d4223量理論釋疏c3.5s|d4223量理論釋疏c3.5s(續7)
非境者由無了知過去義故,如何僅因過去性而成無?故於何由義境性自體成非境者,于彼全無了知義。複次,于正顯義時,如是顯現何不應理為境影像了知,由何不許為識相?雖有如義如是了知自性可能,然如是識影像唯是識,由彼了知義性亦相違。故觀察一切不同法相,非許有義自性,非由嗔故。 若謂故許為增益性,則雖長時觀察分別諸分,全無明顯事物絲毫,由未舍說義了知能詮,於此何為?當義明顯亦應理為識性時,由何因緣許影像為增益性而遮影像?義了知非僅是言詞,然唯是明顯。彼亦不應理為某不明顯,故若於此明顯者是義自性不共性,則此時唯是義非是識。 當如是明顯自性應理為識影像法時,于識差別定為義性、分別自性差別者是何?若謂是義作用性,則由關聯義作用而應定解。故當此因果二者影像體如鏡中樹與火安住時,如何了知此等是因果性非因果影像?故於分別顯現自性正明顯異於彼,或異於識自性定為義者不能。
།གསལ་བའི་རང་བཞིན་ལས་ཐ་དད་པས་དེ་ལྟར་ངེས་པ་དེ་ཤེས་པའོ་སྙམ་ པ་དང་བྲལ་བས་དོན་ཏོ་སྙམ་པ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་དོན་ཏོ་ཞེས་ཤེས་པ་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པར་རྟོགས་པ་དེ་རྟོགས་བཞིན་དུ་ཡང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པར་ཇི་ལྟར་མི་སྟོན།དེར་ནི་གཟུགས་བརྙན་ཉིད་ལ་ཡང་སྲིད་པ་མ་ཡིན་པར་དེ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཡོད་པ་ མ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་ཡང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པར་རྟོགས་པ་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ནར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། བདེན་ཏེ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པར་རྟོགས་པ་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དངོས་པོར་ མི་སྲིད་པའི་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་གང་ཞིག་ཅེས་དེ་ཉིད་འདིར་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་དེ་ལྟར་རིག་པའི་རང་བཞིན་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་ནི། རིག་པ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །དོན་རྟོགས་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནམ། བདེན་ཏེ་རྟོགས་པར་ བྱ་བ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་གསལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་རིག་པར་བྱ་བ་ཁྱད་པར་མེད་པར་རིག་པའི་ཁྱད་པར་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི་དེ་རིག་པའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ལྷག་པར་ཞེན་པ་འབའ་ཞིག་གོ་ཞེས་བརྗོད་དོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་མེད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་བཀག་ པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཞར་ལ་བརྗོད་དོ།།འོ་ན་ཇི་ལྟར་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་མ་རྟོགས་པར་དངོས་པོར་ལྷག་པར་ཞེན་པའི་རང་བཞིན་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་ཞེ་ན། འདི་སྐད་བརྗོད་དོ། །འདི་ལ་དངོས་པོའི་རང་གི་ངོ་བོ་མ་རྟོགས་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གཟུགས་བརྙན་ལ་དངོས་པོའི་ ངོ་བོར་ལྷག་པར་ཞེན་པ་དངོས་པོའི་རང་གི་ངོ་བོར་མངོན་པར་ཞེན་པ་མངོན་པར་རློམ་པ་ཤེས་པའི་ཆོས་སོ།།འདི་ལྟར་ཇི་ལྟར་ལྷག་པར་ཞེན་པ་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་ཡུལ་ཡང་གསལ་ན་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་དེས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་ཉིད་དུ་ འགྱུར་ཏེ།དཔེར་ན་བྱེ་བྲག་པས་ཁས་བླངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཇི་ལྟར་འདིའི་ཡུལ་གསལ་བ་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་མངོན་པར་རློམ་པར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཚེ་མངོན་སུམ་གྱིས་མཐོང་བའི་རང་བཞིན་དང་མི་འདྲ་བའི་ཕྱིར་དང་། ཤེས་པ་མི་འདྲ་བའི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ རང་བཞིན་སྣང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་གསལ་བའི་ཆ་བཟློག་པར་བྱས་པ་དེའི་ཚེ་མངོན་པར་རློམ་པ་ཙམ་ཁོ་ན་ལུས་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཡང་འགའ་ཞིག་གསལ་བ་མེད་པར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་ན་ཤེས་པའི་རང་གི་ངོ་བོར་གྱུར་པ་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་སྣང་བ་ཉིད་ནི་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ ན་རང་གི་རྣམ་པ་ཕྱི་རོལ་མ་ཡིན་པ་ལས་ཡང་ཕྱི་རོལ་དུ་མངོན་པར་རློམ་པས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་བརྗོད་དོ།
若謂由異於明顯自性故如是定解,離”此是識”之念而起”此是義”之念,則了知為義與識不共時,如何不顯為不共?于彼影像亦不可能如是了知者實不存在。若謂雖不共,了知為不共豈非唯成不共耶?誠然,了知為不共非了知為不共自性。于彼識不可能事如是了知何者,此即應當觀察。 故由無如是了知了知自性故,唯是無了知。義了知豈非由現證成立?誠然,由無所了知不共自性明顯故,及由所了知無差別不成了知差別故,說此唯是非彼了知自性增執。順便說彼即遮無境性。 若問如何不了知事物自性而成事物增執自性?答曰:於此不了知事物自體而於分別影像增執為事物體性,顯執為事物自體,增上慢,是識法。如是若如增執如是境亦明顯,則如貪等由識自性差別而成,如勝論師所許。如是如此境明顯即如是增上慢。 當由不同於現量所見自性故,及由無顯現識不同不共自性故,遮遣境明顯分時,唯余增上慢。彼亦由不應理為某無明顯故,識自體性青相顯現即是趣入。故由自相非外而增上慢為外而說顛倒。
།དེས་ན་འདི་ལྟར་དངུལ་ལ་སོགས་པར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་དངུལ་ཉིད་ཡུལ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་འདིའི་ཡུལ་ནི་དོན་ཉིད་ མ་ཡིན་ནོ།།འདི་ནི་དེར་མངོན་པར་རློམ་པ་དག་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་ཀྱི། དེ་གསལ་བ་ནི་མ་ཡིན་ལ། དེ་གསལ་བ་མེད་པར་ཡང་དེའི་རིག་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པའི་བསླད་པ་རྣམས་ལ་མངོན་པར་འདོད་པའི་ཡུལ་དམིགས་ པ་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་ཀུན་དགའ་བ་དེ་ཉིད་ཡིན་གྱི་ཡུལ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལས་ནི་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་འདིར་རང་གི་བདག་ཉིད་སྣང་བཞིན་པ་ན་ཡང་དོན་དུ་ངེས་པ་ཡིན་གྱི། བདག་ཉིད་སྣང་བ་ནི་ལྡོག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཟླ་བ་གཉིས་སྣང་བ་ན་ཟླ་བ་སྣང་བ་བཞིན་ ནོ།།ཇི་ལྟར་དེ་ཉིད་དུ་ཟླ་བ་གཉིས་བཞིན་དུ་དོན་རིག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ལ། མ་འཁྲུལ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ལྷག་པར་ཞེན་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པས་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རིག་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བཟུང་བའི་རྣམ་པ་རང་རིག་པའི་ཡུལ་ ཡིན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ།།རིག་པ་གཞན་ཡང་ཁས་མི་ལེན་ལ། རང་གིས་རིག་པ་ཡང་རྟོགས་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་རིག་ལ་ཡང་རྟོགས་མི་འདོད། །གཞན་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གང་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །རིག་པ་གཞན་ ཁས་མ་བླངས་པར་རྟོགས་པ་ཡང་འདིར་གང་ཞིག་ཡིན་པར་འགྱུར།བརྟགས་པ་ཡང་རྗེས་སུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་སློབ་དཔོན་རྣམས་ཀྱིས་བསྟན་ཏེ། དེས་ན་འདིར་ལན་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། འདི་སྐད་བརྗོད་དེ། སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་གསལ་བ་བདག་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་དོན་ཉིད་ དུ་མངོན་པར་རློམ་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ།།དེའི་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ཉིད་གསལ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རང་གིས་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་དེ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཙམ་གྱི་མཐར་ཐུག་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ ཀྱང་དེ་ལྟར་ལྷག་པར་ཞེན་པའི་དབང་གིས་དོན་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདི་དག་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན་ཏེ།དབང་པོའི་ཤེས་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །ལྷག་པར་ཞེན་པའི་རང་བཞིན་དེ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེས་ན་དེ་ཉིད་འདི་ རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཉིད་དོ།།སྔོན་པོ་ཙམ་གསལ་བ་ནི་དབང་པོའི་ཤེས་པ་ལ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་འདི་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་མྱོང་བའི་འདུ་བྱེད་པ་སད་པའི་རྩ་བ་ཅན་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དོན་ཏོ་སྙམ་དུ་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལྷག་ པར་ཞེན་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ།
因此,如是于銀等顛倒者之境自體觀察,銀性是境,如是此顛倒之境非是義性。此唯是彼增上慢而已,非彼明顯,無彼明顯亦非彼了知性。如於夢等錯亂中,所緣所欲境即是如是喜樂自體,非由有境顛倒。如是於此,自體正顯現時亦定為義,自體顯現非遮遣,如二月顯現時月顯現。 如於彼二月非義了知,亦非無錯亂,由增執顛倒說為錯亂故,非由了知顛倒。若謂所取相是自證境非分別境,亦不許他了知,自證亦非了知境,如說:“于自證亦不欲了知,由於他分別故。“不許他了知,於此何者成了知? 諸阿阇黎亦說觀察非隨有,故於此有何答?答曰:于青相明顯自體性增上慢為義性即說為分別。彼青相明顯者由是自證故於自體無分別。如是相非唯盡于自體性,然由如是增執力故依于義故,於此等是分別,如根識非現量。增執自性由是分別故,故此即是分別性。唯青明顯于根識亦有故。由此前後經驗造作覺醒根本故,了知為義。故此分別是無增執自性。
།དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ཡིན་པ་དེ་ཡང་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མར་མཐོང་བའི་རང་བཞིན་དུ་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ཇི་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཉིད་དུ་ལྷག་པར་ཞེན་པ་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་བརྟགས་པ་ཡིན་ པར་བརྗོད་དོ།།སྔ་ཕྱིར་མཐོང་བའི་དོན་གྱི་རང་བཞིན་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་ན། ཀུན་བརྟགས་པ་རྫས་སུ་མེད་པར་བརྗོད་དོ། །དེ་མེད་ཀྱང་མེད་པ་སྣང་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཞེན་པ་ནི་སྣང་བ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ་ཇི་སྐད་ བཤད་ཟིན་པ་བཞིན་ནོ།།འགའ་ཞིག་སྣང་བ་མེད་པར་ཡང་ལྷག་པར་ཞེན་པ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གཟུགས་བརྙན་དེ་ལྟ་བུ་ཁོ་ན་ལ་དོན་དུ་ལྷག་པར་ཞེན་པས་ཞེས་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཀྱིས་རང་གི་བདག་ཉིད་ཁོ་ན་ཡུལ་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །མགུ་བ་ཡང་ཤེས་ པའི་ཆོས་ཁོ་ན་སྟེ།ཤེས་པ་དེས་རང་གི་མཚན་ཉིད་མ་རྟོགས་ཀྱང་དེའི་གཟུགས་བརྙན་ལ་རང་གི་མཚན་ཉིད་དུ་ལྷག་པར་ཞེན་པའི་ཕྱིར་དེ་རྟོགས་པའི་དོན་དུ་ཐབས་གཞན་ཚོལ་བ་ལ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་པའོ། །དེས་ན་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ནི་དེ་ལྟར་ལྷག་ པར་ཞེན་པ་ཙམ་གྱིས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི།གང་གི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ལས་ལོག་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་བརྗོད་པར་བྱ་བར་འགྱུར་བ་འམ། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན་ནི་བརྗོད་པ་དོན་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ། དོན་དམ་པར་དེའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ ནི་གཏན་ཚིགས་དེས་ནའོ།།དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རང་གི་གཟུགས་བརྙན་ལ་རང་གི་མཚན་ཉིད་དུ་ལྷག་པར་ཞེན་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་འདིས་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་བསྟན་ཏོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །གང་གི་ཕྱིར་རང་གི་མཚན་ཉིད་དུ་ལྷག་པར་ཞེན་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ རྟོགས་པ་སྐྱེད་པ་དེའི་ཕྱིར་རང་གི་མཚན་ཉིད་བརྗོད་ཀྱི།རྣམ་པ་གཞན་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་འདི་ཁོ་ནར་ཟད་ཀྱི། གཞན་མེད་ཅེ་ན་བཤད་པ། སྒྲའི་དོན་རྟོགས་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུ་ཁོ་ན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་སྒྲ་ལས་དོན་རྟོགས་པ་ གང་ཡིན་པ་ནི་རང་གི་བདག་ཉིད་དེའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་ལྷག་པར་ཞེན་པས་འཇུག་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཁོ་ན་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་འདི་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ།།རྣམ་པ་གཞན་མེད་པ་ཉིད་བཤད་པ་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་སྣང་བ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ།
因此,分別是增執,彼亦于青相自體前後所見自性增執,如何增執即說為如是相觀察。前後所見義自性成為識自體者實不存在,故說遍計無實體。雖無彼,非無顯現,由增執是無顯現自性故,如前已說。由某無顯現亦不起增執故,唯于如是分別影像增執為義,故說唯以如是自體為境。 滿足亦唯是識法,雖彼識未了知自相,然由於其影像增執為自相故,背離尋求了知彼之他方便。故如是相自相唯由如是增執而說,非由一切遮遣自體應說,或非如是則說成無義,非由勝義是彼境故。“故”者,謂由此因。“如是”者,說由於自影像增執為自相相之此相說示自相。由生起增執為自相自性之了知故說自相,非由余相。 若問何故唯此相而無餘?答曰:由聲義了知唯如是故。由從聲了知義者,于非自體彼自性亦由如是增執而趣入唯如是故,故唯此相。說無餘相者,謂”由自體顯現”。
།འདིར་ད་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། དོན་ དམ་པར་ཐམས་ཅད་ལས་ལོག་པའི་ངོ་བོ་ཡུལ་དུ་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་གཅིག་བརྗོད་པས་ཀྱང་ཆོས་ཐམས་ཅད་བརྗོད་པར་ཐལ་བའི་ཉེས་པ་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་མེད་མོད།དེ་ལྟར་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་བརྗོད་པར་སྨྲས་ལ་དེ་ཡང་གཅིག་ཏུ་ལྡོག་པའི་ ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ན་སྤྱིའི་རྣམ་པ་ཉིད་ག་ལ་ཡོད།དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་བརྗོད་པ་སྤངས་ཏེ་སྤྱིའི་ཡུལ་ཅན་དུ་ཁས་ལེན་པ་ཇི་ལྟར་མི་འགལ་སྙམ་དུ་བསམས་པའོ། །འདི་ཉིད་སྟོན་པ་ནི་གཅིག་ཏུ་ལོག་པའི་ངོ་བོ་ཅན་རྣམས་ལ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཏན་ཚིགས་སྨྲས་པ་ནི་དེ་དག་ལ་འབྲེལ་ པའི་ཕྱིར་དང་ཞེས་བྱ་བའོ།།རང་གི་ངོ་བོ་མ་འབྲེལ་པས་ནི་ལྡོག་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་བོ། །གཅིག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གི་དོན་སྨྲས་པ་ནི། གཞན་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་འདི་དག་ལ་གཞན་ཡོད་ན་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་ལོག་པ་རྣམས་ཀྱང་དེའི་བདག་ཉིད་ ཀྱིས་འབྲེལ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ན།དེ་མེད་པས་ན་གཅིག་ཏུ་ལོག་པ་ཉིད་དོ། །འདི་བཟློག་པའི་ཕྱིར་བཤད་པ་སྤྱི་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་པ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏེ་ཞེས་སྨོས་ཏེ། དེའི་བློ་ལ་དེ་ལྟར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སོ། །དེར་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་བཤད་དེ། །དེའི་ བློའི་དབང་གིས་དེ་སྤྱིར་བརྗོད་ལ་དེ་ཡང་གཞན་སེལ་བའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་དེ་གཞན་སེལ་བའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའོ།།དེ་ལ་བློའི་བསམ་པའི་དབང་གིས་སྤྱི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ཐ་དད་དངོས་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་འདིར་རྒྱས་པར་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་བཤད་ཟིན་ པ་རྣམས་ཀྱིས་བསྟན་པ་མ་ཡིན་གྱི།འོན་ཀྱང་གཞན་སེལ་བའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དོ་ཞེས་སྟོན་པར་བྱེད་དོ། །མ་འདྲེས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྲ་བོ་ལ་སོགས་པ་ངང་པ་ལ་སོགས་པའི་གསལ་བ་རྣམས་དང་མ་འདྲེས་པའོ། །དེ་ལ་གཅིག་ཀྱང་ཐམས་ཅད་དང་མ་འབྲེལ་པ་ ཡིན་ནོ།།ཐམས་ཅད་ཀྱང་གཅིག་དང་ངོ་། །དེ་ལ་ཐམས་ཅད་གཅིག་དང་མ་འབྲེལ་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ནི་སྤྱི་རྣམ་པར་འཇོག་གོ། །འདི་ལྟར་ཁྲ་བོ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་མཐའ་དག་རྟ་དང་མ་འདྲེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཁྲ་བོ་ལ་ཡང་རྟ་མེད་ལ། སེར་སྐྱ་ལ་ཡང་མེད་ཅིང་ དེ་བཞིན་དུ་གསལ་བ་གཞན་དག་ལ་ཡང་ངོ་།།རྟ་མ་ཡིན་པའི་གསལ་བ་སོ་སོ་ལ་རྟ་ཞེས་སོ་སོ་རེ་རེ་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བ་ལང་རྣམས་ཀྱི་རྟ་དང་མ་འབྲེལ་བ་ནི་སྤྱིར་འགྱུར་ཏེ། རེ་རེ་ལ་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཤད་པ་ནི་མ་འདྲེས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཅིག་ པོ་དེ་དང་ཐ་དད་པ་རྣམས་ལ་ནི་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ནི་གཅིག་དང་མ་འབྲེལ་པ་སྤྱིའི་ཆོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།
此處說”今”者,由勝義中不以一切遮遣體性為境故,雖無說一即說一切法之過隨系,然依如是增執說唯說自相,彼亦由一向遮遣體性故,豈有共相相?如是亦舍彼說而許為共相境,思維如何不相違。 此即說示”於一向遮遣體性者”。說因者,謂”由於彼等系屬故”。由自體無系屬故成遮遣性。說”一向”詞義者,謂”由無餘故”。若此等有餘,則自體遮遣者亦應由彼體性系屬,由無彼故即一向遮遣。 為遮此故說”已說共相如何”,謂由於彼智如是顯現故等。彼中說二相:由彼智力說彼為共相,彼亦由遮余境性故是遮余體性。其中由智意樂力是共相者,此由”諸異事物”等於此當廣說故,非由已說者顯示,然顯示是遮余境性。 “諸無雜者”謂斑等與鵝等顯現無雜。其中一亦與一切無系屬,一切亦與一。其中依一切與一無系屬安立共相。如是斑等一切差別與馬無雜。故於斑無馬,于黃亦無,如是于余顯現亦然。由於非馬顯現各各無馬故。諸牛與馬無系屬成共相,由各各無彼故。說此謂”諸無雜者”。于與彼一異者,由如所說理,由一無系屬是共相法故。
།དེ་ལྟ་ན་ཡང་ལྡོག་པ་སྤྱིར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྲ་བོ་ལ་སོགས་པ་ལ་སོ་སོར་བ་ལང་མ་ཡིན་པ་ལ་མེད་པས་སྤྱིར་བརྗོད་ཀྱི་འགའ་ཞིག་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ནི་ མ་ཡིན་ནོ།།བ་ལང་མ་ཡིན་པ་ཞེས་རེ་རེ་ལ་མེད་པ་ཡིན་གྱི། འགའ་ཞིག་བདོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་བུའི་ལྡོག་པ་སྤྱིར་རྟོགས་པའི་ས་བོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྔར་བསྟན་པ་མདུན་དུ་སྒྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལས་ཐ་དད་པ་རྣམས་གཅིག་དང་མ་འབྲེལ་པར་ མཚུངས་པ་ནི་སྤྱི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།མ་འབྲེལ་པ་ནི་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ཙམ་ཡིན་པས་ཇི་ལྟར་དངོས་སུ་སྤྱི་ཡིན་པར་འགྱུར། དེས་ན་རྟོགས་པ་པོའི་བསམ་པ་ལ་ལྟོས་ནས་དེ་དེ་ལྟར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །བཤད་ཟིན་པ་ཉིད་རྒྱས་པར་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་གཞན་ཡང་ ཞེས་སྨོས་སོ།།བློ་གང་གིས་རང་གི་ངོ་བོས་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་སྒྲིབ་པར་བྱེད་པ་དེའི་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ལ་བརྟེན་ནས་སྤྱི་ཡོད་པར་ནི་རབ་ཏུ་བསྒྲགས་སོ། །རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་ཞེན་པ་ལ་ལྟོས་ནས་སྒྲའི་དོན་ཉིད་དང་དེ་བཞིན་དུ་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་ཉིད་ཡིན་པ་ན། སྤྱི་ སྒྲའི་དོན་ཉིད་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ཉིད་ལ་སོགས་པར་བརྗོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྤྱི་ཡོད་པར་བསྒྲགས་པ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོས་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་སྒྲིབ་པར་བྱེད་པའི་བློའི་བསམ་པའི་དབང་གིས་ཡིན་ནོ།།དོན་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཡང་གང་ གིས་རང་གི་རང་བཞིན་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་རང་གི་ངོ་བོ་སྒྲོ་བཏགས་ནས་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་བློ་དེས་རང་གི་ངོ་བོས་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་བསྒྲིབས་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ།།བློ་ལ་ལྟོས་པའི་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་ནི་ཕྱིའི་དོན་ཉིད་དོ། །དེ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོ་བསྒྲིབ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གཞན་དུ་གྱུར་པ་དེ་ལ་དེ་ལྟ་བུར་ གྱུར་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་སྒྲོ་འདོགས་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ།།དོན་གཞན་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ལ་སྒྲོ་བཏགས་པ་གང་ཡིན་པ་འདིའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཇི་ལྟར་གྱུར་པ་ཡིན་ཞེ་ན། དོན་གཅིག་ཏུ་ནི་སྣང་བ་ཞེས་གསུངས་སོ། །འདིས་ནི་བློའི་ངོ་བོ་ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དངོས་ རྣམས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་མང་པོའི་ཚིག་གིས་ནི་འདི་དག་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པ་ཉིད་བརྗོད་དོ།།ཐ་དད་ཅེས་བྱ་བས་ནི་རིགས་མི་མཐུན་པ་ལ་ལྡོག་པ་ཉིད་དོ། །འདིའི་དེ་དག་ལ་བརྟེན་པ་ནི་ཇི་ལྟར་སྔར་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་དེ་ལྟར་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ།
如是然遮遣非成共相,由於斑等各別無非牛而說為共相,非由有某故。“非牛”者是各各無,非有某。故如是遮遣是共相了知種子,如前所說當向前成立。與彼異者同於一無系屬是共相之義。 無系屬唯是無系屬,如何直接成共相?故依了知者意樂而如是說。為廣成已說故說”複次”。由何智以自體遮蔽他體,依彼增執宣說有共相。自相亦依增執是聲義及如是是比量境時,說共相是聲義及所比等者,是宣說有共相,彼亦由以自體遮蔽他體之智意樂力。 雖成異義,由何智隨順自性增益自體而顯示,說彼智以自體遮蔽他體。依智之他體即是外境。彼亦由遮蔽自體故,說于彼異者增益如是自體。 若問此增益於異義者之自體如何?說”顯現為一義”。此說智體無差別性。“諸事物”之多數詞說此等互異性。“異”者謂于異類遮遣性。此依彼等者,由如前說理如是增執故。
།དེའི་དོན་ འདི་ཡིན་ཏེ།བ་ལང་གི་ངོ་བོ་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པ་བ་ལང་གི་གསལ་བ་ཐ་དད་པ་དག་ཁོ་ན་ལ་བ་ལང་སྙམ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བ་ལང་གི་རང་བཞིན་ཐ་མི་དད་པར་སྣང་བའི་རྣམ་པ་ཅན་སྐྱེས་ལ། དེ་ཡང་དོན་གྱི་ངོ་བོར་ལྷག་པར་ཞེན་པའི་ཕྱིར་ན་དེས་དོན་བསྒྲིབས་པར་འགྱུར་ རོ།།ད་ནི་དེའི་བསམ་པའི་དབང་གིས་སྤྱིར་ཇི་ལྟར་ཁས་བླངས་པ་དེ་སྟོན་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོས་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་སྒྲིབ་པའི་ངོ་བོ་ཀུན་རྫོབ་དེས་དངོས་པོ་རྣམས་བདག་ཉིད་ཐ་དད་ཀྱང་ཐ་དད་པ་ཉིད་བསྒྲིབས་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་བ་ལང་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོས་ཐ་དད་པ་མིན་ པ་ལྟ་བུར་སྣང་ངོ་།།བློའི་ངོ་བོས་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་བསྒྲིབས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ན། དངོས་པོ་རྣམས་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཡང་ཐ་དད་པ་མེད་པར་བསལ་བ་ན། བློ་དེ་ལ་ལྟོས་ནས་སྤྱིར་ཐ་སྙད་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འཁྲུལ་པའི་དབང་གིས་ཐ་དད་པ་རྣམས་ཀྱང་ཐ་དད་པར་ སྣང་བའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ལྟོས་ནས་སྤྱི་ཡུལ་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནམ།རང་གི་ངོ་བོར་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་བསྒྲིབས་པར་བརྗོད་པ་དོན་ཅི་ཡོད། ཇི་ལྟར་དོན་མེད། གང་གི་ཕྱིར་འཁྲུལ་པའི་ངོ་བོ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་དེ། ཇི་ལྟར་འདི་ཐ་དད་པ་ཐ་ མི་དད་པར་རྟོགས་པར་བྱེད།ཐ་མི་དད་པའི་རང་བཞིན་དེ་གལ་ཏེ་ཕྱི་རོལ་ན་མེད་ན་འོ་ན་བསལ་བ་དེ་གང་ཞིག་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ན། དོན་གཅིག་ཏུ་ནི་སྣང་བའི་བློ། །ཞེས་བྱ་བས་དེ་བློའི་ངོ་བོར་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །བློ་ཉིད་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ན་དོན་ཐ་དད་པ་མེད་པར་སྣང་ ངོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ག་ལས་ཤེ་ན།བློའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དོན་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཐ་དད་པ་མེད་པར་གསལ་བ་ན། དོན་ཐ་དད་པ་མེད་པར་སྣང་ངོ་ཞེས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱི་དེ་ཡང་དོན་ཉིད་མཚུངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རང་བཞིན་འདིས་བློས་ཇི་ལྟར་ཀུན་བརྟགས་ པ་དེ་ལྟར་དེ་དམ་པའི་དོན་དུ་མེད།དེ་དག་ནི་རང་བཞིན་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རེ་ཞིག་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དང་པོ་རྣམ་པར་འགྲེལ་པ་བཤད་པ་ནི། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཅན་གྱི་བློ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཁྲ་བོ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ལས་གཞན་པ་རྟ་ལ་སོགས་པ་དེ་ལས་ལྡོག་པ་ཅན་ ཏེ།ཁྲ་བོ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་དོ། །འདིས་ནི་ལོག་པ་ཉིད་བརྗོད་དོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །བརྟེན་པ་ཡང་ཇི་སྐད་བརྗོད་པ་བཞིན་ལྷག་པར་ཞེན་པའི་དབང་གིས་སམ་ཡང་ན་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་ཆོས་པས་ རྒྱུ་ཉིད་དུ་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་རྟོག་པ་ནི་དངོས་པོ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ནོ།
其義是:于牛體互異之牛顯現差別上,生起牛想分別,顯現為牛性無差別相,彼亦由增執為義體故而遮蔽義。今顯示依彼意樂如何許為共相:由自體遮蔽他體之世俗體,諸事物雖自性差別,然遮蔽差別性之諸事物,顯現如同以牛性等體無差別。 由智體遮蔽他體性故,諸事物雖差別,然遣除無差別時,依彼智安立共相之義。豈不應說由錯亂力諸差別亦顯現為差別故,依彼顯示共相境?說以自體遮蔽他體有何義?如何無義?由錯亂體亦應說,如何令此了知差別為無差別? 若外無彼無差別自性,則說彼遣除為何?由”顯現為一義智”說彼是智體。智成如是相時,義顯現無差別者從何而來?由智自體增執為義故,彼明顯無差別時,了知義顯現無差別故。彼共相亦非義同等,由此自性智如何遍計,如是彼于勝義中無,由彼等自性差別故。 且釋初偈曰:“有分別智”。從彼等斑等異者馬等遮遣者,即斑等。此說遮遣性。分別依如是事物而生。依止亦如所說由增執力,或由經驗所成因性執取相分別,由隨順事物經驗行生故依事物。
།དངོས་པོ་དེ་དག་གི་ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་མི་སྣང་བར་བྱས་ནས་དངོས་པོ་དེ་རྣམས་ཀུན་དུ་སྟོན་ཏོ། །ཇི་ལྟར་ཐ་དད་པར་མི་སྣང་བར་བྱེད་ཅེ་ན། འདྲེས་པར་བྱེད་པ་སྟེ་དངོས་པོ་རྣམས་སྲེ་བར་བྱེད་པས་ནའོ། །དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། བདག་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཐ་མི་དད་པ་ཞེན་པར་བྱས་ཏེའོ། །དེ་དོན་ཉིད་དུ་ལྷག་པར་ཞེན་པར་བྱས་པ་ན་དོན་བཞིན་དུ་བྱས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ན། དོན་དེ་ཉིད་དུ་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ཉིད་དོན་ལ་ལྷག པར་ཞེན་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་དོན་འདི་ཡིན་ཏེ་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཐ་མི་དད་པ་ལ་དོན་དུ་ལྷག་པར་ཞེན་པས་དོན་ཐ་མི་དད་པར་ཞེན་པར་བྱས་པར་འགྱུར་བ་དེས་ན་འདི་དག་འདྲེས་པར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་དོན་ཉམས་སུ་མྱོང་ བའི་འདུ་བྱེད་ལ་རྟོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་དོན་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ན།ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དོན་དུ་སྣང་བའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །རང་གི་བག་ཆགས་ཀྱི་རང་བཞིན་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ན་ཡང་དོན་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་ཉམས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཕན་ཚུན་འགལ་བའི་ ཕྱིར་རོ།།ཆ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་ནི་དོན་དུ་སྣང་བ་ཉིད་ཡིན་ལ་རང་གི་བག་ཆགས་ལས་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཀྱང་བརྗོད་པར་མི་ནུས་སོ་ཞེས་དོགས་པ་ལ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་ཞེས་སྨོས་སོ། །བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་གཅིག་ པ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཞོ་བ་དང་དགལ་བ་ལ་སོགས་པའི་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ།།གལ་ཏེ་གསལ་བ་སོ་སོའི་བཞོ་བ་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། བདེན་ཏེ། འདི་ནི་བཞོ་བ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ན་ཐ་དད་པ་ཡིན་གྱི་ཆུ་འཆུ་བ་ཉིད་ཡིན་པས་ནི་མ་ཡིན་པས་ཐ་མི་དད་པར་བརྗོད་དོ། །དེ་ བཞིན་དུ་བ་ལང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་གཅིག་གིས་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པ་གཅིག་པ་ཡིན་ཏེ།བ་ལང་ཐམས་ཅད་བ་ལང་གིས་སྒྲུབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པ་གཅིག་པ་ཅན་ཉིད་ངེས་སོ། །བ་ལང་གི་གསལ་བ་རེ་རེ་ཞིང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་བ་ལང་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཡང་བ་ལང་ ཉིད་དུ་གྱུར་པས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ཐ་མི་དད་པར་བརྗོད་དེ་སྔ་མ་བཞིན་ནོ།།དེས་ན་དོན་འདི་ཡིན་ཏེ་བཞོ་བ་དང་བཀལ་བའི་ནུས་པ་རེ་རེ་ལ་ཕན་ཚུན་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་མདུན་ནས་འཆད་པ་བཞིན་དུ། འདི་ དག་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་བ་ལང་ཉིད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་བ་ལང་ངོ་སྙམ་པའི་རྟོགས་པ་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཡང་མི་འདྲ་བར་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རྟོགས་པ་ཐ་མི་དད་པའི་ཡིན་ནོ།
遮蔽彼等事物之體性差別而顯示諸事物。若問如何令不顯現差別?由混合,即令諸事物混合故。若問彼復如何?由執著自體無差別相故。當增執彼為義時,由成如義故,即于義增執是于義增執。 故義為:由增執自體無差別為義,成為執著義無差別,故此等成為混合。若諸分別由了知義經驗行依義,則應成如經驗顯現義體。若隨順自習氣自性,則失依義性,由互違故。 由無分位相屬故,不能說由經驗則是義顯現性,由自習氣則相反。對此疑問說”所成一”。“由所成一”者,謂擠奶、負重等所成。若問各別顯現之擠奶豈非差別?誠然,此成為擠奶時是差別,然由是取水性故說無差別。 如是由牛相事一成立故是一成,由一切牛以牛成立故決定是一成者。雖各別牛顯現之能生牛是差別,然由成牛性故說無差別,如前。故義為:由各別擠奶負重功能無互隨行故。此是譬喻,如后當說,此等亦無無隨行牛性。故即是作牛解,如是然由不解不同故是無差別解。
།དེས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ས་བོན་དང་ལྡན་པའི་རྣམ་པར་ རྟོག་པ་མེད་པ་ལ།དོན་གྱི་རང་བཞིན་གནས་པ་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་ལས་སྐྱེ་བ་འདི་ཐ་དད་པ་མེད་པར་སྣང་བ་གང་ཡིན་པར་སྣང་བ་འདི་ནི་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། །ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་པའི་དོན་ཉེ་བར་འགོད་པས་ཀུན་ རྫོབ་ཅེས་བྱ་བ་རྣམ་པར་འགྲེལ་ཏོ།།ཅིའི་ཕྱིར་འདི་རྣམ་པར་འགྲེལ་ཞེ་ན། ཀུན་རྫོབ་ཅེས་བྱ་བ་འདི་བློ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་དང་འབྲེལ་པར་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གཞན་དུ་ན་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་སྣང་ངོ་ཞེས་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །ཐ་མི་དད་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱང་མ་ཡིན་ ཏེ།ཡོད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བརྟགས་པ་འདི་མེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་དེ་ཕྱིར་དོན་ལ་གཅིག་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་རྣམ་རྟོག་འདི་འཁྲུལ་པ་ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རྣམ་པ་ནི་ཡོད་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་མ་ཡིན་ཏེ་མི་འཐད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་གྱི་རྣམ་ པ་བཞིན་ནོ།།རྣམ་པར་ཤེས་པར་སྨྲ་བ་ལ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་རྣམ་པ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཁོ་ནའོ། །བློ་ནི་འཁྲུལ་པའི་ཡུལ་བཞིན་དུ་མི་འཐད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་མི་བརྗོད་དེ། དེས་ན་ཇི་ལྟར་གྲགས་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་དོན་སྤངས་ཏེ་འདི་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི་ཐ་མི་དད་ པ་བཞིན་དུ་སྣང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའོ།།དེ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་སྨོས་པ་ནི། དངོས་སུ་ཐ་མི་དད་པ་རིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནི་དེའི་བསམ་པའི་དབང་གིས་ན་ཞེས་བྱ་བ་འཆད་དོ། །དེ་བས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་ སུ་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱིས་བློའི་སྣང་བ་ལ་ཐ་མི་དད་པར་སྣང་བའི་དངོས་པོ་དེ་དག་ཁོ་ནའི་སྤྱི་ཡིན་པར་བརྗོད་དོ།།ཐ་མི་དད་པར་སྣང་བ་ན་ཡང་བློ་ལ་གནས་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི། བློ་ལ་སྣང་བའི་ཞེས་བྱ་བས་སོ། །དེ་བློ་ལ་སྣང་བ་རྣམས་ཁོ་ནའི་སྤྱི་ཡིན་པ་ན་ཇི་ལྟར་ གཞན་གྱི་ངོ་བོས་རང་གི་ངོ་བོ་སྒྲིབ་པར་བརྗོད་པ་དེ་སྟོན་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་ལྟ་བུར་ཀུན་དུ་འཕྲོ་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ།ཕྱི་རོལ་ཉིད་དུ་ཞེན་པར་བྱས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། དེ་ཉིད་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ཡོངས་སུ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སྨོས་སོ། །ཕྱིའི་དོན་གྱི་ རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་མྱོང་བའི་ཕྱིར་དེ་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུར་ཤེས་པ་ལ་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་གསལ་བ་དོན་དུ་ལྷག་པར་ཞེན་པའི་རང་བཞིན་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ།།གལ་ཏེ་བློའི་བསམ་པ་ལ་ལྟོས་ནས་སྤྱི་ཡིན་ན། གཞན་སེལ་བ་སྤྱིའི་རང་བཞིན་དུ་བརྗོད་པ་ འགལ་ལོ་ཞེས་བརྟན་པའི་ཕྱིར་ཕ་རོལ་པོ་དག་ནི་ཞེས་བརྗོད་དོ།
故於無具分別種子之分別時,當義自性住時,由生如是分別相故從事物生此無差別顯現,此顯現是諸事物自性。釋第二偈義時解釋”世俗”。 何故解釋此?由”世俗”與”智”相系屬故,否則應了知世俗顯現無差別。無差別亦非世俗,由應有故。將說此分別執著義為一性是錯亂。分別相雖有非世俗,由無不應理故,如現量相。 于識論者,現量相亦唯世俗。智非由不應理性如錯亂境說為世俗,故舍棄如所知世俗義而顯示此,故說”顯現如無差別”。說”如是”聲者,由無直接了知無差別故。如是亦當顯示。此釋”由彼意樂力”。“故”者謂因此。 隨行者說唯彼等於智顯現無差別顯現事物是共相。說于無差別顯現亦得住于智者,由”于智顯現”故。當唯智顯現者是共相時,顯示如何說以他體遮蔽自體者,謂”如外遍行”,義為增執為外者。 彼復如何?說”由執取相差別故”。由經驗外義相差別故,彼如是相智生起以相差別明顯增執為義之自性。若依智意樂是共相,則說遮他是共相自性相違,為遮此故說”諸他者”。
།ལན་བཤད་པ་དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། བློའི་སྣང་བ་ཉིད་གཞན་སེལ་བ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་བློའི་སྣང་བ་ཉིད་གཞན་སེལ་བ་ཡིན། གང་གི་ཕྱིར་རྟོགས་པ་པོ་སྒྲོ་བཏགས་ཀྱང་རང་བཞིན་དང་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་ བའི་དོན་གཞན་ལས་ལོག་པར་འགྱུར་བ་དེས་ན་དེ་ཉིད་གཞན་སེལ་བ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྣང་བ་གཞན་སེལ་བ་ཉིད་ཡིན། དེ་ལ་ནི་སྒྲོ་བཏགས་པ་བསལ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་གཞན་ལས་ལོག་པ་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྒྲོ་འདོགས་ནི་ དོན་ཉིད་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཏེ།བློའི་སྣང་བ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཟློག་པའི་ཕྱིར། དེ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཞེས་སྨོས་སོ། །རང་གི་སྣང་བ་ཉིད་རྟོགས་པ་ན་བློ་འཁྲུལ་པའི་དབང་གིས་དངོས་པོ་འཛིན་པ་ལྟ་བུར་སྣང་སྟེ། རང་གི་བདག་ཉིད་ཁོ་ན་ལ་དངོས་པོར་ལྷག་པར་ཞེན་ནས་ འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་རང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྣང་བ་འཛིན་པ་ན་དངོས་པོ་འཛིན་པ་བཞིན་དུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ལྟོས་ནས་དེ་དངོས་པོ་ཡིན་ལ། དངོས་པོ་ལ་སྒྲོ་འདོགས་པའི་ཕྱིར་ནི་གཞན་གྱིས་དབེན་པ་ཡིན་པས་དེ་བས་ན་དེ་འཛིན་པ་ན་གཞན་སེལ་བའི་ཡུལ་ ཅན་ཉིད་དོ།།དེས་ན་སྣང་བ་དངོས་པོ་ལྟ་བུར་སྣང་བའི་ཕྱིར་དེ་དངོས་པོ་ཉིད་ཡིན་པས་ན། དངོས་པོ་གཞན་སེལ་བ་ཉིད་དེ། གཞན་གྱིས་དབེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་བློ་གཞན་སེལ་བའི་བློ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་གཞན་སེལ་བ་སྤྱིའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་རིགས་པ་ཁོ་ནའོ། །དེ་བཤད་ པ་ནི།དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ནི་དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་བསམ་པ་ལ་ལྟོས་ནས་བློའི་སྣང་བ་ཉིད་སྤྱིའི་རང་བཞིན་དུ་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གིས་སྤྱིར་རྟོགས་པ་དེ་ལྟར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་སྣང་བ་ཉིད་དེ་ལྟར་སྣང་བའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་སྤྱི་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་གཞན་སེལ་བའི་རང་ བཞིན་ཡིན་ཏེ།སྒྲོ་འདོགས་དང་བྲལ་བར་གྱུར་པ་གཞན་གྱིས་དབེན་པ་གང་ཡིན་པ་དེའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་ན་བློ་འདི་གཞན་སེལ་བའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་དོན་ཁོ་ན་ལ་རང་གི་སྣང་བ་ཡང་དོན་བཞིན་དུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་དངོས་པོ་བཞིན་དུ་སྣང་བའི་ ཕྱིར་དེ་འཛིན་པའི་བློ་དངོས་པོ་འཛིན་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་ཉིད་མ་རྟོགས་པ་ན།གཞན་དག་རྩོད་པར་བྱེད་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལ་གཞན་གྱིས་དབེན་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་རང་སྣང་བའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་བློ་ཡོད་པར་མ་གྲུབ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་ ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཉིད་སྒྲོ་འདོགས་དང་བྲལ་བ་ལས་དབེན་པར་གྱུར་པ་ཡིན་ན་དེ་དག་ལ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་མི་འཇུག་སྟེ།དེས་ན་གང་གི་ཐ་དད་པའི་ཡུལ་ཅན་དུ་གྱུར་པ་ཐ་དད་པ་རྣམས་ལ་བློ་འདི་ཇི་ལྟར་འཇུག་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། འདི་བསལ་བའི་ཕྱིར་བཤད་པ། འཆད་ པར་བྱེད་པ་རྣམས་ཞེས་སྨོས་སོ།
說答”彼即”者,智顯現即是遮他。如何智顯現即是遮他?由了知者增益亦成與自性為一之義,從他返故,故彼即是遮他。 故如何分別顯現即是遮他?彼中無遣除增益為先之從他返。增益趣入于義故,非於智顯現。為遮彼故說”彼即”。了知自顯現時,由錯亂智力顯現如執事物,由唯于自體增執為事物而趣入故。 故執自體顯現時,由顯現如執事物故,依彼是事物,由於事物增益故是離他,故執彼時即是遮他境。故由顯現如事物顯現故是事物性,事物即是遮他,由離他故。故智即是遮他智故,說遮他是共相體性唯應理。 說彼者,謂”彼”。彼說依如是了知意樂,智顯現即說為共相自性,由彼等如是許為共相了知故。由自顯現如是顯現故,彼即是共相。彼亦是遮他自性,由離增益成離他故,此智是遮他境故。彼亦唯于義,由自顯現亦顯現如義故。 由於彼顯現如事物故,執彼智了知為執事物故,未了知事物性時,他者諍論者,謂”外”。于彼離他事物中,未成有自顯現境智,由外義即離增益離故,諸分別不趣入彼等,故此智如何趣入成為差別境之差別?為遮此故說”諸說者”。
།གང་དག་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་དངོས་པོ་ཉིད་ལས་རྟོགས་ནས་འཆད་པར་བྱེད་པ་དེ་དག་དེ་ལྟར་རྣམ་པ་འབྱེད་དེ། འདི་ལྟ་སྟེ་ཕྱི་རོལ་དག་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མི་འཇུག་གོ་ཞེས་བྱ་བར་རོ། །ཐ་སྙད་འདོགས་པར་བྱེད་པ་རྣམས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ དེ་དག་ལ་ནི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་རྣམ་པར་དཔྱད་པས་བསྐྱེད་པའི་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་གནས་སྐབས་འགའ་ཡང་མེད་དོ།།དེ་དག་ལ་ནི་གང་ལ་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པ་དེ་ལ་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ལས་མ་རྟོགས་པའི་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །དེ་དག་ལ་ཡང་ དཔྱོད་པ་འགའ་ཞིག་ཡོད་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ།འདི་ལྟར་འདིར་བ་ལང་ཡོད་པའི་རང་བཞིན་ཡང་ཡིན་ལ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ན། དམུན་པོ་ཡང་གལ་ཏེ་ཡོད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་མེད་པ་ཡིན་ཞེས་རྣམ་པར་རྟོག་པར་བྱེད་དོ། །འདི་དག་ཤེས་རབ་ ཕུལ་དུ་བྱུང་བས་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་དེ་ལྟར་ནི་རྣམ་པར་དཔྱོད་པར་མི་བྱེད་དོ།།ཐ་སྙད་འདོགས་པར་བྱེད་པ་དེ་དག་ནི་སྣང་བ་དག་རྣམ་པར་རྟོག་པར་བྱ་བའི་དོན་དག་གཅིག་ཏུ་བྱས་ནས་འཇུག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་དོ། །དེ་དག་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པ་གང་ཞེ་ན། རང་གི་དམིགས་ པ་ཁོ་ན་ཞེས་སྨོས་ཏེ།བདག་ཉིད་ཀྱི་དམིགས་པ་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ཏེ། དེ་ཡང་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྣང་བ་སྟེ་འདིས་ནི་རྣམ་པར་བརྟག་པར་བྱ་བར་བརྗོད་དོ། །དེ་ལ་དོན་བྱེད་པར་རུང་བར་སེམས་ཤིང་སྟེ། འདིས་ནི་མཐོང་ བ་དང་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པར་བརྗོད་དོ།།དངོས་སུ་སྣང་བ་ལས་རྣམ་པར་བརྟག་པར་བྱ་བ་གཞན་ཡིན་ཡང་འདི་ལ་སྣང་བ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་སྣང་བ་དང་རྣམ་པར་བརྟག་པར་བྱ་བའི་དོན་དག་གཅིག་ཏུ་བྱས་པ་ཡིན་གྱི། དེ་ལྟར་རྣམ་པར་བརྟག་པར་བྱ་བ་མཐོང་བ་ཉིད་ དུ་བྱས་པས་གཅིག་ཏུ་བྱས་པར་ནི་མི་བརྗོད་དོ།།འོན་ཀྱང་སྣང་བ་ཉིད་དུ་ངེས་པས་སྣང་བ་ལྟ་བུར་བསྒྲུབ་པ་ལ་བརྗོད་དོ། །དེའི་དེ་ཡང་འཇུག་པ་ཉིད་ལས་ཤེས་པས་ནི་འཇུག་གོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །འདི་ལྟར་དོན་མི་སྣང་བཞིན་དུ་ཡང་དོན་གྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱའི་དགོས་པ་ དོན་དུ་གཉེར་བར་འཇུག་པ་ནི།དོན་ལས་བཟློག་པ་དེ་ལ་དོན་དུ་ལྷག་པར་ཞེན་པ་མེད་པར་མི་སྲིད་དོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཕྱི་རོལ་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་ལ་ཞེས་བརྩད་པ་ཇི་ལྟར་སྤང་བར་འགྱུར་བ་དེ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དེ་དག་གི་ཞེས་སྨོས་སོ། །ཐ་སྙད་པའི་བསམ་པའི་ དབང་གིས་དེ་སྐད་ཅེས་བརྗོད་དོ།།ཇི་སྐད་བརྗོད་པ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ནི། དེ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་དེ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ལས་ཐ་དད་པའི་རྣམ་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཏེ་རྒྱུར་གྱུར་པ་གང་དག་དེ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་དག་ལས་ཐ་དད་པ་རྣམས་ཏེ། དེ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ པའི་སྒྲོ་འདོགས་པ་དང་བྲལ་བ་དེ་དག་སྟོན་པར་བྱེད་དོ།
了知事物自性從事物性而作解說者,如是分別,即于外境分別不趣入。非施設名言者,彼等全無由觀察事物自性所生分別之時分。彼等於任何所了知者,唯如是了知,無有任何未了知之觀察。 彼等亦有某些觀察,如是說”此處牛有性亦是無性”時,愚者亦思維”若唯是有,如何是無”。彼等不如以殊勝智慧所得者如是觀察。施設名言者,將顯現等分別義合為一而趣入,作如是名言。 彼等如何合為一?說”唯自所緣”,謂自所緣為自分別所了知之自性,即是自顯現,此說為所分別。于彼思為堪能作用,此說為與所見合一。 雖從直接顯現所分別是他,於此定為顯現者,即是將顯現與所分別義合為一,非說由作所分別為所見性而合為一。然由定為顯現性而說如顯現成立。由彼趣入性了知故說”趣入”。 如是雖義不顯現,為求義所成辦之所需而趣入,于違義者若無增執為義則不可能。如是,如何遮遣”于外差別相”之詰難,為顯示此故說”彼等”。由世俗意樂力說如是。 顯示如所說者,謂”如是”,即由彼作性之彼非作者差別相,為因者,從彼非作者差別者,即離彼非作者增益者而顯示。
།འདི་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ་དངོས་སུ་ན་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་དེ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ལས་ཐ་དད་པ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་རྟོགས་པ་པོ་དེ་དག་གིས་དེ་ཉིད་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་ཡིན་པར་ཞེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོངས་ སུ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་རྣམས་ལ་ཡང་ཐ་སྙད་བྱེད་པའི་ཆ་ཡོད་པས་ན་དེ་དག་གི་ཡོངས་སུ་རྟོགས་པ་ལས་ལངས་ཏེ།རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར། སྒྲ་རྣམས་ཀྱི་དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཐ་སྙད་མི་ལྡོག་གོ། དེ་བས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྣང་ བ་དོན་ཉིད་དང་།དོན་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཞན་སེལ་བའི་སྤྱིའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་འཐད་པ་ཡིན་ནོ། །དངོས་སུ་ནི་སྣང་བ་དང་རྣམ་པར་བརྟག་པར་བྱ་བ་དག་ཐ་དད་པ་ཁོ་ན་སྟེ། འདི་ལྟར་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་ཉིད་དམིགས་པ་དེ་ལྟར་འདི་གསལ་བ་མ་ཡིན་ལ་གཞི་ མཐུན་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་མི་རུང་ངོ་།།དེ་ཉིད་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ནི། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སེམས་པར་བྱེད་པ་རྣམས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །དེས་ན་དེ་ལྟར་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ལ་ལྟོས་ནས་དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པ་ན། སྤྱིའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱང་ཞེན་པ་ལས་ཡིན་ པར་ངེས་པར་བྱའོ།།གང་གི་ཚེ་ཞེན་པའི་དབང་གིས་དོན་འབྲེལ་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ་དེ་ལ་ལྟོས་ནས་བློའི་སྣང་བ་སྤྱིའི་ངོ་བོར་འཐད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྤྱི་ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །འདིར་གལ་ཏེ་ཞེས་སྨྲས་ཏེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསམ་པ་ ན་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རང་གི་སྣང་བ་ཙམ་གྱི་ཡུལ་ཅན་དུ་བཤད་དོ།།གལ་ཏེ་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ལ་ལྟོས་ནས་སྤྱིར་བརྗོད་ན་ནི། དེས་ན་རྟོགས་པ་པོའི་བསམ་པའི་རྗེས་སུ་ཡང་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཁྱོད་ནི་རྟོགས་པ་པོའི་རྟོགས་པ་ལ་མི་ལྟོས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ཀྱང་གལ་ ཏེ་དེ་རྟོགས་པའི་བསམ་པའི་རྗེས་སུ་ཡང་འཇུག་ན་ནི་གཞན་སེལ་བའི་སྤྱི་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ།གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ནི་མེད་དོ། །དོན་ལ་ལོག་པ་ཉིད་དུ་ཞེན་པ་ནི་མེད་དོ། །སྒྲོ་འདོགས་ཀྱི་དབེན་པ་ལ་ནི་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་ཁས་བླངས་ པ་མེད་པར་དགག་པ་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་ཁས་མ་བླངས་པའི་ཕྱིར་གཞན་སེལ་བ་མ་རྟོགས་པའི་ཉེས་པ་སྤངས་ཀྱང་རྟོགས་པའི་བསམ་པ་ཁས་ལེན་པ་ལ་ལྟོས་པར་ཐལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འདི་བསལ་བའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་མི་རྟོགས་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི་ཞེས་སྨོས་སོ། ། འདི་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ་རྟོགས་བཞིན་པའི་རང་བཞིན་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པས་གྲུབ་པར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་གཞན་དུ་མི་སྲིད་པའི་དབང་གིས་འདིའི་རིགས་རྣམ་པར་གཞག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་རྟོགས་བཞིན་པའི་རང་བཞིན་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་གྱུར་པས་མི སྲིད་པར་བརྗོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།
所說者,雖然實際上唯自相從非作者差別,然由彼等了知者執著彼即是分別境故。由圓滿了知者亦有施設分位故,從彼等圓滿了知而起,由分別義趣入故,不遮遣聲等義境之名言。 故由分別顯現即是義,義亦是分別境故,說為遮他共相體性應理。實際上顯現與所分別唯是差別,如是如何顯現即所緣,如是此非明顯,且不應有同品等。顯示彼即說”諸思擇真實者”等。 故如是依增執時是義境性,當定解共相自性亦從執著。當由執著力成為義關聯時,依彼智顯現成為共相體性應理。故當說由義體性是共相。 此處若說,思擇真實時說分別唯是自顯現境。若依增執說為共相,則隨順了知者意樂。汝說不依了知者了知。彼等若隨順彼了知意樂,則不成遮他共相,由無如是了知故。于義無執為返故。趣入離增益故等理,由未許唯遮性故,雖離未了知遮他過失,然成依許了知意樂。 為遮此故說”不僅如是未了知”。此說,非一切了知自性由了知成立,由了知自性不可能異故,此類安立凡是由了知自性外不可能者非所說。
།གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་གྱུར་ན་ནི་གཞན་སེལ་བའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཕྱོགས་ལ་ཇི་ལྟར་ལོག་པར་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་སྤྱིའི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་པར་བརྗོད་པ་དེ་བཞིན་དུ། སྤྱི་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡང་ཐ་དད་པ་ལ་སོགས་པར་རྟོགས་ པ་མེད་དོ།།དེས་ན་གཞན་སེལ་བའི་རང་བཞིན་ལྟར་དེ་ཡང་འདོད་པར་མི་བྱའོ། །དེས་ན་འདི་ལྟར་འབྲེལ་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་སེལ་བའི་རང་བཞིན་དུ་མི་རྟོགས་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི་ཇི་སྲིད་དུ་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པ་ལ་སོགས་པར་ཡང་མི་རྟོགས་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་ གལ་ཏེ་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་གཞན་སེལ་བ་མི་འགྱུར་ཞེས་ཟེར་ན།ཐ་དད་པ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་མཚུངས་པ་ཉིད་བསྒྲུབས་ནས་ལན་འདེབས་པ་ནི་བློ་རྣམ་པ་ཐ་མི་དད་པ་ཅན་ཞེས་སྨོས་ཏེ་ཐ་མི་དད་པ་ཅན་དུ་སྣང་བའོ། །དེ་སྐྱེ་བ་ལ་གཅིག་གིས་ ནི་དེའི་ཡུལ་ཐ་མི་དད་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་དངོས་པོར་ཡོད་པའི་སྤྱི་ཡིན་པར་བརྗོད་དོ།།དེ་ལྟར་དེ་ཡང་ཐ་མི་དད་པར་རྟོགས་པའི་རྟེན་དུ་འགྱུར་བ་ཁོ་ནའོ། །དེའི་རང་བཞིན་ཐ་མི་དད་པར་རྟོགས་པ་ཙམ་གྱིས་གྲུབ་པ་ལ་བརྟེན་ནས་དེའི་རང་བཞིན་གཞན་དུ་མི་འཐད་པའི་དབང་གིས་ ཐ་དད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཇི་ལྟར་བརྟགས་པ་དེ་བཞིན་དུ།ཁོ་བོ་ཅག་ཀྱང་རྟོགས་པས་གྲུབ་པ་ཐ་མི་དད་པ་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་ལ་བརྟེན་ནས་གཞན་དུ་མི་སྲིད་པའི་དབང་ཁོ་ནས་དེ་སྣང་བ་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་བརྗོད་ཅིང་དེ་བཞིན་དུ་སྒྲོ་འདོགས་རྣམ་པར་གཅོད་པར་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ ཉིད་ཀྱི་གཞན་སེལ་བའི་རང་བཞིན་ཉིད་དོ།།དེས་ན་རྒོལ་བ་གཉི་ག་ཡང་རྟོགས་པ་ལ་བྱེ་བྲག་མེད་དོ། །རྟོགས་པས་གྲུབ་པ་འདིས་མ་གཏོགས་པའི་ངོ་བོ་ཁས་བླངས་པར་གྲུབ་པ་བསྒྲུབས་པ་བཞིན་དུ་ངེད་ཀྱིས་ཀྱང་བརྟགས་སོ། །འོན་ཀྱང་ངེད་ཀྱིས་བརྟགས་པའི་ཚུལ་ཁས་མ་བླངས་པར་ནི་ཐ་དད་ པ་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་སྤྱི་འགྲུབ་པ་ལེགས་པར་བསྒྲུབ་པར་མི་འགྱུར་བ་དེས་ནི་དེ་སྐད་བརྗོད་པར་ཟད་དོ།།སྤྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་ཐམས་ཅད་དུ་རྟོགས་པ་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདི་གལ་ཏེ་རང་གྲུབ་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་རྟོགས་པའི་ རང་བཞིན་གྲུབ་པ་འཕེན་ན་ནི་དངོས་པོ་འགྲུབ་པོ།།དེ་སྟེ་གྲུབ་པ་དེ་ཉིད་རང་འགལ་ན་ནི་ཡུལ་མེད་པའི་རྟོགས་པ་ཙམ་ཞིག་གྲུབ་པ་ལ་འཆེལ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དངུལ་ལ་སོགས་པ་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ངེད་ཀྱི་གཞུང་ཁོ་ན་ལ་མི་རྟོགས་པ་དེ་ལྟར་གྲུབ་པའི་རང་ བཞིན་དུ་བསྒྲུབས་པར་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་བློ་ལ་སྣང་བའི་སྤྱི་གཞན་སེལ་བར་བརྗོད་དོ།།དེ་ཉིད་བཤད་པ་དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །དངོས་པོ་གཞན་ལས་ལོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་གཞན་སེལ་བ་ཡོད་དོ།
若如是,則如於遮他境分位由無顛倒了知故說非共相體性,如是于許共相分位亦無了知差別等。故如遮他自性,彼亦不應許。 故如是關聯:不僅未了知遮他自性,乃至亦未了知差別、無差別等。故若說由未了知故非遮他,則亦不成差別等體性。如是成立相等后答覆說”智無差別相”,謂顯現為無差別。 于彼生起,一說彼境無差別體性實有共相。如是彼唯成為無差別了知所依。依彼自性由唯無差別了知成立,由彼自性不應異故,如何觀察差別等法,如是我等亦依了知所成唯無差別自性,唯由不可能異故說彼唯顯現自性,如是即是遮除增益成立自性之遮他自性。 故二諍者于了知無差異。如成立許由此了知成立外之體性,我等亦如是觀察。然未許我等觀察理,則由差別等亦不善成立共相,唯說如是而已。 共相非所成立,然一切處了知性是所成立。故此若為成立自義拋出了知自性成立,則成事物。若彼成立自相違,則當依止唯無境了知成立,如銀等智。故唯於我宗成立如是未了知成立自性故,說智顯現共相是遮他。即說彼說”彼”。由從他事物返故,彼有遮他。
།སྤྱིའི་ཡུལ་ཅན་ལ་འགོག་པར་བྱེད་པའི་འགལ་བ་ཡོད་པ་ལྟར་གཞན་ སེལ་བའི་ཡུལ་ཅན་ལ་ནི་མེད་དོ།།སྒྲའི་རྟེན་ཅན་གྱི་ཐ་སྙད་ཀྱང་དེ་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་དུ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་དང་དེ་ཡང་གཞན་སེལ་བའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་བསམ་པའི་དབང་གིས་ན་སྤྱི་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ནས། ད་ནི་དམ་པའི་ དོན་དུ་མེད་ཅེས་བྱ་བ་བཤད་པའི་ཕྱིར་བློ་འདི་ཞེས་སྨོས་སོ།།བསམ་པའི་དབང་གིས་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་བློའི་གཟུང་བ་གཞན་སེལ་བར་བརྗོད་ཀྱི། སྤྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མེད་དོ། །ཇི་ལྟར་བློ་རྣམས་ཐ་མི་དད་པ་ཅན་སྐྱེ་བ་དེའི་རྟེན་ཞེས་བྱ་བས་ནི་སྣང་བ་བརྗོད་པ་ཡིན་ གྱི།དེ་དེའི་རྟེན་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ད་ནི་དེའི་གཞུང་གཟུགས་པའི་ཕྱིར། འདི་ལྟར་ཞེས་སྨོས་སོ། །ཁྲ་བོ་ལ་སོགས་པའི་གསལ་བ་རྣམས་ནི་རྗེས་སུ་མི་འགྲོ་ཞིང་ཕན་ཚུན་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྲ་བོ་སེར་སྐྱ་མ་ཡིན་ལ་སེར་སྐྱ་ཡང་ཁྲ་བོ་མ་ཡིན་ ནོ།།རྗེས་སུ་མི་འགྲོ་བར་ཇི་ལྟར་རྟོགས་ཤེ་ན། གསལ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱི་ནི་གསལ་བ་ཡོད་ན་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་དང་དེ་ཡང་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་ན་ནི་ཁྲ་བོ་ལ་སེར་སྐྱ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཁྲ་བོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་སེར་སྐྱར་འགྱུར་ རོ།།ད་ལྟར་གསལ་བ་རྣམས་གཅིག་པ་ཡིན་ན་སྤྱི་ཉིད་དུ་ག་ལ་འགྱུར། མཚུངས་པ་རྣམས་ཀྱི་དེ་ལྟར་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་གྱུར་པའི་རང་བཞིན་ནི་སྤྱི་ཡིན་ན་གཅིག་ཏུ་གྱུར་ན་ནི་མཚུངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་གང་གི་སྤྱིར་འགྱུར། དེའི་ ཕྱིར་གསལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་གསལ་བ་རྣམས་རྗེས་སུ་མི་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་འདིར་རིགས་པ་གཞན་མ་བཤད་དོ།།གསལ་བ་རྣམས་རྗེས་སུ་མི་འགྲོ་མོད། དེ་དག་ལ་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་མཚུངས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱི་སྤྱི་གཞན་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མེད་དོ་ ཞེས་བཤད་པ་ནི་རྗེས་འགྲོ་གཞན་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ།།གསལ་བ་དག་ལས་འབྲེལ་ཏོ། །དེས་ན་དེ་ལྟ་བུའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་གསལ་བ་གཅིག་ལ་ཡོད་པ་གསལ་བ་གཞན་ལ་ཡང་གནས་པར་ནི་སྣང་བ་མེད་དོ། །གསལ་བ་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཐ་དད་པ་ནི་འགའ་ཡང་མངོན་སུམ་ ལ་སྣང་བ་མེད་དོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ།།འདིར་ནི་མངོན་སུམ་དུ་མི་སྣང་བར་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་བརྟགས་པ་ལྟར་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཀྱང་རྟོགས་པ་མེད་པ་ནི་འོག་ནས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ།
如於共相境有遮破之相違,于遮他境則無。依聲之名言亦如是顯現,由緣為事物境故,彼亦是遮他體性故。如是由意樂力說有共相已,今為說勝義無故說”此智”。 由意樂力說無差別相智所取為遮他,無所謂共相。如諸智生起無差別,說”彼依”者,說顯現,非說彼即是彼依。今為立彼宗故說”如是”。 花斑等諸別相不隨行且互不趣入,花斑非黃色,黃色亦非花斑。云何了知不隨行?由是別相故。共相於有別相時成,由依彼故,且彼互異故。若隨行,則由花斑有黃色故,凡是花斑即成黃色。 今若諸別相是一,豈成共相性?相似諸法如是成因之自性是共相,若成一則全無所謂相似,故成何法之共相?故由別相性諸別相不隨行故,此不說余理。 雖諸別相不隨行,然于彼等有隨系相似因之異共相耶?說無,謂”余隨行”。從諸別相系屬。故如是隨行者,於一別相有者住于余別相不顯現。于別相有隨行差別者,現量皆不顯現,此為義。此證現量不顯現,如何觀察分別亦無了知,當下說。
།རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་གཞན་མངོན་སུམ་གྱིས་མ་རྟོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ཇི་ལྟར་ རྟོགས།འདི་ལྟར་གསལ་བ་ཐ་དད་པ་དག་ལ་གསལ་བ་དེ་དང་དེ་མཚམས་སྦྱོར་བས་སྟོང་པའི་རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པ་ནི་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཁྲ་བོ་བ་ལང་ཡིན་ལ་སེར་སྐྱ་ཡང་བ་ལང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་གྱི། ཁྲ་བོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་སེར་སྐྱ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ ཕྱིར་ཐ་དད་པ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ནི་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ།ཐ་མི་དད་ན་གསལ་བ་མཚམས་སྦྱོར་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང་། མཚམས་སྦྱོར་བ་མེད་ན་ཡང་རྟོགས་པ་གཅིག་པ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འདིའི་བ་ལང་ཉིད་དམ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཅེས་ཐ་ དད་པར་འཛིན་པ་ཁོ་ནའོ།།དེས་ན། རྗེས་འགྲོ་གཞན་ནི་སྣང་བ་མེད། །ཅེས་ཇི་ལྟར་བརྗོད། མངོན་སུམ་གྱིས་སྣང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་འདི་ཉིད་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ག་ལས་རྟོགས། མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ན་ནི་ལོང་བ་ལ་ཡང་བ་ལང་ངོ་སྙམ་དུ་རྟོགས་པ་ཡོད་ པར་འགྱུར་རོ།།རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ་འགལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་མེད་ན་ནི་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་དུ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་གཞན་མི་སྣང་བར་མ་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བརྗོད་ པ་ཐ་དད་པ་དང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དག་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་ཆོས་སུ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཐ་དད་པ་དང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་རྟོག་པ་མངོན་སུམ་དང་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བ་ཡིན་ཡང་འདི་མངོན་སུམ་དུ་སྣང་བ་ཉིད་དམ། རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་དང་། རྟོག་པ་མེད་པའི་ཡིད་གཉིས་ཅིག་ཅར་ འཇུག་པའི་ཕྱིར་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཉིད་ཡིན་ཞེས་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་ན་མངོན་སུམ་གྱི་སྣང་བ་དང་མི་འདྲ་བ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མངོན་སུམ་ཉིད་ཡིན་པ་བསལ་བས་ན་འདི་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན་གྱི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་དོ།།འདི་ལྟར་གང་གིས་ སྔོན་པོ་རིག་པ་མེད་ཀྱང་མིག་བྱེད་པ་མེད་པ་སྔོན་པོ་མངོན་དུ་བྱས་པར་རྟོགས་པ་མེད་ལ།མིག་བྱེད་པ་དང་ལྡན་པ་ལ་ནི་ཡོད་པར་འགྱུར་བ་མངོན་སུམ་དང་། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྣང་བ་གཉིས་ཀྱི་དབང་པོའི་བྱེད་པ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དག་གི་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་ པར་གྱུར་པའི་སྔོན་པོ་རྟོགས་པ་ཡོད་པ་ན་གཏན་ལ་ཕེབས་པ་ཁོ་ནའོ།།དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་སྣང་བའི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡང་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ལ། དེ་མི་སྣང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡང་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཐ་དད་པ་སྣང་བ་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་ ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དག་ལ་རང་བཞིན་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པ་ཁོ་ནའོ།
如何了知”余隨行現量未了知”?如是于諸差別別相,了知一個離彼彼別相連結之相,如”花斑是牛,黃色亦是牛”,而非”凡是花斑即是黃色”。 故有差別與隨系,若無差別則成別相連結過失,若無連結則不成一了知故。如其自體,唯執取”此牛性”或”無常性”等差別。 故如何說”余隨行無顯現”?若謂由現量無顯現故,云何了知此非現量?若非現量,則盲者亦應有”是牛”之了知。若謂由分別故非現量,不然,無相違故。若無彼,則離分別性不成現量相故。故未成余隨行不顯現。 對此說:差別與隨行非成現量法故。雖差別與隨行分別與現量俱生,此是現量顯現性耶?由具分別與無分別意二者同時趣入故是分別,觀察時由與現量顯現不同性遮遣分別即是現量性,故說此是分別非體驗。 如是雖無青了知,無眼作用者無了知現前青,具眼作用者則有,現量與分別顯現二者有無根作用之相差別,于了知所表青時定解。故事物顯現體驗是異,彼不顯現分別亦異。如是顯現差別于分別與體驗定解唯異自性。
།རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་སྣང་བའི་བ་ལང་གང་ཡིན་པ་ནི། རང་གི་ངོ་བོ་བཞིན་དུ་ཐ་དད་པ་ཡང་མི་གསལ་བ་ཡིན་ཏེ་དེ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ལས་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ བཞིན་དུ་གསལ་བ་ཁོ་ན་སྣང་བ་དང་རྣམ་པར་བརྟག་པར་བྱ་བ་དག་གསལ་བ་དང་མི་གསལ་བ་དག་ལས་སྣང་བ་ཐ་དད་པ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཐག་རིང་པོས་བསྐལ་པ་མ་ཡིན་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཐག་རིང་པོ་ནས་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་མི་གསལ་བ་ ཉིད་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྣང་བ་དང་མི་མཐུན་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ།གང་གིས་དེར་ནི་མཐོང་བ་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡིན་ལ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་མ་ཡིན་པའོ། །དེས་ན་འདིར་སྔོན་པོ་རྟོགས་པ་ན་འདི་ནི་སྔོན་པོ་ཉིད་ཅེས་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པའི་སྔོན་པོ་ཉིད་ཀྱང་གསལ་བར་ སྣང་བ་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་ཉིད་དུ་ཐ་དད་པའི་དངོས་པོ་གཞན་ཡིན་ནོ། །འདི་དག་གི་ཐ་དད་པ་ནི་མི་གསལ་བ་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན། དངོས་པོ་ནི་མི་གསལ་བ་ཞེས་བྱ་བར་མི་སྲིད་དོ། །ཐག་རིང་པོ་ནས་མི་གསལ་བ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །གསལ་བའི་ དངོས་པོ་ལ་མི་གསལ་བའི་ཐ་དད་པ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཞིག་ཡིན།ཐ་དད་པ་ནི་གཉིས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་མཐར་ཐུག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་སྔོན་པོའི་བདག་ཉིད་ཁོ་ན་ལ། སེར་པོ་ལ་སོགས་པ་འགའ་ཞིག་ལས་ཐ་དད་པར་རང་བཞིན་གཞན་དང་མ་འདྲེས་པའི་རང་ གི་ངོ་བོ་དང་ལྡན་པ་འགའ་ཞིག་གསལ་བ་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །ཁྲ་བོ་དང་སེར་སྐྱ་དག་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རང་གི་བདག་ཉིད་དང་རང་གི་ཡུལ་ ལས་གཞན་པའི་བདག་ཉིད་དང་།ཡུལ་དག་ན་སྣང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསལ་བ་ནི་མི་གསལ་བའི་རྣམ་པས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རང་གི་བདག་ཉིད་དང་རང་གི་ཡུལ་ལས་གཞན་དུ་སྣང་བ་ཡོད་པ་ཡིན་ལ། ཁྲ་བོ་ནི་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་ དེ་ལ་ཡོད་པའི་བ་ལང་ཉིད་དོ།།འདི་ལྟར་ཁྲ་བོ་བ་ལང་ཡིན་ལ། སེར་སྐྱ་བ་ལང་ཉིད་དུ་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ། བ་ལང་མ་ཡིན་ན་མ་ཧེ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་སྣང་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གཅིག་ལ་ཡོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་གཞན་ན་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ ཇི་ལྟར་རང་བཞིན་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་ཅེ་ན།འདི་ལ་བརྗོད་པ། བདེན་ཏེ། མ་ཧེ་ལ་སོགས་པ་དང་མི་འདྲ་བའི་རང་བཞིན་དུ་ཁྲ་བོ་དང་སེར་སྐྱ་སྣང་བ་ཡིན་མོད་ཀྱི་ཁྲ་བོ་ལ་ཡོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་སེར་སྐྱ་ལ་ཡང་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་ པའི་ཕྱིར་དེས་ན་བ་ལང་མ་ཡིན་ན།གཉི་ག་ཡང་བ་ལང་མ་ཡིན་པ་ལས་ལྡོག་པར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ།
分別中顯現的牛,如自體般差別亦不明顯,因其與自體無差別故。于體驗則如自體般唯顯現明顯,分別所觀察之明顯與不明顯二者顯現差別,此非遠離而了知。 故遠處體驗之不明顯性與分別顯現不同,由彼處了知是見而非分別。故此處了知青時,了知”此即是青”之差別青性亦非明顯顯現,彼即是差別他事。 若謂此等差別唯不明顯,事物不可能是不明顯。已說遠處不明顯性之自性。于明顯事物何為不明顯差別?差別成為二者自體究竟。故唯于青自性,有異於黃等某些差別、不雜他性之自體某者明顯,故差別了知非體驗。 隨行亦非體驗性。花斑與黃色以一切自性于自體與自境外之體性與境中無顯現故。明顯非以不明顯相隨行。若謂除自體與自境外有顯現,非花斑而是彼有之牛性。如是花斑是牛,黃色顯現為牛性,若非牛則應成顯現為水牛等自性。故一有者他亦有故,云何無自性隨行? 對此說:誠然,花斑與黃色雖顯現為異於水牛等之自性,然花斑所有者即非黃色亦有,由境等差別故,故若非牛,二者皆不應離非牛故。
།ཁྲ་བོ་བ་ལང་ཡིན་པ་ན། སེར་སྐྱ་ཡང་བ་ལང་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་གཅིག་ལ་ཡོད་པའི་བ་ལང་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེས་ནི་གཞན་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཁྲ་བོ་ལ་སོགས་བ་ལང་གི་གསལ་བ་དག་ནི་བ་ལང་ཁོ་ན་སྟེ། བ་ལང་ཉིད་མ་ཡིན་ན། མ་ཧེ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་བ་ལང་མ་ཡིན་པ་ལས་ལྡོག་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་གཅིག་གི་བ་ལང་ཉིད་གང ཡིན་པ་དེ་ནི་གཞན་ལ་མེད་པས་ན་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་ཀྱང་བ་ལང་ཉིད་དུ་སྣང་བར་གྲུབ་པོ།།འགྲེལ་པ་ནི་གསལ་བ་འདི་དག་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ཕན་ཚུན་རྗེས་སུ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །རྗེས་འགྲོ་གཞན་ཡང་ཞེས་ བཤད་པའི་ཕྱིར་དེ་རྣམས་ལ་ཞེས་སྨོས་སོ།།གང་ལ་ལྟོས་ནས་གཞན་ཡིན་པ་དེ་བསྟན་པ་ནི། དེ་རྣམས་ལས་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཐ་དད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་གཞན་དུ་གྱུར་པའོ། །དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐ་དད་པ་ཉིད་དུའོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཐ་དད་པ་མ་མཐོང་བས་ མེད་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ།།གང་གི་མཐོང་བ་ལ་རྟོགས་པའི་འདུ་བྱེད་ཡོད་པ་དེ་མེད་པར་འགྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུ་མཐོང་བ་ནི་དམིགས་པ་ག་ལ་བརྟན་པར་གྱུར་པ་དེ་ལ་རྣམ་པར་འཇིག་པའི་ཡན་ལག་ཡིན་ན། དེ་ལྟར་བལྟར་མི་རུང་བའི་སྤྱི་ནི་ ངེས་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཉིད་ངེས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། བརྗོད་པ་སྣང་བ་རང་གི་ངང་གིས་ཇི་ལྟར་མི་རྟོགས་པ་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཡང་འདི་ནི་འདི་ལྟར་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངེས་པར་བརྟག་པར་ནུས་པ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་མྱོང་བར་ བྱ་བའི་རང་བཞིན་སྣང་བ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ཡང་མྱོང་བར་བྱ་བའི་རང་བཞིན་དུ་ངེས་པར་བརྟག་པར་ནུས་པས་ཡོངས་སུ་རྟོགས་པར་བྱེད་པས་སྣང་བ་དང་མི་མཐུན་པར་འཇོག་པ་བཞིན་ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་བ་ལང་ལ་སོགས་པ་སྣང་བ་ཡང་གལ་ཏེ་ཐ་མི་དད་པའི་རྣམ་པར་སྣང་ བ་རྟོགས་པའི་མཐར་ཐུག་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ངེས་པར་བརྟག་པར་ནུས་པ་ཐ་དད་པ་དང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་ཉིད་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟར་རྣམ་པར་གནས་པ་ཡང་མངོན་སུམ་གྱི་སྣང་བ་ལ་བརྟེན་ནས་རྣམ་པར་གཞག་པར་འགྱུར་བའི་ ཕྱིར་ན།འདིར་མངོན་སུམ་ཉིད་ཚད་མར་བྱས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྣང་བ་དང་རྣམ་པར་བརྟག་པ་དག་སྣང་བ་ཐ་དད་པ་ཡང་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་གཞག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །གང་དུ་རང་གི་ངང་གིས་འདུ་བྱེད་པ་ཅན་གྱི་མངོན་སུམ་དེར་ཡང་དེ་ལྟ་ བུའི་ཡུལ་སྣང་བ་ཙམ་ལས་འདིའི་བྱེད་པ་གཞན་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དོ།
花斑是牛時,黃色亦是牛性,然而一者所有之牛性非他者所有,否則應成俱生等過失。故花斑等牛之別相唯是牛,若非牛性,則如水牛等不應離非牛故。然一者之牛性他者無故,雖無隨行而成立顯現為牛性。 註釋即”此等別相”等。已說由互不趣入故成差別。由說”余隨行亦”故說”于彼等”。為顯何所依是他,說”從彼等”。差別即成他義。“如是”即差別性。如是雖然,由未見差別說為無。 若謂于見有了知行相者成無,如瓶等見依所緣處即是壞滅支分,如是不可見之共相定不能確定,由分別即是決定自性故。說:顯現雖不如自性般了知,然能決定”此即是此”。如分別所經驗自性雖了知為顯現,然由能決定為所經驗自性,以遍知安立為不同於顯現。 如是牛等顯現,雖成無差別相顯現了知究竟,然能決定安立為空離差別與隨行體性。如是安住亦依現量顯現安立故,此以現量為量。如是顯現與觀察二者顯現差別亦由現量安立。於何處自性具行相之現量,彼處亦除如是境顯現外,此無餘作用。
།འོན་ཀྱང་དེ་ལྟར་སྣང་ན་ཡང་ཇི་ལྟར་དེའི་རང་བཞིན་ཤེས་པར་ནུས་པ་དེ་ལྟར་འདུ་བྱེད་པ་རབ་ཏུ་ཆགས་པ་འབད་པ་ལ་མི་ལྟོས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །ཇི་ལྟར་ནུས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདུ་བྱེད་པ་མེད་པ་ དེ་ལྟར་ངེས་པར་བརྟག་པར་ནུས་པ་ལ་ནི་དེ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་རྟོགས་པ་དེ་ཉིད་ལས་ཡིན་ཏེ།ཇི་སྐད་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ངེས་པར་བརྟག་པར་མི་ནུས་པར་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ནི། དེའི་རྩ་བ་ཅན་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ན་སྟེ། སྐད་ཅིག་མའི་རང་བཞིན་ནི་སྣང་བ་མ་ཡིན་ལ། སྣང་ བ་ཉིད་ལས་ངེས་པར་བརྟག་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་པའི་སྣང་བ་ལ་བརྟེན་ནས་རྣམ་པར་གནས་པ་མ་ཡིན་པས་རྟགས་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཡོངས་སུ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱི་མངོན་སུམ་ཡིན་གྱི། ཐ་སྙད་པ་རྣམས་ཀྱི་ ནི་མ་ཡིན་ནོ།།གང་ལས་འདི་མི་སྣང་ཡང་མེད་པར་མི་འགྱུར་བ་འདི་ནི་མི་སྣང་བར་ཁས་བླངས་པར་ནུས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི། མི་སྣང་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་ལ་ཇི་ལྟར་རང་གིས་སྐྱེ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་མིག་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ། དེ་ལྟ་བུར་ གྱུར་པ་ཉིད་ཁྱད་པར་ཁོ་ནར་རྟོགས་པའམ།རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་དེར་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་པ་སྤྱི་ཐ་དད་པ་ཡང་དོན་དང་འབྲེལ་པ་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རང་བཞིན་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཡང་རང་གི་རྟེན་ཐ་མི་དད་པར་གསལ་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་བ་ལང་ཞེས་གཞི་མཐུན་ པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེས་ན་གསལ་བ་གཞན་ལ་ཡང་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེར་ཡང་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་རྟོགས་པས་ན་ཐ་མི་དད་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདི་ནི་དེ་ལྟར་བདག་ཉིད་དུ་གཞན་འཛིན་པའམ་ཐ་སྙད་འདོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། ། རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་ནི་མི་སྣང་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་སྣང་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ལས་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །སྤྱི་ཁས་བླངས་ཀྱང་དངོས་པོ་རྣམས་རིགས་མཐུན་པ་དང་། མི་མཐུན་པ་ལས་ལྡོག་པ་བརྗོད་པ་ཡིན་པས་ཉེས་པ་དེའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཀྱང་སྤྱི་དངོས པོར་གྱུར་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི།དེ་དག་དང་འབྲེལ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་གཅིག་པོ་དེ་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་འདི་དང་མཚུངས་པར་འགྱུར་ན་ནི་དེའི་ཚེ་དེ་དག་དང་འབྲེལ་པ་གཅིག་ཡོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྤྱིར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན། དེ་ལྟར་ཡང་ མ་ཡིན་པས་སྤྱིའི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་ཏེ།གྲངས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འདི་བཟློག་པའི་ཕྱིར་ཕ་རོལ་པོ་དག་།གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གྲངས་ལ་སོགས་པ་དག་ལས་སྤྱི་ཁྱད་པར་དུ་བརྗོད་དོ།
然而如是顯現時,如其自效能知,僅是不待勤勉之造作執著而已。如由不能故無造作,于能決定者則從彼為先之了知,如前所說。如不能決定般了知,非以彼為根本,剎那自性非顯現,由顯現不能決定之顯現非安住,故安立為相。 故無等是遍知者之現量,非世俗者之現量。說”若不顯現”者,謂此雖不顯現亦不成無,不能許為不顯現。於此如自生識于眼等,如是唯了知彼性差別或推理亦成彼,差別共相亦非僅與義相系之自性。故雖自性差別,于自依無差別明顯。由了知此牛為同基故。 故於余別相亦了知彼自性故,于彼亦如彼了知故成無差別了知。故此如是執取他為自性或安立名言。如是相不成不顯現,故由成顯現而彼無故唯無。 雖許共相,說諸事物離同類異類,由彼過力亦無實有共相,此說為”與彼等相系”。若由與一相系故此成相等,爾時由有一與彼等相系故成共相,然非如是故非共相體性,由於數等亦成過失故。為遮此,他宗以”若”等說數等異於共相。
།གང་ དུ་ཐ་མི་དད་པའི་བརྗོད་པ་དང་།བློའི་རྒྱུ་ཡིན་པ་མི་བརྗོད་པ་དེས་ན། དེ་དག་དང་འབྲེལ་པ་གཅིག་ཡོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེར་དེ་དང་ཞེས་བརྗོད་པ་དང་། དེ་དག་ལ་ཞེས་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་བསྒྱུར་ཏེ་འབྲེལ་ཏོ། །དེ་དག་དང་འབྲེལ་པ་གཅིག་སྤྱིའི་རང་བཞིན་དུ་ བརྗོད་པ་ན།དེ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པ་དང་རྟོགས་པ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་གཞན་གྱི་སྒོ་ནས་གཞན་ལ་ཞེས་བྱ་བའི་ལན་ཡང་རུང་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན། འདི་མ་བརྩད་བཞིན་དུ་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པར་ཇི་ལྟར་ འགྱུར།རང་གི་མཚན་ཉིད་དེ་དག་ལ་ཤེས་བརྗོད་ཐ་མི་དད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གཅིག་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྤྱི་ཡིན་ནོ། །གྲངས་ལ་སོགས་པ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། གཉིས་ཉིད་ཀྱི་གྲངས་བརྟེན་པ་ཡིན་ཡང་རིགས་མི་མཐུན་པ་དག་ལ་ཐ་མི་དད་པའི་བརྗོད་པ་དང་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ ལ་ཇི་ལྟར་ཞེས་གསུངས་ཏེ།དངོས་པོ་ཐ་དད་པ་གཞན་གྱི་སྒོ་ནས་དོན་གཞན་ལ་ཤེས་པ་འཇུག་པ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། དེ་སྐད་དྲིས་པ་ན་གཞན་དག་གལ་ཏེ་ལོག་ན་གནས་པའི་སྤྱིའི་ངོ་བོ་ལས་མིག་ལས་གཟུགས་ཤེས་པ་ལྟར་དེ་དག་ལ་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་སྐྱེད་ན་ནི། དེའི་ཚེ་དེ་དག་ལ་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་རང་ བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར་ན།དམིགས་པ་མེད་པས་འཁྲུལ་པར་ཐལ་ཏེ་རང་གི་ཉེ་བར་ལེན་པའམ་གཞན་ལས་ཀྱང་རུང་ཏེ། རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུར་རྟོགས་པ་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད་སྙམ་དུ་བསམས་ནས། དེ་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སྨོས་སོ། །འདི་ སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ།གང་གི་ཚེ་ཐ་མི་དད་པའི་དངོས་པོ་འདི་ཐ་དད་པ་དེ་དག་ལ་གནས་པ་དེའི་ཚེ་བདག་ལ་དམིགས་པ་ཐ་མི་དད་པའི་ཤེས་པ་དེ་དག་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་དེ་དང་ཐ་མི་དད་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དེ་དག་ལ་ཐ་མི་དད་པར་རྟོགས་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་ བ་ཡིན་ལ་དེ་ལ་དམིགས་པའི་རྟོགས་པས་དེ་དག་ཀྱང་རྟོགས་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་འགལ་བ་འགའ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་གྲངས་ལ་སོགས་པ་ཡང་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་དུ་ཐལ་ལོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི། གྲངས་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་ལ་ བསམ་པ་མ་རྟོགས་པར་སྔར་བརྗོད་པའི་བསམ་པས་རྩོད་པ་ནི།གལ་ཏེ་སྤྱིའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཇི་སྐད་བཤད་པ་བཞིན་དུ་འདི་དག་ནི་ཐ་མི་དད་པའི་རྗོད་པ་དང་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པས་ན་གྲངས་ལ་སོགས་པ་ནི་དེའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ ཉིད་དོ།།ཇི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་བསམ་པ་གང་གིས་བརྗོད་པ་དེ་གསལ་བར་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་དེ་བཟློག་པ་ནི་སྤྱིའི་བདག་ཉིད་འདི་གང་ཡིན་ཞེས་དཔྱོད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེས་བྱ་བའོ།
於何處不說無差別言說與心識之因,故”有一與彼等相系”中,說”與彼”及”于彼等”分別相連。說一與彼等相係爲共相自性時,應成彼體言說與了知趣入之因故。故”如何由他門於他”之答亦應理,若非如是,未問而如何成問難? 于彼等自相,知說無差別之因即是共相。數等非如是,雖依二性數,于異類無無差別言說與了知故。此中說”如何”者,異事由他門于異義趣入知如何成?如是問時,他者若謂由離系共相體如眼生色識般于彼等如是生了知,爾時由彼等無如是相自性故,無所緣應成錯亂,由自所取或由他亦然,如是了知有何差別?思已說”由與彼相系故”。 此說:當此無差別事住于彼等差別時,由緣自無差別知趣入彼等,由了知彼等與彼無差別故,成彼等無差別了知之因,由緣彼之了知亦了知彼等時,全無相違。 如是則數等亦應成彼自性,說”數等”。于彼未解意趣而以前說意趣爭論:“若由非共相體性故”。如所說,此等非無差別說與了知之因故,數等非彼自性。“如何”等由顯明說彼意趣門遮彼:豈非觀察此共相體為何耶?
།ཤེས་པ་དང་བརྗོད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གཅིག་ནི་སྤྱི་ཡིན་ནོ་ཞེས་ སྤྱིའི་ལུས་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ།སྤྱིའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་པ་གྲངས་ལ་སོགས་པ་ཐལ་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་གང་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྤྱིའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ཇི་ལྟར་ཞེས་དཔྱོད་པ་ཡིན་ནོ། །དཔྱོད་པ་དེ་ལ་སྐབས་སུ་བབ་པའི་སྤྱི་དང་ འབྲེལ་པ་ཡོད་ན།འབྲེལ་པ་ཅན་གཞན་ལ་ཤེས་པ་འཇུག་སྟེ། དེས་ན་སྤྱི་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྤྱིའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །སྤྱིའི་བདག་ཉིད་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་པ་དེ་ལ་བཤད་པ། དུ་མ་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་དག་ལས་ ཀྱང་སྟེ།རྫས་ནི་ཡན་ལག་དུ་མ་དང་འབྲེལ་པ་གཅིག་དེ་དག་ལ་ཡོད་པ་ཡིན་ལ། གྲངས་ཀྱང་གྲངས་དང་ལྡན་པ་ལ། བྱ་བ་བྱེད་པ་པོ་རྣམས་ལ་ཡིན་པས་གཅིག་དུ་མ་ལས་ཡོད་པའི་མཚན་ཉིད་རྟོགས་པ་ཐ་མི་དད་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ཡོད་པས་ན། དེ་དག་ལས་དུ་མ་ལ་ཤེས་ པ་འཇུག་སྟེ།གཏན་ཚིགས་དེའི་ཕྱིར་དུ་མ་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་གྱི་རྫས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སྤྱིའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འདི་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ཉེ་བར་བསྒྱུར་བའི་སྒོ་ནས་ཤེས་པ་སྐྱེད་པ་ན། ཤེས་པ་འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་རྒྱུ་ཉིད་དང་། སྤྱི་ཉིད་དུ་ཡང་འགྱུར་ བ་ཡིན་ནོ།།དེ་དང་འབྲེལ་པས་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན། གཅིག་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་གཅིག་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ན་གསལ་བ་རྣམས་ལ་གཅིག་ཏུ་ཤེས་པའི་རྟེན་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་དེ་དག་ལ་འབྲེལ་པས་ན་དེ་དག་ཉིད་དུ་འཛིན་པར་ བྱེད་པ་ཡིན་པས་སྤྱི་ཉིད་ཡིན་པར་རྣམ་པར་གནས་པ་ན་གྲངས་ལ་སོགས་པ་དང་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད།འདི་ལྟར་དེ་དག་ཀྱང་བདག་ཉིད་གཅིག་དུ་མ་ལ་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རྫས་དང་གྲངས་དང་ལས་ཀྱང་གཅིག་དུ་མ་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་པས་ན། ཇི་ལྟར་རང་ གི་ཉེ་བར་བསྒྱུར་བས་གསལ་བ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན།གལ་ཏེ་སྤྱི་བ་ལང་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེས་བ་ལང་ངོ་ཞེས་གསལ་བ་འཛིན་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་ན། གྲངས་ཀྱང་གཉིས་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རེ་རེ་ལ་ཡང་གཉིས་གཉིས་སོ་ཞེས་ རྟོགས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་ལ།དེ་བཞིན་ཡན་ལག་ཅན་ཡང་ཡན་ལག་རྣམས་སུ་ལས་ཡན་ལག་སོ་སོ་ལ་ཡན་ལག་ཅན་ནོ་སྙམ་པ་དང་བྱ་བ་ཡང་ཤིང་ལ་སོགས་པ་ལ་ཚོས་པ་ཚོས་པ་སྙམ་པའི་རྟོགས་པ་སྐྱེད་པར་འགྱུར་རོ།
說知、說與無差別之因即是共相,此說共相體,非共相體之數等不成過失。“彼非共相體而成他”如何觀察。於此觀察,若有與當時共相相系,則于余相系者趣入知,故是共相,即是共相體。如是亦說”由相系故”。 于如是共相體說:由與多相系者,即實物與多支分相系一于彼等有,數亦于具數者,作用於作者等,由有一于多有之相了知無差別因性故,由彼等於多趣入知,由此因故,與多相系之實物等是共相體。 此說:由自所轉門生知時,成無錯知因性及共相性。由與彼相系所作,若非如是,由一即了知為一故,不成別相一知所依。故由與彼等相系而執為彼等故,安立為共相性時,與數等有何差別?如是彼等亦一體住于多。故由實物、數、業亦與多相系故,如何不由自所轉執別相? 若由共相牛性自性故,由彼執別相為牛,則數亦由二性自性故,於一一應生了知為二二,如是具支分亦由諸支分于各支分應生了知為具支分想,作用亦于樹等應生了知為熟熟想。
།འོན་ཏེ་ཡང་རྟོགས་པ་སྐྱེད་པའི་ ནུས་པ་འདི་ནི་སྤྱི་ཁོ་ནའི་ཡིན་གྱི།གྲངས་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། དེ་ནི་མ་འབྲེལ་ཏེ། དེ་ལྟར་བརྟགས་པ་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་རྟོགས་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་གཅིག་དུ་མ་དང་འབྲེལ་པ་ལ་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ལ། དེ་ཡང་དེ་ལྟར་མ་ངེས་པར་ བྱས་པ་ཡིན་ཏེ།གལ་ཏེ་གཅིག་དུ་མ་དང་འབྲེལ་པ་འདིར་རང་ལ་བརྟེན་པའི་ཤེས་པ་ཉེ་བར་སྡུད་ན་གྲངས་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་སྡུད་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་འབྲེལ་ཀྱང་དེ་ཙམ་གྱི་མཐར་ཐུག་པའི་ཕྱིར་དེ་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་ཤེས་པ་ཡུལ་གཞན་ལ་ཐོབ་པར་བྱེད་ པ་མ་ཡིན་ན།སྤྱི་ཡང་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར་གལ་ཏེ་ནུས་པ་ལ་ཡང་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་ཤེས་པ་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ཡིན་ན། འོ་ན་འདི་དམིགས་པའི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གྲངས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་འགྱུར་རོ། །སྔོན་པོ་གཅིག་ལ་སྔོན་པོའོ་ སྙམ་དུ་ཤེས་པ་ནུས་པ་དེ་ལ་བརྟེན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཤེས་པར་འགྱུར་བ་གཞན་དག་ལ་ཡང་མི་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་འདི་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་དང་། མ་འཁྲུལ་བ་མ་ཡིན་ན་ནུས་པ་ལ་ཡང་འགྱུར་རོ། །དེ་བཤད་པ་ནི་དེ་ལྟར་ན་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ ངོ་བོ་འཆོལ་བ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་གཉིས་ཁོ་ན་ལ་གཉིས་སུ་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི། གཅིག་ལ་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་གཉི་ག་ལ་གཉིས་གཉིས་ཞེས་རྟོགས་པར་འགྱུར། དེས་ན་ཇི་ལྟར་ཤེས་པ་ཐ་མི་དད་པའི་ཡུལ་ཉིད་ཡིན། དེ་བཞིན་དུ་རྫས་ཀྱང་ཡན་ལག་རྣམས་ལ་ ཡན་ལག་རེ་རེ་ལ་ཡན་ལག་ཏུ་འཛིན་པ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཏེ་སྤྱི་བཞིན་ནོ།།བརྗོད་པ་གཉིས་ཉིད་ལ་གནས་པ་ན། གལ་ཏེ་རེ་རེ་ལ་གནས་པ་མ་ཡིན་ན་ནི་འགའ་ལ་ཡང་གནས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་གནས་ན་ཇི་ལྟར་རེ་རེ་ལ་དེ་ལྟར་མི་རྟོགས་འདི་ལྟར་གལ་ཏེ་གཉིས་རེ་ རེ་ལ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་ནི་མི་གནས་པ་དེ་ལྟར་ནི་ཡང་གནས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ།།ཆ་མེད་པ་ནི་དུ་མ་ལ་གནས་པ་ན། རེ་རེ་ལ་ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ་ཆ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེ་ལྟར་དེ་ནི་ དམ་པའི་དོན་དུ་མེད།།ཅེས་བྱ་བ་བསྒྲུབས་པ་ན། །གང་གིས་རང་གི་ངོ་བོ་ཡིས། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྤྱི་ཐ་དད་པ་བཀག་པའི་སྒོ་ནས་བློའི་སྣང་བ་སྤྱིའི་ངོ་བོར་བཤད་པ་ལ་བརྟེན་ནས། དེ་ནི་དམ་པའི་དོན་དུ་མེད། །ཅེས་བྱ་བ་བཟློག་པའི་ཕྱིར། གཞན་དག་དེ་ལྟ་ འོ་ན་ཞེས་སྨྲའོ།།ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས། ཕྱི་རོལ་གྱི་སྤྱི་མེད་ཀྱང་། བློའི་བསམ་པའི་དབང་གིས་སྤྱི་ཁས་བླངས་པས། བློའི་སྣང་བ་ཁོ་ན་སྤྱི་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ།
若謂此生了知之能力唯是共相所有,數等則無,此不相系,由如是觀察見如是了知故,由一與多相系如是趣入了知故。彼亦如是不決定,若一與多相系此攝自所依知,則數等亦應攝。若雖相系由僅彼究竟故,彼不令得依彼知于余境,則共相亦應如是。 如是若於能力亦有如是相知具所緣性,則此由是所緣法故,于數等亦應成。由一青于青想知依彼能力故,于余應成知亦非無。若此具所緣及無錯亂,于能力亦應成。說此即”如是則”。如是體性混亂。 若唯於二成二,於一則非故,如何於二者了知為二二?故如何是無差別知境性?如是實物亦非於諸支分一一支分執為支分趣入因,如共相。說二性住時,若不住於一一則不住于任何。若住則如何不如是了知於一一?如是若二不圓滿住於一一,則如是住故應如是了知。 無分住于多時,不應於一一不圓滿,由應成具分故。故如是說”彼勝義中無”時,由”由何自體性”等遮遣差別共相門說知顯現為共相體,為遮”彼勝義中無”故,他者說”如是則”。如所說理,雖無外共相,由心意力許共相故,唯心顯現應成共相。
།འདི་ལྟར་བློའི་བསམ་པས་སྤྱིར་བསྟན་པ་ན། བདག་ཉིད་ཀྱི་ཐ་མི་དད་པར་སྣང་བ་སྒྲོ་ བཏགས་ནས་འདྲེས་པར་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་ཐ་མི་དད་པ་འདི་ཉིད་སྤྱི་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་པས་དེ་ནི་དམ་པའི་དོན་དུ་མེད་ཅེས་བྱ་བ་མི་རིགས་སོ། །དེ་ཇི་ལྟར་ཡོད་ཅེ་ན། སྨྲས་པ་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་བཟློག་པའི་དོན་དུ་མེད་པ་ཉིད་ གཞུང་གཟུགས་པའི་ཕྱིར་དེ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་སོ།།གལ་ཏེ་ཡང་ཤེས་པའི་སྣང་བ་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་། འདི་དག་གི་ཕྱིར་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་པ་དེས་དོན་མཚུངས་པར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་དེ་དག་རྣམས་མཚུངས་པ་མེད་པར་ནི་དེ་དག་གི་ སྤྱིར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་བློའི་སྣང་བ་ནི་ཤེས་པ་དང་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཕྱིའི་དོན་གྱི་དངོས་པོ་ཉིད་ནི་དེ་ལས་ཐ་དད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི། དོན་གཞན་ཞེས་བྱ་བའོ། །དོན་ཐ་དད་པ་ནི་དོན་གཞན་ཏེ་ཤེས་པ་ལ་ལྟོས་པ་ ཉིད་ཀྱིས་སོ།།དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་དེར་འདི་ཇི་ལྟར་འབྲང་བར་འགྱུར་ཏེ་གང་གིས་འདི་དེའི་སྤྱིར་འགྱུར་བ་ཇི་ལྟར་དེ་དང་འདྲེ་བར་འགྱུར། འདི་ཉིད་བཤད་པ་ནི། ཤེས་པའི་ངོ་བོར་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་ནི་ཤེས་པ་ཡིན་ལ་འདི་དག་ནི་དོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཐ་དད་པ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། ། ད་ནི་གང་གིས་རང་གི་ངོ་བོ་ཡིས། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་དུ་ཤེས་པའི་སྣང་བ་ཇི་ལྟར་སྤྱིའི་རང་བཞིན་དུ་བཤད་པ་དེ་བསྟན་པས་རྩོད་པར་བྱེད་པ་ནི་གལ་ཏེ་དེའི་ངོ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །དོན་ཉིད་དུ་ཞེན་པའི་ཕྱིར་དེ་སྐབས་ཀྱི་བློའི་སྣང་བ་ལའོ། །དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས པའི་ངོ་བོ་དོན་རྣམས་ཀྱི་ཕྱིར་འཁྲུལ་པས་ཐ་སྙད་འདོགས་སོ་ཞེ་ན།འདི་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། བ་ལང་ངོ་ཞེས་ཐ་མི་དད་པར་སྣང་བ་ཤེས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡིན་ཡང་དོན་ཉིད་དུ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བ་ལང་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པ་འདི་དོན་ཡིན་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ཡང་ བློའི་སྣང་བ་ཉིད་ཡིན་པས་དེས་དོན་མཚུངས་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ།།འདིར་དེ་ལ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། འདིས་ནི་ཇི་ལྟར་བརྩད་པ་མ་བཀག་པས་བརྟན་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་ཏོ། །འོན་ཀྱང་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་གཞན་གྱིས། རྩོད་པ་པོས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་ བའི་དངོས་པོ་གཞན་འཕངས་པར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ།།བློའི་སྣང་བ་དེ་ལ་དེ་ལྟར་དེའི་ངོ་བོར་ཞེན་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཤེས་པ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་གང་ཞིག་ཡིན་ན། གང་གིས་འདི་དོན་རྣམས་ཀྱི་སྤྱིར་འགྱུར། རྒྱུ་མཚན་མེད་བཞིན་དུ་འཁྲུལ་པ་སྐྱེ་ན་ཡང་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ བསྟན་པ་ནི།རྟེན་མེད་པར་ཞེས་བྱ་བའོ།
如是由心意顯示為共相時,增益自體無差別顯現而說為混合。故此無差別即是共相。彼亦是有故,說”彼勝義中無”不應理。若問彼如何有?答:由是知體性故。為遮彼而立無性論故說”彼非是”。 雖知顯現是無差別,然由此等因所成義不相等。由彼等無相等故,不成彼等共相。彼亦非有,如是知顯現與知無差別。外境事物則唯異彼,說此即”異義”。異義即義異,由觀待于知故。 如是成彼中此如何隨行,由何此成彼共相如何與彼混合?說此即”知體性”。說此是知而彼等是義之差別。今由”由何自體性”等論中如何說知顯現為共相自性,由說此而爭論即”若彼體性”等。由執為義故,於此時知顯現。“如是”即由知體性錯亂安立諸義名言。 此說:雖牛之無差別顯現是知自體性,然決定為義。故此牛相應成義,彼亦是知顯現故說義相等。此中說”于彼”,由此顯示未遮如何諍論而成堅固。然由余問難,諍者拋出所立異事。 于彼知顯現如是執為彼體性自性之知生因為何,由何此成諸義共相?若無因生錯亂亦太過,說此即”無所依”。
།དེས་ན་དེ་ལྟར་བློའི་སྣང་བ་ཐ་མི་དད་ཀྱང་དེ་དོན་རྣམས་ཀྱི་སྤྱི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྒྲུབས་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་སྤྱི་ཐ་དད་པའི་ཚུལ་འདི་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་བློའི་སྣང་བའི་སྣང་བ་ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་ གསལ་བའི་ཕྱིར་མདོ་འདི་ཉིད་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་ནི།རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཐམས་ཅད་རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་ནི་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཤེས་པའི་སྣང་བ་བློ་གཞན་ལ་ཡོད་པ་ཤེས་པའི་སྣང་བ་གཞན་དང་ཐ་མི་དད་པ་ནི་སྤྱི་ཐ་དད་པར་སྨྲ་བའི་ཕྱོགས་སུ་ འགྱུར་རོ།།ཤེས་པ་གཅིག་པ་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པ་བློའི་སྣང་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི་ཇི་ལྟར་ཤེས་པ་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་ཡིན། དོན་གཞན་ཞེས་བྱ་བས་ནི་ཤེས་པ་གཞན་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །བ་ལང་ངོ་ཞེས་ཞེས་བྱ་བ་ཤེས་པའི་སྣང་བ་རྟའི་ཤེས་པའི་རང་ བཞིན་མ་ཡིན་མོད།གཞན་ལ་ཡང་བ་ལང་ངོ་སྙམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་པ་གཉིས་པའི་ནི་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་དགག་པའི་ཕྱིར་གསལ་བ་གཞན་ལ་འབྱུང་བའི་ཞེས་སྨྲས་སོ། །བ་ལང་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་སྤྱི་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་བ་ལང་གི་གསལ་བ་གཞན་ལས་གཞན་གང་ཡིན་པ་དེ་ ལས་འབྱུང་བ་བ་ལང་ངོ་སྙམ་པར་ཤེས་པ་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།གཞན་ནི་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་གཉི་ག་ལྟར་ཡང་སྤྱིའི་ངོ་བོར་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་བསྡུས་ཏེ་སྟོན་པ་ནི། དེའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དེ་མེད་པར་ཉེ་བར་བཀོད་པ་འདི་ནི་རྣམ་པར་བརྟགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དོགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་པ་གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་པ་ཕྱི་མའི་ཕྱོགས་ལ་ཡིན་ལ། གསལ་བ་གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔ་མ་ལའོ། །འདི་ལྟར་གང་གི་ཚེ་ཤེས་པ་དེ་སྔ་མའི་རང་བཞིན་གྱིས གསལ་བ་ལ་རྗེས་སུ་མི་འགྲོ་བ་དེའི་ཚེ།ཇི་ལྟར་དེའི་གསལ་བའི་རང་བཞིན་དེའི་གསལ་བ་གཞན་ལ་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་འགྱུར། དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན་འདི་ནི་སྤྱི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྣང་བཞིན་པའི་ངོ་བོ་ནི་དོན་དུ་འགྱུར་རོ། །དོན་མེད་ན་ནི་ཤེས་པ་ཁོ་ན་སྟེ། དེ་ལྟ་བུའི་ རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ།།གནོད་པར་བྱེད་པ་དང་ལྡན་པ་ལས་དེ་མེད་ཀྱང་སྣང་བཞིན་པའི་ངོ་བོ་ལ་མི་གནོད་པའི་ཕྱིར་ཤེས་པའི་ངོ་བོའི་མཐར་ཐུག་པར་འགྱུར་རོ། །ཤེས་པའི་རང་བཞིན་དུ་ཡང་ཡོད་པ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ན་ནི་སྤྱི་སྣང་བ་ཉིད་དུ་མི་ འགྱུར་བའི་ཕྱིར་བསམ་པའི་དབང་གིས་ན།སྤྱི་ཡོད་པར་ནི་རབ་ཏུ་བསྒྲགས། །ཞེས་ཅི་སྟེ་བརྗོད། འདི་ལྟར་སྤྱི་ནི་མི་སྣང་བ་ཡིན་ལ། མི་སྣང་ན་ཡང་བློའི་བསམ་པའི་སྤྱི་གང་ཞིག་ཡིན་ཞེས་དེ་ལྟར་དོགས་ན་དེ་བཤད་པ་ནི། དེ་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའོ།
故如是雖知顯現無差別,然非諸義共相,故說此差別共相方式非有。今為明知顯現之無差別性而配此經,即”就一方面”。一切于自體皆無差別。若知顯現於余知有,知顯現與余無差別,則成說差別共相之宗。 一知無差別知顯現體性之共相,如何是余知體性?“異義”即說余知之義。雖”牛”之知顯現非馬知自性,然于余亦有牛想之第二知是。為遮此故說”于余別相生”。與牛性共相相系之牛別相,從餘生余牛想知非余體性之義。余非余體性。 如是識於二者皆不可能為共相體性,攝說此即”是故”。若非如是,則此無彼安立是分別,此為疑。“余知”是於後說分,“余別相”是於前。如是當彼知以前自性不隨行於別相時,如何彼別相自性隨行於余別相?由如是故,此非共相。 若顯現體性成義,無義則唯是知,由有如是識故彼顯現。由具能害故,雖無彼然不害顯現體性故,成知體性究竟。若於知自性亦不可能有,則共相不成顯現故,由意力故,何故說”共相有善說”?如是共相不顯現,不顯現亦何為心意共相?為說此故說”是故”。
།འདི་ནི་དོན་ རྣམས་ལ་གཅིག་གི་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ལྷག་པར་རློམ་པ་ཡིན་གྱི་གསལ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ།།གལ་ཏེ་སྤྱི་འདི་གསལ་བ་ཡིན་ན་ནི་དེའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ལ་དེ་དེ་ལྟར་གསལ་བའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་ཉིད་སྤྱིའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ ཡིན་ཏེ།ཟླ་བ་གཉིས་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་བཞིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་ཤེས་པ་ཡང་སྤྱིའི་ངོ་བོར་འགལ་བ་དེའི་ཚེ་འདི་ལ་གསལ་བ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་འདི་སྤྱིར་ཞེན་པ་ཙམ་མོ། །དཔེར་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དངོས་པོ་རིག་པ་མ་ཡིན་ཡང་དངོས་པོར་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ཉིད་དངོས་པོ་རྟོགས་ པའི་རང་བཞིན་དུ་བརྗོད་ཀྱི་དངོས་པོ་གསལ་བའི་ངོ་བོས་ནི་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་རང་གི་མཚན་ཉིད་གཅིག་རྟོགས་པ་ན་བ་ལང་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་རྟོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་བུ་རང་གི་མཚན་ཉིད་གཞན་རྟོགས་ན། དེ་རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་ཞེན་པའི་ཕྱིར་སྤྱིར་ བཤད་དོ།།གལ་ཏེ་ཇི་ལྟར་རགས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་གཅིག་མི་སྲིད་ཀྱང་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་ལ་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་དུ་མི་འགལ་བ་དེ་བཞིན་དུ་སྤྱིའི་ངོ་བོ་ཕྱི་རོལ་ལ་མི་སྲིད་པ་ཡང་ཕྱིའི་སྨྲ་བ་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ནི་མི་ནུས་ཏེ། ཤེས་པ་གཞན་གྱི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་ན་དེ་ལྟ་བུའི་ངོ་བོར་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ་ཡང་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། གཅིག་ཡོད་ན་གཞན་ངེས་པར་ཉེ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་མེད་པར་ཡང་དེ་དེའི་རང་བཞིན་དུ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྤྱི་ནི་རགས་པའི་རྣམ་པ་བཞིན་དུ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཀྱང་རི་བོང་གི་རྭ་བཞིན་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །དེས་ན་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དང་། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་དང་སྐད་ཅིག་མའི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་འདི་ཕྱི་རོལ་དང་ཐུན་མོང་པ་ཉིད་དང་སྔོན་མཐོང་བ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ནི་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི། རིག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ལ་ཇི་སྐད་བརྗོད་པ་ལས་གཞན་དུ་ནི་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་དང་དེ་རིག་པ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ཉིད་བཤད་པ་ནི། དོན་རྣམས་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཞན་གྱི་ཁས་བླངས་པའམ་ཤེས་པའི་བདག ཉིད་ནི་ཐ་དད་པ་སྟེ།ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དངོས་པོར་ཡོད་པའི་གཅིག་པ་ཉིད་མ་གྲུབ་པས་སྤྱིའི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་རྣམས་ལ་དེ་ལྟར་སྤྱི་ཉིད་དུ་འཛིན་པ་སྟེ་ལྷག་པར་ཞེན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་ལོག་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ།
此于諸義執為一體,是增益執著過分推度,非別相,此為語義。若此共相是別相,則于具彼相之知中彼如是顯現故,知自身應成共相體性,如二月等體性。當知亦違背共相體性時,此中由無別相性故,此唯是共相執著。如分別雖非事物了知,然增益執著事物性說爲了知事物自性,非由事物顯現體性。 故於了知一自相時,了知如是牛等相,于了知余自相時,由執著為一相故說為共相。若如何粗性自身雖不可能一,然于唯識中不違知自性,如是共相體性雖于外不可能,亦應于說外者成識。如是不能,由非余知體性故,如是體性不成立故亦不應理,由一有時余不定近故,無彼時亦彼非彼自性故。 正由此故,共相如粗相,即使世俗亦非有。然如兔角唯是無。故知自性、不共及剎那青等相,了知為外共及曾見性,唯是增益執著非了知。由於知自性不應異如所說故,由非如是相彼彼了知性無故。說此即”諸義”。 他許或知自性是差別,由知自性實有一性不成故非共相體性故。如是于諸義執為共相性即增益執著分別是顛倒性。
།སྤྱི་བཞིན་དུ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ ལ་ཡང་འདི་ལོག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་ནམ།བདེན་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་ཕྱི་རོལ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་གྱི། སྔོན་པོའི་ངོ་བོས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་རང་རིག་པའི་ཡུལ་ཡིན་པས་ལོག་པ་ཉིད་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ཇི་ལྟར་མི་བདེན་པ་དེ་ལྟར་རྟོག་པ་ ནི་ལོག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན་ན་ཤེས་པ་ཉིད་དུ་མི་བདེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དུ་སྨྲ་བའི་ཕྱི་རོལ་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་ཉིད་དུ་ཡང་སྔོན་པོ་འགལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ལྷག་པར་ཞེན་པའི་བདག་ཉིད་ཁོ་ནས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལོག་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་རྣམ་པར་ རྟོག་པ་འཁྲུལ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ཉིད་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་ཡང་མདོའི་འཛིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱིས་བཤད་པ་དེ་ལྟར་ན་ཡང་དེ་ལྟར་འཛིན་པ་ནི་ལྷག་པར་ཞེན་པའི་རང་བཞིན་ནོ་ཞེས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་བརྗོད་པའི་ ཕྱིར་མཆོག་ཏུ་ལེགས་པ་ཡིན་ནོ།།ད་ནི་དེའི་ངོ་བོར་ཞེན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སྨྲས་པའི་ཕྱོགས་ཁས་ལེན་པས། དེ་ལ་དེ་ལྟར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བའི་རྟེན་གང་ཡིན་ཞེས་བྱ་བས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་གཞན་ལ་འཕངས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། མིང་དོན་གང་ལྡན་ཞེས་སྨོས་སོ། །འདི་ ལ་ཇི་ལྟར་ཆོས་ཐ་དད་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རྟེན་གཞན་སེལ་བ་ཡིན་པར་སྔར་བཤད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བར་རྟོགས་པའི་ཡང་ཡིན་པར་འདིས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལ་དངོས་པོ་གང་དང་གང་ལས་ཐ་དད་པ་དེ་དང་ཐ་མི་དད་པར་ཐལ་བ་སེལ་བ་ན་བྱེད་པ་ཐ་དད་པའི་ཡུལ་གྱིས་ རང་བཞིན་ཡང་ཐ་དད་པར་རྣམ་པར་བརྟགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་ཆོས་ཐ་དད་པ་འདིའི་ས་བོན་ལྡོག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་དེ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་སྤྱིར་རྟོགས་པ་ཡང་རྒྱུ་མཚན་མེད་པ་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་པ་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ རོ།།འདི་ལྟར་ཁྲ་བོ་ལ་སོགས་པ་བ་ལང་གི་རང་བཞིན་རྣམས་ནི་སོ་སོར་བ་ལང་མ་ཡིན་པ་ལས་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཇི་ལྟར་ཁྲ་བོ་བ་ལང་མ་ཡིན་པ་ལས་ཐ་དད་པ་དེ་བཞིན་དུ། སེར་སྐྱ་ཡང་ཡིན་ཞིང་གསལ་བའི་དབྱེ་བ་གཞན་ཡང་དེ་དང་འདྲའོ། །དེས་ན་འདི་དག་རིགས་མི་ མཐུན་པ་དང་།ཐ་མི་དད་པར་ཐལ་བ་ན་གཅིག་ལ་སྒྲོ་བཏགས་པའི་བ་ལང་མ་ཡིན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་གཞན་དུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་དང་ཐ་མི་དད་པ་བཟློག་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་བ་ལང་གི་ཁྱད་པར་མཐའ་དག་ལ་བ་ལང་གི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཅིག་འཇུག་པ་མི་མཐུན་པ་མེད་དོ།
如同共相,于青等自性亦非唯是顛倒分別耶?誠然,然由外境性故,非由青體性,彼由知自性是自證境故,顛倒性不成立故。如是不真實之分別是顛倒分別,然非不真實為知性,如說外境之外境論者,于知性中青亦無違故。 正由此故,唯由增益執著自性分別是顛倒體性故,說”分別錯亂”即說顛倒增益執著性。雖經中說”執著”,然如是執著是增益執著自性,故分別唯是錯亂,由此說故最善。 今由許”由執彼體性故”之宗,由”于彼如是知生何依”說拋出余所說,為顯示此故說”名義何具”。此中如前說差別法分別依是遮遣,如是亦說是隨行法了知。 其中,遮遣任何事物與彼差別成無差別時,說由差別作用境自性亦分別為差別。故此差別法種子是遮遣。如是于非如是諸事物了知為共相亦非無因,由差別是因故。如是花牛等牛自性各各異於非牛。故如花牛異於非牛,黃牛亦然,余別相差別亦同。 故此等於異類及無差別時,由一增益非牛即是余故,由遮遣彼無差別果性故,於一切牛差別起一牛分別無不相順。
།འདི་དག་ གི་རང་བཞིན་ནི་གཅིག་ཏུ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་ན།དེ་དག་ལ་རང་བཞིན་རྟོགས་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་མི་འཇུག་གོ། །དེ་དག་ལས་ཐ་དད་པའི་རང་བཞིན་ནི་གཅིག་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་དེ་རྣམས་ལ་ལོག་པའི་ཤེས་པས་རེ་རེ་ལ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་དག་པའི་ ཤེས་པ་ནི་ཐ་དད་པ་རྣམས་ལ་ཐ་མི་དད་པར་དམིགས་པ་འགལ་གྱི།གཞན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ལོག་པ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ལོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བ་ལང་གི་ཁྱད་པར་མཐའ་དག་ལས་གཞན་པའི་གཅིག་པོ་ཡང་བ་ལང་མ་ཡིན་པ་ཡིན་ལ། གཅིག་པོ་དེ་ནི་ འཁྲུལ་པ་དེས་དེ་ཐམས་ཅད་ལ་སྒྲོ་བཏགས་ཏེ།དེས་ན་འདི་དེ་ལྟར་འཇུག་པ་འཐད་པའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་ལ་ཡང་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པའི་འཁྲུལ་པ་འདིར་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་དང་དབྱེ་བར་བྱ་བའི་དོན་དུ་དེ་དག་ལ་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པ་ཞུགས་པ་ལས་བཟློག་པ་ཡང་འཐད་པ་ཡིན་ནོ། །རང་བཞིན་གཅིག་ཏུ་ མ་རྟོགས་པར་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཅིག་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ།།འདི་གཅིག་འཇུག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་སྤྱིར་ནོར་བ་ནི་འཇུག་པའི་མཐུས་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །འཇུག་པ་ཡང་སྒྲོ་འདོགས་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་ཐ་དད་པ་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྟོགས་པ་འདི་ནི་ཐ་དད་པའི་ས་བོན་ཅན་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཐ་དད་པ་ནི་ སྤྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དམིགས་པ་ཡིན་གྱི་ས་བོན་ནི་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནམ།བདེན་ཏེ། འོན་ཀྱང་དེ་ནི་དེ་ལའང་གཞན་ལས་ལོག་པ་དང་ཞེས་བཤད་པ་ཁྱད་པར་དག་ལས་ཐ་མི་དད་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ལྡོག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་ཕྱིར། །ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་བ་དངོས་པོ་གཞན་ལྡོག་པ་ཙམ་གང་ ཡིན་པ་དེ་ནི་དམིགས་པ་མ་ཡིན་གྱི།འོན་ཀྱང་ས་བོན་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ནི་ས་བོན་དུ་འཐད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི་མིང་དོན་གང་ལྡན་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །སྒྲ་ནི་གཞན་སེལ་བའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་གཞན་སེལ་བ་ཉིད་སྤྱིར་ཤེས་པའི་ས་བོན་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་རྟོག་ པའི་ཡུལ་ཉིད་སྒྲའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།མིང་ནི་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པའི་དོན་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་མིང་དོན་གང་ལྡན་ཞེས་བཤད་པའི་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པ་ངེས་པ་ཉིད་ས་བོན་ཡིན་པར་བརྗོད་པའི་དོན་དུའོ། །འདི་ལྟར་དངོས་པོ་གཞན་ལ་མེད་པ་ཡང་ཐ་དད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ན། དེ་ནི་རྣམ་པར་ རྟོག་པ་དང་རྟོགས་འབྲེལ་འགའ་ཡང་མེད་དོ།།སྒྲོ་འདོགས་རྣམ་པར་གཅད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཐ་དད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ས་བོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་རིགས་ཏེ། སྒྲ་ཡང་དེའི་དོན་དུ་ཡིན་པར་སྔར་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེས་ན་ཐ་དད་པ་དེའི་ས་བོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པའི་ཆེད་དུ་མིང་དོན་གང་ལྡན་ཞེས་བཤད་པ་ ཡིན་ནོ།
由此等自性不應為一故,于彼等不起了知自性果性之分別。彼等差別自性是一,而彼由顛倒知於一一增益。真實知於差別者觀無差別相違,余非然,由顛倒即是顛倒增益性故是顛倒。異於一切牛差別之一亦是非牛,彼一由錯亂增益於一切,故此如是起理應故,于自性亦為分別一之錯亂,為顯此與應分別義故,從彼等了知為一之入亦應理。 未了知自性為一則不起一分別。此成一起故,共相錯誤是由起力所作。起亦依增益,彼亦從差別故,此了知是差別種子性。若差別是共相分別所緣非種子耶?誠然,然彼如說”于彼亦異余遮遣”是與差別無差別自性。 將說”由無遮遣體性故”,唯遮遣餘事物者非所緣,然唯是種子,如所說。正彼合理為種子故說”名義何具”。聲是遮遣余境,故遮遣余即是共相了知種子。由分別境即是聲義故。顯示名有互相差別義。此說”名義何具”為說互相差別決定即是種子義。 如是于餘事物無者亦唯是差別,彼與分別及了知全無關係。應知具遮遣增益相之差別是種子,聲亦前已顯示是彼義。故為說彼差別是種子故說”名義何具”。
།གལ་ཏེ་དེ་དེ་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ་སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད་པར་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟར་ན་ཡང་དེ་ཟློག་པར་བྱེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་ས་བོན་ཉིད་དུ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནམ། བདེན་མོད་ཀྱི་དངོས་ཀྱིས་ས་བོན་གྱི་ངོ་བོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ཉེ་བར་བཀོད་དོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྣམ་པར་འགྲེལ་པ་ཡང་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པ་དེ་ནི་ས་བོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །དེ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། གང་ཞིག་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་སྨོས་སོ། །སྒྲོ་འདོགས་རྣམ་པར་བཅད་པའོ། །ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གལ་ཏེ་ཇི་ལྟར་ཁྲ་བོ་བུམ་པ་ལས་ཐ་དད་པ་དེ་བཞིན་དུ་སེར་སྐྱ་ལས་ཀྱང་ཡིན་པས་ཁྲ བོ་དང་བུམ་པ་དག་བཞིན་དུ་ཁྲ་བོ་དང་སེར་སྐྱ་གཉིས་ཀྱང་ཡིན་ཏེ་ཐ་དད་པའམ་ཐ་མི་དད་པའི་ཆོས་འགའ་ཞིག་གིས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེས་ན་ཁྲ་བོ་བ་ལང་ཉིད་ཡིན་པས་ན་དེ་ལས་གཞན་གང་ཡིན་པ་དེ་བ་ལང་མ་ཡིན་པས་བུམ་པ་བ་ལང་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཡིན་ན། སེར་སྐྱ་ཡང་བ་ལང་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། ། འོན་ཏེ་ཐ་དད་པ་དེ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་ན་ནི་བུམ་པ་ལ་ཡང་བ་ལང་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་གང་གིས་འདིར་སྤྱིའི་བློར་འགྱུར་བ་ཁྲ་བོ་དང་སེར་སྐྱ་གཉིས་བ་ལང་མ་ཡིན་པ་ལས་ལོག་པའི་ཕྱིར་བ་ལང་མ་ཡིན་པར་སྒྲོ་འདོགས་རྣམ་པར་བཅད་པའི་རྟེན་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། དེས་ན་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པ་ནི ས་བོན་མ་ཡིན་ཏེ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟར་དོགས་པ་འདི་བསུ་ནས་ཇི་ལྟར་ཁྲ་བོ་དང་སེར་སྐྱ་གཉིས་བ་ལང་མ་ཡིན་པ་ལས་ལྡོག་པ་གྲུབ་ཀྱི་ཁྲ་བོ་དང་བུམ་པ་གཉིས་ལ་ནི་མ་ཡིན་པ་དེ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཐ་མི་དད་པ་ཅན་གྱི་ཞེས་སྨོས་སོ། །བཞོ་བ་དང་དགལ་བ་ལ་སོགས་ པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཐ་མི་དད་པ་གང་ལ་ཡོད་པ་རྣམས་ནི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་དེའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཅན་མ་ཡིན་པ་དེ་དག་ལས་ཐ་དད་པས་ཏེ་གཞན་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱས་ཏེ།སྒྲོ་འདོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་རབ་ཏུ་འབྲེལ་པ་དེ་དག་ཡོངས་སུ་སྤངས་ནས་ཏེ་རྣམ་པར་བཅད་ནས་འཇུག་པར་འགྱུར་བའི་གཏན་ཚིགས་ ཀྱིས་ན་ཐ་དད་པ་གང་ཞིག་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བརྡ་བྱེད་པ་སྟེ་དེ་ལྟ་བུ་དེ་ཡང་སྒྲོ་འདོགས་པ་རྣམ་པར་བཅད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ།།དེའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ་ཁྲ་བོ་དང་སེར་སྐྱ་གཉིས་རང་བཞིན་གཅིག་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་གང་ལས་ཐ་དད་ཀྱང་ཐམས་ཅད་ཁྱད་པར་མེད་པར་མི་འགྱུར་བ་དོན་རྣམས་ལ་མི་ འདྲ་བ་ཡོད་པ་ཁོ་ནའོ།།འདི་ལྟར་རང་བཞིན་གཅིག་མེད་ཀྱང་ཇི་ལྟར་ཁྲ་བོ་བཞོ་བ་དང་དགལ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ནུས་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཐ་དད་པའི་རང་བཞིན་གྱི་བུམ་པ་ནི་མ་ཡིན་ལ་སེར་སྐྱ་ནི་ཐ་དད་པའི་རང་བཞིན་ཡང་ནུས་པ་ཡིན་ནོ།
若由彼於此無故是增益錯亂,如是亦由遮遣彼之分別起故,彼亦豈非可為種子?誠然,為直說種子體性故如是安立。正由此故,註釋亦說”互相差別即是種子”。彼為何?說”為令了知”。義為遮遣增益。 若如花牛異於瓶,亦異於黃牛,則如花牛與瓶二者,花牛與黃牛二者亦然,由空無某差別或無差別法故。故由花牛是牛性故,異於彼者非牛,瓶為非牛性,則黃牛亦應成非牛性。若彼差別非非性支分,則于瓶亦應唯成牛。故此中由花牛與黃牛二者遮遣非牛故,如何成為遮遣增益非牛之所依?故互相差別非種子,由無故。 如是迎此疑問,為顯示如何成立花牛與黃牛二者遮遣非牛,而花牛與瓶二者不然故,說”具無差別所證”。具擠乳、負重等無差別所證者,異於瓶等非具彼所證者,即了知為異,捨棄增益門遍系彼等,即遮遣而起之因故,為令了知何差別而立名言,如是彼亦唯是遮遣增益。 其義為此:花牛與黃牛二者雖不具一自性,然諸義有不同故,非凡異於何者皆無差別。如是雖無一自性,如花牛能擠乳、負重等,異自性之瓶則不能,而黃牛異自性亦能。
།དེས་ན་ཐ་དད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཙམ་གྱིས་ནི་ཐ་དད་པ་རྣམས་ཁྱད་ པར་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།འགའ་ཞིག་ཁོ་ན་དོན་བྱ་བ་དེ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཐམས་ཅད་དམ་ཚིག་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ཡང་ཁྱད་པར་རྣམས་སོ་སོ་རང་གི་རང་བཞིན་ཁོ་ནས་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་འདྲ་བ་འདི་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་བདག་ཉིད་ཁོ་ནའོ། །དེ་ལས་ཐ་དད་པར་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་དེ་ནི་མི་འདྲ་བའི་ བདག་ཉིད་ཁོ་ན་སྟེ།ཇི་ལྟར་འདི་རྣམས་ཀྱི་མི་འདྲ་བ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་འགའ་ཞིག་ཁོ་ནའི་ཡིན་ནོ། །ཕན་ཚུན་མ་འབྲེལ་པ་བ་ལང་གི་ངོ་བོ་ཡིན་གྱི་ཐ་དད་ཀྱང་གཞན་ནི་མ་ཡིན་པས་ཉེས་པ་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །འདི་ལྟར་ཤེས་བརྗོད་ཐ་མི་དད་པའི་དངོས་པོ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འདི་དག་ལ་སྤྱི་དགོས་པ་ཡིན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོའམ། རང་གི་ངོ་བོས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་འབྲས་བུ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་དག་གི་རང་གི་ངོ་བོ་ནི་སྤྱི་ལ་ལྟོས་པ་འགའ་ཡང་མེད་དེ་དེ་ནི་རང་གི་རྒྱུ་ཁོ་ན་ལས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱིའི་སྟོབས་ཀྱིས་ནི་དེར་ཤེས་པ་ཐ་མི་དད་པར་འགྱུར་བ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་འབྲས་བུ་ཡང་དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡོད་པ་ཉིད་ཙམ་ལ་ལྟོས པ་ཡིན་གྱི།སྤྱིས་ནི་དེ་ལ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་དགོས་ཏེ་ནུས་པ་ཡོད་པ་ཙམ་ཉིད་ལས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཐ་དད་ཀྱང་འདི་ལྟ་བུའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་མི་འདྲ་བ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དག་ནི་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་ཁོ་ནར་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ལྡོག་པ་ལ་འགལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་སྤྱིའི་རྟོགས་པའི་ས་ བོན་དུ་འཐད་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཉིད་ས་བོན་དུ་གཞུང་གཟུགས་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འདི་ནི་དེ་ཁོ་ན་འཛིན་པ་ན་ཞེས་སྨོས་སོ། །འཛིན་པའི་ཚིག་གི་ཚུལ་གྱིས་ནི་འདིའི་ཐ་མི་དད་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་བརྗོད་དོ། །དེ་ཁོ་ན་ཞེས་སྤྱི་ལ་སོགས་པ་མི་འཛིན་པའི་བསམ་པས་ཇི་སྐད་བརྗོད་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་བདག་ ཉིད་ཁོ་ན་མི་འདྲ་བ་ཡིན་པ་མི་བཟོད་པས་ཡང་ཇི་ལྟར་ན་ཞེས་སྨྲས་སོ།།ཐ་དད་པ་གང་དག་ཡིན་པ་དེ་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཐ་མི་དད་པ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་པར་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར། ཐ་དད་པ་ཐམས་ཅད་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་པའོ། །དེས་ན་ཁྱད་པར་རྣམས་ལ་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་ མི་འདྲ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་འགའ་ཞིག་དང་ཐ་དད་པར་ག་ལ་འགྱུར་ཞེས་སྟོན་པ་ནི་གང་གིས་ཞེས་བྱ་བའོ།།དེ་ལ་བཤད་པ་ནི་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཇི་ལྟར་འབྲས་བུ་ཐ་མི་དད། །ཅེས་ཕ་རོལ་པོས་དྲིས་པ་གང་ཡིན་པ་འདི་ནི་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། །འདི་ཉིད་གཞུང་གཟུགས་པའི་ཕྱིར་ བཤད་པ།འདི་ལྟར་གཅིག་གི་རྟོགས་པ་ནི་གཅིག་རྟོགས་ཏེ་སྤྱིའི་ཤེས་པའོ། །དོན་ཤེས་པ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བའོ།
故僅由稱為”差別”不使差別者無差異,由唯某者作彼作用故,非一切皆是誓言故。此亦由差別各各唯以自性作故,此不同唯是差別體性。雖異於彼無差別,然彼唯是不同體性,如是此等之不同,唯是某者之所有。互不相系是牛體性,雖差別余非然,故全無過失。 如是由了知、言說無差別事故,此等需共相,非自體或自體所成果。此等自體于共相全無所待,由彼唯從自因成故。由共相力唯成彼無差別了知而已。如是果亦待彼自體有性而已,共相於彼全無所需,由唯從有功能生故。 故雖差別,有無如是體性之不同自性,唯成某差別。故於遮遣無違故,彼合理為共相了知種子。為立彼為種子故說”此分別執彼時”。由執持語式說此無差別自性。由”唯彼”不執共相等意,說”如何”者,不忍如所說差別體性唯是不同。 思惟:彼等差別者之果如何無差別?由差別無差異故,應成一切差別。故由差別無如是不同相故,說”由何”以顯示何能異於某者。 其中說”諸事物”。如對方所問”如何果無差別”,此是諸事物自性。為立此故說:如是一了知即了知一,即共相知。義知即是體驗。
།སོགས་པའི་སྒྲས་ནི་བ་ལང་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་བཞོ་བ་དང་དགལ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། འདི་ལྟ་བུའི་བདག་ཉིད་དོན་ཏེ། དགོས་པ་གཅིག་སྒྲུབ་ལ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཡང་ཁ་ཅིག་རང་བཞིན་ གྱིས་ངེས་པ་ཡིན་གྱི་ཐམས་ཅད་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།འདི་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཐ་དད་པར་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་ཁྲ་བོ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་བ་ལང་བ་ལང་སྙམ་དུ་སྤྱིར་ཤེས་པ་གཅིག་དང་། དེ་བཞིན་དུ་བ་ལང་གི་རྣམ་པར་སྣང་བའི་མངོན་སུམ་དང་། བཞོ་བ་དང་དགལ་བ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་ ངང་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།འདི་ལྟར་དེ་དག་ཉིད་དེ་ལྟ་བུའི་མི་འདྲ་བ་དང་ལྡན་པ་ལ་ནི་སྤྱི་ཉིད་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ནོ། །སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་དུ་རང་གི་རྒྱུ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ལ་རྒྱུ་དེ་དག་ཀྱང་དེ་ལྟ་བུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་ནུས་པར་རང་གི་རྒྱུ་ཁོ་ན་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐོག་མ་མེད་དོ། །འདི་ལྟར་སྤྱི་ཡོད་ཀྱང་འབྲས་ བུ་སྒྲུབ་པའི་ནུས་པ་ངེས་པ་འདི་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་འདི་མི་འདོད་པའི་ཁྱད་པར་གཞན་ལ་བརྟེན་པར་ཐལ་གྱི་འདི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཁས་མ་བླངས་པར་ཡང་བསྒྲུབ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །སྤྱི་དེའི་རྟེན་དུ་འགྱུར་བའི་ཁྱད་པར་རྣམས་ཁོ་ན་ནུས་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་ རྣམས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།སྤྱི་ཞེས་བྱ་བ་ན་ཐ་མི་དད་པར་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི། ཤེས་པ་ཐ་མི་དད་པ་ལ་སོགས་པ་ལྟར་དེ་དག་གི་ནུས་པ་ཡང་རྒྱུ་མཚན་ལ་བརྟེན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དོན་རྣམས་ཉེ་བར་བསྒྱུར་བར་རྟོགས་པར་བྱེད་པས་ན་རང་གི་རྟེན་ཐ་མི་དད་པའི་ཤེས་པའི་ དམིགས་པར་འགྱུར་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།ནུས་པ་ནི་སྤྱིའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་ནི་གསལ་བ་ཁོ་ནའི་ཆོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་ཡང་རང་བཞིན་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་སྤྱི་ཉིད་བྱེད་པ་པོར་འགྱུར་གྱི་གསལ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་གསལ་བའི་བདག་ཉིད་ཐ་དད་པར་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་ནུས་པ་མི་འདྲ་བ་ འདི་ཡང་གྲུབ་པ་ཡིན་ན།དེས་ཅི་མེད་ཀྱང་འགྱུར་རོ།
“等”字表示牛等之擠乳、負重等,即如是體性義,雖于成一所需為差別,然某者由自性決定,非一切。此說:雖諸事物差別無差異,然唯花牛等於牛作共相一了知,如是生起牛相現前知,及生擠乳、負重等,而鵝等則不然。 如是唯彼等具如是不同者,共相即是因由。生起自性從自因生,彼等因亦如是能生,唯從自因故無始。如是雖有共相,此定能成果之功能是差別體性。故此不待所不欲之餘差別而成,非自體自性,不須承許亦能成立。 若謂唯彼共相所依差別有功能,餘者則不然。共相者,是作無差別言說,如無差別了知等,彼等功能亦不依因由。由了知自體義轉變故,令成自所依無差別了知所緣。功能非共相自性,由彼唯是差別法故。若是自性,則共相成作者,而非差別。若謂雖差別體性無差異,此不同功能亦成立,則雖無彼亦應成。
།ནུས་པ་འདི་ནི་བ་ལང་གི་ཡིན་གྱི་རྟའི་མ་ཡིན་ལ་བ་ལང་ཡང་ཁྲ་བོ་ལ་སོགས་པ་བ་ལང་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་ཡིན་ཏེ་དེས་ན་ནུས་པ་མེད་ཀྱང་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་མི་འདྲ་བ་དང་ལྡན་པ་ལ་ནི་སྤྱི་ཉིད་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་སྤྱི་རང་ དང་འབྲེལ་པས་ཁྱད་པར་རྣམས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཁྱད་པར་གཞན་དག་ལས་མི་འདྲ་བར་བྱེད་ན།འོ་ན་ནི་ཁྲ་བོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ངང་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་མི་མཐུན་པ་ཉིད་ཕན་ཚུན་མི་མཐུན་པ་ཁྱད་པར་གྱི་བདག་ཉིད་དུ་རྗེས་སུ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་སྤྱི་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པས་ཆོག་སྟེ། རྣམ་པ་དེ་འདྲ་བའི་མི་འདྲ་ བ་དང་ལྡན་པ་འདི་དག་རང་གི་རྒྱུ་དག་ཁོ་ན་ལས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་མོད།།འདི་ལྟར་སྤྱི་དང་འབྲེལ་པས་བྱས་པའི་འདི་དག་གི་མི་མཚུངས་པའི་བདག་ཉིད་གལ་ཏེ་སྤྱི་ཉིད་ཡིན་ན། འོ་ན་ནི་ནང་གི་བདག་ཉིད་ལ་ངང་པ་ལ་སོགས་པ་དང་མི་འདྲ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་མི་སྲིད་པ་ནི་ནུས་པ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ འདི་བ་ལང་རྣམས་ཀྱི་ནུས་པ་ཡིན་ཞེས་བསྟན།གལ་ཏེ་བ་ལང་ཞེས་ཁྱད་པར་ཉིད་དེ་བསྟན་པ་ཡིན་ན། ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་བདག་ཉིད་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པས་ན། དེ་དག་རྟ་ཞེས་བརྗོད་པའི་ཁྱད་པར་གཞན་དག་ལ་དེ་དག་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་འདི་དག་ཁོ་ནའི་ནུས་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་དག་ནི་མ་ ཡིན།འོན་ཏེ་སྤྱི་ཉིད་ཡིན་ན་ཁྱད་པར་ནུས་པ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །འོན་ཏེ་ཁྱད་པར་གྱི་བདག་ཉིད་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་ཡང་། གཅིག་པོ་དེ་དང་འབྲེལ་པ་ལ་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་ན། དེ་གཞན་ལ་མེད་པ་དེའི་བདག་ཉིད་རྗེས་སུ་ཞུགས་པས་ཁྱད་པར་ཕན་ཚུན་མཚན་ཉིད་མི་འདྲ་བ་ཁྱད་པར་ཐམས་ཅད་ལ་སྲིད་ པ་མ་ཡིན་པ་གསལ་བ་ཉུང་ཟད་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་དག་དེ་ལྟར་སྒྲུབ་པར་ནུས་པའི་རང་གི་རྒྱུ་དག་ཁོ་ན་ལ་དེ་ལྟར་སྐྱེ་ལ་རག་མོད།དེ་དག་ལ་སྤྱིས་ཅི་བྱ། དེས་ན་གསལ་བ་རྣམས་སོ་སོའི་བདག་ཉིད་ཁོ་ན་གསལ་བ་གཞན་དག་དང་མི་འདྲ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གནས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པ་མཚུངས་པ་ ཉིད་མ་ཡིན་ཡང་མིག་ལ་སོགས་པ་ཕན་ཚུན་མེད་པའི་རང་བཞིན་རྣམས་ལ་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཅིག་བྱེད་པ་ཉིད་ཡོད་པ་ཁོ་ན་ཐ་དད་པར་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་རྣ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པ་ཡང་འདིར་ཅིའི་ཆེད་དུ་བགྲང་ཞེ་ན། དོན་རྣམས་རང་གི་ངོ་བོས་ཀྱང་དེ་ལྟར་འཁྲུལ་ པ་སྐྱེད་པར་གྱུར་པར་བསྟན་པའི་དོན་དུའོ།།མིག་ལ་སོགས་པ་ལ་མི་སྲིད་པར་ལོག་པར་རྟོགས་པ་མེད་པས་ན་དཔེར་བསྟན་ཏོ། །ཇི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་འགྲེལ་པའོ།
此功能是牛的而非馬的,牛亦由花牛等具牛性故。故雖無功能,于具如是不同者,共相即是因由。若謂共相由自相系而使差別體性異於余差別,則花牛等與鵝等之不同,由互不同差別體性隨行故,應足以了知共相差別。雖具如是不同者唯從自因生。 如是若此等由共相相系所成之不同體性即是共相,則由內體性與鵝等不同故,于彼不可能,由不具功能故,如何說此是諸牛之功能?若說”牛”即顯示差別,由差別體性不共故,彼等於稱”馬”等余差別無差別故,如何唯此等有功能而餘者無?若是共相,則差別定無功能。 若謂雖差別體性不共,由系屬彼一而成差別,則由隨行彼余所無之體性,互相特徵不同之差別非一切差別所有,由依少許顯現故,彼等如是能成之自因唯如是生即可,共相何為?故諸顯現各各體性唯異於余顯現,如是成立。 如是雖非相同相,于眼等互無自性者,唯有作一眼識性,雖差別無差異,而耳等則不然。若問為何此中亦數一了知?為顯示諸義亦由自體如是生錯亂故。由於眼等無不可能之錯解,故示為喻。“如何”等是註釋。
།དབང་པོ་དང་ཡུལ་དང་སྣང་བ་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་རྣམས་སམ། བདག་དང་དབང་པོ་དང་ཡིད་དང་དོན་དང་། དེ་རྣམས་ཕྲད་ པ་ལ་ནི་མཚུངས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན།བདག་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གཞན་དུ་གྲགས་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ། །དབང་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་བཤད་ནས། གཅིག་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བཤད་པའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །གཞན་ཞེས་བྱ་ བས་ནི་སོགས་པའི་སྒྲའི་དོན་བཤད་དོ།།ཁ་ཅིག་ཅེས་བརྗོད་པ་འཆད་པ་ནི། ཐ་དད་པར་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བའོ། །དཔེར་ན་ཤིང་ཤ་པ་དང་སེང་ལྡེང་ལ་སོགས་པ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་ཀྱང་ཚོས་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་བྱ་བ་གཅིག་སྐྱེད་པར་བྱེད་ཀྱི། ཆུ་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་པ་ བཞིན་ནོ།།དེ་དག་ཀྱང་ཤིང་ཤ་པ་ལ་སོགས་པ་དང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཤད་པ་ནི་ཐ་དད་པར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་རྣ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ལྟ་བུའོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་ པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འབྱུང་བ་ལ་ནི་རྣ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་བྱ་བ་མེད་པ་ཇི་ལྟ་བར་རོ།།ཐ་དད་ཀྱང་མིག་ལ་སོགས་པས་གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་ཀྱི། རྣ་བ་ལ་སོགས་པས་མ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན་སྨན་ཁ་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དཔེ་གཞན་དགོད་པའོ། ། དཔེར་ན་སྨན་ཁ་ཅིག་ཐ་དད་ཀྱང་ལྷན་ཅིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྨན་གཞན་དང་ལྷན་ཅིག་པས་སམ། སོ་སོ་ཡིས་ཞེས་བྱ་བ་ཕན་ཚུན་ལྟོས་པ་མེད་པར་རིམས་ལ་སོགས་པ་ཞི་བར་བྱེད་པར་མཐོང་གི་སྤྱིས་ནི་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །ཤ་རི་བ་དང་ཁ་ར་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ལྷན་ཅིག་པས་ཀྱང་རིམས་སེལ་བར བྱེད་ལ།རེ་རེས་ཀྱང་ངོ་། །འདི་དག་སྤྱི་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྤྱི་མེད་ཀྱང་གཞན་ནི་དེ་ལྟར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་དཔེ་གཞན་བསྟན་ཞེ་ན། སྨྲས་པ་མིག་ལ་སོགས་པ་ལ་སྤྱི་སྲིད་པ་ནི་ས་བོན་མེད་པ་ཅན་ཁོ་ནའོ། །འདི་དག་ལ་ནི་སྨན་ཉིད་སྤྱིར་འགྱུར་ཏེ། དེས་ན་དེ་ལྟར་ ཕྱོགས་སྔ་མའི་སྐབས་དབྱེ་བའི་ཕྱིར་འདི་ལྟར་བཀོད་དེ།སྤྱི་གཅིག་དང་ལྡན་པས་འདི་དག་ལ་འབྲས་བུ་གཅིག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པའི་དོན་དུའོ། །ཡང་ན་དཔེར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་འགྲེལ་པའོ། །གལ་ཏེ་འདི་སྙམ་དུ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་སྐབས་རྙེད་དེ་རྩོད་པར་བྱེད་པའོ། ། འབྲས་བུ་གཅིག་བྱེད་པ་དེ་ལྟ་བུ་དེ་དག་ལས་གང་ལས་དེའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གསལ་བ་རྣམས་ལ་འབྲས་བུ་གཅིག་མི་སྲིད་པ་གང་ཡིན། སྔར་བཤད་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བ་སྨན་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་སྤྱི་ཅུང་ཟད་ཅིག་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། དགག་པའི་ཕྱིར་དེ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་སྨོས་སོ།
諸根、境、光明、作意等,或我、根、意、境及彼等和合,雖無相同。“我”等是依他處所知。說”如根等”后,為說”一了知”等故,說”如是”等。“余”字說明”等”字義。 解釋”某者”說:“雖差別無差異”。如娑羅樹、紫檀等雖無隨行,然生染色等一作用,而水等則不然。彼等亦由隨行娑羅等故。其說明即”差別”等。如色等為識因由,而耳等非能生,如於生起色等識,耳等無能生作用。雖差別,眼等生色識,而耳等不然。 “如某藥”者,是立余喻。如某藥雖差別,“共同”謂與他藥共同,或”各別”謂不相待,見能止熱等,而非由共相。舍利婆、糖等共同亦能除熱,各別亦然。此等無共相。雖無共相,余非如是。 若問何故示余喻?答:眼等有共相之可能唯無種子。此等以藥性為共相,故為分別前說之門而如是安立,為顯示此等非由具一共相有一果故。或”如”等是註釋。 “若作是念”者,是尋得機會而爭論。于如是作一果者,由何為彼果故,于諸顯現何故一果不可能?若謂有少許藥性等共相,則如前說過失。為破故說”此不應理”。
།ཁྱད་པར མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བརྗོད་པ་ལ།གང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ལྟོས་པ་ན་སྤྱི་ཡིས་མ་ཡིན་ཞེས་བརྗོད་པ་དང་འགྲེལ་པ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ན་འགྲེལ་པ་ལས་སྤྱི་ཞེས་སྨོས་ཏེ། སྤྱིའི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་སྔ་མའི་ཆ་དང་འབྲེལ་པས་སྟོན་པའོ། །འབྲས་བུ་དེ་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིམས་ལ་སོགས་ པ་ཞི་བར་བྱེད་པའི་སྨན་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དེ་དག་འབྲས་བུ་དེ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་སྤྱིས་རིམས་ལ་སོགས་པ་ཞི་བར་མཐོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་པས་ན། སྤྱིས་འབྲས་བུ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། དེ་དག་ཞིང་སོགས་ཐ་དད་ཀྱང་། །ཁྱད་པར་ མེད་པར་ཐལ་འགྱུར་ཕྱིར།།ཞེས་སྨྲས་སོ། །འདི་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། གང་ཞིག་ཡོད་ན་གང་འབྱུང་བ་དེ་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ། །རིམས་ལ་སོགས་ཞི་བ་ཡང་སྨན་རྣམས་ཡོད་ན་འབྱུང་བའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པ་ན། གལ་ཏེ་ཡང་འདི་གསལ་བ་ཡོད་པ་འབྱུང་བ་ཡིན་ནམ། སྤྱིས་ཡིན་ཞེས་ཁྱད་པར་ དུ་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་རྟོགས་པ་མེད་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་རྣམ་པ་གཞན་གྱིས་སྤྱིའི་འབྲས་བུ་ཉིད་བསལ་ནས་དེ་གསལ་བའི་འབྲས་བུ་ཁོ་ནར་ངེས་པར་བྱེད་དོ།།འདི་ལྟར་རྒྱུ་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་འབྲས་བུ་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བ་ན། ཇི་ལྟར་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་ན་རྒྱུ་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་མེད་པ་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ།།སྤྱི་ལ་ནི་ཁྱད་པར་འགའ་ཡང་སྲིད་པ་མ་ཡིན་པ་དེས་ན། དེའི་འབྲས་བུ་ཡིན་ན་སྨན་རྣམས་ཞིང་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པས་ཐ་དད་པ་ལ། རིམས་ལ་སོགས་པ་ཞི་བ་དེ་ཁྱད་པར་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཁྱད་པར་ཡང་ཡོད་དེ། ཞིང་འགའ་ཞིག་ ལས་སླེ་ཏྲེས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནུས་པ་གང་ན་ཉིད་ཀྱིས་མྱུར་དུ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལ།གཞན་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་འཆད་པའོ། །འོན་ཏེ་ཞིང་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པས་སྤྱི་ཁྱད་པར་དུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྨོས་སོ། །གལ་ཏེ་ཞིང་ཐ་དད་པས་ཀྱང་སྤྱི་ ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་ན་དེར་གསལ་བ་ཐ་དད་པ་རྣམས་ལ་ཐ་དད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་རྟོགས་པ་ཐ་མི་དད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ།དེ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རང་གི་ངོ་བོ་ཉམས་པར་ཐལ་བ་ཡིན་ནོ། །སུན་དབྱུང་བ་གཞན་ཡང་བཤད་པ་ནི། བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གང་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ལྟོས་པ་ན་ སྐབས་སུ་བབ་པའི་སྤྱི་ཉིད་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི།སྤྱི་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གཏན་ཚིགས་དེ་བས་ན་ཕན་འདོགས་མེད་ཕྱིར་ཡང་སྤྱི་ནི་རྟག་པ་ཡིན་པ་དེས་ན་འགྱུར་ཡང་ཕན་འདོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གསལ་བ་རྣམས་བཞིན་དུ་སྤྱི་ཡོད་ན་ཡང་འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ་ ཞེས་ནི་བརྗོད་པར་མི་ནུས་ཏེ།སྤྱི་འབྲས་བུ་མེད་པ་ཉིད་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ།
對於”由無差別故”之說,關於”何者”之依待,說”非由共相”,當顯示註釋時,註釋中說”共相”,是由連結前偈頌分”非共相”而顯示。“作彼果”者,由見能止熱等之藥故,說彼等之果。由於彼無差別故,由連結”由共相見止熱等”,說共相非作果。 云何?說:“彼等雖田等差別,由無差別故應成過”。此說:若有何者則生何者,彼即是果。止熱等亦是藥等有則生之法,雖此或是顯現有則生,或由共相,無差別隨行遮止之了知,然由余相遮除共相之果性,定彼唯是顯現之果。如是因雖無差別而果成差別時,如有果而無因,如是無隨行遮止之隨行。 共相全無任何差別,故若是彼果,則諸藥由田等差別雖異,止熱等應無差別。然有差別:由某田所生訶梨勒等,由何力不速作用故,而由余則不然。“若”等是解釋。說”若由田等差別,共相不成差別”。若由田差別亦令共相成差別,則于彼顯現差別者,由差別因由不應成無差別了知,由彼差別故。故應成失自體性。 說余破除:“顯示”。關於”何者”之依待,顯示是與所說共相相系,即”共相”。由彼因由故,由無作用故,又共相是常,故雖變亦非作用。故不能說如諸顯現,共相有則果生,由共相無果性即能害故。
།ཕན་འདོགས་པ་མེད་པ་ཉིད་ནི་གལ་ཏེ་འདི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གཞུང་འཛུགས་པར་བྱེད་དོ། །གལ་ཏེ་སྤྱིས་འབྲས་བུ་བྱེད་ན་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ལ་མི་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་ཅིག་ཅར་ཐམས་ཅད་མངོན་པར་སྒྲུབ་པར་འགྱུར་ རོ།།འདི་ཡང་མངོན་དུ་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་སྤྱི་བཞིན་དུ་གསལ་བ་ཡང་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་མ་ཡིན་པས་ན། འགའ་ལ་ཡང་ཕན་འདོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་སྤྱི་ལ་བཏོན་པས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ཞིག་བརྗོད་ཅེ་ན། ཇི་ལྟར་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་མེད། འདི་ལྟར་ གསལ་བ་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པས་ཉེ་བར་མི་སྦྱོར་ན་སྐད་ཅིག་ཉིད་ཀྱིས་ཕན་འདོགས་པར་འགྱུར་རོ།།སྤྱི་ནི་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་མ་ཡིན་ན། རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དཔེ་ནི་དེ་ལྟར་སྤྱི་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་ཕན་འདོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་འབྲས་བུའི་ཁྱད་པར་གྱི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ ནོ་ཞེས་བསྒྲུབས་ནས་གསལ་བ་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེའི་ཁྱད་པར་གྱི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར།གསལ་བ་དུས་དང་ཡུལ་ཞེས་བྱ་བའོ། །རྒྱུའི་ཁྱད་པར་ལས་ཁྱད་པར་སྒྲུབ་པས་འབྲས་བུའི་ཁྱད་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་ཡང་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་དུ་ཡང་མདུན་ ནས་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ།།དེས་ན་དེ་ལྟར། དཔེར་ན་སྨན་ཁ་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གཅིག་རྟོགས་དོན་ཤེས་ལ་སོགས་པ། །ཞེས་བྱ་བ་གཞུང་འཛུགས་པ་བརྗོད་ནས། གཅིག་རྟོགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གྲུབ་པར་སྟོན་པ་ནི་དེ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། དེས་ན་དེ་དག་དེའི་འབྲས་བུ་ཅན་མ་ཡིན་པ་དག་ལས་ཀྱང་ཁྱད་པར་མེད་པར་ཐ་དད་པར་གྲུབ་པོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི། དེ་དག་བྱེད་པ་ན་དེ་མི་བྱེད་པ་ཅན་དག་ལས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ཐ་མི་དད་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་རྒྱུ་ཅན་མ་ཡིན་པ་དག་ལས་ཀྱང་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་དེ་དག་ཐ་མི་དད་པར་བཤད་པ་ནི། གཅིག གི་ཞེས་བྱ་བའོ།།དེ་དེ་ལྟར་བསམ་པ་ལ་ལྟོས་ན་སྤྱི་ཁས་བླངས་པ་དང་། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་པ་དང་། སྤྱི་ཞེས་བྱ་བ་འགའ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་གནས་པ་ན། ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་པ་དག་གིས་ཀྱང་བློ་ལ་ལྟོས་པའི་སྤྱི་ལ་དོན་རྣམ་པར་ གནས་པ་འགྲུབ་པ་དེ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རྩོད་པ་སློང་བར་བྱེད་པ་ནི་ཡང་ཅི་ཞེས་བྱ་བའོ།།གཉི་ག་ལྟར་ཡང་ཉེས་པ་ཅི་ཡོད་ཅེས་རྩོད་པར་བྱེད་པ་ལ་འདྲི་བ་ནི། དེ་ལ་ཅིར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའོ། །རང་གི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་དུ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། གཞན་སེལ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ སྤྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོ་མཚུངས་པ་ཞེས་བྱ་བར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ།
無作用性以”若此”等開始立論。若由共相作果,由不待同作故,應同時成辦一切。此亦將顯現。若謂如共相,顯現亦非剎那,故於任何亦無作用,如是于共相所說有何殊勝?云何無殊勝?如是顯現非剎那故不相應時,由剎那性即成作用。共相若非剎那,則成無自體性。 喻者,如是由共相無差別故及無作用故,非是果差別之因,已成立已,由顯現具差別故,為顯示隨其差別故,說”顯現時處”。由因差別成就差別故,能作果差別。此亦將於前顯示剎那性。 故如是,說”如某藥”等開始”一了知義知等”之論后,顯示”一了知”等成就者,即”如是”。故顯示彼等亦異於非彼果者而成無差別差異者,說”彼等作時異於不作者故無差異”。說彼等異於非彼因者故無差異者,即”一之”。 如是觀察時,若許共相,及分別非事物境,及無所謂共相,則云何由非事物境分別亦成立依心共相之義安立,為顯示此而興諍論者,即”又何”。於二者皆問有何過失者,即”于彼何成”。由自相不可能為分別境故,了知遮余相之共相為自相外事物相同。
།ཡང་ན་གཞན་ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་པས་ཇི་ལྟར་དོན་བྱེད། འདི་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་འདི་ལྟ་བུའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྤྱིས་རང་གི་མཚན་ ཉིད་མཚུངས་སོ་ཞེས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་གཞན་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ།།འོ་ན་ཇི་ལྟར་དུ་བས་མེ་རྗེས་སུ་དཔོག་པས་འཇུག་པ་མེས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་འཐོབ་པར་འགྱུར། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་མེའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་མེ་མ་ཡིན་པ་རིག་པས་ཞུགས་པས་ མེས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་དོན་གྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན། སྨིག་རྒྱུ་ལ་ཆུར་ཤེས་པ་ན་ཡང་ཆུས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་ལ་དེ་མི་བྱེད་པ་ལས་ཐ་དད་པ་ཡང་རྙེད་པར་དཀའོ། །དེས་ན་ཇི་ལྟར་འདི་དེ་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་དེ་མི་བྱེད་པ་དག་ ལས་ཐ་དད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི་མཚུངས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་ངེས་པར་བྱ།ཉེས་པ་གཞན་ཡང་བརྗོད་པ་ནི། རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྤྱིས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་བྱས་པ་ཉིད་ལས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་ རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ན།སྒྲ་མི་རྟོགས་ན་ནི་དོན་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་བདག་མེད་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་གཞན་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་མི་རྟག་པ་དང་བདག་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་ རྗེས་སུ་དཔག་པ་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ་ཞེས་གྲུབ་ན།ཆ་མེད་པའི་དོན་མངོན་སུམ་གྱིས་བཟུང་བ་ན་དེ་དག་བཟུང་བར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན། རྗེས་སུ་དཔག་པ་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་ན་ནི་འདི་དག་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྣང་བ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི། དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ནི་མ་ཡིན་ ནོ།།དེ་བཤད་པ་ནི། དེ་དག་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དག་གོ། །དེ་དག་ནི་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་ཏེ། བརྟགས་པའི་བདག་ཉིད་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ལྷག་པར་ཞེན་པ་ལ་ལྟོས་ནས་དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་དུ་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན་བདེན་མོད་ ཀྱི།འོན་ཀྱང་གལ་ཏེ་མི་རྟག་པ་ཉིད་རིག་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཡིན་ན་དེ་ལྷག་པར་ཞེན་པའི་དབང་གིས། མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་དུ་མི་འཐད་དོ། །རིག་པ་ལས་མ་གཏོགས་པར་ནི་ཡུལ་གྱི་དོན་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །དེས་ན་མི་རྟག་པ་ཉིད་མི་ཤེས་པ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མི་རྟག་ པའི་ཡུལ་ཅན་དུ་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་སྟེ་མི་རྟག་པ་ཉིད་རིག་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ན་ནི་རིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་མི་རྟག་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་གྱི་ཞེན་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ།
或者,若非外在事物,如何作用?此說:由分別非事物境故,若不應了知如是自性之共相與自相相同,而是唯是事物之他性。若爾,云何由煙推知火而得火所成辦?分別為火境者,由了知非火而趣入,不能成就火所成辦義。若非如是,于陽焰知為水時,亦應成就水所成辦。故於分別境中難得異於彼不作者。故云何定解此即是異於不作者之相共相相同? 說余過失:“于自相亦”。由無常性自性之共相,諸分別非自相境故,若由所作性推知聲無常時,若不了知聲則不成無常義。如是,推知無我性等餘者亦應無。又,若由推知事物境性成立無常、無我等如是推知即是事物自性者,則于無分義為現量所取時應取彼等,然推知非事物境故,此等唯是分別顯現,非事物體性。 其說明:“彼等亦”,謂無常性等。彼等非事物體性,由住于分別自性故,此為其義。豈非依增益說為義境耶?雖然,若無常性非是了知性,則由增益力不應理成為無常性境。離了知外無任何境義。故如不知無常性,識不成為無常境。若無常性唯是了知,則由了知性即是無常境,非由增益。
།དེས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན་འདི་བསལ་བའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་དེ་ནི་མེད་དེ་ཞེས་སྨོས་སོ། ། དེ་ལྟར་མཚུངས་སོ་ཞེས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ནི་གཞན་ཡིན་གྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི། ཤེས་པ་ལ་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གཞི་མཐུན་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་འདི་ཁོ་ནར་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ཇི་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་དང་། དོན་ཡང་ཇི་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་དང་། དེ ལ་སྤྱི་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་ཇི་ལྟར་ཡིན་པ་དེ་སྟོན་ཏེ།ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་གང་ཡིན་པ་འདི་ནི་དེ་ལ་ཡོད་པའི་དོན་ཀྱང་རྣམ་པ་གང་ཡིན་པའི་དོན་དེ་དག་མཚུངས་སོ་ཞེས་འཛིན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བར་འབྲེལ་ཏོ། །ཤེས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་རྒྱུ་དང་རང་གི་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་སྟོན་པ་ནི། དངོས་པོའི་རང་ གི་ངོ་བོ་འཛིན་པས་ཞེས་བྱ་བའོ།།དེའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་ཡང་དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་རྒྱུ་མཚན་ནི་དེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་གཞན་པའི་བག་ཆགས་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ལ། འབྲས་བུ་ཐ་མི་དད་པའི་དངོས་པོ་ལས་སྐྱེ་བ་ནི་དོན་ཐ་མི་དད་པར་འཛིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་འདི་ཉམས་སུ་ མྱོང་བའི་དངོས་པོ་ལས་དེའི་འདུ་བྱེད་པའི་དབང་གིས་སྐྱེ་བ་དེའི་ཕྱིར་དངོས་སུ་ནི་དེའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་བས་ན་དེའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་ཡང་དེའི་ཡུལ་ཅན་ལྟ་བུ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་དེ་མ་ཡིན་པ་ལ་དེར་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ཉིད་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་ཐ་མི་དད་པ་འཛིན་པ་ ཞེས་བྱ་བ་འདིར་ཡང་ལྟ་བུའི་སྒྲ་བྱས་པ་ནི་སྤྱི་ལྷག་པར་ཞེན་པའི་རྩ་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དམིགས་པ་མ་ཡིན་ཡང་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་མཚུངས་པར་རྟོགས་པ་དེའི་ས་བོན་ནི་གཞན་ལས་ཐ་དད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི། དོན་དམ་པར་ཞེས་སྨོས་སོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་ནི་དེ་དང་འབྲེལ་ པ་ཡིན་ནོ།།ཤེས་པའི་རང་བཞིན་བརྗོད་ནས་དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་དེའི་ཡུལ་ཀྱི་རང་བཞིན་བཤད་པ་ནི། དེ་ལ་ཞེས་སྨོས་སོ། །དོན་དེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་བག་ཆགས་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་འདི་ཕྱི་རོལ་ལྟ་བུ་དང་རྣམ་པ་ཐ་མི་དད་པ་འཛིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཅིག་པ་ལྟ་བུ་དང་། དེའི་ཡུལ་ཅན་ མ་ཡིན་ཡང་དེའི་ཡུལ་ཅན་ལྟ་བུ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་དོན་མི་བྱེད་ཀྱང་དེ་བྱེད་པ་ལྟ་བུའོ།།འདི་ཉིད་གཞུང་གཟུགས་པའི་ཕྱིར། ཐ་སྙད་འདོགས་པ་རྣམས་ཞེས་སྨོས་སོ། །དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ལྷག་པར་ཞེན་པའི་ཕྱིར་དེའི་ཡུལ་ཅན་ལྟ་བུ་ཞེས་བརྗོད་ལ། ལྷག་པར་ཞེན་པ་དེ་ཡང་ཐ་སྙད་འདོགས་པ་ རྣམས་ལ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ།གལ་ཏེ་མེད་ན་ནི་འཇུག་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར་རིག་པར་མ་གྱུར་པའི་དོན་ལ་གལ་ཏེ་དེར་ཞེན་པ་ཡང་མེད་ན་ནི་གཞན་ལས་ཐ་དད་པ་ལ་མི་འཇུག་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ།
若問分別如何成為非事物境者,為遣除此說”彼過失無”。顯示所應了知”如是相同”是他者非自相者,即”顯現於識”。共同依等亦唯如是。顯示彼識如何,義亦如何,及於彼共相等言說如何,謂:此識生起者,于彼所有義亦是何種相之義,執彼等相同,如是相連。 顯示識之自體由因及自體門者,即”由執事物自體”。雖非彼境,然彼境之因由是依止他經驗習氣而生,由無異果事物所生是執無異義之因由。由此從經驗事物由彼造作力而生故,雖實非彼境,如是增益。故雖非彼境而說”如彼境”者,即說于非彼增益性。 此中”執無異義”亦加”如”字者,由共相是增益根本故。顯示雖非所緣,然由自性了知相同之種子唯是異於他者,故說”勝義”。由此故,差異與彼相連。 說已識之自性,隨順彼說其境之自性者,即說”于彼”。由從彼義經驗習氣所生故,由執如外境及無異相故如一,由雖非彼境而如彼境性故,雖不作義而如作彼。為立此論故,說”諸假立”。由增益作用義故說如彼境,彼增益亦有于諸假立,若無則不成趣入。如是,于未了知義若亦無彼執著,則定不趣入異於他者。
།རིགས་མི་མཐུན་པ་ཐ་དད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་མི་བྱེད་པ་དག་ ལས་ཀྱང་ཐ་དད་པ་ལྟ་བུའོ།།གལ་ཏེ་འདིར་ལྡོག་པར་སྣང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ཐ་དད་པ་ལྟ་བུ་ཞེས་བརྗོད་ཅེ་ན། དེ་ནི་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ཞེས་སྨོས་སོ། །དེ་ལྟར་སྣང་བ་ཉིད་དེ་མ་ཡིན་པ་ལས་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་བཤད་ཟིན་པ་བཞིན་ནོ། །རྣམ་པ་དེ་ཉིད་ཀྱང་རྣམ་ པར་རྟོག་པའི་གཟུགས་བརྙན་ཡིན་པའི་ཕྱིར།ཐ་དད་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །དེ་ཡང་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི། དེ་ཡང་བརྟག་པའི་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ནི་སྤྱིའི་ཐ་སྙད་དེ་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་དུ་བཤད་པ་ན་ནི་བློ་ལ་གནས་པའི་དོན་དེ་དག་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡང་དོན་རྣམ་པ་ གཅིག་ཉིད་ཀྱི་སྐབས་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་སྤྱི་ཉིད་གཞན་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་མང་པོའི་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་དོ།།དེ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་དད་པའི་མཚན་ཉིད་སྤྱིས་མཚུངས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་འཛིན་ཏོ། །གང་གི་ཕྱིར་འདིར་ལོག་པའི་བདག་ཉིད་དེ་དག་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །རང་གི་མཚན་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་བརྗོད་ པའི་ཤེས་པ་དེ་ལ་མི་སྣང་བ་ཉིད་དོ།།གཞི་མཐུན་པ་ཡང་དེ་ཉིད་ལ་ཡིན་པར་བཤད་པ་ནི། དེ་དག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའོ། །བ་ལང་མ་ཡིན་པ་ལས་ལོག་པར་སྣང་བ་ནི་དཀར་པོ་མ་ཡིན་པ་ལས་ཀྱང་ལོག་པར་སྣང་ངོ་། །དེས་ན་བ་ལང་ཞེས་བྱ་བ་སྣང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་རྟེན་ཉིད་དུ་དཀར་པོ་ ཞེས་སྣང་བ་ན་དེ་དང་ཐ་མི་དད་པར་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ།དེ་ཉིད་དཀར་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྣམ་པ་འདི་གཉིས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་སོ་སོར་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་ཡིན་ཡང་ཕན་ཚུན་འབྲེལ་པས་བྱས་པས་གཅིག་ཏུ་སྣང་བ་འདི་ཉིད་གཞི་མཐུན་པ་ཡིན་གྱི། གང་གིས་འདི་གཉིས་གཞི་མཚུངས་ པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཞི་མཐུན་པར་འགྱུར་བ་ཆོས་ཅན་གསུམ་པ་ནི་འདིར་ཡང་སྣང་བ་མེད་དོ།།བ་ལང་ངོ་སྙམ་པ་འདི་ཉིད་དུས་ཅན་རྟོགས་པ་ཡིན་ལ་དེ་ཉིད་ཀྱང་དཀར་པོའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་ཇི་ལྟར་ཤེས་དང་ཐ་དད་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚུལ་འདིས་བློའི་དོན་རྣམས་ ལོག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་བྱུང་བའི་བདག་ཉིད་དུ་བཤད་པ་དེ་བཞིན་དུ།ཐ་དད་པ་རྣམས་འབྲེལ་པར་རྟོགས་པ་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་གཞི་མཐུན་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱང་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་ལོག་པའི་དོན་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བདག་ཉིད་ཀྱི་ མེད་ཀྱང་ཞེས་སྨོས་སོ།།དོན་དེ་རྣམས་བདག་ཉིད་ཀྱིས་མེད་ཀྱང་ལྷག་པར་ཞེན་པའི་རང་བཞིན་གྱི་བློས་སྤྱི་དང་གཞི་མཐུན་པའི་རང་བཞིན་དེ་ལྟར་སྟོན་པའི་ཕྱིར་ཐ་སྙད་འདི་ནི་དེ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་ནོ།
由異類差異境性故,亦如異於彼不作者。若問此中無遮顯現,云何說如差異?故說”由作用義”。如是顯現即是顯現異於非彼,如前已說。由彼相亦是分別影像故,說”差異”。說彼亦非事物體性者,即”彼亦分別”。 說彼依止共相言說時,即”住於心之彼等義”。雖是一義之時,然由共相待他故說多數。執”彼”差異相共相相同。由此遮性等顯現故,非自相,由如所說不顯現於彼識故。 說共同依亦即于彼者,即”彼等”。顯現遮非牛者亦顯現遮非白。故於顯現所謂牛者,當白顯現為所依時,顯現無差異,由彼即是白故。故此二相雖于分別顯現各異,然由互相關聯故成一顯現,此即共同依,非由此二基相同故成共同依之第三有法於此亦不顯現。 了知”是牛”即是有時了知,彼即成為白性。如是由”云何與識無異”之理,說心義等是從顛倒分別所生性,如是由差異等了知關聯亦不成故,共同依一性亦唯是增益性之遮義自性,為顯示此故說”雖無自體”。雖彼等義無自體,然由增益性之心顯示共相及共同依如是自性故,此言說非真實。
།དེས་ནི་དེ་ལྟར་མཚུངས་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་བསྟན་ ནས།ཡང་ན་ནི་གཞན་གྱིས་ཇི་ལྟར་དོན་བྱེད་ཅེས་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ལ། སུན་འབྱིན་པ་བརྗོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་སྤང་བའི་ཕྱིར། འདི་ཐམས་ཅད་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་ལྟར་བསམ་པ་ཡིན་ཏེ། ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་བག་ཆགས་ཀྱི་རྩ་བ་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་ན་རྣམ་པར་ རྟོག་པ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་མཐོང་བའི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ཡིན་ནོ།།དེས་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་ལས་གཞན་འཛིན་ན་ནི། ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་བག་ཆགས་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་གང་ལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་གྱུར་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཇི་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཁོ་ན་དེའི་འདུ་བྱེད་པས་བསྐྱེད་ པའི་བློ་ལ་སྣང་བ་ཡིན་ན་ནི།རྣམ་པར་རྟོག་པ་འཁྲུལ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཚེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེའི་འདུ་བྱེད་པས་བསྐྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ཡང་དེའི་འདུ་བྱེད་པས་བསྐྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ཡོངས་སུ་སྤངས་ཏེ་གཞན་རྗེས་སུ་རྟོགས་པར་མི་ནུས་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་ནི་ཇི་ལྟར་ཉམས་སུ་མྱོང་ བ་བཞིན་རྟོགས་པར་ནུས་པ་དང་བྲལ་བས་སྣང་བ་ཐ་དད་པས་ཉེ་བར་མཚོན་པ་དེའི་རང་བཞིན་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ལ་དོན་དུ་ལྷག་པར་ཞེན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྐྱེ་བ་དེའི་ཚེ་འདི་འཁྲུལ་པ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ།།མི་འདྲ་བ་ཙམ་གྱི་ནི་གཞན་ཉིད་དུ་འགྱུར་གྱི། འཁྲུལ་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འཁྲུལ་པ་ ཉིད་ནི་མི་འདྲ་བ་ལ་ཡང་དེ་ཉིད་དུ་ཞེན་པས་བྱས་པ་ཡིན་ནོ།།དེའི་འདུ་བྱེད་པའི་རྩ་བ་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་འབྲེལ་པའི་སྣང་བ་དང་རྣམ་པར་བརྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་སྣང་བ་ལས་རྣམ་པར་བརྟག་པར་བྱ་བ་མི་འདྲ་བ་ཉིད་ནི་ཁྲ་བོ་ལས་སེར་སྐྱ་མི་འདྲ་བ་ལྟ་བུ་ཡིན་གྱི། ཁྲ་བོ་དང་བུམ་པ་མི་འདྲ་བ་ལྟ་བུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དེས་ན་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་མཐོང་བའི་འདུ་བྱེད་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་བྱས་པས་ན་འཁྲུལ་པ་འདི་དངོས་པོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་པའི་བསླད་པ་ཡིན་པར་བརྗོད་དོ། །འཁྲུལ་པ་གཉིས་ནི་དངོས་པོའི་ཁྱད་པར་སྲིད་པ་དང་མི་སྲིད་པ་དང་ལྡན་པའི་རང་བཞིན་གྱི་དབྱེ་བ་སྟེ། དཔེར་ན་ཟླ་བ་ལ ཟླ་བ་གཉིས་སུ་སྣང་བའམ།ནོར་བུའི་འོད་ལ་ནོར་བུར་སྣང་བ་བཞིན་ནོ། །ཟླ་བ་གཉིས་དང་ནོར་བུའི་རྣམ་པ་དག་ནི་ཟླ་བ་དང་སྒྲོན་མ་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་འོད་འཁྱིམས་པ་ལ་ནོར་བུའི་འོད་ཆེན་པོར་ངེས་པས་ནོར་བུའི་འོད་ལ་ནོར་བུར་ངེས་པ་ནི་སྲིད་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ། །འཁྱིམས་ པའི་ཚད་ཀྱིས་ནོར་བུ་ཆེན་པོར་ངེས་ཀྱང་དེར་ནོར་བུ་ཡོད་པ་མ་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ།།མིག་མི་གསལ་བས་གསལ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བའི་སྒྲོན་མ་རྟོགས་པ་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་ནོར་བུ་ཆེན་པོར་ངེས་པ་ནི་དངོས་པོ་དང་མི་ལྡན་པ་ཁོ་ནའོ།
顯示如是應了知相同后,或為遣除他人所說”云何作用”之詰難無事境性,故說”此一切”。如是意趣:由經驗習氣為根本故,分別必隨見義。若執取異於所緣,則不成依止經驗習氣。其中,若唯如所經驗之自體由彼造作所生而顯現於心,則分別不成錯亂。 當分別雖是彼造作所生,然由彼造作所生性舍彼而不能隨覺他,且由分別自性離如所經驗能了知故,由異顯現所表徵之異性自體,于義增益分別生起時,說此為錯亂。僅不相似成為異性,非為錯亂。錯亂性是由於不相似亦執為彼性所作。 由彼造作根本性故,從關聯顯現及分別性顯現,所分別不相似性如花斑與黃不相似,非如花斑與瓶不相似。故由自相見之造作所生習氣所作,說此錯亂是如實事物之染污。 二種錯亂是由事物差別可能與不可能性自性差別,如於月顯現二月,或於寶珠光顯現為寶珠。二月及寶珠相於月及燈不存在故。由定解自光旋轉為大寶珠光明,于寶珠光定解為寶珠是可能性錯亂,由旋轉量定解為大寶珠,然未遮彼有寶珠故。由眼不明於明輪所圍燈了知如是大寶珠定解,唯是無事。
།དེའི་ཕྱིར་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འཁྲུལ་པའི་རྣམ་ པར་རྟོག་པ་ནི་དོན་དེ་དང་འབྲེལ་པས།དེར་མི་འཁྲུལ་པས་ན་རྟོགས་པ་དེ་ལས་འཇུག་པ་དེ་དམིགས་པ་ཉིད་མེད་ཀྱང་། དེ་ཐོབ་པའི་རྩ་བ་ཅན་དེས་བསྒྲུབ་པའི་དོན་བྱ་བ་གྲུབ་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དུ་བ་ལས་མེ་རྟོགས་པ་ན་དེ་དང་མི་མཐུན་པའི་རང་བཞིན་རྟོགས་པ་ཡིན་ཡང་མི་ རྟོགས་པ་ཉིད་མ་སྤངས་པས་ན།ཞུགས་པས་མེ་ཐོབ་པ་ན་བསྲེགས་པ་ལ་སོགས་པ་གྲུབ་པ་བཞིན་ནོ། །ཚུལ་འདི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་གཏན་མེད་པའི་དོན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངུལ་ལ་སོགས་ པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ནི་དེའི་ཡུལ་དང་དུས་ན་མེད་པ་རྟོག་པ་ཡིན་ནོ།།དངོས་པོའི་ཡུལ་ལ་མི་སླུ་སྟེ། དེའི་དོན་བྱེད་པ་གནས་པར་གྱུར་པའོ། །ཇི་ལྟར་མཐོང་བའི་ཁྱད་པར་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ནི། མཐོང་བ་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པའོ། །འདྲ་བ་ཅུང་ཟད་ཙམ་བཟུང་བ་ནི་ཉ་ཕྱིས་ལ་ སོགས་པ་ལ་དངུལ་ལ་སོགས་པ་དང་ཇི་སྐད་བཤད་པ་བཞིན་ནོ།།མི་རྟག་པ་ཉིད་རྟག་པ་དང་འདྲ་བ་ནི་སྔོན་པོ་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་གྱིས། དུས་གསུམ་ཁྱབ་པ་སྟེ། གཅིག་ནི་མི་འཇོག་པའི་ཕྱིར་ལ། གཞན་ནི་རྒྱུན་འདྲ་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་དཔེ་ནི། མར་མེའི་ འོད་ལ་ནོར་བུར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་ཡང་ན་ནི་ཇི་ལྟར་གཞན་གྱི་དོན་བྱེད་ཅེས་གང་བརྗོད་པའི་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི། དེའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འདི་མེ་མ་ཡིན་པར་རིག་པ་ཡིན་ན་མེས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་འཁྲུལ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན་མེ་རིག་པ་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་ ལས་མེའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ན་ནི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཡུལ་ཅན་མེ་རིག་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ།།དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་སྨིག་རྒྱུ་ལ་ཆུར་རིག་པ་ཡང་ཆུར་རིག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་བདེན་མོད་ཀྱི་ཆུ་ནི་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་རིགས་པ་ནི་དོན་མེད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དོན་ལ་མི་ འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་ནི་དོན་གྱི་བྱ་བ་མེད་ཀྱང་དོན་བྱ་བ་འགྲུབ་པ་འཐད་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དུ་ན་དོན་ཡུལ་དུ་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་དང་། དོན་གྲུབ་པར་འགྱུར་བ་དེས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་ཉིད་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །དོན་ཉིད་ལས་ཡིན་ན་ནི་ རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་དེ་ལྟར་ཐལ་བ་མེད་དོ།།རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལས་གཞན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་མི་བྱེད་པ་ལས་ཐ་དད་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྨོས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཕྱི་རོལ་པ་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མི་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཉིད་དུ་བསལ་ ཟིན་ཏོ།
因此,如實錯亂分別由與彼義關聯,由不錯亂于彼,故從彼了知雖無所緣而趣入,由得彼根本性成就所作義非無,如從煙了知火,雖了知異其性,然未舍未了知性,故趣入得火時成就燃燒等,如是。 此理非遍一切分別,因常等分別是分別全無之義故。銀等分別是分別彼處時中無者。於事物境不欺,由彼作用安住故。隨如所見差別者,即如所見了知。取少許相似者,如於貝等執為銀等,如前所說。 無常似常者,由唯青性遍三時,由一不住,他生相似相續故。此中喻如於燈光了知為寶珠。故或如他說”云何作用”無過失者,即”是故”。若了知此非火,則不錯亂於火所成。或若僅由了知火性是火境,則無事境了知火性不成。 若謂爾時于陽焰了知為水亦應成了知水,誠然,然無水。如是比量理非無義,由於義不錯亂故。是故分別境雖無義作用,然成就義作用應理。否則由未緣義及義成就故,應唯從分別境。若從義,則分別境不至如是。 所說分別境異於自相故不異於彼不作者,即已遣除”外境差異分別豈不趣入”。
།སྒྲ་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་འདི་ལྟ་བུའི་བདག་ཉིད་སྤྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྒྲ་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྨྲས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་སྤང་བའི་ཕྱིར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་ཞེས་སྨོས་སོ། །རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་ མི་རྟག་པ་ཡོད་པ་ཁོ་ན་སྟེ།འདི་ལྟར་དངོས་པོ་གཡོ་བ་ཉིད་འཇིག་པ་ཞེས་བྱ་བའི་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་སྤྱི་དང་ལྡན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གལ་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་སྣང་བའི་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་སྤྱིས་རང་གི་མཚན་ཉིད་མཚུངས་པར་རྣམ་པར་ མི་རྟོག་མོད།དེ་ཙམ་གྱིས་ནི་དེ་ལ་མི་རྟག་པ་ཉིད་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དངོས་པོ་སྔོན་མ་བྱུང་བ་བྱུང་ནས་མེད་པར་འགྱུར་བ་དེ་མི་རྟག་པ་ཇི་ལྟར་མ་ཡིན། འདི་ལྟར་མི་རྟག་པར་རྟོགས་པས་ཀྱང་དངོས་པོ་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཉིད་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཤད་པ་ནི། དེ་ དེ་ལྟ་བུ་ལ་སྐད་ཅིག་མར་གནས་པའི་ཞེས་བྱ་བའོ།།དེས་ན་སྐད་ཅིག་མར་གནས་པའི་ཆོས་ཉིད་དུ་གནས་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་སྐད་ཅིག་མར་གནས་པའི་ཆོས་ཉིད་དུ་འཛིན་པ་ན་འདི་ནི་མི་རྟག་པའོ། །འདི་ནི་མི་རྟག་པ་ཉིད་དོ་སྙམ་དུ་སེམས་པར་འགྱུར་གྱི། གང་གིས་ན་སེལ་བའི་བདག་ ཉིད་འདི་གཞན་གྱི་མཐར་ཐུག་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་དེ་ལྟ་བུ་མི་འགྱུར་བ་སྤྱི་འགའ་ཞིག་དང་ལྡན་པ་ལ་ལྟོས་པ་ནི་མ་ཡིན་པ་དེས་ན་བློ་ཡང་དེ་ཡོད་པ་ལ་མི་ལྟོས་སོ་སྙམ་དུ་བསམས་པའོ།།དེས་ན་དངོས་པོ་དང་རྟོགས་པ་ཡང་འཇིག་པ་ཉིད་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་ལ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་ སོགས་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྒྲུབས་ཏེ་དེ་དང་འགལ་བའི་རང་བཞིན་གཞན་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་ཡང་དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་དུ་སྣང་བ་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་སྟོན་པ་དེའི་ཆོས་ཉིད་ཁོ་ན་ལ་འཇུག་པ་སྟེ།གཟུགས་བརྙན་དང་ལྡན་པས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ ནའོ།།རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་སྣང་བར་གྱུར་པ་ན། ཁྲ་བོ་དང་བ་ལང་དང་ཆེན་པོ་ཞེས་དུ་མ་ཉིད་དུ་སྟོན་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་ལ་བ་ལང་ཞེས་གཅིག་བསྟན་པ་ནི་ཆོས་ཅན་བསྟན་པར་འགྱུར་ལ། ཐ་དད་པར་བསྟན་ན་ནི་ཆོས་བསྟན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དོན་ལ་མི་ སྲིད་པའི་ཆོས་ཀྱིས་རྣམ་པར་བཅད་པའི་མི་རྟག་པ་ཉིད་སྣང་བ་ཡང་ཕྱི་རོལ་སྣང་བ་ན་ནི་མ་ཡིན་མོད་ཀྱི།དེ་ལྟ་ན་ཡང་མི་རྟག་པར་སྣང་བ་མ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་མི་རྟག་པ་རྟོགས་པ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་ཀྱིས་འདི་དག་ཇི་ལྟར་དངོས་པོའི་གཟུགས་བརྙན་དང་ ལྡན་པ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན།དགོས་པ་འདི་ལ་བཤད་པ་ནི། དེ་རྣམས་རྟེན་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ།
為遣除”由未了知聲是無常故,如是自性共相不同於自相故,聲不成無常”之說,故說”于自相”。自相於自體唯有無常,如是事物動性即是壞滅所謂無常性,非具無常性之共相。故雖分別顯現無常性自性共相不分別同於自相,然僅此非無彼無常性,因事物先無生已成無,如何非無常?如是由了知無常亦安立事物如是性。 說此即”于如是剎那住”。故由住于剎那法性故,執取事物住于剎那法性時,思維”此是無常,此是無常性”,非由此遮遣性究竟於他故,不待具某共相而成如是事物,故心亦不待彼有,如是意趣。 故由事物及了知即是壞滅無常性故,成立事物有無常性等,雖具異彼相違自性,然于分別亦有如是自性顯現,唯趣入彼法性,由具影像了知自相體性故。分別成無常性顯現時,顯示花斑、牛、大等多性,說”牛”一者成說有法,若說差異則成說法。 故雖由不可能于義之法遮遣無常性顯現非於外顯現,然如是亦由未舍無常顯現故,非無了知無常。若問由依無事故,此等云何具事物影像?對此需要說明:“彼等亦非無所依”。
།རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཡང་དེ་རྣམས་རྟེན་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཆོས་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་ན་མཐོང་བའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་དེ་ལྟ་བུའི་གཟུགས་བརྙན་ཉིད་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་ རོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འདི་དག་དངོས་པོ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི། དངོས་པོ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་འདི་དག་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་གྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་སྤངས་ནས་སྣང་བ་ཡིན་ན་ནི། དངོས་པོའི་ཆོས་ཉིད་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ བ་ཞིག་ན།གང་གི་ཚེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་སྒོ་ནས་ཉེ་བར་འོངས་པ་དངོས་པོའི་ཆོས་སུ་གྱུར་པ་དག་ཁོ་ན་སྣང་བ་དེའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་དངོས་པོའི་ཆོས་ཉིད་མ་ཡིན་པར་འགྱུར། གལ་ཏེ་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་པ་ཡིན་ན། འོ་ན་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འཁྲུལ་པ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན། དངོས་པོ་ལ་ ཞེས་སྨོས་སོ།།ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་བག་ཆགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་དེ་ལྟར་ཉེ་བར་རྟོགས་པའི་དངོས་པོ་ལ་ཐ་དད་པ་ལ་སོགས་པར་རྟོགས་པ་ཉིད་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་སྣང་བ་ནི་དེའི་སྒོ་ནས་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །གལ་ཏེ་དངོས་པོར་སྣང་བ་འཁྲུལ་པ་ ཡིན་ན།།དེ་ཇི་ལྟར་མི་རྟག་པ་ཉིད་རྟོག་པ་ཡིན་ཞེ་ན། བདེན་ཏེ་དངོས་སུ་ནི་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་ཞེན་པ་ལས་སོ། །འོན་ཏེ་རྟག་པ་ཉིད་མི་སྣང་ན། ལྷག་པར་ཞེན་པས་ཀྱང་དངོས་པོ་ཡུལ་དུ་བྱེད་པར་ནི་མི་ནུས་སོ། །མི་རྟག་པའི་རྣམ་པ་སྣང་བ་ལས་ནི་དེ་ཕྱི་རོལ་དང་མི་མཚུངས་པས་ན་དངོས་སུ་ དེ་རིག་པ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ཡང་དེའི་དངོས་པོར་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ལས་རིག་པ་དེ་རིག་པ་མ་ཡིན་པར་བརྗོད་དོ།།འདི་ལྟར་དེ་ནི་མི་རྟག་པ་ཡིན་ལ་མི་རྟག་པ་རིག་པ་འདི་ཡང་དེ་ལྟར་ཞེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་མེད་པས་ན་དེ་ལས་དེ་རྣམ་པར་གནས་པར་འགྱུར་བ་ཁས་ལེན་པ་ཡིན་གྱི། དེ་ལྟར་ རྣམ་པར་གནས་པར་གྲུབ་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པས་མི་འཐད་ཀྱང་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་པ་ནི་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་པར་ཡང་རུང་བ་ཁོ་ནའོ། །དེ་ལྟར་རིག་པ་ནི་དེའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་དངོས་པོར་མ་རྟོགས་པ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་ རྣམ་པ་དེ་ལྟར་རིག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དངོས་སུ་དངོས་པོ་རིག་པ་དང་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དངོས་སུ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ཡང་དངོས་པོ་ལས་མི་འཁྲུལ་པ་ལས་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་དངོས་པོ་ཡོད་པའི་ཕྱོགས་གཞན་ལ་ཡང་བྱེ་བྲག་མེད་དོ།
雖非自相之因,然彼等非無所依,因趣入彼法性時由見習氣生如是影像故。為顯示此等無有成無事過失,故說”亦非無事法性”。若此等舍事物自性隨行而顯現,則應成非事物法性,然當由經驗門而來唯顯現成為事物法者時,云何成非事物法性? 若問:若是事物自性,則云何分別是錯亂?故說”於事物”。由經驗習氣門如是近了知事物,了知差異等即是錯亂,事物顯現由彼門錯亂,此為語義。若問:若事物顯現是錯亂,則云何是了知無常性?誠然,非直接,然由增益。若問:若常性不顯現,則由增益亦不能緣事物。 由無常相顯現,因不同於外故,雖離直接了知彼,然由增益彼事物,說彼了知非了知。如是,彼是無常,此無常了知亦如是增益故,無相違,故許由彼安立彼,雖由顯現增益不應理,然不成有事境性。安立者唯可非有事境。如是了知是未了知非彼境事物,彼亦應如是相了知故,與直接了知事物無差別。 直接如是于如是了知亦由不錯亂於事物故,如是相事物于有餘分亦無差別。
།རྟོགས་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་ པ་ཙམ་ལས་དེའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་ཡང་དེ་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན།དུང་སེར་པོར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་དག་གིས་ཀྱང་རྣམ་པར་འཇོག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་འཇུག་པ་མེད་པས་མངོན་སུམ་གྱི་ཆོས་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་དང་། དེའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་ པར་རྟོགས་པས་ནི་ཚད་མ་གཞན་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ནོ།།འཁྲུལ་པ་ཉིད་གཞུང་གཟུགས་པའི་ཕྱིར། དོན་གཅིག་དང་ཞེས་སྨོས་སོ། །འབྲས་བུ་གཅིག་དང་དུ་མ་བྱེད་པ་ལས་འབྲས་བུ་གཅིག་དང་དུ་མ་ཤེས་པར་འདོད་ན་ངོ་བོ་དེ་ཉིད་བསྟན་པའི་ཆེད་དུ་གཅིག་དང་དུ་མ་ཉིད་དུ་བྱེད་པ་ཉིད་ དུ་གཞག་པ་བྱས་པའི་གཅིག་དང་དུ་མར་འཛིན་གྱི།དངོས་པོ་གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་ལ་ཐ་དད་པ་ཡོད་ན་འདི་དུ་མའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ཞིང་ཐ་དད་པ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡན་པས་ཀྱང་དངོས་པོ་གཞན་དང་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟ་ན་ ཡང་འདི་མ་འཁྲུལ་པར་འགྱུར་རོ།།རྒོལ་བའི་ཡན་ལག་གིས་འདི་འདི་ལྟར་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་རྒྱུ་ཁོ་ན་ལས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་བདེན་ཏེ། རང་གི་རྒྱུ་ཉིད་ལས་ད་ལྟར་འགྱུར་བ་ན་དགོས་པ་འདི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་དེ་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ ན་ནི་ཆོས་ཐ་དད་པ་ལ་བརྟེན་པའི་དུ་མ་ཉིད་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ལ།གང་ལས་སྤྱིའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་གསལ་བ་གཞན་དང་། གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བ་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་གཅིག་དང་དུ་མར་འཛིན་པ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཁོ་ནའོ། །གང་ལས་ཆོས་ཐ་དད་པའམ། སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་གྱི་བདག་ཉིད་མེད་པར་འགྱུར་བ་དངོས་པོ་ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། གཅིག་པོ་དེ་ལ་ཞེས་སྨོས་སོ། །རེ་ཞིག་ཅིག་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དངོས་པོའི་བདག་ཉིད་ལ་དུ་མ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་ཆོས་ཐ་མི་དད་པའི་རང་བཞིན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་དེ་དག་ནི་དུ་མ་ཉིད་དུ་འགྱུར གྱི།དུ་མའི་བདག་ཉིད་གཅིག་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་གཞན་དང་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱང་མི་རུང་སྟེ། དུ་མ་ལ་ཡང་གཅིག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་ནི་ཆོས་ཐ་དད་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་མ་ཡིན་ལ། དེའི་བདག་ཉིད་དོན་གཞན་དང་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྤྱི་དང་ ཁྱད་པར་གྱི་རང་བཞིན་ཉིད་མེད་དོ།།འགལ་བའི་ཕྱིར་རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་ཐ་དད་པ་དང་ཁྱད་པར་གཞན་དང་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡང་མེད་མོད། །དངོས་པོ་ཐ་མི་དད་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཐ་དད་པར་འགྱུར་རོ།
若問:若僅由隨順了知而非彼境者亦能安立彼,則貝殼知為黃等亦應能安立?答:不然,由無現量趣入故離現量法,由了知非彼境故離餘量。 為顯錯亂性,故說”一義”。若許由作一果及多果而知一果及多果,為顯示彼體性故,安立為作一及多性,執為所作一及多,非由事物一多自性故。若事物有差異,則此應成多自性,由差異隨行亦應與餘事物成一,如是則此應成不錯亂。 若謂:非由論辯支分如是安立此,由唯從自因有故。誠然,由唯從自因現起時,為成此義故如是說。若事物無差異,則依差異法之多性不可能,亦非由共相性與余顯現成一之共相差別自性,故執一多唯是錯亂。 若問:云何事物無差異性,由此無差異法或無共相差別自性?故說”于彼一”。首先由一性故,於事物體不應有多故,事物非無差異法自性。彼等義應成多性,非多體性一。與余義一性亦不應理,因於多亦無一故。 是故事物非具差異法自性,亦非彼體性與余義成一故,無共相差別自性。雖由相違故於自體無差異及與余差別成一,然事物無差異體性之法性成差異。
།དེས་ན་གཅིག་དུ་མ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ལ་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པ་རྣམས་ཀྱི་བ་ལང་ཉིད་ ལ་སོགས་པའི་ཆོས་གཞན་ཉིད་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་དུ་མ་གཅིག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དོགས་པ་ལ་ཐ་དད་པ་ཡང་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སྨོས་སོ།།རྗེས་འགྲོ་གཞན་ཡང་སྣང་བ་མེད་ཅེས་ཐ་དད་པ་ནི་བཀག་ཟིན་ཏོ། །དེས་ན་གཅིག་དང་དུ་མར་འཛིན་པ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དུ་འཐད་དོ། །ཐ་དད་པ་ ལ་ཉེས་པ་གཞན་ཡང་བཤད་པ་ནི།དེ་རྣམས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཐ་དད་པ་རྣམས་ཀྱི་གཞི་མཐུན་པ་ཉིད་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །བ་ལང་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི་རིགས་དང་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡོན་ཏན་རྣམས་ནི་རྫས་ལས་གཞན་ཉིད་ཡིན་པ་དེས་ན། འདི་གཉིས་གཞི་མཐུན་པ་ ཉིད་དུ་མི་རུང་ངོ་།།དེ་བཤད་པ་ནི། རང་བཞིན་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ་བ་ལང་ཞེས་བྱ་བར་བཏགས་པ་ནི་དཀར་པོའི་རྣམ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཇི་ལྟར་དེ་དེའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བདག་ཉིད་གཞི་མཐུན་པར་འགྱུར། འཁྲུལ་པ་ལ་ལྟོས་ནས་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི། སྒྲའི་དོན་དོན་དངོས་པོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཞེས་སྨོས་སོ། །དོན་གྱི་རང་བཞིན་ཇི་ལྟ་བ་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་སྒྲར་བརྗོད་དོ་ཞེས་ཁས་ལེན་ན་དཀར་པོ་ཞེས་རྟོགས་པ་བ་ལང་གི་ཚིག་གི་དོན་གྱི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ན་དེ རྟོགས།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་སྣམ་བུ་དང་བུམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་གཞི་མཐུན་པར་འགྱུར་རོ། །གང་ཞིག་རང་གི་རང་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་རྟོགས་པ་དེ་རང་གི་ཚིག་གི་གཟུགས་དང་བྲལ་བས་གཟུགས་ལ་རེ་བ་ན། དེའི་ངོ་བོར་རུང་བ་ཉེ་བར་གནས་པ་དེའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ན་ཐ་དད་པའི་ ཕྱོགས་ལ་ནི།འགའ་ཡང་འགའ་ཞིག་གི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་འགའ་ལ་ཡང་རེ་བ་མེད་པས་ན་འགའ་དང་ཡང་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་གང་ཞིག་གང་གི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པ་དེ་རང་གི་ཚིག་གིས་དེས་སྟོང་པར་རྟོགས་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་དེར་ཡང་དེ་རྟོགས་པར་ཇི་ལྟར་ འགྱུར་ཞེ་ན།ཇི་ལྟར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱོགས་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་སྒྲའི་དོན་དངོས་པོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་དངོས་དོན་རྣམས། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །སྒྲའི་དོན་དངོས་པོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཁས་བླངས་ཀྱང་། ཐ་དད་པ་ལ་ གཞི་མཐུན་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར།འདི་ལྟར་དངོས་པོ་གཅིག་རིགས་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་དུ་མ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདི་ཁྱད་པར་དུ་མ་དང་ལྡན་པར་དམིགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བ་ལང་ཞེས་ཁྱད་པར་གཅིག་གིས་བསྟན་པས་ནི་དེ་དང་ལྡན་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་རྣམ་པ་གཞན་ལ་རེ་བ་ དང་བཅས་པ་དཀར་པོ་ཞེས་དེ་ལྟར་བསྟན་པས་ནི་དེ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ།
故非一即多,為遣”由互異者之牛性等余法無差異故,多即一”之疑,故說”亦遮遣差異”。已遮遣差異,說”亦無餘隨行顯現”。故執一多應理為錯亂。 復說差異之餘過失:“彼等之”,因差異者不應有共基故。牛性相為類,白等功德異於實體故,此二不應成共基。說此即”由自性差異故”。此說:所假立為”牛”非白相,因異彼故。故云何彼成彼分別自性共基?若謂依錯亂則成?說”非然”,故說”聲義如實事物”。 若許如實義性即如是說為聲,則了知”白”非牛詞義自性故,云何了知彼?若非爾,則毛毯與瓶亦應成共基。若了知”此是自性”者,離自詞相而希求相時,了知彼性近住為彼體性,然於差異分,無有了知任何為任何自性故,于任何亦無希求,故與任何亦無關聯。 若問:若了知某為某自性者,由自詞不能了知彼為空故,于彼亦云何成了知彼?答:皆不成,因於差異及無差異二分皆不應有如實事物聲義故,如說”若爾實義等”。雖許聲義如實事物,於差異云何成共基?如是一事物具多類等差別。 故由見此具多差別故,說”牛”一差別則了知具彼,具希求余相,如是說”白”則了知具彼性。
།དེ་སྨྲས་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་དེ་དང་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་དག་ཅེས་བྱ་བས་ནི་སྐབས་སུ་བབ་པའི་ཐ་སྙད་པ་རྣམས་བཟུང་ངོ་། །དེ་ཟློག་པ་ནི་ཕན་མི་འདོགས་པ་རྣམས་ལ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཁྱད་པར་ཞེས་བྱ་ བ་ནི་བདག་ལ་བརྟེན་པའི་བརྗོད་པ་དང་རྟོགས་པ་དག་གིས་དོན་ལ་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།གང་གི་ཚེ་ཁྱད་པར་རྣམས་དེ་ཙམ་གྱི་གཞན་གྱི་དབང་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་མེད་ཀྱང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་དེས་དེ་ལྟར་ཐ་སྙད་བྱེད་པའམ། དེ་ཉེ་བར་སྒྱུར་བར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཁྱད་པར་ནི་གདོན་མི་ ཟ་བར་དེའི་གཞན་གྱི་དབང་དུ་འགྱུར་དོགས་ན།འདི་ནི་དེའི་གཞན་གྱི་དབང་དུ་འཐད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པ་ནི་ཁྱད་པར་ལ་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་དང་ལྡན་པ་ནི། བདག་ཉིད་ཉེ་བར་བསྒྱུར་བའམ། ཉེ་བར་བསྒྱུར་བའི་ ཤེས་པ་དེ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཁྱད་པར་ལ་ནི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པས་བྱ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པ་ནི་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཕན་འདོགས་པ་ཡོད་ན་ནི། དེ་ཉིད་ལ་བདག་ཉིད་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་དེའི་གཞན་གྱི་དབང་དུ་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་ཉེ་བར་སྒྱུར་བར་བྱེད་པ་ ཡིན་གྱི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་གྱིས་དེ་དང་ལྡན་པ་ལ་ཕན་གདགས་པར་བྱ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟར་ནི་མི་ནུས་ཏེ། དེ་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས་གཞན་གྱི་དབང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་མེད་ཀྱང་ཡོད་པས་ན་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱིས་ཁྱད་པར་འགྲུབ་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་ རོ།།དེས་ན་ཁྱད་པར་ཉིད་གཞན་གྱི་དབང་དུ་འཐད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་རུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ལྟོས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རྫས་དང་ཁྱད་པར་འདུ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། །དེ་ནི་རྫས་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཇི་ལྟར་གཞན་གྱི་དབང་ མ་ཡིན་ཞེ་ན།དེ་དང་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་དངོས་པོ་ལས་གཞན་གྱི་དབང་དུ་འདུ་བས་བྱས་པ་ནི། འཆད་པར་འདུ་བའི་ཚུལ་གྱིས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་དང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ལས་འདའ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི་གཞན་གྱི་དབང་ཉིད་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་དངོས་ པོ་ཡིན་ན་ཐ་དད་པས་ལྷན་ཅིག་མི་གནས་པའི་ཕྱིར་བ་ལང་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་གཉིས་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།བ་ལང་ཉིད་ཀྱིས་ཉེ་བར་བསྒྱུར་བའི་རྫས་བརྗོད་པར་མི་འགྱུར་རོ།
說此即”若彼差別”。“彼等”指所涉及的言說者。“遮遣彼”即”于無益者”。“差別”即依自而作言說及了知以施設義。當差別非僅彼之所依時,雖無亦有故,云何由彼如是作言說或轉變彼? 若疑差別必定成彼所依,此不應理成彼所依,因非能益故。具差別者非能益於差別,因彼具者依自體轉變或轉變之知故。差別無有具差別者所作。故具差別者是能益。若有能益,則由得自體于彼故成彼所依。 若謂:由是能轉變故,差別應成能益於具彼者?答:不能爾,因彼是能益故非所依,雖無彼亦有,故成過失:依彼言說非成就差別支分。故差別性應理為所依。 如是亦不應理,因非所依故。若謂:豈非有實體與差別和合相之關係?因依實體故。故云何非所依? 說此即”若是所依性”:由和合所作異於彼及依所依事,如說和合方式不離所生能生事。若是所生能生事,由差異故不俱住,因”牛”聲不說二故,不應由牛性轉變說實體。
།ཁྱད་པར་གྱིས་ནི་རྣམ་པར་གནས་པ་ཁོ་ན་ལ་རང་ལ་བརྟེན་པའི་ཤེས་པ་ཉེ་བར་སྡུད་པ་ཡིན་ ནོ།།རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་དུས་ན་ཁྱད་པར་ཅན་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འདི་གང་ཞིག་ལ་ཤེས་པ་ཉེ་བར་སྡུད་པར་བྱེད་པར་འགྱུར། རྟོགས་པའི་བྱེད་པའི་དུས་ན་མེད་པའི་དོན་ཉིད་ནི་བྱེད་པས་ཡུལ་དུ་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་དེའི་ངོ་བོར་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཁྱད་ པར་དང་ལྡན་པ་ལོག་པ་ཡང་བློ་ལ་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ།རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ཉེ་བ་ཉིད་འཛིན་པར་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དྲན་པ་ལ་སོགས་པ་འདས་པ་ཡང་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་དོགས་པ་ལ་བློས་གཅིག་ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །བློས་སྒྲོ་འདོགས་པའི་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ད་ལྟ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་ དོ།།འདི་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཚེ་འདི་ལོག་པ་བློས་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པར་སྣང་བས་དེ་སྣང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་བློ་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་བདག་གི་རང་བཞིན་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དོན་གྱི་ ཤེས་པ་སྣང་བར་བརྗོད་ན།དེ་ལྟ་ན་བློའི་སྣང་བར་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ན་དེ་དེའི་སྣང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་ཉིད་ཁྱད་པར་གྱི་གཟུགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པས་ཁྱད་པར་དེ་དང་ལྡན་པ་བདག་དེ་ལྟར་རྟོགས་པར་ཁས་བླང་བར་བྱའོ། །དེས་ན་ཁྱད་པར་དང་དེ་དང་ལྡན་ བདག་གིས་ཞེས་བྱ་སྟེ།བློ་ལ་སྣང་བའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ཡིན་མོད། དེ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་བཤད་པ་ནི། བློ་ལ་སྣང་བའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་གཅིག་ཡིན་ན་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ཉིད་དེ་ལྟར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི། དེ་ལྟ་བུ་ཡིས་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན། འབྲེལ་པ་ ཙམ་ཡོད་ཀྱང་དུས་ཐ་དད་ན་རང་བཞིན་དང་རང་བཞིན་ཅན་ཉིད་མ་ཡིན་པས་ན།བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོ་སྐད་ཅིག་འཇིག་པ་ལ་མི་བརྟེན་པས་ན། རྒྱུ་སྔར་བྱུང་བ་འབྲས་བུའི་དུས་ན་ཡང་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ལྷན་ཅིག་པ་ཉིད་ཡོད་པ་ཁོ་ནའོ། །ས་བརྗོད་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་དང་དེ་དང་ལྡན་པ་ དག་ཅེས་བྱ་བའོ།།དེས་ན་དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ནི་དེའི་གཞན་གྱི་དབང་ཡིན་ལ། དེ་དང་ལྷན་ཅིག་གནས་པས་ནི་དེ་ཉེ་བར་སྒྱུར་བར་བྱེད་པ་ཉིད་འཐད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདོགས་པ་ལ་བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོ་ཡིན་ཀྱང་གཞན་གྱི་དབང་ཉིད་བཟློག་པའི་ཕྱིར་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་གསུངས་སོ། །གྲུབ་པ་ཡོད་ པ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཐོབ་ཟིན་པས་གཞན་གྱི་དབང་མེད་ལ།མ་གྲུབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོར་མ་རེག་པའི་ཕྱིར་རོ།
差別唯于安住時,攝集依自之知。若是因果事,則於差別時無具差別者故,此於何者攝集知?了知作用時無義者,非由作用所緣之差別執為彼體。 具差別雖離亦現於心,因分別非定執近故,因亦了知憶念等過去故,對此疑惑而說”由心一”。由心增益為境故成現在性。此說:當此離而為心境時,由現為自體故彼非顯現。故彼境心非事物境,因彼不顯故。 若謂:非自性,然說義知顯現?如是則不應許為心顯現,否則彼不成彼顯現。如是亦由了知彼即差別相體性故,應許了知具彼差別之自如是。故”差別與具彼自”者,雖是心顯現境,然彼必定應許。 說此即”若是心顯現境一”。為顯彼即如是顯現故,說”由如是”。雖有僅關聯,然時異故非自性與有自性,因不依所生能生事剎那壞故,因不執先生因於果時故,唯有俱時性。 說此即”若差別與具彼”。故由彼生故是彼所依,由與彼俱住故應理為彼轉變性,對此增益而說”雖是所生能生事,為遮遣所依性故非然”。已成者由已得自體故無所依,未成者亦非,因未觸自體故。
།དེས་ན་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་གནས་སྐབས་ན་གཞན་གྱི་དབང་མེད་པའི་ཕྱིར། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་གཞན་གྱི་དབང་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་དོ། །གཉི་ག་ཡང་ཡོད་པར་ཁྱད་པར་ མེད་པས་གང་གིས་གཞན་གྱི་དབང་ཉིད་དུ་བརྗོད་ཅིང་གང་ཞིག་གཞན་གྱི་དབང་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་ན་ཡང་ཅུང་ཟད་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འགའ་ཞིག་ཡང་གཞན་གྱི་དབང་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་རང་གི་ངོ་བོ་གཞན་ལས་གྲུབ་པ་ཉིད་དེ་ལ་རག་ལས་པ་དེ་གཞན་གྱི་དབང་དུ་འགྱུར་བ་དེ་འབྲས་ བུ་ཉིད་རྒྱུ་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེར་ཡང་སྐྱེ་བ་ཉིད་རག་ལས་པར་བརྗོད་ཀྱི། མི་འཁྲུལ་པའི་ས་བོན་དུ་གྱུར་པ་གཞན་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །འོ་ན་འདི་ཁྱད་པར་ལ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་དེ་ལྟར་ནི་མི་ནུས་ཏེ། ངོ་བོ་གཞན་གྱི་དབང་དུ་ཁས་བླངས་པ་མེད་པར་ཁྱད་པར་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འདི་ལྟར་ཡོད་པའི་དུས་ཉིད་ན་དེ་དེའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་ཉིད་དོ། །དེས་ན་གཞན་གྱི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་གཞན་གྱི་དབང་གང་ཡིན་པ་དེ་མི་སྲིད་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་འདི་འདིར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་པར་བརྗོད་དོ། །གལ་ཏེ་འདིའི རང་བཞིན་ནི་འདིའི་ཞེས་གཞན་གྱི་དབང་ཉིད་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན།རྟོག་པས་སྒྲོ་བཏགས་ན་ཞེས་སྨོས་སོ། །དེས་ན་དངོས་པོ་ལ་མི་འཐད་པས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གཞན་གྱི་དབང་མེད་པས་རྟོགས་པ་ལ་སྣང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་སྤངས་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་ཐ་སྙད་དུ་བློ་ཁོ་ན་ཅི་ཁས་མི་ལེན། འདི་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཅིག་ཁྱད་པར་དུ་མ་བརྗོད་ན། གཞི་མཐུན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ་ཁྱད་པར་ཉིད་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་ལ་མི་འཐད་པ་ན། གལ་ཏེ་རྟོགས་པ་ལས་ཡོད་དོ་ཞེས་འདོད་ན། རྟོགས་པ་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་བྱེད་པར འགྱུར་ཏེ།དངོས་པོའི་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ན་ནི། དོན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་གཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྐྱོན་དུ་མི་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་དེ་ལྟར་ནི་མི་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་བློ་ཉིད་དེ་ལྟར་ཁས་བླངས་པར་རིགས་སོ། །དེ་སྟོན་པ་ནི་སྒྲ་དང་ཚད་ མ་གཅིག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ།།བློས་དངོས་པོ་རྟོགས་ན་ནི། སྔར་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་དངོས་པོའི་དབང་གིས་བྱུང་བའི་ཉེ་བར་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ། །གང་གི་ཚེ་དངོས་པོའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་སྤངས་ནས་བློ་ཉིད་ལ་བརྟེན་པ་དེའི་ཚེ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པའི་བློའི་སྣང་བ་ལ། གང་གི་ལྟར་ བློ་ཁྱད་པར་ནི།།སྣ་ཚོགས་ཅན་དོན་ཐ་དད་འཛིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་བཤད་པ་ནི་བློ་ལ་སྣང་བ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའོ།
故於有無位無所依故,一切相皆無所依性。二者皆有無差別故,何者說為所依性,何者不說為所依,若全無者,任何亦不成所依。 若謂:自體從他成就即依賴彼成所依,此果性與因關聯?答:于彼亦說生即依賴,無有餘不錯亂種子性。若謂:此成就於差別?答:不能爾,因未許體性所依故非差別。 如是于有時即是彼自性故為差別性。故非他自性,如是自性之所依不可能。故此處說一切相皆無。 若謂:豈非了知”此之自性是此”即所依性?答:說”若分別增益”。故於事物不應理,由一切相無所依故現於了知,應舍如是事物隨行,何不唯許如是言說之心? 此說:若說一多差別,不成共基,因差別性不應理故。於事物不應理時,若許由了知有,則成隨行了知,非事物。若是事物境,則由”義自體一”等說無過失者,如是亦不成。故應理許唯心如是。 說此即”由聲與量一”等。若心了知事物,則如前所說由事物力生轉變性。當舍事物隨行依唯心時,于無事物心顯現,如說”如是心差別,執持種種義異”等不成過失。說此即”心顯現無事物故”。
།བློའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ལ། དོན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་གཅིག་།ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་པར་ཐལ་བ་མེད་མོད། སྐབས་ ཀྱི་གཞི་མཐུན་པ་མེད་པའི་ཉེས་པར་ནི་ཇི་ལྟར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན།དེ་ཐ་མི་དད་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་སྨོས་སོ། །གཞི་མཐུན་པ་ལ་སོགས་ཇི་ལྟར་ཤེས་པ་བཞིན་མི་འགལ་ལོ། །གཅིག་པོ་དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་སྤྱི་མེད་པའི་ཉེས་པ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །གཞི་མཐུན་པ་མེད་པས་ན་ ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་གྱི་གཞིའི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡང་ངོ་།།སྤྱི་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་རྟོགས་པ་ལས་མ་འདས་པ་ནི་མི་འགལ་ལོ། །དངོས་པོ་ལ་ནི་འགལ་བ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །བ་ལང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྤྱི་ཐ་མི་དད་པ་བློ་ལ་སྣང་བའི་ཕྱིར་སྤྱི་མི་འགལ། བ་ལང་ཞེས་རྣམ་པ་གཅིག་ཡུལ་ དུ་བྱས་ཀྱང་ཅི་འདིར་དཀར་རམ་འོན་ཏེ་གནག་ཅེས་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་གཞན་ལ་མ་ངེས་པ་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་གཞན་ལ་རེ་བ་དང་བཅས་པའི་བློས་གཟུང་བར་བྱ་བ་དང་།དཀར་པོ་ལ་སོགས་པ་སྒྲའི་དོན་ཐ་དད་པ་སྒྲུབ་པ་དག་ཀྱང་བ་ལང་དཀར་པོ་ཞེས་དཀར་ པོ་ལ་སོགས་ཐ་མི་དད་པར་བློ་ལ་སྣང་བས་ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་གྱི་གཞིའི་དངོས་པོ་དང་གཞི་མཐུན་པ་མི་འགལ་ལོ།།གང་གི་ཚེ་གཟུང་བ་ཉིད་ལ་རེ་བ་ན་རུང་བ་ཉེ་བར་གནས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དང་འབྲེལ་པ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་བརྡའི་དབང་གིས་བ་ལང་དཀར་པོའི་རང་བཞིན་དུ་ངེས་པ་མ་ ཡིན་ཏེ།དེས་ན་དེའི་ཡོན་ཏན་དེས་ཡོན་ཏན་གཞན་རྣམ་པར་བཅད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཡོན་ཏན་དང་ཡོན་ཏན་དག་གི་ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་གྱི་གཞིའི་དངོས་པོ་ཡིན་ལ། གཞན་དང་འབྲེལ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གཞི་མཐུན་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེ་ལྟར་གཉི་ག་ཉེ་བར་བཀོད་དོ། །དེ་ལྟར་བློ་ལ་ སྣང་བ་གང་ཡིན་པ་འདིའི་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་དག་ཀྱང་རབ་ཏུ་སྟོན་ཏེ།ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། བཤད་པ། དེ་ལྟར་སྣང་བའི་དངོས་པོ་དེ་ཁོ་ན་ཆོས་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ཁྱད་པར་གཞན་སྤངས་པས་བརྗོད་ནས་དེ་ཉིད་ལས་ཐ་དད་པ་ལྟ་བུའི་འདིའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཆོས་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་བཞག་ནས་ཏེ། འདིས་ནི་ཆོས་སུ་རབ་ཏུ་སྟོན་པ་བརྗོད་དོ། །ཆོས་ཅན་རབ་ཏུ་སྟོན་པ་ཡང་བཤད་པ། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཁྱད་པར་གཞན་སྤང་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་བྱེ་བྲག་ཏུ་མ་ཕྱེ་བར་ཏེ། ཁྱད་པར་གཞན་མ་སྤངས་པར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དཔེར་ན་ཁྲ་བོའི་བ་ལང་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་བཞིན་དུ། འདིའི ངོ་བོ་ཉིད་གཞན་ཆོས་ཅན་ཉིད་དུ་རབ་ཏུ་བཞག་ནས་སོ།
于隨行心,雖無”義自體一”等過失,然如何不成處所共基之過?說”彼無差異”等。共基等如所知不相違。“于彼一”等說無共相過失。 由無共基故,亦無差別與差別基事。共相等不離了知則不相違。於事物已說相違。由”牛”等共相無差顯現於心故共相不相違。 雖以”牛”為一境,然”此為白耶或黑耶”于白等余相不定,由具希求白等余相之心所取,及白等聲義差別成立,亦由”白牛”等白等無差顯現於心故,差別、差別基事及共基不相違。 當於所取希求時,由了知與近住可能者關聯故,非由名言力定為白牛自性。故由彼功德遮余功德者是功德與功德之差別及差別基事,與余關聯者是共基,故如是安立二者。 如是顯現於心之此法與有法差別亦顯示。云何?說:如是顯現事即由遮余差別說為”法”聲,安立似異於彼之此體性為法性,此說顯示為法。 亦說顯示有法:如所說由不分別遮余差別相,即義為不遮余差別。如”斑牛性”,安立此余體性為有法性。
།ཅིའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་བཞག་ནས་སྟོན་ཅེ་ན། དོན་དུ་མ་ལས་ཐ་དད་པ་ཞེས་སྨོས་ཏེ། དོན་དུ་མ་ལས་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཡང་དོན་གཅིག་ལས་ཐ་དད་པ་དེ་ཡོད་དང་མེད་པ་ཤེས་པར་འདོད་པ་ལ་དེ་ཉིད་ཆོས་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གཞག་ སྟེ།འདིའི་ངོ་བོ་ཉིད་འགའ་ཞིག་ཆོས་ཅན་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་བཞག་ནས་དགག་པའམ། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཁྲ་བོ་ལ་ནི་བ་ལང་ཉིད་ཡོད་ཀྱི། རྟ་ཉིད་ཤེས་པར་འདོད་པ་ན་བློ་ལ་དེ་ལྟར་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུར་རོ། །ཅི་དངོས་པོ་དེ་ལ་དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ དངོས་སུ་དེ་ལྟ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རམ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི། བློ་ལ་དེ་ལྟར་སྣང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའོ། །དངོས་པོ་ཅི་ཞིག་ལྟར་ཤེས་པ་འདོད་པ་ན་བློ་ལ་དེ་ལྟར་སྣང་བའི་སྣང་བ་དེ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ། །ཁྱད་པར་གཞན་སྤོང་བ་དང་མི་སྤོང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་ ཐ་དད་པ་ཡིན་གྱི།དངོས་པོ་ཐ་དད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །བློ་ལ་བརྟེན་པའི་ཆོས་ཐ་དད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན། ཚིག་ཐ་དད་པ་དང་བཅས་པ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ་མི་རྟག་པ་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྒྲུབ་བྱ་དང་སྒྲུབ་བྱེད་ཐ་དད་པ་དངོས་པོའི་མཐར་ཐུག་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི་བྱེད་དོ་ཞེས་ བྱ་བའི་མཐར་ཐུག་པའོ།།དེས་ནི་དེ་ལྟར་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བའི་དོན་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དམ་བཅས་པས་དངོས་པོ་འཛིན་པས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་པར་ཉེ་བར་བཀོད་ཀྱང་། དངོས་པོ་ལ་དུ་མ་དང་གཅིག་དང་ཐ་དད་པར་འཛིན་པ་ནི་ ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གཞུང་བཙུགས་པ་མཇུག་སྡུད་པས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ།།ཡང་སྤྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྤངས་པ་དེ་ཉིད་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྟོན་པར་བྱེད་དོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་དོན་འདི་མདོ་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་མདོར་མ་ཚང་བར་མི་འགྱུར་བར་བྱ་ བའི་ཕྱིར་རོ།།དངོས་པོ་རང་གི་ངོ་བོ་འཛིན་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནས་ནོར་བའི་དོན་ཁོ་ན་ལ་སྤྱི་དང་གཞི་མཐུན་པའི་ཐ་སྙད་འདོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་མཐར་ཐུག་པར་བཤད་པའི་དོན་གང་ཡིན་པ་དེ་བརྗོད་པ་ནི། རང་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས་ནོར་དོན་རྒྱས་བྱེད་ཅེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་སོ། །རྣམ་ རྟོག་བློ་སྐྱེ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ངོ་བོ་སྣང་བའི་ངོ་བོ།དེ་ལ་སྤྱི་དང་གཞི་མཐུན་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་དང་སྒྲ་དག་གིས་ཐ་སྙད་མེད་པའི་དོན་ཅན་རྒྱས་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་འབྲས་བུ་ཅན་ཡིན་པའི་དོན་གང་ཡིན་པ་དེ་ལས་ཐ་དད་པ་དེའི་མཐར་ཐུག་པ་སྟེ། འདིས་ནི་འདིའི་ཡུལ་བརྗོད་དོ། ། ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་བག་ཆགས་ཞེས་བྱ་བའི་རྒྱུ་མཚན་བཤད་པའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་དེ་འཛིན་ཅེས་སྨོས་ཏེ། དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་འབྲས་བུ་ཅན་མ་ཡིན་པ་ལས་ཐ་དད་པའོ།
為何如是安立而顯示?說”異於多義”,雖異於多義,然于欲知彼一義之有無者,安立彼即為法性,安立此某體性為有法性而作遮遣或成立。如於斑者欲知有牛性而無馬性,心如是非也。 豈由事物如是安立即實爾耶?答:說”由心如是顯現故”。于欲如何了知事物時,如其顯現於心而了知。由遮余差別與否而法與有法差異,非事物差異。 由依心法差異故,說”具異語即能立,無常性所立”,顯示所立能立差異究竟於事,以”作”為究竟。 由此雖安立”如是顯現於知之義”等所許及”由執事物”等非一切境,然由”於事執多一異”等開始文句總結而成一切境。 復由偈頌顯示所遣”共相”等。何故?為使經不缺此義故。 說從”由執事物自體”至”唯于錯誤義安立共相共基言說”之義,由”自性”等至”增益錯義”顯示。 于分別心生起,于彼體顯現體,以共相共基境知與聲安立無義增益。彼果義異於彼究竟,此說此境。 為說”經驗習氣”因由,說”執彼自性”,“彼”即異於非彼果。
།ཐ་དད་པ་ཅན་ལས་ཐ་དད་པ་གཞན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་ཅན་ཉིད་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་འཛིན་པ་ནི་ཉམས སུ་མྱོང་བ་སྟེ་དེའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ།།ངོ་བོ་དེ་ནི་ཕྱི་རོལ་ལྟ་བུ་དང་། གཅིག་པ་ལྟ་བུ་དང་། གཞན་ལས་ལོག་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་ཡང་དེ་ལྟ་བུར་ཞེན་པའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་བཤད་པ་ནི། དེ་ཉིད་མིན་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཕྱི་ རོལ་ལ་སོགས་པ་དེ་ཉིད་ལས་འདས་པ་ཉིད་དོ།།དེས་ན་དེ་སྐད་བརྗོད་དོ། །ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། བརྟག་པའི་ཡན་ལག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བརྟག་པ་ནི་དགོས་པས་རབ་ཏུ་སྦྱར་བ་ཡིན་ན། འདི་ནི་དགོས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་སྒྲུབ་པ་དང་མི་མཐུན་པ་ཉིད་དུ་རིག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེས་ན་བརྟག་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །གང་གི་ཕྱིར་ལྡོག་པའི་ངོ་བོ་ཅན་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཏེ་དེས་ན་ལྡོག་པའི་ངོ་བོ་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་ལྟར་དེ་དག་གི་སྤྱིའི་ཐ་སྙད་བཤད་དོ། །གཞི་མཐུན་པའི་ཐ་སྙད་བཤད་པ་ནི། དེ་ཉིད་གཞན ལས་ལོག་པར་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ།།ད་ནི་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ལ་སྐྱོན་སྤོང་བའི་གཞུང་སྡུད་པ། དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བས་འཆད་དོ། །དེ་ཀུན་ཞེས་བྱ་བ་སྤྱི་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཐ་སྙད་ནི་དོན་ཐ་དད་པ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྩ་བ་ཅན་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་རོ།།དེས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་རྣམ་པ་གཉིས་པོ་ལ་དངོས་པོའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཡང་དངོས་པོ་རྙེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདིར་བསམ་པ་ནི། འདི་ཐམས་ཅད་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གཞུང་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ཐ་སྙད་འདིའི་ཕན་ཚུན་མེད་པ་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་ བརྟེན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ།།ཁྲ་བོ་ལ་སོགས་པ་དུ་མའང་འབྲས་བུ་གཅིག་པ་ཅན་དག་།གང་དག་དེའི་འབྲས་བུ་ཅན་མིན་པ་དེ་ལས་གཞན་ལ་བརྟེན་པའི་བརྗོད་པ་དང་། ཤེས་པས་ཐ་སྙད་གཅིག་ཏུ་ཉེ་བར་བྱེད་ལ། གཅིག་ཀྱང་དུ་མ་བྱེད་པ་ལ་དེའི་རང་བཞིན་བསྟན་པའི་ འབྲས་བུ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་དོན་ལས་ཐ་དད་པར་སྣ་ཚོགས་སུ་སྟོན་ཏོ།།དེས་ནི་དེ་ལྟར་གྱུར་པ་ན། དེའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་སྙད་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ཡང་ནོར་བའི་དོན་ཅན་ཉིད་དུ་གཞུང་བཙུགས་པ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་པ་ཡང་ མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར།སྒྲ་དོན་འདི་དང་ཞེས་སྨོས་སོ།
由異於具差異者非他差異故,說具差異性。執彼即經驗,由彼習氣所生故從彼生。 彼體似外境、似一、似異於他,雖非如是,然由是如是執著境故。說此即”非彼”,即超越外境等彼性。故如是說。 云何?由無觀察支故。觀察由目的相應,此非成辦目的,由了知與彼成立相違故。故非觀察支。 由是遮返性故差異,故由遮返性說無差異。故如是說彼等共相言說。 說共基言說即”彼亦異於他”。今攝非事物境過失文句,由”諸事物”等說。 “彼一切”即共相等境言說依于異義,由是經驗根本故。故於二種比量雖非事物境,然是得事物因,非余。 此意趣由”此一切”等已說為文句。由此言說互無所依故說”于彼”。 斑等多亦具一果,依異於非彼果者,由說與知作一言說,一亦作多,于顯示彼自性非果義異顯種種。 由此如是時,雖由彼境性言說依于經驗,然安立為錯義。 今為說”于自相亦非無無常等”故,說”此聲義”。
།སྒྲ་དོན་འདི་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཡང་ཇི་ལྟར་གྲགས་པ་བཞིན་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་དེ་བཞིན་ཁོ་ནར་བརྟེན་ནས་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པ་ཀུན་དུ་གཞག་པ་དམ་པའི་དོན་ལ་འཇུག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྣམ་ པར་གཞག་པ་ཡིན་ནོ།།འདི་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། བྱས་པ་ཉིད་དང་མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དངོས་པོ་ཉིད་དུ་རྟོགས་ཀྱང་དངོས་པོར་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པ་ཉིད་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་སྒྲས་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་དོན་ལ་བརྟེན་ནས་བྱས་པ་ཉིད་ནི་སྒྲུབ་ བྱེད་ལ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཞེས་ཕྱི་རོལ་ཉིད་རྟོགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་བྱེད་དེ་སྔར་ཇི་སྐད་བཤད་པ་བཞིན་ནོ།།དེས་ན་དོན་ལ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དོན་དམ་པ་ལ་འཇུག་པ་ཉིད་མི་འགྲུབ་པའམ་རྟོགས་པ་མེད་པར་འགྱུར་ རོ།།གཞི་མཐུན་པ་ཡང་སྒྲ་མི་རྟག་ཅེས་བྱ་བ་ལྟ་བུར་བསྒྲུབ་བྱ་དང་སྒྲུབ་པ་གནས་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་ལ་ཇི་ལྟར་གྲགས་པ་བཞིན་ཉིད་བཤད་པ་ནི། དངོས་ལ་འདི་ནི་མི་སྲིད་དོ། །ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །འདིར་རེས་འགའ་ནི་གཞི་ཐ་དད་པར་ཡང་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་དངོས་པོའི་ཡན་ ལག་ཏུ་འགྱུར་ཏེ།དཔེར་ན་འདི་ན་མེའོ་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་བཤད་པ་ནི་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་རྣམས་གཞག་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་བཞིན་ཉིད་དོན་མ་བརྟགས་པ་དེ་ནི་དེ་བཞིན་ཁོ་ནར་ཞེས་འབྲེལ་ཏོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཐ་དད་ཐ་དད་མིན་པ་ ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་ལྡོག་པའི་ས་བོན་ཡིན་པ་དེ་དེ་བཞིན་ཁོ་ནར་ཞེས་དངོས་པོ་ལ་གཅིག་དང་དུ་མར་འཛིན་པ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་བརྗོད་པ་ནི་དམ་པའི་དོན་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།ཁྲ་བོ་དང་སེར་སྐྱ་དག་ནི་བ་ལང་ཉིད་ཀྱིས་འདྲེ་བ་ཡིན་ལ། དོན་གཅིག་ལ་ཡང་ཁྲ་བོ་དང་བ་ལང་ངོ་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཏེ།དེ་དག་ནི་དོན་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་མེད་དོ། །ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དོན་ལ་དང་གི་སྒྲའོ། །ད་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་བློ་དེ་ཁོ་ན་ཅི་སྟེ་མི་སྦྱོར་ཞེས་བྱ་བ་འཆད་པ་ནི། དེས་སྤྱི་ཞེས་བྱ་བའོ། །སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་ཞེས་བྱ་བའི་བྱེ་བྲག་སྟེ། བྱེ་བ་འདི་ནི་བློའི་ དོན་ལ་ཡིན་ནོ།།ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་ལ་ཞེས་སྨོས་སོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ལ་ཆོས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ཀུན་བརྟགས་པ་དེའི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་འགའ་ཞིག་ནི་རྗེས་སུ་འཇུག་ལ་འགའ་ཞིག་ནི་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་སྣ་ཚོགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་བློ་ཉིད་ཡིན་གྱི་དོན་མ་ ཡིན་ཞེ་ན།བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པར་རྟོག་པ་ལ་ཞེས་སྨོས་སོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་རྟོགས་པ་ལ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ།
此聲義雖非有,然如共許而說。于彼如是依止,為入勝義而安立一切所立能立。 此說:雖了知所作性、無常性等為事物,然非事物有,由是知性故。故依如是聲所詮義,以所作性為能立,無常性為所立,作為外境了知境,如前所說。 故於義非無無常性等,若不爾,則不成入勝義或無了知。共基亦如”聲無常”為所立能立住支,如共許而說,即”於事此不可能”。 此中有時法與有法事物支亦成異基,如”此處有火”。說彼法與有法事物自性即”安立諸法與有法”。如是未觀察義即”如是”相連。 如是差異無差異何種遮返種子,即”如是”,說”於事執一多是錯亂”等即”勝義”。 斑與黃由牛性混合,於一義亦”斑與牛”是差異,彼等於諸義自性中無。云何?因義中”與”聲。 今說”何不於一切唯配彼心”即”由彼共相”。共相與差別即差別,此差別是於心義。 云何?說”于彼”。由於彼遍計諸法差別故,由某法差別隨行某差別遮返故成共相差別種種。 云何唯是心非義?說”于所立能立分別”。由法差別于所立能立了知中有故。
།གལ་ཏེ་དེ་དོན་ལ་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ཚེ་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པར་རྟོགས་པ་ལ་དངོས་པོ་མཐོང་བ་ཡོད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་བྱ་ སྒྲུབ་པར་རྟོགས་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ།།དེས་ན་དངོས་པོ་མཐོང་བ་ཉམས་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི་བློའི་ཡུལ་ཉིད་དོ། །ཇི་ལྟར་བྱ་བ་འདི་བློ་ཉིད་ལ་མངོན་པར་བརྗོད་དོ། །གང་གི་ཕྱིར་སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོས་བ་ལང་གི་ལྡོག་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་རང་གི་མཚན་ཉིད་བཟུང་བར་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པའི་ ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི། ཁྱད་པར་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ། སྤྱི་དང་འདྲེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྡོག་པ་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་གཟུང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། བཤད་པ། དེ་ནི་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་གཟུང་བར་བྱ་བ་མ་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ཞེས་སྟོན་པ་ནི་གཅིག་ལ་ཁྱད་པར་རྣམ་པ་མང་པོ་དག་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ནི་སྒྲའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི། དེའི་ངོ་བོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེས་ན་དེ་ལྟར་དོན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ གཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་འདིའི་མཐར་ཐུག་པས་ནི་དངོས་པོ་ལ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་གཉེན་པོར་གྱུར་པ་ཐ་དད་པའི་དོན་ཅན་ཉིད་བཤད་ལ།དེ་ཡང་སྒྲོ་འདོགས་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་རང་བཞིན་ཁོ་ནའོ། །དོན་དེ་ལ་ཡང་ལྡོག་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་ཡུལ་ཡང་དངོས་ སུ་ནི་མ་ཡིན་གྱི།འོན་ཀྱང་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་ན་ཡང་རྣམ་པར་གཞག་པ་མི་འགལ་བའི་ཕྱིར་ལྟོས་པ་མཐའ་དག་སེལ་བ་གཞན་སེལ་བའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་རྣམ་པ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་ རྣམ་པར་གཞག་པའི་ཕྱིར་སྐབས་དང་འབྲེལ་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པ་ནི་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བས།དེ་དེ་བཞིན་དུ་རྟོགས་བྱེད་པའི། །སྒྲ་ཡོད་མ་ཡིན་རྟོགས་པ་ཡང་། །ཞེས་བཤད་པ་ལ་རྩོད་པར་བྱེད་དོ། །འདིར་ནི་དེས་སྤྱི་ཁྱད་པར་དུ་ཞེས་བྱ་བའི་བྱེ་བྲག་འདི་ནི་བློ་དོན་ལ་ཞེས་བྱ་བས་དེ་ཉིད་སྒྲ་ དང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དག་གི་ཡུལ་ཡིན་གྱི།རང་གི་མཚན་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གནས་པ་ན། དེའི་ཡུལ་ལ་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པར་བྱེད་དོ། །མི་སྦྱོར་བའི་གཏན་ཚིགས་བཤད་པ་ནི། གང་གི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའོ། །བརྡར་བཏགས་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་སྒྲའི་བརྗོད་པར་བྱ་བར་ བསྟན་ཏོ།།དེ་སྟོན་པ་ནི་དེ་ལ་རབ་ཏུ་སྦྱོར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་སྟེ། དེ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།
若彼于義有,則于所立能立了知中有見事物故,不成所立能立了知性。故由見事物損壞故,此是心境。 云何此唯說於心?由阿阇黎陳那許取牛遮返差別自相故耶? 說”非彼”:差別于自相,“與共相混”即非應取遮返差別自相。云何?說:由彼非應取為共相差別等自性故。 彼復何故?由一不容多種差別故。故說自相非聲境亦非分別境,即”彼體”。 故如是由”義自體一”等分別究竟,說於事所立境對治成異義性,彼亦唯是遣增益自性。 于彼義雖非直接遮返性自性境,然依增上執著。雖非事物境,由安立無違故,遣一切所依他遣境性圓滿安立。 今為由余相亦安立故,說相關即”復何故”,于”如是能了知,無聲亦無知”作諍。 此中由”由彼共相差別”等說”此差別於心義”,安立彼是聲與分別境,非自相時,于彼境作觀察。 說不配合因由即”由何”。顯示安立名言差別聲所詮。顯示彼即”于彼配合”語詞,由是能了知故。
།འདི་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་སྒྲ་རྣམས་དོན་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར་ན་ནི། དེ་དག་གི་དེ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལས་ འགྱུར་ཏེ།དཔེར་ན་མིག་ལ་སོགས་པ་དེ་བཞིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་དེ་དག་དེར་མཐོང་བ་ལ་ལྟོས་ནས་འཇུག་པ་དེའི་ཚེ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་མི་འཇུག་གོ། །དངོས་པོ་ལ་འབྲེལ་པ་ཡོད་ཀྱང་ཐ་སྙད་ལ་དེ་དག་གི་འཇུག་པ་ནི་མཐོང་བ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ལ། འབྲེལ་པ་མེད་ན་ནི་ཐ་སྙད་ལ་ མཐོང་བ་དེ་ཉིད་བརྡར་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི་མཐོང་བ་ལ་ལྟོས་པ་ལ་ནི་རྩོད་པ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ།།གལ་ཏེ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་ལ་བརྡར་བྱས་པ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་ལ་སྦྱོར་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་དེ་ལ་མི་སྦྱོར་ཞེ་ན། དོགས་པ་འདི་བསུ་ནས་བརྡའི་དགོས་པ་སྟོན་པས་དེ་ ལ་མེད་པར་བཤད་པ་ནི།དེ་ནི་ཐ་སྙད་ཆེད་དུ་བྱས། །ཞེས་བྱ་བའོ། །གང་གི་ཚེ་འདི་དགོས་པ་དེ་དག་དེའི་ཚེ་སྒྲ་འདི་ལས་རིག་པར་བྱ་སྟེ། བླང་བའམ་སྤང་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་དོན་དུ་སྒྲ་དགོད་པ་ཡིན་གྱི། དེ་ལ་སྒྲ་བཀོད་པས་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་རྟོགས་པ་ལ་ནི་དོན་འགའ་ཡང་མེད་ དོ།།ལན་ཅིག་རྟོགས་པས་ནི་དགོད་པའི་གཞིར་གྱུར་ཀྱང་ཇི་སྐད་བརྗོད་པའི་བསམ་པས་དེ་ལ་སྦྱོར་བར་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་པ་འགལ་ཡང་སླར་འགྱུར་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་བརྡ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་སྒྲ་སྦྱོར་བ་མེད་དོ། །དེ་ཉིད་བཤད་པ་ནི། སྒྲ་རྣམས་ ཀྱིས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།འདིར་མདོ་བཞིན་དགོས་པ་སྦྱར་བར་བྱའོ། །ཐ་སྙད་ཀྱི་དོན་དུ་འདོགས་ན་ཞེས་བརྗོད་པས་ནི་ཅི་ནས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐ་སྙད་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ཡང་དེ་ཉེ་བར་མཁོ་བར་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །སྒྲ་དེ་ནི་ཡུལ་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་ལ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཕྱིས་མི་འཇུག་གོ། ། རང་གི་མཚན་ཉིད་ནི་ཡུལ་དང་དུས་དང་རྣམ་པ་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་གང་གིས་དེ་ལས་གཞན་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལ་ངེས་པར་སྦྱར་བས་ཡུལ་དང་དུས་དང་རྣམ་པ་སྤོང་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་མི་སྦྱོར་མོད། འོན་ཀྱང་སྤྱི་ལ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་བློའི་དོན་གྱི ཡུལ་ཅན་ཉིད་རྩོད་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྩོད་པ་ནི།འོ་ན་སྤྱི་ཞེས་བྱ་བའོ། །སྒྲ་ནི་མཐོང་བ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ། །རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡུལ་ཡིན་ན་མཐོང་བའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་རྗེས་སུ་མི་འཇུག་པ་དང་། རང་གི་མཚན་ཉིད་གཞན་དུ་ཡང་མ་མཐོང་བས་ན་སྦྱོར་བར་འགྱུར་རོ། །སྤྱི་ ཡུལ་ཡིན་ན་ནི་སྐྱོན་འདི་མེད་དེ།ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་ཡང་དང་ཡང་ཉེ་བར་གནས་པ་དེར་ཉེ་བར་མཁོ་བ་ཡོད་ན་སྦྱོར་བའི་རྟེན་ཉིད་དུ་མི་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ཟློག་པར་བྱེད་པ་དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ།
此說:若諸聲由事物自性趨入義,則彼等從自相生,如眼等。當彼等依見而趨入時,則不趨入自相。 雖於事有關聯,然彼等趨入言說依于見,若無關聯,則見本身成為名言,于依見則全無諍論。 若唯于自相立名,豈不唯于自相配合?云何不配于彼?迎此疑問而顯名言目的,說彼無即”彼為言說故”。 當有此等目的時,從此聲應知:為取或舍之義而安立聲,于彼立聲即時了知則無任何義。 雖由一次了知成安立處,然如所說意趣于彼配合,雖相違亦無復轉。故由非於自相立名故,于彼無聲配合。 即說此即”由諸聲”。此中如經應配目的。由說”為言說義安立”,“定當”即言說,于彼亦說彼所需。 彼聲由不趨入異地等故后不趨入。自相是地時相確定,故由定配于趨入異彼者,云何舍地時相? 雖不配于自相,然由成於共相故,心義境性有諍,諍即”則共相”。聲依見。 若自相是境,則不隨行所見自相,由於他處亦未見自相故配合。若共相是境則無此過,由遍故數數近住,有所需時不違為配合所依故。 遮遣此即”彼非”。
།འདི་ལྟར་དོན་བྱེད་པར་ནུས་པ་ཤེས་ནས་དོན་བྱེད་པ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ་ ཞེས་དོན་རྣམས་ལ་རྗོད་པར་བྱེད་པ་སྦྱོར་བར་བྱེད་དོ།།སྔར་ནི་གང་གིས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་སྤངས་པར་འགྱུར་བ་ལན་ཅིག་བཀོད་པ་ཡང་རྟོགས་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་ཐ་སྙད་ཀྱི་དོན་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། ད་ལྟ་ནི་ཐ་སྙད་དེ་ཉིད་ཀྱི་དགོས་པ་ཇི་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་དེ་བརྟགས་པས་ཐ་སྙད་དུ་ བྱས་པའི་དོན་སྤྱིའི་རང་བཞིན་དུ་ཉེ་བར་སྟོན་པས་སྤྱིའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་གསལ་བའི་ཕྱིར་འདི་བརྗོད་དོ།།འདི་ལྟར་གལ་ཏེ་སྒྲ་ངེས་པར་སྦྱར་བའི་ཡུལ་ཇི་ལྟར་རྟོགས་བཞིན་པའི་རང་བཞིན་དེ་ལྟ་བུའི་སྤྱི་སྲིད་ན་ནི། སྤྱི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་གྱི། གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་རང་ངམ་གཞན་དོན་བྱ་བ་དོན་དུ་ གཉེར་བས་དོན་བྱ་བ་ནུས་པའི་རང་བཞིན་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྒྲ་སྦྱོར་བ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་སྤྱི་དོན་བྱ་བར་ནུས་པ་ཉིད་ཡིན་ན་རིགས་སྦྱོར་བའི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་གྱི། དོན་བྱ་བ་ནུས་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ན་ནི། སྒྲ་ངེས་པར་སྦྱར་བ་རིགས་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་འདིས་ནི་ངེས་པར་ སྦྱོར་བ་ནི་དོན་བྱ་བར་ནུས་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཞུང་བཙུགས་པ་ཡིན་ནོ།།འདི་ཉིད་བཤད་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །རེ་ཞིག་འཇིག་རྟེན་པའི་འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་ནི་འབྲས་བུ་འདོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཁོ་ནའོ། །དེས་ན་བརྡ་སྦྱར་བ་ ལས་འབྲས་བུ་འདོད་པའམ་དེ་སྦྱར་བའི་ཡུལ་ལས་འབྲས་བུ་འདོད་པར་འགྱུར་གྲང་ན།དེ་ལ་རེ་ཞིག་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་པོ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འཇིག་རྟེན་གྱི་རྟོགས་པ་ནི་དོན་ལ་བརྟེན་པའི་འབྲས་བུ་འདོད་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡིན་གྱི། ངེས་པར་སྦྱར་བ་ཉིད་ལས་འབྲས་བུ་གྲུབ་པར་ རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།འཇིག་རྟེན་པའི་འདོད་པ་ལས་བཟློག་ནས་ངེས་པར་སྦྱོར་བ་ལ་འབྲས་བུ་འདོད་པ་ནི་ཉམ་ང་བ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །རིགས་པ་ནི་འདིར་འཐད་པས་གྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་བརྗོད་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་པའི་རྟོགས་པ་དཔྱད་པ་ཉིད་ཀྱིས་བཤད་པ་ ཡིན་ནོ།།འབྲས་བུའི་རང་བཞིན་བཤད་པ་ནི། །དེ་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། འབྲས་བུ་ནི་ཐམས་ཅད་ཉིད་ནི་འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པ་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་དག་བདག་ཉིད་ལ་འབྲེལ་པ་དང་བཟློག་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་འདི་བདག་ཉིད་བདེ་བ་དང་འབྲེལ་པར་འགྱུར་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་བྱེ་ བར་བྱས་པ་ནི་འབྲས་བུར་སེམས་པ་ཡིན་ནོ།
如是知能作用已,為成辦作用而趨入,于諸義配合能詮。先前已說一次安立亦舍自相境性,顯示以了知為果的言說目的。 今由觀察彼言說目的如何,由顯示言說義共相自性,明顯共相境性故說此。 如是若聲定配處如所了知自性之共相存在,則共相成境,余則不然。于彼為求自他作用,爲了知能作用自性而配合聲。 故若共相是能作用,則成類配合境,若非能作用境,則聲定配合不成類境。故此建立定配合是能作用境。 即說此即”於世間”。首先世間一切趨入遮遣相言說唯以欲果為先。 故由立名欲果或由彼配處欲果耶?其中首先非第一分別,由世間了知是依義欲果相,非了知由定配即成果。 違背世間欲樂而於定配合欲果說為怯懦。此中理非由正理成立而說,然由觀察世間了知而說。 說果自性:“彼一切”,果一切即欲不欲、樂苦於自體系屬遮遣,如是思維此自體與樂系屬、離苦為果。
།དེས་ན་འདི་རང་གི་བདག་ཉིད་དམ་གཞན་ལ་འབྲས་བུ་དེ་བསྐྱེད་པའི་དོན་དུ་དེའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ཤེས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པ་དག་ནི་སྦྱར་བའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ངེས་པར་སྦྱར་བ་ནི་དོན་བྱ་བར་ ནུས་པའི་ཡུལ་ཅན་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་གྲུབ་བོ།།དེ་དེ་ལྟར་གནས་པ་ན་རིགས་དེ་ནི་བྱེད་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བཤད་པ་ནི། དེ་ལ་རིགས་དོན་བྱེད་རུང་མིན། །ཞེས་བྱ་བའོ། །འབྲས་བུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་བྱ་བ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ལ། །བྱ་བ་དང་ལྡན་པ་ཡང་རྫས་ཁོ་ན་ ཡིན་ཏེ།དེས་ན་རིགས་དོན་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་བྱ་བ་བྱེད་པར་རྟོགས་པ་ལ་བཀོད་པའི་སྒྲ་དག་ནི་དོན་བྱ་བ་མི་ནུས་པའི་ཡུལ་དུ་རྟོགས་པར་ནུས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་ཐ་སྙད་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ཡང་འཁྲུལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རང་གི་ མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་དུ་འགྱུར་བའམ།རྟོགས་པ་འགའ་ཞིག་འཁྲུལ་པར་མི་འཐད་པ་ཡིན་ན་ནི། རང་གི་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །དཔེར་ན། སྒྲ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་བརྡར་བཏགས་སྟོན། །ཞེས་བྱ་བས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ལ་རྟོགས་པ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བཤད་ པ།དེ་བཞིན་དུ་དོན་བྱ་བར་ནུས་པའི་ཡུལ་ཅན་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དོན་བྱ་བ་མི་ནུས་པའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་དུ་ནུས་པར་རྟོགས་པ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་ཐ་སྙད་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ཡང་འཁྲུལ་པ་དེས་ན་རྟོགས་པ་དེ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ ཡུལ་ཅན་དུ་འགྱུར་བའམ་རྟོགས་པ་འགའ་ཞིག་འཁྲུལ་པར་མི་འཐད་ན་ནི།རང་ཉིད་གནོད་པ་མེད་པའི་དམིགས་པ་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པ་བཞིན་རྟོགས་པ་ན། དོན་བྱ་བ་ནུས་པའི་བློ་སྤྱི་ལ་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རིགས་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་འགོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རིགས་ནི་ དོན་བྱེད་པར་མི་ནུས་ཀྱང་དོན་བྱེད་པར་ནུས་པ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ།།རང་གི་མཚན་ཉིད་ནི་ཐ་སྙད་ལ་བརྗོད་པར་མི་ནུས་པ་ཡིན་གྱི་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་པས་ན། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ནི་དོན་བྱེད་པར་མི་ནུས་ཀྱང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ལ། དེ་ ཡང་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་གསལ་བ་བསྟན་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སྨོས་སོ།།འདི་བཟློག་པའི་ཕྱིར་བཤད་པ་ནི་འབྲེལ་པ་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བའོ།
故此為于自體或他生彼果故,以知彼能成與非能成為先的趨入遮遣是配合果故,定配合了知為能作用境已成。 如是安住時,為顯彼類非能作故說:“于彼類非能作用”。果能成具作用,具作用唯是實,故類非作用。 安立於了知作用諸聲,亦不能了知為非能作用境。若謂于彼錯亂,則由言說隨行境性了知亦是錯亂故,應成自相境,或若某了知不應錯亂,則唯成自。 如”由諸聲顯立名”于隨行了知非自相境耶?說:如是由了知為能作用境故,非非能作用境。 若謂了知能作用是錯亂,則由言說隨行境性了知亦錯亂,故彼了知應成自相境,或若某了知不應錯亂,則如無害所緣如何了知而了知時,能作用心非緣共相。 故非安立類境性聲。雖類不能作用,然爲了知能作用故而說。自相於言說不能說而非無,故隨行雖不能作用然可說,由將了知故。 彼亦即作用,為顯示故說”由不能顯現”。為遮遣此說”雖有關聯”。
།ཐ་སྙད་ལ་བསྟན་པར་མི་ནུས་པའི་གསལ་བ་མཚོན་པའི་ཕྱིར་གྱིས་བརྗོད་པ་ཡིན་ན་མཚོན་པ་དེའི་ སྒྲའི་བྱེད་པའམ་རིགས་ཀྱི་བྱེད་པ་ཡིན་པར་འགྱུར།གང་གིས་ན་སྒྲོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་རྒྱུན་སྟོན་པར་བྱེད་པ་གང་གི་སྒྲ་ནི་དེ་ལ་སྒྲོགས་པ་མི་སྲིད་པས་ན། ཚིག་གི་དོན་གཞན་དང་འབྲེལ་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་རང་གི་དོན་བསྟན་པ་ལ་དོན་གཞན་དང་འབྲེལ་པར་གོ་བར་བྱེད་པ་དེ་ལྟར་ བསྟན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྒྲའི་བརྗོད་བྱ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་དེས་ན།མཚོན་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཅི་ཞིག་།དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་གཞུང་བཙུགས་པར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟར་འདིར་དངོས་ཀྱི་དོན་མཚོན་པའི་ཡུལ་ལས་གཞན་ཉིད་དུ་ངེས་པ་དེ་བཞིན་དུ་བ་ལང་ཁྱེར་ལ་ཤོག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་བ་ལང་གི་ཚིག་གི་ དོན་ཁྱེར་ཏེ་འོང་བའི་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་གསལ་བ་ལ་ཕྱོགས་པར་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི།འོན་ཀྱང་དེ་ཉིད་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ཡིན་པ་དེས་ན་རིགས་ཀྱི་དོན་ཉམས་སོ། །སློབ་དཔོན་གྱིས་ཁས་བླངས་ནས་ཀྱང་རིགས་སྒྲའི་དོན་ཡིན་ན། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གསལ་བ་རྟོགས་ པ་མེད་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འདི་སྐད་གསུངས་སོ།།མཚོན་པའི་ཡུལ་ནི་སྒྲའི་དོན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འབྲེལ་པ་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་སྒྲས་མ་བརྗོད་པ་དེ་ལ་འཇུག་པར་མི་འཐད་དོ། །གསལ་བའི་སྒྲའི་དོན་ཡིན་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དེ་སྒྲས་མ་བརྗོད་པ་ན། རིགས་དེ་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་ དེའི་ཅི་ཞིག་ལྟར་རྟོགས་པ་ན།སྒྲ་ལས་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རམ་བརྗོད་པར་འདོད་པ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མས་གྲུབ་པའམ། སྨྲ་བ་པོའི་མངོན་པར་འདོད་པ་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ན་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པ་ཡིན། འབྲེལ་དུ་ཟིན་ཀྱང་སྒྲ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ན། དོན་གྱིས་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི། འགའ་ཞིག་ལ་ཁར་བ་ཆོད་ཅིག་ཅེས་སྨྲས་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཁར་བ་ཆོད་ཅིག་ཅེས་སྨྲས་ན་ཁར་བ་ལ་གནས་པའི་གཅོད་པ་ནགས་སྒྲས་མ་བརྗོད་པའི་དོན་གྱིས་རྟོགས་པ་ནི་མེད་དོ། །གལ ཏེ་ཁར་བ་གཅོད་པ་ནི་སྲིད་པ་ཡིན་གྱི།རིགས་ནི་བླང་བ་ལ་སོགས་པར་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེ་ནི་མཚོན་པ་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་འདི་ཉིད་དུ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སྨོས་སོ། །མི་སྲིད་ན་ནི་སྒྲའི་དོན་རྣར་མི་འོང་བར་འགྱུར་གྱི་དེ་ཁྱད་དུ་བསད་ནས་སྒྲའི་དོན་མ་ཡིན་ཡང་གཞན་ ལ་འཇུག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།གླང་བཞོ་བར་བརྗོད་པ་ན་དེ་ལ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་གླང་གི་སྒྲ་དེས་བསྐྱེད་པ་བ་ལང་བཞོ་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་དུ་ངེས་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་མ་འབྲེལ་པ་ཉིད་དུ་ཟད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་གང་ན་འབོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དག་ཏུ་ཡང་རྟོགས་པར་བྱའོ།
若為表示言說中不能顯示的顯現而說,則彼表示是聲作用還是類作用?由何而說”發聲”,顯示相續,其聲于彼發聲不可能故,由語義與他關聯相違故。 若如是顯示于顯自義時令解與他義關聯,由是成為聲所詮故,則彼”表示”為何?如是了知亦不成立論式。 如此處顯現義境定異於表示境,如是”牽牛來”中,牛語義與牽來作用無關故,非了知趨向顯現,然即如是了知故,類義失壞。 阿阇黎雖許類是聲義,為成立一切種無顯現了知故說此。表示境非聲義故,雖有關聯然不應趨入聲未說彼。 由顯現不可能是聲義故,聲未說彼時,由與彼類關聯故,如何了知彼時,由非從聲了知故,及彼即量故,或由顯說欲說故,由量成就或說者意樂如是了知時,云何了知? 雖關聯然聲非能了知,則非由義了知,說:“若於某說’砍樹’時”。說”砍樹”時,無由義了知聲未說的樹上砍伐。 若謂砍樹可能,而類于取等不可能,故彼非表示而唯此,說”由不可能故”。若不可能則聲義不入耳,舍彼差別而雖非聲義亦不趨入他。 說擠牛時,由於彼不可能故,牛聲所生定解擠牛境非有,然唯無關聯而已。如是于”何處呼喚”等亦應了知。
།ཅི་སྟེ་ཡང་ རང་གི་དོན་ལ་ཕྱོགས་པ་སྤང་ནས་ཚིག་གི་དོན་གཞན་གཙོར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་མ་འབྲེལ་པ་ན་དེ་བརྗོད་པ་ཡིན་ཡང་དེ་ལྟར་སྒྲ་ཉིད་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་བཤད་པ་ནི། དོན་གཞན་བརྗོད་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །སྔར་ནི་དོན་གྱི་བྱེད་པ་བཀག་པ་ཡིན་ལ་ད་ལྟར་ནི་སྒྲའི་བྱེད་པ་འགོག་ པའོ།།དེ་ཉིད་ཀྱང་ཕྱིར་འབྲེལ་པ་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཁར་བ་ཞེས་བྱ་བས་ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །རང་གི་དོན་བརྗོད་པས་དོན་གཞན་མཚོན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྒྲ་ཉིད་ལ་དེར་རྟོགས་པ་སྐྱེ་བ་ནི་སྒྲའི་དོན་ཉིད་དུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། སྒྲའི་དོན་གྱི་མཚན་ཉིད་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རང་གི་དོན་རྟོགས་པས་བར་དུ་ཆོད་ནས་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ན་མི་འདྲ་བ་ཙམ་དུ་འགྱུར་ལ། དངོས་སུ་བརྗོད་པ་ནི་གཙོ་བོ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ་དེ་ལས་དེ་ལ་རྟོགས་པ་སྐྱེ་ན་དེ་དེ་ལ་ཕྱོགས་པར་མ་ཡིན་པར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རང་གི་དོན་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཡང་བརྗོད པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་མཚན་ཉིད་པའི་དོན་ལ་གཞོལ་བའི་ཚིག་གི་རིགས་བརྗོད་པ་ཡིན་ཡང་གསལ་བ་ལ་བརྟེན་པའི་ཚིག་ཉིད་དོ་ཞེ་ན།རྗོད་པར་བྱེད་པ་ལས་མ་རྟོགས་པའི་གཞོལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཇི་ཞིག་དེ་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ནུས་པ་དང་ལྡན་ན་ནི་བརྗོད་བྱ་ལས་མི་འདའ་ལ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ ན་ཡང་མ་རྟོགས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གཞོལ་བ་ཡང་མེད་དོ།།སྟོན་པར་བྱེད་པའི་ནུས་པ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྟགས་མི་འདྲ་བ་ཙམ་བྱས་པ་མཚོན་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་མཚོན་པས་རྟོགས་པ་ཡང་འབྲེལ་པ་བསྟན་པ་ལ་ལྟོས་པར་འགྱུར་རོ། །མ་ཡིན་ཏེ་བརྗོད་པ་ལ་འབྲེལ་པ་ཡོད་ན་འཇུག་ པའི་ཕྱིར་མཚོན་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱོགས་ལས་ཁྱད་པར་མེད་པ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །མཚོན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ལ་ནི་ངོ་བོའི་དོན་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ན་སྟེ། ལྷ་སྦྱིན་ཁྲིད་དེ་ཤོག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་བ་ལང་ཁྱེར་ཏེ་མི་འོང་བའི་ཕྱིར་ རོ།།དེས་ན་ཕྱུགས་ཀྱི་མཆོད་སྦྱིན་གྱིས་ཤིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་ཕྱུགས་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པ་ན་དེ་དང་འབྲེལ་པའི་གསལ་བ་འགའ་ཞིག་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །གསལ་བ་ཡང་ཡུལ་དང་དུས་ངེས་པར་མི་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་གཅིག་འགའ་ཞིག་བརྗོད་དོ་ཞེས་རྟོགས་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ཡང་ འདིའི་ཞེས་མ་ཤེས་པའི་མི་འཇུག་པ་ཁོ་ནའོ།།ཐམས་ཅད་བརྗོད་ཀྱང་མཐའ་ཡས་པས་རྗེས་སུ་འགྲུབ་པ་མི་སྲིད་པ་ན་ཚད་མ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གང་ལ་མཚོན་པ་ཡོད་པར་འགྱུར་བ་རིགས་དང་འབྲེལ་པ་ཙམ་གྱི་སྤྱི་ནི་མེད་དོ། །གསལ་བ་ལ་ཡོད་པ་ནི་འདིའི་ཞེས་བྱ་བར་བརྒལ་ ཞིང་བརྟག་པ་མེད་པར་མཐར་ཕྱིན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་སྲིད་པ་ཁོ་ནའོ།
若舍自義趨向而以語義他為主故,雖無關聯說彼,然如是即是聲說耶?為遮遣此說:“若說他義”。先前遮遮義作用,今遮聲作用。 彼亦將由”雖有關聯,由’樹’等”而解釋。由說自義非表示他義。于聲自生彼了知應成聲義故,由無他聲義相故。 由自義了知間斷而令了知時唯成不同,直接說成為主要,由彼于彼生了知時,未成非趨向彼故。 若謂雖顯自義然非所說,雖說趨入真實義之語類,然是依顯現語故,未從能詮了知之”趨入”為何?若具彼了知能力則不離所詮,若非如是則由未了知故亦無趨入。 由具顯示能力故,雖僅作不同標誌即是表示,然表示了知亦應待示關聯。 非也,由於說有關聯故趨入,故由表示自趨入耶?應成與具彼趨向無差別過。 于表示等境,自性義唯非支分,如”帶提婆達多來”不帶牛來故。 故於”作畜牲祭”時,畜非支分時當了知與彼關聯某顯現。顯現亦由境時定不錯亂故,了知說某一,彼亦由不知”此之”故唯不趨入。 雖說一切然由無邊故隨成不可能時成無量。於何有表示,無唯與類關聯之共相。 于顯現有者,由無觀察”此之”故非究竟,故唯不可能。
།སྒྲའི་བྱེད་པ་འདི་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པས། འབྲེལ་པ་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཞེས་སྨོས་སོ། །ལྷ་སྦྱིན་ཁར་བ་ཐོགས་པར་བཟུང་བ་ན་དེ་ཁར་བ་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་ཁར་བ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ལས་ཁར་བ་ ཐོགས་པར་རྟོགས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ།།མ་རྟོགས་པར་ནི་འདིའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལས་གྱུར་པའི་སྒྲའི་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྒྲའི་དོན་གཙོ་བོ་དང་ཕལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །ཚིག་དོན་གཞན་མི་འགྲིགས་ན་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་གཙོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་ མེད་པར་ཐལ་ལོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ།།དེས་ན་སྒྲ་དོན་གྱི་འབྲེལ་པ་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གྱུར་པའམ། བརྡ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ཡང་བླ། གལ་ཏེ་ཉིད་ཕལ་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་འཇུག་ན་གཙོ་བོ་ཁོ་ནར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་དག་ཏུ་ནི་བརྗོད་བྱ་ཉེ་བར་ བཏགས་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ།ཇི་སྐད་དུ་ཡན་ལག་ལ་སྤྱི་ཉེ་བར་བཏགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་པ་བཞིན་ནོ། །འབྲེལ་པ་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་ཁར་བ་ཐོགས་པ་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་མི་རྟོགས་ན་རིགས་ལ་ཡང་མཚུངས་པ་ཉིད་དེ། གལ་ཏེ་འབྲེལ་པ་མ་ངེས་པ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ ལ་སོགས་པ་བཤད་དོ།།གསལ་བས་སྟོང་པའི་རིགས་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དོ་ཞེ་ན། ཐམས་ཅད་ལ་ལྟོས་ནས་ནི་བདེན་ན། རེ་རེ་ལ་བརྟེན་ནས་ནི་དེ་མེད་པར་ཡོད་པ་ཁོ་ན་སྟེ་དེ་མི་རྟག་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཚན་ཉིད་ནི་ངེས་པ་གཅིག་གི་ཡུལ་ཅན་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་གསལ་ བའི་ཆོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ།།འབྲེལ་པ་ཅན་ཉིད་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་སྒྲས་གསལ་བ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ལ་མཚོན་པར་བྱེད་པས་ཅི་བྱ་ཞེ་ན། སྤུན་དྲུང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །འབྲེལ་པ་ཅན་གྱི་སྒྲ་དག་ཁོ་ནས་དེ་ལྟར་རྟོགས་ཀྱི། འབྲེལ་པ་ ཡོད་ཀྱང་གཞན་གྱི་ནི་མ་ཡིན་ལ།བ་ལང་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་ཡང་འབྲེལ་པ་ཅན་གྱི་སྒྲ་མ་ཡིན་ནོ། །བདག་ཉིད་གང་གི་རང་བཞིན་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བརྗོད་བྱ་ཡིན་ན་གཞན་དུ་རྟོགས་པ་འཕེན་པར་བྱེད་དེ། དཔེར་ན་སྤུན་གྱི་སྒྲ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཉིད་རང་བཞིན་ཙམ་དུ་གྱུར་ པས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།དཔེར་ན་ལྷ་སྦྱིན་གྱི་སྒྲ་བཞིན་ནོ། །བ་ལང་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་ཡང་རང་བཞིན་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་འབྲེལ་པ་ཅན་གྱི་སྒྲ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འདི་དག་འབྲེལ་པ་ཅན་གྱི་སྒྲ་ཡིན་ན། གསལ་བ་བྲལ་བ་དག་ལ་ཡང་རིགས་ཀྱི་ཚིག་དག་ལས་རྟོགས་པར་ཐལ་ཏེ། སྤུན་ དྲུང་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་བཞིན་ཏེ།དེས་ན་དགོས་པའི་ཡན་ལག་ལ་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཤད་པ་ནི་རིགས་གསལ་བ་དང་བྲལ་བ་ཅན་དག་གིས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བའོ།
為顯示此聲作用不存在故說:“雖有關聯”。當執持提婆達多持樹時,由彼與樹關聯故,應從”樹”聲了知持樹故。 由未了知故,由非成為聲作用自性故,聲義亦非主次。若謂語義他不相應時即能了知,已說此應成無主次差別。 故聲義關聯,或成為自性或從立名而生皆可。若趨入次要等,由唯成主要故,于如是等中應說所詮是假立,如已說”由於支分假立共相故”。 若由關聯不定故於持樹等不了知,于類亦同,說”若謂關聯不定”等。 若謂無離顯現之類,雖對一切為真,然依各別則無彼而有,由彼無常故。相應說為定一境,已說”由彼即是顯現法故”。 豈非由具關聯性類聲了知顯現,于彼何須能表示?說”兄長”等。唯由具關聯聲如是了知,雖有關聯然非由他,牛等聲亦非具關聯聲。 若由自性待他性即是所詮,則引生他了知,如兄聲。唯成自性則不然,如提婆達多聲。牛等聲亦說自性,故非具關聯聲。 若此等是具關聯聲,則于離顯現等亦應從類語了知,如兄長等聲,故於所需支分成失壞。說此即”由離顯現類等”。
།འབྲེལ་པར་རུང་བ་ཙམ་རྟོགས་ན་ནི་གསལ་བ་མི་རྟོགས་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི། གལ་ཏེ་དུས་ ཐམས་ཅད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ།གསལ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན་ནི་རུང་བ་ཉིད་དུ་རྟོགས་ལ་ཡོད་ན་ནི་གསལ་བ་ཉིད་དུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་བྱེ་བྲག་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ནི་རིགས་གསལ་བ་དང་འབྲེལ་པ་ཉིད་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འབྲེལ་པ་ཅན་གྱི་སྒྲ་མ་ཡིན་ཡང་གསལ་བར་རྟོགས་སོ་ཞེས་ བྱ་བར་དགོས་པ་གལ་ཏེ་གསལ་བ་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་གྱི་ཞེས་བྱ་བས་བསུ་ནས་བཟློག་པའི་ཕྱིར་འོ་ན་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ།།གསལ་བ་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་ཉིད་དུ་རྟོགས་ན་གསལ་བ་ཁྱད་པར་ཉིད་དུ་འཕངས་པའི་ཕྱིར་དེ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱོགས་ལས་ཁྱད་པར་མེད་པར་ཐལ་ལོ། །དེ་དང་ལྡན་པའི་ ཕྱོགས་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི་དགག་པ་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ།གང་ལ་རིགས་ཁྱད་པར་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་དེ་ནི་གཞན་ཉིད་དོ། །འབྲེལ་པ་ཅན་གྱི་སྒྲ་ཉིད་དམ། མཚན་པ་ནི་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འབྲེལ་པ་ཉིད་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་ཤུགས་ཀྱིས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི་རིགས་དང་ གསལ་བ་དག་ཅེས་བྱ་བའོ།།གལ་ཏེ་རིགས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ནམ་དེས་ན་དེ་བརྗོད་པ་ན་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡུལ་མ་ཡིན་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། རང་བཞིན་དང་རང་བཞིན་ཅན་དག་གྲུབ་སྟེ་གཅིག་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་ཐ་མི་དད་ལ་ཐ་དད་པ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ མེད་པར་འགྱུར་རམ།དེ་ཐ་དད་ན་ནི་ཁྱད་པར་ཙམ་བརྗོད་པ་ན་གསལ་བ་མ་འཕངས་པ་ཁོ་ནའོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཇུག་བསྡུ་བའོ། །སྒྲ་ནི་འབྲས་བུ་དང་ལྡན་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་རྟོགས་ལ་དེ་ནི་སྒྲའི་དོན་ཡིན་ནོ། །འབྲས་བུ་དང་ལྡན་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ འབྲས་བུ་མེད་པའི་རིགས་སྒྲའི་དོན་མ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་འབྲས་བུ་དང་ལྡན་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་དང་ལྡན་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ན་རིགས་དང་ལྡན་པ་སྒྲའི་དོན་དུ་འགྱུར་མོད་ཅེས་དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་ཞེས་བྱ་བས་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པའི་འགྲེལ་པ་བྱེད་དོ། །དེ་ཉིད་སྟོན་པ་ནི་དེ་ལྡན་ ནུས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།གང་དུ་ཞེས་བྱ་བ་མ་ཐོས་པའི་ཕྱིར་དོན་བྱེད་པ་ཞེས་འབྲེལ་པ་བརྗོད་དོ། །དེས་ན་དེ་ལྟར་འབྲས་བུ་དང་ལྡན་པའི་ཡུལ་ཉིད་རྟོགས་པ་རྗེས་སུ་གཟུང་བར་འགྱུར་ལ་རིགས་དེ་དང་ལྡན་པ་ལ་བཀོད་པའི་ཕྱིར་འདི་ཐ་སྙད་ཀྱི་དུས་ན་མི་གནས་པའི་ཉེས་པ་ཡང་མེད་པ་ ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་བསམས་པའོ།།སློབ་དཔོན་གྱིས་ནི་འདི་སྲིད་པར། །བསམས་ལན་གྱི་ཆ་དེ་ཡང་ན། །ཅིའི་ཕྱིར་དངོས་སུ་སྦྱར་མི་བྱེད། །ཅེས་འདོགས་པར་མཛད་དོ།
若僅了知可關聯,則必定不了知顯現,故說:“若一切時”。若無顯現則了知為可能性,若有則為顯現性,由未成此差別故。 若謂類與顯現關聯即是所詮故,雖非具關聯聲亦了知顯現,為遮遣”若具顯現關聯”而說”若爾”。 若了知具顯現關聯性,由引生顯現差別故,應成與具彼趨向無差別。說”具彼趨向”是作遮遣,於何類成差別,彼即是他。 具關聯聲或表示皆不可能,由將說關聯性之力故無,故說”類與顯現”。 若謂類非自相自性耶?故說彼時如何非自相境?若自性與有自性成一性,則于無差別不應有差別及隨關聯,若彼差別,則說差別時唯不引顯現。 故說”是故”為總結。聲了知為具果境,彼即是聲義。由了知為具果境故,無果之類非聲義。 若由了知具果故是具果境,則具類應成聲義,故以”若爾”釋頌文。即顯示此說”具彼能力”。 由未聞”於何”故說”作用”關聯。故如是當攝受了知具果境性,由安立於具彼類故,思無不住言說時過失。 阿阇黎思此可能,彼分亦或,何不直接配合?如是假立。
།སྒྲ་རྣམས་རྣམ་པ་ཇི་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་རང་གི་ཡུལ་ཅན་དུ་རྟོགས་པ་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ནི་རང་གི་ མཚན་ཉིད་ལ་ཡོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།དེ་ལ་སྒྲ་འཇུག་པས་ན་རིགས་པས་བཀོད་ཅེས་བྱ་སྟེ། དངོས་སུ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་ཇི་སྟེ་མི་སྦྱོར། གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་འགྲེལ་པའོ། །འདིར་མི་སྦྱོར་བའི་རྒྱུ་བཤད་པ་ནི། གལ་ཏེ་མཐའ་ཡས་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའོ། །གསལ་ བ་གང་ལ་སྒྲ་བཀོད་པ་དེ་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱེད་ཀྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ནུས་པ་ནི་དེ་ལྟར་མཐོང་བ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མ་མཐོང་བ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་ཐ་སྙད་རྣམས་གསལ་བ་གཅིག་གིས་བསྒྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསལ་བ་ གཞན་ཡང་ཉེ་བར་མཁོ་བར་མཐོང་བས་ཡུལ་དང་དུས་གཞན་དང་དེར་ཡང་སྒྲ་མཐོང་བ་ལ་ལྟོས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ་དེས་ན་གསལ་བ་མཐའ་ཡས་པ་ངེས་པར་དགོད་པའམ་མཐོང་བ་མཐའ་ཡས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།འདི་སྤོང་བར་བྱེད་པ་ནི་མཐའ་ཡས་པ་འདི་ནི་དེ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱོགས་ ལ་ཡང་མཚུངས་སོ།།གལ་ཏེ་འདི་སྙམ་དུ་ཞེས་བྱ་བ་རྩོད་པའི་འབྲེལ་པ་ཡིན་ལ་དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལན་གྱི་འགྲེལ་པ་ཡིན་ཞིང་རིགས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཚུངས་པ་ཉིད་གཞུང་འཛུགས་པའོ། །དེ་དང་ལྡན་པ་སྒྲའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ནི་རིགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་གསལ་ བ་ཉིད་སྒྲའི་དོན་ཡིན་གྱི་གང་གིས་དེ་ལ་ཡང་བརྡ་བྱེད་པ་ལ་མི་ལྟོས་པར་འགྱུར་བ་རིགས་ནི་བ་ལང་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་གསལ་བ་འདི་བ་ལང་གི་སྒྲས་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཡང་སྟོན་པ་ན་རིགས་དེའི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་གསལ་བ་གཞན་ལ་དེའི་སྒྲས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་མ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དེར་ཡང བསྟན་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ།།དེ་ལྟར་ནི་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་མཐའ་ཡས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཤད་པ་ནི་འབྲེལ་བ་མ་བྱས་པ་ཅན་གྱི་སྒྲ་ནི་རྗོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་ལ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་མི་མཚུངས་པར་དོགས་པ་བསུ་བའོ། །དེ་དང་ལྡན་པ་འདི་ནི་བ་ལང་གི་ སྒྲའི་དོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ནི་མཐའ་ཡས་པར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན།སྒྲ་འདི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ནི་འདིས་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པས་ན་དེའི་ཁྱད་པར་ཅན་མཐའ་དག་དེའི་དོན་རྟོགས་པར་རོ་ཞེ་ན། འདི་བཤད་ཟིན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བས་ལན་འདེབས་སོ། །གལ་ཏེ་ཡང་གསལ་བ་དང་ རིགས་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་རིགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་རིགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཅན་དེའི་སྒྲས་བརྗོད་པར་བྱ་བར་སྟོན་པ་ན་དེ་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་ཁྱད་པར་རམ་འབྲེལ་པ་ཅན་ལ་རྟོགས་པར་འགྱུར་གྲང་ན།དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཁྱད་པར་ཅན་ལ་སོགས་པ་སྤྱི་ཉིད་ཡིན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རྩོད་པ་ སྔར་བཤད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ།
聲音如何了知為具有自境,如是存在於自相故,由聲趨入故說”由理安立”。為何不直接配于自相?“若”字為解釋。 此中說明不配合之因:“由無邊故”。於何顯現安立聲即了知彼,非他,由彼了知能力待如是見故,由未見無了知故。 一切時言說非由一顯現成立,由見需要其他顯現故,應待見其他境時及彼處之聲,故顯現無邊必定安立或見成無邊耶? 遮遣此說:此無邊于具彼趨向亦同。“若作是念”為諍論關聯,“若如是”為答釋,“類之”為建立同等性。 于具彼為聲義趨向,類差別顯現即是聲義,何故於彼亦不待立名?雖牛性具顯現由牛聲表示,然示時未顯示類差別其他顯現為彼聲所詮性故,于彼亦應成所示性。 如是非能,由無邊故。說此即由無作關聯聲非能詮故。“若於具彼關聯”為迎遮不同疑慮。 示”此具彼是牛聲義”成無邊時,由示”此聲所詮為此差別所成”故,了知彼一切差別為彼義耶?以”此已說”答。 若由顯現與類關聯故是類差別,然示彼聲所詮時,于具關聯差別或具關聯當了知耶?如是亦由差別等即是共相故,成如前所說諍論。
།རིགས་དེས་རྣམ་པར་གཅད་པའི་གསལ་བ་རྟོགས་ན་ནི་གསལ་བ་གཞན་རྟོགས་པར་ག་ལ་འགྱུར། དེ་བཞིན་དུ་གསལ་བ་ཙམ་ཡང་སྤྱིའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་གཞུང་གཟུང་བར་བྱའོ། །བ་ལང་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་བ་ལང་ མཐའ་དག་བ་ལང་གི་ཚིག་གི་དོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པ་ཡིན་ན་ཡང་གསལ་བ་རྣམས་ལ་གསལ་བའོ་ཞེས་མཚུངས་པའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ།།སོ་སོ་རང་གི་རང་བཞིན་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་ན་ནི་ཐུན་མོང་བས་རྣམ་པར་གཅད་པ་ལ་ བཀོད་ཀྱང་གཞན་ལ་བྱས་པས་གཞན་ལ་ནུས་པར་མི་འགྱུར་རོ།།འདི་ལྟར་འདི་ནི་སྤྱི་དང་ལྡན་པའི་གསལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་རྟོགས་པ་ན། ཇི་ལྟར་སྤྱི་གསལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་རང་བཞིན་གཅིག་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྤྱི་དེ་དང་ལྡན་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ་དེས་ན་དེ་ལྟར་གཅིག་ཏུ་བྱས་ པའི་གསལ་བ་རྣམས་ལ་དེ་ལྟར་དམིགས་པའི་སྒྲ་དགོད་པ་ཡིན་ཏེ།སྤྱི་དང་ལྡན་པ་དེ་ནི་རེ་རེ་ལ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྦྱོར་བའི་ནུས་པ་ནི་སྤྱི་དེ་དང་ལྡན་པའི་སྤྱི་ཉིད་ལ་བཀོད་པར་འགྱུར་རོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལས་བཟློག་པ་ལ་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་མོད། དེ་དག་ གི་འབྲེལ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་གི་གང་ལས་རྗེས་སུ་སོང་བར་འགྱུར་ཏེ།དེས་ན་དེ་དང་ལྡན་པའི་སྒྲའི་དོན་ཡིན་ན་གསལ་བ་རྣམས་སྒྲ་གཅིག་གི་རྟེན་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་སྤྱི་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་བ་ལང་བ་ལང་ཞེས་གསལ་བ་རྣམས་ཐ་མི་དད་པ་བརྟེན་པ་ཡིན་གྱི། དེ་སྤྱི་ལོགས་སུ་ བྱས་པས་ནི་སོ་སོ་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་ཡུལ་དུ་བྱས་པའི་གསལ་བ་ཐ་མི་དད་པར་ཡུལ་དུ་ཇི་ལྟར་བྱེད་ན་གང་གིས་དེ་དང་ལྡན་པ་གཅིག་ཉིད་ལ་བཀོད་པའི་སྒྲས་གཞན་ཐམས་ཅད་བརྗོད་པར་འགྱུར།དེས་ན་མཐའ་ཡས་པ་ཇི་ལྟར་མ་ཡིན། བརྗོད་པ་འཁྲུལ་པ་ཡང་ ཡིན་ཏེ།དེ་གཅིག་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་གསལ་བ་སྒྲའི་དོན་གྱི་ཕྱོགས་བཞིན་ནོ། །འབྲེལ་པ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་འབྲེལ་པ་ཅན་ལ་བཀོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་ལྟར་རང་གི་མཚན་ཉིད་དང་སྤྱི་དང་དེ་དང་ལྡན་པ་སྒྲའི་དོན་མ་ཡིན་པར་བསྟན་ནས། གཞན་སེལ་བ་སྒྲའི་དོན་དུ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་ ཉེས་པ་སྤང་བ་སྲིད་པའི་ཕྱོགས་འདི་ཕ་རོལ་པོའི་ཅི་སྟེ་ཁས་མི་ལེན་ཞེས་འདྲི་བ་ནི་གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།དབྱེ་བའི་དོན་རྣམས་དེ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ལས་ལོག་པའི་ཕྱིར་མཚུངས་པར་གྱུར་པ་ལ། །དེ་ནི་ཐ་སྙད་ཆེད་དུ་བྱས། །ཞེས་བྱ་བའི་སྐབས་སུ་བབ་པ་བརྡ་ཅི་སྟེ་མ་བྱས། །འདི་ སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ།སྤྱི་སྒྲའི་དོན་ཉིད་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་དང་མཚན་མའི་ཆོས་རྟོགས་པ་དང་མི་མཐུན་ལ། རང་གི་མཚན་ཉིད་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་རྟོགས་པའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ།
若了知類所遮顯現,豈能了知其他顯現?同樣,由唯顯現非共相自性故,即是非境,應如是持論。 雖示”牛性差別一切牛是牛語義”,然由於顯現中了知”此是顯現”為同等自性故,非不共境。 若各自自性不共,雖安立於共遮別,由於他作不能於他。如是了知”此是具共相顯現”時,如共相由顯現等成一性,具彼共相亦然,故如是成一顯現等於如是所緣聲安立,由具共相於一一中有故。 故配合能力安立於具彼共相之共性。雖隨行即是異此無差別,彼等關聯為何,從何隨行?故若是具彼聲義,顯現等非成一聲所依。 由彼共相無差別故,“牛牛”依于顯現無差別,若別立共相,如何將各自自性為境之顯現作為無差別境?由何具彼一性安立聲能詮一切他?故豈非無邊? 表述亦錯亂,由未了知彼一故,如顯現聲義趨向。由無關聯故,非安立於具關聯。 故如是示自相、共相及具彼非聲義已,為說遮余為聲義故,此除過可能趨向,何不許對方?此即問”複次”。 於差別義等由離非能作故同等中,彼為言說故作,何不作立名? 此說:共相聲義性與自相及相法了知不相順,自相是隨行了知之相違品。
།དེ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་ལ་འཇུག་པས་དེའི་ཆོས་རྟོགས་པའི་འཐད་པ་ཡིན་ལ་ཐ་དད་པ་ ཡང་མཚུངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པ་སྤངས་པ་ལ་ཇི་ལྟར་གཞན་སེལ་བ་སྒྲའི་དོན་མ་ཡིན།དོན་བྱེད་པ་གང་གི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཞེས་བྱ་བའི་འགྲེལ་པ་ཡང་ཇི་སྐད་བརྗོད་པའི་གསལ་བས་སྦྱར་བར་བྱའོ། །རང་གི་མཚན་ཉིད་དང་སྤྱིའི་སྒྲའི་དོན་དུ་ཁས་བླངས་པའི་ཉེས་པ་ སྤངས་སུ་ཆུག་མོད།དེ་དང་ལྡན་པ་སྒྲའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཉེས་པར་གོ་ཇི་ལྟར་མི་འགྱུར་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི། གལ་ཏེ་དེ་ལྡན་ཉེས་མཚུངས་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བའོ། །འདིར་མཐའ་ཡས་པ་དང་འཁྲུལ་པའི་ཉེས་པ་མཚུངས་པར་ཐལ་བར་བྱེད་པའོ། །འདི་ལྟར་དེ་བྱེད་པའི་རང་ བཞིན་གྱིས་རང་གི་མཚན་ཉིད་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་པ་ནི་ཐ་དད་པ་ཉིད་རྗེས་སུ་འགྲོ་བས་ན་དེ་ལྟར་སྒྲས་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་ཐ་མི་དད་པའི་ཐ་དད་པས་རྣམ་པར་གཅད་པའི་ཁྱད་པར་རྣམས་ལ་དེའི་རང་བཞིན་རྟོགས་པ་དང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་གཉིས་ལས་ལྡོག་པ་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་ པར་རྟོགས་པ་ན་སྒྲའི་དོན་ཉིད་དུ་འཐད་པའི་ཕྱིར་འདི་དེ་དང་ལྡན་པ་སྒྲའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱོགས་ཉིད་ཁས་བླངས་པར་འགྱུར་ཏེ།ལྡོག་པ་དེས་རྣམ་པར་གཅད་པ་གཅིག་ལ་སྒྲ་དེ་བཀོད་ཀྱང་གཞན་ལ་མི་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། དགོས་པ་འདི་སྤོང་བ་ནི་བླ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱོགས་ ཀྱི་ཉེས་པ་མཚུངས་པར་གྱུར་ཀྱང་བླ་སྟེ།དེ་ལྟ་ན་ཡང་ལྡོག་པ་དང་ལྡན་པ་དོན་ཉིད་དུ་རིགས་ཀྱི་རིགས་དང་ལྡན་པ་ནི་དོན་དུ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མཚུངས་པའི་ཕྱིར་དེ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཉེས་པ་སྤང་བར་མི་ནུས་མོད། རིགས་ནི་དོན་མེད་དོ། །ཡང་ཇི་ལྟར་ན་ཉེས་པ་ཡོད་ཀྱང་ གལ་ཏེ་ལྡོག་པ་དང་ལྡན་པ་དོན་དུ་འཐད་པ་རིགས་དང་ལྡན་པའི་དོན་ཉིད་མ་ཡིན་ཞེ་ན་དེའི་ཕྱིར།རིགས་ཁས་ལེན་པས་ཀྱང་ཞེས་སྨོས་སོ། །རིགས་ཁས་ལེན་ཀྱང་རིགས་མཐུན་པ་རྣམས་རིགས་མི་མཐུན་པ་དག་ལྡོག་པར་བརྟེན་པར་བྱ་དགོས་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་འདིའི་ཁྱད་པར་ལ་ རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་རང་བཞིན་ཉིད་དང་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ།།དེས་ན་རིགས་དེ་བརྟེན་པས་བྱས་པ་མཚུངས་པར་འགྱུར་བའི་དངོས་པོ་འགའ་ཞིག་པོ་འདི་ཐམས་ཅད་ལ་རེ་རེ་ལ་ཡང་དེ་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་པ་དག་ལས་རེ་རེ་ལས་ཐ་དད་པ་ཡོད་པ་ཁོ་ནའོ། །དེས་ན་དེ་ ཉིད་དེ་དག་གི་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་ལ་རག་མོད།དེ་ལས་ཀྱང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དོ།
彼唯趨入自相故是了知彼法之理由,由差別亦相同故,如何遮余非聲義于遮除無隨行?“依何作用”之釋亦應以如所說顯現配合。 雖許除自相與共相為聲義之過,如何不成具彼為聲義趨向之過?故說:“若由具彼過同故”。此中成立無邊與錯亂過相同。 如是由作用自性,自相非隨行,由差別性隨行故,如是聲作為境。故於無差別之差別所遮諸差別中,了知彼自性及隨行二者,了知離反為差別時,由成立為聲義性故,此即成許具彼為聲義趨向,若安立彼離反所遮一聲,不了知於他耶?遮此所需即是”雖然”。 雖具彼趨向過失相同亦可,然如是具離反為義應理,具類非應理為義。由相同故不能遮具彼趨向過失,然類無義。 複次,雖有過失,若具離反應理為義非具類義性者,故說”由許類亦”。雖許類,諸同類應依止異類離反,若非如是,此差別不成隨行自性及依止差別者之差別性。 故由依止彼類所作相同事物,此一切各各于非依止彼等中,定有各各差別。故雖須彼即是彼等無差別,然由從彼亦了知自相自性故,即是自相境。
།དེ་དག་ཀྱང་རིགས་མི་མཐུན་པ་ལས་ཐ་དད་པའི་རང་བཞིན་གཅིག་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་རྟོགས་པའི་ཡུལ་དུ་གྲུབ་པས་ ཇི་ལྟར་ཁས་བླངས་པའི་རྟོགས་པའི་ཡུལ་ཡིན་པ་ན།རིགས་ཁས་བླངས་པར་དགོས་པ་མེད་དོ། །དེའི་ཉེས་པ་སྤང་བར་མི་ནུས་པ་ཉིད་དང་། རིགས་ཀྱི་དོན་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་ཐ་དད་པ་ཉིད་ལས་གྲུབ་པས་རིགས་ཁས་བླངས་པས་ཅི་བྱ་སྟེ། རིགས་མི་མཐུན་གཅིག་ལས་ཐ་དད་ པ་དང་།དེ་ལས་ལོག་པ་རྣམས་ཀྱི་ཐ་དད་པ་དེ་ཉིད་དེ་ལས་ལོག་པ་རྣམས་ལ་ཐ་མི་དད་པར་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །སྤྱི་ཁས་བླང་དུ་ནི་དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱིའི་དགོས་པ་ནི་ཐ་དད་པས་ཀྱང་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་དད་པ་ཁས་བླང་བ་ཡང་གདོན་མི་ཟ་བར་བྱ་དགོས་པའི་ཕྱིར་ རོ།།ཅི་སྟེ་ཡང་ཐ་དད་པའི་དོན་རྣམས་ཀྱི་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་དུ་ཟད་མོད། འོན་ཀྱང་དེས་སྤྱི་བཞིན་དུ་ཐ་མི་དད་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་རྟོགས་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་སྒྲུབ་པར་ནི་མི་ནུས་ཏེ། རྟོགས་པ་དེ་ནི་ཐ་དད་པ་ལ་མི་དམིགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་དགག་ པའི་ཕྱིར་གཞན་ཡང་ཞེས་སྨོས་སོ།།གང་ལ་འཇུག་པ་དེ་ལས་གཞན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡོངས་སུ་སྤངས་ནས་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བས་སྒྲ་སྦྱོར་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་ལས་གཞན་པ་རྣམས་ལས་འཇུག་པའི་ཡུལ་རྣམ་པར་མི་གཅོད་ན་སྒྲ་མི་སྦྱོར་བར་འགྱུར་རོ། །འདི་ སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ།སྒྲས་ནི་ངེས་པའི་དོན་འགའ་ཞིག་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི་རང་བཞིན་དང་འདྲེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་བ་ལང་ཁྱེར་ཤོག་ཅིག་ཅེས་བྱ་བས་བ་ལང་ནི་རང་བཞིན་ངེས་པའི་བ་ལང་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་དང་འདྲེས་པ་དང་། ཁྱེར་ནས་འོང་བ་ཡང་ཁྱེར་ནས་ མི་འོང་བ་དང་འདྲེས་པས་སྟོང་པ་ཉིད་བཞིན་ཏེ་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དེ་སྐད་སྨྲས་པ་ན་གང་ཡང་རུང་བ་ཁྱེར་ཏེ་འོངས་པའམ་ཇི་ཡང་རུང་བ་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ།།དེས་ན་སོ་སོ་ངེས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་དོན་སྒྲས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ངེས་པ་ཉིད་ཀྱང་རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་རྣམ་ པར་གནས་པ་ཡིན་ན་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡུལ་རྟོགས་པ་འགའ་ཡང་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཕ་རོལ་པོ་དག་གིས་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་བརྗོད་པར་མི་བྱའོ།།དཔེར་ན་བ་ལང་ཞེས་བྱ་བར་རྟོགས་བཞིན་པའི་དངོས་པོ་བ་ལང་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་ ངེས་པ་ཉིད་ནི་དངོས་པོ་གཞན་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལྡོག་པས་ཁྱད་པར་དུ་མ་བྱས་པ་ནི་ངེས་པར་རྟོགས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་ཐ་མི་དད་པ་གཞན་ཐ་དད་པ་དང་ལྡན་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཐ་མི་དད་པ་དེ་ནི་ཐ་མི་དད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཀྱང་ཡུལ་དུ་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།
彼等由具異類差別一性故,成立為隨行了知境,若是如所許了知境,則無需許類。由不能遮彼過及類義成立於隨行差別故,何須許類?由異於一異類及離彼等之差別,即是了知離彼等無差別之因。 由無需許共相故。共相所需亦由差別成立故。由必須許差別故。 雖然差別義等之無差別僅是如此,然如共相不能成立無差別所立了知隨行,由彼了知非不緣差別故。為遮此故說”複次”。 “於何趨入,舍離彼余而趨入”,如是配聲。故若不從彼余遮趨入境,則成不配聲。 此說:聲應示某確定義,非與自性混雜,如說”牽牛來”,牛非與確定牛自性非牛自性混雜,牽來亦如空性離與不牽來混雜,若非如是,如是說時,當牽任何而來或作任何。故聲所詮是各別確定自性義。 若確定性亦住于自體,由無事物境了知皆不了知故,對方不應說無事物境量。如了知”牛”之事物是牛性差別,如是由確定性是無餘事物故,未由離反差別者無確定了知。 故如無差別于具余差別諸事物,如是彼無差別亦應為無差別分別之境。
།རང་ གི་ཕྱོགས་ལ་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ།།འདིར་ནི་དེ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་ཉིད་ཀྱིས་དེའི་ཉེས་པ་མཚུངས་པ་ཉིད་ཡིན་ཡང་གཞན་ངེས་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་འཐད་དོ་ཞེས་བརྗོད་པའི་དོན་དུ་འདི་སྐད་ཅེས་ངེས་པའི་དོན་ ལ་འཇུག་པས་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་སྒྲ་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་ཡུལ་ཅན་དུ་བརྗོད་དགོས་སོ་ཞེས་བཤད་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ།།འགྲེལ་པ་ནི་འདི་དོན་རྣམས་ལ་ཞེས་བྱ་བའོ། །མི་འདོད་པ་ཡོངས་སུ་སྤངས་པ་ནི་སོ་སོར་ངེས་པ་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་གཞན་ལས་ལྡོག་པའི་མཚན་ ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ནི་སྒྲས་ཡུལ་དུ་བྱ་དགོས་སོ།།རྣམ་པར་གཅོད་པའི་མཚན་ཉིད་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན། རྣམ་པར་གཅོད་པར་བརྗོད་དགོས་སོ། །ཞེས་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་ཚིག་གིས་ལྡོག་པ་བརྗོད་དོ། །ལྡོག་པ་དེ་ཡང་ལྡོག་མཚམས་ལས་གཞག་ པ་ལྡོག་པའི་ཡུལ་དག་ལ་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་ཏེ་བ་ལང་སོ་སོ་ལ་རྟ་མེད་པ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་ཐ་མི་དད་པའི་གདོན་མི་ཟ་བར་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་དང་། །གནོད་མི་ཟ་བར་ཡུལ་དུ་བྱ་དགོས་པ་དང་། ཁྱད་པར་རྣམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་དོན་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་དེའི་རྗེས་ སུ་འགྲོ་བའི་རྟོགས་པའི་རྟེན་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡོངས་སུ་དོར་ནས་རིགས་ཁས་ལེན་པ་ནི་དོན་མེད་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི་དེ་ངེས་པར་ཁས་བླངས་པ་ཅན་དང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ།རིགས་ནི་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱོགས་དག་ཏུ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་དད་པ་དང་དེ་རྟོགས་པ་ཡང་ཡོད་མོད་ འོན་ཀྱང་དེས་སྤྱི་ཡོད་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱའི་དགོས་པ་ནི་སྒྲུབ་པར་མི་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནམ་འདི་ལྟར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་པ་རྣམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ནི་རང་བཞིན་ཡིན་པར་རྟོགས་ཏེ་བ་ལང་ཞེས་བྱ་བར་རོ།།སྒྲ་ཡང་དེ་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་ན་གསལ་བ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཐ་དད་པ་ནི་རྗེས་ སུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ཡང་རང་བཞིན་རྟོགས་པ་མི་སྲིད་པ་དེས་ཇི་ལྟར་ཐ་དད་པ་རིགས་ཀྱི་དོན་བསྒྲུབ།དེས་ན་ཐ་མི་དད་པ་གདོན་མི་ཟ་བར་ཁས་བླངས་པ་གདོན་མི་ཟ་བར་བརྗོད་པ་ཡིན་ཡང་རིགས་ཁས་བླངས་པར་རིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ནི་རྣམ་པར་གཅོད་པ་མི་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི་ ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།འཇུག་པའི་ཡུལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་ལ་སྒྲས་ཐ་མི་དད་པའི་རྣམ་པ་འཇུག་པར་བྱེད་པའོ། །འདི་བཟློག་པའི་ཕྱིར་བཤད་པ་ནི། གལ་ཏེ་འདི་ལ་རྣམ་གཅོད་ཡོད། །ཅེས་བྱའོ།
如何于自方為遮境已如前說。此中雖由具彼趨向影像故過失相同,然應理為他確定境,為此義說”由趨入確定義故,必須說聲為遮境”僅此而已。 釋為”此于諸義”。遍舍不欲即是作為確定境。故聲必須作為離他相之遮境。由是遮相了知境故,應說遮,以遮言說離反。 彼離反於離反處所安立離反境中無差別,如各牛中無馬。故必須許無差別,必須作為境,由差別等隨行因相成立義,故舍彼隨行了知所依性而許類唯無義。 說”彼必許”者,由類不成立於差別與無差別趨向故。雖有差別及彼了知,然彼豈非不作由共相有所成立之所需耶?如是了知非隨行等之隨行是自性,如”牛”。聲亦趨入彼時即能了知顯現。 雖差別是隨行,然由不可能了知自性,如何由差別成立類義?故說雖必須說必須許無差別,然非應理許類者,即是”非不作遮”。 “趨入境”即聲作無差別相趨入處。為遮此故說:“若此有遮”。
།རྣམ་པར་གཅོད་པ་བློ་གཞན་གྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན་ནི་བ་ལང་ལ་སོགས་ པའི་བློ་རྣམས་སྒྲུབ་པ་ཙམ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་ཁས་བླངས་པས་དགོས་པ་ཡོད་པར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན།གང་གི་ཚེ་འདི་ལ་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། བསྒྲུབ་པ་འབའ་ཞིག་རྟོགས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་སྤྱི་ལ་ཡང་སྒྲ་རྣམས་ཀྱི་དགོས་པ་ནི་ཇི་སྲིད་རྣམ་པར་གཅོད་པ་བརྗོད་པ་ཙམ་དུ་ཟད་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་གཅོད་ པ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་དོན་རྣམས་མཚུངས་པས་ན་སྤྱི་ལ་ཡང་མཚུངས་པ་ཁོ་ནའོ།།དེས་ན་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་དགོས་པ་གཞན་གྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ། ཡང་ན་གཞན་གྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་སྤྱི་ཞེས་ཡང་འབྲེལ་པར་བྱའོ། །དེས་ན་དོན་འདི་ ཡིན་ཏེ།སོ་སོ་རང་གི་རང་བཞིན་དུ་སོ་སོར་ངེས་པའི་དོན་བརྗོད་པ་ན་ལྡོག་པ་གདོན་མི་ཟ་བར་རྟོགས་པ་ན་ལས་ཞེས་བྱ་བར་རྟོགས་པ་ནི་རྟོགས་བཞིན་པའི་ཁྲ་བོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དེ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཀྱིས་རྣམ་པར་གཅད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སྔར་ཇི་སྐད་ བཤད་པ་བཞིན་ནོ།།དེས་ན་ཐ་དད་པའི་དོན་རྣམས་ལ་བ་ལང་གི་ཐ་དད་པ་མེད་པར་རྟོགས་པ་འབྱུང་བ་འདི་ནི། གཅིག་ཀྱང་བ་ལང་མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པ་གཞན་ཡང་ལྡོག་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ལ་དེ་མེད་པ་དེ་ལ་ནི་ཐ་མི་དད་པར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་གཞན་བ་ལང་མ་ཡིན་པའི་རྫས་ལ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་སོ་སོ་རང་གི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པའི་བ་ལང་ཐམས་ཅད་གཅིག་ལས་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་ཐ་མི་དད་པར་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །ལྡོག་པ་ཐ་མི་དད་པས་རང་བཞིན་ཐ་མི་དད་པ་ལ་ཇི་ཞིག་འབྱུང་ཞེ་ན། སྤྱི་ཐ་མི་དད་པས་ཀྱང་རང བཞིན་ཐ་མི་དད་པ་ལ་ཅི་ཞིག་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ།དེས་ན་བ་ལང་ཞེས་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །འདི་ནི་རྗེས་སུ་སོང་བ་དང་། རྗེས་སུ་སོང་བ་མ་ཡིན་པ་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་བ་ལང་ཞེས་རྗེས་སུ་སོང་བའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་སྣང་ངོ་། །དེས་ན་གལ་ཏེ་འདི་སྤྱི་ཁོ་ན་ཡིན་ན་རང་ གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་སུ་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ།།འོན་ཏེ་འདི་དེ་དང་ལྡན་པ་རྟོགས་པ་ཡིན་ན་དེ་ལྟ་བུའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་དེ་ལས་བཟློག་པ་ཡང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཉིད་དུ་སྣང་བ་དེ་བཞིན་དུ། གལ་ཏེ་ལྡོག་པ་དང་འབྲེལ་པ་ལས་ཀྱང་སྣང་བར་འགྱུར་ན་ འགལ་བ་ཅི་ཡོད།དེ་བས་ན་ཐ་དད་ཀྱང་རང་བཞིན་རྗེས་སུ་འགྲོ་བར་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་སྤྱི་བཞིན་དུ་ལྡོག་པ་ལ་ཡང་ཁྱད་པར་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་རིགས་སོ། །དོགས་པ་གང་བསུ་ནས་འདི་ཉེ་བར་བཀོད་པ་དེ་འདིར་དགག་པའི་ཕྱིར། འཇུག་པའི་ཡུལ་རབ་ཏུ་སྟོན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བས་རྗེས་སུ་ འབྲེལ་པར་བྱེད་དོ།
同部經論
與本文同名或相近的其他版本、科判、譯文與註疏。