའོ། །སེམས་དབུགས་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པའི་བསྐྱེད་བྱ་ཡིན་ན་དེའི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཁྱད་པར་ཐོབ་པ་ཡིན་གྱི་ཁྱད་པར་ ཐོབ་པ་འབའ་ཞིག་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། དེ་མ་ལོག་ན་ལུས་རྒྱུ་ཡིན་པས་འཆི་བའི་གནས་སྐབས་སུ་ཡང་མི་ལྡོག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཐལ་བར་འགྱུར་ཡང་ལུས་རྒྱུ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ལ་མཚུངས་པར་འགྱུར་ལ་དེ་བཞིན་དུ་སེམས་སྐྱེད་བྱེད་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དེ་དག་བསྐྱེད་བྱ་ཉིད་མེད་པ་འབའ་ཞིག་ ནི་མ་ཡིན་ཏེ།སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་ཡང་མཚུངས་སོ། །ཡང་ན་སེམས་ཀྱི་བསྐྱེད་བྱ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་དང་འགྲིབ་པ་ཡིན་ལ་དེ་མེད་ན་དབུགས་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ཡིན་ན་ཡང་སེམས་ཀྱི་གང་ལས་ཡིན་ཏེ། མ་ཡིན་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་ མཚུངས་པ་ཡང་དབུགས་དབྱུང་བ་ལ་སོགས་པ་རྒྱུ་གནས་པ་ཡིན་ན་སེམས་ལྡོག་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའོ།
或者,彼等非心所生性,而心所生差別性是有害增長者,前半顯示已,後半若心是息出等所生,則心如息出等成彼所生差別性過而成立。因彼非有故,成立”彼非從彼”。 息出等如何是從心所生?思于夢等時無彼故者,于彼亦因見為心果差別故,彼比量雖無自體,顯示由造作門知有,即”出入風”者。 心勝劣時,息出等無勝劣從何,配位。于諸位說者,隨應配等過。 若心是息出等所生,則由彼差別得差別,非唯得差別。若爾何?若彼不返,因身是因故,于死位亦成不返過,于顯身是因亦等,如是因成心能生故,彼等非唯無所生性,如前亦等過。 或者,心所生勝劣,無彼時雖是息出等境,從何是心,唯非也者,於此亦等過,即息出等因住時,心成無返過。
།ཡང་ན་ཇི་ལྟར་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་ན་སེམས་ཀྱི་བསྐྱེད་བྱ་ཉིད་ཡིན་ན་དབུགས་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། སེམས་ཀྱི་བསྐྱེད་བྱའི་ངོ་བོའི་སེམས་མེད་ན་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་ ཐལ་བར་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ཀྱི་བསྐྱེད་བྱ་མ་ཡིན་ན་ལུས་ཀྱི་བསྐྱེད་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཤི་བའི་གནས་སྐབས་ན་སེམས་ལོག་ཀྱང་མི་ལྡོག་པར་འགྱུར་ལ་དབུགས་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པའི་བསྐྱེད་བྱ་ཡིན་ན།སེམས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་དང་འགྲིབ་པའི་བསྐྱེད་བྱ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའམ་འགྲིབ་པའམ་ གཞན་ཡང་རུང་བ་དབུགས་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པ་དེའི་བསྐྱེད་བྱ་མ་ཡིན་པ་ལ།གང་ལས་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་ཡང་དབུགས་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པའི་བསྐྱེད་བྱའི་སེམས་དང་སེམས་ཀྱི་བསྐྱེད་བྱ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལ་ཡང་སེམས་ལོག་པ་ཡིན་ན། ལྡོག་པ་སེམས་ཀྱི་བསྐྱེད་བྱ་ ཉིད་མེད་ན།གང་ལས་ཡིན་ཞེས་བཟློག་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། སེམས་ལོག་ཀྱང་སེམས་ལ་བཤད་པའི་ཐལ་འགྱུར་དང་དེ་དག་གི་མཚུངས་པ་ཡིན་ཏེ། འབྲས་བུ་ལོག་ན་རྒྱུ་ལྡོག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁས་མ་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་དེ་དག་གི་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་དང་འགྲིབ་པ་ ཡིན་ན་དེའི་བསྐྱེད་བྱ་སེམས་ལ་ཡང་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་འགྲིབ་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དག་གི་དོན་ཡིན་ན།དེ་ལྟར་ན་དེ་དག་རྒྱུ་ཡིན་པས་དེ་དག་གི་འབྲས་བུ་སེམས་ལ་ལྡོག་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་ནི་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་དང་གཞན་ལ་ཡང་ལུས་རྒྱུ་ཡིན་པར་མཚུངས་པ་ཡིན་ཏེ་རྨི་ལམ་ བཞིན་དུ་གཞན་ལ་ཡང་ལུས་ཡོད་ན་དབུགས་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པ་དང་རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ།།སེམས་རྒྱུ་ཡིན་ན་རྨི་ལམ་བཞིན་དུ་གཞན་ལ་ཡང་སེམས་དེའི་འདུ་བྱེད་པ་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐལ་འགྱུར་འདི་ནི་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་གཞན་ཡང་ལྷན་ཅིག་ བྱེད་པའམ་རང་དབང་ངམ་ལས་ཀྱི་མིང་ཅན་དུ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་དེ་མེད་ན་སེམས་མེད་པའི་ཕྱིར་དེའི་འབྲས་བུ་དབུགས་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ལུས་གནས་ཀྱང་མེད་པ་མི་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།ལུས་གནས་ཀྱང་སེམས་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུ་སྣ་ཚོགས་པ་མཐོང་བའི་ ཕྱིར་བརྟག་བྱ་སྣ་ཚོགས་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ནི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཡིན་གྱི་འབྱུང་བའི་ཆོས་མ་ཡིན་ཏེ།ཐམས་ཅད་དུ་འབྱུང་བ་རྣམས་དབུགས་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པ་དང་ཐུན་མོང་བ་ཉིད་ཀྱིས་སྣ་ཚོགས་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །གནས་པའི་འཕེན་བྱེད་གཞན་དག་ ཀྱང་།།མཚུངས་མ་ཡིན་ནི་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་པ་སྟེ་ལུས་ཀྱི་རྒྱུ་དང་ངོ་། །སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་བག་ཆགས་སྣ་ཚོགས་པ་ལས་ལུས་དང་སེམས་ལ་སོགས་པ་སྣ་ཚོགས་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་བ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། གཉིད་དང་འབྲེལ་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། །ཞེས་བྱ་བའོ།
或者,如於夢等時若是心所生性,于息出等,無心所生體性之心則不成過,如是若非心所生,因是身所生故,于死位雖心返亦不返,若是息出等所生,心勝劣所生勝劣或他,息出等非彼所生,從何者,於此亦息出等所生心及非心所生彼,若心返,返無心所生性,從何者成無返過,雖心返於心說過及彼等等,果返非因返,因未許故。 若謂彼等勝劣時,彼所生心亦得勝劣者義,爾時因彼等是因,彼等果心成返過,于夢等及他亦等身是因,因如夢於他亦有身有息出等及隨行故。 若心是因,如夢於他亦因是彼造作故,此過非等。因許他因亦是俱作或自在或業名故,無彼故無心故,彼果息出等雖身住亦非不可無,因見雖身住無心等諸異果故。 應觀察諸異習氣體是心法非大種法,因一切處大種與息出等共故,成非異過。住之能引他等,非等即非等,與身因也。顯示從心法諸異習氣,見身及心等諸異性,即”唯由睡眠相連”者。
།སེམས་ལ་སོགས་པ་ སྣ་ཚོགས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱང་སྐྱེ་བའི་དང་པོ་ལ་བག་ཆགས་ཀྱི་བསྐྱེད་བྱ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་སྐྱེ་བ་སྔ་མ་སྔ་མ་ཡིན་ཞེས་བསྟན་པ་ནི།དེ་ཕྱིར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཉིད། །ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། འབྲས་བུའི་ཤུགས་ཀྱིས་ཀྱང་རྒྱུ་སྐྱེ་བ་སྔ་མ་ལ་གང་ཞིག་མེད་ན་མི་འགྲུབ་པ་དེ་ཐམས་ཅད་དེ་ཁོ་ན་ བཞིན་དུ་བརྟག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི།བག་ཆགས་སྟོབས་ལས་བྱུང་གྱུར་ཀྱང་། །ཞེས་བྱ་བའོ། །སྐྱེ་བ་སྔ་མ་ལས་སྐྱེ་བ་འདིའི་འཕོ་བ་ཡིན་པར་ཚད་མའི་ནུས་པས་གྲུབ་པ་ལ་དཔེ་ལ་ལྟོས་པ་གསལ་བ་ཡིན་ཡང་ནུས་པ་ཆེན་པོར་ཁས་བླངས་ནས་བསྟན་པ་ནི་ལུས་གཞན་དུ་ འཕོ་བ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནས་ལྟག་ཆོད་ཡིན་པར་བསལ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ།།སད་པ་དང་རྨི་ལམ་གྱི་སེམས་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུན་ལ་བདེན་པ་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་པས་བག་ཆགས་ཀྱི་བསྐྱེད་བྱ་ཉིད་ཡིན་པ་ལ། གནོད་པ་ མེད་པས་འབྲས་བུ་ལས་རྒྱུ་རྗེས་སུ་དཔོག་པའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་གྲུབ་པ་ལ་གནོད་པ་ཅི་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།ཉེ་བར་ལེན་པ་གཅིག་ལས་བྱུང་བའི་གནས་ཀྱི་ས་བོན་ཆུ་ལ་སོགས་པ་དང་ཕྲད་པ་ཆེ་བ་དང་ཆེས་ཆེ་བ་ལ་སོགས་གནས་སྐབས་སུ་སོན་པ་ཡང་དབྱེ་བ་མེད་པར་མ་ཡིན་ ནམ་དེ་བཞིན་དུ་ལུས་ཀྱང་བྱིས་པ་དང་གཞོན་ནུ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་དག་ལ་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ནི།ཉེར་ལེན་གཅིག་གི་དངོས་པོ་ལས། །ཞེས་བྱ་བའོ། །ལན་ནི་དེ་ལྟར་ན་ཡང་ལུས་གཞན་ཉིད་ལྡོག་པར་འགྱུར་བ་ནི་མེད་ཅེས་བྱ་བར་མཚམས་སྦྱོར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ ཞེ་ན།མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་པ་ཉིད་ནི་ཐ་དད་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ཉིད་ནི་གཅིག་ཉིད་དོ། །ས་བོན་ཡང་ཆེར་སྐྱེས་བ་ལ་སོགས་པའི་དབྱེ་བས་བསྟན་པ་ནི། གཞོན་ནུ་ལ་སོགས་པའི་ལུས་ཞེས་བྱ་བའོ། །ལུས་བཞིན་དུ་སེམས་ཀྱང་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་འཕོ་བ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་དང་ལྷན་ ཅིག་སྤྱོད་པར་ཞེས་སྨོས་སོ།།སྔ་མ་སྔ་མའི་སེམས་ཙམ་ལས་འབྱུང་བའི་སེམས་ཀྱང་ལུས་དེ་ལ་སྲེད་པའི་བག་ཆགས་སྙིང་པོ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལུས་དང་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། བག་ཆགས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བའོ། །མཐོང་བ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉེ་བར་དམིགས་པ་ ཡོད་པའོ།།དེ་ཇི་ལྟར་ཡིན་གཞན་དུ་ན་སད་པ་ན་དམིགས་པ་བཞིན་དུ་དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། བདེན་པ་ཡིན་ནའོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ནི་ཇི་ལྟར་མི་བདེན་པ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་དམིགས་པ་ནི་གནོད་པ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། གནོད་བྱ་ གནོད་བྱེད་དག་ལ་བྱེ་བྲག་མེད་དོ་ཞེས་བསྟན་པ་ནི།གང་གི་ཚེ་རྟོགས་པ་དེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འོན་ཏེ་སྔ་མ་ལ་གནོད་པས་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་སྐྱེས་པ་ཡིན་ལ་དེ་ཉིད་གནོད་པ་ཅན་ཡིན་ནོ།
心等諸異性亦因於生初有習氣所生故,顯示如何是前前生者,即”是故一切有情”者。由果力亦顯示,因前生若無何者不成,一切皆如是應觀察,即”雖從習氣力生”者。 從前生至此生遷移,由量力成立,雖依喻明顯,許大力而顯示,從”如何遷移他身”至”遣除詭辯”所顯。 覺醒與夢心等相續,無真與非真分別故,是習氣所生性,無害故從果比量因故,于成立後世無任何害,此義。 從一取生處種子,遇水等大及更大等位亦非無分別耶?如是身於嬰兒少年等位亦非異耶而思,即”從一取事物”者。 答即”如是亦無他身返”而系。何故?相不同性即異性。彼即一性。種子亦由大生等分別顯示,即”少年等身”者。 如身心亦非異耶?云何是遷移?說”與彼俱行”。顯示唯從前前心生心亦因於彼身愛習氣為體故與身俱生,即”由習氣力”者。 見即有所緣。彼云何?否則覺醒時如所緣,非有一切所緣。若爾何?思為若是真者,即”如何非真”者。 顛倒所緣非能害。顯示所害能害無差別,即”爾時了知彼”者。若由害前生后智,彼即是能害。
།ཕྱི་མ་ནི་སྔ་མ་ལ་གནོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་མ་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྔ་མ་ལ་གནོད་པ་མེད་ན་ཕྱི་མའི་སྐྱེ་བ་མི་འགྲུབ་པོ་ སྙམ་དུ་སེམས་པ་ནི།ཇི་སྟེ་སད་ན་མ་དམིགས་སོ་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཕྱི་མས་སྔ་མ་ལ་གནོད་པ་ནི་རྨི་ལམ་ལ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་ཁྱད་པར་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། སད་པ་དང་མ་སད་པ་དག་ཅེས་བྱ་བའོ། །སད་པའི་སེམས་ནི་གཉིད་དང་བྲལ་བའི་བདག་ཉིད་རིག་པར་བྱེད་པ་ མ་ཡིན་ནམ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ནི།ང་སད་དོ་སྙམ་དུ་ཞེས་བྱ་བའོ། །རྨི་ལམ་གྱི་སེམས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་བདག་ཉིད་རིག་པ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། ང་སད་དོ་སྙམ་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །མེད་པ་ནི་གཞལ་བྱའིའོ། །མི་བདེན་པ་ཉིད་ནི་ཚད་མའིའོ། །འོན་ཏེ་སད་པ་ན་བཟའ་བཏུང་དམིགས་ པའི་དོན་བྱེད་པ་རྨི་ལམ་ན་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ།སད་པ་ན་བཤང་བ་ལ་སོགས་པ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་དེའི་ཕྱིར་བདེན་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །རྨི་ལམ་དུ་དམིགས་པའི་གནས་སྐབས་ན་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་མི་བདེན་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ནི། འོན་ཏེ་བག་ཆགས་སྟོབས་ ཆུང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའོ།།དེ་ལྟ་ཡིན་ན་མ་འོངས་པའི་དངོས་པོས་མི་བདེན་པ་ཡིན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོས་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། འོ་ན་གང་ལ་བག་ཆགས་བསྟན་པ་ཡོད་པར་ཞེས་བྱ་བའོ། །རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་བདེན་པ་ལ་ལྟོས་ནས་འཕོ་བ་བདེན་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ཉེ་བར་བསྡུ་བ་ནི། དེ་ནི་རང་གི་ངོ་བོར་ཡོད་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའོ། །རྨི་ལམ་དུ་དམིགས་པ་ཐུན་མོང་བ་ཉིད་ལའང་བདེན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་པར་བསྟན་པ་ནི། གང་དུ་ལྷས་བསྟན་པས་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་འདི་ལྟར་རྨི་ལམ་དུ་དམིགས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་འཕོ་བ་ཡོད་པ་ཁོ་ནར་གྲུབ་ན་ཡུན་རིང་པོར་གནས་པ་དང ཅིག་ཤོས་ཉིད་ཀྱིས་བདེན་པ་དང་མི་བདེན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་རྟོགས་པས་དེ་དགག་པ་རྣམ་རྟོག་དང་མཚུངས་པ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི།འཕོ་བ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པས་ན། །ཞེས་བྱ་བའོ། །ཡུལ་གཞན་བཞིན་དུ་གོམས་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་བསྐྱེད་བྱར་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཤིན་ཏུ་ཆེར་མཐོང་ བའི་ཕྱིར་སྐྱེ་བ་སྔ་མ་ལས་འཕོས་པ་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི།སྐྱེ་བ་དང་པོའི་སེམས་ཀྱི་འདུ་བྱེད་པའི་འབྲས་བུ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཡུན་རིང་པོར་མི་གནས་པས་གཟུང་བ་ལ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཡང་བག་ཆགས་ཀྱི་བསྐྱེད་བྱ་ཉིད་ལ་མི་གནོད་པའི་ཕྱིར་དཔེ་ཡིན་པར་སྔར་བསྟན་ནས་ ད་ལྟར་ནི།གཟུང་བ་ལ་ཡང་འཁྲུལ་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་ཡིན་ནོ།
後者非害前者,因未生故。思若無害前者,後者生不成者,即”若謂覺醒時無所緣”者。 顯示後者害前者于夢中亦有故,彼亦非差別,即”覺醒與未覺醒”者。 思覺醒心豈非了知離睡自性者,即”念我覺醒”者。顯示夢心亦如是了知自性,即”念我覺醒”者。 無者是所量。非真者是量。若謂覺醒時所緣飲食作用,夢中隨行,因覺醒時見大小便等故是真。夢中所緣位非隨行,故是非真而思,即”若謂因習氣力小”者。 如是顯示由未來事非真,非由自體,即”爾時於何顯示有習氣”者。攝顯由自體真依遷移真性,即”彼即有自體”者。 顯示夢中所緣共性亦有真因,即”由天示現處”者。如是因有夢中所緣故,若成唯有遷移,顯示由久住及他性真與非真差別了知,彼遮遣與分別等,即”由成立遷移”者。 如他境欲為習差別所生,顯示因極見故從前生遷移是比量境,即”初生心造作果”者。 雖由不久住于所取迷亂,因於習氣所生性無害故,前顯為喻,今則是”于所取亦非迷亂”之差別。
།གསལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མངོན་པར་འདོད་པའི་ཁྱད་པར་ཏེ་གོམས་པའི་བསྐྱེད་བྱའི་མངོན་པར་འདོད་པའི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པ་ནི་སྐྱེ་བ་འདི་ལ་གོམས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྐྱེ་བ་སྔ་མའི་གོམས་པ་དང་ ལྡན་པ་ཡིན་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ལ་དེའི་ཕྱིར་འཕོ་བ་ཡིན་པར་རྟོགས་པའི་དོན་བསྟན་པ་ནི།ལུས་ལ་ཀུན་དུ་འཛིན་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རེ་ཞིག་དང་པོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྲས་བུ་སྟེ། ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སོ། །སྔོན་གྱི་ལུས་ཀྱི་གོམས་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་སྟེ་དེ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཡང་ཡིན་པར་ བསྟན་ལ་དེ་ནི་འདི་ལྟར་ཕྱིས་ཁྱབ་པར་གྲུབ་པ་ཡིན་ན་ཁྱད་པར་འགྲུབ་པ་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ཡིན།སྔོན་གྱི་ལུས་ལ་ཀུན་དུ་འཛིན་པ་གོམས་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ལྡོག་པ་བསྟན་ནས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་བསྟན་པ་ནི། དེའི་ཤུགས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། སྐྱེ་བ་ འདི་ལ་གོམས་པ་མེད་པ་ཡིན་ན་གོམས་པའི་བསྐྱེད་བྱའི་ཁྱད་པར་སྐྱེ་བ་གཞན་ལ་གོམས་པ་ཡིན་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་འཕོ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།ཁྱད་པར་ཉེ་བར་མ་བཞག་པས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མི་འཇུག་པར་བསྟན་པ་ནི། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་ཞེས་བྱ་ བའོ།།འབྲས་བུ་ལས་རྒྱུ་རྟོགས་པ་བཞིན་པ་ནི། ཡུལ་དང་དུས་དེ་ལས་ཡིད་ཀྱི་ཡུལ་དང་དུས་གཞན་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཙམ་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཉིད་འདིར་འཕོས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ནི། འོན་ཏེ་འཕོ་བ་ལ་མངོན་སུམ་མེད་པས་ཞེས་བྱ་ བ་སྟེ།འཕོ་བ་ལ་ཁྱབ་པ་འཛིན་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འབྲས་བུ་ལ་རྒྱུ་ཙམ་དུ་རྟོགས་པ་ལ་ནི་འཕོ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་ཐ་དད་པའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུད་གཅིག་ཡིན་ན་སྐྱོན་དེ་མེད་པར་བསྟན་པ་ནི། རྗེས་དཔག་བྱ་ལ་མངོན་སུམ་ནི། །ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། འབྲས་བུའི་སེམས་ ལས་རྒྱུའི་སེམས་རྟོགས་བཞིན་བ་ནི་དེ་ཁོ་ན་འདི་ཡིན་ཞེས་རྒྱུད་གཅིག་འཛིན་པའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འཕོ་བ་ཁོ་ན་ཡུལ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།འཕོ་བའི་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་འགར་ཡང་ཅུང་ཟད་ཉེ་བར་དམིགས་པ་གཞན་དུ་ཡང་། དམིགས་ན་འཕོ་བ་ཡིན་ པར་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེས་ཐུན་མོང་པས་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ནི།འོན་ཏེ་དེའི་རིགས་ལ་ཞེས་བྱ་བའོ།
明顯者即殊勝欲求,具習氣所生欲求殊勝,因此生無習故,了知具前生習,故顯示了知是遷移義,即”普執身”者。且初者是果,即宗法。“前身習”者是所立,顯示亦是能執,如是后成遍時,顯示殊勝成立是比量果。即”前身普執習”者。 顯示返后顯隨行,即”由彼力”者。若此生無習,由習氣所生殊勝他生是習成立故,成立遷移,此義。 顯示無安立殊勝則比量不行,即”若非爾”者。 如從果知因,于境時彼處意境他時非有,豈非僅彼比量行耶?思彼非此遷移者,即”若謂遷移無現量”者,義即遷移無遍執。 于果知唯因非遷移,因是異因境故。顯示若一相續無彼過,即”于所比現量”者。如從果心知因心,義即因是執一相續境故,唯遷移是境。 若於他處亦少許見遷移果性所緣,見時豈非能了知是遷移耶?思由共性故,即”若謂于彼類”者。
།མངོན་པར་འདོད་པའི་ཁྱད་པར་ནི་ལུས་སམ་དེ་ལ་ཕན་བྱེད་པ་ཡང་རུང་གོམས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཉིད་དུ་དམིགས་པ་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འཇུག་པར་བྱེད་པའི་ ཕྱིར་དེའི་རིགས་ལ་མངོན་སུམ་དུ་འཇུག་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི།རེ་ཞིག་ལུས་སམ་ཞེས་བྱ་བའི་ལུས་གཅིག་ཉིད་ལ་མངོན་པར་འདོད་པའི་བྱེ་བྲག་ནི་གོམས་པའི་སེམས་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་དུ་དམིགས་པ་ཡིན་གྱི་ལུས་གཞན་ལ་ནི་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནམ་དེ་ལ་ནི་འཕོ་བར་འདོད་པ་ ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ནི།ཇི་ལྟར་དེའི་རིགས་ལ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ལན་ནི་གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་གྱིས་འཕོ་བ་མ་མཐོང་ཡང་འཕོ་བ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གོམས་པའི་བསྐྱེད་བྱའི་དངོས་པོ་ནི་ལུས་འདི་ལ་གོམས་པ་མེད་པས་སྐྱེ་བ་སྔ་མའི་ལུས་ཀྱི་གོམས་པ་ཡིན་པར་རྟོགས་པས་ འཕོ་བར་རྟོགས་པ་ཡིན་པར་བརྗོད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཐམས་ཅད་ལ་སྤྱིས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ལ་ཁྱད་པར་ནི་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་འབྲེལ་པ་འཛིན་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི་དུ་བ་ལས་ཞེས་བྱ་བའོ། །ལུས་གཞན་ལས་ལུས་གཞན་དུ་འཕོ་བ་སྒྲུབ་པ་ལ་དེ་ ལས་བཟློག་པའི་ལུས་གཞན་ལ་འཕོ་བར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་འགལ་བ་མ་ཡིན་ནམ།རྨི་ལམ་གྱི་ལུས་ལ་འཕོ་བར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་ཡང་བདེན་པའི་ལུས་གཞན་ལ་འཕོ་བ་སྒྲུབ་པ་ལ་དེ་ལས་བཟློག་པ་མི་བདེན་པའི་ལུས་གཞན་ལ་འཕོ་བར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་ ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ནི།འོན་ཏེ་ཡང་དཔེར་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ནི་བདེན་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་མཐོང་བའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འཇུག་པ་ཡིན་ན་དེ་ལྟ་ན་ཡང་འགལ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །རྨི་ལམ་བཞིན་དུ་ཡང་འཕོ་བར་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ན་དེ་ ཁོ་ན་བཞིན་དུ་འཕོ་བའི་འགལ་བ་རྣམ་པར་བཅད་པ་ནི་འདོད་པ་དང་འགལ་བ་གྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཟེར་བ་ནི།ཡང་ཇི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བའོ། །ལུས་གཞན་ལ་འཕོ་བ་དོར་བ་ནི་ལུས་དེ་ཉིད་དུ་འཕོ་བ་ཡིན་ན་འགལ་བ་ཡིན་པར་ལན་གདབ་པར་འདོད་པས་ལུས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །མི་ བདེན་པ་ལས་འོངས་པར་འགྱུར་ན་ཞེས་བྱ་བའི་ལན་ནི།རྨི་ལམ་རིག་པ་ཐམས་ཅད་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཏན་དུ་རྣམ་ཆད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ལན་ནི། སད་པ་དག་དང་འབྲེལ་པར་དམིགས། །ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་ལུས་དེ་ཉིད་ལ་འཕོ་བ་ལ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་པ་ཡིན་ལ་ ལུས་གཞན་ལ་ཡང་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་འཕོ་བ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ་དེ་རྣམ་པར་འགྲེལ་པ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏེ།གོམས་པའི་བསྐྱེད་བྱའི་ཁྱད་པར་ནི་དེ་མེད་ན་མི་འབྱུང་ལ་འདི་ལ་ནི་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྲིད་པ་སྔ་མ་ལ་ངེས་པས་ལུས་དེ་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།
顯示欲求殊勝于身或其利益,由習前行性所緣令比量行故,于彼類非無現量行,即”且身”者,於一身欲求差別是習心前行所緣,於他身非無耶?思于彼欲遷移者,即”如何于彼類”者。 答即”雖現量未見遷移,隨順遷移”者。習氣所生事於此身無習故,了知是前生身習,說由此了知是遷移,此義。 顯示一切比量由共相隨行,殊勝非如實系屬執境,即”從煙”者。 成立從他身至他身遷移,于彼相違他身成立遷移豈非相違?因見夢身遷移故,於此亦于成立真實他身遷移,由成立相違非真他身遷移故是相違而思,即”若復如喻”等。 是故”後世真實”者,義即如見比量行時,爾時亦唯相違。 若如夢成立遷移,如彼遮除遷移相違,說成立違欲,即”復如何”者。 舍他身遷移,若於彼身遷移是相違,欲作答故說”由彼身”。 “若從非真來”之答,即”一切夢知”者。“永斷”之答,即”見與覺醒相系”者。 若於彼身遷移現量害,於他身亦未見故,思非成遷移性,彼釋已說:習氣所生殊勝無彼不生,此中無彼故,由定前有故與彼身相系,此義。
།ཡོངས་ སུ་བཏང་བ་ཞེས་བྱ་བ་རྣམ་པར་འགྲེལ་པ་ནི་སྔོན་གྱི་ལུས་མཐོང་བ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའོ།།སྐྱེ་བ་སྔ་མའི་ལུས་ནི་དུས་ལ་སོགས་པས་བསྐལ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་སྣང་བ་ཡིན་ལ། ཇི་ལྟར་མ་མཐོང་བས་མེད་པར་འགྱུར་ཞེས་ཟེར་བ་ནི། སྔོན་གྱི་ལུས་མ་གྲུབ་པར་ཞེས་བྱ་བའོ། །མི་སྣང་བ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ ལས་འགྲུབ་པར་བསྟན་པ་ནི།མ་ཡིན་ཏེ་གང་གི་ཚེ་ལུས་ལ་སོགས་ཞེས་བྱ་བའོ། །རྗེས་སུ་དཔག་བྱ་ལ་མ་མཐོང་བ་ཙམ་ལས་མེད་པ་ཇི་ལྟར་འགྲུབ་པ་ཡིན་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ་དེ་ལ་ད་ལྟར་ལུས་ཉིད་མེད་པ་ལ་མི་དམིགས་པ་ཚད་མ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡིན་པའི་ ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ནི།ལུས་དེ་ད་ལྟར་དམིགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཐ་དད་པ་དགག་པར་བྱ་བ་ལ་གཞན་གྱི་མི་སྣང་བ་མི་དམིགས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། འདས་པ་མ་དམིགས་པས་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེའི་བདག་ཉིད་དགག་པ་ཉེ་བར་བསྡུ་བ་ནི། དེ་ནས་ སྔོན་གྱི་ལུས་ཞེས་བྱ་བའོ།།རྨི་ལམ་དུ་རིག་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི། ཇི་སྐད་དུ་ཇི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱི་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །རྨི་ལམ་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་རིག་པ་ཙམ་ནི་འབྲས་བུ་དང་ཅིག་ཤོས་ཉིད་དུ་བདེན་པ་ཡིན་གྱི་གཟུང་བ་དང་ འཛིན་པས་མ་ཡིན་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ནི་ཡང་ན་ཞེས་བྱ་བའོ།།གལ་ཏེ་ཐམས་ཅད་རྨི་ལམ་དང་མཚུངས་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཐོགས་པ་དང་བཅས་པ་ནི་སད་པ་ན་ཡིན་གྱི་གཞན་ལ་ནི་དེ་ལས་བཟློག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཇི་ལྟར་ཡིན། བག་ཆགས་ ཀྱི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ལས་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི།དེའི་ཕྱིར་གཞན་ནས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཐོགས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཡང་རིག་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་གྱི་ཕྱི་རོལ་དུ་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གནས་དང་འཆི་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ལས་ཀྱི་བག་ ཆགས་སྣ་ཚོགས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི།འཆི་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གནས་པའི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དཔེ་ལ་ལུས་ལ་མ་བོར་ན་འཕོ་བའམ་མི་བདེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི་མངོན་པར་འདོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཁྱད་པར་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུའི་ཁྱབ་བྱེད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འཕོ་བ་ཙམ་ སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དང་འགལ་བ་མ་ཡིན་ལ་བུམ་པ་ལ་ཚོས་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་གསལ་བར་བྱེད་པའི་ཁྱབ་བྱེད་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་དེ་ཙམ་གྱི་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་ཡང་འཕོ་བ་ཙམ་ཁྱབ་བྱེད་ཡིན་གྱི་ཅིག་ཤོས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་དམིགས་ པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ནི་ལུས་དེ་ཉིད་འཕོ་བ་ལ་ཞེས་བྱ་བའོ།
“遍舍”之釋即”見前身”者。前生身因時等隔絕故不顯,說云何由未見成無者,即”前身未成”者。 顯示不顯亦由比量成,即”非爾時身等”者。思于所比僅由未見云何成無,于彼今身自體無不見唯是量,因是彼自性差別故,顯示即”彼身今非所緣”者。 顯示遮異於他不顯不見非能立,即”由不見過去”者。攝彼自性遮,即”爾時前身”者。 “一切夢知”者,即如所說”如何”等乃至”當說”之間的解釋。顯示如夢一切唯知是果及他性真實,非由所取能取,因唯分別故,即”或”者。 若一切與夢等性,有礙是覺醒時,於他則相反,云何差別?顯示由習氣差別,即”是故從他”者。義即有礙性等亦是知自性,非外境安立因。 顯示住處死亡等唯是種種業習,即”死等是住”者。喻于身未舍,遷移或非真性差別非欲求差別等果遍非能,故不違唯成立遷移,如瓶可染性差別非無常性顯明遍,雖爾非唯彼。此中亦唯遷移是遍,他非爾,因如是見故,顯示即”彼身於遷移”者。
།བསྐྱེད་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་སེམས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཉིད་ལ་ངེས་པ་ཅན་ཙམ་གྱིས་ཁྱབ་པ་ནི་བློ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱི་དེའི་ཁྱད་པར་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཙམ་ལ་དམིགས་པ་དང་ལྡན་པའི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་ནི་མ་ ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པ་ཡང་མངོན་པར་འདོད་པའི་ཁྱད་པར་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་ཉིད་ལ་གནོད་པ་ཡིན་ཡང་རང་གི་ངོ་བོ་མེད་པ་མ་ཡིན་པས་རྒྱུ་ཉིད་མ་ཉམས་པ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། རྨི་ལམ་རིག་པ་ཐམས་ཅད་ནི། །ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། བདེན་པ་དང་མི་བདེན་པ་ཉིད་ནི་ ཡུལ་གྱི་གནོད་པ་དང་གནོད་པ་མ་ཡིན་པ་དག་གིས་ཡིན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལས་ནི་མ་ཡིན་ཞིང་རྨི་ལམ་ཉིད་ལའང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ཉིད་མཐོང་བས་ན་གཞན་ལ་ཡང་དེ་ཁོ་ན་བཞན་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།དེའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་དུ་ལུས་ཀྱི་འབྲས་བུ་སེམས་ཡིན་ ན་ལུས་ཁོ་ན་གནས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་དབུགས་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་ཡང་གཞན་གྱི་བསྐྱེད་བྱ་ཉིད་ཡིན་ན། སེམས་ཀྱི་དབང་ཉིད་ལ་སོགས་པས་དེའི་བསྐྱེད་བྱ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་དང་པོ་ལ་ལུས་ཀྱིས་སྨ་དེས་བསྐྱེད་པའི་སེམས་ཀྱིས་དབུགས་ལ་སོགས་པ་ བསྐྱེད་པ་ཡིན་ལ་དེའི་འོག་ཏུ་རྒྱུ་ཙམ་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་གྱི་སེམས་ཀྱི་གནས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། དབུགས་ལ་སོགས་པ་དང་འབྲེལ་བ་ཉིད་སེམས་ཀྱི་བསྐྱེད་བྱ་ཉིད་དུ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་ཏེ་དེ་ཡང་རླུང་འབྱིན་པ་དང་འདྲེན་པ་ནི་འབད་རྩོལ་མེད་པར་གང་ ལས་ཡིན་ཞེས་གསུངས་པ་སྟེ།འབད་པ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་གྱིས་བརྗོད་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་རླུང་འབྱིན་པ་འདྲེན་པ་འཕངས་པ་ཡིན་ཏེ། གོམས་པས་གསལ་པོ་ཡིན་པ་དེས་དུས་བྱས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་མེད་ཀྱང་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ་དེ་བཞིན་དུ་འབྲས་བུ་གཞན་ སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ལ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་པའི་འབད་པ་དང་ལྡན་པས་འབད་པ་སྔ་མའི་འདུ་བྱེད་པ་ལ་བར་དུ་གཅོད་པའི་ཕྱིར་རླུང་འབྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་བཀག་པར་འགྱུར་ལ་དེ་ལོག་ན་ཡང་སྔ་མ་ཁོ་ན་ལས་འཕེལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་སེམས་ཁོ་ན་དབུགས་ལ་སོགས་པའི་ གནས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་དེ་དག་ནི་སེམས་ཀྱི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལུས་ཁོ་ན་བསྐྱེད་པའམ་གནས་པ་ལ་དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་ལུས་ཡོད་ན་སེམས་ལྡོག་པར་མི་འགྱུར་བ་ཁོ་ནར་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ།
具生差別非思之近取性,僅由定性遍者,因非有智者之彼差別故,非成就唯緣彼之因性,此義。 顯示夢知雖由系屬欲求差別故害外境性,然非無自性故因性未損,即”一切夢知”者。真與非真由境害與非害,非由自效能立,于夢亦見隨系性故,於他亦如是能立,此義。 是故如是若身果是心,唯身住能立,非氣等。彼亦若是他所生性,由心力等是彼所生性故。 若初由身語生心,彼生心生氣等,其後成立唯與因相繫心住。彼非爾,因知氣等系屬是心所生性故。如說:“出入氣無勤從何有?“由具勤心相續如說等,拋出入氣,由習明顯故作時,雖無彼亦唯隨行。如是于生他果非任運,由具勤故障前勤造作,故遮止出氣等,彼退時亦唯從前增長。 是故唯心能立氣等住,彼等非心故,唯身生或住是彼能立,非他。是故若有身定成唯不返心。
།སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་སེམས་ཡིན་ན་དེ་གནས་ པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དེ་ལ་སྲིད་པ་དང་བཅས་པའི་ལས་ནི་ལུས་ལ་མངོན་པར་ཆགས་པའི་ཁྱད་པར་བཞིན་དུ་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་གཞན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དག་གིས་ལུས་ཡོད་ཀྱང་སེམས་ཡོད་པ་དང་མེད་པར་འགལ་བ་མེད་དོ།།ལུས་ཡོད་ཀྱང་སེམས་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་གཞན་ སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་གྱི་ལུས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་དག་ཙམ་དུ་གོ་བ་མ་ཡིན་ནམ་དེ་ནི་ལས་སམ་གཞན་ཡིན་པར་ཅི་ལས་ཤེས།རེ་ཞིག་མཐོང་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་དབང་པོ་ལས་འདས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དུ་སྣང་པ་ཡིན་པ་ལ་དེར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ལུས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ ཁྱད་པར་ལས་རླུང་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་མཚུངས་པ་ཉིད་དུ་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ལ་གྲུབ་ན་སེམས་གནས་པ་ཡིན་ལ་དེ་དང་མི་མཉམ་པ་ཡིན་ན་ལུས་དང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར་ལྡོག་པ་ཡིན་ནོ།།མི་མཉམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་རིམས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་འགྱུར་པ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ དག་གིས་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ།།གང་གི་ཚེ་རྣམ་པར་མི་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ་ཡང་དེའི་མི་མཉམ་པ་ཁོ་ན་སེམས་ལྡོག་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་པར་མཐོང་བའི་ཤུགས་ཀྱིས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ལས་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་མི་མཉམ་པ་ནི་ལྡོག་བྱ་སེམས་ལྡོག་པ་དེ་ལྟ་བུའི་ཕུལ་དུ་བྱུང་ བ་ཡིན་པར་ལུས་ལ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཡིན་ལ་ཇི་ལྟར་དེར་ཡང་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་བར་རོ།།སེམས་ནི་སེམས་གཞན་གྱི་བསྐྱེད་བྱ་མ་ཡིན་ཏེ། ལུས་ཀྱི་བསྐྱེད་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལུས་དང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་གཉིས་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ནི་མེ་དང་དུ་བའི་རྒྱུན་གཉིས་སུ་འཇུག་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་དག་ཙམ་ གྱིས་སེམས་ནི་སྐྱེད་བྱེད་མ་ཡིན་ལ་ལུས་ལས་ཀྱང་ལན་ཅིག་སྐྱེས་པ་སྐྱོན་གྱིས་མི་མཐུན་པ་སྐྱེས་ཀྱི་བར་དུ་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ཡིན་ལ་མཉམ་པ་ནི་གནས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་གོམས་པ་ཡང་གཞན་ལས་སྐྱེ་བའི་སེམས་ཉིད་ལ་བུམ་པ་མེ་དང་ཕྲད་པ་བཞིན་དུ་ཕན་འདོགས་པར་ བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ནི།གལ་ཏེ་སྡོང་བུ་ལ་སོགས་བཞིན། །ཉེས་པས་མི་མཐུན་ལུས་རྒྱུ་མིན། །ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། མར་མེའི་སྡོང་བུ་ནི་ཆུ་ལ་སོགས་པའི་ཉེ་བར་གནོད་པས་ནི་མར་མེའི་རྩེ་མོའི་རྒྱུན་གྱིས་སྒྲུབ་བྱེད་མ་ཡིན་ལ་སྐྱོན་དེ་དང་བྲལ་ན་ཡང་མི་ལྡོག་པར་གནས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལ་མཐོང་བ་ལས་གཞན་པའི་རྒྱུར་རྟོགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།
若心因是心,于彼住能立,有生業如身著差別,由有心異體故,由彼有無雖有身,心有無無違。 雖有身心返故,他是能立非身者,豈非僅如是了知?彼是業或他由何知?且非見,因彼超根故。于異顯非彼了知。 由身位差別,氣等過同性於一切世間成就時心住,若不等時由不順身故返。不等等由熱等變有無而知。 若時無變,爾時亦由見力了知唯彼不等是心返能立。由變比知不等,于所返心返如是殊勝,于身增益,云何于彼亦不生。 心非他心所生,因是身所生故。身心二相續隨行如火煙二相續行。僅由彼等心非能生,從身亦俱生過不順生間隨行,等是住能立。 如是習亦于從他生心,如瓶遇火作利益而思,即”若如樹等,過不順身非因”者。燈樹由水等近害非燈端相續能立,離彼過亦非不返住,此中見外因了知亦非有,此義。
།འདི་ལ་ལན་དུ། ཤི་བ་ཉེས་པ་མཉམ་འགྱུར་ཚེ། །སླར་ཡང་འཚོ་བ་དག་ཏུ་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ་གོམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་དང་། མི་བརྗེད་པའི་བློ་ལ་སོགས་པ་དང་ཡང་དག་པར ལྡན་པའི་སེམས་ཡིན་པར་སྐྱེ་བའི་དང་པོ་ལ་སྣང་བ་ཡིན་གྱི་དེ་དང་འདྲ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།རྩ་བ་དང་ས་བོན་ལས་བྱུང་བའི་ཆུ་ཤིང་བཞིན་དུ་དེ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བསྲུབ་ཤིང་བསྲུབས་པ་ལས་བྱུང་བའི་མེའི་བསྐྱེད་བྱ་མེ་ཡིན་པ་བཞིན་དུ་དེ་ཉིད་དུ་ཤེས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གནོད་པ་ཅན་མེད་ པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་དག་ལ་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་དབྱེ་བ་གནོད་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །བསྲུབ་ཤིང་བསྲུབས་པ་ལས་བྱུང་བའི་མེ་ལ་བསྲེགས་པའི་ལྕགས་ཀྱི་གར་བུ་ནི་དེའི་མོད་ལ་རྨ་འདྲུབས་པར་བྱེད་པར་ཐོས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཞན་ལ་ཡང་ཇི་ལྟར་སྲིད་པའི་གནོད་པ་ཅན་དུ་གོ་བར་ བྱའོ།།འདི་ལ་ཡུལ་གཞན་ནས་འོངས་པའི་མི་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་གོམས་པའི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཉིད་ལ་ནི་གནོད་པ་ཅན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་བསྐྱེད་བྱ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་རང་གི་རིགས་ཀྱི་བསྐྱེད་བྱའི་སེམས་ ནི་ལུས་དང་ལྷན་ཅིག་གནས་པ་ཡིན་ཏེ་མངོན་པར་འདོད་པའི་རང་བཞིན་པའི་ཕྱིར་ལ་མངོན་པར་འདོད་པའི་རང་བཞིན་ཡང་ལྷན་ཅིག་པའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་མཐོང་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ།།དེ་མེད་ན་གང་དག་དང་ཡང་གར་ཡང་ལྷན་ཅིག་གནས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་མེད་ན་དེ་ལས་བཟློག་པ་ལ་ཇི་ལྟར་ འདོད་པ་བཞིན་འཇུག་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པར་འདི་ཡང་མཐོང་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ན།དེ་དག་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་འདིའི་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་མངོན་པར་འདོད་པའི་སྙིང་པོ་ཅན་ནི་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་ ཡང་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་འགྱུར་ཏེ།བསྙེན་བཀུར་དང་འདོད་པ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་པར་བརྗོད་དེ་བསྙེན་བཀུར་ལ་སོགས་པ་ཙམ་གྱིས་འབྲས་བུ་འགྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ད་ལྟར་བའི་མངོན་པར་འདོད་པ་ནི་འདིའི་འཕེན་བྱེད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་ལྟར་རང་གི་ རིགས་ལས་སྐྱེས་པའི་སེམས་མངོན་པར་འདོད་པའི་སྙིང་པོ་ཅན་གནས་པ་ནི་དེས་དྲངས་པའི་སྐྱོན་མཉམ་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཙམ་ཡིན་གྱི།གཞན་དུ་ན་དེ་དག་གི་རིམས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་གོ་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དག་ཀྱང་ཇི་སྐད་བསྟན་ པའི་རིགས་པས་གཞན་དུ་ཡང་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ་གོ་བྱེད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།
對此答:“死時過等時,復當成活命。“即由習所生慧,及具不忘智等心,生初顯現,非如彼,因如根種生水木,即彼了知故。非如鉆木生火之所生是火般了知,因無能害故。 彼等精進差別是能害。聞說鉆木生火燒鐵丸即時能愈傷。如是於他亦應了知隨可能能害。 此中如從他方來無知等,于具習前行性全無能害,因見彼所生性差別故。如是自類所生心與身俱住,因欲求自性故,欲求自性亦唯見是俱因。 無彼則與誰亦何處皆非俱住。無彼則于相違如欲而行,此亦唯見,僅由彼等亦非此如欲圓滿故,于彼欲求為本者作施等因遍行。 爾時亦當成如欲圓滿,說如承事欲等,僅由承事等非成果,因現欲非此能引故。是故如是自類生心欲求為本住,唯是彼引過等因,否則應了知彼等熱等變有無故。 心有無亦如所說理於他成就,因非能了故。
།རྣམ་པར་འགྱུར་བ་མེད་ན་གང་ལ་ཡང་མི་མཐུན་པ་མེད་པས་མཉམ་པའི་དེའི་བསྐྱེད་བྱ་སེམས་གནས་པ་ཡིན་པ་བཟློག་པར་སུས་ནུས་པར་འགྱུར་ཏེ། རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཕྲ་མོ་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་རྟོགས་པའི་ཚད་མ་ མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།ལན་ཅིག་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་མི་མཐུན་པ་ཉིད་ལྡོག་པ་ནི་སེམས་ཀྱི་གཉེན་པོ་འདུ་བྱེད་པར་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རིམས་ནད་ཅན་ཐམས་ཅད་འཆི་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་བས་གསོ་བར་རྩོམ་པ་འབྲས་བུ་མེད་པ་ཐལ་བར་འགྱུར་བར་སྨྲ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ལས་ནི་ངེས་ པར་སྦྱོར་བ་ལ་འཇོག་པར་བྱེད་དམ་ཟློག་བྱེད་མ་ཡིན་ཏེ།ཤེས་པ་མཉམ་པ་དང་མི་མཉམ་པར་སྒྲོ་བཏགས་པའི་སྒོ་ནས་བདག་ཉིད་འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པ་ཙམ་གྱི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེའི་འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པ་དག་ཡིན་ནོ། །ལུས་ཀྱི་འཇུག་པའམ་ལྡོག་པ་ཡང་སྣ་ཚོགས་པ་ཡིན་ཏེ། མཉམ་པ་དང་ མི་མཉམ་པ་དང་གཉི་ག་ལ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དེ་དག་ནི་གར་ཡང་གནས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་མཉམ་པ་དང་མི་མཉམ་པ་དག་ནི་དེ་དག་གི་སྒྲུབ་བྱེད་མ་ཡིན་ཏེ། འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་དང་ངེས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པ་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་ཡང་མི་མཉམ་པ་མེད་ པར་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ཡང་ཇི་ལྟར་ཡང་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་འུ་བུ་ཅག་ལ་མཚུངས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །ལས་ཟད་པ་ཁོ་ན་ལས་འཆི་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གསོ་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་པ་ལས་ཡོད་ན་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་དང་ཚོར་བ་ལྡོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་མཐུན་པ་མེད་པས་ མཉམ་པ་ཡིན་ན་དེ་མི་སྐྱེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལས་ཡོད་ན་སྐྱེས་བུའི་བྱེད་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་གྱི།གཞན་དུ་ན་གསོ་བ་ཐམས་ཅད་འབྲས་བུ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་ཁོ་ནའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཡོད་ཀྱང་འགའ་ཡང་འཆི་བ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །བཅུད་ཀྱིས་ལེན་ཡང་ལས་ཡོད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ ན་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ།ལོ་སྟོང་ལ་སོགས་པར་འཚོ་བའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ལས་འཁོར་བ་ཐོག་མ་མེད་པར་བསགས་པར་གྱུར་པ་བཅུད་ཀྱིས་ལེན་པ་ལ་སོགས་པའི་སྦྱོར་བས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་འབྱུང་བ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་ནས་ཚེའི་འདུ་བྱེད་མཚམས་སྦྱོར་ བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་རང་ཉིད་ཁོ་ན་ཚེ་དང་མཚམས་སྦྱོར་བ་ཡིན་ཏེ་ལས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལས་གཞན་འགའ་ལ་ཡང་དེ་ལྟོས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ལུས་འདི་དེ་ལྟ་བུ་ཁོ་ནའི་གནས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཞེས་ གནས་བསྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་མཚུངས་པའི་གནས་སྐབས་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ།
若無變異,于任何亦無不順,故等性之所生心住,誰能返之?細微變異亦無,因無知彼量故。 一次比知不順性返,非增益為心對治造作,因說熱病者皆死應成,治療無果應成故。 業于定系安立或非能返,因由等不等知增益門,唯自入返因故是彼入返。身入返亦種種,因於等不等二俱有故,彼等非住何處。 是故等不等非彼等能立,因錯亂故,不定非能立故,變因亦不能無不等故。雖是作者,然由隨得變異故,於我等非同性。 唯由業盡故死,因不能治者有業時變及受返故。由無不順是等時,因彼不生故,有業時如士夫作,否則一切治療無果性故,雖有如是相唯變,應成無一死故。 精華亦唯有業時顯,由千年等活因,無始輪迴所積業,由精華等加持所成,變化利益差別,依此係命行。 三摩地由生彼變化門,唯自繫命,因是業性故,于任何他業亦非依此,此義。此身如是唯住能立,謂具同住能立位。
།གང་གི་ཕྱིར་རྒྱུ་ཚོགས་པ་ནི་འབྲས་བུ་ལ་མི་སླུ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ལ་མཉམ་པ་ཡང་གནས་པའི་ཚོགས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ་འཆི་བ་ལ་ནི་མི་མཉམ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ཀྱང་འདོད་པའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་མ་ ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི་ལུས་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ།།དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་དེ་དག་གི་འབྲས་བུ་ཡང་གནས་པ་ལ་སོགས་པ་འཁྲུལ་པ་ཅན་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། ཉེས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བར་གྱུར་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཉེས་པས་སྐྱོན་ཅན་ཡིན་པའི་འབྲས་བུ་འཆི་བ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ལྡོག་པ་ཡིན་ན་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་མེད་པར་རིགས་པ་ཡིན་ན་མི་རིགས་པ་ཇི་ལྟར་ཡིན། དེ་ལོག་ཀྱང་དེའི་བསྐྱེད་བྱའི་འདུ་བྱེད་ནི་མེའི་བསྐྱེད་བྱ་ཤིང་བཞིན་དུ་མི་ལྡོག་པ་ཡིན་ལ་དེའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་ལུས་ཀྱི་མཉམ་པའི་འབྲས་བུ་ལ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པ་ནི་འདིས་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཡང་མི མཉམ་པའི་བསྐྱེད་བྱ་འདུ་བྱེད་ཕྲ་མོ་མི་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ནི།གལ་ཏེ་མེ་ནི་ལྡོག་ན་ཡང་། །ཤིང་གི་འགྱུར་བ་མི་ལྡོག་བཞིན། །དེ་ནི་ལྡོག་པ་མེད་ཅེ་ན། །ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། འཆི་བའི་དོན་གྱི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ནི་འཆི་བའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བའོ། །འཆི་བ་ཁོ་ན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གནས་ པ་དང་འཆི་བ་དག་གི་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་རྩོད་པའི་གཞི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡང་ངོ་།།ལན་ནི། མ་ཡིན་གསོ་སྦྱོར་ཡོད་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཤིང་ལས་མེའི་བསྐྱེད་བྱའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་བཞིན་དུ་མི་མཉམ་པའི་བསྐྱེད་བྱའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གསོ་སྦྱོར་འབྲས་བུ་མེད་པར་ཐལ་བར་ འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།།གང་གི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པ་ལ་ནི་སུ་ཡང་སྦྱོར་བར་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་མི་མཉམ་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ནི་བཟློག་བྱ་ཡིན་ནོ། །དེའི་བསྐྱེད་བྱ་རིམས་ལ་སོགས་པ་གསོ་བའི་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པས་བཟློག་བྱ་ཡིན་པར་ནི་བདེན་ན་རིམས་ལ་ སོགས་པའི་སྒོ་ནས་འདུ་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་མི་ལྡོག་པ་ལས་ཀྱང་འཆི་བ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་ཡང་། མ་ཡིན་གསོ་སྦྱོར་ཡོད་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཁོ་ན་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་གསོ་བ་ལ་སོགས་པས་རིམས་ལ་སོགས་པ་ལྡོག་པ་ཡང་དེའི་སྒོ་ནས་འདུ་བྱེད་པ་ལྡོག་པ་མ་ཡིན་ན་དེ་ལས་ ཀྱང་འཆི་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་ཡང་གསོ་བ་ལ་སྦྱོར་བར་མི་བྱེད་དེ་གང་གི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་འདི་འཚོ་བར་འགྱུར་ཞིང་འཆི་བར་མི་འགྱུར་ཞེས་དེ་ལ་སྦྱོར་བར་བྱེད།དེའི་སྦྱོར་བ་མ་བྱས་ཀྱང་ཤི་བ་ཡིན་ན་རིམས་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཞི་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དེའི་དོན་དུ་གསོ་བ་མ་ཡིན་ནོ།
因說因聚于果不欺,等性亦是住聚能立,于死是不等。彼等亦說非隨欲行,即”若身是因”者。 由彼故說彼等果亦于住等錯亂,即”雖過近息”者。過有過果死,非耶?彼返時無變應理,云何不理?雖彼返,然彼所生行如火所生木不返,故非錯亂。因身等性果錯亂由此遣。 于彼亦思由不等所生細行不返故:“若火雖返,如木變不返,彼無返者。“死義變是死變。非唯死,因是住死二果故,亦因是諍基故。 答:“非由有治合故。“如從木火所生變,非不等所生變,因治合無果應成故。因於全無果者誰亦不作加行。是故不等生變是所返。 彼所生熱等由治合等所返是實,然非由熱等門造作,由彼不返亦死者,於此亦”非由有治合故”彼唯隨行。若由治等返熱等亦非由彼門造作返,則由彼亦唯死時,亦不作治合,因云何此當活不死而作彼合? 不作彼合亦死時,熱等亦當息故,非為彼故治。
།འོན་ཏེ་འགའ་ཞིག་ རིམས་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་བྱུང་བའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ནི་གསོ་བའི་སྦྱོར་བས་དེ་ལོག་ན་ལྡོག་པ་ཡིན་ལ་དེས་ན་འཚོ་བའི་ཕྱིར་དེ་ནི་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ལ་འགའ་ཞིག་གི་སྤྱི་ལྡོག་པ་ཡིན་པ་དེས་ན་འཆི་བ་ཡིན་ནོ།།མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱི་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེས་བསྐྱེད་པའི་ མི་མཉམ་པའམ་རིགས་ལ་སོགས་པར་མཉམ་པ་ཡིན་ན་དེའི་བསྐྱེད་བྱ་འདུ་བྱེད་པ་གློ་བུར་དུ་ཇི་ལྟར་ཐ་དད་པར་འགྱུར་ཏེ།དེ་དང་དེ་མིན་དངོས་པོ་ཅན། །དེ་དང་དེ་མིན་དངོས་རྒྱུ་སྐྱེས། །ཞེས་བསྟན་པས་སོ། །མེ་དང་ཕྲད་པར་གཅིག་ཀྱང་ཤིང་དང་གསེར་ཡུལ་ཐ་དད་པ་ཡིན་པས་བཟློག་བྱ་མ་ ཡིན་པ་དང་།ཅིག་ཤོས་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་སྐྱེད་བྱེད་དུ་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ་ཡུལ་ཐ་དད་པ་ལས་འབྲས་བུ་ཐ་དད་པ་ཡུལ་གཅིག་ལ་མི་རིགས་པར་བསྟན་པ་ནི། སྔར་མི་འབྱུང་བས་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་འགའ་ནི་མེ་དང་ཕྲད་པ་ལ་སོགས་པའོ། །འགའ་ཞིག་ནི་ཤིང་ ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ལའོ།།འགའ་ཞིག་ནི་དེ་ཉིད་ཡུལ་གཞན་གསེར་ལ་སོགས་པ་ལ་སྟེ། འགའ་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དབང་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཟློག་པ་ཡིན་པ་ནི་སླར་འབྱུང་བ་སྟེ། འགྱུར་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ཏེ་དེའི་ཚེ་ཉིད་ཁོ་ན་ལ་དེ་བཞིན་དུའམ། གཞན་དུ་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།དེ་ཉིད་དེ་ཁོ་ན་ལས་བཟློག་བྱ་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཆུང་ངུ་ཡིན་གྱི་ཆེན་པོ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གང་གི་ཆུང་ངུ་བཟློག་བྱ་ཡིན་པ་དེའི་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་གསེར་མེ་དང་ཕྲད་པ་ལས་ཞུ་བ་ཉིད་ལྟ་བུའོ། །དེ་ཉིད་སྨན་གྱི་ཁྱད་པར་ ལས་གཞན་དུ་ཡིན་ནོ།།གང་གི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཆེན་པོ་བཟློག་བྱ་མ་ཡིན་པའི་དེའི་ཆུང་ངུ་ཡང་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཤིང་མེ་དང་ཕྲད་པ་ལས་ལྟ་བུའོ་ཞེས་དགོངས་པས་གསུངས་པ་ནི་དང་པོའི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། སླར་འབྱུང་བའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་བསྐྱེད་པར་བྱས་པ་གང་ཡིན་པ་ཆུང་ ཡང་ཞེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ཏེ།ལས་ཀྱི་མིང་ཅན་གྱི་ཚོགས་ཐ་དད་པའི་བསྐྱེད་བྱ་ནི་སྨན་གྱི་བསྐྱེད་བྱ་གསེར་ཞུ་བ་ཉིད་ཡིན་བཞིན་དུ་བཟློག་བྱ་མ་ཡིན་པར་ཡང་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི། མི་མཉམ་པ་ཙམ་གྱིས་བསྐྱེད་བྱ་ནི་དེ་བཞིན་དུའམ་གཞན་དུ་ཡང་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་ཐ་མི་དད་པའི་ ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།གང་ལ་ཚོགས་པ་གཞན་གྱི་བསྐྱེད་བྱའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཡང་སླར་བཟློག་པར་རུང་བ་དེ་ལ་མི་མཉམ་པ་ཙམ་གྱིས་བསྐྱེད་བྱར་འགྱུར་བ་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཞེས་བསྟན་པ་ནི། འདི་ལྟར་གཉིད་ཀྱི་སེམས་པ་དང་བྲལ་བ་ཞེས་བྱ་བའོ།
若謂由熱等門所生變,由治合彼返則返,故為活命彼有果,由某普返故是死。非也,因無二相因故,由彼所生不等或類等性時,彼所生造作云何頓異?因說:“彼非彼性者,從彼非彼性因生。” 雖同遇火,木與金處異故非所返,余非見為變生因,思此者,說由處異果異於一處不理:“先不生故變生者,有是火遇等,有是木等處,有是彼處他金等。“言”有”者,是所取故。 返者是復生,與”變生”相連,即唯爾時如是或異非變生義。若謂唯由彼返所返變小非大,則凡小所返者大亦爾,如金遇火成熔。彼由藥差別異。 凡大變非所返者小亦爾,如木遇火,思此故說”初”者,與”復生變所生者雖小”相連。業名聚異所生如藥所生金熔性亦成非所返,然僅由不等所生非如是或異變,因因無異故義。 於何他聚所生變亦可復返者,何況僅不等所生變?如是說:“如離睡思”。
།དུག་དང་ རྨོངས་པ་དང་བརྒྱལ་བ་རྣམས་ལ་དབུགས་འབྱིན་པ་མེད་ཀྱང་སེམས་སྐྱེ་བ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ།།དབུགས་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པ་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ནས་སྣ་ཚོགས་པ་མ་ཡིན་ཡང་དེ་སྔར་གྱི་སེམས་སྣ་ཚོགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་སེམས་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་ པ་འབྲས་བུ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི།གཉིད་དང་བྲལ་བར་གྱུར་ན་བློ། །ཤེས་པ་སྔ་མའི་འདུ་བྱེད་ལས། །ལུས་མཚུངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྲོག་ཆགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལུས་མཚུངས་པའོ། །བློ་རྣམས་ནི་སྔ་མ་སྔ་མའི་བློའི་བག་ཆགས་ཐ་དད་པ་ལས་ཐ་དད་ བར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།མཉམ་པར་གཞག་པའི་སེམས་ལ་ཡོད་པའི་བག་ཆགས་རྨི་ལམ་གྱི་དུས་སུ་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ། སད་པའི་གནས་སྐབས་ན་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། སད་པ་ནི་ནང་གི་རིག་པའི་རྣམ་ཤེས་ཡིན་ཏེ་ལུས་ཁོ་ནའི་སེམས་མེད་པ་དང་སེམས་ པ་ཅན་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་བར་བྱའོ།།མཉམ་པར་གཞག་པའི་སེམས་ལ་ཡོད་པ་ལ་ཚད་མ་མེད་དེ་རང་རིག་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ཤུགས་ཀྱིས་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འབྱུང་བར་བའི་རྒྱུ་འདས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པར་ཁྱེད་འདོད་པ་མ་ཡིན་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ། ཁྱེད་ལ་ཡོད་ པ་ཁོ་ན་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི།མེད་པ་ནི་ལན་ཅིག་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །བྱེད་པའི་བྱ་བ་ནི་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཁོ་ན་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་རྨི་ལམ་ལ་མཉམ་པར་གཞག་པ་ནི་སེམས་སམ་ལུས་ ཀྱང་སད་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ན་ལུས་ཀྱི་གནས་སུ་ཤས་ཆེ་བར་བསྣུན་པའི་བཟོད་པ་དཀའ་བའི་རེག་པ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་སད་པའི་རྒྱུ་ཇི་ལྟར་ཡིན་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ནི།འོ་ན་ཇི་ལྟར་བསྣུན་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ལུས་རྒྱུ་ཉིད་མ་ཡིན་ན་དེའི་གནས་སུ་བསྣུན་པ་སད་པར་བྱེད་པར་མི་རིགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་ དོན་ཏོ།།འདི་ནི་སད་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་མེད་ཀྱང་འབྱུང་བ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། སད་པ་གདོན་མི་ཟ་བར་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །སད་པ་ནི་ནང་གི་རེག་པའི་ཞེས་པ་ཡིན་ལ་དེའི་འོག་ཏུ་མཐོང་བར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ཉེ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་དང་སྔར་གྱི་འདུ་བྱེད་པའི་སེམས་དག་དུས་ཐ་དད་པ་ཡིན་པ་ནི་ཇི་ལྟར་སད་ པའི་འབྲས་བུ་ལ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ལུས་ཀྱང་སྔར་གྱི་འདུ་བྱེད་པ་དང་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ནི།གལ་ཏེ་སད་མ་ཐག་ཏུ་མཐོང་བ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། མཐོང་བྱའི་དངོས་པོ་ཡིན་ལ་དེ་དང་འབྲེལ་བ་ནི་ཉེ་བ་སྟེ་སྔར་གྱི་ཤེས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཉིད་དོ།
于毒、癡、昏厥等雖無出息,然見心生故。說出入息等非因已,雖非種種,然彼隨前心種種法故,說果心無異等是果:“離睡時覺,從前識行,身等”者,由大種變故一切有情身等。諸覺由前前覺習氣差別而顯異義。 思等持心有習氣非隨入夢時者,說”覺醒位”,覺醒是內明識,應配唯身無心及有心者。等持心有者無量,因自證義勢力非境義。 思未來因過去與俱作汝非許者,說唯于汝有是俱作非他:“無非俱作”。說作業唯是諸事體性:“有無”者。 若夢中等持非心或身亦非覺因,則身處重擊難忍觸等云何為覺因?思此者:“若爾云何擊”,若身非因,則彼處擊作覺不應理義。 說此非覺因,因無彼亦生:“覺必”者。覺是內觸,其後所見事近者與前造作心時異,如何于覺果俱作,如是身亦與前造作俱作?思此者:“若甫覺即見”,是所見事,與彼相關是近,即與前識俱作性。
།དེ་ལས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྟེ། འཇིགས་པ་དང་མྱ་ངན་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པའི་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ན། དེ་ལ་ཇི་ལྟར་མཐོང་བ་ཡིན་སྣང་བ་ཡིན་པར་བསྒྲུབས་པས་བལྟ་བྱ་ཡིན་པར་བརྗོད་ལ། དེ་ཡང་སྔ་མའི་ཤེས་པ་ཡང་འདུ་བྱེད་པའི་ངོ་བོ་ཡིན ལ་དེ་དག་གི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་བ་ཉིད་ནི་དུས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།ཉེ་བར་གནས་པའི་དངོས་པོ་ཡང་ཡིད་སྨོན་ཙམ་ལས་བྱུང་བའི་སད་པ་ལ་ངེས་པ་མེད་པས་བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་གསལ་བར་སྣང་བ་ལ་དབང་པོ་བཞིན་དུ་རྒྱུ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི་འདི་ལ་ཡང་ ངེས་པ་ཡོད་མིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ།ཉེ་བར་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བས་ནི། དངོས་པོ་ལ་ཡིད་སྨོན་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་ལ་གང་ཞིག་ཅེས་བྱ་བས་ཉེ་བ་ན་གནས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་གྱི་སད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཉིད་ལོག་པ་ཁ་ཅིག་ལ་ཡིད་སྨོན་མེད་ཀྱང་སེམས་རྒྱུན་ཆད་པ་ལས་སད་པར་མཐོང་ བ་མ་ཡིན་ནམ།དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་རྒྱུ་ཡིན་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ། གང་ཇི་ལྟར་གོམས་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གོམས་པ་འཁྲུལ་པ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཉིད་ལོག་པ་ན་རྒྱུན་ཆད་པ་སད་པ་ན་འདས་པ་ཁོ་ན་ལས་འབྱུང་བ་ཡིན་ན་དེ་ལྟ་ན་དེ་ མ་ཐག་ཁོ་ན་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་གཉིད་མེད་དོ། །དེའི་ཚེ་མེད་ན་དུས་ཕྱིས་ཀྱང་མི་འབྱུང་སྟེ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་འདི་ཁོ་ནས་གསལ་བ་ཡིན་ཏེ། གོམས་པ་སྣ་ཚོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་གོམས་པའི་སད་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གཉིད་ལོག་པའི་དུས་ན་ཤེས་པ་སྔ་མ་ཤོས་ལས་ཀྱང་དབང་པོའི་བྱ་བ་མེད་ན། ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་ཇི་ལྟར་ཤེས་པ་ཡིན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཅན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མཐོང་བ་མེད་ན་ལྡང་བའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་གོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཕུང་པོ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཡིན་ཏེ་ཡུལ་མ རྟོགས་ན་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ།བསྡད་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། མུན་ཁུང་དུ་ངའི་ལག་ནོམ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་དུ་ནང་གི་རེག་པའི་ཤེས་པ་ཇི་ལྟར་གོམས་པའི་འཇིགས་པ་དང་བརྟན་པ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་བདེ་བའི་ཚོར་བ་ནི་གཞན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ན་སད་ པ་ཡིན་གྱི་དབང་པོའི་ཤེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།སྔ་མའི་སེམས་ལས་འབྱུང་བ་སྔར་འཇུག་པ་གོམས་པའི་བག་ཆགས་ཡིན་གྱི་གཉིད་ཀྱི་དུས་སུ་འབྱུང་བ་ནི་མ་ཡིན་ལ་དེའི་སད་པ་ཡང་དེ་དང་དེ་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ལུས་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཁོ་ན་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། འཇིགས་དང་ བརྟན་སོགས་འདུ་བྱེད་ལས།།ཞེས་བྱ་བའོ།
由彼分別,因是怖畏、憂等因故,若生與彼相應識,于彼云何見是顯現已成所見,彼亦前識是造作性,彼等俱作性由時分別義。 近住事亦由僅希愿生覺無定,說如修生明顯于根非因:“於此亦無定”。“近住”者,事希愿是因,“某”者示近住因性非覺。 豈非見某睡者雖無希愿,由心斷續而覺?彼亦云何為因?思此者:“隨如何串習”。說串習非錯亂:“非他”。 若睡時斷續覺時唯從過去生,則應唯剎那生。故無睡。爾時無則后亦不生,因無所待故。唯此明顯,由串習種種性故,隨串習覺種種義。 睡時若前識亦無根作用,云何知外境?非有分別,因無見故起。無我蘊受用則不生,因境不解則不生,思此者,說”住”,如暗中摸我手,如是內觸識隨串習怖畏、堅固等相應樂受,唯非他能立是覺,非根識義。 說從前心生先行串習習氣,非睡時生,彼覺亦唯是彼隨順身識:“從怖堅等行”。
།དེས་ན་ལུས་དང་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལ་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་སྔ་མ་སྔ་མའི་སེམས་ཀྱི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཉིད་རྒྱུ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་པ་ནི་བདེན་ན་གང་གིས་ཆུང་ངུ་བསལ་བྱ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་ཆེན་པོ་ཡང་གསོ་བས་བསལ་བར་བྱ་ བ་ཡིན་ནོ།།གང་གི་ཚེ་ཆེན་པོ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཆུང་ངུ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཉེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ཐ་དད་པ་ལས་གསོ་བྱེད་དང་གསོ་བྱ་མ་ཡིན་པ་མི་མཉམ་པས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་མེ་དང་ཕྲད་པ་ཙམ་གྱིས་སྨན་གྱི་བསྐྱེད་བྱའི་གསེར་ཞུ་བ་ཉིད་བཞིན་དུ་ཚོགས་པའི་དབྱེ་བས་འབྲས་བུ་ཐ་དད་ པར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་གཅིག་འཕེལ་བར་གྱུར་པ་ལས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འཕེལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྐྱེད་བྱེད་ཉིད་དུ་ཐམས་ཅད་ལ་བྱེ་བྲག་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཐམས་ཅད་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ཡང་དབང་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་དུ་རྣམ་པར་གཞག་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཇི་སྐད་དུ་མཛེ་ནད་ ཐམས་ཅད་དང་རླུང་ནད་ཐམས་ཅད་དང་མཁྲིས་ནད་ཐམས་ཅད་དང་བད་ཀན་ཐམས་ཅད་དང་འབུ་སྲིན་དང་བཅས་པ་རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས་གང་ཤས་ཆེ་བ་དེ་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ།།ལན་ནི་ནང་དང་དེའི་བསྐྱེད་བྱའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་འཆོས་པར་བྱེད་པ་ནི། སླར་གསོ་བར་བྱེད་པའི་སྨན་ལ་སོགས་པ་མེད་པའི་ ཕྱིར་གསོ་བྱ་མིན་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ལ་ཁྱེད་ཀྱི་འདོད་པ་ལ་ནི་དེ་མི་སྲིད་དོ།།ཤི་ན་ཉེས་པ་མཉམ་པར་བྱེད་པས་འབད་པ་མེད་པར་འཆོས་པར་བྱེད་པ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །རྙེད་པར་དཀའ་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཁོ་བོའི་ཕྱོགས་ལ་ནི་གནས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ལས་ཟད་པ་ཡིན་ན་ཚེ་ཟད་པའི་ ཕྱིར་ནད་དེའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཡང་གསོ་བྱ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ་ལས་ཟད་པ་ཡིན་ན་འཆོས་པར་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ།།འདི་ལྟར་གལ་ཏེ་ལས་མ་ཟད་པ་ཡིན་ན་འཆི་བ་ལས་གཞན་དུ་ཡང་འཆོས་པར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན་དེ་ཡང་མི་སྲིད་པར་བསྟན་པ་ནི། ཚེ་ཟད་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའོ། །རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ ནི་རྒྱུ་ཤི་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་གསོ་བྱ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི།ཉེས་པ་འབའ་ཞིག་ཡིན་ན་གསོ་བ་མེད་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའོ། །ཉེས་པ་མི་མཉམ་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་རྒྱུས་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་ཆད་པ་མ་ཡིན་ནམ་རྒྱུ་འཇིག་ན་ཡང་ཇི་ལྟར་འབྱུང་བ་ཡིན་ཐོ་བ་ལ་སོགས་པ་ འཇིག་བྱེད་ཀྱིས་བཤིག་པའི་བུམ་པ་ནི་དེས་བཤིག་པ་ཡིན་ན་ཡང་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ལུས་ནི་སེམས་གནས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་འདོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ཡང་།བདེན་མོད་ཀྱི་ཡོད་པའི་སེམས་དེ་ནི་དེ་ལྟར་འགྱུར་གྱི་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།
故”身與”者,此中”爾後”者,示前前心行隨行性即是因性。若如是為真,則凡小可除時大亦應由治除。凡大非時小亦非,由過變異差別故,治者與非所治不等差別故,如僅遇火藥所生金熔性,由聚差別許果差別故,由一過增長故一切亦增長故,一切亦非生因性於一切無差別,雖從一切生,然由主導差別安立故。 如說諸癩病、諸風病、諸膽病、諸痰病及諸蟲病中,取其最重者。答:內及彼所生變治者,因無復治藥等故說非所治,于汝許則彼不可能。死則過平等作無功用治已成就。 “因難得”者,於我宗若住成就業盡則由壽盡故,彼病變亦成非所治,因業盡時不可能治故。如是若業未盡則應異於死亦可治,然說彼亦不可能:“因壽盡”。 變雖是死等因,然說非所治:“若唯過則定無治”。過不等等變因豈非斷心相續?因壞亦云何生?如錘等壞具所壞瓶雖彼所壞亦不生,思此差別身許為心住能立者,雖然,有心彼如是變,無則不爾。
།རྒྱུ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ཡང་ མ་ཡིན་ཏེ།ཁུ་བ་ལ་སོགས་པ་རིམ་གྱིས་སྐྱེས་པའི་སེམས་ཀྱི་བསྐྱེད་བྱའི་རྒྱུ་ཡིན་གྱི་དེ་བཞིན་དུ་སྐྱེ་བ་ནས་འཇིག་པ་གཉིད་ལོག་པ་ན་རྣམ་པར་ཆད་པའི་འབྲས་བུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་རྒྱུ་ཡིན་ཞེ་ན་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་འབྲས་བུ་དབུགས་འབྱིན་པ་མཐོང་བས་སེམས་གཏན་རྒྱུན་ཆད་པར་རྟོགས་པ་ མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡིན་གྱི།དེའི་ཚེ་རིག་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ་ཤི་བར་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། འང་གི་སྒྲས་ནི་རིམ་པ་ལས་བཟློག་པའོ། །དུག་སོགས་ཀྱི་སོགས་པའི་སྒྲ་ནི་བརྒྱལ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གང་གི་ཡིན་པ་དེ་དེ་ལྟར་ཡིན་ཏེ། ལོག་པའི་སྔགས་དང་ སྨན་ལ་སོགས་པས་སོ།།དེ་ཡི་སོས་ཟིན་བཅད་ལས་ཀྱང་། །ཞེས་བྱ་བའི་ཡང་གི་སྒྲ་ནི་ལྡོག་པའི་རྒྱུ་གཞན་ཏེ་རྣམ་གྲངས་ཀྱི་དོན་ཏོ། །རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ནི་ལུས་ལ་ཡོད་པའི་སེམས་རྒྱུན་ཆད་པའི་འདུ་བྱེད་ཡིན་ལ་དེའི་རྒྱུ་ནི་དུག་ལ་སོགས་པའི་བསྐྱེད་བྱ་མི་མཉམ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དང་བྲལ་ན་རྒྱུ་ལོག་ན་ དེའི་ཡང་རྒྱུ་སོས་བཅད་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ན་དེ་སྟེ་ཤི་བ་ཞེས་སླར་ཡང་འཚོ་བར་མི་འགྱུར་བ་ནི་ཅིས་སླར་མི་འཚོ་སྟེ་འཚོ་བ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཅི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སླར་ལྡོག་པའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིས་ཞེས་འདྲི་བའི་དོན་ཉིད་ ཁས་བླངས་ནས་ཅིས་འཚོ་བར་མི་འགྱུར་ཞེས་འཆད་པ་ལ།ཤི་བ་ཉེས་པ་མཉམ་གྱུར་ཚེ། །ཞེས་བྱ་བ་འདིས་དོན་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་སྐད་བསྟན་པར་འགྱུར་ཏེ། བྲལ་བའི་སེམས་ཀྱང་འཇིག་པའི་རྒྱུ་དང་བྲལ་ན། ལུས་དེ་ཉིད་ལ་སླར་སྐྱེ་བར་མཐོང་བ་ཡིན་གྱི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ན། དེའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ལུས་ སེམས་ཀྱི་མཉམ་པའི་ཁྱད་པ་ཅན་ནི་གནས་པ་གྲུབ་པར་བྱེད་པ་དེ་ལྟར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་བཞིན་དུ་རྒྱུ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་མཐོང་བའི་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉེས་པ་འབའ་ཞིག་ནི་སེམས་རྒྱུན་ཆད་པར་བྱེད་པ་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ན་གསོ་མིན་མེད་པ་ཉིད་དེ་སེམས་སླར་མི་ འབྱུང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྣལ་མ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།།ལས་ཟད་པ་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་པ་ལ་ནི་སྐྱོན་འདི་མེད་དོ། །ལུས་ཉེ་བར་ལེན་པའི་སེམས་ཀྱང་འཇིགས་པ་དང་མྱ་ངན་དང་འཆི་བ་ལ་སོགས་པ་ཅིས་ཀྱང་དེ་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཞེས་མ་ཡིན་ཡང་བསྒྱུར་བྱའམ་འཇིག་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། དཔེར་ན་རྩིག་པ་ལ་སོགས་པ་མི་འགྱུར་ཡང་རི་མོ་ལ་སོགས་པ་ལག་པ་ལ་སོགས་པ་དང་མྱུ་གུ་ལ་གནོད་པ་ཅན་ལ་སོགས་པ་དང་། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མེ་དང་ཕྲད་པ་ལྟ་བུའོ།
若謂因亦如是,不然。精等漸生是心所生因,非如是從生至滅睡時斷果。若問云何為因亦不然,爾時見果出息故非解心全斷續,非因爾時許覺故。思此者說”死”,“亦”字表次第相反。 “毒等”之”等”字,是昏厥等因緣所屬彼如是,由邪咒藥等。“由彼息斷亦”之”亦”字是返因他,即異門義。變是身有心斷續行,彼因是毒等所生不等,離彼則因返,彼因亦息斷。 如是若離變因,彼即死者何不復活,應定活義。“何”者因是返義故。許何問義而釋”何不活”,由”死過平等時”此能解義。 將說此義:離心亦若離壞因,見於彼身復生,非如瓶等,故如何見身心平等差別住成就。如是亦非因,因無如是見差別故。若許唯過作心斷續則定無非治,因心非不復生故成正故。業盡為因緣則無此過。 身所取心亦由怖畏、憂、死等豈非彼變,雖非亦應變或壞耶?如墻等雖不變而畫等手等,及芽害等,及色等遇火。
།རྩིག་པ་དང་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྣམ་པར་བསྒྱུར་བྱའམ་བཤིག་བྱ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ཡིན པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ།ཉེར་ལེན་འགྱུར་བ་མེད་པར་ནི་སྟེ་གང་ཞིག་གང་གི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཡིན་དེ་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པས་སོ། །ཉེ་བར་ལེན་པ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ་གནས་སྐབས་པའི་དང་རྒྱུན་གྱིའོ། །ཉེ་བར་ལེན་པར་བྱ་བ་རྣམ་པར་བསྒྱུར་བའམ་གཞིག་པར་བྱེད་པར་མི་ ནུས་སོ།།རེ་ཞིག་རྩིག་པ་ལ་སོགས་པའི་རི་མོའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་ཐ་མི་དད་པའི་ལྗང་གུ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ཏེ་བུམ་པའི་འཇིམ་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་ལག་པ་ལ་སོགས་པས་འཇིག་པར་བྱེད་པ་རྩིག་པ་ནི་རྟེན་ཙམ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་མེ་དང་ཕྲད་པར་གྱུར་བའི་ བུམ་པ་ལས་བུམ་པ་གཞན་དམར་པོར་གྱུར་པ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ།།ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་ཐ་མི་དད་པའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཡིན་ཏེ་ཉེ་བར་བླངས་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཅིག་ཤོས་རྒྱུ་མཚན་ཙམ་མམ་རྒྱུ་ཡང་ཡིན་ལ་རེ་ཞིག་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་ལུས་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་མི་དད་པར་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་དད་ པ་ནི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ་རྟག་ཏུ་དེའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པས།།གང་ཞིག་ཡོད་པ་ཕན་འདོགས་བྱེད། །ཅེས་པ་བསྟན་པས་སོ། །རྒྱུ་མཚན་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལུས་དང་སེམས་དག་ནི་འཇིམ་པ་དང་བུམ་པ་དང་གཟུགས་བཞིན་དུའམ་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་ནོ། །ཐ་དད་པ་ལ་ནི། །གང་ཞིག་ཡོད་པས་ ཕན་འདོགས་བྱེད།།ཅེས་བསྟན་པ་ཡིན་ཞིང་ལུས་ཀྱི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། རང་རིགས་གོམས་པའི་རྗེས་འཇུག་ཕྱིར། །ཞེས་ཀྱང་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཐ་མི་དད་པའི་ཆུ་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཡིན་གྱི་ཐ་དད་པ་ནི་དེའི་གནས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །ལུས་ནི་མཉམ་པའི་ཁྱད་ པར་གྱི་ཤི་བའི་གནས་སྐབས་དང་འཚོ་བའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ལུས་ལ་བྱེ་བྲག་ཅི་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་སེམས་མི་ལྡོག་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ།།འདི་སྐད་བསྟན་པར་འགྱུར་ཏེ་ཉེ་བར་བླང་བྱ་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བའམ་རྒྱུའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ལས་ཡིན་གྲང་ན་རེ་ཞིག་རྒྱུའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ ལས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།ཉེ་བར་ལེན་པའི་འགྱུར་བ་ལས་དེ་འགྱུར་བ་ཡིན་པར་ཡོད་པས་ཕན་འདོགས་བྱེད་ཅེས་བྱ་བས་བསྟན་པ་ཡིན་ལ་ད་ལྟར་ནི་དངོས་སུ་ཉེ་བར་ལེན་པའི་འགྱུར་བ་ལས་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །གང་ཞིག་གང་གི་འགྱུར་བ་ཁོ་ནར་རྣམ་པར་འགྱུར་དེ་དེའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ ཡིན་གྱི་ལུས་ནི་སེམས་ཀྱི་དེ་ལྟ་བུར་མ་ཡིན་ཏེ།འཇིགས་པ་དང་མྱ་ངན་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།
思墻與瓶等非所變或所壞,因解彼性故。近取無變者,謂凡某為某近取則非變。近取有二種:暫時與相續。所近取不能變或壞。 且墻等非畫近取,雖然不異青等是,如瓶泥,彼亦為手等所壞,墻僅是依處。如是說遇火瓶異於瓶成赤。 一切亦是不異近取,因是所取性故,余僅是因緣或因。且身非心因,因許不異故。異者是因,由常隨行故,由說”有者作利益”故。亦非因緣,因不異故。身與心如泥與瓶及色,或不異。 于異者,說”有者作利益”,而非隨身行,亦說”隨自類習故”。芽等不異水是近取,異者是彼住因。身於平等差別死位與活位無任何差別故,應成心不返。 將說此義:所近取是從近取變或因變耶?且非從因變,由”有者作利益”說從近取變是變,今直從近取變是變,非他。 凡某唯隨某變者是彼近取,身非如是於心,因亦由怖畏憂等變故。
།ཉེ་བར་ལེན་པའི་མཚན་ཉིད་ལ་གནོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་བཤད་པ་འདིའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བསྟན་པ་ནི།། དངོས་གང་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་དོན་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་མི་རིགས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ སེམས་ལུས་ཀྱི་ཉེ་བར་བླང་བྱ་ཉིད་ཁས་བླངས་པས་དེ་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ན་མི་འགྱུར་ཏེ་མི་འཇིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཁོ་ན་ལེགས་པ་ཡིན་ཏེ།གནས་སྐབས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ལུས་མི་འགྱུར་ཡང་སེམས་འགྱུར་བ་ཡིན་ན་དེ་ལྟ་ན་དེ་དེའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བ་ མེན་ལ་བ་ལང་བཞིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་ལུས་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་པ་སྤངས་པར་འགྱུར་བར་བསྟན་པ་ནི། འགྱུར་བ་མེད་པར་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །བ་མེ་ན་ནི་བ་ལང་གི་ཉེ་བར་ལེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་ཀྱི་ཡང་ལུས་དེ་བཞིན་དུ་ཡིན་ཏེ་ཐ་དད་པར་སྒྲུབ་པར་ བྱེད་པའི་སོ་སོར་སྣང་བའི་དབྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་དོ་ཞེས་བསྟན་པ་ནི་སེམས་དང་ལུས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དེ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཐ་དད་པ་དག་ལ་ཉེ་བར་ལེན་པ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་མེད་པས་ཇི་ལྟར་ངེས་པས་ལྷན་ཅིག་གནས་པར་བྱེད་པ་ཡིན། །དེ་རྒྱུ་སྟེ་ལུས་ཀྱི་རྒྱུ་སྟེ་ ལུས་ཀྱི་རྒྱུ་ནི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་སེམས་གཞན་དང་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ལས་སམ།སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡང་རུང་དེའི་རྒྱུ་ལས་ཀྱི་མིང་ཅན་གྱི་ནུར་ནུར་པོ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་བའི་འབྲས་བུ་ལུས་དང་སེམས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་དང་ལྷན་ཅིག་གནས་པ་ཙམ་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ནི་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་དབྱེ་མེད་ ཕྱིར་ལྷན་ཅིག་གནས།།ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་འབྲས་བུ་སེམས་དང་རྒྱུ་ལུས་ཡིན་པར་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ལ་འདི་ནི་ཐ་དད་པར་ཁས་བླངས་པས་སོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་དག་གི་ཉེ་པར་ལེན་པ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ཡིན་པ་ནི་འབྱུང་བ་དང་འབྱུང་བ་ལས་གྱུར་པ་ལྟ་བུའོ། །ཕྱོགས་སྔ་མ་དང་གྲུབ་པའི་མཐའ་ ལ་ཡང་ཟངས་མའི་ཞུ་བ་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་མེ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་གིས་བླངས་པའི་ཐ་དད་པ་ནི་དེ་ཉེ་བར་འཚོ་བ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་གྱི་དུས་ཐ་དད་པ་ནི་གནས་སྐབས་པའི་རྒྱུའམ་རྒྱུན་གྱི་ཡང་རྒྱུ་ཡིན་གྱི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟར་ཡང་། གང་ཞིག་ཡོད་པས་ཕན་འདོགས་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ཉེ་བར་ལེན་པ་འབའ་ཞིག་མ་ཡིན་ཡང་དེ་ལྟར་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ཡིན་གྱི་གནས་སྐབས་འདི་ལ་ཐ་སྙད་གདགས་པར་འོས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གནས་སྐབས་པའི་རྒྱུའི་དངོས་པོ་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ ནི་གནས་སྐབས་པ་དང་རྒྱུན་གྱི་རྒྱུའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བའི་ཚིག་ཡིན་པར།གང་ཞིག་ཡོད་པས་ཕན་འདོགས་བྱེད། །ཅེས་བྱ་བ་འདིའི་གནས་སྐབས་སུ་བསྟན་པར་བྱའོ།
因於近取相無害故,依此說而示:“諸事”者由此義解故不應理。故許心為身所取性,若彼不變則不變即不壞者唯善,因隨暫時故。 若身不變而心變,則彼非彼近取,如牦牛于牛。故示舍許身為近取性:“無變者”。牦牛非牛近取,因異故。心之身亦如是,于證異之各別顯現分等無差別,此義謂心與身亦如是異。 若爾,異者無近取等性,云何定共住?彼因即身因,或從心因心他共作,或心因亦可,從彼因業名凝滑等生果身心自性共住僅爾,實異。 “因無別故共住”者,此許果心因身,此由許異故。因唯不異者近取等性,如大種及所造。前宗及成宗亦由銅熔自性火隨行返取異,示彼近活性,而時異者是暫時因或相續因亦因,非近取。 如是亦由”有者作利益”等示。彼雖非唯近取,然如是假立,於此位不應立言說。故暫時因事非近取因性等者,是暫時及相續因分別語,應于”有者作利益”此位示。
།ཡང་ན་འབྲས་བུའི་བདག་ཉིད་ཁོ་ན་གནས་སྐབས་པ་དང་རྒྱུན་གྱི་རྒྱུ་མེ་དང་འཇི་བ་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཡིན་པའི་ ཕྱིར་ཞེས་བརྗོད་ཀྱི་དུས་ཐ་དད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།དེའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྐད་དུ་འཇི་བར་འགྱུར་བ་མེད་པར་བུམ་པ་ལ་སོགས་བཞིན་དང་མེ་དང་ཟངས་མའི་ཞུ་ཉིད་ཡིན་ཞེས་བྱ་བར་ཡང་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྐྱོན་མེད་དོ། །སེམས་ཀྱི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཅི་ཞིག་ཡིན་རང་གི་ངོ་བོ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ་ འབྱུང་བ་བཞིན་ནོ།།ཉེ་བར་ལེན་པ་གཞན་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ལ་རྒྱུ་ནི་སེམས་སྔ་མ་ཉིད་དོ། །དེའི་རྒྱུན་གྱི་རྒྱུའམ་ཉེ་བར་ལེན་པ་ལ་རང་གི་འབྲས་བུ་དང་མཚམས་སྦྱོར་བ་ལ་གནོད་པའི་རྒྱུ་གང་ཡང་མེད་པ་ཁོ་ནར། ཐ་མའི་སེམས་ནི་སེམས་གཞན་དང་། །མཚམས་སྦྱོར་བ་ལ་ འགལ་ཅི་ཡོད།།ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱང་འོན་ཏེ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཆུ་ལ་སོགས་པ་ལས་འབྲས་བུའི་རྒྱུན་གྱི་ཁྱད་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ནས་རྒོལ་བ་དང་ལན་ཡང་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །འགྱུར་བའི་རྒྱུ་དང་འབྲལ་བས་ན། །དེ་ཅིས་སླར་ཡང་འཚོ་མི་འགྱུར། །ཞེས་ བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ལུས་ཀྱི་ཚོགས་པ་ལ་དགོངས་ནས་དེ་བསྟན་པ་ཡིན་ལ་ད་ནི་རྒྱུ་ཙམ་ལྡོག་ན་འབྲས་བུ་ལྡོག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་གྱི་འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན།ཉེ་བར་ལེན་པའོ། །ལུས་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཉེ་བར་ལེན་པའི་མཚན་ཉིད་དང་མི་ལྡན་པར་བསྟན་པ་ནི། ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུ་མ་ ཡིན་པར་ལོག་ན་ཞེས་བྱ་བའོ།།འོན་ཏེ་མཚན་ཉིད་དེ་དང་ལྡན་པའི་ལུས་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ནི་དེའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཁོ་ནས་སེམས་འགྱུར་བར་བསྟན་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །དོན་འདི་ཉིད་ཚིགས་སུ་བཅད་པས་བསྟན་པ་ནི། གང་གི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་ཐ་དད་པའི་ ལུས་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཡིན་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ལུས་མི་འགྱུར་བ་ལ་ནི་འཆི་བའི་གནས་སྐབས་ན་ཡང་སེམས་བསྒྲུབ་བྱ་མ་ཡིན་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ན་ནི་འཇི་བའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་མེད་ན་བུམ་པའི་རྣམ་པའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཇི་ལྟར་ཐ་དད་པའི་འཇི་བའི་འགྱུར་བས་བུམ་པར་འགྱུར་བ་མ ཡིན་ཏེ།དེ་བུམ་པའི་དུས་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་འགྱུར་བ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་བུམ་པ་འཇིག་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་འཇི་བ་ཞིག་པ་མེད་ན་བུམ་པའི་འགྱུར་བ་སྟེ་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བ་དོན་ཡིན་ན་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དོན་ལ་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ་ལུས་མ་ཞིག་ན་སེམས་མི་སྐྱེ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།
或唯果自性暫時及相續因火泥等是近取故,而非時異,因是彼因故。如說”無泥變則如瓶等,及火銅熔性”亦已示。故無過。 心之近取何者?唯自性,如大種。他近取非一切處有,因是前心。于彼相續因或近取與自果相連無有害因,唯由”末心與他心,相連有何違?“等示。 彼亦或如從水等果相續差別起諍及答亦說。由”離變因故,彼何不復活”等,依身聚而示彼,今非唯因返令果返,然則何?近取。 身非近取,示不具近取相:“近取因若返”。若具彼相之身,則唯由彼變示心變:“若是”。以偈示此義:“因何”。 若依異身為近取,說身不變則死位亦心非所成,則無泥變時瓶相變,如何異泥變成瓶,因彼于瓶時無故,由彼無變即瓶壞。若謂泥不壞則非瓶變即生,則亦于義無關,非身不壞則心不生。
།དེས་ན་ཉེ་བར་ལེན་ པ་དང་ཅིག་ཤོས་དག་ནི་དེ་དག་གི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཡིན་ཏེ།གནས་སྐབས་དང་མི་འབྲེལ་བ་ཡིན་ལ། ལུས་ནི་གནས་པ་ཡིན་ན་སེམས་ལྡོག་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནས་སྐབས་ཡིན་ཞིང་དོན་དམ་དང་ཡང་མ་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་སྔར་གྱི་ལུས་ལྡོག་པ་མེད་ན་ སེམས་མི་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་འབྱུང་བ་དང་འབྱུང་བ་ལས་གྱུར་པ་བཞིན་དུ་ཐ་མི་དད་པའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ལ་དགོངས་ནས་བུམ་པ་ཉེ་བར་བླང་བྱར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཡང་ཞིག་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གདོན་མི་ཟ་བར་ལུས་འགྱུར་བ་ཁོ་ནས་སེམས་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་ བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཐ་མི་དད་པ་ལ་དགོངས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ།དེ་ཞིག་ཀྱང་མི་འཇིག་པའི་ཕྱིར་དེ་ནི་དེའི་ཉེ་བར་བླང་བྱ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། གནས་སྐབས་རྒྱུ་ཡི་དངོས་པོ་ནི། །ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། མྱུ་གུ་ལ་ཆུ་བཞིན་དུ་གནས་སྐབས་པའི་རྒྱུ་ལོག་ན་དེས་བྱས་པའི་གནས་སྐབས་ཉིད་ལྡོག་པ་ ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།དེས་ན་དེ་ལྟར་དེའི་མི་འཇིག་པ་དང་འཇིག་པ་དག་གིས་འཇིག་པ་ཅན་དང་མི་འཇིག་པའི་ཉེ་བར་བླང་བྱ་ཡིན་པར་བརྗོད་པ་དེ་ལས་བཟློག་པའི་ཉེ་བར་བླང་བྱ་དང་ཅིག་ཤོས་སུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཐ་མི་དད་པ་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། རྒྱུན་གྱི་རྒྱུ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་བུམ་ པའི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་པའི་འཇི་བ་ནི་བུམ་པའི་རྒྱུན་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་ལ་དེ་ལྡོག་པ་ནི་རྒྱུ་ལོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པའི་སེམས་ལ་ནི་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་རྒྱུན་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །ཐ་དད་པ་ཡིན་ན་ནི་རྒྱུ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། གང་ཞིག་ཡོད་པས་ཕན་འདོགས་ བྱེད།།ཅེས་བསྟན་པའོ། །གནས་སྐབས་པའི་རྒྱུའི་དངོས་པོ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་དཔེ་བརྗོད་པ་ནི། མེ་དང་ཟངས་མིའི་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་ལུས་སེམས་ཀྱི་ཉེ་བར་ལེན་པ་མ་ཡིན་ན་འཇི་བ་དང་བུམ་པ་བཞིན་དུ་ཇི་ལྟར་ལྷན་ཅིག་གནས་པ་ཡིན། དེའི་སེམས་ནི་ལུས་དང་ལྷན་ཅིག་གནས་པའི་ཕྱིར་ ཉེ་བར་ལེན་པ་དག་ཅིག་ཤོས་ཉིད་ལས་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཟངས་མ་དང་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བའི་མེ་བཞིན་དུ་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པ་ཡང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པས་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། སེམས་ནི་ལུས་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ། །ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་དེ་དག་གི་རྒྱུ་དག་ལྷན་ཅིག་བྱེད་ པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ།
故近取與他者非彼等,此義謂不關位,身若住則應成心不返,此是位且不關勝義故,前身不返非心不生。 故如大種及所造,依不異近取而示瓶為所取。變亦唯壞故,定非唯由身變而心變等,亦唯依不異,因彼壞亦不壞故,示彼非彼所取:“暫時因事”者,如芽水,暫時因返則彼所作位即返之義。 故如是由彼不壞與壞,說壞者與不壞所取,從彼返成所取與他,故示依不異:“相續因”者,屬瓶泥是瓶相續因,彼返即作因返。如是于青等相心,心性是相續因。若異則唯因,如說:“有者作利益”。 于”暫時因事”此舉例:“火銅”。若身非心近取,如泥與瓶云何共住?彼心與身共住故,非從近取他性故。如與銅俱生火,異與不異亦由隨行返示非異:“心與身俱”者,配謂因彼等因共作故。
།ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱང་ལྷན་ཅིག་གནས་པས་རང་གི་འབྲས་བུའི་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ཡིན་གྱི་རྒྱུ་ལུས་ཀྱི་འབྲས་བུ་སེམས་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། འབྲས་མིན་ན་ནི་སེམས་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། །སེམས་དང་མ་བྲལ་བའི་ལུས་ཀྱི་རྒྱུ་ལུས་ལ་སྲིད་པ་དང་བཅས་པའི་ ལས་ཀྱི་བག་ཆགས་དང་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་ནུར་ནུར་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི།ལུས་ཀྱི་རྒྱུ་ནུར་ནུར་པོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ལུས་ཀྱི་རྒྱུ་ནི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་ལ་བརྟེན་ནས་བག་ཆགས་དང་བཅས་པའི་སེམས་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ལུས་ཁོ་ན་སེམས་ཀྱི་རྒྱུའི་བསྐྱེད་བྱ་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་སེམས་ཀྱི་བསྐྱེད་བྱ་ཡིན་གྱི།སེམས་ནི་ལུས་ཀྱི་རྒྱུའི་བསྐྱེད་བྱ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ལུས་ཀྱི་རྒྱུ་ལ་མི་བརྟེན་པའི་སེམས་རང་གི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་ནི་ལུས་མེད་ཀྱང་འབྱུང་བ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི་ལུས་ལོག་ན་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །གནས་སྐབས་པའི་རྒྱུ་ལོག་ན་གནས་སྐབས་ ཉིད་ལྡོག་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ།མེ་དང་ཕྲད་བ་ལྡོག་ཀྱང་དེས་བྱས་པའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་མི་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཟེར་བ་ནི་འོན་ཏེ་དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མྱུ་གུ་རྣམ་པར་འཕེལ་བ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་དེ་ལྡོག་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ། །ཇི་ ལྟར་ལུས་ནི་རང་གི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ལ་གནོད་པ་གང་ལས་ལྡོག་པ་དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ཀྱང་རང་གི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པ་ལས་ལྡོག་པར་འགྱུར་བ་བཞིན་དུ་ལྡོག་པར་འགྱུར་པའི་ཕྱིར།ལུས་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་རྒྱུན་ཆད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཟེར་བ་ནི་མེ་ལ་སོགས་པས་ཞེས་བྱ་བའོ། ། གལ་ཏེ་སེམས་ཉེ་བར་ཆད་པ་ཡིན་ན་སྐྱེ་པའི་དང་པོར་ཅི་ལས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཞེ་ན་ཡང་། ཇི་ལྟ་ཨུཏྤ་ལའི་རྩ་བ་བ་ལང་གི་ལྕི་བ་ལས་འབྱུང་བ་བཞིན་དུ་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་ནུར་ནུར་པོ་ལ་སོགས་པ་ཁོ་ན་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་ནི། ཡང་ཇི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བའོ། །ལན ནི་འབྲུ་ལ་སོགས་པའི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ།ལུས་ལ་སོགས་པའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ནི་མེ་ལ་སོགས་པས་གནོད་པར་ནུས་པ་ཡིན་གྱི་རྒྱུའི་ངོ་བོ་སེམས་ཀྱི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཐག་རིང་བ་ཡང་དེའི་འདུ་བྱེད་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་འབྲས་བུ་ལ་གོམས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ནུས་པའི་ཕྱིར་གནོད་པར་བྱེད་པ་ མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཡང་ཉེ་བར་གནས་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།དེའི་འདུ་བྱེད་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སེམས་ནི་དང་པོར་ལུས་ལས་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། བ་ལང་གི་ལྕི་བ་ལས་ཨུཏྤ་ལའི་རྩ་བ་ལྟ་བུར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ནི་ལུས་ལས་ཞེས་བྱ་བའོ།
共作性亦由共住為自果作者,示非因身果心:“若非果則心”者。示與心不離之身因身有業習氣及大種變凝滑等:“身因凝滑”者,身因依心因唯有習氣心。 故唯身是心因所生故是心所生,而心非身因所生之義。示不依身因之心從自因生雖無身亦生:“若身返”。 暫時因返則位即返者不定,謂火觸返而彼所作變不返,此說”或彼亦”者,配謂彼即芽增長等相返。 如身從害自近取返,如是心亦從害自近取返故,唯如身應成斷流,此說”由火等”。若心斷則初生從何生耶?如蓮根從牛糞生,唯從大種變凝滑等生,此說”復如何”。 答”谷等”者,身等近取火等能害,而因性心近取非爾,遠亦隨彼行作果如習能故非能害,義謂由有故亦近住。由隨彼行作故,心非初從身生,如從牛糞蓮根,此示”從身”。
།རྒྱུ་མ་ ཉམས་པ་ཡིན་ན་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་འབྲས་བུའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཡང་མ་ཉམས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི།ཉེར་ལེན་གནོད་པ་མེད་པར་ནི། །ཞེས་བྱ་བ་ནི། སེམས་སྔ་མ་པ་ཉིད་ཇི་ལྟར་གོམས་པའི་སྐྱེད་བྱེད་ནི་བར་དུ་ཆད་པ་ཉིད་ཀྱང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་གཉིད་ལོག་པའམ་གཞན་ཡང་དེ་ལ་གནོད་ པ་བྱེད་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི།སྔོན་གྱི་འདུ་བྱེད་ལ་ལྟོས་ཅན། །ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་དེ་ལྟར་སེམས་པ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པ་མི་སྲིད་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཤི་བ་ལ་ཡང་གཉིད་ལོག་པ་བཞིན་དུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། བར་དུ་ཆོད་པ་ལས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བའོ།། ། གཉིད་ལོག་པ་ན་ཆད་པ་གོམས་པ་ཁོ་ན་ལས་ཇི་ལྟར་ཡིན་པ་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་ཤི་བ་ལ་ཡང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་མེད་པར་བསྟན་པ་ན། ཤི་བ་དང་གཉིད་ལོག་པ་དག་ལ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་གོམས་པ་ལས་ཀྱང་སེམས་ཆད་པ་ཡིན་ན་གཏན་རྣམ་པར་ཆད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟར་གོམས་པ་སྲིད པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ནི།འོན་ཏེ་རེས་འགའ་ཞེས་བྱ་བའོ། །རེ་ཞིག་གོམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་རྣམ་པར་ཆད་པའི་སེམས་ནི་མཚམས་སྦྱོར་བ་ཁོ་ནར་མཐོང་བར་བསྟན་པ་ནི། སད་པ་མེད་པའི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ནུས་པ་ཅན་གྱི་ཚོགས་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་སྲིད་པ་ལས་བཟློག་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེ་འདྲ་ ཕྱིས་ཀྱང་འགྱུར་བ་ཡིན།།ཞེས་བྱ་བའི་རིགས་པས་བསྟན་པ་ནི། རང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །གཞན་ནི་རྒྱུད་གཞན་གྱིས་སོ། །གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །འཚོ་བའི་སེམས་ནི་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་མཐའ་དང་བྲལ་བ་གཏན་རྣམ་པར་ཆད་པ་ཁོ་ནར་དམིགས་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་འགལ་བའི་ འབྲས་བུ་དམིགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་རིགས་པར་བསྟན་པ་ནི།སྔོན་གྱི་མཐའ་ཅན་ལ་ལྟོས་ཅན། །ཞེས་བྱ་བའོ།
示若因不壞則心性果自性近取亦唯不壞:“近取無害”者,前心如何習生者,雖間斷亦能生故,示睡眠或他亦不能害彼:“依前行作”。 如是示由心不可能有害之知故,于死亦如睡眠唯是能生:“從間斷亦”。 示睡時斷唯從習如是于死亦然故無差別:“于死與睡”。若從習亦心斷則應永斷,因如是習有故,此思:“或有時”。 示暫從習生斷心唯見相連:“無醒”者,由見有能聚故返有,由”后亦如是”之理示:“由自性”。他由他相續。“他”者。 示命心離前後邊永斷唯所緣亦不應理,因見違果故:“依前邊有依”。
།སྐྱོན་དང་བཅས་པའི་སེམས་སེམས་གཞན་དང་མཚམས་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ། དེ་ཅི་འདྲ་ཞིག་འཕེན་བྱེད་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བས་བསྟན་པ་མ་ཡིན་ནམ། དགྲ་བཅོམ་པ་ལ་ནི་ དེ་མེད་པས་རྒྱུ་མ་ཚང་བའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་ཆད་པར་འགྱུར་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ།འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བས་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། གཞན་ལ་མི་ཕྱོགས་པས་ཡོངས་སུ་འདོར་བའི་ངོ་བོའི་སྡང་བའི་ཕྱོགས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དགྲ་བཅོམ་པ་ལ་ཡང་ཇི་ལྟར་རྒྱུ་མ་ཚང་བ་ཡིན། ཇི་ལྟར་ གཞན་ལ་མི་ཕྱོགས་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་བདག་དང་བདག་གིར་མངོན་པར་ཞེན་པ་མ་ཡིན་པའི་སྙིང་པོ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདོད་ཆགས་མ་ཡིན་གྱི་སྙིང་རྗེ་མ་ཡིན་ནམ་དེ་བཞིན་དུ་མི་ཕྱོགས་པ་ནི་ཞེ་སྡང་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ།ཐམས་ཅད་དུ་ཡོངས་སུ་འདོར་བའི་ངོ་བོའི་ཞེ་སྡང་ནི་ཕ་རོལ་ གྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལ་མི་ཕྱོགས་པ་ནི་དེའི་ཕྱོགས་ཁོ་ན་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི་གཞན་གྱི་དོན་ལ་དགའ་བ་མེད་པས་ཞེས་བྱ་བའོ།།གལ་ཏེ་ཡང་དགྲ་བཅོམ་པ་ལ་ནི་རྒྱུ་མ་ཚང་བའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་ཆད་པ་ཡིན་ལ་དེ་མེད་པས་རྣམ་པར་མ་ཆད་པ་ཁོ་ན་སྲིད་པའི་ཡུལ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ ནི།ཡང་ན་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་པ་ལ་ཁོ་ན་ཞེས་བྱ་བར་རིམ་པ་མ་ཡིན་པའི་ངེས་པར་བཟུང་བ་ཡིན་ནོ། །ཐམས་ཅད་དུ་རྣམ་པར་ཆད་པ་ནི་རྟག་ཏུ་རྣམ་པར་ཆད་པ་ཡིན་ལ་ད་ལྟར་བའི་ཤེས་པའི་སྐད་ཅིག་ལ་དམིགས་པ་ནི་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མས་དབེན་པ་ཉིད་ ཁོ་ན་དེ་རྣམ་པར་ཆད་པར་དམིགས་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་ཅག་གི་འདོད་པ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་མེད་པ་དེ་ཁོ་ནར་ཁྱེར་འདོད་པ་ཡང་བདག་གི་འདོད་པར་འོས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལན་གདབ་པར་དཀའ་བ་ནི་རྒོལ་བ་འདི་ལ་ལན་མེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ལན་ ནི།སྔོན་གྱི་འདུ་བྱེད་ལ་ལྟོས་ཅན། །ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་མཐའ་དག་ལ་སེམས་གཅིག་ཁོ་ན་ཡང་མ་ཡིན་ལ་གཞན་དང་གཞན་ཡང་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁོ་བོའི་འདོད་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་དང་གཞན་ཡང་མ་དམིགས་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མ་མཐོང་བ་ནི་མེད་པའི་ སྒྲུབ་བྱེད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།དེའི་ཕྱིར་བློ་གནས་པ་ཡི་རྟེན། །བློ་ཉིད་ལ་ནི་བརྟེན་པ་འགའ། །ཞེས་བྱ་བ་དང་། དེ་ཡི་ཤེས་པས་ཕན་འདོགས་ཕྱིར། །ཡོད་ན་ལུས་ལ་བརྟེན་པར་བཤད། །ཅེས་ཀྱང་གསུངས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། རྟེན་ལྡོག་པས་ ལྡོག་པ་ནི་བཟློག་དུ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ།གལ་ཏེ་ལུས་ཀྱི་ཉེ་བར་བླང་བྱ་སེམས་ཡིན་ན་ལུས་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པ། ཤི་བའི་གནས་སྐབས་ན་ཡང་མི་ལྡོག་པར་འགྱུར་རོ།
豈非已說”有過心與他心相連,彼云何成能投”?思阿羅漢彼無故因不具故唯應成斷,說”離貪”者,由不向他遍舍性瞋分有故,阿羅漢亦云何因不具? 如不向他非我我所執性故非貪而是悲,如是不向非瞋,此思:遍舍性瞋是他境故,示不向唯是彼分:“無樂他利”。 若阿羅漢因不具故斷,示彼無故唯不斷是有境:“或”者,唯于離貪知,是非次第決定。 永斷是恒斷,緣現知剎那者唯離前後即是所緣斷,此是我等所許。故無後世唯如是欲取亦應我所許故,難答即此論無答之義。 答:“依前行作”者,前後邊心非唯一亦非異異是我許,非謂異異亦不見,因不見非無能立之義。 故示唯說”智住依,有依于智”及”由彼知利益,說有依身”:“依返則返不可返”等。若身所取是心,則身不變死位亦應不返。
།འོན་ཏེ་ལྡོག་ན་ནི་ལུས་ཀྱི་ཉེ་བར་བླང་བྱ་ མ་ཡིན་ཏེ།ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་ཀྱི་དོན་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་སེམས་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཡང་དེ་འདིའི་རྟེན་ཡིན་གྱི་བ་ལང་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་རང་དབང་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རི་མོ་བཞིན་དུ་རྟེན་ལོག་ནའམ་གཞན་ དུ་ཡང་ལྡོག་པར་བྱེད་པ་ཉེ་བར་ཞུགས་པས་ལྡོག་པར་འགྱུར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་ལུས་མེད་ན་ལྡོག་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ། རྟེན་ནི་བཀག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་གང་གསུངས་པ་དེ་ཉིད་རྣམ་པར་འགྲེལ་པ་ནི། ཡོད་མེད་དག་ལ་རྟེན་མེད་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རེ་ཞིག་ ཐ་མི་དད་པའི་དངོས་པོ་ནི་རྟེན་མ་ཡིན་ཏེ།ཉེ་བར་ལེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་དད་པར་ནི་འགྱུར་ན་དེ་ཡང་ཡོད་པའི་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བསྐྱེད་བྱའི་དུས་བཞིན་དུ་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ན་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །རི་མོ་བཞིན་དུ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཡིན་ནོ། །ཐ་དད་པ་ ཡིན་ན་མེ་དང་ཟངས་མའི་ཞུ་བ་ཉིད་བཞིན་དུ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ།།རྒྱུ་ལྷན་ཅིག་ཡོད་པའི་ཕྱིར་མེད་པའི་ཡང་རྟེན་མ་ཡིན་ནོ། །འདུ་བར་རྟོགས་པ་ཡང་ཉེ་བར་ལེན་པ་དང་ཉེ་བར་བླང་བྱ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ནམ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་ཡིན་ནོ། །ཉེ་བར་ལེན་པ་དང་ཉེ་བར་བླང་བྱའི་འབྲེལ་ པ་ནི་འདུ་བ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་གཏམ་ཙམ་ཡིན་ལ་ཐ་མི་དད་པ་དག་གིའམ་ཐ་དད་པ་དག་གི་ཐ་མི་དད་པ་ན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེ་བ་ཙམ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་རྟོགས་པ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཐ་མི་དད་པའམ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེ་བ་ཡང་རུང་དེ་ལྟ་བུའི་འདུ་བ་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ།།གང་གི་ཕྱིར་སོ་སོར་མ་ ཡིན་པར་གྲུབ་པ་རྣམས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ནི་འདུ་བ་ཡིན་ལ་སོ་སོ་བར་གྲུབ་པ་ནི་འབྱུང་བ་དང་རི་དྭགས་རྟེན་དང་རྟེན་ཅན་སོ་སོ་པ་ནི་རང་གི་ཆ་ཤས་འདུ་བ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཉིད་ཀྱང་མཚོན་ཆ་ཡིན་གྱི་མཚན་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སོ་སོ་བར་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལས་ཀྱང་སོ་སོ་མ་ཡིན་པ་ གྲུབ་པས་ནི་སོ་སོ་མ་ཡིན་པ་རྟོགས་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ་གཞན་དུ་ན་མཚན་ཉིད་དུ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལ་ཡང་བརྡ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འདུ་བའི་ཤེས་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ་དེ་ཡོད་ན་འབྱུང་བ་ཉིད་ཡིན་ན་འབྲས་བུ་རྟོགས་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ནི་དུ་བ་ལས་མེའི་ཤེས་པ་བཞིན་དུ་དེའི་ཤེས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ ཡང་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་གི་དུ་བ་དག་ལས་མེ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་ངེས་པར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ལ་དོན་གྱིས་གོ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ།
若返則非身所取,因異故,此是二偈義。雖心異而彼是此依,非如牛等自在。故如畫,依返或他亦由入返而返。故無身應成返,此思:由依已遮故,即所說彼釋:“有無無依故”。 且不異事非依,因是近取故。若成異彼亦非有,如生時唯非依所依而生。若謂如畫,不異是近取。若異則如火銅融同生。由因俱有故亦非無依。 了聚亦是近取所取因或同生因。近取所取關係是聚者唯言說,不異或異不異時由唯同生彼了生故,不異或同生如是是聚,他非,因不見故。 由不別成者關係是聚,別成者是大種與獸依所依別者是自分聚。彼亦是能相非相,因非有別了。由彼亦不別成即是不別了,否則不應為相故。 于彼亦如名聚知亦是,有則生即如果了。彼非如煙知火彼知因,因無如是了故。彼等煙等非如火等定了,亦非義解。
།བསྲེག་པའི་ནུས་པ་འབྲུམ་བུ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་སོ་སོ་བར་མ་རྟོགས་པ་འབའ་ཞིག་ཙམ་གྱིས་ཐ་མི་དད་པར་དམིགས་ པས་བརྡའི་དབང་གིས་འདུ་བ་ཡིན་པར་མངོན་པར་སེམས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་དེ་ལས་གཞན་པའི་ཤེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།སོ་སོ་བར་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཕྲད་པ་ཡིན་ལ། དབྱེ་བ་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་ཕྲད་པ་ལས་སོ་སོ་བར་གྱུར་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་ དུ་རྒྱུའི་དབང་གིས་སྟེང་མ་དང་འོག་མ་ཉིད་དུ་སྐྱེ་བ་ཙམ་ནི་རྟེན་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ།།ལྟུང་བ་ལ་དེ་དག་ཡོད་ན་མི་ལྟུང་བ་དེ་གནས་པ་ནི་དེའི་རྒྱུ་ཡིན་ན་དངོས་པོའི་རྟེན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་གཞི་ཡིན་པར་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ནམ་དེ་ལྟར་སྐྱེ་བ་ཙམ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་བསྟན་པ་ནི། རྟེན་ ཡོད་པ་གནས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བའོ།།ལན་ནི། དངོས་པོ་པ་ལས་གཞན་མ་ནི་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བའོ། །གང་གི་ཕྱིར་ལྟུང་བའི་དངོས་པོ་ཁོ་ན་ལྟུང་བ་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ཞིང་དེ་ཉིད་ལྟུང་བ་ཡང་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་མི་རིགས་ཏེ་དེ་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ རོ།།ལྟུང་བ་དང་གཅིག་མ་ཡིན་ཏེ། སྣང་བ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་སྐྱེ་བ་ཙམ་ནི་རྟེན་ལ་སོགས་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུར་སྐྱེ་བ་ལ་དེ་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་རྒྱུ་དང་ལྷན་ཅིག་པའི་སྔ་མ་ཤོས་དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་དུས་སུ་ འབྱུང་བ་ཙམ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།རྒྱུ་མཚན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱད་པར་ལ་ཡང་ཅུང་ཟད་འགའ་ཁོ་ན་རྟེན་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། བརྡའི་དབང་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་དེའི་རྒྱུ་དང་རྒྱུའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པས་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ཏེ། རང་གི་འབྲས་བུ་དང་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ དུ་གྱུར་བར་རྟེན་དུ་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ཡིན་ནོ།།ཐ་དད་པ་ཡིན་ཡང་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་ཉིད་ཀྱིས་དངོས་པོ་གཅིག་ཉིད་དུ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རེས་འགའ་བ་ཉིད་ཀྱིས་དངོས་པོ་ལས་ཐ་དད་པར་ཡིན་ཡང་སོ་སོར་སྣང་བ་ཐ་དད་པ་དང་འགལ་བས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་པ་ནི་དེ་མི་ བྱེད་པའི་དངོས་པོ་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་གཅིག་ཉིད་ཡིན་གྱི་ཕ་རོལ་པོ་གཞན་གྱིས་མངོན་པར་འདོད་པ་མེད་དོ་ཞེས་སྲིད་པའི་དོན་ལའམ་ཁས་ལེན་པའི་དོན་ལ་ཡང་གི་སྒྲ་ཡིན་ཏེ།གལ་ཏེ་འདི་ལྟར་སྲིད་པའམ་ཁས་ལེན་པ་ཡིན་ན་དེས་ནི་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་དག་གི་གཅིག་ པ་ཉིད་ཡིན་ཡང་གནས་པ་དང་གཡོ་བ་ཡང་ཚད་མས་གྲུབ་བ་ཡིན་པར་འཐད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་བསལ་བ་ཡིན་ནོ།།བྱེད་པར་ནུབ་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་སྐད་ཅིག་པར་སྨྲ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། སོ་སོར་སྣང་བས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་བྱེད་པ་ནུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།
如燒能力瘡等,唯由不別了而見不異,由名力思為聚,非彼余知。若有別了則是遇,分別即從如是遇成別,此是分別。 如是由因力上下生唯是依等。墮彼等有則不墮住是彼因,豈非說由成事依故是基?非唯如是生,彼示:“若謂依有是住因”。 答:“由異實事故”。因唯墮事是墮,他非,彼即成墮不應理,因彼他故。非一墮,因現異故。故如是唯生是依等,他非。 若謂如是生彼是因則非,因彼與因俱前者是彼因故。非唯彼時生,因非因故。於差別亦唯少許了為依,因由名力故。或由彼因與因俱作為因,由與自果成一故,即彼成依假立。 雖異由前後即住一事故。雖由有時性異事,由違別現異故,即由彼知是非作事遮境之一,非他方所許,“亦”聲于有義或許義。 若如是有或許,則雖前後一性,住動亦由量成應理,此即遮。說作沒因剎那亦非,因由別現成故。故作沒非。
།དེའི་ རྒྱུ་ནི་དེ་ཁོ་ནའི་རྒྱུ་ཁོ་ན་སྟེ་དངོས་པོའི་རྟེན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།དེ་ཁོ་ནའི་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོའི་རྟེན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཁམས་གསུམ་པོ་རྟེན་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེས་ནི་དངོས་པོ་སྟེ། སེམས་ལ་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ་རྟེན་མ་ཡིན་པའི་ལུས་ཀྱིས་ནི་ཕན་བྱས་ པ་མེད་པ་སྟེ་རང་གི་རྒྱུའི་དབང་གིས་འབྱུང་བའམ་མི་འབྱུང་བ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།ཉེ་བར་ལེན་པ་མ་ཡིན་པའི་ལུས་ནི་སེམས་ཀྱི་རྟེན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་རྒོལ་བ་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་ཡིན་དུ་ཆུག་ཀྱང་རྩིག་པ་ལ་རི་མོ་བཞིན་དུ་ལུས་ལ་སེམས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་འཕོ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་རང་ཉིད་ཀྱིས་ ལན་འདེབས་པ་ནི།དེ་ཡང་མི་བདེན་རི་མོ་ལ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སོ། །ལུས་དང་སེམས་ཐ་མི་དད་ན་གང་ཞིག་གང་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གཞན་ཡང་རྟེན་ཉིད་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ལུས་གྲུབ་པ་ཡིན་ཡང་སེམས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཕྱིར་དེ་དག་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པར་ཟེར་བ་ནི་ མ་ཡིན་མོད་ཅེས་བྱ་བའོ།།སྔ་མའི་རྒྱུ་ལས་དེ་བཞིན་དུ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་མེ་དང་ཟངས་མའི་ཞུ་བ་ཉིད་བཞིན་དུ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེ་བ་ཙམ་ཡིན་གྱི་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་དངོས་པོར་མི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནམ་རྣམ་ཤེས་སྐྱེ་བཞིན་པའི་ཚད་མ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་བཞིན་པ་ནི་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་ཉིད་ དུ་འཐད་པ་ཡིན་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ།རེ་ཞིག་མེད་པ་ལ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་སྐྱེ་བཞིན་པ་ན་རྟོགས་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཉིད་དུ་སྐྱེ་བཞིན་པ་ཡིན་པར་ནི་རིགས་ན་བརྟེན་པ་ནི་རྟེན་གྱིས་ཕན་བཏགས་པ་ཡིན་གྱི་དུས་ཐ་མི་དད་པ་ལ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། གཞན་ཕན་གདགས་བྱ་དང་ ཕན་འདོགས་བྱེད་དག་འབྲས་བུ་དང་རྒྱུའི་ཁྱད་པར་ཉིད་ཀྱི་གཞི་ཡིན་ལ་དུས་ཕྱིས་དེ་གང་གིས་བར་དུ་བཅད་པ་ནི་དེ་ལས་གཞན་པ་ཡིན་ནོ།།བོང་བུའི་རྭ་ལ་ནི་རྟེན་གང་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་དུས་ཐ་དད་པ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་བརྟེན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དགོངས་པས་རང་གི་རྒྱུ་ལས་སྐྱེས་པ་ནི་རང་གི་ ངོ་བོ་ཙམ་དུ་དེ་ལས་ཁྱད་པར་ཅི་ཡང་མེད་དོ།།ཁྱད་པར་ཡོད་ན་དེ་ཉིད་ལས་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཁོ་ན་རྟེན་ཡིན་གྱི་དུས་མཚུངས་པ་ལ་ནི་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། མེད་པ་ནི་རྒྱུ་ལས་སྐྱེ་བར་འདོད་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་དེ་ཞེས་བྱ་བའོ།
彼因唯是彼因,非事依之義。由非唯彼作故非事依,若爾三界應成依。彼即事,於心何為,非依身無所益,由自因力生不生之義。 于說非近取身成心依,縱許依,如墻畫非身心,因遷故,自答:“彼亦不實畫”等。身心不異,何者依於何,“複次依性”者,雖身成而於心分別有疑故,非說彼等不異。 由前因如是生故,如火銅融唯同生,豈非不應為依所依事?思由具量生識時即知是依所依應理。 “且於無”者,識生時由是了性故,應生為量,所依是依所益,于不異時不應理,因他所益能益是果因差別基,后時彼何所隔即彼余。 驢角無任何依故,異時定應所依,故思由自因生唯自性,更無差別。若有差別,由即彼是彼故唯彼是依,示非於同時:“非唯許無從因生”。
།ཇི་ལྟར་སྐྱེ་བའི་དུས་སུ་ཡོད་པའི་རྟེན་མ་ཡིན་པ་ནི་དེ་བཞིན་དུ་ དུས་ཕྱིས་ཀྱང་ཡོད་པར་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་རིགས་ཏེ།སྐྱེས་པ་ནི་བྱ་བའི་ཡུལ་ཉིད་ཀྱིས་རྟེན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྟ་རེའི་ཤིང་ལྟ་བུ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ། ཡོད་པ་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། སྟ་རེ་དང་མེ་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུ་ཁོ་ན་ཤིང་ཡིན་ཏེ། དུས་ ཀྱི་དབྱེ་བ་ལས་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་འབྱུང་བ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།འོན་ཏེ་དེ་ཡོད་པའི་རྟེན་ཏེ་བྱ་བ་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ་ལྟུང་བ་ལ་སོགས་པ་བཀག་པས་དེ་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་ཡིན་ཏེ། ལྟུང་བ་བཀག་པ་ནི་རང་གི་རྒྱུ་ཁོ་ན་ལས་ཡིན་པར་འདོད་པར་བསྟན་པ་ནི་ཡོད་པ་ཡང་ ཞེས་བྱ་བའོ།།རང་གི་རྒྱུ་ལས་དངོས་པོའི་རང་གི་ངོ་བོས་མི་ལྟུང་བ་ཡིན་ཏེ་རྟེན་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ནི། འོན་ཏེ་སྐྱེས་པ་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་སོ། །གནས་པ་རང་གི་ངོ་བོ་དག་གི་དབྱེ་བ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ ཞེས་ཟེར་བ་ནི།གནས་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གནས་པ་དང་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐ་མི་དད་པར་བྱེ་བྲག་མེད་པའི་ཕྱིར་བྱེ་བྲག་ལ་གནས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་བར་བྱ་བའོ། །ཤིང་ལ་སོགས་པའི་ཡན་ལག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཡན་ལག་དག་ཀྱང་སོ་སོ་མ་ཡིན་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ འདུ་བའི་འབྲེལ་བ་ཡིན་ནོ།།འོ་ན་ཏེ་ཡན་ལག་གི་རྟེན་དང་རྟེན་ཅན་སོ་སོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སོ་སོ་བར་གྲུབ་ཡིན་ན། འདི་ལ་ཡང་བརྗོད་པ་ནི། ཤིང་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཤིང་ནི་རང་གི་ཡན་ལག་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ལ་རང་གི་ཡན་ལག་དེ་ཡང་ཡིན་ཞེས་སོ་སོ་ བ་གྲུབ་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ།།འདུ་བ་ཁས་ལེན་པ་ཡིན་ན་ནི་སོ་སོ་བ་གྲུབ་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ། །འདུ་བ་ཅན་གྱི་རང་གི་ཡན་ལག་ལ་འདུས་པ་ཉིད་ནི་ཐ་མི་དད་པ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཡིན་པ་འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི། དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། སོ་སོ་བ་མ་ཡིན་པ་གྲུབ་པ་ཉིད་ ཀྱིས་འདུ་བ་མཚོན་བར་བྱ་བ་ཡིན་ལ།དེས་ཀྱང་སོ་སོ་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་གྲུབ་པ་ཡིན་པས་པན་ཚུན་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་གཉི་ག་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་མཚན་ཉིད་དང་མཚོན་བྱར་མི་རིགས་ཏེ་མཚོན་བྱ་དང་མཚན་ཉིད་དག་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པས་འདུ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་ རོ།།འདུ་བ་ཅན་དག་གི་ཡང་ཕྱོགས་གཅིག་གིས་འབྱར་བ་ནི། བིལ་བ་དང་སྐྱུ་རུ་ར་དག་བཞིན་དུ་ཕྲད་པ་ཡིན་གྱི་འདུ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་བ་ནི། ཡན་ལག་མེད་པའི་དངོས་པོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་ཡན་ལག་གིས་ཡིན་ནོ།
如生時有非依,如是后時亦無差別故非所依不應理。思生由作境性是依,如斧木。“于有亦”者,唯斧火等果是木,由時分變異生之義。 若謂彼有依即作用,由遮墮等於彼益故。非,示許墮遮唯從自因:“有亦”。思由自因事自性不墮是依:“若於生亦”,“一切自性”即自性。 說住自性等分隨行返成:“住”者,“與住無異”即不異無差別故,於差別無住故應配。“木等支”者,支亦由不別成故是聚關係。 若謂由支依所依別故是別成,於此亦說:“木等”。木入自支,彼亦是自支,成別成性。若許聚則應成別成,是關係。 聚者自支聚性是不異成性,於此說:“如是亦”,由不別成性表聚,彼亦成不別性,由互觀故二俱不成,彼亦不應為相所相,由了相所相異故,彼聚非是應配。 聚者亦由一分粘,如榧棗等是遇非聚,示:“無支事”。雖爾由支。
།དེ་ལྟ་ན་ཡང་འདུ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདུ་བ་ཅན་དག་གི་ དབྱེ་བ་མ་མཐོང་བས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།དབྱེ་བ་མཐོང་ཡང་ཡན་ལག་དང་ཕྲད་པས་འདུ་བ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་བ་ནི། ཡན་ལག་ཅན་དང་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཡན་ལག་མ་ཡིན་པ་དང་འབྱར་བ་ཡང་དེ་དག་གིས་དབྱེ་བ་དམིགས་པ་ཡིན་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ་ཡན་ལག་ཐམས་ ཅད་དང་ལྡན་བ་ནི་ཡན་ལག་ཅན་ཡིན་ལ་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་དམིགས་པ་ནི་ཡན་ལག་རྣམས་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ནི།རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་དང་མ་ཞུགས་བ་ཞེས་བྱ་བའོ། །རྣམ་པར་དབྱེ་བ་འདོད་པ་རྣམས་ཤེས་བ་གཅིག་ཏུ་སྣང་བ་རྣམས་ལ་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཉེ་བར་མཚོན་པར་མ་བྱས་པས་དབྱེ་བ་མེད་པར་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་ ཡིན་གྱི་ཤེས་པ་གཅིག་པོ་དེའི་བྱ་བའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་འཛིན་པ་མ་གཏོགས་པར་དབྱེ་བ་མེད་པར་འཛིན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་བ་ནི།འཐད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །སེམས་ཀྱི་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་ཉིད་ཀྱང་བཀག་བའི་ཉེ་བར་བསྡུ་བས་རྒྱུ་དང་ལྷན་ཅིག་པས་འབྲས་བུ་དང་ལྷན་ཅིག་གནས་པ་ དེའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི།དེའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའོ། །ལུས་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཉིད་ཡིན་པ་ཡང་གོང་དུ་བཀག་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི་ལུས་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་ཡང་སེམས་གནས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ལུས་རྟེན་པ་ཡིན་ན། ལུས་ནི་གནས་པ་ཡིན་ན་སེམས། །ལྡོག་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་ འགྱུར།།ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཉིད་བཟླས་ནས་བསྟན་པ་ནི། འཇིག་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འོན་ཏེ་ལུས་ཡོད་ཀྱང་མི་མཉམ་པ་ལ་སོགས་པས་སེམས་འཇིག་པར་འདོད་པ་ཡིན་ཞེས་ཟེར་བ་ནི། གལ་ཏེ་འཇིག་རྒྱུ་ལས་འདོད་ན། །ཞེས་བྱ་བའོ། །ལན་ནི་དེ་ལས་ཐལ་བར་མཚུངས་པ་ཡིན་ ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཐལ་འགྱུར་ནི།ཤི་བ་ཉེས་པ་མཉམ་གྱུར་ཚེ། །སླར་ཡང་འཚོ་བ་དག་ཏུ་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བའོ། །འོན་ཏེ་རང་གི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བའི་འཇིག་པའི་རྒྱུས་འཇིག་པར་འགྱུར་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ན། དེ་ལ་ཡང་གནས་པའི་རྒྱུས་ཀྱང་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། འཇིག་པའི་རྒྱུའི་སྔོན་རོལ་ན་དེ་ མེད་པའི་ཕྱིར་རང་ཉིད་ཁོ་ན་གནས་པ་ཡིན་ཏེ།འཇིག་པ་འབའ་ཞིག་ལས་ཀྱང་ཟད་ཀྱང་མི་བྱེད་པ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་གྱི་གནས་པའི་རྒྱུ་འདི་ལ་ཡང་ངོ་། །འོན་ཏེ་འཇིག་པའི་རྒྱུའི་སྔ་རོལ་ན་ཡང་གནས་པའི་རྒྱུ་མེད་ན་མི་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། འཇིག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ནི། གལ་ཏེ་འཇིག་རྒྱུ་ཁྱད་པར་ དུ་ངེས་གནས་ཞེས་བྱ་བའོ།
如是亦非聚,由未見聚者分別故無之義。示雖見分別,由支遇非聚:“與支者”。非支粘亦唯由彼等見分別,具一切支是支者,見分別是諸支,思:“隨入未入”。 諸欲分別于現為一所知者,由未表分別執為無分別,非除執一知作用隨行外執無分別,示:“不應理”。 由遮心依所依性攝,與因俱果俱住彼名境示:“故”。身近取性亦示唯如上遮:“身”。若亦由令心住故身是依,“身若住心,應成無返”,重說示此:“應成無滅”。 若謂雖有身由不平等等許心滅:“若許由滅因”。答同彼應成:“死過平等時,應覆成活”。若唯由自因生滅因成滅,于彼亦住因何為,由滅因前無彼故唯自住。 非唯由滅盡亦不作,於此住因亦爾。若謂滅因前亦無住因則不住,是滅義:“若定別滅因住”。
།ལན་ནི། འཇིག་པ་དངོས་ཆོས་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། དངོས་པོའི་ཆོས་ནི་དེ་ཙམ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པར་བྱེད་པས་གང་གིས་ཀྱང་བར་དུ་བཅད་པར་མི་ནུས་ཏེ་རང་བཞིན་གྱིས་མི་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ནི་དངོས་པོ་ཡོད་ན་དེ་ཙམ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ ཕྱིར།གནོད་མེད་དེ་འཇིག་པ་འདི་གཞན་དུ་བྱེད་པར་མི་ནུས་སོ། །འདིས་ནི་འཇིག་པ་རྒྱུ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་ན་སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་བཞིན་དུ་སྐད་ཅིག་དང་པོ་ལ་ཡང་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་དངོས་པོ་ཡོད་ན་དེའི་ཆོས་སུ་འགྱུར་ལ་རང་ཉིད་འཇིག་པ་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་ཕྱོགས་ དག་ལ་གནས་པའི་རྒྱུ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།འགྲེལ་པ་མཛད་པས་ནི། ཐལ་འགྱུར་མཚུངས་པ་དེ་ལ་ཡང་། །ཞེས་ངག་གཅིག་གིས་དེ་ལ་ཡང་སྟེ་འཇིག་པ་ལ་ཡང་ཡིན་གྱི་གནས་པའི་རྒྱུ་འབའ་ཞིག་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་དངོས་པོ་ལས་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་ན། དངོས་པོ་ ཁོ་ན་ཡིན་ལ་རྒྱུ་དེས་བྱས་པའི་ཐ་དད་ཡིན་ན་དེས་དངོས་པོ་ལ་ཅི་ཞིག་བྱས་ཞེས་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།མེ་ལས་དོན་གཞན་འབྱུང་ན་ནི། ཡང་ན་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རང་གི་རྒྱུ་ལས་འཇིག་པ་འབྱུང་ན་གནས་པར་བྱེད་པ་ལས་མི་འཇིག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་ནུས་པ་ མ་ཡིན་ཏེ།དེ་ལས་སྐྱེས་པ་ནི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུས་འཇིག་པ་ནི་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པ་དག་ཏུ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་གཞན་མེད་པ་ནི་དངོས་པོའི་ཆོས་ཁོ་ན་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། དེའི་ཕྱིར་འཇིག་པ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རྩོད་པ་ནི་དོན་འདི་དག་དངོས་པོའི་ ཆོས་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་དེ་ཁོ་ན་ལན་བཟླས་པ་ཡིན་ནོ།།ཕྱོགས་འདི་ལ་ཡང་གནས་པའི་རྒྱུས་ཀྱང་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱུ་ཁོ་ན་འཇོག་བྱེད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཡང་ན་དུས་གཅིག་ཁོ་ན་དེས་དེ་ལྟར་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ན་ཡང་དེས་ཅི་དགོས་ཞེས་བསྟན་པ་ནི། ཡང་ན་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དུས་ ཐ་དད་པའི་ཆུ་ལ་སོགས་པའི་རྟེན་བུམ་པ་ལ་སོགས་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནམ།དེའི་ཚེ་འབོ་བའི་ཕྱིར་བོ་བ་ལ་ནི་རྟེན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་མི་འབོ་བ་བོ་བའི་རྟེན་ཡིན། དངོས་པོ་གཞན་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ལས་དེ་ཉིད་ལ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཉིད་ནི་ལྷན་ཅིག་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ལྷན་ཅིག་པ་ནི་མི་ལྟུང་ བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྟེན་ཉིད་རྒྱུ་མ་ཡིན་པར་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་ལྷན་ཅིག་པ་མ་ཡིན་པ་ཡང་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་དེ་རྟག་ཏུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རྟག་ཏུ་མི་ལྟུང་པར་འགྱུར་རོ། །རུང་བའི་ཡུལ་ན་གནས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ཡང་ཇི་ཙམ་ལ་རུང་བ་ཉིད་རྒྱུ་ཤེས་པར་དཀའོ།
答:“滅是事法性”,事法與彼量相關,任何不能間隔,由自性不返故。示由事有與彼量相關故,無害,此滅不能作他。此遮”若滅無因,如第二剎那,于第一剎那亦應”。由事有成彼法,自滅與他方,住因全不作之義。 釋者以”于彼應成同”一語,于彼亦即于滅亦,非唯于住因。彼若與事無異即唯是事,若由因作差別,彼於事何作而配。 “若或”者,若從自因生滅,不能說由住作不滅,由從彼生不應為常故。由無常因滅不應異不異故,無餘因示唯是事法:“故滅亦”。論難即重答”此等是事法性”。 於此方亦住因何為,義為因非唯安立。或示若唯一時彼如是生亦彼何需:“若或”。 豈非異時水等依非瓶等?爾時由溢故,溢無依,云何不溢是溢依?從他事俱作于彼自俱作性是俱,由俱是不墮故,成依非因。 若非俱亦是俱作,由彼常有故應常不墮。若謂住適宜處,難知幾許為適宜因。
།དེའི་ཕྱིར་རང་ཉིད་ཉེ་ བར་ལེན་པ་ལས་སྐྱེ་བ་ནི་དེ་ཡོད་ན་མི་ལྟུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྟེན་ཉིད་ཡིན་གྱི་དེ་དེ་ལྟར་སྐྱེ་བ་ཙམ་ནི་མ་ཡིན་ལ།ལུས་ཀྱི་འདི་ཡང་སེམས་རེ་རེ་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་དེའི་རྟེན་དུ་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ནི། གལ་ཏེ་དཔེར་ན་ཆུ་སོགས་ཀྱི། །ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ལྟུང་བ་བཀག་པས་རྒྱུ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།ལན་ནི་འདི་ལའང་མཚུངས་པ་སྟེ། སེམས་དང་ལུས་དག་ལ། ཡོད་མེད་དག་ལ་རྟེན་མེད་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གང་གསུངས་པ་སྟེ། འདི་ལ་ཡང་ཆུ་དང་དོན་གཞན་དག་ཏུ་མཚུངས་པ་ཡིན་ཏེ་ཆུ་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱང་ཉེ་བར་ལེན་པ་དང་ཉེ་བར་འགྲོ་བ་དག་གི་ཡུལ་ མཚུངས་པར་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ལ་ཕན་ཚུན་ཕན་འདོགས་པ་མེད་པ་ནི་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཞིང་སྐྱེས་པ་དེ་གཉིས་ཀྱི་དེ་དང་འདྲ་བ་གཞན་གཉིས་ཡིན་ལ་དེས་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ་བ་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གང་ལ་ཡང་ཕན་འདོགས་པ་མེད་དོ།། །སྔ་མ་དང་མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་པ་འབྲས་བུའི་རྒྱུན འབའ་ཞིག་གཞན་ཡོད་ན་ཡང་དག་པར་དམིགས་པ་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་མངོན་པར་སེམས་པ་ནི་རྟེན་ནམ་ཅིག་ཤོས་སུ་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ།།སྔ་མས་ཕྱི་མ་ལ་ཕན་བྱེད་པ་ནི་དེའི་དུས་སུ་མ་ཡིན་ལ། དེ་མ་ཡིན་པའི་དུས་སུ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་དུ་སྒྲོ་ འདོགས་པའི་ཡུལ་ཡིན་པར་དེ་ལྟར་བརྗོད་པ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི།དངོས་རྣམས་སྐད་ཅིག་རེ་རེར་ནི། །ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། སྐད་ཅིག་གཅིག་ལ་འགྲོ་བ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྐད་ཅིག་གཞན་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་གང་གེགས་བྱེད་པས་རྟེན་དུ་འགྱུར། ཉེ་བར་ལེན་པ་དང་། ཡུལ་ཐ་དད་པའི་ འབྲས་བུ་ཁོ་ན་འགྲོ་བ་ཡིན་ལ།དེ་ཡོད་ན་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་དེ་ལ་དེའི་དུས་སུ་གེགས་མི་བྱེད་པ་ཡིན། འདི་ལྟ་བུའི་རྟེན་ཉིད་ནི་དེའི་དུས་ཀྱི་ཆུ་ལ་སོགས་པ་ལ་སྲིད་པ་ཡིན་གྱི་སེམས་ལ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ལུས་ལ་གནས་པའི་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། སེམས་དང་སེམས་ ལས་བྱུང་བ་རྣམས་ནི་ཡུལ་ན་མི་གནས་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཡོན་ཏན་དང་སྤྱི་དང་ལས་རྣམས་ཀྱང་འགྲོ་བ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། ལས་དང་ལྡན་པ་དང་། ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་དང་། འདུ་བ་ཅན་གྱི་རྒྱུ་ཡང་རྫས་ཡིན་པར་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། ཆུ་སོགས་ཀྱི་ནི་རྟེན་འགྱུར་གྱི། །ཞེས་བྱ་བའོ། །ཆུ་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱང་ལྷན་ཅིག་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་བུའི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། ལྷན་ཅིག་པ་ཉིད་ཀྱང་རྒྱུ་མ་ཡིན་པའི་རྟེན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་སྣང་བ་ཉིད་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་ནི། གལ་ཏེ་རྟེན་གྱི་དངོས་པོ མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་མ་མཐོང་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བའོ།
故由自近取生者,由彼有不墮故是依,非僅如是生。思此身亦由於一一心有故,彼亦成彼依:“若如水等”,義為由遮墮非因。 答此亦同:“於心身,由有無無依故”等所說。於此亦同於水與他,水與他亦由近取近行境同生,無互益非依所依,彼二生與彼同餘二,彼亦與彼同餘故於任何無益。 前與相不順唯果相續余有時,由正見前後一性執為依或他知。前於後作益非彼時,非非彼時,由是彼果故如是說是增益境示:“諸事剎那剎那”。 一剎那不可能行,由他剎那無故何障成依?近取與境異果唯行,由彼有不生故,云何于彼彼時不障?如是依性有于彼時水等,非於心,由非住身果故,及許心心所不住境故。 德、總、業亦無行,業合、德合、聚者因亦許是實示:“水等成依”。水與他亦生如是非俱果,俱性亦是非因依性,彼亦唯是現。若謂由見依事云何未見?
།ཉེ་བར་ལེན་པ་དང་ཉེ་བར་འགྲོ་བ་དག་གིས་སྐད་ཅིག་དེ་དག་གི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེ་བ་ཙམ་ཡིན་གྱི་ཕན་ཚུན་བྱ་བ་ཅི་ཡང་མེད་ལ་བརྟོག་པའི་རྒྱུའི་སྟོབས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་དུ་སྐྱེ་བ་ཙམ་ལས་འདོད་པ་གྲུབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། བྱ་བའི་དུས་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ བསྟན་པ་ནི།མ་མཐོང་བ་ཉིད་ལ་མཐོང་བར་མངོན་པར་རློམ་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་དུས་ན་བྱ་བ་མེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། འཛིན་པའི་ཕྱིར་བརྟེན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་དག་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱི་རྟེན་ཉིད་ནི་སེམས་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུན་ལྡོག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ ལོག་ན་དེ་བཞིན་དུ་སྐྱེས་པ་ཉིད་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་དང་།ཉེ་བར་ལེན་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་གཞན་དུ་སྐྱེ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་དུས་ཀྱི་རྟེན་ཉིད་ལ་སེམས་ལུས་ཀྱི་ཉེ་བར་ལེན་པའམ། དེ་དང་འདུ་བ་ཅན་ཡང་དེ་ལོག་ན་ལྡོག་པར་འགྱུར་རོ། །སེམས་དང་ཡོན་ཏན་ཉིད་དུ་ཕྲད་པ་མེད་པའི་ ཕྱིར་ཇི་ལྟར་བསམས་པ་ཡིན་ཞེ་ན།དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། མེད་པ་ནི་སྔ་ན་མེད་པ་ཡིན་གྱི། གཅིག་ལ་གཅིག་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཅིག་ཅར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལ་དེ་ཡང་རྒྱུ་ཡོད་ན་ཡོད་པ་ཁོ་ནས་དེ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་ནི་མེད་པ་འཇོམས་པ་བཤད་པ་ཡིན་ ནོ།།གང་གི་ཚེ་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་རིམ་པ་དང་། དེའི་རྟོགས་བྱ་གཟུང་བ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་སྣང་བ་ནི་རིམ་པ་མ་ཡིན་པ་མི་རིགས་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་བསྟན་པ་ནི། འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདིའི་བར་དུ་རྟེན་ལ་སོགས་པ་ཉིད་འབད་པས་བཀག་པ་ཡིན་ཏེ་དེའི་རྟོགས་པ་ཡིན་ན་ བག་ཆགས་ཙམ་འབྱུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཐོག་མ་མེད་པ་ཉིད་དུ་གསལ་བའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་གྲུབ་པ་ལ་གཏན་ཚིགས་གཞན་ཉིད་ཡང་དག་པར་བསྟན་པའི་དོན་དུ།འདི་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །བག་ཆགས་ཙམ་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡིད་ཀྱིས་ རྒྱལ་སྲིད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞིན་དུ་ངེས་པ་མེད་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ།ཡུལ་ངེས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་རྟེན་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། སྐད་ཅིག་རེ་རེར་འཇིག་པ་རྣམས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་རྒྱུ་ཉིད་རྟེན་ཡིན་ན་དེའི་ཡུལ་དུ་རྟོག་པ་དངོས་པོའི་ ཡུལ་དུ་འགྱུར་པ་བསྟན་པ་ནི།སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་དག་ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ལ་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་སྒྲོ་འདོགས་པ་ནི་ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་བྱས་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེའི་དུས་ཀྱི་རྟེན་ཉིད་ཡིན་ན་དངོས་སུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་གཞན་བཞིན་དུ། བག་ཆགས་ལས་ འབྱུང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོའི་དངོས་པོ་ཁོ་ན་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་འགྲུབ་པར་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་རོ།
由近取與近行,唯是彼等剎那俱生,無任何互作用,由分別因力,僅如是生亦非成所欲,由作用時無故。示:“于未見執為見”。示彼時唯無作用:“由執故是所依”。 彼等生因性之依性非能返心等相續,由彼返如是生性返故,及由有異於近取等生故。彼時依性,心身近取或與彼聚者,彼返則返。 若謂由心與德性無遇故云何思?“事與無事性”,無是先無,非一於一無,由同時故,彼亦由因有唯有故是彼性故。此說破無。 當執作次第與彼所知所執亦如是現,非次第唯不應理,示:“能執”。此間勤遮依等性,若是彼覺,由唯習氣生性明無始性故,為正示成他世別因義,說”此唯是分別”。 若唯從習氣生,豈非如意王位分別成無定?思此,示境定因是依等性:“剎那剎那諸滅”。若因性是依,示彼境分別成事境:“前後”,于彼增益一性是無始習氣所作義。 若是彼時依性,由直接故如執彼余智,非從習氣生故。故因性體事唯不成立他世。
།བདེན་ཏེ། རྒྱུའི་ངོ་བོའི་རྟེན་ལ་དེ་ཉིད་དུ་སྒྲོ་གཏགས་པ་ནི་དེའི་དུས་སུ་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཡང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བག་ཆགས་ཀྱི་ནུས་པ་བསལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ ན་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་གྲུབ་པ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི།ཡིད་ཀྱི་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ནི། །ཞེས་བྱ་བའོ། །རྟོག་པ་ནི་སྣང་བཞིན་པ་ཅན་གྱི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་ནམ་ཁྱད་པར་ཅན་ཙམ་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ནི། དངོས་པོ་དུ་མ་ཉིད་ལས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དྲན་བཞིན་པ་དང་མཐོང་བཞིན་པ་ གཅིག་པ་ཉིད་དུ་སྒྲོ་འདོགས་པ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཙམ་ལས་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ།དྲན་པ་དང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དག་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཇི་ལྟར་གཅིག་ལ་དྲན་པ་དང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཉིད་དུ་མ་ཉིད་ཡིན་པས་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ཅན་གྱི་བག་ ཆགས་ཀྱི་རྟོག་པ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་སྔ་མ་ལ་ཡིན་ལ།དེ་ལས་ཀྱང་སྔ་མའི་ཡུལ་གཞན་ཡིན་ལ་ཡུལ་དེ་ལ་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པར་མི་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་ལ་འགྱུར་བ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། གཅིག་ནི་སྔར་ཡང་མ་དམིགས་པ། །ཞེས་བྱ་བའོ། །སྐྱེ་བ་གཅིག་ལ་མཐོང་བ་ཉིད་ལ། རྗེས་ སུ་འབྲེལ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཙམ་ཁོ་ན་ལ་འབྱུང་བའི་བག་ཆགས་ཡིན་གྱི་སྐྱེ་བ་གཞན་ལ་འབྱུང་བ་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ཐོག་མ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ།སྐྱེ་བ་དང་པོ་ལ་མཐོང་བ་ལ་གཉིས་པ་མཐོང་བ་ཡིན་ན་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བ་ནི་སྐྱེ་བ་སྔ་མ་ལས་བྱུང་བའི་བག་ཆགས་མེད་ན་ མི་འབྱུང་བར་བསྟན་པ་ནི།དེས་ན་སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །བདག་ནི་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་དག་ལ་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ཡིན་ཡང་དེ་ལྟ་ན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་འབྲེལ་པར་ནུས་པའི་དོན་རྣམས་ལ་ཉམས་སུ་མྱང་བ་དང་དྲན་པ་དང་དེའི་འདུ་བྱེད་པ་རྣམས་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔ་མ་དང་ ཕྱི་མ་དག་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་དེའི་རྒྱུ་ལ་ལྟོས་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་གྲུབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་ཙམ་ལས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ནི། དེ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདུ་བ་ཅན་གྱི་རྒྱུས་ཡོན་ཏན་མི་འཇིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི། གལ་ཏེ་ཇི་ལྟར་འགྲོ་བ་ཅན་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ ལ་སོགས་པ་ནས།འཇིག་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ལ་རྒྱུ་ལས་སམ་ཐོབ་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་ཇི་ལྟར་འཇིག་པར་བྱེད་པ་ཡིན། སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་ལ་རྒྱུའམ་རིགས་པས་འཇིག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པར་ནི་མི་རིགས་ཏེ་དེ་མ་ མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ།
誠然,于因性依增益彼性,由彼時于非因亦有故,遮除習氣力。如是示成立他世:“一切意分別”。 分別豈非具現境者?由唯差別為境故,思:“由多事性”。憶現與見現增益一性非僅從經驗生,由憶與經驗異故義。 如何於一憶與經驗性是多故非相關,由相關習氣分別,如是於前,由彼亦前境他,于彼境不成相關者,示成變:“一先亦未見”。 於一生見性,由相關故唯于彼量生習氣,非生於他生故,云何是無始性?思此,示于初生見於二見,相關若無前生所生習氣則不生:“故於他生亦”。 我雖隨行於前後,然非如是,由依于能相關義之經驗、憶及彼造作故。由經驗前後一性,由依彼因亦非成,由從彼量生故,示:“如是”。 “聚因不滅德”,若如何有行性等乃至是滅性,于疑:從因或得性事如何作滅?第二剎那由因或理作滅不應理,由未見彼故。
།དེའི་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པ་ལ་དངོས་པོ་ནི་རྒྱུ་མེད་པས་མེད་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་ནི་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ཞིང་ཡོན་ཏན་གྱི་སྐྱེད་བྱེད་ཡིན་པར་གྲུབ་པར་བསྟན་པ་ནི། འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གང་དུ་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་པ་དེར་གནས་པར་བྱེད་པས་རྟེན་ཡིན་ལ་དེ་ མེད་ན་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ཞིང་སྐྱེད་བྱེད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།ཇི་ལྟར་རྒྱུའི་དབང་གི་དེ་ཉིད་དུ་སྒྲོ་བཏགས་པའི་ཡུལ་གྱི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེ་བ་ཙམ་ནི་རྟེན་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་སོ་སོ་བར་ཤེས་པ་དང་ལྡན་པའི་དེ་བཞིན་དུ་སྐྱེ་བ་ཙམ་ནི་འདུ་བ་ཡིན་ཏེ་ཇི་ལྟར་བརྡར་བྱས་པ་དེ་བཞིན་དུ་ རྟོགས་པའི་ཕྱིར་གཞན་འགའ་ཞིག་ཁོ་ན་ནི་མ་ཡིན་ལ་དེ་ལྟར་སྐྱེ་བ་ཙམ་གྱིས་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་དམ་འབྲས་བུ་ཉིད་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ཞིང་དེ་ལྟར་སྐྱེས་པ་ནི་རྒྱུའི་དབང་གིས་དེ་ལྡོག་པས་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་བ་ཡང་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི།འདིས་ནི་འཕྲོད་པ་འདུ་བ་དང་ཞེས་བྱ་བའོ། །འགྲེལ་པར་ནི། རྣམ་པར་གནས་པ་རྒྱུ་ཉིད་མ་ཡིན་ཡང་དེར་གནས་པའམ་འདུ་བ་ཅན་ཉིད་དུ་ཡང་དེ་ཉིད་ལ་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི་དེ་ལའམ་གཞན་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདུ་བ་ཅན་གྱི་རྒྱུ་ནི་མི་རྟག་པ་ལ་ལྟོས་ནས་བཤད་པ། རྣམ་གནས་ཉིད་ནི་རྟག་པ་ལ་ལྟོས་ནས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །འདུས་པ་ཡང་རིགས བཞིན་དུ་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱིས་རྟེན་གཞན་ལ་རྣམ་པར་གནས་པ་མ་ཡིན་ནམ།རྟེན་འཇིག་ན་སེམས་མི་འཇིག་པའི་འདུ་བ་ཅིའི་ཕྱིར་བསལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ནི། འདུས་པ་ཡིན་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །རྟེན་དང་བརྟེན་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་འདུ་བ་ནི་དེ་བཀག་ན་བཀག་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པར་བསྟན་ པ་ནི།རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་དངོས་པོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །རང་གི་ངོ་བོ་གཉིས་སུ་མཐོང་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་འདུ་བའི་ཤེས་པ་ཡིན་ན་སོ་སོ་བ་གྲུབ་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བར་བསྟན་པ་ནི། རིགས་པ་སོགས་པ་རྒྱུ་མེད་པར་རྣམ་པར་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཞན་ཡང་འདིས་དུ་བ་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ཡང་ འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་འགྲུབ་པ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི།ཡང་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་འཇིག་རྒྱུ་ལས་འདོད་ན་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་ཐལ་བ་མཚུངས་པ་དང་། སླར་ཡང་འཚོ་བར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་དང་གང་གི་ཚེ་ཡང་འཇིག་བྱེད་མེད་པ་དེའི་ཚེ་ཡང་དེ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེའི་ རྒྱུས་ཀྱང་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ཀྱང་སྔར་དང་ཕྱིས་ཀྱང་ཉེ་བར་དགོས་པ་མེད་པར་ལན་བཏབ་ཟིན་པ་ཡིན་ནོ།
故於第二剎那,由事無因故無,示成因於一一剎那是德生因:“行等”。謂於何處是行等,由住者是依,彼無則一一剎那是生因義。 如由因力增益彼性境之唯俱生是依,非他,如是具別知如是唯生是聚,由如安立而解故,非唯某他,唯如是生非作者性或他果性,如是生非由因力彼返成他,示:“此說相合聚”。 釋中:雖住性非因,于彼住或聚性亦成彼性,非於彼或他。聚因依無常說,住性依常說。 聚亦如理由因性於他依非住耶?依滅心不滅之聚何故遮?思:“雖是聚”。示依所依先行聚,彼遮則唯遮:“依所依事”。 見自性二先行聚智,則成別成性,示:“理等無因住”。 又此雖許煙,示成他世:“或”。 若許從滅因,於此相等過及”復當活”,及任時無滅作,爾時由彼無性住故,彼因亦何為?由此亦前後無需已答。
།གལ་ཏེ་འགྱུར་ན་འཇིག་བྱེད་མ་བྱུང་བའི་དུས་སུ་ཡང་འགྱུར་ལ་དེའི་ཚེ་ལྟོས་པ་ཡིན་ཡང་བྱ་བ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དབང་མེད་དུ་འཇིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལ་དེའི་ཕྱིར་གནས་པར་ བྱེད་པས་ནི།རྟེན་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། །གཞན་ལས་ཏེ། འཇིག་པའི་རྒྱུ་ལས་དངོས་པོ་འཇིག་པར་གལ་ཏེ་འགྱུར་ན། གནས་པར་བྱེད་པས་ཅི་ཞིག་མེད་པ་གནས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དང་བདག་ཉིད་འབྲེལ་པ་ཅི་ཞིག་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། འཇིག་པ་ལ་འདི་འབའ་ཞིག་དབང་དུ་གྱུར་པ་ཁོ་ན་ ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།དབང་པོ་ལ་ནི་དགོས་པ་ཅི་ཡང་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་མེད་ན་ཡང་འཇིག་པའི་རྒྱུ་གཞན་རྣམས་ཁོ་ནས་ངེས་ཏེ་དངོས་པོའི་འཇིག་པར་འགྱུར་ཏེ་འཇིག་པ་ལ་ཡང་དེ་རྣམས་ནུས་པ་མེད་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་ཚིག་ནི་བཞད་གད་ཀྱི་ཚིག་ཡིན་ ནོ།།དེའི་ཕྱིར་ནུས་མེད་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉེ་བར་བསྡུ་བའོ། །ཡང་ན་དངོས་པོ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་འཇིག་པའི་རྒྱུ་ནུས་པ་ཅན་མ་ཡིན་ལ་གནས་པའི་རྒྱུ་མེད་ན་མི་གནས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེའི་རྒྱུ་ཚོལ་བ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་གང་གི་ཚེ་ཉེ་བར་གནོད་པ་ཡོད་པའམ་མེད་པ་དེའི་ཚེ་གནས་པར་ བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་རང་ཉིད་ཁོ་ན་འཇིག་པ་ཡིན་ནོ། །འཇིག་པ་ནི་དངོས་པོའི་ཆོས་ཡིན་ཡང་གནས་པར་བྱེད་པ་མེད་པ་དང་ཉེ་བར་གནོད་པ་ཡོད་པ་དག་ལ་དེ་ལྟར་འགྱུར་གྱི་ཐམས་ཅད་དུ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་མཐོང་བའི་དངོས་པོ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་པར་སེམས་པར་དོགས་ པ་ལ།དེ་འཇིག་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ལུས་སམ་གཞན་ཡང་རུང་བ་རྟེན་ནི་སེམས་ལ་སོགས་པའི་ལས་གཞན་པ་ཉེ་བར་གནོད་པའི་རྒྱུ་རྣམས་ཀྱིས་གནོད་པ་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། སེམས་དང་མཚུངས་པའི་ཆོས་གཞན་གཟུགས་དང་རོ་ལ་སོགས་པ་དང་རིད་པ་ལ་སོགས་པར་ མཐོང་བའི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོ་གང་ཁོ་ནས་དེ་རྣམས་ཀྱི་རྟེན་ཡིན་པ་དེ་ཁོ་ནས་སེམས་ཀྱི་ཡན་ལག་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།རང་གི་ངོ་བོ་ཐ་དད་པས་དངོས་པོ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཏེ་དེ་ཐ་དད་པ་ནི་དེའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་གཞན་གྱི་འདོད་པར་ལྟུང་བ་ཡིན་ཏེ་ ལུས་ལས་གཞན་པ་དེའི་རིགས་དེའི་རྟེན་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཐལ་བར་མཚུངས་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཤི་བ་ཉེས་པ་མཉམ་འགྱུར་ཚེ། །ཞེས་བྱ་བས་ཤིན་ཏུ་བཤད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཟློས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་སེམས་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོའོ། །འཇིག་པར་འགྱུར་ བ་ནི་གཞན་མེད་ན་དེ་ཉེ་བར་གནོད་པ་མེད་ན་ཡང་ངོ་།།དེའི་མེད་པར་ཡང་དེ་དང་མཐུན་པའི་ཆོས་གཞན་མཐོང་བ་ལས་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ།
若成,則于滅作未生時亦成,爾時雖依亦非作用,由無自在而滅故,故由住者非依,示:“從他”。若事從滅因而滅,住者何為?何與無住性及自性相關?唯此于滅得自在義。 于根無任何需要,由彼無時亦唯由余滅因決定事滅,于滅彼等亦無力,此勝義語是笑談語。故”無力”是攝義。 或事唯非剎那,于彼滅因無力,無住因則唯不住故,尋彼因,彼亦何時有害或無害,爾時非住者。故唯自滅。 滅雖是事法,于無住者及有害者如是成,非一切處,如見事安立等,疑思:“彼當滅”。身或余依唯非由心等異業害因所害,由見心相應法余色味等及瘦等故,唯由何自性是彼等依,唯由彼非心餘分。 由自性異故事異,彼異是彼相故。若爾墮他許,由許身余彼類是彼依故。“相等過”謂:“死過等成時”,由極說故非重複。彼是心等事。當滅者,無他則彼無害亦爾。由彼無亦見余順法故知。
།དེའི་ཕྱིར་སེམས་ལ་ནི་གནས་པའི་རྒྱུར་མངོན་པར་འདོད་པའི་ལུས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ནུས་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། སྔ་རོལ་དུ་ཡང་དེ་ཡོད་ཀྱང་དེ་མེད་ པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།འོན་ཏེ་ཤི་བའི་གནས་སྐབས་ན་ཡང་སེམས་ཡོད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ་གནས་པའི་རྒྱུ་མ་ཉམས་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ནད་ལ་སོགས་པས་ཕྲ་མོ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་འབའ་ཞིག་ནི་མ་དམིགས་པ་ཡིན་ལ་རང་གི་བྱ་བ་མི་བྱེད་པ་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་ལ་སོགས་པ་ན། དེའི་རྒྱུ་ལོག་ན་ལྡོག་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ་གནས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་རྟེན་ཡང་རྟེན་གཞན་གྱིས་མི་གནོད་པའི་ཕྱིར་འཇིག་པ་མ་ཡིན་ལ་དེའི་ཚེ་ཡང་མི་ལྡོག་པར་འགྱུར་བར་བསྟན་པ་ནི། རྟེན་བཅས་ཐམས་ཅད་གནས་ལྡན་དང་། །ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རྟེན་ལ་ཉེ་བར་གནོད་པས་སམ་རྟེན ལོག་པས་བརྟེན་པ་ལྡོག་པ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་དེའི་རྟེན་ལ་ཉེ་བར་གནོད་པས་སམ།རྟེན་ལོག་པས་དེ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་ཡིན་ནོ། །མཐའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྣམས་ཀྱི་ཉེ་བར་གནོད་པའམ་འཇིག་པ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐྱེ་བ་ཅན་མ་ལུས་པའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ཁོ་ནར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་ དོན་ཏོ།།གནས་པ་དང་ལྡན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་རྟེན་དང་བཅས་པར་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ཞེས་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ། རྟེན་ལ་ཉེ་བར་གནོད་པ་ཁོ་ནར་བྱེད་པར་མི་ནུས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དང་པོས་ནི་དེ་ཡོད་པས་སྦྱར་བའི་དེའི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། གཉིས་པས་ནི་ དེའི་མེད་པས་སྦྱར་བའི་དེའི་མེད་པ་མ་ཡིན་པར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་གནས་པར་བྱེད་པའི་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ད་ལྟར་ནི་གནས་བྱའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཁོ་ན་འཇིག་པ་དང་འཇིག་པ་མ་ཡིན་པའི་བདག་ཉིད་དུ་བརྟགས་ནས་གནས་པར་བྱེད་པའི་ནུས་པ་མི་སྲིད་པ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། གལ་ཏེ་རང་འཇིག་ངང་ཚུལ་བདག་ ཅེས་བྱ་བ་སྟེ།འཇིག་པ་ཉིད་ནི་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། འཇིག་པ་དངོས་ཆོས་ཉིད་ཅེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན་དུས་ཇི་སྲིད་པ་ཡིན་པ་ཕ་རོལ་པོ་འདོད་པའི་ཕྱིར་གང་ཡང་ཟློས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འགྲེལ་པ་མཛད་པས་ནི་འདི་རྣམས་བསྡུ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། མར་མེ་ལ་སོགས་པ་རྟེན་ཡིན་པ་དང་། འོད་ལ་སོགས་པ་བརྟེན་པ་ཡིན་པར་འདིས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ལ་འགྲོ་བའི་གེགས་སྲིད་པ་ཡིན་ཡང་། འབྲས་བུ་དང་རྒྱུ་ཉིད་མ་གཏོགས་པའི་རྟེན་དང་རྟེན་ཅན་ཉིད་མ་ཡིན་ན། དེ་ལ་སྲིད་པ་མེད་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས། མར་མེ་དང་འོད་གཉིས་པོ་འདི་ནི དེའི་འམ་གཉིས་ལས་འབྱུང་བ་ཡིན་གྱི།ཕན་ཚུན་ཕན་པ་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་དག་ཙམ་ནི་ཚད་མའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར། སེམས་དང་ལུས་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ།
同部經論
與本文同名或相近的其他版本、科判、譯文與註疏。