菩薩藏佛教學會
20
背景
翻譯
下載 ▾

d4224量論釋c3.5s|d4224量論釋c3.5s(續3)

།དེ་བས་ན་རྟགས་ཁྱད་པར་དང་བཅས་པ་སྟེ། གཞན་གང་ལ་ཡོད་ཡོན་ཏན་རྣམས། །ཤིན་ཏུ་བ་མྱོང་ལྡན་པ་ཅན། །དེ་དག་དེ་ལས་ཐ་དད་ དང་།།ལ་ལར་ཆད་འགྱུར་དཀར་སོགས་བཞིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། གང་ལ་ཡོན་ཏན་གཞན་ཡོད་པ་ཆེས་ཤིན་ཏུ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དང་ལྡན་པ་དེ་དག་འབྱུང་བའི་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་ཅན་ལ་ལར་ལྡོག་པར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་སྣམ་བུ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པ་ བཞིན་ནོ།།འོན་ཏེ་དཀར་པོ་ལས་ཐ་དད་པའི་སྣམ་བུ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། སྣམ་བུ་ལས་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པར་གང་གིས་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ནི་དེ་བཞིན་ཏེ། སྣམ་བུ་ལ་སོགས་པ་ནི་རེག་བྱའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་གྱི། དཀར་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡོན་ཏན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ ནི་མ་ཡིན་ཏེ།དཀར་པོ་ལ་སོགས་པ་མེད་ཀྱང་སྣམ་བུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། རྒྱུད་གཞན་ལ་གནས་པས་འགག་པའི་ཆོས་ཅན་དང་། སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཅན་རྣམས་དེ་དག་ནི་ཤིན་ཏུ་ཆད་པའི་ཆོས་ཅན་ཏེ། དཔེར་ན་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུས་པའི་དོན་ཏོ། །འོ་ན་ཇི་ ལྟར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་བའི་ས་ལ་སོགས་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཆེས་ཤིན་ཏུ་བ་ཡང་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཆེས་ཤིན་ཏུ་བ་ཡོད་ཀྱང་།སྲོག་ཆགས་རྣམས་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ སྨྲས་པ།དེ་དག་འབྱུང་བ་ལས་ཐ་དད། །མེད་ཕྱིར་གཟུགས་སོགས་བཞིན་ངེས་མེད། །གལ་ཏེ་དེ་མཚུངས་ཞེ་ན་མིན། །ཆགས་སོགས་ཅིག་ཅར་སྐྱེ་ཐལ་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། གཟུགས་དང་རོ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་འབྱུང་བ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ ཏེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་འབྱུང་བ་རྣམས་ལས་ཐ་དད་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ།།འདི་ལྟར་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་མེད་ཀྱང་འབྱུང་བ་རྣམས་མཐོང་བར་འགྱུར་གྱི། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མེད་ན་མ་ཡིན་ནོ། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་ལུས་ཀྱི་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་དང་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཉིད་མཚུངས་ ཏེ།གཟུགས་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དང་ལུས་ལྷན་ཅིག་དམིགས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྟག་ཏུ་ལུས་དང་འདོད་ཆགས་ལྷན་ཅིག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་འབྱུང་བ་ཆེན་པོར་སྨྲ་བའི་གཟུགས་ལ་སོགས་ པ་འབྱུང་བ་རྣམས་ལས་ཐ་དད་པར་མི་རུང་སྟེ།དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མང་པོར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་ལས་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་ཡུལ་མེད་ན། ལུས་ཡོད་ཀྱང་རེས་འགའ་འདོད་ཆགས་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་དེ་ནི་བདེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་རྟོག་ ཡུལ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར།།ཡུལ་ནི་ངེས་བྱེད་མ་ཡིན་ནོ།

是故相具差別,即: “於他有功德, 具最勝領受, 彼等異於彼, 有處斷如白。” 凡有他功德具最勝領受者,于某大種差別有法中當斷,如毛毯等中之白等。若謂白異於毛毯等,毛毯異於白等由何成?如是,毛毯等是觸性,非白等功德性,由無白等亦有毛毯故。 此義是:住他相續所斷有法與生有法,彼等是極斷有法,如白等,此是攝義。若爾,如何如地等不離色等,如是白等亦有最勝,如是雖有貪等最勝,諸有情非離貪等耶? 答: “彼等異大種, 無故如色等, 若謂彼相同, 不然貪等俱。” 如色味等,貪等彼等非無大種則無,何故?由顯現異於諸大種故。如是雖無貪等當見諸大種,若無色等則不然。豈非貪等亦與身大種無異同於色等耶?不然,由應成貪等與身同時所緣故。身與貪非常俱。 複次,大種論者之色等不應異於諸大種,由應成多真實故。豈非貪等從境生?是故無境雖有身,有時應無貪。不然,由分別即是境故,境非能定。

།སྐལ་བ་མཉམ་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར། །ཆགས་སོགས་ངེས་པ་མེད་པའམ། །རྒྱུ་ཉེ་ཕྱིར་ན་བློ་རྣམས་ཀུན། །ཐམས་ཅད་དུ་ནི་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་གྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་། ལྡོག་པར་འགྱུར་བ་ མ་ཡིན་ཏེ།དེ་མེད་ཀྱང་བག་ཆགས་ལས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་ནི་ངེས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་དང་བདག་གིར་རྟོག་པས་བསྟན་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་བདག་དང་བདག་གི་བ་ཡོད་ན་འདོད་ཆགས་འཕེལ་བར་འགྱུར་རོ། ། འཇིག་རྟེན་རྒྱང་པན་པ་ལ་ནི་སྐལ་བ་མཉམ་པའི་རྒྱུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རིགས་མཐུན་པའི་རྒྱུ་མེད་པར་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ནམ་ཡང་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གདོན་མི་ཟ་བར་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་གྲོགས་ཙམ་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན་འདོད་ཆགས་ལ སོགས་པའི་བློ་ཐམས་ཅད་ཅིག་ཅར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ།འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་ལུས་ཉེ་བར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་གལ་ཏེ་ད་ལྟར་བའི་ཚེ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་གོམས་པ་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་དང་པོ་སྐྱེས་པའི་སེམས་མའི་མངལ་དུ་གོམས་པ་ ལས་སྐྱེས་པར་ཅིས་ཤེས་ཤེ་ན།དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་ནི་དུ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་མེ་ལས་སྐྱེས་པར་གང་དུ་མཐོང་། འོན་ཏེ་དུ་བ་དེ་ལ་ཡང་མེ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བར་ངེས་པ་མེད་དེ། མེའི་རྗེས་ཐོགས་སུ་མཐོང་བའི་དུ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་དེ་ལྟར་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་འཇིག་རྟེན་པའི་ཐ་སྙད་ཐམས་ ཅད་ཆད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ།རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་འབྲེལ་པ་ཁས་བླངས་ནས་སུ་ཡང་ཐ་སྙད་འདོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། མངོན་སུམ་ནི་ཐ་སྙད་ཅི་ཡང་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་སུམ་གྱིས་ན་རྩཝ་མཆོག་ལ་གླང་པོ་ཆེ་ཡོད་པར་རྟོགས་པར་མི་ནུས་པ་དེ་བས་ན་ཐ་མི་དད་པར་མཐོང་བ་ ཉིད་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ཐ་སྙད་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ།།འོན་ཏེ་བརྡར་བཏགས་པ་སྤོང་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་དེའི་རིགས་དཔགས་པ་ལས་བཏགས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ཡང་དེའི་རིགས་དཔགས་པ་ལས་ཐ་སྙད་དུ་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ། འཇིག་རྟེན་འདི་ བཞིན་ནོ།།དེ་བས་ན་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་གོམས་པ་ལས་འབྱུང་ཞིང་། གོམས་པ་དེ་ཡང་འདོད་ཆགས་གཞན་གོམས་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ལས་སྐྱེས་པ་སྟེ། དོན་དམ་ པར་མ་ཡིན་ནོ།

“由無同分因, 貪等無定性, 因近故諸識, 一切時當生。” 貪等非隨境轉及返,由無彼亦從習氣有故。是故色等境非能定,由我與我所分別所顯境故。如是有我與我所則貪增長。 順世外道無同分因故,無同類因則貪等終不生。是故必定成為貪等助緣。或一切貪等識當俱生,由貪等之因身近相同故。 若謂若現在貪等從串習生,如是最初生心於母胎中如何知從串習生?若爾,一切煙亦何處見從火生?若謂彼煙亦無定無火不生,唯見隨火之煙如是。若爾,應成斷滅一切世間言說,由無有誰承許因果關係而施設言說故,現量亦無作任何言說故。 由現量不能了知草尖有象,是故見不異即壞因果言說。若謂由不能捨假立名言,從彼類推而假立。若爾,他世亦應從彼類推而言說有他世,如此世。 是故貪等果從貪等串習生,彼串習亦從他貪串習生故,樂等從無始習氣生,非勝義。

།དེའི་ཕྱིར་དངོས་སུ་ནི་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། རེས་འགའ་ཞིག་ནི་དམིགས་ཕྱིར་ཏེ། །མི་བརྟན་ཉེས་ལ་བརྟེན་ཕྱིར་དང་། །རྒྱུ་ཡི་དབང་ཉིད་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ། །བདག་མིན་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའང་མིན། །རྒྱུ་མིན་བྱིན་གྱིས་རློབ་པ་མིན། །རྟག་ནའང་ཇི་ལྟར་རྒྱུ་རུ་ འགྱུར།།དེ་ཕྱིར་དུ་མ་དེ་གཅིག་ལ། །དུས་ཐ་དད་པར་སྐྱེ་མི་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་ལ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་ནི། མི་རྟག་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་བ་དང་། སྟོང་པ་དང་། བདག་མེད་པ་ལས་རྣམ་པ་བཞིར་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལ་སྡུག་བསྔལ་ཏེ་དུས་རེས་འགའ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་མི་རྟག་ པ་སྟེ།རྟག་པ་ནི་གཏན་དུ་བ་བལྟར་རུང་བའི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་རེས་འགའ་དམིགས་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བལྟར་རུང་བ་དང་། མི་རུང་བའི་ངོ་བོ་དག་ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་པའི་ཕྱིར་འགལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུའི་དབང་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཡང་སྡུག་བསྔལ་བ་སྟེ། གཞན་གྱི་ དབང་དུ་གྱུར་པ་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་བའོ་ཞེས་བྱ་བའི་རིགས་པས་སོ།།དང་གི་སྒྲས་ནི་གོམས་པའི་དབང་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱང་བརྗོད་པར་བྱའོ། །བདག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ལ། བདག་གིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བདག་ནི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཞིང་བྱིན་གྱིས་རློབ་པ་ ཡང་མ་ཡིན་ཏེ།བྱིན་གྱིས་རློབ་པས་ནི་བྱེད་པ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་བའོ། །བྱེད་པ་དང་བཅས་ན་ནི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཡང་བདག་ནི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་བདག་ལ་སོགས་པ་རྟག་པ་སྐྱེད་བྱེད་དུ་མི་རུང་ལ། མི་སྐྱེད་ན་ནི་རི་བོང་གི་རྭ་བཞིན་མེད་པར་འགྱུར་ རོ།།དེ་བས་ན་འབྲས་བུ་དུ་མ་དུས་ཐ་དད་པར་བདག་ལ་སོགས་པ་རྟག་པ་ལས་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་བདག་གིས་བྱིན་གྱིས་མ་བརླབས་པའི་མིག་ལ་སོགས་པས་ཇི་ལྟར་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད། དེས་ན་འབྲས་བུ་ཤེས་པ་གཞན་དུ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར། བདག་བྱེད་པ་ པོར་དཔག་གོ་ཞེ་ན།འདིར་སྨྲས་པ། རྒྱུ་གཞན་དག་ནི་ཉེ་བ་ནའང་། །འབྲས་བུ་དག་ནི་མི་སྐྱེད་ཕྱིར། །རྒྱུ་གཞན་རྗེས་སུ་དཔོག་འགྱུར་ན། །དེ་ནི་རྟག་རྣམས་ལ་ཡོད་མིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། གལ་ཏེ་མིག་ལས་གཞན་རྣམས་ཚོགས་ཀྱང་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མི་སྐྱེད་ཅིང་། མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པ་ཡང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་གཞན་པ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་སྟེ། གང་ཞིག་མེད་པར་འབྲས་བུ་མི་སྐྱེད་པས། མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་མིག་ལ་སོགས་པ་ཙམ་ལས་ཤེས་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གིས་བདག་མེད ན་ཤེས་པ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་བདག་རྟག་པ་དང་།ཁྱབ་པ་ལ་ནི། ནམ་ཡང་གང་དུ་ཡང་བྲལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

是故實際上一切唯是苦: “由有時所緣, 不堅依過故, 及由因自在, 是苦非我加。 非因非加持, 常時何成因, 是故多於一, 異時不當生。” 其中苦諦以無常、苦、空、無我四相而說。其中苦由有時所緣故無常,常者應是永時可見性,不應有時所緣,由可見與不可見性互相排除而住故成相違。 由因自在故亦是苦,由一切他所支配皆是苦之理故。“及”字亦當說習氣所支配性。非我體性亦非我加持故,我非因亦非加持,加持則成有作用。有作用則是因。 若謂然則我是因,不然,由我等常法不應成能生,若不生則如兔角應成無。是故多果於異時不從我等常法生。若謂未經我加持之眼等如何生識?由果識不應異故,應推知我為作者。 “雖近余因時, 不生諸果故, 推知余因者, 常法中非有。” 若眼余聚亦不生眼識,及生眼識故。應推知余因,由無彼不生果故,從等無間緣所加持眼等生識故。若無我則無識之常遍我,由於任何時處皆無離故。

།འོན་ཏེ་ལྡོག་པ་མེད་པར་ཡང་བདག་ཡོད་པ་ཙམ་གྱིས་བདག་གིས་སྐྱེད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པ་དག་ཀྱང་མིག་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་བྱེད་པར་ འགྱུར་ཏེ།དེ་དག་ཀྱང་རྟག་པ་དང་ཁྱབ་པས་ཤེས་པ་སྐྱེ་བའི་ཚེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་ཡོད་པ་ཙམ་གྱིས་བདག་རྒྱུར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །རེས་འགའ་འབྱུང་བ་དག་གིས་ནི། །སྡུག་བསྔལ་འདི་རྒྱུ་ཅན་ཉིད་གྲུབ། །རྒྱུ་མེད་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་ཕྱིར། །རྟག་ཏུ་ཡོད་པའམ་མེད་པར་ འགྱུར།།ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་ཡང་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ། རྒྱུ་དང་། ཀུན་འབྱུང་བ་དང་། རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་དང་། རྐྱེན་གྱི་རྣམ་པ་ལས་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་རྒྱུ་ནི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་དགག་པའི་ཕྱིར་རོ། །རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་ནི་ནུས་པ་མེད་པ་དགག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་ ཡིན་ནོ།།རྐྱེན་ནི་གཙོ་བོ་དགག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་རེ་ཞིག་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཡོད་དོ་ཞེས་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། དུས་ངེས་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྡུག་བསྔལ་འདི་ནི་རྒྱུ་དང་བཅས་པར་ངེས་ཏེ། རྒྱུ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་དངོས་པོ་ནི་རྒྱུ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དོ། །འོ་ན་ གལ་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་ནི་རེས་འགའ་བ་ནི་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་རྒྱུ་དང་བཅས་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན།གང་གི་ཕྱིར་རྒྱུ་མེད་ན་དངོས་པོ་ནི་རྟག་ཏུ་ཡོད་པའམ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྟོས་པ་མེད་ན་རྒྱུ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟར་ཚད་མ་ལ་ སོགས་ཀྱི།།རྣོ་བ་ལ་སོགས་རྒྱུ་མེད་པ། །དེ་ལྟར་དེ་དག་རྒྱུ་མེད་འགྱུར། །ཞེས་ནི་ཁ་ཅིག་སྨྲ་བར་བྱེད། །ཅེས་བྱ་བ་ལ། རྒྱུ་མེད་པར་སྨྲ་བ་རྣམས་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་འབྱུང་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ཡོད་དེ། འབྱུང་བའི་ཁྱད་པར་ཉིད་དུས་དང་ཡུལ་དང་། གནས་སྐབས་དང་ལྡན་པར་ སྐྱེའོ།།དེ་ལ་ཁྱད་པར་རྣམས་ཀྱང་རྒྱུ་མེད་པ་ཉིད་དུ་སྣང་སྟེ། མདུང་དང་། ལྕགས་མདུང་དང་། ཁབ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་མགར་བས་ལྕགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། རྣོ་བ་ཉིད་དུ་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་ལ། ལྕགས་བྱེད་ན་ཡང་ས་ལ་སོགས་པ་ནི་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ ལྕགས་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་བྱེད་པའི་མགར་བ་མེད་ཀྱང་ཚེར་མ་ལ་སོགས་པ་ལ་རྣོ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རྣོ་བ་ཉིད་མགར་བས་བྱས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་སྐྱེར་པ་མེད་ཀྱང་། ལུགས་མདུང་ལ་སོགས་པ་ལ་རྣོ་བ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། རྣོ་བའི་རྒྱུ་སྐྱེར་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་མ་ངེས་པ་ནི་རྒྱུ་མེད་ པ་ཉིད་དོ།

若謂雖無返,僅由我有即我生。若爾,虛空等亦應加持眼等,由彼等亦是常遍於生識時有故。是故非僅由有而我成因。 “由有時生者, 此苦具因成, 無因不待他, 應常有或無。” 集諦亦有四相:因、集、生、緣相。其中因為遮非因故。生為遮無能故,由從彼生故是生。緣為遮主故。 其中首先當說苦有因,由有定時故,此苦決定有因,由入有因性故。彼事即有因性。若謂若苦雖是有時,如何成有因?由無因則事物應常有或常無,由不待他因故。無所待則示有因性。 “如量等諸法, 銳等無因性, 如是彼等成, 無因有說者。” 無因論者說:自性有大種自性,大種差別隨時處位而生。其中差別亦顯無因,鐵匠于矛、鐵矛、針等非作鐵體性,而作銳性差別,雖作鐵亦非作地等故,雖無作鐵等體性之鐵匠,荊棘等有銳故,銳性非鐵匠所作。如是雖無荊棘,見鐵矛等有銳故,銳之因非荊棘。因不定即無因。

།དེ་བཞིན་དུ་འགྲོ་བ་འདི་དག་རྒྱུ་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། རྒྱུ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་བདེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་ཡོད་ན་ནི་གང་སྐྱེ་བའམ། །འགྱུར་བ་ཡོད་ནའང་འགྱུར་བ་ནི། །དེ་ནི་དེའི་རྒྱུར་རབ་ཏུ་བསྟན། །དེ་དག་དེ་རྣམས་ལ་ཡང་ཡོད། །ཅེས་བྱ་བ་ ལ།འདིའི་དགོངས་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་རྒྱུ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྐྱེར་པའི་ཚེར་མ་ལ་སོགས་པ་ཡང་། སྐྱེར་པའི་ས་བོན་མེད་པར་མང་པོ་དང་རྣོན་པོ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ན་མ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེར་པའི་ས་བོན་ཡོད་ན་ཡོད་ལ་དེ་མེད་ན་མེད་པའི་ ཕྱིར།རྒྱུ་མེད་པ་ཉིད་དུ་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་དང་། དེ་གྱུར་ན་འགྱུར་བ་ནི་རྒྱུ་དང་ལྡན་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་བསྟན་ཏོ། །དེ་ཡང་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་དང་། དེ་གྱུར་ན་འགྱུར་བའི་རྣོ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་ཉིད་ དུ་རིགས་སོ།།མགར་བ་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་རྣོན་པོ་ལ་བསྐྱེད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ལས་སྐྱེར་ཚེར་མེ་སྐྱེའོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་སྐྱེར་ཚེར་གྱི་རྣོ་བ་སྐྱེས་པ་དེ་བཞིན་དུ་ངོ་བོ་ཉིད་མགར་བས་བསྐྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་གཞན་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་གང་ ནས་གང་ཡོད་པ་དེ་ནི་དེའི་རྒྱུར་འགྱུར་བ་ཉིད་ཡིན་ན།རེག་བྱ་ཡང་མཐོང་བའི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། རེག་བྱ་མེད་ན་མཐོང་བ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གཟུགས་རྒྱུ་ཉིད་ཕྱིར་རེག་བྱ་ནི། །མཐོང་བ་ཡི་ཡང་རྒྱུ་མཚན་ཉིད། །ཅེས་བྱ་བ་ལ། འདིའི་དགོངས་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཚོགས་པ་ གཅིག་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར་གཟུགས་དང་རེག་བྱ་ཉིད་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ།།དེ་བས་ན་རེག་བྱ་མེད་ན་མཐོང་བ་མི་འབྱུང་སྟེ། རེག་བྱ་མེད་ན་གཟུགས་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དང་། གལ་ཏེ་གཟུགས་ཡོད་ན་ནི་མཐོང་བར་ཡང་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ། །ཡང་ན་ཕན་ཚུན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བར་ འགྱུར་ན་དུས་མཚུངས་པའི་རེག་བྱ་ནི་གཟུགས་ཀྱི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར།གང་གི་ཚེ་རེག་བྱ་གཟུགས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་བརྒྱུད་ནས་གཟུགས་ཀྱང་རེག་བྱའི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་བཀག་ནས་རྒྱུ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་གཅིག་པུ་རྣམ་པར་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །ཀུན་ འབྱུང་ཞེས་བྱ་བ་རྣམ་པ་གཉིས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར།རྟག་པ་རྣམས་ནི་བཀག་པའི་ཕྱིར། །དབང་ཕྱུག་སོགས་ལས་འབྱུང་བ་མིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ན་ཡང་། རྒྱུ་རྟག་པ་གཅིག་པུ་བཀག་པས་ཀུན་འབྱུང་བའི་རྣམ་པ་ཉིད་རྒྱུར་ངེས་པར་བྱེད་དོ།

如是由諸趣無定因故,應成無因。此非真實: “若有何生起, 或有變異時, 彼說為彼因, 彼等於彼有。” 此意趣是:若差別體性是所生,則非無因。荊棘刺等亦非無荊棘種子而成多及銳性,由有荊棘種子則有,無則無故,不應理為無因。如是隨轉、隨返及彼變則變,說為有因相。彼亦由有無隨轉及彼變則變于銳等有故,應知是果。 若謂鐵匠等亦生銳性,由彼生荊刺?亦非,由如荊刺銳性所生,如是體性非鐵匠所生,由見異差別故。若謂從何有彼即是彼因,則觸應成見之因,由無觸則無見故。 “由色是因故, 觸亦成見因。” 此意趣是:由依一聚故,若無色觸則不生。是故無觸不生見,由無觸不生色故,若有色則定成見。或由互無不生時,同時觸是色因故,當觸為色因時,色亦間接成觸因。如是遮非因已,唯因一相安立。 為說集第二相故: “為遮常法故, 非從自在等。” 雖苦有因,由遮一常因故,集相定因。

།གལ་ ཏེ་རྟག་པ་གཅིག་པུ་རྒྱུ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་འབྲས་བུ་དུ་མ་ཅིག་ཅར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ།།རྟག་པ་དང་གཙོ་བོ་དེ་དག་ནི་སྔར་བཀག་པར་བྱས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་རྟག་པའི་ཕྱིར་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པ་ལས་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དབང་ཕྱུག་ནི་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་དག་ གིས་དོན་བྱེད་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ།།རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་པ་སྟེ། དེ་ཡང་སྲེད་པ་ཡིན་གྱི་ལས་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ནུས་པ་མེད་ཕྱིར་དེ་ཡི་རྒྱུ། །སྲིད་ལ་འདོད་པ་འཛིན་པ་ཡིན། །གང་ཕྱིར་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་ལེན། །མི་རྣམས་དེ་ ཐོབ་བསམ་པས་བྱས།།ཞེས་བྱ་བ་ལ། རྒྱུ་གཞན་ལས་སམ་མ་རིག་པ་ལ་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ལས་དང་ལུས་དང་མ་རིག་པ་ལས་གཞན་ལ་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བའི་ནུས་པ་ཡོད་པར་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། སྲེད་པ་མེད་ན་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ལས་ལ་སོགས་ པ་གཞན་ལ་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར།སྲིད་པ་ལ་འདོད་པ་ཉིད་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། འདོད་པ་ལ་ལས་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་མཐོང་ཞེ་ན་ལེན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ལེན་པ་ནི་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་འདོད་པ་སྟེ། བརྗོད་པར་འདོད་པའི་ཡུལ་ཐོབ་པར་སྲེད་པས་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ རོ།།ལེན་པ་ནི་སྐྱེ་བ་ལ་སྦྱོར་བ་ཡིན་པ་དེ་བས་ན། སྐྱེ་བ་ལ་སྲེད་པ་ནི་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བའོ། །སྲིད་པ་འདོད་པ་ནི་མ་འོངས་པའི་སྐྱེ་བ་ལ་འདུན་པར་བྱེད་པའི་རྣམ་པའོ། །འོན་ཏེ་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་ལ་འདུན་པར་གསུངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཀུན་འབྱུང་ གི་བདེན་པ་གང་ཞེ་ན།ཡང་སྲིད་པ་ལ་སྲིད་པ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། དགའ་བའི་འདོད་ཆགས་དང་བཅས་པ་དེ་དང་དེ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བའོ། །གང་འདི་འདོད་པའི་སྲེད་པ་དང་སྲིད་པའི་སྲེད་པ་དང་བྲལ་བའི་སྲེད་པ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་སོ་ཞེ་ན། །འགལ་བ་མེད་དེ་གང་གི་ཕྱིར། །དེ་ནི་སྲེད་ འདོད་གང་ཡིན་ཡང་།།སྲོག་ཆགས་བདེ་སྡུག་ཐོབ་པ་དང་། །འདོར་འདོད་འཇུག་པ་དེ་དག་ནི། །འདོད་དང་བྲལ་བ་ལ་སྲེད་འདོད། །ཅེས་བྱ་བ་ལ། གང་འདི་ཡང་སྲེད་པ་ལ་དགའ་བའི་འདོད་ཆགས་དང་བཅས་པའི་སྲོག་ཆགས་རྣམས་ནི་དེ་དང་དེ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བ་ཅན་གྱི་སྲེད་པ་སྟེ། དེ་ དག་ཐམས་ཅད་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ།འདོད་པའི་སྲེད་པ་དང་སྲིད་པའི་སྲེད་པ་དང་བྲལ་བའི་སྲེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་གང་གནས་དང་ཡོ་བྱད་ལ་སོགས་པ་འདོད་པ་ཡོད་པ་དེ་ནི་སྲིད་པའི་སྲེད་པའོ། །གང་བདེ་བ་ལ་སྦྱོར་བ་དེ་ནི་འདོད་པའི་སྲེད་པའོ། །གང་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་བར་འདོད་ པ་དེ་ནི་བྲལ་བའི་སྲེད་པའོ།།གང་ལས་སྲོག་ཆགས་རྣམས་འཇུག་པ་སྟེ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ཐོབ་པ་དང་འདོར་བར་འདོད་པའོ།

若唯常法為因,則多果應同時生。常法與主已如前遮。是故由常故非從自在等生苦,由自在離次第及同時作用故。 生是第三相,為顯彼是愛非業等故: “由無能故彼, 因是有欲取, 由取境差別, 人由得思作。” 由余因或無明無能故,不應說業身無明余有生能,由無愛不生故。是故由余業等無能故,有欲即是生因,由見欲生業故。云何見?由取故。取是欲境差別,由欲得所欲境故。取是系生故,是故生愛是生。有欲是于未來生起欲樂相。 若謂世尊說集諦非境差別欲,何為集諦?謂後有之有,具喜貪于彼彼歡喜,即所謂欲愛、有愛、離愛。無違,由: “彼即愛慾者, 有情慾得舍, 樂苦諸趣入, 欲離即愛慾。” 此有情具喜貪于愛,于彼彼歡喜之愛,彼一切有三種:欲愛、有愛、離愛。其中有處所資具等欲者是有愛,系樂者是欲愛,欲離苦者是離愛。有情從何趣入?謂欲得舍。

།ཅི་ཞེ་ན་བདེ་བ་དང་། སྡུག་བསྔལ་དག་སྟེ། བདེ་བ་ཐོབ་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་དོར་བ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །བདེ་བ་བླང་བ་དང་། སྡུག་ བསྔལ་དོར་བར་འདོད་པ་དེ་དག་ནི་འདོད་པ་དང་བྲལ་བ་དང་།སྲེད་པའི་འདོད་པ་ཡིན་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་ཀུན་འབྱུང་བར་བསྟན་པ་ལ་འགལ་བ་ཅི་ཡང་མེད་དོ། །རྐྱེན་གྱི་རྣམ་པ་བཞི་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བདེ་མིན་ལ་བདེར་འདུ་ཤེས་པའི། །ཀུན་ལ་རབ་ཏུ་འཇུག་པ་ལ། །བདག་ ལ་ཆགས་པ་རྒྱུ་ཉིད་ཕྱིར།།དེ་ཕྱིར་སྲེད་པ་སྲིད་རྟེན་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དང་ལྡན་པ་གཅིག་ཏུ་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཉིད་ཀྱི་སེམས་ནི་བདག་ཏུ་ཞེན་པ་སྟེ། བདག་དེ་ལ་ཆགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གནས་ཐམས་ཅད་དུ་འཇུག་པའི་རྒྱུའོ། །གང་གི་ཞེ་ན་དོན་དམ་པར་བདེ་བ་ དང་བྲལ་བ་ལ།བདེ་བར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པས་བསླད་པ་ཡིས་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་སྲེད་པ་ནི་སྲེད་པའི་རྟེན་ཡིན་གྱི། སྲེད་པ་མེད་ན་གང་གང་དུ་ཡང་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྙིང་རྗེས་ནི་སྲེད་པ་མེད་པར་ཡང་སྐྱེ་བ་ལེན་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་འཇུག་པ་ན་སྲེད་པ་ནི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་ པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྐྱེན་ཙམ་སྟེ།ཉེ་བར་ལེན་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་སེམས་ཉིད་སྐྱེ་བ་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་རྐྱེན་ནི་སྲེད་པ་ཡིན་ཞིང་། རེས་འགའ་སྙིང་རྗེ་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་གིས་ནི་རྐྱེན་གྱི་རྣམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལྟར་ནི་འགྱུར་མོད་ཀྱི། རྐྱེན་གྱི་རྣམ་པ་ཉིད་ནི་ཡོད་ཀྱང་། སྲིད་པ་ནི་རྐྱེན་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་ལུས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལུས་དང་ལྡན་པ་དག་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཆགས་བྲལ་སྐྱེ་བ་མ་མཐོང་ཕྱིར། །ཞེས་ནི་སློབ་དཔོན་རྣམས་ཀྱིས་བཤད། །ལུས་མེད་ཆགས་པ་མ་མཐོང་ཕྱིར། །ལུས་ལས་འདོད་ཆགས འབྱུང་བར་འགྱུར།།ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཇི་ལྟར་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་སྐྱེ་བ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་འདོད་ཆགས་ནི་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སློབ་དཔོན་གྱིས་བཤད་པ་བཞིན་དུ། ལུས་མེད་པ་ལ་ཆགས་པ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ལུས་ལས་འདོད་ཆགས་འབྱུང་ངོ་ཞེས་ཁོ་བོ་ཡང་སྨྲའོ། །འདིར་ སྨྲས་པ་འདོད་ཆགས་མེད་ཀྱང་སྙིང་རྗེའི་སྟོབས་ཀྱིས་སྐྱེ་བ་འབྱུང་བས།སྐྱེ་བ་གཞན་མངོན་པར་འདོད་པའི་ཡུལ་ནི་སྲེད་པས་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །དགའ་བའི་ཁྱད་པར་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྲེད་པ་ནི་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་ཙམ་ཡིན་ནོ།

何謂樂苦?謂求得樂舍苦之義。由欲取樂舍苦是欲離及愛慾故,于說集無任何相違。 為說第四緣相故: “于非樂執樂, 遍入一切中, 由我愛為因, 故愛為有依。” 具我執一向增益之心是我執,彼我愛是一切處趣入因。於何?于勝義無樂中,由顛倒染污執為樂,是故愛是有依,由無愛于任何處不趣入故。悲雖無愛亦取生,故趣入時愛是俱有因故唯是緣,非是取,心是取生,彼緣是愛,有時亦是悲。此說緣相。 雖如是,雖有緣相,有非緣,然由是身故,有身者不離貪。為顯此故: “未見離貪生, 諸師如是說, 未見無身貪, 從身生貪慾。” 如諸師說由未見離貪生故貪是生因,如是我亦說由未見無身貪故從身生貪。 此中說:雖無貪由悲力生故,餘生欲境是愛所作。由是喜差別因故,愛唯是生。

།དེ་བཞིན་དུ་གལ་ཏེ་ལུས་ཀྱང་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ལྷན་ ཅིག་བྱེད་པའི་གྲོགས་ཙམ་ཡིན་ལ།འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ཁོ་ན་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་འདོད་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྒྱུ་མཚན་ཁས་བླངས་འདོད་པ་ན། །ཉེར་ལེན་དག་ནི་བསལ་བ་ཡིན། །རིགས་ནི་རྗེས་སུ་འདོད་པ་ན། །རང་གཞུང་རང་གིས་འགེགས་པ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་ བ་སྨོས་ཏེ།ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་ལུས་ནི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལུས་འདོད་ཆགས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་དུ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་ཉིད་འདོད་པ་ཁོ་ནའོ། །རེས་འགའ་ཡུལ་བཞིན་དུ་ལུས་ཀྱང་བག་ཆགས་སད་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་བའི་རིགས་པ་འདིས་ འདོད་ཆགས་ཀྱང་ལུས་ཀྱི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ།འདོད་ཆགས་མེད་ན་ལུས་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ལུས་དང་འདོད་ཆགས་ཕན་ཚུན་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་གྱུར་པ་ཐོག་མ་མེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་གྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །འདིས་ནི་ཚུ་རོལ་མཛེས་ པའི་གཞུང་སུན་བཏོན་པ་ཡིན་ནོ།།རྫས་དང་ཡོན་ཏན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ནམ། དེའི་ཕྱིར་ལུས་དང་། འདོད་ཆགས་ཕན་ཚུན་རྒྱུར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འདིར་སྨྲས་པ། གལ་ཏེ་སྐྱེ་ལ་ཆགས་མཐོང་ཕྱིར། སྐྱེ་དང་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་ན་ནི། །སྐལ་མཉམ་སྐྱེ་བར་སྔར་གྲུབ་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་ བ་ལ།གལ་ཏེ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་བ་དང་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ལུས་ཀྱི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་ལུས་ཀྱང་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུར་མི་འགྱུར་ཏེ་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་རིགས་མཐུན་ པའི་རྒྱུ་ལུས་ལས་སྔོན་དུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་གཞན་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟར་ནི་འགྱུར་མོད་ཀྱི་སྲེད་པ་ཉིད་གཅིག་པུ་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཏེ། མ་རིག་པ་དང་། སྲེད་པ་དང་། ལས་ཞེས་བྱ་བ་གསུམ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཇི་ལྟར་སྲེད་པ་ཉིད་དེ་དང་དེ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བའི་ཕྱིར་ རྒྱུར་བརྗོད་པར་བྱ་ཞེ་ན།འདིར་སྨྲས་པ། སྲིད་ལ་མི་ཤེས་རྒྱུ་ཡིན་ཡང་། །མ་བརྗོད་སྲེད་པ་ཉིད་བཤད་པ། །རྒྱུན་ནི་འཕེན་པར་བྱེད་ཕྱིར་དང་། །དེ་མ་ཐག་ཕྱིར་ལས་ལས་ཀྱང་། །དེ་ཡོད་ན་ཡང་མི་འབྱུང་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྲིད་པའི་རྒྱུར་མ་རིག་པ་དང་། ལས་དག་འགྱུར་ཡང་ མ་ཆོད་པའི་རྒྱུ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ།སྲེད་པ་ཉིད་དེ་མ་ཐག་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་ཏེ། འཁོར་བའི་རྒྱུན་འཕེན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཏི་མུག་དང་ལས་དག་ཡོད་ཀྱང་སྲེད་པ་མེད་པར་གང་དུ་ཡང་འཕེན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དངུལ་དུ་འཁྲུལ་ན་ཡང་སྲེད་པ་མེད་ན་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་བའི་ ཕྱིར་རོ།

如是若身亦唯是貪等俱有伴,唯有身見是取者。為顯彼即是欲故: “許因相為欲, 諸取即已遣, 若許隨理性, 自宗自能遮。” 由非理作意身是貪因故,由許身為貪因相故唯是因性。有時如境身亦成習氣引發因之理,由此貪亦成身因性,由無貪不見身故。是故由身與貪互為因故,如是成無始因相故,成立後世。此破近美宗。 豈非實法與德性同生?故身與貪非互為因。此說: “若見生有貪, 與生若俱起, 同分先已成。” 若謂由貪等與生俱起故貪等非身因者,則身亦非貪等因,由俱起故。亦非無因,是故由同類因先於身成故,成立他世。 雖如是,非唯愛是因,由無明、愛、業三是生因故。則云何說唯愛于彼彼歡喜故是因?此說: “雖有無知為有因, 未說唯說愛, 由能引相續, 及無間故業, 雖有彼亦不生故。” 雖無明業成有因,非無間因,唯愛成無間因,由引輪迴相續故。雖有癡業,無愛於何處亦不能引,由雖迷銀無愛不趣入故。

།དེ་བས་ན་རྒྱུ་ཡིན་ཡང་མི་ཤེས་པ་སྟེ། མ་རིག་པ་མ་བརྗོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་སྲེད་པ་ཉིད་བརྗོད་དོ། །མ་ཆོད་པར་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ལས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། ལས་དེ་ཡོད་ཀྱང་སྲེད་པ་མེད་ན་སྐྱེ་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་ལས་ལས་སྐྱེས་པའི་ནོར་ལ་སྲེད་པ་མེད་ན་ཡོངས་སུ་སྤོང་བར་ བྱེད་དོ།།དེ་ལྟར་རེ་ཞིག་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་རྣམ་པ་བཞིར་བསྟན་ནས། ད་ནི་འགོག་པའི་བདེན་པ་རྣམ་པ་བཞིར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནི་གཏན་དུ་བ་མིན་ཏེ། །རྒྱུ་ལ་གགས་ནི་སྲིད་ཕྱིར་རོ། །འཁོར་བ་ཉིད་ཕྱིར་ཐར་པ་མེད། །འདོད་དང་མ་གྲུབ་ཕྱིར་མ་ཡི། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། འགོག་པ་ དང་།ཞི་བ་དང་། གྱ་ནོམ་པ་དང་། ངེས་པར་འབྱུང་བ་ལས་འགོག་པའི་བདེན་པ་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ་འགོག་པ་ཉིད་མེད་དོ་ཞེས་སྨྲས་པ་དང་། འགོག་པའི་རྣམ་པར་བརྗོད་དོ། །གྲོལ་བ་རྣམས་ལ་ཡང་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་ངོ་ཞེས་གཞན་གྱིས་ཁས་བླངས་པ་དེ་དགག་པའི་ཕྱིར་ཞི་བའི་ རྣམ་པའོ།།འདི་ལས་གཞན་པའི་ཐར་པ་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དེའི་གཉེན་པོར་གྱ་ནོམ་པའི་རྣམ་པའོ། །གྲོལ་བ་ཡང་མ་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཟེར་བ་དེ་དག་བསལ་བའི་ཕྱིར། ངེས་པར་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་རྣམ་པ་བཞི་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་རྣམ་པ་དང་པོ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་དེ་གཏན་དུ་ བར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་འགོག་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ལ་གེགས་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སོགས་པའི་སྒྲས་ནི་རྒྱུ་མ་ཚང་བ་ལ་སོགས་པ་གཟུང་ངོ་། །སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་དང་བྲལ་ན་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་ཀྱང་ལྡོག་པར་འགྱུར་བའི་ ཕྱིར་འགོག་པར་སྲིད་པ་ཡིན་ནོ།།འོ་ན་གལ་ཏེ་ཤེས་པའི་རྒྱུན་ཆད་པ་ཉིད་ཐར་པ་སྟེ་མེ་བཞིན་དུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་འདོད་ན། འོ་ན་ནི་ཐ་མའི་སེམས་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། དོན་བྱེད་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེད་པར་ནུས་པ་ཐ་མའི་སེམས་ལ་ཡོད་ ན་ནི།འོ་ན་ཐ་མ་ཉིད་དུ་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་ཐ་མིའི་སེམས་གྲོགས་བྱེད་པ་ཙམ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པ་གཞན་གྱི་ཉེ་བར་ལེན་པར་མི་འགྱུར་བས་ཐ་མ་ཉིད་ཡིན་ནོ།

是故雖是因而不說無知即無明,然說唯愛。亦非無間生因之業,由雖有彼業,無愛則生不可得故。如是于業所生財無愛則舍。 如是已說集諦四相,今為說滅諦四相故: “彼非是永恒, 由因可障故, 輪迴故無脫, 由欲未成母。” 滅、寂、勝妙、出離是滅諦四相。說無滅故說滅相。為遮他許解脫者亦生貪等故說寂相。為對治說有餘解脫故說勝妙相。為遣說解脫者成未解脫故說出離四相。 為說第一相故,苦非永恒而是滅。何以故?由苦因可有障礙等故,等字攝不具因等。由離苦因則苦亦滅故,滅是可得。 若謂若許斷知相續即是解脫,如火涅槃者,則末心不應有,由離作用故。若謂末心有生一切智智慧,則不應是末。若謂末心唯是一切智智助伴,由不成余識所取故是末。

།འོ་ན་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུ་ཅི་ཡིན། རིགས་མཐུན་པའོ་ཞེ་ན། འདོད་ཆགས་བྲལ་བ་དང་། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་དག་ལ་རིགས་མཐུན་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་ཐ་མའི་སེམས་ཉེ་བར་ལེན་པ་མ་ཡིན། གལ་ཏེ་ཡང་དེ་ལ་ནུས་པ་གང་དུ་ཡང་མེད་དོ་ཞེ་ན། དེའི་ཚེ་དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ལ། དེ་མེད་ན་ཡང་དེའི་གོང་མ་ཡང་མེད་པས་སྔ་མ་སྔ་མ མེད་པར་འགྱུར་ཏེ།དོན་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་འགོག་པ་ཙམ་ཉིད་ཐར་པ་སྟེ། དེ་དག་སྔ་ཕྱིར་རྟོགས་ན་རིགས་པ་མེད་པར་བརྩད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཐ་མའི་སེམས་ལ་ཐ་དད་པའི་དོན་བྱེད་པ་མེད་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་རང་རིག་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ མེད་པ་ཡིན་འདི་ལྟར་དམིགས་པ་ལ་ཡོད་པར་བརྗོད་དོ།།འོ་ན་ཟླ་བ་གཉིས་སུ་སྣང་བ་ཡང་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ཡང་འདི་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པའོ་ཞེས་བཤད་པར་བྱའོ། །དོན་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཡོད་པ་ཡང་འདིར་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དོན་འདི་ཉིད་ཡིན་ ནོ།།གཞན་ཡང་ཇི་ལྟར་དོན་བྱེད་པ་ནི་རྒྱུ་ཡོད་པ་དེ་ལྟར་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་འབྲས་བུ་ཡང་ཡོད་དེ། ཡང་གང་རྒྱུའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་པས་དངོས་པོའི་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་བས་ན་ཐ་མས་དོན་བྱེད་པ་མེད་ན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་འབྲེལ་པའི་ཡོད་པ་ཡིན། གལ་ཏེ་ཡང་ཐམས་ཅད་ མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེད་པར་ཐ་མའི་སེམས་ལ་ནུས་པ་ཡོད་ན་དེའི་ཚེ་ཐ་མའི་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་དེ་ནི་ཤིན་ཏུ་འབྲེལ་པ་མེད་པ་སྟེ།འདི་ལྟར་ཐ་མའི་སེམས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གྲོགས་བྱེད་པ་སྟེ། དཔེར་ན་མྱུ་གུ་ལ་ས་བཞིན་ནོ། །ས་མྱུ་གུའི་རྒྱུ་ནི་མ་ ཡིན་གྱི།མྱུ་གུ་གནས་ན་སའི་རྒྱུན་འཆད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ས་བོན་ནི་མྱུ་གུ་དང་རྒྱུད་གཅིག་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་འདོད་ཆགས་དང་མ་བྲལ་བའི་རྒྱུན་ཆད་ཀྱང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་རྒྱུན་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ཡང་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐ་མའི་ཤེས་པ་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ ཀྱི་ཉེ་བར་ལེན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཟེར་བ་འདི་ལ་སྨྲས་པ་ནི།སྤྱིར་མཐུན་པ་ཙམ་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཉིད་དུ་འདོད་ན། ས་ཡང་སའི་ངོ་བོ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་མྱུ་གུའི་ཉེ་བར་ལེན་པར་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན་དཔེར་ན་རྒྱུད་གཞན་གྱི་ཤེས་པ་ལ་དམིགས་ནས། རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་དེ་ ནི་རྒྱུད་ཐ་དད་པ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ།ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་འདོད་ཆགས་དང་མ་བྲལ་བའི་སེམས་ལ་དམིགས་པ་ཡིན་གྱི། དེའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྡུག་བསྔལ་ལོག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཐར་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པས་དབེན་པའི་ སེམས་ནི་ཐར་པ་སྟེ།རྒྱུན་ཆད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

若問取因是何?若謂同類,則離貪與一切智智豈非有同類?云何末心非取?若謂彼全無功能,則成無事,彼若無則前前亦無,由無作用故耶?非爾,唯苦滅是解脫,彼等前後思維則成無理諍論。 雖末心無異作用,然由自證故云何是無?如是說有所緣。若謂則二月顯現亦應有,如是亦應說此由識體性有。有之作用相,此即是所緣相之義。 複次,如有作用是因,所生果亦有,又說”由是因相故為事”。是故若末無作用則成因果相屬有。若謂若末心有生一切智智功能則不成末者,極無相屬,如是末心是一切智智助伴,如地于芽。地非芽因,芽住時地相續不斷,種子與芽同一相續。如是雖斷未離貪相續,一切智相續趣入。 若謂由是識故末識應成一切智智之取,此說:若許唯總相同是取,則地由具地體性故應成芽取。又如緣他相續識生比量彼是異相續,如是一切智智亦緣未離貪心,非彼取故,苦滅體性是解脫。複次,離貪等心是解脫,非斷相續。

།འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཉིད་གློ་བུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྣམ་པར་ཐར་པའི་རིགས་ཀྱི་སེམས་ནི་ཤེས་པ་སྔ་མ་དང་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་འགག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ཡོངས་སུ་དག་པའི་སེམས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་རྟག་ཏུ་ཡོད་པའོ། ། འཁོར་བ་ནི་སྲོག་ཆགས་ཀྱི་ཆོས་མ་ཡིན་ནམ། ཆོས་ཅན་ཡོད་པ་ལ་ཆོས་ཟད་པར་མི་རུང་སྟེ། དེ་བས་ན་འཁོར་བ་ལས་ཐར་པ་མི་འགྲུབ་པོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་འདོད་པས་ཉེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འཁོར་བ་པ་སུ་ལ་ཡང་ཐར་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་འཁོར་བ་དེ་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།འཁོར་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །གྲོལ་བ་ནི་འཁོར་བ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྟག་ཏུ་དེ་གྲོལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཅིག་ཏུ་སེམས་རྒྱུད་ནས་མ་དག་པ་ནི་འཁོར་བ་སྟེ། དེ་ཚོགས་པའི་རྐྱེན་གྱི་བྱེ་བྲག་ལས་བརྒྱུད་ནས་སེམས་དག་པའི་རྒྱུད་སྐྱེ་བར་འགྱུར་གྱི། སེམས་གཞན་གྱི་ རྒྱུད་ནི་འཁོར་བ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ལ།དོན་དམ་པར་འཁོར་བ་ཅི་ཡང་མེད་དོ། །སྐད་ཅིག་མ་རྣམས་མི་འཁོར་བའི་ཕྱིར་དང་། རྒྱུན་ཡང་དོན་དམ་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་འཁོར་བའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐར་པ་མེད་དོ་ཞེས་ཟེར་བ་འདི་མི་རིགས་ ཏེ།གྲོལ་བ་གང་ཡིན་པའི་གྲོལ་བ་པོ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་གལ་ཏེ་འཁོར་བ་པ་གྲོལ་བ་ཉིད་མ་ཡིན། དེའི་ཚེ་གྲོལ་བ་གཞན་ཡིན་ལ། བཅིང་བ་ཡང་གཞན་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། གཞན་བཀྲེས་ཤིང་གཞན་འགྲངས་པའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་དཔྱོད་པ་དང་ལྡན་པ་དག་རྒྱུ་ལ་མངོན་པར་ རྩོལ་བར་འགྱུར་ཞེ་ན།ལན་སྨྲས་པ། ཇི་སྲིད་བག་ཆགས་མ་བཅོམ་ཞིང་། །དེ་ནི་ཡོངས་སུ་གདུང་གྱུར་པ། །དེ་སྲིད་སྡུག་བསྔལ་སྒྲོ་བཏགས་ནས། །རང་བཞིན་དུ་ནི་གནས་པ་མེད། །གྲོལ་བ་པོ་ནི་མེད་ན་ཡང་། །ལོག་པར་སྒྲོ་འདོགས་གཞོམ་ཕྱིར་བརྩོན། །འདོད་ཆགས་བྲལ་བའི་གནས་ པ་ནི།།བརྩེ་བ་ཡིས་བསམ་ལས་ཀྱི་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་འདིའི་དགོངས་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་མཐོང་བ་ལ་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བརྗོད་པ་དེ་ནི་འདོད་པ་ཁོ་ན་སྟེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་བ་ནི་བདག་ནི་བློས་གང་དུ་ཡང་འཇུག་པ་མེད་པས་འབད་པར་བྱེད་ པ་མེད་དེ་བླང་པ་དང་།དོར་བ་ལ་བཏང་སྙོམས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་བདག་ཅག་ལ་སོགས་པ་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་རྩོད་ན་ནི་དེའི་ཚེ་བདག་ཅག་ལ་སོགས་པ་གཅིག་ཏུ་ཞེན་ནས་དེ་ཉིད་བཅིངས་ཤིང་གྲོལ་ལོ་ཞེས་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་ཞེན་པ་ཡོད་པས་འཇུག་པར་རིགས་ཏེ། འདི་ལྟར་ ཇི་སྲིད་བདག་དང་།བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་ལོག་པར་མ་གྱུར་པ་དེ་སྲིད་འཁོར་བར་ཡོངས་སུ་གདུང་བར་འགྱུར་ལ། སྡུག་བསྔལ་བ་ཉིད་དུ་སྒྲོ་བཏགས་ནས་རྣལ་དུ་གནས་པ་མ་ཡིན་ནོ།

由貪等是客塵故,解脫種類之心由與前識相屬故不滅。是故永有離貪清凈心。 若謂輪迴豈非有情法,有法者法不應盡,故不成從輪迴解脫?此非所許過,任何輪迴者皆無解脫,由彼輪迴非涅槃故,由是輪迴故。解脫者非輪迴者,由永解脫故。唯心相續不凈是輪迴,彼由眾緣差別輾轉生凈心相續,余心相續非成輪迴,勝義中全無輪迴。由剎那不輪迴故,相續亦勝義無故。是故由輪迴故之因不成,說無解脫不應理,所解脫之解脫者亦無。 若謂若輪迴者非即解脫,則解脫是他,繫縛亦是他,由他饑他飽故,云何有智者于因精進?答: “乃至未壞習氣, 彼成遍燒惱, 爾時增益苦, 自性不安住。 雖無解脫者, 為破邪增益勤, 離貪之住處, 悲心所思業。” 此意趣是:若謂不趣入現見,此唯所許,由見真實者心於何亦不趣入故無勤,由舍取捨故。若難我等不趣入者,則我等一向執著,執彼即系即解為一,應理趣入。如是乃至未反轉我執我所執,爾時輪迴遍燒惱,增益為苦性而不安住。

།དེ་བས་ན་གཅིག་ཏུ་སྒྲོ་བཏགས་ནས་ཐ་སྙད་འདོགས་ཀྱི། དོན་དམ་པར་དངོས་པོའི་སྟོབས་ལས་ནི་ཐ་ སྙད་འདོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།ཐ་སྙད་རྟོགས་པ་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་ཐག་པའི་རྫས་ལ་སྦྲུལ་དུ་སྒྲོ་འདོགས་པ་ལས་སྤང་བའི་དོན་དུ་འབད་པ་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། བདག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་གྲོལ་བ་པོ་མེད་ཀྱང་ལོག་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་གཞོམ་པའི་ཕྱིར་སྒྲོ་འདོགས་པ་གཞོམ་པའི་དོན་དུ་ བརྩོན་པ་འབྱུང་ངོ་།།འོ་ན་གལ་ཏེ་ལོག་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་ལས་འཇུག་ན་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་བ་ལ་ལོག་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་གནས་པ་དང་ཆོས་སྟོན་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་མི་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་དེ་བས་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཚད་མར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། འདོད་ཆགས་དང་ བྲལ་བ་ནི་འཁོར་བའི་མུར་སྙིང་རྗེ་གནས་པ་དང་།ཆོས་སྟོན་པར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་འབངས་ཀྱི་དོན་དུ་རྒྱལ་པོ་རང་གི་རྒྱུད་ལ་ནན་ཏན་བྱེད་པ་བཞིན་ནོ། །ཡང་ན་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་རྣམས་ལས་སྔོན་དུ་བྱེད་པའི་དུས་ཅུང་ཟད་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་འགོག་པའི་རྣམ་པའོ། །འོ་ན་གལ་ ཏེ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་ལས་ཀྱིས་གནས་པར་བྱེད་ན་དེའི་ཚེ་འཇིག་རྟེན་གཞན་དུ་བྱས་པའི་ལས་ཡོད་པའི་ཕྱིར།འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་དང་མཚམས་སྦྱོར་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་ལས་ཏེ་ནུས་པ་མེད་ན་ནི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་གནས་པ་དེ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདིར་ སྨྲས་པ།འཕངས་ལ་ལྡོག་པ་མེད་འདོད་ཕྱིར། །སྲིད་པའི་སྲེད་ལས་རྣམ་རྒལ་བའི། །ལས་གཞན་འཕེན་ནུས་ཡོད་མིན་ཏེ། །ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཟད་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྔོན་གྱི་ལས་ཀྱིས་འཕངས་པའི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལྡོག་པ་ལ་འབད་པ་མེད་པར་གནས་ཏེ། འཕངས་པ་ནི་རྩོལ་བ་མེད་པར་ བཟློག་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་འབད་པ་དང་བྲལ་བས་བཏང་སྙོམས་ཀྱིས་དེ་གར་ཡང་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་འབད་པ་མེད་པའི་ལས་འཇིག་རྟེན་གཞན་སྐྱེད་པའི་མ་ཡིན་ཏེ། ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་སྲེད་པའི་མཚན་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ཉིད་སྲེད་པ་དང་བྲལ་ན་ སྔོན་གྱི་ལས་ཀྱིས་སྐྱེ་བ་གཞན་འཕེན་པར་བྱེད་མི་ནུས་སོ།

是故一向增益而施設名言,非由勝義事力施設名言,由名言與分別相屬故。如於繩體增益為蛇而為斷故有勤故,雖無我體性解脫者,為破邪增益故生破增益之勤。 若謂若由邪增益趣入,則見真實者無邪增益故不趣入住處說法等,云何世尊成量?離貪者由悲住輪迴邊際及說法,如王為臣于自相續精進。又離貪者由先作業暫住。此是滅相。 若謂若由離貪業住,則由有他世所作業故,豈不相續後世?若謂業無功能則無離貪住處?此說: “由許所引無返故, 超越有愛者, 餘業無能引, 由俱作盡故。” 由先業所引心相續無勤而住,所引非無勤能返,離貪者離勤故住于舍。是故無勤業不生他世,由無愛相俱作故。即彼離愛故,先業不能引生他生。

།སྙིང་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་བར་འདོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། སེམས་ཅན་གང་མེད་པའི་ཕྱིར། སེམས་ཅན་དུ་འཛིན་པ་འཁྲུལ་པར་གྱུར་ན། ཇི་ལྟར་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་རྣམས་ལ་ཡོད་དེ། སེམས་ཅན་དུ་འཛིན་ པ་ཡོད་ན་ནི།བདག་མེད་པ་མཐོང་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། སྡུག་བསྔལ་ཤེས་ལ་འགལ་མེད་པའི། །འདུ་བྱེད་སྔ་མ་འཇུག་པ་ཅན། །དངོས་ཆོས་བརྩེ་བ་སྐྱེ་བ་དེ། །སེམས་ཅན་རྗེས་འབྲེལ་ཅན་མ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་གང་གི་ཚེ་སྡུག་བསྔལ་གསུམ་དང་ལྡན་པའི་སྡུག་བསྔལ་ མ་ལུས་པ་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ།སྡུག་བསྔལ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་བཟུང་བ་ན་སྐྱོན་ཐམས་ཅད་སྤངས་པ་འགལ་བ་མེད་པའི་སྙིང་རྗེ་གོམས་པ་ལས་འབྱུང་བའི་བརྩེ་བ་སྐྱེ་བ་ནི། དངོས་པོའི་ཆོས་ཏེ། དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བརྩེ་བ་དེ་སེམས་ ཅན་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ།སེམས་ཅན་ལ་འཛིན་པ་ཡོངས་སུ་སྤོང་བའི་ཕྱིར། སེམས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བརྩེ་བ་སྟེ། དེ་ཡང་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་ཡིན་གྱི། གཞན་གྱི་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདོད་ཆགས་དང་བཅས་པ་ནི་སེམས་ཅན་དུ་འཛིན་པ་སྤངས་ནས་སྲོག་ཆགས་ རྣམས་ལ་ཇི་ལྟར་བརྩེ་བར་འགྱུར།དེ་ལྟར་ནི་འགྱུར་མོད་ཀྱི་འདོད་ཆགས་དང་སྙིང་རྗེ་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཞིག་ཡོད། དེས་ན་བརྩེ་བ་དང་ལྡན་པའི་གདོན་མི་ཟ་བར་འདོད་ཆགས་ཅན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་ཁྱད་པར་སྨྲས་པ། དེ་བདག་མེད་ཅན་ཆོས་ལ་ནི། །བདག་གཞན་སྒྲོ་བཏགས་ཕྱིར་འདོད་ཆགས། ། སྡུག་བསྔལ་རྒྱུན་གྱི་འདུས་རེག་ཙམ། །ཉིད་ལས་བརྩེ་བ་སྐྱེ་བ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། བརྩེ་བ་དང་། འདོད་ཆགས་དག་ལ་ཁྱད་པར་ཆེ་སྟེ། རྒྱུ་དང་ཡུལ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་མི་རྟག་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཆོས་ལ་བདག་གཞན ཏེ།ངོ་བོ་ཉིད་གཞན་རྟག་པ་དང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་སྒྲོ་བཏགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བརྩེ་བ་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུན་ཙམ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པ་ཉིད་ནི་ལོག་པའི་ཤེས་པ་ལས་བཟློག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུན་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་བརྩེ་བ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། འདོད་ཆགས་ ལས་ཐ་དད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ།།འོ་ན་འདོད་ཆགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་བརྩེ་བ་མ་གྱུར་མོད་ཀྱི་ཞེ་སྡང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། མི་སྡུག་པ་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བ་ལས་ལྡོག་པའི་བློ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་འདིར་སྨྲས་པ། སྐྱོན་རྣམས་གཏི་མུག་རྩ་བ་སྟེ། །དེ་ཡང་སེམས་ཅན་འཛིན་པ་དེ། །མེད་ན་ཁྲོ་ རྒྱུ་ཞེ་སྡང་མིན།།དེ་ཕྱིར་བརྩེ་བ་སྐྱོན་ཡིན་ནོ།

若謂悲是欲有情苦,由無有情故,若執有情為迷亂,云何離貪者有?若有執有情,則不見無我。此說: “于苦智無違, 前行諸行者, 事法悲生彼, 非隨繫有情。” 當現見具三苦一切苦時,若執苦無常等體性,則生離一切過無違悲習所生慈,是事法,由緣事體性故。彼慈非隨繫有情,由遍斷執有情故。思即是慈,彼亦是離貪者,非他。有貪者舍執有情已,云何慈有情?雖如是,貪與悲有何差別?是故有慈者定是有貪者。 此說差別: “彼無我法中, 增益自他故貪, 唯由苦流觸, 即生於慈悲。” 慈與貪有大差別,由因境異故。如是于無常苦等相法增益自他,即增益異體性常樂等相故。慈由唯現見苦流故,由返邪智故。是故由唯見苦流生慈故,定異於貪。 若謂慈雖非貪體性,當成嗔體性,由見不凈等生返心故。此說: “諸過癡為根, 彼即執有情, 無則嗔因非嗔, 是故慈非過。”

།ཞེས་བྱ་བ་ལ། གལ་ཏེ་བདག་ལ་འཚེ་བ་མཐོང་བ་དེའི་ཚེ། ཞེ་སྡང་སྐྱེ་སྟེ། བདག་གང་ཡང་མེད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཡང་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་འབའ་ཞིག་ཡོད་པ་དེ་ཉིད་གཏི་མུག་སྟེ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཉེས་པའི་ རྒྱུ་སྟེ་དེ་ཡང་ཡོད་པར་འཛིན་པའོ།།ཡོད་པར་འཛིན་པ་དེ་མེད་ན་ཁྲོ་རྒྱུ་དེ་བདག་ལ་འཚེ་བར་བྱེད་པ་ཞེ་སྡང་མ་ཡིན་ཏེ་སེམས་ཅན་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་བརྩེ་བ་ནི་སྐྱོན་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ཡིན་གྱི། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཉེས་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ ནི་འགྱུར་མོད་ཀྱི།གལ་ཏེ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ལུས་དང་བཅས་པར་ཡོད་ན། དེའི་ཚེ་གྲོལ་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། གྲོལ་མེད་མ་ཡིན་སྔོན་འདུ་བྱེད། །ཟད་ན་གཞན་མཚམས་སྦྱོར་མི་བྱེད། །གང་འདུ་བྱེད་ནུས་ཟད་མེད་ཅན། །ཡིན་ན་སྐྱོན་མེད་ཅན་དེ་གནས། །ཞེས་ བྱ་བ་ལ།འདི་དག་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་བའི་སེམས་གནས་པ་ནི་ཐར་པ་སྟེ། བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཤེས་པ་ལྡོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བས་བསྟན་ཏོ། །གཞན་ཡང་སྐྱེ་བ་སྔ་མའི་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བ་སྔོན་གྱི་ལས་ཀྱིས་བྱས་པའི་འདུ་བྱེད་ཟད་ན་སྐྱེ་བ་གཞན་དང་མཚམས་ མི་སྦྱོར་བས་མི་གྲོལ་བ་མ་ཡིན་ནོ།།སླར་ཡང་ནུས་པ་ཟད་པར་མི་འགྱུར་བ་སྔར་བྱས་པའི་འདུ་བྱེད་ཡོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་གི་སྡིག་པ་དང་བྲལ་ནས་ཇི་སྲིད་འཁོར་བའི་མཐར་ཐུག་གི་བར་དུ་གནས་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་དུས་ཅུང་ཟད་གནས་ལ་དེ་བཞིན་དུ་འཁོར་བའི་ མུར་ཅི་སྟེ་མི་གནས་པ་ཡིན་ཞེ་ན།སྨྲས་པ། སྙིང་རྗེ་དམན་པ་ཉིད་ཕྱིར་ཡང་། །གནས་པའི་འབད་རྩོལ་ཆེན་པོ་མེད། །གང་དག་བརྩེ་བ་ཆེན་པོ་པ། །གཞན་གྱི་ངོར་ནི་བཞུགས་པ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྔར་གྱི་འདུ་བྱེད་ཟད་པ་དང་སྙིང་རྗེ་དམན་པའི་ཕྱིར་འབད་རྩོལ་ཆེན་པོས་གནས་པར་འདོད་ པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྟག་ཏུ་གནས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།གང་དག་དུས་ཡུན་རིང་པོར་གོམས་པ་བྱས་པའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ཅན་དེ་དག་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་པའི་ངོར་འཁོར་བ་མ་སྟོངས་ཀྱི་བར་དུ་གནས་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་འཇིག་ཚོགས་ལྟ་བྲལ་ཕྱིར། །དང་པོས་སྲིད་མེད་འགྱུར་བ་ན། །ལྷན་ཅིག་ སྐྱེས་སྤངས་མེད་ཕྱིར་རམ།།ཡང་ན་སྲིད་པ་གང་ལས་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། གལ་ཏེ་ལམ་ལ་ཉོན་མོངས་པ་དང་བྲལ་བར་བྱེད་པའི་ནུས་པ་ཡོད་ན། དེའི་ཚེ་དང་པོ་མཐོང་བའི་ལམ་ཉིད་ཀྱིས་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པའི་སྤང་བྱ་སྤངས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་དང་བྲལ་བའི་ ཕྱིར་རོ།།ཇི་ལྟར་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པ་ལ་མི་འབྱུང་སྟེ། ལམ་མངོན་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐྱོན་གྱི་རྩ་བ་གཏི་མུག་ཡིན། །དེ་ཡང་སེམས་ཅན་འཛིན་པའོ། །ཞེས་བསྟན་ཏོ།

若見害我時生嗔,雖無我,然雖非有,唯有執我即是癡,是貪等過因,彼亦是執有。若無執有,彼害我因非嗔,由無見有情故。是故慈離一切過,非貪等過體性。 雖如是,若離貪者有身,則不成解脫? “非無解脫前行, 盡則不續他, 若有行力未盡, 無過者住彼。” 此說離貪等心住是解脫,非一切種智返。又前生相續由先業所作行盡則不相續他生,故非不解脫。又有先作行力未盡者,離罪住乃至輪迴邊際。 若謂離貪暫住,云何不如是住輪迴邊?答: “由悲劣性故, 無大勤住處, 諸大悲者住, 隨順於他故。” 由前行盡及悲劣故,無大勤欲住故非常住。諸長時修習大悲者,為利有情住至輪迴未空。 “若由離身見故, 初則無有時, 由無俱生斷, 或復從何有?” 若道有離煩惱功能,則初見道即斷預流所斷,何以故?由離身見故。如何預流不生身見?由現道故。已說: “過根即是癡, 彼即執有情。”

།དེ་བས་ན་བསྒོམ་པའི་ལམ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་མ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་དང་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ཉིད་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ།།ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ནི་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །མཐོང་བའི་ལམ་ནི་བདེན་པ་མཐོང་བ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མངོན་པར་འདུས་བྱས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་རྩ་བ་མ་ཡིན་པའི་བདག་ འཛིན་ཙམ་སྤངས་པ་སྟེ།མངོན་པར་འདུས་བྱས་པའི་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ཉེ་བར་བརྟེན་པ་ལས་སྐྱེས་པ་ནི་མཐོང་བའི་ལམ་ཉིད་ཀྱིས་བཟློག་པ་ཡིན་གྱི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ནི་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་དུས་ཡུན་རིང་པོར་གོམས་པར་བྱས་པའི་བསྒོམ་པའི་ལམ་གྱི་ གཉེན་པོ་ཉིད་ཀྱིས་སྤོང་བ་ཡིན་ནོ།།གང་དག་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡང་སྤོང་བར་འདོད་པ་དེའི་ལུས་ཀྱིས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་མཐོང་བའི་ལམ་ཉིད་ཀྱིས་སྤོང་ན་ཡང་སྲིད་པ་གང་ལས་འབྱུང་བ་ཡིན། ཤེས་རབ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བར་གསལ་བ་ལམ་དང་པོ་ཉིད་ སྐྱོན་མ་ལུས་པ་ཟད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་མཐོང་བའི་ལམ་དེ་ཉིད་ལམ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ནོ།། །།ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་འགྲེལ་པ་ལས། བམ་པོ་བཅུ་པ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་གང་དག་བདག་གི་རྣམ་པར་གྱུར་པ་དེའི་བདག་ཉིད་ནི་དེ་ལ་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ཉིད ཀྱི་བློ་ཡིན་གྱི།དངོས་པོས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་མེད་པས་དེའི་བློ་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཉེ་བར་བསྟན་པ་ཉིད་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། བདེ་བར་གྱུར་པའམ་སྡུག་བསྔལ་བར། །མ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་འདོད་པ་ཡིས། །འདི་ན་ང་ཞེས་བློ་གང་དེ། །འཇིག་ཚོགས་ལྟ་བ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས། །འགའ་ཞིག་ང་ཞེས་མཐོང་མེད་ པ།།དེ་ལྟ་བདག་ལ་ཆགས་པ་མེད། །བདག་ལ་ཆགས་པ་མེད་པར་ཡང་། །བདེ་བ་འདོད་པས་མཐོང་རྒྱུག་མིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། ངའོ་སྙམ་པའི་ཤེས་པ་ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ལས་སྐྱེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་སྟེ། བདག་བདེ་བར་གྱུར་ཅིག་ སྙམ་པའམ།སྡུག་བསྔལ་བར་མ་གྱུར་ཅིག་སྙམ་པའི་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ངའོ་སྙམ་པའི་བློ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཡིན་ཞེ་ན། སྲེད་པ་པོའི་སྟེ་བདེ་བ་འདོད་པའོ། །འདི་ཉིད་ཀྱི་བློ་ནི་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བའི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་དེ་མ་ སྤངས་པས་མེད་པར་མི་འགྱུར་རོ།།འགའ་ཞིག་ང་ཞེས་མ་མཐོང་བ་དེ་ནི་བདག་ལ་ཆགས་པར་མི་བྱེད་ཅིང་། བདག་ལ་ཆགས་པ་མེད་ན་བདེ་བ་འདོད་པས་མངོན་པར་རྒྱུག་པར་མི་འགྱུར་རོ།

若謂則修道無義?非也,由未斷俱生身見及已斷分別故。俱生身見是有。見道唯見諦故,僅斷分別煩惱根本非我執,由依分別身見所生者見道即返,俱生身見由依故以長時修習修道對治而斷。 若許亦斷俱生者,由見道斷俱生身見,則從何生有?由勝慧明顯初道盡一切過故,彼見道即是一切道體性。 量釋第十品:俱生身見諸我相體性,是于彼增益智,非事所生故非彼智,豈非增益為因? “愿成樂或苦, 不成之慾故, 此中我執智, 俱生身見是。 若無我見者, 彼無我愛著, 無我愛著亦, 非樂欲所趨。” 無始習氣所生我想智即是俱生身見,愿我成樂或愿不成苦如是相即是我執智。誰之?有愛者即欲樂者。此智說為俱生身見。未斷俱生身見故不成無。若無我見則不愛我,若無我愛則不為樂欲所趨。

།གང་ཞིག་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་དེའི་ཆགས་པ་ཡོད་བཞིན་དུ། ཇི་ལྟར་ཡང་སྲིད་ པ་མེད་པར་འགྱུར།དེ་བས་ན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ཡོད་པས། ལམ་དང་པོ་ཉིད་ཀྱིས་འཁོར་བ་མེད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ཉིད་བསྒོམ་པའི་ལམ་གྱིས་སྤང་བར་བྱ་བར་གནས་པའོ། །འདིས་ནི་ཞི་བ་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པ་ བསྟན་ཏོ།།བདག་ཡོད་ན་འཆིང་ཞིང་དེ་ཉིད་ནི་གྲོལ་བ་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་བདག་ཡོངས་སུ་དགའ་བའི་ཁྱད་པར་ལས་བདག་ཉིད་མ་རིག་པ་དང་བྲལ་ནས་དགའ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་གྱ་ནོམ་པའི་ཐར་པའོ། །བདག་མེད་ན་འཁོར་བ་དང་། ཕ་རོལ་ཉིད་གྲོལ་བ་ཡང་གཞན་ཁོ་ན་སྟེ། གང་ཡང་གྲོལ་བའི་ ཚེ་ཡོངས་སུ་དགའ་བར་འགྱུར་བ་ན་སུ་ཞིག་དགའ་བར་འགྱུར།བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ཡོད་ན་སྐྱོན་དང་བཅས་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཐར་པ་རུང་ངོ་ཞེ་ན། འདིར་ལན་སྨྲས་པ། སྡུག་བསྔལ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཉིད་ནི། །འཆིང་བའི་རྟག་པ་དེ་གང་ལས། །སྡུག་བསྔལ་མི་སྐྱེའི་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱང་། །ཐར་ཡིན་རྟག་པ་དེ་ གང་ལས།།ཞེས་བྱ་བ་ལ། གལ་ཏེ་བདག་དང་ཁྱབ་པ་ཡིན་ན་དེ་བས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི་བདག་ཉིད་རང་གི་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེད་མི་ནུས་ཏེ། ནམ་མཁའ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡང་རང་རྒྱུད་པ་ནུས་པ་ཅན་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་བདག་གི་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དེ། རང་ རླག་པར་བྱེད་པ་ལ་འགོད་པར་དཔྱོད་པ་དང་ལྡན་པ་མི་རིགས་སོ།།འདི་ནི་རྨོངས་པས་སྡུག་བསྔལ་བར་བྱེད་དེ། གང་གི་ཚེ་རྨོངས་པ་ལྡོག་པ་ན་བདག་མཐོང་བར་གྱུར་ན་སྟེ། དེའི་ཚེ་གྲོལ་བ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ལྟ་བས་ན་མ་རིག་པ་ལས་འཁོར་བར་འགྱུར་ལ། རིག་ན་ཐར་པར་འགྱུར་ཞེས་སྨྲ་ བར་བྱེད་ན་འཁོར་བའི་དུས་ན་གལ་ཏེ་བདག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་མཐོང་ན་ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ།མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་འདི་མེད་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་མ་རིག་པ་ཉིད་འཁོར་བ་པ་སྟེ། བདག་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་བདག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་རིག་པ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ན་ གང་གིས་ན་བདག་འཁོར་བ་པར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན།དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་ནི་རྟག་ཏུ་བདག་མ་རིག་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གྲོལ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་གནས་ན་དེའི་རང་བཞིན་ཡང་ཟད་པར་བྱ་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཡང་མ་རིག་པ་ལྡོག་ན་སྐྱེས་བུ་དག་པ་ཉིད་ཡོད་ཅེ་ན། དེའི་ ཚེ་འཁོར་བ་ཉིད་གཞན་ཁོ་ན་ཡིན་ཞིང་།གྲོལ་བ་ཡང་གཞན་ཁོ་ན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་པའི་ལྟ་བ་ཉིད་ལ་བརྟེན་པར་འགྱུར་རོ།

若有俱生身見之貪,云何成無後有?是故由有俱生身見,非初道能令無輪迴,然俱生身見是修道所斷。此說寂靜相。 若有我則繫縛,彼即非解脫耶?是故由我遍喜差別,自離無明而喜體性是勝解脫。若無我則輪迴及彼岸解脫皆唯他,誰于解脫時生喜?若有我執則應有過失之解脫可能耶?此答: “苦生因性者, 繫縛常彼何, 苦不生因性, 解脫常彼何?” 若我遍滿,則無隨行返故,此不能生自苦,如虛空。若復自續有能,云何生我苦?不應有毀自觀察。此由癡作苦,若癡返見我時,豈非解脫?如是說由無明成輪迴,若明則解脫。輪迴時若不見我體性,云何是有?由不可得故應成無耶?是故無明即輪迴者,非我。 若我體性是無明非異,何故我非輪迴者?若爾則我常是無明自性故不成解脫,彼住時不能盡其自性故。若復無明返有清凈士夫,則輪迴即唯他,解脫亦唯他故,當依佛見。

།འོན་ཏེ་མ་རིག་པ་ནི་ཚངས་པ་ལས་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ཞིང་ཐ་མི་དད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ལ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་ལོག་ པར་སྣང་བ་དང་།སྒྱུ་མར་སྣང་བ་མ་རིག་པའོ་ཞེ་ན། ཅི་སྟེ་དེ་ལྟ་ན་ནི་མ་རིག་པ་ཚངས་པ་ལས་ཐ་མི་དད་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཚངས་པ་ནི་དོན་དམ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་མ་རིག་པ་ཚངས་པ་ལས་ཐ་མི་དད་པ་མེད་ན། གཞན་ཉིད་ གྲོལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར།ཇི་ལྟར་ཐར་བའི་སྒྲུབ་ཐབས་ལ་འཇུག་།ཚངས་པ་དེ་ཡང་རྟག་ཏུ་གྲོལ་བར་གནས་ན་ཅིའི་ཕྱིར་འཇུག་པར་བྱེད། འོ་ན་ཇི་ལྟར་མེ་ལོང་ལ་སོགས་པར་བཞིན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྣང་བ་དེ་བཞིན་དུ། མ་རིག་པ་ཚངས་པ་ཉིད་གཞན་དུ་སྣང་ངོ་། །གང་གི་ཚེ་མ་རིག་པ་ཟད་པ་དེའི་ ཚེ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་སྣང་བས་ཚངས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐར་པ་འགྲུབ་པོ་ཞེ་ན་མ་རིག་པའི་ཚེ་ཚངས་པ་མི་སྣང་བ་མ་ཡིན་ནམ།དེ་ཇི་ལྟར་མ་རིག་པ་ཚངས་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན། འོན་ཏེ་རིག་བྱེད་ལས་ཤེས་པ་ཚངས་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རིག་བྱེད་ལས་ཤེས་པར་གྱུར་པའི་ཚངས་པ་ནི་ ལོག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ།རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་སྣང་བར་གྱུར་ན་དེའི་ཚེ་ཉིད་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ། །གྲོལ་བའི་དུས་སུ་ནི་ཚངས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་རིག་པ་ཐར་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཇི་སྲིད་ཚངས་པ་མི་ཤེས་པ་དེ་སྲིད་དུ་རྣ་བའི་འདུ་ཤེས་པ་ལ་མི་བདེན་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་སྣང་བའི་ཕྱིར་འཁོར་བའོ། ། མ་རིག་པ་ཐམས་ཅད་ལས་ཐར་ན་ནི། དུས་གང་གི་ཚེ་ཚངས་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དེའི་ཚེ། འཁོར་བ་རིག་པ་མ་ཡིན་ན་དེ་ཇི་ལྟར་གྲོལ་བ་དང་། མ་གྲོལ་བ་དག་གཅིག་ཏུ་གཞན་ཡང་མ་རིག་པ་ནི་ཚངས་པའི་རྒྱུ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཚངས་པ་འགགས་ན་མ་རིག་པ་རྒྱུན་ཆད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། འོ་ན་མ་རིག་པ་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དེ་རྒྱུ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འཁྲུལ་པ་ཡང་རྒྱུ་མེད་པར་མི་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ནམ། རབ་རིབ་ཀྱི་ནད་མེད་ན་སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་དང་། སྐྱེ་བ་ཐམས་ཅད་སྣང་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་མ་རིག་པ་མ་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་མ ཡིན་པ་དེ་ལྟར་བཤད་པར་བྱའོ།།འོན་ཏེ་མ་རིག་པ་ནི་མ་རིག་པ་ཉིད་ལས་ཡིན་ལ། རིག་པ་ལས་མ་རིག་པ་ལྡོག་པར་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་རིག་པ་ཐར་པར་འགྱུར་ལ། མ་རིག་པ་འཁོར་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཅིའི་ཕྱིར་བདག་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་པ་རྟོགས་པར་བྱེད། གང་མ་རིག་པ་ལས་ ཚངས་པ་གཟུགས་བརྙན་བཞིན་སྐྱེའོ་ཞེས་སྨྲས་པ་དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།གཟུགས་བརྙན་དང་བཞིན་གཅིག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

若謂無明非異於梵非不異,非一切種無,然倒現及幻現是無明?若爾則無明非不異於梵,由彼非有故,梵是勝義故。是故若無明非不異於梵,由他解脫故,云何入解脫方便?彼梵若常住解脫,何故趣入? 若謂如鏡等中面倒現,如是無明即梵現為他。若無明盡時不倒現故成梵解脫者,無明時豈非不現梵?云何無明是梵體?若謂由吠陀說智為梵,由吠陀所知梵是倒體性現,若現自體性則即解脫。解脫時知梵體性是解脫,故乃至不知梵,耳識現非真實性故輪迴。 若脫一切無明,爾時若證梵,輪迴非明,云何解脫與未解脫一?又無明是梵因故,梵滅時無明云何斷?若謂無明迷亂無因,迷亂豈非不無因生?由無翳病不生髮絲等現故,應一切生現故。如是當說無明非無知體性。 若謂無明從無明,由明返無明?則明成解脫,無明成輪迴故,何故非了知我令了知?所說無明生梵如影像亦非理,由影像與面非一故。

།གཟུགས་བརྙན་ལས་བཞིན་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ནི་འབྲེལ་པ་ལས་ཡིན་གྱི། བཞིན་གཉུག་མ་གཟུགས་བརྙན་དུ་སྣང་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་གལ་ ཏེ་འགྲོ་བ་ཚངས་པའི་གཟུགས་བརྙན་དུ་ཁས་ལེན་ན།དེའི་ཚེ་འཁོར་བ་དང་གྲོལ་བ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་མི་ཤེས་པས་ཆོས་མ་ཡིན་པ་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེད་ལ་དེ་ལས་འཁོར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་རྟག་པའི་ཡང་རང་སྡུག་བསྔལ་བར་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཉིད་འཆིང་ བ་ཡིན་པར་འགྱུར་ན།དེའི་ཚེ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་དག་རྟག་ཏུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རྟག་ཏུ་བཅིང་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་གྲོགས་ལ་ལྟོས་ནས་ཀྱང་རྟག་པས་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་བཀག་པ་ཡིན་ནོ། །སྡུག་བསྔལ་མེད་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་ཅིང་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་བར་གནས་ལ། དགའ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གནས་པ་ནི་ཐར་པ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུར་རྟག་པ་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བདག་ནི་རྟག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདས་མ་ཐག་པའི་སྐྱོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་རྟག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རྟོག་པ་སྔོན་དུ་མི་གཏོང་བའི་སྐྱོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་དག་ཏུ་བརྗོད པར་མི་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན་སྨྲས་པ།མི་རྟག་བརྗོད་བྱ་མིན་གང་ཡིན། །དེ་ནི་འགའ་ཞིག་གི་རྒྱུ་མིན། །བརྗོད་བྱ་མིན་ན་ནམ་ཡང་ནི། །བཅིང་དང་གྲོལ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། མི་རྟག་པ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་འདི་ལ་རྟག་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། མི་རྟག་པ་མེད་ན་ནི་རྟག་པ་སྟེ། འགའ་ཞིག་གི་ཡང་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་ཉིད་ལ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱབ་པར་བཤད་དོ། །དེ་བས་ཁྱབ་བྱེད་མི་རྟག་པ་མེད་ན་དོན་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ན། བཅིང་བ་ཐར་པར་མི་རུང་ངོ་། །ཡང་གི་སྒྲས་བརྟག་པ་གཅིག་པུའི་སྐྱེས་བུར་མ ཟད་པའོ།།འོན་ཏེ་གཉིས་གའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅན་གྱི་སྐྱེས་བུ་ཡིན་ཡང་དེ་ལྟ་བུའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་ཏེ་གང་གི་ཕྱིར། གང་གི་རང་བཞིན་འཇིག་མེད་པ། །དེ་ལ་མཁས་རྣམས་རྟག་ཅེས་བརྗོད། །ཁྲེལ་བ་སྤངས་པའི་ལྟ་བ་འདི། །དེ་ཕྱིར་དེ་ནི་རྟག་ཅེས་བཤད། ཅེས་བྱ་བ་ལ། རྟག་པ་དང་། འཇིག་ པ་ནི་འགལ་བ་སྟེ།གང་གི་རང་བཞིན་འཇིག་པ་མེད་པ་དེ་ནི་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྟག་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །འཇིག་པ་དང་། མི་དམིགས་པ་དང་། མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་གཅིག་གོ། །མི་འཇིག་པ་དང་རྟག་པ་དང་དམིགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་གྲངས་པར་བཤད་པར་བྱའོ། །འགལ་ བར་འགྱུར་བ་དེའི་ཕྱིར་རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པའི་ལྟ་བ་ཅན་ཁྲེལ་སྤངས་པ་དེ་ནི་རྟག་པ་ཞེས་རྗོད་པར་བྱེད་དོ།།འདི་དག་གིས་ནི་གཞན་གྱི་རྟག་པའི་ཐར་པ་བཀག་ནས་འགོག་པའི་བདེན་པ་གྱ་ནོམ་པའི་རྣམ་པ་བསྟན་ཏོ།

由影像推知面是從關聯,非本面現為影像。如是若許眾生為梵影像,則輪迴解脫異故不應趣入。若謂由不知非法生苦故是輪迴,則常亦成繫縛因生自苦,爾時由苦因常有故成常繫縛。依助緣亦遮常生果。 無苦生住而離苦,住喜體性是解脫,如是于常非有。我非常,有前過失故。亦非無常,有不先思過失故。是故豈非不應說常無常耶?答: “無常非所說, 彼非某者因, 若非所說者, 終不縛解脫。” 無常非所說者,此義謂此無常。若無無常則常,亦非某因,說因遍無常性故。是故若無遍無常則無作用故非所說,不應縛解脫。又聲不僅觀察一補特伽羅。 若謂二性補特伽羅亦有如是過,由: “彼性無壞者, 智者說為常, 無慚此見故, 是故說彼常。” 常與壞相違,智者說無壞自性為常。壞、不可得、無是一義。不壞、常、可得當說為異名。由相違故,無慚常無常見者說為常。此等遮他常解脫已,示勝滅諦相。

།དེ་ནི་ལམ་གྱི་ཞར་ལ་འགོག་པའི་རྣམ་པ་བཞི་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་སྨྲས་པ། བཤད་ཟིན་ལམ་དེ་གོམས་པ་ལས། །རྟེན་ནི་གནས་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། །གོམས་ཀྱང་ལམ་བཞིན་སྐྱོན་འབྱུང་ན། །མ་ཡིན་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། ལམ་གྱི་བདེན་པའི་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ། ལམ་དང་། རིགས་པ་དང་། སྒྲུབ་པ་དང་། ངེས་པ་འབྱིན་པའོ། །ལམ་ཉིད་མེད་དོ་ཞེས་རྒོལ བ་དེ་ལ་ལམ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ།།ལམ་འདི་ནི་ཚད་མ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་གཞན་དག་སྨྲ་བར་དེ་བསལ་བའི་ཕྱིར་རིགས་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པའི་ལམ་ཉིད་འགོག་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །དེ་ལས་གཞན་པའི་ལམ་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ བསལ་བའི་ཕྱིར་ངེས་པར་འབྱིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་རྣམ་པ་བཞི་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལ་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པའི་ལམ་ནི་གྲོལ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྣམ་པ་གསུམ་བརྗོད་དོ། །ཇི་ལྟར་སྔར་བསྟན་པའི་ལམ་དེ་གོམས་པ་ལས་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་དམ། ཀུན་གཞི་པ་ཡོངས་སུ་དགའ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་གནས་གྱུར་པར་ འགྱུར་ཏེ།བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་གཉེན་པོར་གྱུར་པ། བདག་མེད་པ་གོམས་པར་གྱུར་ན་ཡང་ཉེས་པ་འབྱུང་བ་སྲིད་དེ་དཔེར་ན། སྐྱོན་དང་ལྡན་པ་ལ་ཡོན་ཏན་འབྱུང་བ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འཁོར་བ་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཉེས་པ་རྣམས་སླར་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོན་ཏན་རྣམས་ དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་།སྐྱོན་རྣམས་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྨྲས་པ། རྣམ་ཤེས་ཡུལ་འཛིན་པ་ཡི་ཆོས། །ཇི་ལྟར་དེ་ནི་ཡོད་པ་བཞིན། །འཛིན་གྱུར་ཡོད་པའི་བདག་ཉིད་དེ། །དེ་ཡིས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའང་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྲོག་ ཆགས་རྣམས་ལམ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡིན་ཏེ།དེའི་ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་ཡུལ་འཛིན་པའོ། །ཡུལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་རྣམ་པར་ཤེས་པར་འགྱུར་གྱི། མྱོང་བ་མེད་ན་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡུལ་ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་བཞིན་དུ་འཛིན་ལ། རྣམ་པ་གཞན་དུ་འཛིན་པ་ནི་མ་ ཡིན་ཏེ་འཁྲུལ་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།།ཡུལ་དེ་ཡང་ཡོད་པར་འགྱུར་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་གཏོད་པར་བྱེད་ནུས་པའི་རྒྱུ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་རང་གི་ངོ་བོ་རིག་པ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཆོས་ཏེ། ཡོད་པར་ གྱུར་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ཤེས་པ་ཉིད་ཡུལ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་མི་རྟག་པ་དང་། བདག་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅན་ཡུལ་ཏེ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་ཡུལ་དེ་འཛིན་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ།

為示道旁第四滅相故說: “已說道修習, 所依成轉依, 雖修如道生過, 非是無能故。” 道諦四相:道、理、修、出離。對說無道者示有道。若謂此道非量,為除他說故說理。由現證道是滅因故說修。為除說余道是我見故,說第四齣離。其中現證道是解脫因故說三相。 如前所說,由修彼道,心相續或阿賴耶成喜體性轉依。若修無我為我執對治,亦可生過,如有過者生功德。是故非定出輪迴耶?過不復生,由功德是事體性故,過非事體性故。何故爾?答: “識取境之法, 如彼有性然, 能取有體性, 彼亦能生起。” 有情趣入道是識,其法體性是取境。領納境成識,無領納非識。如境有而取,非異相取,應成迷亂故。彼境亦由有性體能生識,能置相因是識境。是故了知自體是識法,有性體即是境。是故無常無我等性是境,識即能取彼。

།གལ་ཏེ་མི་རྟག་པ་དང་བདག་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་འཛིན་པ་ཤེས་པའི་ཆོས་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་རྟག་པ་དང་། བདག་ཏུ་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་བས་ན་དེའི་རྩ་བ་ཅན་གྱི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་ན་འཁོར་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། དེ་ཡི་ངོ་བོ་ཉིད་འདི་ལས། །རྒྱུ་གཞན་གྱིས་ནི་འཁྲུལ་པར་འགྱུར། །ལྡོག་པ་ཉིད་ནི་རྐྱེན་ལ་ལྟོས། །མི་བརྟན་སྦྲུལ་གྱི་བློ་བཞིན་ནོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། བདག་མེད་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་རིག་པ་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ། རང་བཞིན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འདི་ལས་ཏེ། བདག་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་འཛིན་པ་འདི་ལས་སེམས་དེ་འཁྲུལ་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་གཞན་འདྲ་བ་གཞན་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་གལ་ཏེ་བདག་མེད་པ་འཛིན་པ་ལས་སེམས འཁྲུལ་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་དུས་གཞན་དུ་ཡང་སེམས་འཁྲུལ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རྟག་ཏུ་འཁོར་བར་འགྱུར་གྱི་ཐར་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་འཁྲུལ་པ་སླར་ལྡོག་པ་རྐྱེན་གཅིག་ལ་ལྟོས་པས་རྩ་བ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་གནས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྦྲུལ་ གྱི་བློ་བཞིན་ནོ།།ཇི་ལྟར་རྟག་པ་ཉིད་དང་། བདག་དང་བཅས་པ་མེད་པ་དེ་ལྟར་སྔར་བསྟན་ཞིང་འོག་ཀྱང་བཤད་པར་བྱའོ། །དེ་བས་ན་ནང་གི་མ་རིག་པས་བསླད་པ་ལས་བྱུང་བའི་དྲི་མ་ནི་གློ་བུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྨྲས་པ། སེམས་འདིའི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་ཏེ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཤེས་པས་ རྟག་པ་དང་བྲལ་བར་འཛིན་པའི་ཕྱིར་སེམས་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཡིན་ཏེ།དྲི་མ་རྣམས་ནི་གློ་བུར་བ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་སྒྲོ་འདོགས་པའི་རྩ་བ་མེད་པ་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར། དངོས་པོ་ལ་རྟག་པ་ནི་གང་དུ་ཡང་སྣང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །བརྟགས་ པས་སྟོང་པ་དེའི་ཕྱིར་དྲི་མ་རྣམས་ནི་གློ་བུར་བ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཕྱིར་སྔར་ནུས་མེད་པ་ཡང་། །ཕྱིས་དེ་རང་བཞིན་ལ་ཅི་ནུས། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེའི་ཕྱིར་སྔར་ཐོས་པ་དང་། བསམས་པའི་དུས་སུ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་བ་ལ་གགས་བྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་ན་ཕྱིས་ལམ་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་ཚེ། སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལམ་གྱི་ངོ་ བོ་ཉིད་དུ་གྱུར་ན།ཉེས་པ་རྣམས་ལ་སྐྱེ་བའི་ནུས་པ་ལྟ་ག་ལ་ཡོད། དད་པ་ལ་སོགས་པ་དམན་པ་དགྲ་བཅོམ་པར་གྱུར་པ་ཡང་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ལས་ཉམས་པར་གྱུར་ནས་ལམ་མངོན་དུ་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་དང་། ཡུལ་ཉེ་བར་གྱུར་པ་ལས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་འཇུག་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ ན་ཇི་ལྟར་ཉོན་མོངས་པ་སླར་མི་སྐྱེ་བ་ཡིན་ཞེ་ན།སྨྲས་པ། ནུས་པ་ཡོད་ནའང་གནོད་པ་ཅན། །སྐྱེས་ནུས་སྙིང་པོ་ཅན་དངོས་ལ། །ལྡོག་པར་སྐྱེད་ནུས་ཡོད་མིན་ཏེ། །འདམ་གྱི་ནང་གི་མེ་བཞིན་ནོ།

若無常無我等執是識法,則應不成常我執耶?是故離彼根本貪等則不成輪迴?此答: “由彼體性故, 余因成迷亂, 返依緣所待, 不堅如蛇覺。” 無我等了知彼體性,即自性識此,由此執無我體性,心生迷亂因余相似因故。若謂由執無我心生迷亂,則余時亦心應迷亂故常輪迴非解脫耶?非爾,由迷亂返依一緣故無根本,非一切時住,如蛇覺。 如無常性及有我,如前已示后當說。是故由內無明染生垢是客塵。故說: “此心自性明, 諸垢唯客塵。” 由智執離常故,心本性清凈。諸垢是客塵者,由無有非有增益無根本事故,事中常無所現。由觀察空故諸垢是客塵。 “是故先無能, 後於性何能?” 是故先聞思時于見真實無障礙能,后現證道時,心相續成道體性,過失云何有生能?信等劣者成阿羅漢,由離貪退已現證道,由境近故煩惱轉,是故云何煩惱不復生?答: “雖有能障礙, 生能有實性, 不能生返者, 如泥中火然。”

།ཞེས་བྱ་བ་ལ། གལ་ཏེ་ཡང་དད་པ་དམན་པ་ལ་སོགས་པའི་དགྲ་བཅོམ་པ་ལ་སྐྱོན་རྣམས་སྐྱེ་ ན་ཡང་ནང་དུ་གྱུར་པའི་གནོད་པ་ཅན་སྐྱེད་ནུས་པ་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ལ་སྐྱོན་གྱི་ཚོགས་རྣམས་ཤིན་ཏུ་སྐྱེད་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དཔེར་ན་ས་གཞི་འདམ་བུར་གྱུར་པ་ལ་མེ་སྐྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །འདི་ལྟར། འཚེ་བ་མེད་ལ་ཡང་དག་དོན། །ངོ་བོ་ཉིད་ལ་ཕྱིན་ལོག་གིས། །བརྩོན་དང་ལྡན་ ཡང་གནོད་མེད་དེ།།བློ་ནི་དེ་ཕྱོགས་འཛིན་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། ངོ་བོ་ཉིད་ནི་བརྩོན་པ་མེད་པར་བཟློག་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་ཞིག་གིས་སྐྱོན་མཐོང་ནས་ཡོན་ཏན་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་ཅིང་ཡོན་ཏན་མཐོང་ནས་སྐྱོན་ལ་འཇུག་པར་མི་བྱེད་དེ། ལམ་ལ་གོམས་པ་ཅན་ནི་ཡོན་ཏན་མཐོང་ནས་ སྐྱོན་ལ་མི་འཇུག་ཅིང་།སྐྱོན་མཐོང་ནས་ཡོན་ཏན་ལ་ལྡོག་པར་མི་བྱེད་དེ། ལམ་གྱི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ནི་འཚེ་བ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྐྱོན་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་པའི་ཕྱིར་དང་། རབ་ཏུ་ཞི་བའི་བདེ་བ་ལས་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། འཚེ་བ་མེད་པའི་ལམ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། ངོ་བོ་ཉིད་ནི་བཟློག་པར་མི་ནུས་ཏེ། ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱང་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། ལམ་ནི་བདེན་པའི་ཡུལ་ཅན་དེ་བས་ན། ཡུལ་གནས་བཞིན་དུ་ཇི་ལྟར་ལམ་ལྡོག་པར་འགྱུར། དེའི་འཚེ་བ་མེད་པ་ནི་ཡང་དག་པའི་དོན་དང་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལྡོག་གི་སྐྱོན་གྱིས་བཟློག་པར་ནུས་པ མ་ཡིན་ནོ།།གཞན་ཡང་སེམས་དེའི་ཕྱོགས་འཛིན་པ་ནི་སྐྱོན་ལ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་བས་ན་སྐྱོན་གྱི་དོན་དུ་བརྩོན་པ་ལ་འཇུག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་མ་ལུས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡོངས་སུ་འཇལ་བར་ནུས་པ་ཅན་ནི་ཡོན་ཏན་དེའི་ཕྱོགས་འཛིན་པའི་ཕྱིར། འབད་པར་བྱས་ཀྱང་ལམ་ལ་ གནོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།འདི་དག་གིས་ནི་ལམ་ཞེས་བྱ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་བསྟན་ཏོ། །འོ་ན་འདོད་ཆགས་ཀྱང་ཞེ་སྡང་དག་འགལ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་གྱུར་པ་ཡང་གཅིག་ཁོ་ན་ལ་གནོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གནོད་པར་བྱེད་པའི་འདོད་ཆགས་ལ་ཡང་ཞེ་སྡང་གིས་གནོད་པར་བྱེད་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དང་། དེ་བཞིན་དུ་འདོད་ཆགས་ཀྱང་ཞེ་ སྡང་ལ་སླར་གནོད་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ།

雖信等劣阿羅漢生過,于內成障礙能生相續中,過聚極不能生,如泥地中無生火能。如是: “無害真實義, 自性顛倒者, 雖勤無損害, 心執彼分故。” 自性非無勤能返,見過趣功德,見德不趣過。修道者見德不趣過,見過不返功德,由道功德無害故,離一切過故,不離寂樂故,無害道是智體性。 自性不能返,應成無知故。道是諦境故,境如住云何道返?彼無害是真實義及自性,彼不能以顛倒過返。 又彼心執分非趣過,是故不為過勤趣,由能遍量諸事體性故執彼德分,雖勤于道無害。此等示道體性。 若爾貪瞋成相違相亦非唯一害,見能害貪亦為瞋所害故,如是亦見貪復害瞋故。

།དེ་ལྟར་བདག་དང་། བདག་མེད་པ་མཐོང་བ་དག་ཀྱང་ཕན་ཚུན་གནོད་པ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་བས་ན་ལམ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་དང་བྲལ་བ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྨྲས་པ་ནི། བདག་འཛིན་རྒྱུ་གཅིག་ཅན་ཉིད་དང་། །རྒྱུ་དང་འབྲས་ བུའི་ངོ་བོའི་ཕྱིར།།འདོད་ཆགས་ཁོང་ཁྲོ་དག་ཕན་ཚུན། །ཐ་དད་ན་ཡང་གནོད་པ་མེད། །ཅེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་དག་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་རྒྱུ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ཡོད་ན་གཅིག་ཀྱང་གཏན་དུ་ཆགས་པར་མི་འགྱུར་གྱི། ཕན་ཚུན་འགལ་བར་གྱུར་ པ་ཡིན་ཡང་རིམ་པར་སྐྱེ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ།།གཞན་ཡང་འདོད་ཆགས་དང་། ཞེ་སྡང་དག་ཕན་ཚུན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འགལ་བ་ཡིན་ཡང་གནོད་པར་མི་བྱེད་དོ། །འདི་ལྟར་གང་དག་ལ་ཁྲོ་བ་དང་འབྲེལ་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་དེ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་བདེ་བར་འདོད་དེ། དེ་ བས་ན་དེ་དག་རྒྱུ་དང་འབྲེལ་བ་ཡིན་གྱི་བདེ་བའི་རྒྱུ་ཉེ་བར་བླངས་པ་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་གཞན་ལ་གནོད་པ་དང་།ཁྲོ་བ་དང་། འབྲེལ་པ་ཅན་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་འདོད་ཆགས་ནི་ཁྲོ་བ་སྐྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །བདག་མེད་པ་མཐོང་བ་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར། འགོག་པ་ ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།བྱམས་པ་ལ་སོགས་པ་ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་པའི་གཉེན་པོར་དམ་པའི་ཆོས་ནས་གསུངས་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་བདག་མེད་པ་མཐོང་བ་ཁོ་ན་ལམ་དུ་འགྱུར་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། བྱམས་པ་སོགས་དང་འགལ་མེད་ཕྱིར། །ཤིན་ཏུ་ ཉེས་པ་ཚར་གཅོད་ཕྱིར།།ཉེས་ཀུན་དེ་ཡི་རྩ་བ་ཅན། །དེ་ཡང་འཇིག་ཚོགས་ལྟ་བ་ཡིན། ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་ཡང་ཞེ་སྡང་གི་གཉེན་པོ་བྱམས་པ་དང་། འདོད་ཆགས་ཀྱི་གཉེན་པོ་མི་སྡུག་པ་དང་། འཚེ་བའི་གཉེན་པོ་སྙིང་རྗེ་དང་། ཕྲག་དོག་གི་གཉེན་པོ་དགའ་བ་དང་། ཐམས་ ཅད་ཀྱི་གཉེན་པོ་བཏང་སྙོམས་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་བྱམས་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཤིན་ཏུ་ཉེས་པ་རྣམས་ཚར་གཅོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།གཏི་མུག་དང་འགལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཏི་མུག་ཡོད་ཀྱང་ང་རྒྱལ་མེད་པ་ལས་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་སྤོང་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ ཕྱིར་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་གཏི་མུག་གི་རྩ་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།གཏི་མུག་དེ་ཡང་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་སྟེ། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་གཏི་མུག་ནི་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དགྲ་བཅོམ་པའི་མི་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།དེ་དག་གཏི་མུག་ལས་ཀྱང་གྲོལ་བ་སྟེ། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ།

如是我見與無我見亦非互相損害耶?是故道非能得離煩惱?答: “我執一因性, 因果體性故, 貪瞋雖互異, 無有相損害。” 貪瞋以我執為因故,有我執則一不永貪,雖互相違亦次第生。又貪瞋互為因果事故,雖相違不相損害。如是與瞋相連苦因必定欲樂,是故彼等因相連,取樂因時必定害他及瞋相連,是故貪能生瞋。 見無我於一切我執相違故能得滅。慈等說為瞋等對治正法,是故云何唯見無我成道耶?此答: “無違慈等故, 極能斷諸過, 諸過彼根本, 即是身見故。” 雖瞋對治是慈,貪對治不凈,害對治悲,嫉對治喜,一切對治舍,如是然慈等非極斷諸過,無違癡故。有癡無慢豈非斷一切過耶?非爾,由一切貪等煩惱以癡為根本故。彼癡即身見,有煩惱癡是身見故。阿羅漢無明非煩惱故,彼等亦離癡,由離身見故。

།དེ་ལྟ་ན་ནི་འགྱུར་མོད་ཀྱི། ཤེས་པར་མ་གྱུར་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅན་མ་རིག་པ་ཡིན་ལ། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ནི་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅན་ཡིན་ན། དེ་ཇི་ལྟར་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ ཉིད་མ་ཡིན་ཞེ་ན།སྨྲས་པ་ནི། རིག་པའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཉིད་དང་། སེམས་བྱུང་ཉིད་དུ་དམིགས་པའི་ཕྱིར། །ལོག་པར་དམིགས་པ་མི་ཤེས་པའོ། །གསུངས་ཕྱིར་གཞན་ནི་རིགས་ལྡན་མིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། གལ་ཏེ་མི་གསལ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་རིག་པ་ཡིན་ན། གཟུགས་ལ་ སོགས་པ་ལོག་པ་ཡང་མ་རིག་པར་འགྱུར་ཏེ།གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལས་དེ་ལས་ལྷག་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། དེ་བས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང་། འགོག་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ཡང་མ་རིག་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་ རིག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མ་རིག་པ་མི་གསལ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ཉོན་མོངས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མ་རིག་པ་སྟེ། རིག་པ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་ཡང་ཆོས་གཞན་རྗེས་སུ་འཛིན་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་གྱི། དེ་མེད་ པ་ཙམ་ནི་ཆོས་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ཞིང་།དེ་ལས་གཞན་པ་ཙམ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་དང་འགལ་བ་ལ་གནོད་པ་ནི་ཆོས་མ་ཡིན་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་བདེན་པའི་དོན་གསལ་བར་མེད་པ་ཙམ་ནི་བརྫུན་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་མེད་པ་སྟོན་པ་ནི་བརྫུན་གྱི་ཚིག་ཡིན་ ནོ།།དེ་ལྟ་ན་ནི་དངོས་པོ་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་ཀྱང་གང་གི་ཚེ་འཁྲུལ་ནས་མེད་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་གྱུར་པས་མེད་པའོ་ཞེས་སྟོན་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་བདེན་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་དང་། དངོས་པོ་མེད་པ་ཡང་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་ནས་ཡོད་ཅེས་སྟོན་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་བརྫུན་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ ནམ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་སྨྲ་བ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་ཏེ། ཕྱི་རོལ་སྟོན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དངོས་པོ་གང་ཞིག་ཇི་ལྟར་ཤེས་པ་དེ་དེ་བཞིན་དུ་སྟོན་པ་ནི་བརྫུན་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་ཚིག་ནི་བརྫུན་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་རིག་པ་དང་འགལ་བ་གཞན་ནི་མ་རིག་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ ཉོན་མོངས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།མི་སྣང་བར་འགྱུར་བའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཇི་ལྟར་གང་ཞིག་གི་རྒྱུར་འགྱུར། མ་རིག་པ་གཏན་མེད་པ་མ་ཡིན་ཞིང་། ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་ལོག་པ་དང་སྒྱུ་མར་སྣང་བ་སྟེ་ཉོན་མོངས་པ་ཡང་ལོག་པ་དང་སྒྱུ་མར་སྣང་བ་ཉིད་ཡིན་ནམ། དེས་ན་སྐྱོན་འདི་ མེད་དོ་ཞེ་ན།འདིར་སྨྲས་པ། མ་རིག་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ཅི་གསལ་བ་མེད་པ་ལ་བརྗོད་དམ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་དམིགས་པ་ཡིན་དེ་ལ་གལ་ཏེ་ཕྱོགས་དང་པོ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་སུ་ལ་ཡང་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། འགྲོ་བ་ལོང་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ།

若爾,無明以不知為體性,身見以知為體性,云何即是身見耶?答: “知之違品性, 心所所緣故, 顛倒所緣無知, 說故余非理。” 若無明以不明為體性,色等闇昧亦應成無明,色等何有勝彼者?是故涅槃及滅盡定亦應成無明。若謂涅槃非煩惱因故非無明者,非爾,無明非以不明相為體性,身見是煩惱因故是無明,由違知故。 如何亦以攝持余法為相,非唯無彼是非法,亦非唯異彼,然害隨順及違品是非法。如是非唯無明真實義是妄語,然說無為妄語。 如是雖有事,若時迷執為無而說無時非真實,無事亦執為有而說有時豈非成妄?非爾,說是分別境,非示外境。是故如何了知某事而如是說非妄,顛倒語是妄。如是違知餘者是無明,由彼是煩惱因故。 不現空性云何成某因?無明非全無亦非有,然是顛倒及幻現,煩惱亦是顛倒及幻現耶?是故無此過。此答:無明非有者,為說無明耶?為說顛倒所緣?若是初者,爾時由無誰亦了知故,有情應成盲。

།འོན་ཏེ་ཕྱོགས་གཉིས་པ་ལེན་ན། དེ་ལྟ་ན་ ཡང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་དམིགས་པའི་མི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།ཇི་ལྟར་མ་རིག་པ་དངོས་པོ་མེད་པར་འགྱུར། རིག་པ་ཡོད་པར་མྱོང་བ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན། དེ་གཏན་མེད་ན་ནི་དབུ་མའི་ལྟ་བ་ཁས་བླངས་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་མ་རིག་པ་ལས་སྣང་བ་གང་ཡིན་པའི་གཟུང་བ་ དེ་ནི་བརྫུན་པའི་ཕྱིར་དེ་མེད་པའོ་ཞེ་ན།འོ་ན་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་སྣང་བ་ཇི་ལྟར་མེད་པ་ཡིན། དེ་ལྟར་ན་འོ་ན་ནི་ལོག་པའི་ཤེས་པ་སྣང་བ་གང་ཡིན་པའི་གཟུང་བ་དེ་ཡོད་ན་ཇི་ལྟར་མ་རིག་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། རྟག་པ་ལ་སོགས་པར་རྟོགས་པ་ཤེས་པ་ལས་ལོག་པ་གཟུང་བར་སྣང་བ་མ་ ཡིན་ཏེ།འོན་ཀྱང་གང་སྣང་བ་དེ་ཐམས་ཅད་དང་རིག་པའོ། །དེ་ལ་འཁྲུལ་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཚངས་པ་ཡང་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་མ་རིག་པ་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ། ཉོན་མོངས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་ཅེས་ཐ་སྙད་བཏགས་སོ། །ཇི་ལྟར་ཡང་རིག་པ་འཁྲུལ་ པར་ཐ་སྙད་འདོགས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཡིན་གྱི།རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །སེམས་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཡང་ཕྱིར་དམིགས་པ་སྟེ། མ་རིག་པ་ནི་ལོག་པར་དམིགས་པ་དག་ཡིན་ནོ། །རྟེན་དང་དམིགས་པ་དང་། རྣམ་པ་དང་། རྫས་དང་། དུས་རྣམས་མཚུངས་པས་ མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་ཕྱིར་མཚུངས་པར་ལྡན་པའོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང་།ཤེས་རབ་ཀྱི་རྣམ་པ་ལས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་བ་རྟོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་མ་རིག་པའོ། །ཞེས་མདོ་ལས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ལ་མི་ཤེས་པ་དང་བྲལ་བ་གང་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་གྱུར་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ་སྒྲོ་ འདོགས་པ་དང་བྲལ་བ་གང་ཡིན་པའོ།།དེ་བཞིན་དུ་གང་སུ་དག་འཇིག་རྟེན་པས་ཉེ་བར་བཏགས་པའི་རིག་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་བདག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ལས་འགྱུར་ཏེ། བདག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་དང་བྲལ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཀྱང་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ལོག་པར་དམིགས་པ་ནི་མི་ཤེས་པའོ། ། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་མ་རིག་པའི་ཕྱོགས་གཅིག་མ་ཡིན་ནམ། མ་རིག་པ་ཡང་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མི་གསལ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅན་ཡིན་ན། དེ་ཇི་ལྟར་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བར་བརྗོད་དེ། ཁྱད་པར་གྱི་སྒྲའི་ཡུལ་སྤྱི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

若取第二分,爾時由是顛倒所緣無知故,云何無明成無事?知有所經驗耶?若非爾,若全無者應許中觀見。若謂從無明所現諸所取由虛妄故彼無者,云何所取相現無?爾時若顛倒知所現所取有,云何成無明耶? 執常等知非違所取現,然一切所現皆是知。彼非迷亂,應成梵天亦是迷亂故。是故無明是知體性,由煩惱因故假立彼名。如何亦依迷亂知假立,非由自體性而說。 由心所性故亦所緣,無明是顛倒所緣。由依緣相事時等相應故是相應,如是說故。由違慧相執顛倒體性是無明,如經說故。 彼中何為離無知?謂離增益如所有法。如是諸世間假立知,一切從我執而生,非離我執,如是說故,顛倒所緣是無知。 身見豈非無明一分耶?無明亦是一切煩惱隨行不明體性,云何說為身見?由別名境非總故。

།དེ་བཞིན་དུ་གལ་ཏེ་མ་རིག་པ་ལྟ བ་ཉིད་ཡིན་ན།དེའི་ཚེ་མ་རིག་པ་ནི་ལྟ་བ་དང་མཚུངས་པ་དང་ལྡན་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་དོན་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། ལྡན་པ་ནི་ཐ་དད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ་ནི། འགལ་བ་གང་ཡིན་འདིར་བཤད་བྱ། །སྟོང་ཉིད་མཐོང་དང་དེ་འགལ་ཕྱིར། །དེ་ཡི་བདག་ཉིད་སྐྱོན་ ཀུན་དང་།།འགལ་བར་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། མཚུངས་པར་ལྡན་པ་ཉིད་ནི་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་ཐ་དད་པར་བརྟགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ནགས་པ་ལ་ཤ་དང་ལྡན་པ་བཞིན་ཏེ། དངོས་སུ་ན་བ་ལ་ཤའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཁོ་ནར་བརྗོད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཁྱད་པར་གྱི་སྒྲས་ཀྱང་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་རིག་པ་གླེང་ གཞིར་གྱུར་པའི་གཙོ་བོར་བསྟན་པའི་ཕྱིར།ལྟ་བ་དང་ལྡན་པའི་མ་རིག་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་འགལ་བ་མེད་དོ། །གང་གི་ཕྱིར་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་མ་རིག་པ་ཡིན་པས། ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་དེའི་རྩ་བ་ཅན་ཏེ། དེས་ན་བདག་མེད་པ་མཐོང་བ་དེ་དང་། བདག་ཏུ་འཛིན་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར། དེའི་ བདག་ཉིད་དེ།བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་རྒྱུ་ཅན་ཉོན་མོངས་པ་དང་། སྟོང་པ་ཉིད་མཐོང་བ་འགལ་བ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་གཏི་མུག་འགགས་ན་འཁོར་བ་མ་ལུས་པ་འགག་པའི་ཕྱིར། ངེས་པར་འབྱུང་བའི་རྣམ་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་དོ། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སྲོག་ཆགས་ཀྱི་ཆོས་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་ཟད་པར་མི་རིགས་ཏེ།གཟུགས་ལ་སོགས་པ་བཞིན་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན་སྨྲས་པ། ཟད་མིན་སྲོག་ཆགས་ཆོས་ཉིད་ཕྱིར། །གཟུགས་སོགས་བཞིན་ནོ་མ་གྲུབ་ཕྱིར། །གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་དང་འབྲེལ་ཡོད་ན། །སྤོང་བ་དག་ཀྱང་མཐོང་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། གཟུགས་ལ་ སོགས་པ་བཞིན་དུ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སྲོག་ཆགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཟད་པར་མི་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།སྲོག་ཆགས་ཀྱི་ཆོས་སུ་དེ་ཉིད་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྲོག་ཆགས་འབའ་ཞིག་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་སྐད་ཅིག་མ་བརྒྱུད་ པའོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ།།གཞན་ཡང་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་གཉེན་པོ་མི་སྡུག་པ་བསྒོམ་པ་ལ་སོགས་པ་དང་འབྲེལ་པ་ཡོད་ན། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་སྤོང་བ་མཐོང་བ་ཡོད་དེ། དེའི་ཕྱིར་མི་ཟད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་གིས་ནི་འགོག་པའི་བཤད་པ་བསྡུས་ནས་བསྟན་ཏོ།

如是若無明即是見,爾時”無明與見相應”之相應義不成,由相應是異因故。此答: “此中當說違, 由見空違故, 彼性一切過, 極成為相違。” 相應性非總別異執,如林有肉,實則唯說肉體性。如是別名亦示彼體性無明為所詮主故,說”具見無明”無違。由我見是無明故,一切煩惱以彼為根本,是故由見無我與我執相違故,彼體性即我執為因之煩惱與見空性成違。是故癡滅則輪迴無餘滅故,說為出離相。 貪等是有情法故不應盡,如色等耶?答: “非盡有情法, 如色等未成, 有對治品系, 亦見能斷故。” 如色等,貪等由是有情體性法故不盡者非理,由未成彼是有情法故。唯有情亦非有,然是剎那相續而說。又貪等對治不凈修等相系時,見有斷貪等,是故非不盡。此等攝說滅。

།འོ་ན་གསེར་ ཞུ་བར་གྱུར་པ་ཡང་བརྟས་ན་སྲ་བར་གྱུར་པ་དེ་བཞིན་དུ་བདག་མེད་པར་མཐོང་བ་སྐྱེས་ཀྱང་སླར་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།སྨྲས་པ། སྲ་བ་བཞིན་དུའང་སྐྱེ་མིན་ཏེ། །ཉེས་པ་དག་ནི་འགལ་ཅན་གྱི། །དེ་ཡི་བདག་ཉིད་ལྡོག་མེད་དང་། །མ་ངེས་ཕྱིར་ན་ཐལ་བ་བཞིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ལམ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་དང་འགལ་བ་ཅན་གྱི་ཉེས་པ་རྣམས་གསེར་གྱི་སྲ་བ་བཞིན་དུ་སླར་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་མེད་པ་མཐོང་བའི་ལས་ལ་གོམས་པ་མི་འཇིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉེན་པོ་ཡོད་པར་གྱུར་ན་ཉེས་པ་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །འདི་ཐལ་བ ཡིས་ཀྱང་མ་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ།འདི་ལྟར་མེའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཐལ་བར་གྱུར་པ་སླར་ཤིན་ཏུ་ལྡོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ལམ་གྱི་ཉོན་མོངས་པ་ལོག་པ་ནི་སླར་ཉེ་བར་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་གིས་ནི་ལམ་བཤད་པ་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་ཏོ། །བདག་བསྒོམས་པས་ཀྱང་ཐར་པར་འགྱུར་བ་མ་ ཡིན་ནམ།བདག་མེད་པ་མཐོང་བ་དེ་ཡིས་ཅི་ཞིག་བྱ། དེ་ལྟར་ལུང་ལས་ཀྱང་བདག་ཏུ་བསམ་པར་བྱའོ་ཞེས་འབྱུང་ངོ་། །དེ་བས་ན་ལམ་ནི་ངེས་པར་འབྱིན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། གང་ཞིག་ང་ཞེས་བདག་ལྟ་བ། །དེ་ལ་རྟག་པ་ཉིད་དུ་ཆགས། །ཆགས་པས་དེ་ལ་སྲེད་འགྱུར་ ཞིང་།།སྲེད་པ་སྐྱོན་རྣམས་སེལ་བར་བྱེད། །ཅེས་བྱ་བ་ལ། བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ཅན་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་བདག་རྟག་པར་ཆགས་པས་བཅིང་བར་འགྱུར་ཏོ། ཆགས་པས་བདེ་བ་ལ་སྲེད་པ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ། །གང་གིས་གང་ལ་ཆགས་པ་དེ་ནི་བདེ་བ་ལ་འདོད་པ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ། །བདག་ ཏུ་ལྟ་བ་ཅན་ཡིན་ཡང་ཆགས་པ་ཡོད་དོ་ཞེས་ཟེར་བ་དེ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནམ།ཤིང་མཐོང་ཡང་ཤིང་ལ་ཆགས་པ་མེད་པ་དང་། བུད་མེད་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་དེ་ལ་ཆགས་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གིས་བདག་མཐོང་བ་དེ་ལ་ཆགས་པ་ཡོད་དོ་ཞེས་ཟེར་བ་དེ་ནི་རིགས་པ་མ་ ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འོ་ན་གལ་ཏེ་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ལ་ཆགས་པ་མེད་པ་ན་གང་ལ་ཡང་ཆགས་པ་ཉིད་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤིང་ལ་ཡང་བདག་ལ་ཕན་འདོགས་པར་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཆགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གང་ལ་བདག་ལ་ཕན་འདོགས་པ་ཅན་དུ་ ཆགས་པ་དེ་ཇི་ལྟར་བདག་ལ་ཆགས་པ་མེད་པར་འགྱུར་ན།འོན་ཏེ་ཆགས་པའི་ཁྱད་པར་ལས་བདག་ལ་ཆགས་པ་མེད་ལ་གཞན་ལ་ཆགས་པ་ཡོན་ཏན་ཆེ་བ་ལས་སྙིང་རྗེས་ཆགས་སོ་ཞེ་ན། གང་གཞན་ལ་ཆགས་པ་ཡོད་པ་དེ་ལ་བདག་ལ་ཡང་ཆགས་པར་ཅི་སྟེ་མི་ འགྱུར།འདི་ལྟར་བདག་ལ་ཆགས་པར་སྣང་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། བདག་ལ་ཆགས་པ་མེད་ན་གཞན་ལ་ཆགས་པར་མི་འཐད་དོ།

若謂熔金復冷則堅,如是雖生見無我,復當生貪等耶?答: “非如堅復生, 過失有違品, 彼性無返復, 不定如灰故。” 與現證道相違諸過非如金堅復生,由串習見無我不壞故。有對治則過不生而說。此亦如灰不定,如是由火力成灰者終不復返。如是由道轉諸煩惱不復近生。此等攝說道。 修我亦當解脫耶?見無我何用?如是教中亦說當思惟我。是故道非出離耶?此答: “若有我見者, 于彼執為常, 由貪于彼愛, 愛能除諸過。” 有我見者必為我常貪所縛。由貪具樂愛。若於何有貪,彼於樂具欲。 若謂有我見亦有貪非理耶?由見樹亦無貪樹,唯見女亦不成貪彼故。若謂見我有貪非理者,爾時若我見無貪,於一切亦無貪性,由無餘因故。于樹亦由不見益我故不生貪。于益我者云何無我貪耶? 若謂由貪差別,於我無貪,於他由功德大故悲貪者,於他有貪者於我何不貪?如是豈非現見我貪耶?無我貪則於他貪不應理。

།གཞན་ཡང་ཡོན་ཏན་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ལ། གལ་ཏེ་གཞན་དག་ལ་ཕན་འདོགས་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་རྟོག་པ་སྔོན་དུ་མ་བཏང་བ་སྟེ། བདག་ཡོངས་སུ་བཏང་ནས་གཞན་ལ་ ཕན་པར་བྱེད་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་དགོས་པ་མེད་པར་སྟོན་པའོ།།གཞན་དོན་བྱེད་པ་ཉིད་བདེ་བ་མ་ཡིན་ནམ། ཐར་པར་བདག་གི་དོན་དུ་འབད་རྩོལ་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་བདག་གི་བདེ་བར་འཁྲུལ་པས་འཁྲུལ་པ་དག་གཞན་གྱི་བདེ་བས་ཇི་ལྟར་གྲོལ་བར་འགྱུར། ཇི་ལྟར་ཡང་འཁྲུལ་པས་ གཞན་གྱི་བདེ་བ་སྐྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ།བུད་མེད་ལ་འཁྱུད་པར་བྱེད་པར་ཡང་འགྱུར་ཏེ། ཁྲེལ་དང་བྲལ་བའི་སྤྱོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཆགས་པའི་དགའ་བ་འདོད་པ་དག་རང་ལ་ཕན་པ་དོན་དུ་གཉེར་བའི་ཕྱིར་ཁྲེལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་བདག་ལ་བསམ་གཏན་བྱེད་པའི་བདེ་བ་འདོད་པ་དེ་བཞིན་དུ། ཆགས་ པའི་བདེ་བ་ཡང་ཡིན་ཏེ།བདེ་བ་དེ་གཉིས་ལ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆགས་པའི་བདེ་བ་མི་བདེན་པས་ཁྱད་པར་ཡོད་དོ་ཞེ་ན་མི་བདེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བདེ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆགས་པའི་བདེ་བས་དམྱལ་བར་འདྲེན་པས་མི་བྱ་བའི་ཆ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། ཡོན་ཏན་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པས་གཞན་གྱི་དོན་དུ་དམྱལ་བར་འགྲོ་བར་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་བདག་ཡོད་ན་སྲེད་པ་སྐྱོན་དང་། སྐྱོན་མེད་པ་མཉམ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དེའི་སྐྱོན་བསལ་ནས། ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ཡོངས་སུ་སྲེད། །ངའི་སྙམ་དེ་ཡི་སྒྲུབ་བྱེད་ལེན། །དེས་ན་ཇི ལྟར་བདག་མངོན་ཆགས།།དེ་སྲིད་དེ་ནི་འཁོར་བ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། བདག་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་ན། གང་ཞིག་བདག་ལ་ཕན་འདོགས་པ་དེ་ཡང་དངོས་པོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པར་ཕན་འདོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཡོན་ཏན་ཅན་དུ་རྟོགས་པར་བྱའོ། །དེ་བས་ན་ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ནི་འདི་ངའི་ སྙམ་ནས་བདེ་བའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཉེ་བར་ལེན་ཏོ།།དེས་ན་བདག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པས་འཁོར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བདེ་བའི་སྒྲུབ་ཐབས་སུ་ཕག་མོ་དང་སྦྱོར་བ་ཡང་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན། བདག་ཡོད་ན་ནི་གཞན་འདུ་ཤེས། །བདག་གཞན་ཆ་ལ་འཛིན་ཅིང་སྡང་། །འདི་དག་དང་ནི་ཡོངས་འབྲེལ་པས། ། ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བར་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ཡོད་ན་ནི་གཞན་གྱི་བློ་སྐྱེ་སྟེ། བདག་དང་གཞན་གྱི་ཆ་ལ་ཆགས་པ་དང་སྡང་བ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ།

又所謂功德者,若是利他,爾時無先行分別,捨己利他極無所需而說。利他性豈非即是樂?解脫非為自利精進耶?如是則迷於自樂諸迷者,云何由他樂而解脫?如何亦由迷生他樂如是,亦當抱女,是無慚行。貪慾喜樂者為求自利故無慚。如欲禪定樂於自,如是亦是貪樂,此二樂全無差別故。 若謂貪樂不真實有差別者,非不真實,一切樂無差別故。貪樂引地獄豈非不應作分耶?由具大功德為利他許往地獄故非爾。是故有我則愛為過與無過等,是故除彼過: “見功德普愛, 我想取彼因, 故如現著我, 爾時即輪迴。” 我若勝義有,若於我有益亦是事故,勝義中益者即應了知為有功德。是故見功德則思”此是我”而取樂因。故由現著我執是輪迴故,亦成樂因瑜伽母合。是故: “若有我則他想, 執我他分愛憎, 與此等相系, 一切過當生。” 有我執則生他覺,由了知我他分愛憎故。

།ཆགས་པ་དང་སྡང་བ་དག་དང་འབྲེལ་པའི་སེར་སྣ་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ ཞེས་བྱ་བ་ལ།བདག་ལ་ཆགས་པར་འགྱུར་གྱི། བདག་གིར་མི་ཆགས་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཆགས་པའི་བདེ་བའི་ཐ་སྙད་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། བདག་ལ་ཆགས་པར་གྱུར་ན་ནི། །ངེས་པར་དེ་ལ་ཆགས་བྲལ་མིན། །སྐྱོན་མེད་བདག་ལ་ཆགས་པ་དང་། །བྲལ་བའི་རྒྱུ་ནི་ཡོད་མ་ ཡིན།།ཞེས་བྱ་བ་ལ། བདག་ལ་ཆགས་པ་ཞུགས་པར་གྱུར་ན་སྐྱོན་མཐོང་བ་ལྡོག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་ལ་ཆགས་པ་དེ་ཡང་བདག་གི་བའི་ཆགས་པར་འགྱུར་རོ། །བདག་ལ་སྐྱོན་མེད་པར་འགྱུར་ན་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའི་རྒྱུ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་བདག་དང་བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་དང་ལྡན་པ་ ནི་སྐྱོན་ཐམས་ཅད་བསལ་ནས་ཐམས་ཅད་དུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་འཁོར་བ་ལས་ལྡོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།ཆགས་པ་སྐྱོན་དང་བཅས་ཤེ་ན། །དེ་ལས་ཅི་འགྱུར་དེ་སྤངས་ན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་ལྟར་ནི་འགྱུར་མོད་ཀྱི། བདག་དང་བདག་གིར་ཆགས་པ་ནི་འཁོར་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། བདག་གི་བ་ལ་ ཆགས་པ་དང་ལྡན་པ་ནི་སྐྱོན་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར།དེ་ལ་ཆགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་གྱི་ཉེས་པས་ཀྱང་ཆགས་པ་སྐྱོན་ཅན་དུ་བྱེད་ན་ཆགས་པ་རང་ཉིད་གང་དུ་སྐྱོན་ཅན་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཆགས་པར་བྱེད། དེའི་ཕྱིར་ཆགས་པ་སྐྱོན་དང་ལྷན་ཅིག་འཇུག་པས་ཆགས་པར་མི་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ཆགས་པ་ སྐྱོན་ཅན་དེ་ལས་ཅིར་འགྱུར།དེ་སྐྱོན་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྤང་བར་རིགས་སོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་གྱི་སྐྱོན་གྱིས་ཆགས་པ་སྐྱོན་ཅན་ཡིན་ན་ཡུལ་གྱི་སྐྱོན་གྱིས་ཆགས་པ་སྤང་བར་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ཡི་ཡུལ་སུན་མ་ཕྱུང་བར། །དེ་སྤོང་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཡུལ་སུན་མ་ཕྱུང་བ་ ནི་བདག་ལ་ཆགས་པ་སྐྱོན་ཅན་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ།བདེ་བའི་རྒྱུ་ལས་ཡོན་ཏན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ཆགས་པ་ཉིད་སྐྱོན་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཡིན་མོད་དེ་ཅི་ཉེས། སྐྱོན་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཆགས་པ་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་ཡུལ་གྱི་སྐྱོན་མ་གཏོགས་པར་ཆགས་པ་སྤང་བར་མི་ནུས་ པའི་ཕྱིར་རོ།།འོན་ཏེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོ་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཡང་སྤང་བར་བྱ་བ་དེ་བཞིན་དུ། ཆགས་པ་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་ཡང་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། ཡོན་ཏན་སྐྱོན་དང་རྗེས་འབྲེལ་པའི། །འདོད་སྡང་ལ་སོགས་སྤང་བ་ནི། །དེ་དག་ཡུལ་ལ་མཐོང་མིན་པ། །གོ་རིམས་གང་ ཡིན་ཕྱི་ལ་མེད།།ཅེས་བྱ་བ་ལ། འདོད་པ་དང་སྡང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་སྐྱོན་མཐོང་བ་ལས་ཡོད་པ་ནི་དེ་མེད་པར་འགྱུར་བར་རིགས་སོ།

與貪憎相系之慳等一切過當生。豈非於我生貪,而非貪我所?是故由無貪我所故,應無貪樂言說耶?此答: “若於我生貪, 定非離貪著, 無過我有貪, 離彼因非有。” 若入我貪則見過不返,彼我貪亦成我所貪。若我無過則無離貪因。是故具我與我所貪者,由除一切過遍入故非返輪迴。 若謂貪有過,彼何為舍彼?如是雖爾,由我與我所貪是輪迴因故,及具我所貪有過故,于彼非貪。若由他過亦令貪有過,貪自於何有過時,何故生貪?是故貪與過俱行故不應貪耶?若謂貪有過彼何為?由彼有過應斷者非理,由他過令貪有過則由境過應斷貪故。 “未破此境前, 不能斷彼故。” 未破境者,我貪非有過,由樂因有功德故。若謂貪性有過者,雖爾何失?由有過故貪應斷耶?非理,由除境過不能斷貪故。若謂外事雖具功德應斷,如是具功德貪亦應斷者,此答: “功過相隨系, 貪嗔等斷者, 彼等境不見, 次第外非有。” 由見貪嗔等功德過有者,應理無彼。

།བདག་ལ་ཕན་པར་བསྒྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དང་། སྡུག་བསྔལ་བསྒྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱི་སྐྱོན་དེ་ཡང་བདག་ཡོད་ན་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་འདོད་པ་དང་། སྡང་བ་ལ་སོགས་པ་སྤོང་བ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོ་རང་གི་རྒྱུ་ལ་རག་ལས་པ་ནི་དེ་མེད་ན་སྤོང་བ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་སྐྱོན་དང་ཡོན་ཏན་དེ་དག་རང་གི་ཡུལ་ལ་མཐོང་ན་ནི་འདོད་པ་དང་སྡང་བ་ལ་སོགས་པ་སྐྱོན་དང་ཡོན་ཏན་གྱིས་བསྐྱེད་པ་འདི་སྤོང་བ་ཡིན་ཏེ། སྐྱོན་དང་སྐྱོན་མཐོང་བ་ནི སྤོང་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོ་ལ་འཇུག་པའི་གོ་རིམས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཆགས་པ་ལ་སོགས་པ་འདི་ལ་ཡང་བལྟ་བར་བྱའོ།། །།ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་འགྲེལ་པ་ལས། །བམ་པོ་བཅུ་གཅིག་པ། ཆགས་པའི་ཡུལ་ལ་སྐྱོན་མེད་ཀྱང་ཆགས་པ་ལ་ཡོན་ཏན་ མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཆགས་པ་སྤོང་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནམ།ཡོན་ཏན་མེད་པ་གང་ལ་ཡང་འབད་རྩོལ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་བདེན་ཏེ། ཆགས་ཡོན་ཏན་ལས་ཆགས་པ་མིན། །འོན་ཀྱང་དོན་ཡོན་ཏན་མཐོང་ལས། །ཡིན་ཏེ་རྒྱུ་ཚང་དེ་ལ་ནི། །དེ་ཡི་འབྲས་བུ་གང་གིས་བཟློག་།ཅེས་བྱ་བ་ལ། ཆགས་པའི་ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ལས་ཆགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་བདེ་བའི་སྒྲུབ་ཐབས་མཐོང་བ་ལས་ཆགས་པ་སྐྱེ་བའམ། ཆགས་པའི་རྒྱུ་བདེ་བའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཚང་བ་དང་། དེ་ལ་བདག་ཡོད་པར་གྱུར་ན་འབྲས་བུ་ཆགས་པ་གང་གིས་ཟློག་པར་བྱེད། དེ་བས་ན་བདག་ཡོད་ན་འཁོར་བ་ཆད པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ།།གཞན་ཡང་། ཆགས་ལས་སྐྱོན་དང་བཅས་མཐོང་གང་། །རྟག་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་རྟེན་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ཡང་འདི་ཆགས་བྲལ་མིན། །རང་གིར་མཐོང་ཕྱིར་དཔེར་བདག་བཞིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། རང་གི་སྐྱོན་མཐོང་ནས་ཆགས་པ་སྤོང་བར་འགྱུར་བའི་ཆགས་པ་ལ་ སྐྱོན་དང་བཅས་པར་མཐོང་བ་གང་ཞིག་ཡིན།འོན་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྟེན་ཆགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྤོང་ངོ་ཞེ་ན། སྡུག་བསྔལ་རྟེན་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་འདིར་ཆགས་པ་སྤོང་བར་མི་རིགས་ཏེ། བདག་གི་བའི་བློ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་བདག་མི་སྤོང་བ་བཞིན་ནོ། །དང་པོ་སྡུག་ བསྔལ་གྱི་རྟེན་བདག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡོད་ན་ཕྱིས་ཆགས་པ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ།།བདག་གི་བའི་དོན་མེད་ན་གང་ཞིག་སྡུག་བསྔལ་བ་ཡིན། དེ་བས་ན་རྣམ་པ་གཉི་ག་ཡང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྤང་བར་བྱ་ཞིང་ཆགས་པར་ཡང་མི་བྱའོ།

益我成就之功德與苦成就之過,若有我則有彼。是故無斷貪嗔等。外事依自因者,無彼則斷。是故若見彼等過德于自境,則斷此貪嗔等由過德所生,由過及見過是斷因故。外事入次第者,於此貪等亦當觀。 《量理論釋》第十一品:貪境雖無過,由未見貪功德故豈非能斷貪?無功德於何亦不精進耶?此非真實: “非由貪功德, 貪生境見德, 彼具因時中, 誰能遮彼果。” 非由見貪功德生貪,然由見樂方便生貪,或貪因樂方便具足,于彼若有我,誰能遮果貪?是故有我則輪迴不斷。又: “由貪見有過, 恒時苦所依, 如是亦非離, 見自如我故。” 見自過而應斷貪者,于貪見何有過?若謂由非苦依故斷者,雖是苦依於此亦不應斷貪,由有我所覺故,如不斷我。初由我是苦依故,有彼則后貪為苦因。無我所義時誰是苦者?是故二種皆是苦因故應斷亦不應貪。

།དེ་རྣམས་མེད་ན་བདག་སྡུག་བསྔལ། །རྒྱུ་མིན་དེ་ཡང་དེ་དང་ འདྲ།།དེ་ལྟར་གཉི་གའང་སྐྱོན་མེད་པ། །དེ་ཕྱིར་གཉི་ག་ཆགས་བྲལ་མིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། འོན་ཏེ་བདག་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་གཞན་དང་སྦྱོར་བར་འགྱུར་གྱི། དེ་རང་ཉིད་ལ་སྐྱོན་འདི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཆགས་པ་དང་། ཆོས་དང་། ཆོས་མ་ཡིན་པ་དང་། འདུ་བྱེད་པའི་གྲོགས་བྱེད་པ་ཅན་གྱི་བདག་ ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན།ཆོས་ལ་སོགས་པ་དེ་རྣམས་དང་བྲལ་ན་བདག་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་སྤང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཆགས་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་ཡང་སྐྱེས་བུ་མེད་ན་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེ་དག་ཀྱང་བདག་གཞན་སྐྱོན་དང་བཅས་པ་སྟེ་དེ་ལྟར་གྱུར་ན་ ཆགས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་བདག་གཉི་ག་སྐྱོན་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་དག་དང་བྲལ་བ་མི་སྲིད་དོ།།གལ་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམས་པ་ཡིས། །སྦྲུལ་གྱིས་ཡན་ལག་གཟུང་བཞིན་འགྱུར། །བདག་གི་བློ་ནི་བཅོམ་པས་འདིར། །དོར་བ་ཡིན་གྱི་བཟློག་ལ་མིན། །དབང་པོ་ལ་སོགས་ལོངས་སྤྱོད་པའི། །རྟེན་ ཉིད་དུ་ནི་བཟུང་བ་ལས།།བདག་གི་བློ་ནི་གང་གིས་བཟློག་།དེ་ལ་ཆགས་བྲལ་དེ་གང་ལས། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཆགས་པའི་རྒྱུ་བདེ་བའི་རྒྱུ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཡོད་པ་ལས་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་རོ། །གནོད་པར་བྱེད་པ་ལ་ཆགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། སྡུག་བསྔལ་བསྒོམས་པས་ཆགས་པ་ལ་སོགས་པ་འཇོམས་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སྦྲུལ་གྱིས་ཟོས་པའི་ཡན་ལག་འདོར་བ་དེ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། བདག་གི་བའི་བློའི་ཡུལ་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་ཡང་སྤོང་བ་འཇིག་རྟེན་ན་མ་མཐོང་ངོ་། །དེ་བས་ན་བདག་གི་བའི་བློ་དོར་བ་ཉིད་ཀྱིས་འདོད་པར་འགྱུར གྱི།བདག་ཡོད་པ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་བདག་གི་བློ་མེད་པ་ཉིད་ལས་མིག་ལ་སོགས་པ་སྤོང་བར་འགྱུར་བ་དེ་བས་ན་མིག་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། མིག་ལ་སོགས་པ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་རྟེན་ཉིད་དུ་བཟུང་བ་ལ་བདག་གི་བའི་བློ་གང་གིས་ ཟློག་པར་བྱེད་དེ།འདི་ལྟར་ལྷ་ཐོབ་པར་གྱུར་ཅིག་།ཀླུ་ཐོབ་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ལུས་སུ་སྨོན་པར་བྱེད་དོ། །སྨོན་པའི་བློ་དེ་ལུས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་ཅི་ཡིས་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར། ལུས་ལ་སྐྲ་སོགས་བོག་པ་ལས། །བཙོག་བཅས་བློ་ནི་སྐྱེ་འགྱུར་ཞིང་། ། གཞན་ལ་ཆགས་དང་བཅས་འགྱུར་ལྟར། །ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ནི་མངོན་སུམ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། གང་གི་ཚེ་སྐྲ་ལ་སོགས་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་ཆགས་པ་དང་བཅས་པའི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་ཞིང་བདག་གི་བའི་བློ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ།

“彼等無時我苦, 非因彼亦同, 如是二無過, 是故二不離。” 若謂我與他因合為苦因,其自無此過,具貪、法、非法、作業伴之我是苦因。離彼等法時我非苦因,故不應斷耶?貪等亦無補特伽羅則非苦因,故彼等亦由他過有過,如是則貪等與我二無過故,不可能離彼等。 “若由修習苦, 如蛇執支分, 我所覺破此, 應舍非返故。 根等受用依, 執取由彼故, 我所覺誰遮, 于彼離貪何?” 貪因豈非即樂因?由有苦因故當離貪。由無貪害故,修習苦能摧貪等,如舍蛇咬支分。雖我所覺境是苦因,世間未見舍。是故唯由舍我所覺成所欲,有我則不離貪。若謂由無我所覺故當舍眼等,是故當離諸根耶?非理,執眼等為受用依時,誰能遮我所覺?如是愿得天身、愿得龍身,如是發願殊勝身。彼愿覺于身等何能離貪?如是: “由身發毛等, 生具垢覺已, 如於他生貪, 一切皆現量。” 若時發等成受用境時,則成具貪境及生我所覺。

།གང་གི་ཚེ་ཡང་ལུས་ལ་ལྷུང་བ་ན་ལོངས་སྤྱོད་པའི ཡུལ་དང་བྲལ་བ་དེའི་ཚེ་བཙོག་པ་དང་བཅས་པ་ཁོ་ནའི་བློ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ།།གཞན་ཡང་། རིག་པ་ཅན་ལ་སོགས་པ་རྣམས། །དེ་ལ་རང་བློ་འཕྲོད་འདུ་བ། །ལ་སོགས་འབྲེལ་པ་སྐྱེད་པ་ཡིན། །དེ་བཞིན་འབྲེལ་པ་དེ་ཉིད་ནི། །དེ་ལྟར་མཐོང་ཡང་བཅོམ་པ་མིན། །ཞེས་སྨྲས་ཏེ། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་ འཕྲོད་པ་འདུ་བའི་འབྲེལ་པ་དང་།ལུས་དང་ལྡན་པ་དང་། ལུས་ལ་བརྟེན་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལྡན་པར་འདུ་བ་དང་། རྣ་བའི་དབང་པོ་དང་ལྡན་པའི་བདག་ཡིན་ཏེ། འཕྲོད་པ་འདུ་བ་ལ་སོགས་པའི་འབྲེལ་པ་ལས་ལུས་ལ་སོགས་པ་དེ་ལ་བདག་གི་བའི་བློ་སྐྱེའོ། །འཕྲོད་པ་འདུ་བ་ལ་སོགས་ པའི་འབྲེལ་པ་དེ་ཡང་།དེ་ལྟར་སྐྱོན་མཐོང་བར་གྱུར་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་གནས་པའི་ཕྱིར་བདག་གི་བར་འཇོམས་པ་ཡིན་པས་ཆགས་པ་ལས་འཁོར་བར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ལུས་ལ་སོགས་པ་ལ་ལྡན་པ་ལ་སོགས་པའི་འབྲེལ་པ་ཁས་མི་ལེན་ནོ་ཞེས། འདིར་ལན་སྨྲས་པ། འཕྲོད་པ་འདུ་སོགས་ མེད་པ་ཡང་།།ཐམས་ཅད་ལ་ནི་ཕན་འདོགས་ཡོད། །ཅེས་བྱ་བ་ལ། ཕན་འདོགས་པར་མཐོང་བ་ཐམས་ཅད་ལ་ཆགས་པར་འགྱུར་བ་དེ་བས་ན་བདག་ལུས་ལ་སོགས་པ་དང་འཕྲོད་པ་འདུ་བ་ལ་སོགས་པའི་འབྲེལ་པ་ཁས་མི་ལེན་མོད་ཀྱི། དེ་ལྟ་ན་ཡང་ལུས་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་འདོགས་ པ་ཉིད་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ།།གལ་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་རྟེན་ཡིན་ཕྱིར། །རང་བློར་མི་འགྱུར་སོར་མོ་བཞིན། །གཅིག་ཏུ་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་མིན། །ཕལ་ཆེར་དུག་བཅས་ཟས་བཞིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། འོན་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཕན་ འདོགས་པའི་ལུས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་བདག་གི་བའི་བློར་མི་འགྱུར་ཏེ།དཔེར་ན་སྦྲུལ་གྱིས་ཟོས་པའི་སོར་མོ་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པས་བདག་གི་བའི་བློ་མེད་པ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་བདེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ལུས་ནི་གཅིག་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཇི་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་བ་དེ་ལྟར་བདེ་ བར་ཡང་འགྱུར་ཏེ།ཟས་དུག་ཅན་བཞིན་ནོ། །དུག་དང་བཅས་པའི་ཁ་ཟས་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། འགྲངས་པས་བདེ་བར་ཡང་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཕག་ལ་སོགས་པའི་ལུས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ཡང་རེས་འགའ་བདེ་བར་ཡང་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ལུས་ལ་ སོགས་པ་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་ཕག་ལ་སོགས་པའི་ལུས་སྡུག་བསྔལ་དང་འདྲེས་པའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་བདེ་བ་དང་རེས་འགའ་ལྡན་པའི་ཕྱིར་བདེ་བ་ཉིད་དུ་ཡང་འགྱུར་རོ།

若時身墮落時離受用境時,則唯生具垢覺。又: “數論等諸師, 于彼自覺和合, 等生諸系屬, 如是彼系屬, 如是見亦不破。” 與樂等和合系屬,與身相應,依身色等相應和合,與耳根相應之我,由和合等系屬於彼身等生我所覺。彼和合等系屬,如是雖見過仍如是住故,由破我所故輪迴由貪。若謂不許身等相應等系屬者,此答: “無和合等時, 於一切有益。” 見益於一切則生貪,是故雖不許我與身等和合等系屬,然由於一切身等有益性故不成離貪。 “由是苦依故, 不成自覺如指, 一向非唯苦, 如多分毒食。” 若謂益苦之身等不成我所覺,如蛇咬指生苦故無我所覺者,此非真實,彼身非一向苦,如是苦亦成樂,如毒食。具毒飲食非唯苦,由飽亦作樂故。如是豬等身雖是苦性,有時亦成樂,是故身等非所斷境。若謂豬等身由雜苦故是苦者,則由有時具樂故亦應成樂。

།འོན་ཏེ་ཇི་ལྟར་དུག་དང་བཅས་པའི་ཁ་ཟས་རེས་འགའ་བདེ་བའི་རྒྱུར་ འགྱུར་ཡང་།ཕལ་ཆེར་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སེལ་བ་དེ་བཞིན་དུ། ལུས་ལ་སོགས་པ་ཡང་བདེ་བའི་རྒྱུར་འགྱུར་ཡང་ཕལ་ཆེར་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་སེལ་ཏོ་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་བདེ་ཆགས་ལས། །དེ་འགལ་ན་ནི་ཆགས་པར་འགྱུར། །ཁྱད་པར་ བདེ་བ་ལ་སྲེད་པའི།།བདེ་བ་ཅུང་ཟད་ཡོངས་སུ་སྤངས། །བསམ་པ་མེད་པར་བདག་ཅག་ལས། །ཇི་ལྟར་རྙེད་པ་བཞིན་ལ་འཇུག་།བུད་མེད་དག་ནི་མ་རྙེད་པ། །དུད་འགྲོ་ལ་འདོད་སྤྱོད་མཐོང་བཞིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། གལ་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་མ་དཀྲུགས་པ་གང་ཡིན་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་བདེ་ བ་རྙེད་པ་དེའི་ཚེ།བདེ་བ་ཁྱད་པར་ཅན་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་བདེ་བ་ཁྱད་པར་ཅན་དང་འགལ་བའི་ཟས་དུག་ཅན་དང་། ཕག་པ་ལ་སོགས་པའི་ལུས་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཚེ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་བདེ་བའི་ཡུལ་མ་རྙེད་པ་དེའི་ཚེ། རྣམ་པ་གཞན་དག་མེད་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་རྙེད་པའི་ ཡུལ་མ་བོར་བར་ཡུལ་བདག་ལ་ཆགས་པ་ལས་འཇུག་པར་འགྱུར་ཏེ།དཔེར་ན་ཤིན་ཏུ་ཆགས་པ་ཅན་འདོད་པས་མྱོས་པའི་སྐྱེས་བུ་བུད་མེད་མེད་ན། དུད་འགྲོ་ལ་འདོད་པ་སྤྱོད་པ་མཐོང་བ་དེ་བཞིན་དུ། ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ལུས་མེད་ན་ཕག་པ་ལ་སོགས་པའི་ལུས་སུ་སྨོན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་བདག་ ཡོད་པ་ལ་འཁོར་བ་འཆད་པར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།གཞན་ཡང་སྤྱོད་པ་དང་བྲལ་བ་དག་ཁྱད་པར་ཅན་མ་ཡིན་པའི་བདེ་བ་ལ་སྲེད་པས་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་སྐྱེའོ། །འོན་ཏེ་སྤྱོད་པ་ཉིད་ལས་སྲེད་པ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་སྤྱོད་པ་ཉིད་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། དེ་ཁོ་ན་ལས་ ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་རིགས་སོ།།འོན་ཏེ་སྤྱོད་པ་ངེས་པར་རྒྱུའི་སྟོབས་ལས་འབྱུང་ངོ་། །དེ་ལྟར་ན་བདག་མེད་པར་རྟོགས་པ་ལ་ཡང་། སྤྱོད་པ་མི་ལྡོག་པའི་ཕྱིར། བདག་མེད་པ་མཐོང་བ་ལ་ཐར་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་བདག་གོམས་པ་ཡང་མི་སྲིད་དེ། བདེ་བ་དང་། སྡུག་བསྔལ་དང་། འདོད་པའི་རྟེན་བདག་བསྒོམས་པར་གྱུར་པ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་དང་འདྲ་བར་གྱུར་ན། གང་ལས་ཡོངས་སུ་དག་པར་འགྱུར། འོན་ཏེ་སྐྱེས་བུའི་བྱེད་པས་ཉེས་པ་བྲལ་བ་འདི་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་སོལ་བ་བདར་བ་བྱས་ཀྱང་དཀར་པོར་མི་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ། གཉུག་མའི་འདོད་ཆགས་ལ སོགས་པའི་ཉེས་པས་སྐྱོན་ཅན་དུ་གྱུར་པའི་སྐྱེས་བུ་ཇི་ལྟར་སྐྱེས་བུའི་རྩོལ་བས་དག་པར་བྱེད་དེ།རང་ཉིད་སྐྱོན་ཅན་དེ་བཟློག་པར་ནི་མི་ནུས་ཏེ། སྐྱོན་ཅན་སྐྱོན་མེད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། དེ་ལྟར་དག་པར་གྱུར་ན་སྐྱོན་ཅན་ལས་ཐ་དད་པར་འགྱུར་རོ།

若謂如毒食雖有時成樂因,然由多分是苦因故當舍,如是身等雖成樂因,然由多分生苦故當舍者。此說: “由殊勝樂貪, 違彼則離貪, 殊勝樂愛求, 少許樂全舍, 無思我等中, 隨所得而入, 未得諸女人, 見行欲畜生。” 若時得未雜苦之殊勝樂時,由得殊勝樂故,于違殊勝樂之毒食及豬等身當離貪。若時未得殊勝樂境時,由無餘分故,不捨隨所得境而由貪自境而入,如極貪慾醉之人無女時,見行欲于畜生,如是無殊勝身時當愿得豬等身。是故有我則輪迴不斷。 又離行者由貪非殊勝樂無分別而生。若謂由行故離貪者,則由行即成苦因故,應理唯由彼離貪。若謂行定從因力生。如是于證無我者亦由行不返故,見無我不成解脫。如是則修我亦不可能,樂、苦、欲依我若如是修習,由何清凈?若謂由補特伽羅作用成此離過者,此非理,如磨炭不成白,如是具生貪等過失之補特伽羅,云何由補特伽羅勤而清凈?自具過者不能遮彼,具過者云何成無過?如是若清凈則異於具過者。

།དེ་ཉིད་སྨྲས་པ། བདག་ཉིད་ལ་ཞེན་གང་ཡིན་ཏེ། །ཇི་ལྟར་དེ་ ནི་འཇིག་པར་འདོད།།ཅེས་བྱ་བ་ལ། གལ་ཏེ་བདག་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱོན་ཅན་མ་ཡིན་ན། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་ཡང་ཇི་ལྟར་སྐྱོན་ཅན་དུ་འགྱུར། དབྱུག་པ་དང་ལྡན་པས་ལྷ་བྱིན་དབྱུག་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་རིགས་པ་མེད་པའི་སྐྱེས་ བུ་འདོད་ཆགས་ཅན་ཉིད་དུ་མི་སྲིད་དོ།།འོན་ཏེ་ཐ་དད་པའི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་རིག་པས་འདོད་ཆགས་ཅན་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གྲོགས་དག་འོ་ན་ནི་བུད་མེད་རིག་པ་ལས་བུད་མེད་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དང་འབྲེལ་པས་འདོད་ཆགས་ཅན་གྱི་ འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་རིག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པས་འདོད་ཆགས་ཅན་དུ་འགྱུར་ན་ནི། གཞན་གྱིས་འདོད་ཆགས་འཛིན་པ་ཡང་འདོད་ཆགས་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་བདག་དང་འདུ་བས་འབྲེལ་པའི་ཆགས་པ་དེས་འདོད་ཆགས་ཅན་ཡིན་ནོ་ ཞེ་ན།འཕྲོད་པ་འདུ་བ་ཡང་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་ཇི་ལྟར་ཕྲད་པ་ཙམ་ལ་བུད་མེད་དང་ལྡན་པར་མི་བརྗོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་འཕྲོད་པ་འདུ་བས་ཀྱང་འདོད་ཆགས་ཅན་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་འདོད་ཆགས་བདག་དང་འདུ་བ་གཅིག་པས་ཐ་དད་པ་མི་རིག་ཅིང་ལྡན་པ་ཅན་ལ་ནི་ཐ་དད་པའི་བློ་སྐྱེའོ་ ཞེ་ན།དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་ནི་འདོད་ཆགས་ལས་བདག་ཐ་དད་པར་ཅི་ཡིས་ཤེས། གང་གི་ཚེ་བདག་གི་ངོ་བོ་ཐ་དད་པར་མི་རིག་པར་དེའི་ཚེ་བདག་རིག་པར་ཇི་ལྟར་མི་འགྱུར་ཏེ། རང་རིག་པ་ལས་འཁྲུལ་པ་མེད་དོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །འོན་ཏེ་བདག་རིག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ལ་རིག་པར་བྱ་བ་སྟེ། ཕྱི་རོལ་བཞིན་ ནོ་ཞེ་ན།འོ་ན་ནི་གཟུང་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རིག་པར་བྱེད་པ་མེད་པས་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོར་མི་འགྱུར་ཏེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སྤྱད་པར་བྱ་བ་ཉིད་ལ་སྤྱོད་པ་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་བདག་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོ་ཐ་དད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་གཞན་དགོས་པས་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ ལོངས་སྤྱོད་པ་དེར་འདུ་བས་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།ལོངས་སྤྱོད་པ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་ཐ་དད་པ་ཅི་ཡང་མེད་པ་མ་ཡིན་ནམ། ལོངས་སྤྱོད་པ་ནི་སྤྱད་པར་བྱ་བ་ལ་གནས་པ་ཉིད་དེ། ཇི་ལྟར་བདག་ལོངས་སྤྱོད་པའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བློ་སྐྱེ་བ་དེ་བཞིན་དུ། འདི་ནི་བདག་གི་ ལོངས་སྤྱོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འཇིག་རྟེན་ན་སྣང་ངོ་།།དེ་བས་ན་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་དངོས་པོ་གཉིས་ཀ་ལ་ཡོད་དོ།

彼即說: “執著于自我, 云何欲壞彼?” 若我體性非具過,雖具貪等云何成具過?由具杖故天授不成杖故。無貪等理之補特伽羅不可能成具貪者。若謂由了知異體貪等故成具貪者,友等!則由了知女人故應成具女。是故由與貪等系屬故具貪者非了知貪等。若由執貪等成具貪者,則他執貪亦應成具貪。若謂由我和合系屬之貪故成具貪者,和合豈非異體耶?是故如僅觸不說具女,如是由和合亦不成具貪。若謂貪與我和合一故不知異體,于具者生異體覺者,如是則由何知貪異我?若時不知我體異時,云何不成了知我?已說由自證無錯亂。若謂我非能知而是所知,如外境者,則由是所取故無能知故不成受用者,由色等是所受用故無受用者故。是故我應異受用者,彼復須他故成無窮。若謂由和合受用故成受用者,受用豈非即是領受耶?受用即住所受用,如生我受用覺,如是世間顯現此是我受用。是故二者皆有能依所依事。

།འོན་ཏེ་དཔོག་པར་བྱེད་པ་ལས་འདི་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོར་བརྗོད་དོ་ཞེ་ན། མངོན་སུམ་མེད་པར་དེ་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་འོན་ཏེ་བདག་ཕྲ་བའི་ཕྱིར་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཁོ་ནས་ ཡུལ་དུ་འགྱུར་གྱི།ད་ལྟར་བདག་ཅག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མི་མཐོང་ཞེ་ན། རྣལ་འབྱོར་པས་མཐོང་བར་ཡང་ངེས་པ་འདི་ན་ཅི་ཡང་མེད་དོ། །གཞན་ཡང་བདག་ཅག་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་རིག་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། བདག་ནི་རང་རིག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཁོ་ནར་ཁས་བླང་བར་བྱ་ སྟེ།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དེ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རིག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ན་ནི་དེ་འཇིག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །གང་ཞིག་བདག་ལ་ཞེན་པ་དེའི་བདག་དེ་ཇི་ལྟར་འཇིག་པར་འདོད་པར་འགྱུར། བདག་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ ཁས་བླང་བར་བྱའོ།།གལ་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་བ་ཅན་ཡིན་ཏེ། བདེ་བ་ཅན་མ་ཡིན་ན་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྐབས་ན་བདག་རང་ཉིད་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་གནས་སྐབས་ཉིད་འཇིག་ལ་བདག་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་མ་གཏོགས་པར་དེ་མི་དམིགས་ པའི་ཕྱིར་ཏེ།བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་བོར་ན། རིག་པའི་རང་བཞིན་གཞན་དུ་བདག་སྣང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་ཇི་ལྟར་བདེ་བ་དང་། སྡུག་བསྔལ་ཐ་དད་པ་དེ་བཞིན་དུ་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཀྱང་ཐ་དད་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་རིག་པ་དང་། རིག་པ་པོ་ཞེས་འཛིན་པས་ བདག་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འོ་ན་ནི་མྱོང་བ་དང་མྱོང་བ་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་རྟོག་པ་ལས་བདག་ཐ་དད་ན་བདག་གཞན་ལས་ཀྱང་ཐ་དད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་རང་རིག་པས་གཞན་གྱིས་བདག་མི་རིག་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་དོ། །བདེ་བ་རིག་པས་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་མི་རིག་པའི་ཕྱིར་དེ་རིག་པ་ཐ་དད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེས་ ན་སྔ་ཕྱི་དག་གཅིག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདག་ཉིད་འཇིག་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ན།བདག་ལ་ཞེན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཇི་ལྟར་འཇིག་པར་འདོད་པར་འགྱུར་ཐེར་ཟུག་པའི་རྟག་པ་ཡིན་པས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གནས་པར་འགྱུར་རོ། །རྟག་པ་ཐེར་ཟུག་པ་ཡང་ཕྱི་མ་ཕྱི་མའི་གནས་ སྐབས་རིག་པ་ནི་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནམ།དེ་ཇི་ལྟར་དེ་ཉིད་དུ་གནས་པའི་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། འགྱུར་བ་དང་རིམ་གྱིས་འབྱུང་བར་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་རིམ་གྱིས་དམིགས་པ་ཡིན་ནི་དེའི་ཚེ་འཇིག་པ་ཉིད་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་གྱུར་ན་རིམ་གྱིས་དམིགས་པར་འདོད་ན་འཇིག་པ་ཡང་ འདོད་པར་འགྱུར་རོ།

若謂由推理說此為受用者,則無現量云何于彼有比量?若謂由我微細故唯瑜伽師為境,今我等不見者,瑜伽師見亦無此定。又由我等無知有故,應許我唯是自證性,若非爾則成無故。彼若成樂等了知性則成壞滅。執著我者云何欲彼我壞滅?應許彼我為無苦性。若是具苦非具樂者,則苦位無我自體。若謂樂苦位壞而非我者,不然,由離樂等不可得故,舍樂苦等性時,不顯我為異了知自性。是故如樂苦異,如是彼性之我亦成異。若謂由執了知與了知者故我異者,則由領受與領受者分別故我異時,我於他亦應成異。若謂由自證故他不了知我故異,由樂了知亦不了知苦故,彼了知成異者,則由前後非一故,應成苦我性壞滅,執著我者云何欲壞滅?由是常恒故住苦性。常恒豈非不了知後後位耶?云何是住彼性常?由見變異及漸生故。若彼漸見則得壞滅性。如是若許漸見亦應許壞滅。

།དེ་ལྟ་ན་ཡང་གང་ལ་བདག་ལ་ཞེན་པ་ཡོད་པ་དེ་ལ་འཇིག་པར་འདོད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། འོན་ཏེ་མཚུངས་པ་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་དམིགས་པས་སྔ་ཕྱི་གཅིག་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་མཐོང་ན་ཐ་དད་པ་ཉིད་དུ་གསལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་གྱུར་ན་སྔ་མ་འཇིག་པ་དེ་བཞིན་དུ་ བདག་ལ་ཞེན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་འཇིག་པར་འདོད་པ་ཇི་ལྟར་འགྱུར།འོན་ཏེ་རྟོག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་བདག་ལ་ཐམས་ཅད་གཅིག་པ་ཉིད་དེ། དེ་ཡང་ཁྱད་པར་ཅན་ཐ་དད་པས་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་སྟེ། དཔེར་ན་ནམ་མཁའ་ཐ་དད་པ་མེད་ཀྱང་བུམ་པའི་ནམ་མཁའ་དང་། སྣམ་བུའི་ནམ་མཁའ་ཞེས་ ཐ་དད་པར་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ།།དེ་བས་ན་བདག་ཐ་དད་པར་མ་རིག་པས་བྱས་པའོ་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། གལ་ཏེ། ཇི་ལྟར་བུམ་པ་མེད་ན་ནི། །བུམ་པའི་ནམ་མཁའ་མ་ཡིན་ན། །འོ་ན་ནི་བུམ་པ་མེད་ན་ནམ་མཁའ་གཞན་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ནམ་མཁའ་ལ་ཐ་དད་པ་མེད་པ་བཞིན་དུ་བདག་ཀྱང་ཐ་ དད་པ་མེད་པས་རང་དང་གཞན་གྱི་ཆ་ཐ་མི་དད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་བདག་ཉམས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ།།ངའོ་སྙམ་པ་ནི་གཞན་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ནམ་མཁའ་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ལ་བྱ་བ་དང་། ལོངས་སྤྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་པས་ནམ་མཁའ་བཞིན་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་གང་ བདག་ཏུ་ཞེན་པ་དེའི་བདག་དེ་ནི་ཇི་ལྟར་འཇིག་པར་འདོད།འོན་ཏེ་དངོས་པོའི་སྟོབས་ལས་འོངས་པ་ཇི་ལྟར་བརྗོད་ན་ནི་བདག་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་རིག་པ་ཙམ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་རིག་པ་ཉིད་བདག་ཡིན་ཏེ། རྟག་པ་དང་ཁྱབ་པའོ་ཞེ་ན། རིག་པའི་ཁྱབ་པ་ཉིད་འདི་གང་ཞིག་ཡིན། ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་མནན་པ་ནི་ཁྱབ་པ་ཉིད་ཡིན་ཞིང་། དུས་དུ་མ་ལ་ཁྱབ་པ་ནི་རྟག་པར་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། རང་རིག་པས་ཀྱང་ཡུལ་དང་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་བདག་ཁྱབ་པ་དང་རྟག་པར་འགྱུར། འོན་ཏེ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་བདག་གནས་པའོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང འཁོར་བ་པར་འགྱུར་ཏེ།ལྷ་སྦྱིན་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ཡང་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་གྲོལ་བར་འགྱུར་ན་སྲོག་ཆགས་ཀྱང་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་ཐར་པས་ནི་དགོས་པ་ཅི་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རྟོག་པ་སྔོན་དུ་བཏང་བའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ངོ་མཚར་སྐྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་དམ་པར་ བདག་བྱ་བ་དང་ལོངས་སྤྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་ནམ།དེ་ལྟར་ཡང་དེ་མ་རིག་པའི་བག་ཆགས་ཁོ་ན་ལས་འགྱུར་རོ།

如是有執著我者,云何欲其壞滅?若謂由見相同性故前後是一,由見異性則顯異故。如是則如前者壞滅,執著我者云何欲壞滅?若謂分別性之我一切是一,彼由差別異故顯異,如虛空雖無異,由瓶虛空、布虛空而成異。是故我異由無明所作。此說:若如無瓶時,非瓶虛空者,則無瓶時由與余虛空合故,如虛空無異,我亦無異故,由自他分無異故我應成壞。我想以遮他性故,如成虛空性者無作業受用等故,如虛空是異。如是則執我者之我云何欲壞?若謂由事力所來如是說則成無我,由唯有自性了知故。若謂了知即是我,常遍者,了知遍性為何?壓一切方是遍性,遍多時說為常,豈非耶?由自證亦執境時差別故,云何我成遍常?若謂我住瓶等他性者,如是亦成輪迴,由亦住天授等性故。是故若解脫則應無有情,由如是解脫全無義故,令有分別瑜伽師生稀有。勝義中我豈非依作業受用等耶?如是亦唯從無明習氣生。

།དེ་བཞིན་དུ་ཆགས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། མྱོང་བའི་ཐ་སྙད་ཡོན་ཏན་བདག་།ཀུན་གྱི་རྟེན་ནི་ལྡོག་པ་ཅན། །ཆགས་པ་རུ་ནི་ཇི་ལྟར་ འདོད།།ཆགས་པའི་རང་བཞིན་དེ་འདྲ་མིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། གང་ལ་ནམ་མཁའ་བཞིན་མྱོང་བའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་ལོག་པ་ཡིན་པ་དང་། ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ལོག་པ་ཡོད་པ་དེ་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་བདག་གི་རྟེན་གང་ཡིན་པའི་ཆགས་པ་དེ་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཆགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་འདྲ་བར་མེད་པའི་ཕྱིར་རམ། ཡོད་དུ་ཆུག་ན་ཡང་རྟོག་པ་སྔོན་དུ་མི་གཏོང་བ་ཉིད་དུ་སྟོན་པར་བྱེད་དེ། དེ་བས་ན་འཁོར་བ་དོན་དུ་གཉེར་བ་རུང་བ་ཡིན་ནོ། །འཁོར་བའི་བདེ་བ་ཡོངས་སུ་དགའ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་མི་རིགས་སོ་ཞེ་ན། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་ཡང་བདེ་བ་ཉིད་ཡོངས་སུ་དགའ བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནམ།གལ་ཏེ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་བདེ་བ་དོན་དུ་གཉེར་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་གྱུར་ཀྱང་། དེ་ལས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་བདེ་བ་འདོད་པ་ཉིད་དང་། སྔར་གྱི་བདེ་བ་ཉིད་སླར་ཡང་དང་ཡང་དུ་འདོད་པར་འགྱུར་བ་དེ་བས་ན་དེ་མི་འདོད་པ་ནི་མ་ ཡིན་ནོ།།འདོད་ཅིང་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཡང་སྲེད་པ་སྟེ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་རྣམས་ལ་སྡུག་བསྔལ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །བདེ་བ་དེ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་དགའ་བ་སྐྱེད་པ་ཁོ་ན་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་བདེ་བ་ཅན་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་རྣམ་གྲངས་པར་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་འདོད་པ་འདིས་ནི། དེས་ ན་བདེ་བ་དོན་དུ་གཉེར་བའི་སྲེད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱིར་འདིར་འཁོར་བ་ཉིད་དུ་གནས་པར་བྱེད་དོ།།འོན་ཏེ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ཡང་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མཐོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་བདེ་བའི་བསམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་ཏེ། བདེ་བའི་ཐབས་ཚོལ་བས་ངལ་བར་གྱུར་པའི་ཕྱིར། སྡུག་བསྔལ་ཉིད་སེམས་ པར་འགྱུར་བས།བདེ་བ་ལ་མངོན་པར་ཕྱོགས་ནས་རྣམ་པ་གཞན་འདོད་པས་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་ལ་ཕྱོགས་པར་བྱེད་ཀྱི། བདག་ལ་ཆགས་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ཡོད་ཀྱང་བདག་གི་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཆགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། རྣམ་པ་ཀུན་དུ་བདག་འཛིན་པ། ། བདག་ལ་ཆགས་པ་ཤིན་ཏུ་བརྟེན། །བདག་གི་བར་ཆགས་ས་བོན་ཏེ། །དེ་སྐབས་ཅན་དུ་རྣམ་པར་གཞག་།ཅེས་བྱ་བ་ལ། འདིར་འདིའི་དོན་ནི་ཇི་སྲིད་བདག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་དེ་སྲིད་དུ། བདག་ལ་ཆགས་པའི་ཕྱིར་གྲོལ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་ཡང་ཕན་འདོགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས ཡོད་པར་འགྱུར་རོ།

若謂貪等亦如是者,此說: “領受言說功德我, 一切依止有返者, 云何許為貪著性, 貪著自性非如是。” 凡是如虛空隨領受言說一切返者,及有智慧等功德返者,如是我依止之貪如何可許?由貪體性非如是故。或縱使有亦顯示非先起分別,是故應求輪迴。若謂由輪迴樂無歡喜故不應理者,涅槃樂亦非無歡喜耶?若求涅槃樂,則雖具一切樂,仍欲求勝樂,及再三欲求前樂,是故非不欲。欲求即是愛,于大士即是苦性。彼一切樂唯生歡喜,是故具樂者不成涅槃。由此分別一切樂欲,故由樂欲愛等於此住輪迴性。若謂亦見離貪者,非見,彼亦由樂想故,由尋求樂方便疲憊故,思惟苦性,趣向樂已由欲異相而趣離貪,非無我執。若謂雖有我見非貪我所等者,此說: “一切執我者, 極依我貪著, 我所貪種子, 安立彼處者。” 此中義謂乃至有我執著,由貪我故不解脫,我所貪亦依利益而有。

།འོན་ཏེ་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ནི་སྤང་བར་བྱ་བ་སྟེ། སྐྱོན་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་སྤངས་ནས་འཇུག་པར་བྱ་སྟེ། དེ་བས་ན་བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་ལ་སོགས་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་སྤངས་ན་མེད་དོ། །ཅིའི་ཕྱིར་སྐྱོན་ཟློག་པར་ བྱེད།དོན་དུ་མི་གཉེར་བ་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་བྱེད་པ་ལ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་བདག་ལ་ཆགས་ན་བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་ཕུལ་དུ་བརྟེན་པར་བྱེད་དོ། །བདག་ཏུ་ལྟ་བ་དེ་ཡང་དེ་བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པའི་ས་བོན་ཏེ། ཐར་པ་འདོད་པ་རྣམས་དེའི་གནས་སྐབས་ཅན་དུ་ གནས་སོ།།དེ་བས་ན་སླར་ཡང་འཁོར་བ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཇི་ལྟར་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དེ་ཆགས་པའི་ས་བོན་ཡིན་ཏེ། བདག་གི་བ་ཡང་ས་བོན་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་སྐྱོན་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། །བདག་གི་བདེ་ལ་ཡང་སྐྱོན་མཐོང་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་བྲལ་བར། །བརྩོན་ཡང་ཡོན་ཏན་ཆ་རྟེན་ཕྱིར། །འཇུག་དང་ལྡན་པ་གགས་བྱེད་དང་། །དེ་སྐྱོན་ལ་ནི་སྒྲིབ་བྱེད་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། གང་ལ་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ཡོད་པ་དེ་ནི་བདག་ལ་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆ་ཅུང་ཟད་ཙམ་ལ་བརྟེན་ནས། བདག་གི་བདེ་ལ་ཆགས་པ་དང་ལྡན་པ་ནི། ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པར་འབད་པས་བསྐྱེད་པ་ལ་གགས་བྱེད་པ་ཉིད་དོ། །ཉེས་པ་མཐོང་ན་འཇུག་པ་དང་ལྡན་པའི་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། བདག་གི་བདེ་ལ་ཆགས་པ་དེ་ཉིད་ཡོན་ཏན་ཅུང་ཟད་ཙམ གྱི་ཆ་ལ་བརྟེན་པས་སྐྱོན་རྣམས་སྒྲིབ་པར་བྱེད་དོ།།དེ་བས་ན་བདག་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཉིད་ཡོད་ན་བདག་གི་བ་ལ་ཡང་ཆགས་པར་འགྱུར་བ་ཁོ་ནའོ། །བདག་ལ་འང་ཆགས་པ་བྲལ་ན་ནི། །འདི་ན་ཆགས་པ་བྲལ་བ་གང་། །འདི་སྤོང་མ་ཡིན་དཔེར་བདག་བཞིན། །དེ་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་ དོན་མེད།།ཅེས་བྱ་བ་ལ། འོན་ཏེ་བདག་སྤོང་བར་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། །སྤང་བར་མི་ནུས་ཏེ། དེ་ཡིས་དེ་ཉིད་སྤང་བར་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་དེ་ལྟར་མི་སྤོང་ལ། ཇི་ལྟར་མེད་པ་དེ་ལྟར་ན་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བདག་སྤོང་བ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ སྤོང་བ་ཡིན་ནོ།།དེ་བས་ན་འདོད་ཆགས་སྤངས་པས་རྟག་ཏུ་བདེ་བ་ཡིན་ནོ། །བདེ་བ་རྣམས་ལ་འཇོག་པར་བརྩོན་པ་འདོད་ཆགས་པ་ཉིད་འཛིན་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཡང་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བར་བརྟག་གོ། །འོན་ཏེ་དེ་བདག་ལ་ཡང་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་སྟེ། དཔེར་ན་བདག་གི་བ་ བཞིན་ནོ་ཞེ་ན།ད་ནི་བདག་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་གང་ཡིན་པ་མེད་ལ། ལུགས་ཀྱིས་གཞན་ལ་གཞན་དག་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ།

若謂我執應斷,由是過患應斷故,斷已而入,是故云何成我所貪等?若斷我執則無。何故遮過?不求義者全不入作,是故一切貪我者極依我所貪。彼我見亦是我所貪種子,求解脫者住彼位。是故覆成輪迴。若謂云何我執是貪種子,我所亦以我見為種子,如是亦見過患。由見我所樂過患故應成離貪者,此說: “雖勤離我所貪, 由依功德分故, 具入作障礙及, 彼過患能遮蔽。” 有我執者由依少分利益功德,具我所樂貪者,即是障礙勤發趣離貪。若謂見過患則具入作應成離貪者,不然,由彼我所樂貪依少分功德能遮諸過患。是故若有執著我,則定成我所貪。 “若於我亦離貪, 此中誰是離貪? 此非斷如我故, 是故修苦無義。” 若謂斷我者,不能斷,由彼不能斷彼故。如是如有則不斷,如無亦非故,非斷我,然是斷貪等。是故由斷貪常樂。諸樂安住勤求豈非即是貪執相?彼亦應觀察以我執為先。若謂彼於我亦離貪,如我所者,今無有於我離貪者,由理趣許他於他離貪故。

།བདག་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། བདག་ནི་བདག་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་ བ་མ་ཡིན་ཏེ།འདི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་བདག་ཡོད་པ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་དེ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་རམ་འོན་ཏེ། ཇི་ལྟར་མེད་པ་དེ་ལྟར་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་བར་བརྟག་གྲང་ན། དེ་ལ་གལ་ཏེ་ཕྱོགས་དང་པོ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་དེ་ལྟར་ཆགས་པ་དང་མི་བྲལ་བར་རིགས་ཏེ། དེ་བཞིན་ དུ་བྱ་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཇི་ལྟར་མེད་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཆགས་པ་དེ་བྲལ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །གཉི་ག་ལྟར་ན་ཡང་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའི་བདག་སྤོང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བདག་མེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་བདག་སྤངས་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་ པ་དོན་མེད་པ་ཡིན་ཏེ།རྣམ་པ་གང་ཞིག་གིས་མི་སྤོང་བ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམས་པ་དོན་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་ད་ལྟར་གང་ཞིག་གང་དུ་མི་སྤོང་བ་དེ་ནི་དེ་ཡིས་དེ་རུ་སྤོང་བར་མི་བྱེད་དེ་དཔེར་ན་བདག་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་སྤོང་བའི་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམས་པ་དོན་མེད་པ་སྟེ། སྡུག་ བསྔལ་བསྒོམས་པ་ལས་སྤོང་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་ནི་སྤོང་བའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དཔེར་ན་བདག་བཞིན་དུ་བདག་གི་བ་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་དེ་འདྲ་བས་ནི་གྲོལ་བར་མི་འགྱུར་བ་དེའི་ཕྱིར་འདིས་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམས་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །སྡུག་བསྔལ་ བསྒོམས་པས་ཀྱང་དེ་དག་།སྡུག་བསྔལ་བ་ཉིད་རྣམ་བསྒོམ་འགྱུར། །དེ་ནི་སྔར་ཡང་མངོན་སུམ་ཉིད། །དེ་ལྟ་འང་ཆགས་བྲལ་ལྡན་མ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། གལ་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམས་པ་དེ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་གྱུར་ན། སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་པར་རིགས་ན་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་བའི དོན་མ་ཡིན་ནོ།།རྣལ་འབྱོར་པ་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམས་པས་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་རྣམས་པར་བསྒོམ་པར་འགྱུར་རོ། །སྡུག་བསྔལ་དེ་ཡང་སྔར་འཁོར་བའི་གནས་སྐབས་ན་མངོན་སུམ་ཉིད་དེ། སྡུག་བསྔལ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་གནས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། གལ་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་ཐར་པ་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྡུག་བསྔལ་སྤོང་ཞིང་ཐར་པ་དོན་དུ་གཉེར་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་མངོན་དུ་མ་གྱུར་ན་རྣལ་མར་མི་འགྱུར་ཞིང་། སྡུག་པ་དང་བྲལ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་ནི་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མངོན་སུམ ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

若謂我離貪性應成離貪者,此說:我非離我貪。如是世間我如有,如是應成離貪耶?抑或如無而成離貪耶?其中若是初分,爾時如有則應不離貪,由不能如是作故。如無亦不成離貪,由彼無故。二俱亦非,由離貪我非所斷故不成無我。彼亦如斷我,則修苦無義。以何相不斷,如是修苦亦無義。或今誰於何不斷,彼于彼不能斷,如我故。是故斷事修苦無義,由修苦不能斷,離貪非斷因故,如我所亦如我。是故如是離貪不成解脫,是故此亦修苦無義。 “由修苦彼等, 修習苦性故, 彼先亦現量, 如是非具離。” 若修苦成離貪,則應修苦,然非離苦義。瑜伽師由修苦而修習諸苦性。彼苦亦先於輪迴位即現量,如是顯苦亦非住離貪。若苦非現量,爾時求解脫者不應斷苦求解脫,由苦未顯不成正,及愛別離等苦是一切世間現量故。

།གལ་ཏེ་ཡང་དེའི་ཚེ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་མ་ཡིན་ན། སྡུག་བསྔལ་བསྒོམས་པས་ཇི་ལྟར་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར། འོན་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམས་པས་དྲན་པ་ཐམས་ཅད་བསྲེས་ནས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུན་ཆེན་པོ་གོམས་པ་ལ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་ ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མི་བདེན་ཏེ། ཇི་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུན་དྲན་པས་བསྒོམ་པ་དེ་བཞིན་དུ། བདེ་བ་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་བརྒྱུད་པ་དེས་ཆགས་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ཞི་བའི་བདེ་བའི་རོ་ལས་མི་གཡོ་བའི་རྣལ་འབྱོར་པ་འཁོར་བའི་བདེ་བ་འདོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་ཏུ་ལྟ་བ་དང་ལྡན་པ་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཁོ་ན་ལ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །དུར་ཁྲོད་ན་གནས་པའི་བྱ་རོག་གི་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཅི་སྟེ། དེ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ་འདི་ལྟར་བྱ་རོག་ནི་མི་གཙང་བའི་གནས་ལ་དགའ་བ་སྐྱེ་བ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་པདྨའི་ཚོགས་ལ་དགའ་བ་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྡུག་བསྔལ བསྒོམས་པས་སྡུག་བསྔལ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་ཀྱང་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་དང་ལྡན་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར།སྡུག་བསྔལ་སྒོམ་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་སྐྱོན་མཐོང་བ་ལས་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཇི་ལྟར་སྐྱོན་མཐོང་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ བསྒོམས་པས་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན།སྨྲས་པ། གལ་ཏེ་གཅིག་ལའང་ཉེས་པ་ཡིས། །སྐད་ཅིག་དེ་ལ་བློ་ལྡོག་ཀྱང་། །འདོད་ལྡན་བུད་མེད་གཞན་ལ་བཞིན། །དེ་ལའང་ཆགས་བྲལ་ཉིད་མ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། གལ་ཏེ་ཡང་འགྲོ་བ་བཟང་མོ་གཅིག་ལོག་པར་བྱེད་པའི་ ཉེས་པ་མཐོང་ནས་སྐད་ཅིག་ཙམ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་བུད་མེད་དེ་ལ་ཐམས་ཅད་དུ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ།དཔེར་ན་འདོད་པ་དང་ལྡན་པ་དག་འདོད་པ་ཁ་ཅིག་བུ་མོ་ཁ་ཅིག་ལ་ཆགས་པ་ལོག་ཀྱང་བུ་མོ་གཞན་ལ་ཆགས་པ་མི་ལྡོག་པ་སྟེ། རིམ་གྱིས་ཐམས་ཅད་ལ་ ཆགས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ།

若爾時亦非離貪,云何由修苦成離貪?若謂由修苦合集一切念,由入習大苦流故成離貪性者,此非真實。如由念修苦流,如是由樂相續亦成具貪。若謂安住寂靜樂味不動瑜伽師不欲輪迴樂者,此非爾,具我見即是生於涅槃之因。墓地住鴉之生因為何?非彼,如是如鴉于不凈處生喜,非如是于蓮花叢生喜。是故由修苦雖現前苦,由不成具離貪故,修苦成無義。 豈非由見苦因過患見離貪耶?云何雖見過患由修苦不成離貪者?說: “縱於一過患, 彼剎那心返, 如具欲於他, 于彼非離貪。” 縱見一善趣女造邪行過患,暫成離貪,然非於彼女一切離貪。如具欲者于某女返貪,于余女不返貪,由漸於一切有貪故。

།འོ་ན་གལ་ཏེ་བློ་ལ་ལར་རྣམ་པར་གཡོ་ན་ཡུལ་ཀུན་ལ་ཆགས་པ་ཅི་སྟེ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཞེ་ན། སྨྲས་པ། བླང་དང་དོར་བའི་ཁྱད་ཡོད་ན། །གཅིག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཆགས་གང་ཉིད། །དེ་ནི་རྣམ་གྲངས་ཀྱིས་བསྐྱེད་ཚེ། །ཆགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ས་བོན་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། གང་ ལ་བླང་བ་དང་དོར་བའི་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་དེ་ལ་འདོད་པ་དང་སྡང་བར་འགྱུར་གྱི་ཐམས་ཅད་ལ་ལེན་པ་དང་།འདོར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་གྲངས་པས་འདོད་པ་དང་། སྡང་བ་ཕན་ཚུན་རྒྱུ་ཅན་གྱི་རྣམ་གྲངས་པར་འགྱུར་བ་ཁོ་ནའི་ཕྱིར། །བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་ཇི་ལྟར་གྲོལ་བར་འགྱུར་དེ་བས་ན་བླང་བ་དང་དོར་བ་དག་མི་ མཐུན་པ་དང་དངོས་པོ་གཅིག་ལ་སྐྱེ་བའི་ངང་ཚུལ་ཅན་གྱི་འདོད་ཆགས་ཞེས་བྱ་བའི་ཞེན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ས་བོན་ཏེ།ཆགས་པ་སྟེ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་རྣམས་རིམ་གྱིས་སྐྱེའོ། །བདག་མེད་པར་མཐོང་བ་ཅན་གྱིས་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་བཏང་སྙོམས་ཏེ། བླང་ བ་དང་།དོར་བའི་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཆགས་པའི་རྩ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་དུ་ནི་དངོས་པོ་ངན་པ་ལ་འགྱུར་གྱི། །བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ནི་གང་དུ་རང་བཞིན་དམན་པ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཆགས་པ་སྐྱོན་མེད་ཡུལ་ཅན་ཏེ། །སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱང་ནི་སྐྱོན་མེད་ཡིན། །འགྲོ་བ་དེ་ཙམ་ཁོ་ན་ན། །ད་ནི་གང་ལས་ཆགས་བྲལ་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དེ་ལ་བདག་སྐྱོན་དང་བཅས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དབེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཡུལ་ཅན་ཆགས་པ་ཡང་སྐྱོན་མེད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད པའོ།།ལོངས་སྤྱོད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་མིག་ལ་སོགས་པ་ཡང་དེ་བཞིན་ཏེ། འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་དེ་ཙམ་ཁོ་ན་ཡིན་ན། ད་ནི་གང་ལ་དེ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར། འོན་ཏེ་སྐྱོན་བཅས་ཡིན་ནའང་དེ། །དེར་ནི་བདག་དང་དེ་མཚུངས་ལ། །དེ་སྐྱོན་དེ་ལ་ཆགས་བྲལ་མིན། །དེ་དག་གང་ལ་ཆགས་བྲལ་ འགྱུར།།ཞེས་བྱ་བ་ལ། འོན་ཏེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་དང་ལུས་ལ་སོགས་པ་དེ་ལ་ཆགས་པ་སྐྱོན་དང་བཅས་པར་སྣང་ན་ནི། བདེ་བའི་རྒྱུ་དེ་དག་སྐྱོན་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་ཅི་སྟེ་འགྱུར། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པས་སོ་ཞེ་ན་ཆགས་པ་ནི་བདེ་བ་དང་། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ ཉིད་དུ་རྣམ་གྲངས་ཀྱིས་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།།རེས་འགའ་དེ་དག་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཡང་རྒྱུར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། གྲོལ་བར་འདོད་པའི་བདག་དེ་ལ་ཡང་སྐྱོན་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཆགས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་བདག་དེ་ལ་ཆགས་པ་དང་མ་བྲལ་ན། ད་ནི་གང་ལ་ ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར།འོན་ཏེ་བདག་སྤང་བར་མི་ནུས་ན་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་བདག་གི་བ་ཡང་སྤོང་བ་མ་ཡིན་ནོ།

若謂若於某智動搖,云何於一切境生貪?說: “若有取捨別, 一性貪何性, 彼由差別生, 是諸貪種子。” 有取捨差別者生欲及嗔,非於一切取捨,由差別欲嗔互為因成差別故。我論者云何解脫?是故取捨不相順,於一事生性之貪著,即是一切事種子,貪即貪等性漸生。見無我者於一切舍,無取捨差別。是故不生貪等,由無貪根故。 複次,離貪性唯於劣事,我見非示自性劣故。 “貪無過境性, 能成亦無過, 趣唯爾許中, 今從何離貪?” 其中我非有過,由離彼故。彼境貪亦由無過境故無過。受用能成眼等亦如是,一切趣唯爾許,今於何成離貪? “若亦有過彼, 彼中我等同, 彼過於彼非, 離貪彼何離?” 若色等境及身等彼貪顯有過者,樂因彼等云何成有過?由是苦因故。貪由差別成樂苦因。豈非彼等有時亦成苦因耶?求解脫我于彼豈非等同有過?具貪等我于彼不離貪,今於何成離貪?若謂我不能斷者,則我所亦非斷。

།འོན་ཏེ་བདག་གི་བ་སྐྱོན་ཡོད་པས་སྤོང་ངོ་ཞེ་ན། འོ་ན་གང་གི་ཚེ་བདག་གི་བ་དེའི་སྐྱོན་མཐོང་བ་དེའི་ཚེ་སྤོང་བར་འགྱུར་གྱི། གང་གི་ཚེ་བདེ་བའི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་དེའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་སྤོང་ བ་ཡིན།འོ་ན་གལ་ཏེ་བདེ་བའི་རྒྱུ་མ་སྤངས་པར་བྲལ་བར་གྱུར་ཀྱང་དེའི་ཚེ་བདེ་བ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། བདེ་བའི་རྒྱུ་ཡང་སྤང་བར་རིགས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྗེས་ལ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་བླང་བར་བྱ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། དེ་བས་ན་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ འདི་གང་དུ་ཡང་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་མི་འགྱུར་རོ།།གཞན་ཡང་། ཡོན་ཏན་མཐོང་ལས་ཆགས་པ་འབྱུང་། །སྐྱོན་མཐོང་བས་ནི་འགེགས་འགྱུར་ན། །དེ་ལྟར་དེ་དབང་སོགས་ལ་མིན། །བུས་པ་སོགས་ལའང་ཡོད་ཕྱིར་དང་། །སྐྱོན་དང་ལྡན་ལའང་ཡོད་ཕྱིར་དང་། །ཡོན་ཏན་ལྡན་པ་ གཞན་དག་ལའང་།།མེད་ཕྱིར་བདག་གི་བ་ཡོད་ནའང་། །འདས་སོགས་ལ་ནི་མེད་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ལས་ཆགས་པ་སྐྱེ་ཞིང་སྐྱོན་མཐོང་བས་འགེགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཆགས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱང་མིག་ལ་སོགས་པ་ལས་མི་འབྱུང་སྟེ། འོན་ཀྱང་བདག་གི་བར་ མཐོང་བ་ལས་ཡིན་ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་བུས་པ་དང་ཕྱུགས་ལ་སོགས་པ་སྐྱོན་དང་ཡོན་ཏན་མི་སྤྱོད་པ་ཅན་རྣམས་ལ་ཆགས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། རབ་རིབ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་མིག་ལ་སོགས་པ་སྐྱོན་དང་ལྡན་པ་ལ་བདག་གི་བར་ཡོངས་སུ་འཛིན་པའི་དགའ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། གཞན་ གྱི་མིག་ལ་སོགས་པ་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཡང་བདག་གི་ཡིན་པར་མ་མཐོང་བ་ལ་སུ་ཡང་ཆགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་།འདས་པ་ལ་སོགས་པ་ཞིག་པ་ལ་བདག་གི་བར་ཆགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སོགས་པའི་སྒྲས་ནི་མ་ཐོབ་པ་བསྡུའོ། །དེ་བས་ན་སྐྱོན་མཐོང་བ་ལས་ཆགས་པ་ལྡོག་པ་ མ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་སྐྱོན་མཐོང་བ་ལས་བདག་གི་བའི་བློ་ཉིད་ལྡོག་པར་འདོད་ཅིང་། དེ་དང་བྲལ་ན་ཡོན་ཏན་ལས་སྐྱེས་པའི་ཆགས་པ་ཡང་མི་འབྱུང་སྟེ། དེའི་ཚེ་བདག་གི་བར་ལྟ་བ་ནི་སྐྱོན་མཐོང་བས་གསལ་བའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་སེམས་ན། སྨྲས་པ། དེ་ཉིད་ཕྱིར་ནི་བདག་གི་བློ། །ཡོན་ཏན་མཐོང་བའི་རྒྱུ་མ་ ཡིན།།དེ་ཕྱིར་ཡོན་ཏན་མི་མཐོང་ཕྱིར། །དེ་ཡང་ཉམས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྐྱོན་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཡང་འགའ་ཞིག་ཏུ་བདག་གི་བའི་བློ་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང་། ཡོན་ཏན་ལྡན་པ་གཞན་དག་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། འདས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་བདག་གི་ བའི་བློ་ནི་ཡོན་ཏན་མཐོང་བའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ།

若謂由我所有過故斷者,則何時見我所過時應斷,何時了知為樂因時云何斷?若謂雖未斷樂因而離,爾時樂亦成苦故,應斷樂因者,如是由苦後生大樂故,豈非應取苦?是故此我見於何處亦不成離貪。 “由見德生貪, 由見過遮時, 如是非根等, 由有兒等故, 由具過故及, 于余具德者, 無故有我所, 由無過去等。” 若謂由見德生貪,由見過遮者,彼貪亦不從眼等生,然從見我所生。如是于兒畜等不受用過德者有貪故,于翳等具過眼等執我所有喜故,於他具德眼等由非見為我所故無誰貪故,於過去等壞無我所貪故。等字攝未得。是故非由見過返貪。 若謂由見過欲返我所覺,離彼則不生從德生貪,爾時由見過明我所見故者,說: “由此故我所, 覺非見德因, 是故不見德, 故彼非壞失。” 由此故雖具過於某處有我所覺故,于余具德無故,於過去等亦無故,我所覺非見德因。

།དེའི་ཕྱིར་བདག་གི་བའི་བློ་དེ་ཡང་ཉམས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཡོན་ཏན་མ་ཡིན་པའི་སྐྱོན་མཐོང་ཡང་ངོ་། །གཞན་ཡང་ཡོན་ཏན་མེད་སྒྲོ་འདོགས། །ཆགས་ལས་དེ་ནི་སྣང་བ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་དེ་རྒྱུ་ལ་གནོད་མེད། །སྒྲུབ་པ་དེ་ལ་ཇི་ལྟར་གནོད། །ཅེས་བྱ་ བ་ལ།གལ་ཏེ་སྐྱོན་མཐོང་བར་ནུས་ན་ནི་སྐྱོན་མཐོང་བ་ན་ཆགས་པ་ལྡོག་པར་འགྱུར་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཆགས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་སྐྱོན་མཐོང་བ་ཉིད་དུ་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར། ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཡོན་ཏན་ཉེ་བར་ལེན་པ་བདག་གི་བར་ཆགས་པ་དེ་ལས་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར།ཆགས་པའི་རྒྱུ་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ན། མི་གནོད་པའི་སྒྲུབ་པ་གང་ཡིན་པ་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་པ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་ཡིས་ཇི་ལྟར་ཆགས་པ་དེ་འགེགས་པར་འགྱུར། དེ་བས་ན་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ནི་གྲོལ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་གྲངས་ཅན་གྱིས་སྨྲས་པ། བདག་ཏུ་ ལྟ་བ་ནི་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་གྱི།འོན་ཀྱང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེས་བུ་ཐ་དད་པ་ཤེས་པས་གྲོལ་བར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་སྐྱེས་བུ་ནི་མི་འགྱུར་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅན་ནོ། །རང་བཞིན་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་གཞན་དང་། གཞན་དུ་འགྱུར་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། །དེ་བས་ན་དེ་དག་ དཔྱོད་པ་མེད་པས་བཟུང་བའི་ཕྱིར།།བདག་གྲོལ་བ་མ་ཡིན་གྱི། སྐྱེས་བུ་འབའ་ཞིག་ཤེས་པས་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། སྨྲས་པ། མཆོག་གཞན་དོན་དུ་གཉེར་ཕྱིར་དང་། །སྐྱེ་འཇིག་བློ་ཅན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། །སྐྱེ་བོ་འདི་ཡིས་དབང་སོགས་ལས། །བདག་ནི་ཐ་དད་གྱུར་ པར་ཤེས།།དེ་ཕྱིར་གཅིག་ཉིད་མཐོང་བས་ཀྱང་། །ཆགས་མིན་ཆགས་གྱུར་དེ་བདག་དང་། །དམིགས་པའི་ནང་གི་ཡན་ལག་ལ། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་རྗེས་ཆགས་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། །སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་མཐོང་བ་ཉིད་ཐ་དད་པར་འཇིག་པ་སྟེ། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་ལས་ཐ་དད་ པའི་ཕྱིར་རོ།།བདག་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཏེ། བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་པ་ཅན་ནོ། །དེ་བས་ན་འགལ་བའི་ཆོས་གནས་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཐ་དད་པ་ཉིད་འཁོར་བ་པས་མ་དཔྱད་པའོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་ནི་དཔྱོད་པས་ཞེན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་གྲོལ་བ་ མ་ཡིན་ཏེ།བདེ་བ་དོན་དུ་གཉེར་བས་བདེ་བ་སྤོང་བར་འབད་པ་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བདེ་བ་དང་བྲལ་བའི་བདག་ལ་སུ་ཡང་དོན་དུ་གཉེར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་འབའ་ཞིག་སྐྱེ་བའི་སྔོན་ནས་ཡོད་ན་ནི། འཁོར་བ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།

是故我所覺亦不壞,雖見非德過故。 “無德增益貪, 由彼現見故, 是故無害因, 云何害能成?” 若能見過,見過時應返貪,由貪力故不作見過故。從我所貪見非有德執。由如是故,于貪因我執,無害能成何為修苦等性彼遮貪?是故我見非解脫。 於此數論說:我見非成修苦,然由自性了知士夫差別成解脫。如是士夫是不變性,自性是樂等異異變性。是故由無觀察執故,我非解脫,唯由了知士夫成解脫者。說: “為求勝他故, 由具生滅智, 此人由根等, 知我成差別。 是故見一性, 非貪成貪彼, 我及所緣內, 支分自性著。” 由見生滅即差別壞,由隨行返故差別。我是隨行者,非樂等隨行者。是故由住相違法故是差別。若謂輪迴者未觀察差別者,如是則由觀察無執故非解脫,由求樂故非勤斷樂,由無誰求離樂我故。若我唯生前有者,應無輪迴故。

།གང་གི་ཚེ་གཙོ་བོ་དང་ལྷན་ཅིག་པར་བདག་མ་ མཐོང་བ་དེའི་ཚེ་གྲོལ་བར་འདོད་ལ།གང་གི་ཚེ་རང་བཞིན་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་མཐོང་བ་དེའི་ཚེ་འཁོར་བའོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་བདག་རྟོག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་འཁྲུལ་བར་འགྱུར། འོན་ཏེ་ཡུལ་ལ་ཞེན་པ་ནི་གྲོལ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། འཁོར་བར་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། རང་བཞིན་ ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་དེ་བེམས་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་བས་ན་ཅིའི་ཕྱིར་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་དང་གཅིག་པར་འགྱུར། ཇི་ལྟར་བདག་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་དེ་ལྟར་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །འོན་ཏེ་རང་བཞིན་ཡུལ་ཉིད་དུ་མཐོང་ན་ནི། འོ་ན་ཐ་དད་པར་འཛིན་པ་མེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་རྟོག་པའི་ ངོ་བོ་ཉིད་དང་རང་བཞིན་ལ་ཐ་དད་པར་ཤེས་ཏེ།ཇི་ལྟར་མིག་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དང་གཞན་དོན་དུ་གཉེར་བའི་ཕྱིར་དང་། མིག་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་བ་དང་། འཇིག་པ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་ལས་བདག་ཐ་དད་པར་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་འདི་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་ དེ་ལྟ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།རང་བཞིན་དང་སྐྱེས་བུ་དག་གཅིག་པ་མཐོང་བ་ལས་ཀྱང་བདག་ལ་ཆགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་བདག་ལ་ཆགས་པ་ཡོད་ན་དེ་ཡང་འཁོར་བ་པའོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་དམིགས་པའི་ནང་གི་ཡན་ལག་མིག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་ དང་ལྡན་པར་འགྱུར་གྱི་རེ་འགའ་གྲོལ་བ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བ་ལས་དམིགས་པ་ཁོ་ནས་ཐ་དད་པར་ཤེས་ན། དེ་ཇི་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་བ་ན་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། སྡུག་བསྔལ་ད་ལྟར་འབྱུང་གང་ལས། །ཡིད་འབྱུང་དེ་འདྲ་སྡང་ཡིན་གྱི། ། ཆགས་བྲལ་མ་ཡིན་དེ་ཚེའང་འདི། །ཆགས་ཡོད་སྐབས་གཞན་ཚོལ་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར། ཞེ་སྡང་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་ཉིད་ཕྱིར། །དེ་ནི་དེ་ཙམ་ཉིད་དུ་གནས། །དེ་ལོག་ན་ནི་རང་ཉིད་ཀྱི། །རང་བཞིན་ཡང་ནི་བསྟན་པར་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། གང་ཞིག་དེ་ལྟར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ལས་ཡིད འབྱུང་བ་དེ་འདྲ་བ་ནི་ཞེ་སྡང་ཡིན་གྱི།ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་གྱུར་པས་ཡིད་འབྱུང་བ་དེའི་ཚེ། སྐྱེས་བུ་འདི་ལ་ཆགས་པ་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བདེ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་སྐབས་གཞན་དོན་དུ་གཉེར་བའི་ཕྱིར་ རོ།།འོན་ཏེ་ཞེ་སྡང་ཉིད་རྟག་ཏུ་ཡོད་པས་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེས་ཀྱང་ཡུལ་སྤང་བའི་ཕྱིར་ཐར་པ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེ་སྡང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེ་སྡང་དེ་ནི་དུས་ཇི་སྲིད་དུ་སྡུག་བསྔལ་དེ་དེ་སྲིད་དེ་ཙམ་ཉིད་དུ་གནས་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ།

若謂何時不見我與主性俱時欲解脫,何時見與自性俱時輪迴者,於此若我是分別性,云何成一性迷亂?若謂于境執著非解脫,由生輪迴故者,于自性無迷亂,由無情故。是故云何成與大我一?如何我無迷亂已如是說。 若見自性為境者,則不應無執差別。是故了知分別性與自性差別,如眼等故及為求他故,由執眼等生滅故,一切眾生當知此根等異我。由如是故,由見自性士夫一性亦不於我生貪。若有我貪彼亦輪迴者,如是于所緣內支眼等具自性即自性隨貪,非於暫解脫。 若由受苦唯由所緣了知差別者,彼云何見苦時非離貪耶?於此說: “由現苦所生, 厭離是嗔非, 離貪爾時此, 有貪求余故。 是故由嗔為, 苦因住爾許, 若彼返自性, 亦當顯示故。” 如是由苦所生厭離是嗔非離貪,由何故現生苦受時生厭離時,此士夫有貪性。何故?由求樂性餘位故。 若謂由恒有嗔性成離貪,由彼亦斷境故有解脫者,此非爾,由嗔為苦因故。彼嗔乃至苦住爾許具住。

།སྡུག་ བསྔལ་དེ་ལོག་ན་ནི་ཞེ་སྡང་ཡང་ལྡོག་པའི་ཕྱིར།རང་ཉིད་དུས་ཡུན་རིང་པོར་བདེ་བ་དོན་དུ་གཉེར་བའི་རང་བཞིན་ལ་བརྟེན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་སྡུག་བསྔལ་ནི་ཞེ་སྡང་དང་ལྡན་པས་གྲོལ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ཡིད་འབྱུང་བ་མེད་པར་གྲོལ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཡིད་མ་བྱུང་བ་འགའ་ཞིག་ ཀྱང་འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བར་དོན་དུ་གཉེར་བ་ནི་རང་བཞིན་ལ་བརྟེན་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།སྡུག་བསྔལ་གྱིས་མ་གཟིར་བར་སུ་ཡང་ཡིད་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བླང་དང་དོར་བ་བཅོམ་པའི་ཕྱིར། །ཀུན་ལ་མཉམ་པར་གནས་པ་ལ། །ཆགས་བྲལ་ཞེས་ནི་བརྗོད་ པ་ཡིན།།ཙནྡན་དང་ནི་སྟེའུ་བཞིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཆོས་ཉིད་ཙམ་ཞིག་མངོན་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་མཉམ་པ་ཉིད་ཐོབ་ནས་བླང་བ་དང་། དོར་བར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ཀུན་ལ་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་ལེན་པ་དང་། སྤོང་བ་དག་བཅོམ་པའི་མཉམ་པ་གང་ཡིན་པ་ཐམས་ ཅད་ལ་མཉམ་པ་ཉིད་དེ་ནི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་བརྗོད་དེ།གང་རྣམས་ཀྱི་ཡིན་ཞེ་ན། སྟེའུས་འཇོག་པ་ལ་ཡང་ཙནྡན་གྱིས་བྱུག་པ་ལྟ་བུར་སེམས་པ་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་གལ་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་པ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ན་ནི། དེ་ལྟ་ནི་འོ་ན་ཅིའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་ འདས་ཀྱིས་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་པར་གསུངས་ཏེ།སྡུག་བསྔལ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་དུ་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། འདུ་བྱེད་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་མཁྱེན་ནས། །སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་པར་གསུངས་པ་ཡིན། །ཁོ་བོའི་དེ་ཡང་རྐྱེན་ལས་བྱུང་། །དེ་བདག་མེད་ ལྟའི་རྟེན་ཅན་ཡིན།།སྟོང་ཉིད་ལྟ་བས་གྲོལ་འགྱུར་གྱི། །བསྒོམ་པ་ལྷག་མ་དེའི་དོན་ཅན། །དེ་ཕྱིར་མི་རྟག་ལས་སྡུག་བསྔལ། །སྡུག་བསྔལ་ལས་ནི་བདག་མེད་གསུངས། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། །སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ལ་བརྟེན་ནས་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་པར་གསུངས་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་འདུ་བྱེད་ ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་རྒྱུ་དང་འབྲེལ་བ་ཉིད་དུ་མཁྱེན་ནས་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་པར་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ།འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་དེ་ཡང་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ། དོན་དམ་པར་བདག་མེད་པར་ལྟ་བ་ལ་བརྟེན་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་གང་ཟག་དང་ཆོས་སྤོང་བ་ཉིད་དུ་ལྟ་བས་གྲོལ་བ་ཉིད་དུ་ འགྱུར་གྱི།སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་བསྒོམ་པ་ལྷག་མ་ནི་བདག་མེད་པར་ལྟ་བ་དེའི་དོན་ཅན་ཡིན་ནོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཆོས་བསྟན་པ་ཐམས་ཅད་ནི་བདག་མེད་པར་ལྟ་བའི་རྩ་བ་ཅན་ཡིན་ནོ།

若彼苦返則嗔亦返故,自身長時依止求樂自性。是故具苦嗔不成解脫。若謂無厭離不成解脫,由無厭離某者亦無依止自性求解脫輪迴故。若謂無苦逼誰亦不成厭離者,此非爾: “由壞取捨故, 於一切平等, 住者說離貪, 如栴檀斧柄。” 由唯現前法性故,得一切法平等性已,於一切取捨事隨次取捨壞平等,彼一切平等性說為離貪。誰之耶?如以斧柄涂栴檀者之。 若謂若修苦非離貪因者,云何世尊說修苦,豈非說苦當了知為苦耶?於此說: “了知行苦已, 說修習于苦, 彼亦從緣生, 彼依無我見。 由空見解脫, 余修為彼義, 是故從無常, 說苦從苦無我。” 非依苦苦說修苦,然由了知行苦性即系屬因已說修苦。彼行苦亦是從因緣生性,依勝義無我見。是故由見遣人法性成解脫,余修苦等為彼無我見義。世尊所說一切法皆以無我見為根本。

།གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་བདག་མེད་པར་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་གྲོལ་བར་འགྱུར་བ་དེའི་ཕྱིར་མི་རྟག་པ་ལས་ བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྡུག་བསྔལ་བར་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ།སྡུག་བསྔལ་ལས་ཀྱང་བདག་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དགེ་སློང་དག་གཟུགས་གང་ཅི་ཡང་རུང་སྟེ། ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །བཙུན་པ་དག་གང་མི་རྟག་པ་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་བའམ་བདེ་བ་སྟེ། བཙུན་པ་དག་ གང་སྡུག་བསྔལ་བ་དེ་མི་རྟག་པའོ།།གང་མི་རྟག་པ་སྡུག་བསྔལ་བ་དེ་ནི་ཡོངས་སུ་འགྱུར་བའི་ཆོས་ཅན་ནོ་ཞེས་དེ་ལྟར་བལྟའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །འདི་ནི་བདག་གོ། །འདི་དག་ནི་བདག་གིའོ། །བདག་ནི་འདི་ན་ཡོད་པའོ། །འདི་ནི་བདག་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་ལྟ་བུར་རྒྱུ་དང་། འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་ བདག་མེད་པ་ལྟ་བ་ཉིད་གྲོལ་བའི་ཐབས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ།། །།ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་འགྲེལ་པ་ལས། །བམ་པོ་བཅུ་གཉིས་པ། བདག་ཏུ་ལྟ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འཁོར་བ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་སྨྲས་པ། ཆགས་བྲལ་མིན་དང་སྲེད་ལྡན་དང་། །རྩོམ་པ་ཀུན་ལ བརྟེན་པ་སྟེ།།ཉོན་མོངས་ལས་ལས་གྲོལ་མ་ཡིན། །དེ་འདྲ་འཁོར་བ་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། བདག་ཏུ་ལྟ་བའི་ས་བོན་གནས་ན་ནི། བདག་གིར་འཛིན་པ་འགྱུར་བ་མེད་པ་ཉིད་འཁོར་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པ་ནི་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། གདོན་མི་ ཟ་བར་སྲེད་པ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་བས་ན་ལས་རྩོམ་པ་ཐམས་ཅད་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ཏེ། ཉོན་མོངས་པ་དང་ལས་གྲོལ་བ་མ་ཡིན་གྱི། དེ་འདྲ་བ་འཁོར་བ་པ་ཡིན་ན། ཅིའི་ཕྱིར་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་གྲོལ་བར་འགྱུར། འོན་ཏེ་བདག་གི་བ་ཉིད་དངོས་སུ་མེད་པའི་ཕྱིར། གང་ལས་ཆགས་པ་འབྱུང་ བར་འགྱུར།ཆགས་པ་འབྱུང་བ་ནི་ཡུལ་ལ་ཡིན་པའི་ཡུལ་ཡང་དོན་དམ་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་ཅི་སྟེ་ཆགས་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་བདེན་ཏེ། བདག་གི་བ་ཉིད་མི་འདོད་གང་། འདི་ཡི་ཟ་བ་པོ་ཡོད་མིན། །དེ་ཚེ་དེ་ཡི་བྱ་ལོངས་སྤྱོད། །མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་བདག་ཀྱང་མེད། ཅེས་བྱ་བ་ལ། རྟོག་ པར་འགྱུར་བའི་བདག་གི་བ་ཉིད་མེད་པའོ་ཞེས་ངེས་པར་བྱ་བ་ཇི་ལྟར་ནུས།འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བདག་གི་བ་བརྫུན་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་རིག་པ་སྐྱེས་བུ་ལས་གཞན་པ་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནམ། སྐྱེས་བུ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་བདག་ནི་མ་རིག་པའི་ངོ་བོ་ ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དེ་ནམ་ཡང་ཞིག་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ།འཁྲུལ་པ་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་འཇིག་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་བདག་གི་བ་ཡོད་ན་ལས་རྣམས་དང་བྱ་བ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ལོངས་སྤྱོད་དེ་དག་ཀྱང་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ།

由如是見無我即成解脫故,世尊從無常說苦,從苦亦成無我性。諸比丘,諸色無論何者,一切皆是無常性。大德,若無常者是苦耶樂耶?大德,若苦者是無常。若無常苦者,當如是觀為變異法性。說:“此是我,此等是我所,我於此有,此是我。“如是顯示由因果事無我見即是解脫方便。 從《量理論釋》第十二品:為顯示我見即是輪迴者說: “非離貪具愛, 依止諸造作, 非脫惑業者, 如是為輪迴。” 若我見種子住,則我所執無變即輪迴因。是故我我所執非離貪,必定成具渴愛。是故依止一切業造作,非脫惑業,如是為輪迴者,云何我見成解脫? 若謂由我所性實無故,從何生貪?貪生於境,境亦勝義無故,云何成貪耶?此非真: “若不許我所, 此無有受者, 爾時彼作用, 受用相我亦無。” 云何能決定分別所成我所性無?若謂由迷亂因故我所是虛妄者,豈非無明非異士夫,由說士夫即此故。是故我是無明性故即迷亂,終不壞,由迷亂成自性不應壞故,應成彼性無故。 複次若有我所,諸業及作用樂等受用彼等亦應壞。

།འོན་ཏེ་དོན་ དམ་པར་བྱ་བ་དང་ལོངས་སྤྱོད་མི་འདོད་ན་འོ་ན་བདག་ཀྱང་དོན་དམ་པར་གང་གིས་སྟོན་པར་བྱེད།འོན་ཏེ་བདག་གིར་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་བཅད་པའི་ཕྱིར་ཡོད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། བདག་གི་བར་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་ཕྱིར་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་མ་རིག་པ་གོམས་པ་ལས་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་ བདག་གི་བ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འོ་ན་ནི་དོན་དམ་པར་བདག་ཀྱང་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །འོན་ཏེ་གཉིས་སུ་མེད་པའོ་ཞེ་ན། དེའི་ཚེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་གཉིས་སུ་མེད་པར་འཐད་ཀྱི་རྟག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ད་ལྟར་བྱུང་བའི་དངོས་པོ་ཙམ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཉམས་ སུ་མྱོང་བ་ལས་ཐ་དད་པའི་སྔ་ཕྱི་མེད་པར་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།སྔ་ཕྱི་མེད་པར་འཛིན་པ་མེད་ན་ནི་རྟག་པ་ཉིད་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དྲན་པས་ཀྱང་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་ཀྱང་མངོན་སུམ་མེད་པར་རྟག་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ ནོ།།དེ་བས་ན་བདག་གི་བ་ཐམས་ཅད་བརྫུན་པའོ་སྙམ་དུ་གང་སེམས་པའི་རྒོལ་བ་དེའི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཟ་བ་པོ་ཡང་མེད་པ་ཉིད་དེ། བཟའ་བར་བྱ་བ་མེད་ན་ཟ་བ་པོ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་བས་ན་ལོངས་སྤྱད་པར་བྱ་བ་མེད་ན་བདག་ཀྱང་མེད་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་ཏེ། ཡོངས་སུ་དག་པའི་བདག་དེ་ ནམ་ཡང་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་རམ།སྣང་ན་ཡང་དེ་བརྫུན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཕྱིར་གྲོལ་འདོད་ཐོག་མེད་པའི། །རྒྱུད་ནི་རིགས་མཚུངས་ས་བོན་ཅན། །འཇིག་ཚོགས་སུ་ནི་ལྟ་བ་དག་།རྩ་བ་ཉིད་ནས་གཞོམ་པར་གྱིས། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། རྒྱུད་གང་ཞིག་ལ་ ཐོག་མ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ཅན་དེ་ནི་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་རིགས་མཚུངས་པ་གང་ལ་ཡོད་པའི་ས་བོན་ཅན་ཏེ།དེ་ནི་འཇིག་ཚོགས་སུ་ལྟ་བ་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་བློ་ཅན་དེ་རྩ་བ་ནས་བག་ལ་ཉལ་གཞོམ་པར་ཐལ་བར་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་གྱིས་ཤིག་པའོ། །བདག་མེད་པར་མཐོང་བ་ཉིད་ཀྱིས་གྲོལ་བར་ འགྱུར་གྱི།བདག་ཏུ་ལྟ་བས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ནི་ངེས་པར་འབྱིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལམ་གྱི་རྣམ་པ་བཞི་པ་བསྟན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་གལ་ཏེ་བདག་མངོན་སུམ་དང་། རྗེས་སུ་དཔག་པ་དག་གིས་གོ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་ཡོད་པར་ལུང་གིས་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ་དེ་ནི་མ་ གྲོལ་བའོ།།ཐར་པ་ནི་གཅིག་ཏུ་བདེ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ། དེ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འཁོར་བའི་བདེ་ནི་འཇིག་པ་སྟེ། །དེ་ཡིས་མགུ་བར་མི་བྱའོ། །ཐར་པ་ནི་དབང་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་གས་ཐོབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ།

若謂勝義不許作用受用者,云何以何顯示勝義我?若謂由我所受用決定故有者,由決定我所故應有。若謂由無明習如夢等我所無者,則勝義我亦應無,如夢等。若謂無二者,爾時由受用成無二應理,非常,由唯執現在事故,及由不執異受用前後無故。若無執前後無者,非執常性。念亦非執一,由彼非量故。比量亦無現量不能成立常。 是故凡思維一切我所虛妄之論者,彼樂等受者亦無,由無所受故無能受者。是故無所受用我亦定無,由清凈我終不顯現故,或顯現亦應成虛妄,如青等。 “是故求解脫, 無始相續具, 同類種子者, 當破薩迦耶, 見乃至根本。” 相續何者無始,彼具我執同類種子,彼薩迦耶見即我執心,欲令從根本習氣破者當作。由見無我即成解脫,非由我見。此等一切非顯示出離謂道第四相。 若謂若我非現比所知者,亦由教量知有彼非解脫。解脫是唯樂性,彼非無。輪迴樂是壞,不應彼滿足。解脫非由根等儀軌所得。

།དེ་སྐད་དུ་ཡང་། དབང་པོ་ལས་འདས་མྱོང་མིན་པ། །འཕགས་པའི་མིག་གིས་ གཟིགས་པར་འགྱུར།།གང་གི་དངོས་པོ་དེ་རྣམས་ནི། །ཚིག་གམ་རིགས་པས་ཇི་ལྟར་དགག་།ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་དོ་ཞེ་ན་སྨྲས་པ། ལུང་ནི་དེ་ལྟའི་ངོ་བོ་ཡིས། །རྒྱུ་མཚན་མ་མཐོང་རྣམས་ལ་ནི། །ལུང་ཙམ་ཞིག་གིས་གྲོལ་བར་ཡང་། །སྨྲ་སྟེ་ཡོངས་སུ་མགུ་བྱེད་མིན། །ཞེས་ བྱ་བ་ལ།དབང་པོ་ལས་འདས་པ་མཐོང་བའི་ཚིག་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་མི་གནོད་པ་དེ་ནི་བདེན་ཏེ། འོན་ཀྱང་དབང་པོ་ལས་འདས་པས། བརྗོད་པའི་ལུས་དང་ལྡན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་ཚད་མས་མ་མཐོང་བའི་སྐྱེས་བུ་རྣམས་ལ་མངོན་སུམ་མེད་པས་ལུང་ཙམ་གྱིས་གྲོལ་བར་སྨྲ་ཡང་། ཡོངས་ སུ་མགུ་བར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།སྨྲ་བ་ཙམ་ནི་ལུང་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུན་མོང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལུང་གི་མཚན་ཉིད་སྐྱེས་བུའི་རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་པའོ་ཞེས་ཟེར་བ་ནི་སྔར་བཀག་ཟིན་ཏོ། །འོན་ཏེ་ས་བོན་ལས་ས་བོན་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ཅན་དུ་དབང་གི་ཆོ་གས་མཐོང་བས་སྐྱེས་ བུ་དེ་རྣམས་ལ་ཡང་སླར་མི་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར། ས་བོན་སོགས་གྲགས་ཆོ་ག་ནི། །སྐྱེས་བུ་མི་སྐྱེད་ཕྱིར་ནུས་མེད། །ཏིལ་མར་བསྐུས་སོགས་བསྲེགས་པ་ལ། །སོགས་པའང་གྲོལ་བར་ཐལ་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། ས་བོན་ལ་སོགས་པ་དབང་བསྐུར་ བའི་ཆོ་ག་ཡིས་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ཅན་དུ་གྲགས་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྐྱེས་བུ་རྣམས་སླར་སྐྱེ་བ་ཉམས་པའི་ཕྱིར།ནུས་པ་མེད་པ་སྟེ་མི་ནུས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་ཏིལ་མར་བསྐུས་པའི་མེ་ཡིས་བསྲེགས་པ་ལ་སོགས་པས་བསྒྱུར་བའི་ས་བོན་མི་སྐྱེ་བར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་སྲོག་ཆགས་རྣམས་ཀྱང་ ཏིལ་མར་བསྐུས་པའི་རྒྱུས་གྲོལ་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ།།འོ་ན་གལ་ཏེ་དབང་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་ག་ལས་ཟད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ནི་སྔར་ལྕི་བར་སྣང་བ་ལས་དབང་བསྐུར་བའི་རྗེས་ཐོགས་སུ་ལུས་ཡང་བར་སྣང་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། སྔར་ནི་ལྕི་དང་ཕྱིས་ཡང་ ཕྱིར།།སྡིག་པ་བཅོམ་པར་བྱས་པ་མིན། །འདི་ཡི་ལྕི་བ་ཉིད་མེད་ཀྱང་། །ལུས་ཅན་མིན་ཕྱིར་སྡིག་ལྗིད་མིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། གལ་ཏེ་སྔར་ལྕི་བ་ལས་ཕྱིས་ཡང་བར་དབང་གིས་བསྐྱེད་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་ཡིས་སྡིག་པ་བཅོམ་པར་རིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དབང་འདི་ཡིས་ལྕི་བ་ ཉིད་མེད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་མོད་ཀྱི།སྡིག་པ་ནི་ལྕི་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདི་གཞོམ་པར་འཐད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ལུས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་ལྕི་བ་དང་ཡང་བ་འགལ་བ་ཅན་དུ་མཐོང་བ་ལས་ལྕི་བ་ཉིད་མེད་པར་ཤེས་པར་བྱའི་སྡིག་པ་མེད་པར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ལྕིད་ཉིད་མེད་ པའི་ཕྱིར་རོ།

如是說:“超越諸根非所證,聖眼所見當成就,彼等諸事如何能,言詞理論而破除?“對此說: “教如是性故, 未見因相者, 唯由教解脫, 雖說非滿足。” 超越根境所見言教雖不違比量是真,然超根境所說具身因相,于量未見諸補特伽羅,由無現量唯由教說解脫,然非滿足,由唯說是一切教共故。說教相非從士夫功用生已前破。 若謂如種子等由灌頂儀軌見無生法性,彼諸士夫亦不復生者,此非爾,由: “種等所知儀, 不生士夫故, 無能塗油等, 燒等亦應脫。” 如種子等灌頂儀軌所知無生法性,如是諸士夫不復生故無能,即不能。如是由塗油火所燒等變壞種子見不生故,諸有情亦應由塗油因成解脫。 若謂若非由灌頂等儀軌盡,則前見重后灌頂即時不應現輕。於此說: “由前重后輕, 非謂破罪惡, 此雖無重性, 非身故非罪。” 若由前重后輕灌頂所生者,然彼不知破罪,由此灌頂雖成無重性,然罪非重故不應破,由非身故。如是由見重輕相違,當知無重性,非無罪,由彼無重性故。

།འོན་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱི་ཕྱོགས་ལ་ཡང་སྟོང་པ་ཉིད་བསྒོམ་པ་ལས་སྲེད་པ་འཆད་པར་འགྱུར་མོད་ཀྱི། ཐར་པ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། འདི་ནི་བསམ་པར་མི་རིགས་པ་ཁོ་ན་སྟེ། ལོག་ཤེས་དང་ནི་དེ་ལས་བྱུང་། །སྲེད་དང་སེམས་པའི་དབང་དག་གིས། །དམན་ནས་འགྲོ་བ་སྐྱེ་བ་མིན། །དེ་ ཕྱིར་དེ་བཅད་སྐྱེ་མི་འགྱུར།།དེ་དག་ཙམ་ལས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། །སྐྱེ་ལ་དེ་དག་ནུས་ཉིད་ཕྱིར། །སེམས་པ་དེ་དག་ཡང་ཉིད་ལས། །མིན་ཕྱིར་ཚང་བ་སྐྱེ་རྒྱུ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། ལོག་པའི་ཤེས་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་བདེ་བའི་བློ་སྟེ། ལོག་པའི་ཤེས་པ་དེ་ལས་འབྱུང་བ་ནི་སྲེད་པའོ། ། དེ་དག་སེམས་པའི་དབང་གིས་དམན་པའི་གནས་སུ་འགྲོ་བར་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་སྲེད་པ་དང་ལོག་པའི་ཤེས་པ་དེ་གཅོད་པ་གང་ཡིན་པ་ད་ནི་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་གྱུར་ནས་སླར་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ཕྱིར་ལོག་པའི་ཤེས་པ་དང་སྲེད་པ་དང་སེམས་པ་དེ་དག་ཉིད་ལ་སྐྱེ་བའི་ནུས པ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ།དེ་དག་ཁོ་ན་ལས་སྐྱེ་བ་སྲིད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་སྲིད་པའི་དབང་གིས་ཡུལ་གཞན་ཐོབ་པར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །སྐྱེ་བའི་རྒྱུའི་ལུས་ཀྱང་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ཇི་ལྟར་སྲེད་པ་ཙམ་ལས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ནི་བདེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །གང་གི་ཕྱིར་ལོག་པའི་ཤེས་པ་ དང་།དེ་ལས་བྱུང་བའི་སྲེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སེམས་པ་དེ་དག་ཁོ་ན་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྔོན་གྱི་སེམས་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནི་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེས་འདུ་བྱེད་ཉེ་བར་ལེན་པར་བྱེད་དོ། །སྐྱེ་བ་གཞན་ལེན་པར་བྱེད་པའི་སེམས་པ་ནི། དངོས་སུ་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ དེ་མ་ཐག་ཏུ་སྐྱེ་བ་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།།དབང་བསྐུར་བ་ལ་ཡང་དེ་དག་གཉིས་ཡོད་པའི་ཕྱིར། སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཡོངས་སུ་ཚང་བས་གྲོལ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །སྔོན་གྱི་ལས་ནི་རྒྱུའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཉེ་བར་བཏགས་ནས་རྒྱུ་ཡིན་གྱི། དངོས་ཀྱི་རྒྱུ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཏེ་ཡང་། འགྲོ་དང་རྟོག་པའི་ བྱེད་བརྟེན་ནི།།དེ་དག་མ་མཐོང་བ་ལས་ཡིན། །མ་མཐོང་འཇིག་ཕྱིར་འགྲོ་བ་མེད། །དེ་འདུ་བྱེད་པའི་སེམས་པ་མིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། འགྲོ་བ་སྟེ་འཇུག་པ་དང་རྟོག་པ་དེ་ཤེས་པའི་བྱེད་པ་ནི་ལག་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། མིག་ལ་སོགས་པ་རིམ་པ་བཞིན་དུ་བརྟེན་པ་ཡིན་ནོ། །བྱེད་པ་དེ་དག་མ་མཐོང་ བའི་ལས་ལས་འབྱུང་བ་སྟེ།དབང་བསྐུར་བ་ཡང་མ་མཐོང་བ་འཇིག་པའི་ཕྱིར། སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་དེའི་འདུ་བྱེད་དེ། ལས་ཀྱི་འདུ་བྱེད་དགེ་བ་བཅུ་དང་མི་དགེ་བ་རྣམ་པ་བཅུ་ཁོ་ན་སེམས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་མེད་པར་འགྱུར་རོ།

若謂于汝宗亦由修空性斷愛,云何成解脫?此實不應思,因: “邪知及彼生, 愛與思力故, 下趣生非有, 故斷彼不生。 唯從彼等生, 生彼等能故, 思等非復有, 具足為生因。” 邪知謂于苦起樂解,從彼邪知所生即是愛。由彼等思力于下處生。由斷彼愛及邪知故,今離貪不復生。由邪知、愛、思彼等有生能,唯從彼等得有生故。如是由有力得余境顯現。 豈非生因之身亦有?云何唯從愛生?此非真,由邪知及彼所生愛性思唯從彼等故。前思施等相是業故,彼取諸行。取餘生之思非直接因,由彼無剎那生故。 灌頂亦有彼二故,由生因具足非解脫。前業是因之因故,假說為因,非實因。複次: “行及分別依, 作用從未見, 未見壞無行, 非彼行思也。” 行即趣入及分別,彼知作用依手等及眼等次第。彼作用從未見業生,灌頂亦由未見壞故不往餘生。是故彼行即業行十善十不善唯思性當無。

།དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་ལས་དེ་དག་ཀྱང་ དབང་བསྐུར་བས་འཇིག་པའི་ཕྱིར་ཡང་སྲིད་པར་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མི་བདེན་ཏེ། འདིའི་དོན་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱེད་པ་སྐྱེད་ཕྱིར་ཡོད་མེད་ཀྱི། །རྗེས་སུ་འཇུག་པས་བླའི་ནུས་པ། །མཐོང་བ་ཡིན་གྱི་གཞན་གྱིས་མིན། །དེ་ཡོད་དེ་དག་ཅི་སྟེ་འགྲོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། རྗེས་སུ་ འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་བློས།མིག་ལ་སོགས་པའི་བྱེད་པ་རྣམས་སྐྱེད་པར་ནུས་པ་ངེས་པ་ཡིན་གྱི། བློ་དང་བྲལ་བའི་ལས་སྔོན་དུ་བྱས་པའི་ནུས་པ་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འཆི་བའི་དུས་ཀྱི་བློ་དེ་ནི་དབང་བསྐུར་བ་ལ་ཡང་ཡོད་དོ། །མིག་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ལས་ཀྱི་རྗེས་སུ་ འགྲོ་བར་ཅི་སྟེ་མི་འགྱུར་ཏེ།འདི་ལྟར་མིག་ལ་སོགས་པ་སེམས་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས། རིགས་མཐུན་པ་ཅན་གྱི་བྱེད་པ་རྣམས་མཐོང་བ་ཡིད་ལ་དབང་བསྐུར་བ་ལ་ཡང་། མ་རིག་པ་དང་སྲེད་པ་དང་ལྡན་པའི་བློ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་སྐྱེ་བ་གཞན་ཆད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་དབང་གིས་ཉེ་བར་ བཅོམ་པའི་མིག་ལ་སོགས་པའི་བློ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟ་ན་ནི། དེ་རྣམས་ནུས་མེད་དབང་ལ་སོགས། །དེ་མ་ཐག་ཏུ་དེ་དག་གི་།འཛིན་བསྐུལ་འཁྲུལ་དང་འགོག་པ་དང་། །སེམས་པའི་དབང་གིས་འགྱུར་མ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་གལ་ཏེ་བློ་ལ་སོགས་པ་དབང་ གིས་བཅོམ་པ་ཡིན་ན།སྐྱེ་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་དབང་བསྐུར་བ་དེའི་དེ་མ་ཐག་པ་ཉིད་དུ་བློ་བཅོམ་པའི་ཕྱིར། ཡུལ་ལ་རང་གི་འདོད་པས་འཇུག་པའི་སེམས་འཛིན་པ་དང་། མངོན་པར་འདོད་པའི་ཡུལ་ལ་ངེས་པར་འཇུག་པས་བསྐུལ་བ་དང་འཁྲུལ་པ་སྟེ། འཁྲུལ་པར་ གྱུར་པ་ཉིད་དང་།འགོག་པ་སྟེ་འཇིག་པ་དེ་དག་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། །དེ་དག་སེམས་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་དང་། སེམས་ལ་སོགས་པ་དེ་རྣམས་དབང་བསྐུར་བའི་མཐུས་གསལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་གྱུར་ན་ནི་དབང་གིས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཆད་པར་འགྱུར་རོ།

若謂彼善不善業由灌頂壞故不入後有者,此非真,由此義未成故。 “由生作用故, 有無隨行智, 見能非由他, 有彼彼何行。” 由隨行隨滅隨入智,決定眼等作用能生,非離智前業所作余能。死時智于灌頂亦有。眼等何不隨業行?如是眼等由思加持,見同類作用,于灌頂亦有無明愛相應智故,非斷餘生。 若謂由灌頂所破眼等智故不生餘生者,則: “彼等無能灌, 頃刻彼等之, 執發迷及滅, 非由思力成。” 若智等由灌頂破,不能生,爾時由灌頂剎那即破智故,于境自欲趣入心執,于所欲境決定趣入發起及迷即迷性,及滅即壞彼等應無,由彼等與心相應故,心等彼等由灌頂力明顯。如是則由灌頂剎那即斷。

།འོན་ཏེ་མིག་ལ་སོགས་པ་ རྣམས་ཤི་བའི་རྗེས་ལ་ནུས་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ།དེ་དག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་དབང་གིས་དེ་མ་ཐག་པར་དབང་གི་མཐུས་ཆད་པར་མི་འགྱུར་ན་ནི་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཕྱིས་ནུས་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་ཚད་མ་མེད་ དོ།།འོན་ཏེ་དེ་ཚེ་བློ་མེད་ཕྱིར། །མི་འགྱུར་དྲི་མ་རྣམས་ཀྱི་བློ། །མཚམས་སྦྱོར་དེ་རྣམས་ནུས་མེད་ན། །གསོན་པ་ཉིད་ཀྱིའང་ནུས་མེད་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེའི་ཚེ་སྟེ་འཆི་བའི་དུས་ན་བློ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་བྱེད་པ་རྣམས་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་དེའི་ཚེ་མཚམས་སྦྱོར་བ་དང་། བློ་དང་ བྲལ་བར་བྱེད་པ་དང་སེམས་པ་མེད་པས་སླར་སྐྱེ་བ་མེད་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན།བློ་དེ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་དྲི་མ་རྣམས་ཀྱིས་མཚམས་སྦྱོར་བ་མ་ཡིན་ནམ། དབང་བསྐུར་བ་ལ་དྲི་མ་ཡོད་པའི་བློ་བཅོམ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་དབང་བསྐུར་བས་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་བཅོམ་པའི་ ཕྱིར་བློ་སྐྱེད་པར་མི་ནུས་སོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ་དེའི་ཚེ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དེ་རྣམས་ནུས་པ་མེད་ན་ནི།གསོན་པ་ཉིད་ཀྱི་དྲི་མ་རྣམས་ཀྱང་ནུས་པ་མེད་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཕྱིར་དབང་བསྐུར་བའི་རྗེས་ཐོགས་ཁོ་ནར་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་དབང་བསྐུར་བས་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་དྲི་མ་མེད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་ཡོངས་སུ་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་པ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འགྲིབ་དང་ཕུལ་བྱུང་ཕྱིར་གཉེན་པོ། །དང་ནི་རང་ཕྱོགས་འཕེལ་བ་ན། །རང་གི་ས་བོན་རྒྱུ་ཅན་སྐྱོན། །དབང་བསྐུར་བ་ཡང་བཟློག་པ་མེད། །ཅེས་བྱ་བ་ལ། རང་གི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བ་ཅན་གྱི། སྐྱོན་རྣམས་དབང་བསྐུར་བའི་སྐྱེ་བོ ལ་ཡང་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ།།རང་གི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བའི་སྐྱོན་དུ་ཇི་ལྟར་ཤེས་ཤེ་ན། འགྲིབ་པ་དང་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་བདག་མེད་པ་འཕེལ་བ་ན་འགྲིབ་པའི་ཕྱིར་དང་། རང་གི་ཕྱོགས་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་འཕེལ་ན། ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་ སྐྱོན་རྣམས་དབང་བསྐུར་བ་ལ་ཡང་བཀག་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ན།ཇི་ལྟར་ཚེ་འདི་ཉིད་དང་གཞན་ལ་འདི་དག་གྲོལ་བར་འགྱུར། གལ་ཏེ་བདག་མེད་པ་མཐོང་བ་ན། གང་ཞིག་གྲོལ་བར་འགྱུར་ཏེ། སྐྱེས་བུ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་གྱིས་བཅོམ་པ་གང་གི་ཚེ་གང་ཡང་རུང་བས་ དག་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ།དེའི་ཚེ་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ།

若謂眼等死後成無能,由依遍轉差別故。此非爾,若由灌頂非剎那由灌頂力斷,則遍轉后成無能,此無量。 “爾時無智故, 不成垢等智, 相續彼無能, 生時亦無能。” 爾時即死時由無智故作用不應有,如是爾時由無相續及離智作用思故,豈非無復生?彼智豈非由貪等垢相續?灌頂未破有垢智。 若謂由灌頂破貪等故不能生智,非爾,爾時若彼等貪等無能,則生時垢等亦應無能,是故灌頂后即應解脫。若謂灌頂無貪等垢,然有清凈智者,此非爾: “由減及勝故, 對治及自分, 增時自種因, 過失灌不遮。” 自種所生過於灌頂者亦生。云何知為自種所生過?由減及殊勝故,對治分無我增時減故,自分非理作意增時殊勝故。如是過於灌頂亦無遮,云何此等於今生及他生解脫?若見無我,誰當解脫?補特伽羅為貪等過所破,何時由任何清凈,爾時當解脫。

།འདི་ལྟར་འཆིང་བ་ཞིག་པ་ནི་གྲོལ་བ་སྟེ། བདག་མེད་པ་ལ་ནི་གང་ཞིག་བཅིངས་པ་ཉིད་དེ་དེ་གྲོལ་བར་མི་འགྱུར་ཞིང་། མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་གྲོལ་བ་ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གང་ཞིག་དག་པ་དེ་ ལས་གཞན་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མེད་དོ།།འོ་ན་སྒྲོན་མའི་གསལ་བ་ཞེས་ཐ་སྙད་འདོགས་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སངས་རྒྱས་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཚིག་ཏུ་སྦྱར་བ་ཙམ་ཉིད་འདི་འཐད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་མ་བཅིངས་པ་དེ་གྲོལ་བར་འགྱུར་ལ། དེ་ཡང་དཔེས་སྒྲུབ་ པ་ཡིན་ནོ།།བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་ལ་ནི་བཅིང་བ་དང་། གྲོལ་བ་ཉིད་དུ་མི་འཐད་དེ། ཚིག་ཏུ་སྦྱར་བ་ཙམ་གྱིས་བསྒྲུབས་པ་ནི་ཅི་ཡང་མ་ཡིན་ཞིང་། གཙོ་བོའི་དངོས་པོ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་དཔེ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྨྲས་པ། རྟག་པ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ ཕྱིར།།རིམ་གྱིས་སྐྱེ་བ་འགལ་བ་མིན། །བྱེད་དང་བྱེད་མིན་དུས་དག་ཏུ། །འདྲ་བ་ཡི་ནི་བདག་ཉིད་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། གནས་སྐབས་ཐ་དད་ན་ནི་བདག་གི་གྲོལ་བ་ཉིད་མ་དག་པའི་དུས་སུ་ཡོད་པ་དག་པར་འགྱུར་ཏེ། རིམ་གྱིས་སྐྱེ་བའི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྟག་པ་ལ་འགལ་བར་འགྱུར་ རོ།།བདག་རྟག་པ་ནི་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་ཅིག་ཅར་ཡོད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །གཞན་ཡང་བྱ་བ་བྱེད་པ་དང་ཡང་འགལ་ཏེ། གང་ཞེ་ན། བྱེད་པ་དང་མི་བྱེད་པའི་གནས་སྐབས་དག་འདྲ་བའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ བསྟན་ཏོ།།རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་གཅིག་ཉིད་ཀྱང་། །དེ་ལས་དེ་དག་ལོག་ན་ནི། །བྱེད་པ་ཟ་བ་པོ་ཉམས་ཤིང་། ནུས་པ་ཉིད་ནི་འགྲུབ་མི་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། གནས་སྐབས་དང་སྐྱེས་བུ་དག་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་ན། རྒྱུ་སྔོན་གྱི་ལས་དང་། འབྲས་བུ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ དེ་དག་གཅིག་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ།བདག་གཅིག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བདག་གི་རང་བཞིན་ནོ། །དེ་ཡང་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཐ་དད་ན་ནི། དེའི་ཚེ་བདག་དེ་ལ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དེ་དག་གི་འདི་བྱེད་པ་པོ་མ་ཡིན་ཞིང་། ཟ་བ་པོ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། བྱེད་པ་དང་ཟ་བར་འབྲེལ་པ་མེད་ པའི་ཕྱིར།གཞན་གྱི་བདག་བཞིན་ནོ། །ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་ཀྱང་འབྲེལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་གཞན་བཞིན་ནོ། །འདི་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་པས་བྱེད་པ་དང་། ལོངས་སྤྱོད་འཛིན་པའི་ཕྱིར། བྱེད་པ་པོ་དང་ཟ་བ་པོ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་འཕྲོད་པ་འདུ་བའི་འབྲེལ་པ་ཉིད་ཟ་བ་པོ་ ཉིད་དང་།བྱེད་པ་པོ་ཉིད་དེ་བྱེད་པ་དང་། ལོངས་སྤྱོད་རྒྱུ་དང་། འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཡིན་པས་བདག་བྱེད་པ་པོ་དང་ཟ་བ་པོར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་དེའི་ནུས་པ་མ་གྲུབ་པོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ།

如是繫縛壞即解脫,于無我何者為縛即彼不解脫,由無常性得余解脫者。此非爾,無異於彼清凈之涅槃。 豈非立燈明之名言耶?此非爾,于佛宗唯語言相合非理,由未縛者當解脫,此亦以喻成立。于說我者不應縛解,唯以語言成立皆非,由主體事不成故。無我涅槃喻不存在,故說: “常無所待故, 次第生非違, 作與非作時, 即是同一性。” 若位差別則我解脫即不凈時有者成凈,次第所生樂等於常成違。我常無所待故,樂等位應頓有已說。復違作業,云何?由作與不作位同一性故已說。 “因果一性亦, 若彼等離彼, 作者食者壞, 能性不得成。” 若位及士夫成彼體性,則因前業及果樂等彼等得一,由我一性故是我自性。此亦相違。若異,爾時彼我于因果彼等非作者亦非受者,由無作食相屬故,如他我。由領受亦非相屬,如他我。如是由瑜伽師執作用及受用,應成作者受者。 若謂和合相屬性即受者性及作者性,由作用及受用是因果事故,我成作者受者者。此非爾,已說彼我能性不成。

།འོ་ན་སྐད་ཅིག་མ་ཡང་དྲན་པ་དང་ལོངས་སྤྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་ འགྱུར་ཏེ།གཅིག་ཏུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་བདེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་པ་དྲན་དང་ལོངས་སྤྱོད་སོགས། །ཐལ་བའང་གནོད་པ་ཅན་ཡིན་ཏེ། །དེ་ཡིས་གང་ལ་དྲན་མེད་ཕྱིར། །ཉམས་སུ་མྱོང་ལས་དྲན་པ་འབྱུང་། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། བདག་མེད་པ་དང་འབྲེལ་པའི་ སྐྱོན་གང་ཡིན་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཤེས་པ་ཡང་གཞན་ལ་དྲན་པ་ཡང་གཞན་ཡིན་ན།དེ་ཇི་ལྟར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས། གཞན་གྱིས་དྲན་པ་དང་། འདི་ལྟར་གང་གིས་དགེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་བྱས་པ་དེ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་ཞིག་པའི་ཕྱིར་བྱས་པ་ཉམས་པར་འགྱུར་བ་དང་གང་གིས་འབྲས་ བུ་ལ་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་དེ་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར།མ་བྱས་པ་དང་ཕྲད་པས་སྐྱོན་དེ་རྣམས་དང་གང་ལ་ཡང་གནོད་པ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་གྱུར་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་དྲན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། དྲན་པ་པོ་གང་གིས་ཀྱང་དྲན་པ་མ་ཡིན་ཏེ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ལོངས་སྤྱོད་པ་ མེད་དེ་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།འོན་ཀྱང་དྲན་པ་ཉིད་ལ་དྲན་པ་པོ་དང་། དྲན་པ་པོའི་ཡུལ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་བཞིན་དུ་བདེ་བ་ཉིད་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པར་བྱ་བ་དང་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོ་དང་། ལོངས་སྤྱོད་ཅེས་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོ་རྟག་པ་མ་ཡིན་ལ། དྲན་པར་བྱ་བ་དེ་ལས་དྲན་པ་འབྱུང་བ་ནི་ཉམས་སུ་མྱང་བའི་ དབང་གིས་སོ།།འོན་ཏེ་གཞན་གྱི་རྒྱུད་ལ་འཇུག་པའི་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་དྲན་པ་ཅི་སྟེ་མི་སྐྱེ་ཞིང་། གཞན་གྱི་ལས་ལས་ཀྱང་ལོངས་སྤྱོད་པར་ཇི་ལྟར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་རྒྱ་སྐྱེགས་ཀྱིས་བསྒྱུར་བའི་ས་བོན་དེ་ཉིད་རས་བལ་གྱི་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་དང་། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་ངེས་པས་དམར་པོར་སྣང་བར་འགྱུར་གྱི། དེ་ལ་གཅིག་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཐ་དད་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་ངེས་པས་དྲན་པ་དང་ལས་དང་འབྲས་བུར་འབྲེལ་པ་རྒྱུད་དེ་ཉིད་ལ་ཡིན་ནོ། །བདག་ཏུ་སྨྲས་པ་གཞན་གྱིས ཉམས་སུ་མྱོང་བ་གཞན་གྱིས་དྲན་པར་ཅིའི་ཕྱིར་མི་འགྱུར།བདག་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་དད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱང་ཅིས་ཤེས། དྲན་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཕན་ཚུན་བརྟེན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་ཇི་ལྟར་བདག་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་གཞན་ལས་ཀྱང་དྲན་པ་སྐྱེ་བ་ མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་རྒྱུད་གཞན་གྱིས་ཤེས་པས་དྲན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

若謂剎那亦應無憶念及受用等,由無一體領受故。此非真實: “他憶及受用, 過失亦能害, 由彼無憶故, 從領受生憶。” 若無我相屬過失,領受智亦他,憶念亦他,云何從領受生他憶?如是誰作善等業,彼即時壞故作業應失,誰受用果彼為他故,遇未作業,彼等過於誰亦非能害。由彼領受者即無憶故,任何憶者非憶,由無故。無受用,由無受用者故。 然于憶念說憶者及憶境,如是於樂說所受用、受用者及受用。是故受用者非常,從所憶生憶由領受力。 若謂何故他相續領受不生憶,亦何故不從他業成受用?由因果事決定故。如是由紅花染種子即與棉花等為因果決定故現紅,于彼非一性,由現量比量成異故。如是由因果事決定,憶念及業果相屬唯于彼相續。 說我者云何他領受不成他憶?由我異故。云何知彼異?由無憶等故。非爾,由成相互依故。複次,如我無差別然不從他生憶,如是智無差別然由他相續智非憶。

།གཞན་ཡང་སེམས་པའི་རྒྱུ་ཐ་དད་པས་ཐ་དད་པའང་སྲིད་དེ་བདག་ལ་ནི་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཅི་ཡིས་ཐ་དད་པར་འགྱུར། འོ་ན་བདག་མེད་ན་བདག་གིས་མཐོང་བ་དང་དྲན་པའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བློ་གཅིག་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། བདག་ལ་ཡང་སྐྱོན་ནི་འདི་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ནམ། བདག་ནི་དྲན་པ་དང་མཐོང་བའི་བྱ་བ་གཅིག་བྱེད་པར་ཚད་མ་གང་གིས་ཤེས། མངོན་སུམ་གྱིས་ཤེས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མར་མི་འཇུག་གོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །མངོན་སུམ་མེད་པ་ཉིད་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འཇུག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྔར་ཉམས་སུ མྱོང་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་བདག་རིག་ན་ནི་སྔར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཉིད་མྱོང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ།སྔ་མ་ཉིད་རིག་པ་དེ་ལ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །མྱོང་བར་གྱུར་པ་ནི་སྔ་མ་ཉིད་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་དང་། དྲན་པ་ལས་ཀྱང་སྔ་མ་ཞེས་བྱ་བར་མི་རུང་སྟེ། དེ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་སྔར་ཡུལ་དུ་ བྱས་པ་དྲན་ནོ་ཞེ་ན།འོ་ན་ནི་གྲོགས་དག་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་སྔ་མ་ཐམས་ཅད་དྲན་པར་འགྱུར་ཞིང་། བདག་གིས་ནི་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་དཔྱོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་དབང་གིས་དེ་བདག་ཡིན་ནོ་སྙམ་པའི་ཤེས་པ་སྐྱེའི་བདག་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ ཇི་ལྟར་བདག་མེད་པར་འཁོར་བར་འཇུག་སྟེ།བདག་མེད་ན་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་དྲན་པ་ཡང་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་རང་བཞིན་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། གཅིག་པ་ཉིད་དང་རྟག་པ་ཉིད་དུ་འཛིན་པར་མི་ནུས་ན། དེ་ཇི་ལྟར་འཁོར་བ་ཡིན་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། དོན་དམ་པར་ན་འཁོར་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་ལས་ རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས།།ཞེས་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་འཁོར་བ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། བདེན་པ་བཞི་ལ་བརྟེན་པ་དང་། །བདེ་དང་ང་དང་བདག་གི་ཞེས། །བྱ་སོགས་ཡང་དག་མིན་བཅུ་དྲུག་།སྒྲོ་བཏགས་ནས་ནི་ཡོངས་སུ་སྲེད། །དེ་ཉིད་ལ་ནི་དེ་འགལ་དོན། །དེ་ཉིད་རྣམ་པ་རྗེས་རྟོགས་ཅན། །ལེགས་བསྒོམས་ ཡང་དག་ལྟ་བ་ཡིས།།སྲེད་པ་རྗེས་འབྲང་བཅས་འཇོམས་བྱེད། །ཅེས་བྱ་བ་ལ། ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་གཞག་པ་ཉིད་འཁོར་བ་སྟེ། རང་གི་མཚན་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་ཡང་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་སྟེ། སྒྲོ་བཏགས་པ་དེ་ལས་སྲེད་པ་དང་ལྡན་པའི་ལས་ལས་འཁོར་བར་མངོན་པར་ཞེན་པར་འགྱུར་ཏེ། གཞན་དུ་ན་འཁོར་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་ཞེན་པ་ཡང་རིག་པ་ལས་ཐ་དད་པ་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཅིག་ཏུ་འབྱུང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བརྟེན་པ་དང་བདེ་བ་དང་། ང་དང་བདག་གིའོ་སྙམ་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་ལ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པའོ།

複次,由思維因異故可有異,我無因故何由成異?若無我,云何成”我見我憶”一智?於我亦此過豈非相等?以何量知我作見憶一事?若謂現量知,已說彼不行於前後。無現量故比量亦不行。 若先領受性之我由自體知我,則不應領受先領受性,由彼先性無于知故。已領受者不應為先性故,由憶亦不應說為先,彼非量故。若謂憶先所緣,則應憶一切先友領受,我不觀察前後,故由無始習氣力生”此是我”智,實無我。 若爾,云何無我入輪迴?若無我則無我見故,由憶離前後自性故,不能執一性及常性,云何是輪迴?此說:勝義中無輪迴,由自證自性已說。雖爾,世俗中是輪迴,如是: “依四諦及樂, 我與我所等, 十六非真實, 增益而遍愛, 即彼違義彼, 隨覺彼行相, 善修真實見, 摧愛並隨行。” 即安立非有是輪迴,非自相也。非真實亦十六種,由彼增益有愛業執著輪迴,余無輪迴。增上慢執著亦無異於智,由唯一印故,依及樂我我所想是苦諦非真實行相。

།ཀུན་འབྱུང་གི བདེན་པ་ལ་རྒྱུ་མེད་པ་དང་ཀུན་འབྱུང་བ་མེད་པ་དང་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་དང་རྐྱེན་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།འགོག་པ་ལ་ནི་འགོག་པ་མེད་པ་དང་ཞི་བ་མེད་པ་དང་གྱ་ནོམ་པ་མེད་པ་དང་། ངེས་པར་འབྱུང་བ་མེད་པའོ། །ལམ་ལ་ནི་ལམ་མེད་པ་དང་རིགས་པ་མེད་པ་དང་སྒྲུབ་པ་མེད་པ་དང་ངེས་པར་མི་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ ནོ།།རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་པོ་དེ་དག་ནི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་སྟེ། དེ་དག་ཏུ་སྒྲོ་བཏགས་ནས་བདེན་པ་བཞི་ལ་སྲེད་པ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ། །བདེན་པ་བཞི་པོ་དེ་ཉིད་ལ་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པ་དང་འགལ་བ་དོན་དམ་པར་རྣམ་པ་རྗེས་སུ་རྟོགས་པ་ཅན་གྱི་ལྟ་བ་ལེགས་པར་གོམས་པར་བྱས་ན་ནི་སྲེད་པ་རྗེས་ སུ་འབྲང་བ་དང་བཅས་པ་འཇོམས་ཏེ།སྲེད་པ་ཟད་པ་དེ་ལས་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ། །ལས་དང་ལུས་གནས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྲེད་པ་མེད་པས་ཇི་ལྟར་ཐར་བར་འགྱུར་ཞེ་ན་སྨྲས་པ། ལས་དང་ལུས་དག་གནས་ན་ཡང་། །གཅིག་མེད་ཕྱིར་ན་རྒྱུ་གསུམ་ཅན། །སྐྱེ་བ་དག་ནི་མི་འབྱུང་སྟེ། །ས་བོན་མེད་པར་མྱུ་གུ་བཞིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། མ་རིག་པ་དང་། ལས་དང་། ལུས་ཀྱི་རྒྱུ་ཅན་གྱི་སྐྱེ་བ་ནི་མི་འབྱུང་སྟེ། ལས་དང་ལུས་གནས་ན་ཡང་སྲེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རྒྱུ་གཅིག་མེད་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་ས་བོན་མེད་ན་ས་ལ་སོགས་པ་ཡོད་ཀྱང་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ལས་དང་ལུས་དག་ལས་གཅིག་འགགས་ནས་ཐར་བར་འགྱུར་བ ཉིད་དེ།གང་ཞིག་ལས་ཟད་ན་ཐར་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །ལས་དང་ལུས་དག་སྤོང་མིན་ཏེ། །གཉེན་པོ་ཕྱོགས་ནི་མེད་ཕྱིར་དང་། །ནུས་མེད་ཕྱིར་རོ་སྲེད་པ་ནི། །ཡོད་ན་ཡང་ནི་འབྱུང་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྲེད་པ་དང་བྲལ་བ་མ་ཡིན་པའི་གཉེན་པོ་གཞན་ལས་རང་ལུས་ཟད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དབང་པོ་ ལ་སོགས་པའི་ཆོ་ག་ནི་སུན་ཕྱུང་ཟིན་ཏོ།།དེ་བས་ན་ལས་ཀྱི་གཉེན་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་ལས་དང་ལུས་དག་སྤོང་བར་བྱེད་མི་ནུས་ཏེ། གཉེན་པོ་ཡོད་ན་ཡང་ལས་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་དེའི་གཉེན་པོ་ལ་འདྲིས་པར་མི་རུང་ཞིང་ལས་ཟད་པར་ཡང་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་སྤོང་བར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ལས་བྱེད་པ་ནི་སྲེད་པ་ ཡིན་ཏེ།དེ་ལས་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཚེགས་མེད་པ་ཉིད་དུ་འབྱུང་ངོ་། །དེས་ན་སྲེད་པ་ཡོད་ན་སླར་ཡང་འཁོར་བ་འབྱུང་ངོ་། །འོན་ཏེ་ལས་དང་སྲེད་པ་གཉི་ག་ཟད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཉིས་ཟད་དོན་དུ་འབད་ན་ཡང་། །ལས་ཟད་ངལ་བ་དོན་མེད་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྲེད་པ་དང་ ལས་གཉིས་ཟད་པའི་དོན་དུ་འབད་ན་ཡང་།ལས་ཟད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ངལ་བ་ནི་དོན་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། སྲེད་པ་ཉིད་བཟློག་པར་བྱ་བ་བླའི། །ལས་ཀྱང་དགག་པར་བྱ་བ་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པས་སོ།

于集諦為無因、無集、無生起、無緣。于滅諦為無滅、無寂、無勝妙、無出離。于道諦為無道、無理、無修、無不出離。此十六種為非真實,增益彼等而於四諦有愛。 于彼四諦中,若善修隨覺非凈行相違義之見,則摧愛及隨行,由愛盡故得解脫。業與身不住。 若問無愛云何解脫?答: “業身雖安住, 由一無三因, 諸生不得生, 如無種無芽。” 由無明、業、身為因之生不生起,雖業身安住,由無所謂愛之一因故,如無種子雖有地等不生芽。 若謂業身一滅即得解脫,說由業盡得解脫。 “不捨業與身, 由無對治分, 無力故愛有, 仍當復生起。” 離愛之外無餘對治能儘自身,已破根等儀軌。故由無業對治故不能捨業身,雖有對治由不知業故不應習對治,亦不能盡業故不應舍。作業即是愛,由彼無勞生貪等。故有愛則復生輪迴。 若謂業愛二俱當盡,此非爾: “雖勤為二盡, 盡業勞無義。” 雖勤為盡愛業二者,為盡業勞即成無義。若謂唯應遮愛,業亦應遮者,非爾,已說由無對治分故。

།གཞན་ཡང་། འབྲས་བུ་སྣ་ཚོགས་མཐོང་བའི་ཕྱིར། ། ལས་ནུས་སྣ་ཚོགས་རྗེས་སུ་དཔོག་།དེ་ཕྱིར་གདུང་བའི་ཉོན་མོངས་ནི། །གཅིག་གི་རང་བཞིན་ཟད་པ་མིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུ་རྣམ་པ་དུ་མ་ཅན་སྣ་ཚོགས་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། ལས་ལ་སོགས་པའི་ནུས་པ་སྣ་ཚོགས་པར་ངེས་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་གཅིག་གི་རྣམ་པ ཅན་གདུང་བ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ལོངས་སྤྱོད་པས་ལས་ཟད་པར་ཅི་ལྟར་འགྱུར།གང་གི་ཕྱིར། རྣམ་འགས་དེ་བསྐྱེད་འབྲས་བུ་ནི། །ཆུང་གྱུར་རིགས་མི་མཐུན་ལྡན་མིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་ལས་གང་ཞིག་གིས་དེའི་རིགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་བྱ་བ་དེ་ནི་འབྲས་བུའི་ཆ་ཤས་ཙམ་ཉམས་སུ་ མྱོང་བའི་ཕྱིར་ལས་དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར།འབྲས་བུ་ཉིད་འབྲས་བུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་ཟློག་པར་བྱེད་ཀྱི། དེ་དང་མི་མཐུན་པའི་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཡང་། དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་ནི་ནུས་པ་ཡིས། །ནུས་པ་འདྲེ་ཞིང་ཟད་པའི་ཕྱིར། །ཉོན་མོངས་ཆ་ནི་གང་ཞིག་གིས། །ཉོན་མོངས་མ་ལུས་ སྤོང་བར་འགྱུར།།ཞེས་བྱ་བ་ནི། དཀའ་ཐུབ་ལ་ནུས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེའི་ལས་ཀྱིས་ནུས་པ་རྣམས་འདྲེ་བ་སྟེ། འབྲས་བུ་མཚུངས་པར་སྟེར་བའོ། །ཟད་པ་ནི་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་འཇིག་པའོ། །དེས་ན་ཉོན་མོངས་པའི་ཆ་འགའ་ཞིག་གིས་ལས་མ་ལུས་པ་སྤོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་ཡང་སྨྲས་པ། གལ་ཏེ་ཉོན་མོངས་ལས་དཀའ་ཐུབ། །དེ་གཞན་ཉོན་མོངས་ཉིད་ཡིན་ན། །དེ་ཡི་ལས་འབྲས་ཕྱིར་འདི་ལས། །ནུས་པའི་འདྲེ་བ་ལ་སོགས་མིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། གལ་ཏེ་ཡོངས་སུ་གདུང་བ་ལས་གཞན་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ཚེ་ཉོན་མོངས་པའི་ཆ་ལས་མ་ལུས་པའི་ལས་སྤོང་བར འགྱུར་ཏེ།ནུས་པ་འདྲེས་པའི་ཕྱོགས་ལའོ། །ཟད་པའི་ཕྱོགས་ལ་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་མེད་པ་ཉིད་དུ་སྤོང་བ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཉོན་མོངས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དཀའ་ཐུབ་ཡིན་ན། འོ་ན་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅན་དཀའ་ཐུབ་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དཀའ་ཐུབ་འདི་ལས་ཀྱི་ནུས་པ་མ་འདྲེ་བ་མ་ཡིན་པ་དང་། ཟད་ པར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ།གྲང་བ་ཉི་མ་བསྟེན་པ་ཅན་གྱི་ཕྱུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་ལས་ཟད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་དེ་ནི་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་ཏེ། འདོད་པས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་དེ་ནི་འདོད་པ་དང་བྲལ་བར་སྐྱེ་བའོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་བདེན་ཏེ། འདོད་པས་རྒྱལ་པོ་ཐོབ་ པ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུར་མི་འགྱུར་རོ།།འོན་ཏེ་རྒྱལ་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཞེན་པ་མེད་པར་སྤོང་བར་འགྱུར་ལ་དམྱལ་བ་ལ་སོགས་པ་དབང་མེད་དུ་འབབ་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་འགྱུར་བ་ཁོ་ནའོ།

“由見種種果, 推知業力異, 是故煩惱苦, 非盡一自性。” 由見樂等諸多種種果故,決定業等力亦種種。是故云何由受用一類苦等自性而盡業?由: “少分所生果, 微小不同類。” 某業所生彼類果,由唯領受果分故,由從彼業生故,以領受果而遮遣果,非生不同類果。 然若: “由苦行力故, 力雜及盡故, 煩惱分何者, 能斷盡煩惱。” 豈非苦行有力耶?由彼業力雜合,即同與果。盡即一切自性壞滅。故由某煩惱分能斷盡一切業。對此答: “若煩惱業苦行, 彼余即煩惱, 由彼業果故, 此非力雜等。” 若異於煩惱,則由煩惱分斷盡一切業,于力雜合分。於盡分則斷為無煩惱。若苦行即煩惱自性,則由煩惱自性苦行是業果故,此苦行非業力不雜,亦不成盡,應成寒中依日之畜等亦盡業故。 若謂彼非業果,由欲行故。業果者離欲而生。此非真實,則由欲得王位等非成業果。若謂于王位等無執而舍,地獄等無自在而降故唯應領受。

།དེ་བས་ན་གདུང་བ་ཉིད་ལ་དཀའ་ཐུབ་ཏུ་འདོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་དམྱལ་བའི་སྡུག་ བསྔལ་ཡང་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་འགྱུར་བ་ཁོ་ན་བྱེད་པ་ཇི་ལྟར་དཀའ་ཐུབ་ཀྱིས་དེ་ཟད་པར་འགྱུར།འོན་ཏེ་དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྐྲ་འབལ་བ་ལ་སོགས་པའི་དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་དམྱལ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་སྤོང་བར་བྱེད་དེ། སྐྲ་འབལ་བ་ནི་ལས་བྱེད་པར་ འགྱུར་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ།སྡུག་བསྔལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་གཞན་བཞིན་ནོ། །འོན་ཏེ་འདི་ནི་མ་ངེས་པའོ་ཞེ་ན། ཁྱོད་ཀྱིས་སྨྲས་པའི་ཚད་མ་དེ་ལ་མཚུངས་པ་ཉིད་དོ། །འོན་ཏེ་ལས་སྤོང་བར་བྱེད་པའི་དོན་དུ་འཇུག་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཁྱེད་ལ་ཡང་ལས་ཟད་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ ཁས་བླངས་པ་ལ།ཇི་ལྟར་གནོད་པར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། སྐྱེ་འདོད་སྐྱོན་ནི་བཅོམ་པའི་ཕྱིར། །གང་ཡང་སྐྱོན་ནི་འགལ་བ་ཅན། །དེ་སྐྱེས་ལས་ཀྱིས་ནུས་འགྱུར་གྱི། །ཇི་ལྟར་བྱས་པ་སྤོང་བར་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། ལས་ནི་སྤོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། བྱས་པ་འཇིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་ ལས་ཟད་པར་བརྗོད་ཅེ་ན།།འདིར་སྨྲས་པ། ལས་དེ་ནི་རྒྱུ་གཞན་ཡོད་པ་གང་གིས་འབྲས་བུ་སྟེར་བ་དེ་འདྲ་བ་ལ་དེ་འགལ་བ་ཅན་ཉེ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ཡང་གདོན་མི་ཟ་བར་འབྲས་བུ་སྟེར་ནུས་པ་དེ་ནི་ངེས་པ་ཁོ་ནར་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དེ། དེའི་དོན་དུ་ཐུབ་པའི་སྐྱེ་བོ་འབད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་སྟོབས་ཁོ་ནས་སྐྱེ་ བའི་ཕྱིར་རོ།།གང་ཡང་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དང་འགལ་བ་ཅན་བདག་མེད་པར་མཐོང་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་ནི་དེ་ལས་སྐྱེས་པ་སྟེ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་པ་ལས་སྐྱེད་པའི་མ་འོངས་པའི་ལས་ཟློག་པར་བྱེད་ནུས་པར་འགྱུར་གྱི། བྱས་ཟིན་པ་ནི་བདག་མེད་པར་མཐོང་བས་ཀྱང་སྤོང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ ཇི་ལྟར་བྱས་ཟིན་པའི་ཉེས་པ་དང་ལས་ཇི་ལྟར་འཇིག་ཅེ་ན།སྐྱོན་རྣམས་སྐྱེས་པར་འགྱུར་བ་ལ་ནི་ལྡོག་པ་མེད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་སྐྱོན་རྣམས་ལས་འགོག་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་རྒྱུ་ཟད་པས་མི་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནས་དེ་ཡིས་བྱས་པའི་ལས་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། བྱས་པ་རྣམས་སྤང་བར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ལྷན་ ཅིག་བྱེད་པ་མ་ཚང་བས་ཀྱང་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ལས་ནི་འབྲས་བུ་སྟེར་བ་མ་ཡིན་ནོ།།འོ་ན་ཇི་ལྟར་སྲེད་པ་བརྟེན་པར་གྱུར་ན། ལས་སླར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ། ལས་ལ་བརྟེན་ན་ཡང་སྲེད་པ་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་གྲོལ་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།

若謂故以苦惱為苦行,則地獄苦亦唯領受,云何由苦行而盡彼?若謂由是苦行苦故,以拔髮等苦行苦能斷地獄等苦,謂拔髮是作業因者,無量故,由是苦故如余苦。若謂此不定,則汝所說量亦相等。若謂為斷業而行故,及汝亦許有業盡故,于所許云何無害?此說: “為破生欲過, 若有違過者, 由彼生業力, 云何斷所作?” 業非能斷,由所作無壞故。若問云何說業盡?此說:彼業有餘因,由何與果如是,彼違品非近。若必能與果者,定當生果,智者不為此而勤,由彼唯由力生故。若貪等違品見無我等,彼從彼生,能遮未來業從貪等過生,然已作者見無我亦不能斷。 若問已作過業云何壞?諸過若已生則無返,然能遮未來諸過,彼亦由因盡故不生。爾時由彼所作業不生故,不應斷諸已作。由無俱作故,離貪者亦不與果。 若問如依愛業復生,如是依業愛亦應生,何故解脫?此非理。

།ཞེས་སྨྲས་པ། ལས་ལས་སྐྱོན་བྱུང་མ་ ཡིན་གྱི།།སྐྱོན་ལྡན་བྱེད་འགྱུར་ལྡོག་ལས་མིན། །ལོག་པའི་རྣམ་རྟོག་མེད་ལ་མིན། །བདེ་བ་ལས་ཀྱང་འདོད་མ་ཡིན། ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྲེད་པ་ཡོད་ན་འབྲས་བུ་དོན་དུ་གཉེར་བ་རྣམས་ལས་བྱེད་པར་འགྱུར་གྱི། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་མེད་པ་ལས་འབྱུང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ཆགས་པ་ དང་བྲལ་བ་དེ་ནི་སྲེད་པ་མེད་པས་ལས་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་དགེ་བའི་ལས་བདེ་བར་བྱེད་ནུས་པའི་ཕྱིར་བདེ་བ་ལ་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་ཅན་གདོན་མི་ཟ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། བདག་དང་བདག་གིར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ལོག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པར་ནི་བདེ་བ་ལས་ཀྱང་འདོད་པ་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེའི་ཕྱིར་འཇིག་ ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ཟད་པ་ཁོ་ནས་ཐར་བར་འགྱུར་གྱི།གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་སྟོན་པ་ཉིད་སྐྱོབ་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་སྟོན་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྐྱོབ་པ་ལས་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཉིད་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་སྨྲས་པ། སྐྱོབ་ལས་དེ་ཉིད་དང་བརྟན་དང་། །མ་ ལུས་ཁྱད་པར་མཁྱེན་བསྒྲུབ་དང་།།རྟོགས་པའི་དོན་ཕྱིར་གཤེགས་པ་སྟེ། །ཕྱི་རོལ་སློབ་མའི་སློབ་ལྷག་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྐྱོབ་པ་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། བདེ་བར་གཤེགས་པ་དེ་ཡང་དེ་ཉིད་དང་། བརྟན་པ་དང་། མ་ལུས་པའི་ཁྱད་པར་མཁྱེན་པ་ སྟེ།རབ་ཏུ་མཛེས་པ་མཁྱེན་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཁྱེན་པའོ། །མཁྱེན་པས་སླར་མི་ལྡོག་པ་མཁྱེན་པ་ནི་བརྟན་པར་མཁྱེན་པ་སྟེ། བརྟན་པ་ནི་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱད་པར་མ་ལུས་པར་མཁྱེན་པ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་མཁྱེན་པ་སྟེ། ལྷག་མ་མ་ལུས་པར་མཁྱེན་པའི་ ཕྱིར་རོ།།རྟོགས་པའི་དོན་གྱིས། གའི་སྐད་ཀྱི་དབྱིངས་ལས་གཤེགས་པར་བཤད་དེ། མཁྱེན་པ་དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་བརྒྱུད་པས་འདི་ཤེས་པ་ཡིན་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཇི་ལྟར་མངོན་སུམ་དུ་གཟིགས་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་གཞན་དག་གིས་ཀྱང་ཡོངས་སུ་ཤེས་ པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ།རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་ལ་ལ་ཡོད་ཀྱི། ལ་ལ་མེད་པའི་ཆ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཉེ་བར་བསྟན་པ་མེད་ན་གཅིག་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དོན་ཐམས་ ཅད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མངོན་སུམ་དུ་བྱ་བ་མ་གཏོགས་པར་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།མ་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་མ་ངེས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།

此說: “非從業生過, 有過作不返, 無邪分別非, 樂亦非所欲。” 有愛則為求果者作業,非從無貪等過生。離貪者由無愛故不作業。若謂善業能作樂故,必定於樂生貪著者,無我我所執邪分別,則於樂亦非不欲耶?是故唯由盡薩迦耶見而得解脫,非由余。由聖四諦教即是救護,故由說聖四諦相救護,決定善逝性。此說: “由救護真實, 堅固遍殊勝, 知證義故去, 外道徒學勝。” 由救護應知世尊為善逝,彼善逝亦即真實、堅固、遍殊勝知,最勝知即真實知。由知不復退轉知即堅固知,堅固即不退轉故。遍殊勝知即一切種智知,由知無餘故。由證義,從語界說為去,由世尊有彼知故。 若問此由比量傳承而知,世尊云何成現見?若爾,豈非余亦應遍知?由比量非有於一有於一分故。若無世尊教示,則非有於一。是故應知唯世尊是一切種智,除現見一切義一切相外,諸法皆無常等非有,由未見者即成不定故。

།འོན་ཏེ་བདག་ཅག་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པ་ལས་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་དེ་བཞིན་དུ། དེའི་ཡང་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། ། ཞེ་ན། བདག་ཅག་གིས་ཀྱང་དེ་ཡིས་ཉེ་བར་བསྟན་པ་མེད་ན། ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་གང་མངོན་སུམ་དུ་གཟིགས་པ་དང་གཞན་ལ་ཡང་སྟོན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ནི་འདི་ངེས་པར་འགྱུར་གྱི། གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་སྐྱོབ་པ་ལས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་། བརྟན་པ་དང་། མ་ལུས་པའི་ཁྱད་པར མཁྱེན་པ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་ཁོ་ན་མཁྱེན་པས་ནི་ཕྱི་རོལ་མུ་སྟེགས་པ་ལས་ལྷག་པར་ཡིན་ནོ། །བརྟན་པར་མཁྱེན་པས་ནི་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པ་ལས་ལྷག་པར་ཡིན་ནོ། །ཁྱད་པར་མ་ལུས་པར་མཁྱེན་པས་ནི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་དང་། ཉན་ཐོས་དང་། རང་སངས་རྒྱས་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལས་ལྷག་པ་ ཡིན་ཏེ།བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར། གཞན་དོན་མཁྱེན་སྦྱོར་བརྩོན་པ་ཡིས། །བསྟན་པ་དེ་ནི་བརྩེ་བ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། བདེ་བར་གཤེགས་པའི་ཕྱིར་གཞན་གྱི་དོན་མཁྱེན་པར་བརྩོན་པས། བསྟན་བཅོས་ཞེས་བྱ་བའི་མིང་ཅན་བསྟན་པ་རྒྱུར་དཔོག་པར་བྱེད་དོ། །བསྟན་པ་དེ་ལས་ཀྱང་བརྩེ་ བར་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ།གཞན་དུ་ན་གཞན་གྱི་དོན་མཁྱེན་པར་བརྩོན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཉིད་ཙམ་གྱིས་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནམ། བརྩེ་བ་ལྡན་པ་ལ་སོགས་པ་བསྒྲུབ་པ་འདི་དག་གིས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། དེ་ནི་བདེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་གཞན་དོན་ལ་ལྟོས་པ། །གྲུབ་པའི་དོན་དུ་ངལ་མེད་ཕྱིར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཡེ་ཤེས་ཙམ་གྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་སླུ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡིན་ནོ། །བརྩེ་བ་དེ་ལས་གཞན་གྱི་དོན་ལ་རག་ལས་པ་ཉིད་ཀྱི་བཅོམ་ལྡན་འདས་གྲུབ་པས་ན་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་ངལ་བ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །བརྩེ་བ་ལས་གཞན་གྱི་དོན་ཐམས་ཅད་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི། ཡོངས སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།གཞན་ཡང་བརྩེ་བས་ལེགས་པར་མཛད། །ཡེ་ཤེས་ལས་བདེན་སྒྲུབ་བྱེད་བཅས། །གང་ཕྱིར་དེ་གསུང་བར་མངོན་བརྩོན། །ལྡན་པ་དེ་ཕྱིར་ཚད་མ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། བརྩེ་བ་དང་ལྡན་པས་ལེགས་པར་སྟོན་པར་མཛད་ལ། ཡེ་ཤེས་ལས་བདེན་པ་སྟེ། ཡང་དག་པར་སྟོན་པར་ མཛད་དོ།།ཡེ་ཤེས་དང་། སྒྲུབ་པ་དང་ལྷན་ཅིག་འཇུག་པའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་བྱེད་བཅས་པ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་གསུང་བར་མངོན་པར་བརྩོན་པ་དང་ལྡན་པའི་རྒྱུ་བཞི་ཡོད་པའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཚད་མ་ཉིད་དོ།

若謂如我等從教而遍知,彼亦應如是生。我等若無彼教示,亦不生遍知。是故於現見及為他說者決定此,非余。故由救護成就真實、堅固、遍殊勝知。由真實知勝於外道。由堅固知勝於預流。由遍殊勝知勝於離貪者、聲聞、獨覺、菩薩,由是善逝故。 “知他利精進, 彼教即悲憫。” 由善逝故精進知他利,推知名為論典之教為因。由彼教亦了知悲憫,否則非精進知他利。 豈非僅由善逝性即是量,何須此等成立具悲憫等?此非真實: “由彼觀他利, 為成無勞故。” 世尊非僅由智為量,然由無欺故。由悲憫觀待他利故成就世尊,故於他利無勞。由悲憫作一切他利,非般涅槃。 “悲憫善所作, 智與真能立, 由彼勤宣說, 具故是正量。” 由具悲憫善為開示,由智真實,即正確開示。由與智及能立俱行故具能立,由有勤宣說等四因故,世尊即是量。

།འོ་ན་ཉེ་བར་བསྟན་པ་བདེན་པས་བསྟོད་པ་ལ་དགོས་པ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། སྨྲས་པ། དེ་ཡིས་བསྟན་པ་ཉིད་ལ་ནི། །སྟོན་པ་དེ་ ལྟའི་དངོས་བསྟོད་པ།།ཚད་མའི་དེ་ཉིད་གྲུབ་དོན་དུ། །རྗེས་སུ་དཔག་པའང་ཟློག་མེད་ཕྱིར། །ཅུང་ཟད་སྐྱེ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན། །གང་དེ་ཐམས་ཅད་འགོག་ཆོས་ཅན། །ཞེས་སོགས་རྣམ་པ་དུ་མར་ཡང་། །འདི་ཡི་སྦྱོར་བ་མཐོང་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཉེ་བར་བསྟན་པ་དེ་ལྟ་བུའི་དངོས་པོ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་བསྟོད་པ་ བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ལས་ནི་ཚད་མ་ཉིད་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ།།བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཉེ་བར་བསྟན་པ་མངོན་སུམ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། སྔོན་པོའི་ཤེས་པ་ཅན་གྱི་སྐྱེས་བུས་སྔོན་པོ་ཤེས་ཀྱི་སྔོན་པོའོ་ཞེས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་སོ་ཞེ་ན། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་བཟློག་པ་མེད་པ་ སྟེ།དེ་ཕྱིར་མངོན་པར་བཞེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ནི་བཟློག་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། གཞན་གྱིས་བརྟགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་སྟོང་པ་ཡིན་གྱི། ང་ཉིད་གཅིག་པུ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གསུངས་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་སྦྱོར་བ་གང་ཅུང་ཟད་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཅན་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་འགོག་པའི་ ཆོས་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་སྨྲས་པ། མེད་ན་མི་འབྱུང་མཚན་ཉིད་ཅན། །རྟགས་ནི་རྗེས་དཔག་རྟེན་ཡིན་ནོ། །བསྒྲུབ་བྱས་གཏན་ཚིགས་ཁྱབ་པར་ནི། །བསྟན་ཕྱིར་དེ་ཡང་གསལ་བར་བཤད། །ཅེས་བྱ་བ་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་བརྟེན་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་དང་ལྡན་པ་སྟེ་ཁྱབ་པ་དུ་ མར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བསྟན་པའི་ཕྱིར།གཏན་ཚིགས་དེ་རྟགས་དང་། བསྒྲུབ་བྱ་ལྷན་ཅིག་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་གསལ་བར་བཤད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ་ཁོ་ན་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ཡང་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་མི་རིགས་པར་འགྱུར། དེ་བས་ ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཡོན་ཏན་གྱི་མཆོག་ཚད་མ་ཡིན་པར་དང་པོར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ།།བླ་མ་དམ་པ་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ཤེས་རབ་འབྱུང་གནས་ཀྱི་ཞབས་ལ་བཏུད་དེ་བསྟེན་ནས་ཉི་མ་སྦས་པས་སྦྱར་བ་ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་འགྲེལ་པ་ལས། ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ལེའུ་སྟེ་གཉིས་པའོ།

若問教示真實讚歎有何必要?答: “于彼所教中, 讚歎如是事, 為成量真實, 比量亦無返。 凡有少生性, 彼皆滅法性, 如是諸多相, 由見此相應。” 為顯示如是事相量相讚歎於世尊教中成就量性故。若謂世尊教豈非現量耶?如具青識者知青而非說是青故。比量亦無返,故是所許。聲等則有返,由說:“一切他計皆空,唯我說真實。“又由見為他比量相應:“凡有少生法性者,皆是滅法性。” “無則不生相, 因是比量依, 所立遍因故, 亦明說彼故。” 比量所依因相即無則不生相,由世尊多示遍故。由明說因與所立俱無則不生故,唯世尊言是量。彼世尊亦是量故,云何不應理?是故世尊先示功德勝量性。 頂禮依止勝師善知識般若生足,日藏所造量評釋釋中,量相品第二。