d1198吉祥真實瑜伽續王註釋·竅訣穗鬘無畏生藏 作者與佛稱譯 n3.5s｜d1198吉祥真實瑜伽續王註釋·竅訣穗鬘無畏生藏 作者與佛稱譯 n3.5s

1198

@##། །རྒྱ་གར་སྐད་དུ། །ཤྲཱི་སམྤུ་ཊ་ཏ་ནྟྲ་རཱ་ཛ་ཊཱི་ཀ་ཨ་མ་ནཱ་ཡ་མཉྫ་རི་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བའི་རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོའི་རྒྱ་ཆེར་འགྲེལ་པ་མན་ ངག་གི་སྙེ་མ་ཞེས་བྱ་བ།བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །འཕགས་པ་སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་ཕྱུག་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །རྡོ་རྗེ་སྒེག་མོའི་ དགའ་བ་ཤིན་ཏུ་མང་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྐུ་ཡིས་འགྲོ་རྣམས་ཀྱི།།མུན་པའི་ཚོགས་རྣམས་ནུབ་པར་མཛད་པའི་སྤྲུལ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནང་གི་འོད་ཟེར་འཆར་མཛད་ཀྱང་། །གང་གི་སྟོབས་ནི་ གཉུག་མའི་སྤྲོས་མེད་ཤེས་རབ་མཆོག་དང་ཐུགས་རྗེ་ཡང་དག་སྦྱོར་ཡིན་པ།།རྡོ་རྗེའི་དབང་ཕྱུག་དེ་ཡིས་ཁྱེད་ལ་ཆེན་པོའི་ས་ཡི་ཕུན་ཚོགས་རོལ་པ་མཛད་གྱུར་ཅིག་།ཕལ་ཆེར་མགོན་པོ་དེ་ཡིས་ བདག་།བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས་དེ་གསུང་གི། །དོན་ནི་རང་ཉིད་གསལ་སྨྲ་སྟེ། །དབུལ་པོ་ལ་ནི་མ་བཞིན་ནོ། །གཞན་ཡང་རྨི་ལམ་དུ་མཐོང་བའི། །རྡོ་རྗེ་བཙུན་མོས་བསྐུལ་བའི་ཕྱིར། ། རིན་ཆེན་ལྟ་བུའི་ཡང་དག་སྦྱོར། །སེམས་ཅན་དོན་དུ་དབྱེ་བར་བྱ། །གང་ཡང་ཡང་དག་བླ་མས་རྒྱས་མཛད་པའི། །མན་ངག་དཔག་བསམ་ལྗོན་པའི་སྙེ་མ་ནི། །འབྲས་བུའི་དགའ་སྟོན་གགས་མེད གྱུར་རྣམས་ཀྱིས།།འགྲོ་བ་ཚིམ་བྱའི་ཆེད་དུ་བསྐྱེད་པར་བྱ། །འདིར་ངེས་པར་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཐོས་པ་མེད་ན་ཕལ་ཆེར་དམ་པ་རྣམས་ཉན་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ན་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ སྡུད་པ་པོས་དོན་གྱི་ཤུགས་ཀྱིས་འཕེན་ཞིང་གསུངས་པ།འདི་སྐད་བདག་གིས་ཐོས་པ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །འདིར་བརྟག་པ་བཅུའི་བདག་ཉིད་དཔལ་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བའི་རྒྱུད་ནི་རྗོད་པར་བྱེད་པའོ། །དེའི་སྟོན་པ་པོ་ནི་འབྲས་ བུའི་རྒྱུད་ཀྱི་བདག་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྟེ།བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡང་ངོ་། །དེ་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱིས་ན་རྒྱུའི་རྒྱུད་དང་ཐབས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱང་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་བསྟན་པར་བྱ་བ་དང་སྟོན་པ་པོའི་འབྲེལ་ བ་དང་།རྗོད་པར་བྱེད་པ་དང་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་འབྲེལ་པ་དང་། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་འབྲེལ་པ་བརྗོད་དོ། །གདུལ་བྱ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་དཔལ་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བའི་དོན་རྟོགས་པ་ནི་དགོས་པའོ།

在印度語中：吉祥三補咤怛特羅王註釋甘露鬘 在藏語中：吉祥圓滿瑜伽續王廣釋教授鬘 頂禮世尊吉祥金剛薩埵。頂禮聖觀自在大悲。 金剛妙歡眾多喜樂與無二之身為諸眾生， 以化身遣除暗聚而放內明光， 其力乃本性無戲論勝慧與大悲圓滿瑜伽， 愿金剛自在以此于您示現廣大地之圓滿遊戲。 大多由彼怙主加持， 故能明說彼語義， 如母對待貧者然。 復因夢中所見， 金剛佛母勸請故， 為眾生利益， 當分別寶般圓滿瑜伽。 復由真實上師廣造， 教授如意樹之果實， 為令無障眾生， 獲得果位喜宴故當生起。 此處若無聞所說等，大多聖者不入于聽聞等，故結集者以義力引申而說：“如是我聞”等。此處所詮即具十品之吉祥圓滿瑜伽續。其說者即果續本體世尊金剛薩埵，亦是所詮。以現證之因故，當說因續與方便續。如是，當說所教與說者之關係、能詮與所詮之關係、因與果之關係。所化眾生了解吉祥圓滿瑜伽之義即是必要。

།རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་རོ་ གཅིག་པ་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་པ་བྱེད་པ་འབྲས་བུ་རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་ངོ་བོ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་ནི་དགོས་པའི་དགོས་པའོ་ཞེས་འཕངས་སོ།།དེ་སྐད་དུ་ཡང་། །དགོས་པ་བསྡུས་པའི་དོན་བཅས་ཤིང་། །ཚིག་དོན་བཅས་ཤིང་མཚམས་སྦྱར་བཅས། །བརྒལ་ལེན་བཅས་པ་མདོ་ཡི་དོན། །སྨྲ་བ་ རྣམས་ཀྱིས་བརྗོད་པར་བྱ།།ཞེས་པའི་རིགས་པས་དགོས་པ་བརྗོད་པའོ། །བསྡུས་པའི་དོན་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། །དེ་ལ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་དང་པོར་བསྐྱེད་པ་དང་རྫོགས་པའི་རིམ་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་རིམ་པ་གཉིས་མདོར་བསྟན་ཅིང་། གཉིས་པར་ནི་རྒྱུའི་རྒྱུད་རྫོགས་པའི་རིམ་པ་ཁོ་ན་རྒྱས་པར་བཤད་དོ། ། གསུམ་པ་དང་བཞི་པ་དག་གིས་ནི་རྫོགས་པའི་རིམ་པ་ཁོ་ན་རབ་ཏུ་རྒྱས་པར་བཤད་པས་མངོན་པར་གསལ་བར་བྱས་སོ། །ལྔ་པར་ནི་རིམ་པ་གཉིས་པོ་འདི་ཡང་དབང་བསྐུར་བ་ཁོ་ན་ལ་བསྟན་པར་བྱ་ཞིང་གོམས་པར་བྱའོ་ཞེས་རིམ་པ་གཉིས་ཀྱི་ཡན་ལག་ཏུ་དབང་བསྐུར་བ་རྣམ་པར་སྤྲོས་སོ། །དྲུག་པར་ནི་ཀུན རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའི་དབང་བསྐུར་བ་ཐོབ་ཅིང་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ཉིད་ཐོབ་པར་འདོད་པས་དབང་པོ་རབ་ལ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་དངོས་ཀྱི་ཐབས་ཕྱག་རྒྱའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་དངོས་སུ་བའི་ཐབས་རྫོགས་པའི་རིམ་པ་བསྒོམ་པ་ཁོ་ན་ངེས་པར་བཞག་གོ།།བདུན་པ་དང་བརྒྱད་པ་དང་དགུ་པ་དང་ བཅུ་པ་དང་བཅུ་གཅིག་པ་དང་བཅུ་གཉིས་པར་དབང་པོ་འབྲིང་དང་རྟུལ་པོ་དག་གིས་རྫོགས་པའི་རིམ་པ་ནི་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་རིམ་གྱིས་དང་ཅིག་ཅར་བསྒོམ་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་རྫོགས་པའི་རིམ་པའི་དངོས་སུ་བའི་ཐབས་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་བསྒོམ་པ་གསལ་བར་མཛད་དོ།། བཅུ་གསུམ་པ་དང་བཅུ་བཞི་པ་དང་བཅོ་ལྔ་པ་དང་བཅུ་དྲུག་པར་དེ་ལྟར་རིམ་པ་གཉིས་སྒོམ་པ་པོའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ལས་དང་པོ་པའི་མངོན་པར་འདོད་པ་སྒྲུབ་པའི་དོན་དུ་ཉེ་བར་གྱུར་པའི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱི་བརྡ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའི་ཆེད་དུ་ཐབས་ཀྱི་ཡན་ལག་ངག་གི་བརྡ་ལ་སོགས་པ་རྣམས གསུངས་སོ།།བཅུ་བདུན་པར་བརྡ་ཤེས་པ་རྗེས་སུ་གཟུང་བའི་དོན་དུ་གནས་པ་ལ་སོགས་པ་འདུ་བའི་གནས་གསུངས་སོ། །བཅོ་བརྒྱད་པར་དེར་འདུས་པའམ་གཞན་གྱིས་རིམ་པ་གཉིས་བསྒོམས་པས་ཐབས་ཀྱི་ཡན་ལག་རྣམ་པར་དག་པ་ཁོ་ནའི་ཡུལ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་དོན་དུ་རིམ་ པ་གཉིས་དང་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་དག་པ་གསལ་བར་མཛད་དོ།

我將為您直譯這段藏文： 如金剛般一味大樂遍利一切眾生，作為果位金剛持本性的大手印成就，是必要之必要，如是引申。 如是所說：“具攝必要之義，具文義及連線，具問答之經義，諸說者當宣說。“以此理趣而說必要。 當說攝義等。其中第一品宣說具生圓二次第之體性的二次第略說，第二品則廣說因續圓滿次第。第三品與第四品極為廣說唯圓滿次第而作明顯。第五品則說此二次第唯于灌頂中教示修習，故以二次第支分而廣說灌頂。 第六品中，為獲得世俗與勝義灌頂並欲得大金剛持果位者，對利根者確立唯修圓滿次第為大手印成就之直接方便，即手印瑜伽之直接方便。 第七、八、九、十、十一、十二品中，明示中根與鈍根者應以漸次或頓時修生起次第為前行而修圓滿次第，即明示修生起次第為圓滿次第之直接方便。 第十三、十四、十五、十六品中，為令如是修習二次第之初業瑜伽士成就所欲，為使了知近修瑜伽母眾之密語，故說方便支分語密等。 第十七品中，為攝受了知密語故說住處等集會處。 第十八品中，為令于彼處集會或他處以修二次第而得清凈方便支分之境受用故，明示二次第與蘊等清凈。

།བཅུ་དགུ་པ་དང་ཉི་ཤུ་པར་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་ཡང་སྤྱོད་པ་མེད་ན་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པས་ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་སྤྱོད་པ་གསལ་བར་མཛད་དོ། །ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་པ་དང་ཉི་ཤུ་ རྩ་གཉིས་པར་དེའི་རྗེས་སུ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་གསུམ་པར་གསུངས་པའི་རྫོགས་པའི་རིམ་པ་དང་རྩའི་གནས་ཀྱི་ཁྱད་པར་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡང་ལེགས་པར་གཞག་པར་མཛད་དོ།།ཉི་ཤུ་རྩ་གསུམ་པ་དང་རྩ་བཞི་པར་ནི་རྫོགས་པའི་རིམ་པ་འདི་ལྟར་བསྒོམ་པའི་དོན་དུ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་སྦྱིན་སྲེག་ལ་ སོགས་པར་འཛིན་པས་སླུ་བ་ལས་གྲོལ་བའི་ཆེད་དུ་རྫོགས་པའི་རིམ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་སྦྱིན་སྲེག་དང་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་རྒྱས་པར་བསྟན་ཏོ།།ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་པ་དང་རྩ་དྲུག་པ་དང་རྩ་བདུན་པ་དང་རྩ་བརྒྱད་པར་སྔར་བཤད་པའི་བརྡ་དང་ལྟ་སྟངས་བཞི་པོ་རྣམས་དང་ལས་རབ་འབྱམ་ཡང་ཐབས་ཀྱི་ཡན་ལག་ཉིད་ཀྱི་ ཕྱིར་ན་རབ་ཏུ་སྤྲོས་སོ།།ཉི་ཤུ་རྩ་དགུ་པར་ནི་རྡོ་རྗེ་དང་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུའི་རང་བཞིན་བསྟན་ཏོ། །སུམ་ཅུ་པར་བགྲང་ཕྲེང་ལ་སོགས་པའོ། །སུམ་ཅུ་རྩ་གཅིག་པར་འཕོ་བའོ། །སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་པར་ཐབས་ཀྱི་ཡན་ལག་ཉིད་ཀྱིས་ན་སྔགས་རྣམས་བསྡུས་སོ། །སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་པར་ནི་རྫོགས་པའི་ དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམས་པས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་བལྟམས་པ་དང་།བྱང་ཆུབ་པ་དང་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྐྱེ་བ་བསྟན་ཏོ། །སུམ་ཅུ་རྩ་བཞི་པར་ནི་བགེགས་ཉེ་བར་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་དོན་དུ་ཐབས་ཀྱི་ཡན་ལག་གཏོར་མ་གསུངས་སོ། །སུམ་ ཅུ་རྩ་ལྔ་པར་ནི་ཐབས་ཀྱི་ཡན་ལག་ཐང་སྐུ་དང་གླེགས་བམ་དག་གོ།།སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་པར་ནི་སྔར་གསུངས་པའི་གནས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སུ་ཚོགས་ལ་འདུ་བ་ན་རྣལ་འབྱོར་པའི་རོལ་མོ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་པར་ནི་དེ་ལྟར་ཞུགས་པ་བསྒོམ་པ་དང་མ་བྲལ་བ་ལ་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་ མེད་པར་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་དངོས་སུ་བའི་ཐབས་རིགས་ཀྱི་སྒེག་མོ་བསྟེན་པ་ངེས་པར་བྱས་སོ།།སུམ་ཅུ་རྩ་བརྒྱད་པར་ནི་དེ་ལྟར་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་དུས་སུ་རྣལ་འབྱོར་ཅན་གྱི་དབང་ཕྱུག་གི་གཙུག་གི་ནོར་བུ་ལ་བསྙེན་བཀུར་ བླ་ན་མེད་པ་གསུངས་སོ།

第十九、二十品中，明示若無如是行為則非大手印成就，故明示普賢行。 第二十一、二十二品中，善立第三品所說之圓滿次第與脈位差別。 第二十三、二十四品中，為修如是圓滿次第故，為令解脫于執著外壇城與火供等之迷惑故，廣說圓滿次第之壇城、火供、供養等。 第二十五、二十六、二十七、二十八品中，廣說前述密語與四種視線及廣大事業，因為是方便支分故。 第二十九品中說示金剛與金剛鈴之自性。 第三十品中說數珠等。 第三十一品中說遷識。 第三十二品中以方便支分攝諸咒。 第三十三品中，說由修圓滿壇城而示現具大手印本性之誕生、證悟、轉法輪等化現之生。 第三十四品中，為息障礙等故說方便支分之食子。 第三十五品中說方便支分之唐卡與經函。 第三十六品中，說於前述住處等處集會時瑜伽士之音樂等。 第三十七品中，確立如是入者不離修持，若無外印則非大手印成就，故確立依止種姓妙女為大手印成就之直接方便。 第三十八品中，說如是大手印成就時瑜伽自在頂髻寶珠之無上承事。

།སུམ་ཅུ་རྩ་དགུ་པར་ནི་རང་གི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་ལྡན་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་འདིའི་རང་གི་ངོ་བོའི་ཁྱད་པར་དང་སྒྱུ་མའི་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པ་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་པར་མདོར་བསྟན་པ་རྒྱས་པར་བསྟན་ཏོ། །བཞི་བཅུ་པར་རང་དང་གཞན་གྱི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་འདི་དག་ འབྲས་བུའི་རྒྱུད་ཡིན་ཞིང་།སྐྱེས་བུའི་དོན་གྱི་མཆོག་འདི་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྟོག་པའི་དྲ་བ་མཐའ་དག་དྲུངས་ཕྱུང་བའི་བླ་ན་མེད་པའི་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་བསྒོམ་པས་དམ་ཚིག་བསྟན་པ་མེད་ན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་མ་ཡིན་ཞེས་དམ་ཚིག་བསྟེན་པ་གསལ་བར་མཛད་དོ། །དེ་ལྟར་བསྡུས་པའི་དོན་གྱིས་རྒྱུད་ཀྱི་ དོན་ཐམས་ཅད་ཕུལ་དུ་བྱུང་བར་བསྟན་པའི་དོན་དུ་རྒྱུད་ཀྱི་འབྲེལ་པ་བརྗོད་ནས།འཆད་པ་པོ་དང་ཉན་པ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་བདེ་བླག་ཏུ་འཆད་པ་དང་། གཟུང་བའི་ཆེད་དུ་མདོར་བསྡུས་པས་མངོན་པར་བརྗོད་པའི་དོན་གྱི་ཚིག་གི་དོན་བཤད་པ་ལ་སོགས་པ་གནས་སྐབས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་བཤད་པར་བྱའོ། །དེ་ ལ་འདི་སྐད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་འཛུམ་པ་མཛད་དོའི་ཚིག་མཐར་ཐུག་པ་དང་པོར་གླེང་གཞི་སྟེ།འདི་ཡོད་ན་བསྟན་པ་རབ་ཏུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་དང་དུས་དང་སྟོན་པ་པོ་དང་འཁོར་ཚོགས་པ་ནི་བསྟན་པའི་དང་པོའི་རྒྱུ་སྟེ། དེ་རྣམས་མེད་ན་བསྟན་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་གསུངས་པ། དད་ ལྡན་འཇུག་པའི་ཡན་ལག་ཏུ།།སྟོན་པ་འཁོར་དང་དཔང་པོ་དང་། །ཡུལ་དང་དུས་དག་ངེས་བསྟན་པ། །རང་ཉིད་ཚད་མར་གྲུབ་ཆེད་དུའོ། །ཞེས་སོ། །འདིར་རང་ཉིད་ཚད་མ་ནི་སྡུད་པར་བྱེད་པའི་འོ། །དེ་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པ་བཞིན་ཆོས་བསྟན་ པ་དེ་ལྟར་གདུལ་བྱ་མཐའ་ཡས་པ་རྣམས་རྗེས་སུ་འཛིན་པ་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པའོ།།ཡང་དེའི་དུས་ན་སྐལ་པ་མེད་པར་གྱུར་པའི་གདུལ་བྱ་གཞན་རྣམས་ཡོད་དེ། དེ་རྗེས་སུ་གཟུང་བའི་ཆེད་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཁོ་ནའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་ཞུས་པའི་ བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས།འདི་སྐད་བདག་གིས་ཐོས་པ་ཞེས་བྱས་ནས་ངའི་ཆོས་བསྡུ་བར་བྱའོ་ཞེས་ཆོས་ཡང་དག་པར་སྡུད་པའི་མདོར་གསུངས་ཏེ། དེས་ན་སྡུད་པར་བྱེད་པས་དེ་བཞིན་ཁོ་ནར་བསྡུས་སོ། །འདིར་སྡུད་པ་པོ་ནི་སུ་ཡིན་ཞེ་ན། མིང་ངེས་པར་བྱེད་པ་འདིས་ཅི་བྱ་སྟེ། བཅོམ་ ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་གནང་བ་ཁོ་ནས་དེས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་འདིར་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཁོ་ནའི་གསུང་སྟེ།སྡུད་པར་བྱེད་པ་ནི་རྗེས་སུ་བརྗོད་པ་ཁོ་ནའོ།

第三十九品中，廣說具足自利圓滿之世尊此自性差別與幻化變現，即第三十三品中略說者。 第四十品中明示，此等自他二利圓滿為果續，一切此等補特伽羅最勝利益，若無修持無上智慧方便而示三昧耶則非圓滿，故明示依止三昧耶。 如是以攝義顯示續部一切義之殊勝故說續部關聯，為令說者與聽者易於解說領受故，當隨情況解說略攝所詮義之詞義等。 其中”如是”等乃至”微笑”之詞為首先緣起，因有此則教法得以趣入。處所、時間、說者與眷屬會集是教法最初因，因無彼等則教法不成立。如說：“為令具信入之支，說示師眾及證者，處所時間定顯示，為成自身量故也。“此中自身為量即結集者。 其中，世尊如何現證圓滿菩提而說法，如是攝受無邊所化眾生而正趣入。複次，爾時有其他無緣所化眾生，為攝受彼等故，唯由世尊加持之諸菩薩請問，世尊于正法結集經中說：“作’如是我聞’而結集我法。“故結集者如是結集。 此中若問結集者為誰？定其名有何用，因唯由世尊開許而彼宣說故，此中唯是世尊語，結集者唯是複述而已。

།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྒྱུད་རྣམས་སུ་མཐའ་མར་ཡང་སྡུད་པ་པོའི་མིང་མ་བརྗོད་དོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འཁོར་ཆེན་པོར་ གཏད་པའི་ཁུར་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྨྲ་བར་བྱ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ།དེའི་ཕྱིར་སྟོན་པ་པོ་ལས་ཇི་སྐད་ཐོས་པ་བཞིན་དུ་གཅིག་གིས་སྨྲ་བར་བྱེད་ཅིང་། དེ་ལས་གཞན་པ་དེ་ལ་ཤེས་པ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱང་དེའི་རྗེས་སུ་སེམས་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་པས་ན་བསྡུ་བར་བརྗོད་པར་བྱའོ། །འདིར་ ཞུ་བ་པོ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོའོ་ཞེས་གསུང་ངོ་།།གཞན་ཡང་གདུལ་བྱའི་སྐྱེ་བོའི་དབང་གིས་སྟོན་པ་པོ་ཁོ་ན་སྡུད་པ་པོར་འགྱུར་རོ་ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་བསྡུ་བར་བྱ་བའི་རྒྱུད་ཀྱི་དོན་མཐའ་དག་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་ཡིད་ལ་མངོན་དུ་བཞག་པར་འདི་སྐད་ཅེས་པའི་ཚིག་ཕྲད་འདིས་ གསལ་བར་མཛད་དོ།།དེའི་ཕྱིར་ཨེ་ཝཾ་གྱི་ཡི་གེ་འདི་རྒྱུད་ཀྱི་དོན་མཐའ་དག་གིས་དོན་དང་ལྡན་པ་བསྟན་ཏོ། །རྒྱུད་ཀྱི་དོན་ཡང་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཡི་གེ་གཉིས་ཀྱི་ཆ་ཤས་སུ་གྱུར་པས་གནས་པའོ་ཞེས་འདོམས་པར་མཛད་དོ། །ེ་ཝཾ་གྱི་ཡི་གེས་སྤྱིར་བཤད་ནས་ཁྱད་ པར་དུ་རྒྱས་པར་འཆད་པར་འགྱུར་བས་ན་ཟློས་པ་ཉིད་མེད་དོ།།དེ་ལྟར་ན་ཡང་འདི་ནི་ངག་ཆེན་པོ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་སྟེ། རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་བརྗོད་དོ། །བདག་གིས་ཞེས་པ་བདག་ཉིད་ཁོ་ནས་རང་ཉིད་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལས་ཐོས་ཀྱིས་བརྒྱུད་པས་མ་ཡིན་པའོ། །ཐོས་པ་ཞེས་པ་རྣ་བའི་རྣམ་པར་ ཤེས་པས་ཚིག་ལས་དང་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་དོན་ལས་རྟོགས་ཀྱི།འདི་བདག་གིས་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཁོ་ནས་འདིར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཆོས་ལ་གུས་པ་ཉེ་བར་སྟོན་ཏོ། །ཡང་ན་རྟོགས་པ་ཡང་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོན་ པ་པོ་ལ་སྟོན་པའི་འདུ་ཤེས་བསྐྱེད་ནས།ཆོས་རིན་པོ་ཆེ་ཉན་པའི་བདུད་རྩིས་མི་ངོམས་པ་ཉིད་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀྱང་གསན་ན། གཞན་ཕྲ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་ལྟ་ཅི་ཞེས་བསླབ་པའི་དོན་དུ་ཐོས་པ་སྨོས་སོ། །དེ་ལྟར་སྤྱིར་ཉེ་བར་ འཕངས་ནས་ཁྱད་པར་དུ།དུས་གཅིག་ན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་གླེང་གཞི་དེ་རིམ་གྱིས་སྟོན་པར་བྱེད་དོ།

正因如此，諸續部最後亦未說結集者之名。因是世尊付託大眾之重任故，亦非人人皆可宣說。故由一人如從說者所聞而說，其餘具智者亦隨之思維，故說為結集。此中因是請問者故說是金剛心。 複次，依所化眾生之力，唯說者成為結集者，如是將解說。其中以”如是”此詞顯示無倒安置意中所結集續部一切義。 故此”誒旺”（ཨེ་ཝཾ）字具足續部一切義之義。又因續部義即智慧方便之自性，故以二字分位而住，如是教授。以”誒旺”字總說后當別詳說，故無重複。 如是此亦成為一大語，說為一續。“我”者唯自身親從世尊所聞，非經傳承。“聞”者以耳識從語、以意識從義而瞭解，此非我現證，因唯世尊於此了知一切相故，如是顯示敬重法。 或者，雖已瞭解而無增上慢故，于說者生起導師想，以聽聞妙法甘露不知足故，大菩薩與一切如來亦聞，何況其他微細者，為教學故說”聞”。如是總引申已，別以”一時”等漸次顯示緣起。

།གཅིག་འདི་ནི་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་དུ་མས་ཉེ་བར་ཐོབ་པ་ཚེས་དང་རྒྱུ་སྐར་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་མ་བཅད་པ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་འགའ་ ཞིག་གོ།།དེ་ཡང་འདིར་སྐད་ཅིག་བཞི་པའི་ངོ་བོ་ལ་དུས་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དུས་གཅིག་པོ་དེར་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་བཞུགས་སོ་ཞེས་འབྲེལ་ཏོ། །ཡང་ན་དུས་གཅིག་ན་ཞེས་པ་སྐད་ཅིག་ལས་ཏེ། འདིས་བདག་ཉིད་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་རྣམ་པར་ཐར་ པའི་སྒོ་ཐོབ་པ་ཉིད་གསལ་བར་བྱེད་དོ།།ཡང་ན་དུས་གཅིག་གི་ཚེ་འདི་ཐོས་ཤིང་། གཞན་གྱི་ཚེ་གཞན་ནོ་ཞེས་པས་བདག་ཉིད་མང་དུ་ཐོས་པ་ཉིད་དུ་གསུངས་སོ། །ཡང་ན་དུས་གཅིག་ཁོ་ན་ན་འདི་ཐོས་ཀྱི་གཞན་གྱི་ཚེ་ནི་མ་ཡིན་པས་ན། རྒྱུད་སྡེ་རིན་པོ་ཆེ་འདི་རྙེད་པར་དཀའ་བ་ཉིད་ དུ་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ།།འདིས་བདུད་བཞི་པོ་གཞོམ་པར་བྱ་བས་ན་བཅོམ་པ་སྟེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པར་བརྗོད་དོ། །དེ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོར་གསུངས་པ། ཉོན་མོངས་བདུད་སོགས་འཇོམས་པའི་ཕྱིར། །འཇོམས་པ་བཅོམ་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །ཤེས་རབ་ཀྱིས་གཞོམ་ཉོན་ མོངས་དེ།།དེ་ཕྱིར་ཤེས་རབ་བཅོམ་པར་བརྗོད། །ཡང་ན་འདི་རྣམས་ཀྱིས་སྐལ་བར་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་སྐལ་བ་སྟེ། དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་སོ། །གང་གསུང་བར་འགྱུར་བ་དབང་ཕྱུག་དང་ནི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །སྐལ་པ་དེ་འདི་ལ་ཡོད་པས་བཅོམ་ལྡན་ནོ། །ཡང་ན་ མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་བདུད་བཞི་རྣམས་བཅོམ་པས་ན་བཅོམ་ལྡན་ཏེ།ངེས་པའི་ཚིག་གིས་ན་ཕྱིས་པའོ། །ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེ་རྣམས་ཡིན་ཞིང་། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་དེ་བཞིན་ཏེ། དེ་གཤེགས་ཤིང་རྟོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་ངོ་། །དེ་ བཞིན་ཉིད་ལས་བྱོན་པ་ཡང་སྟེ།འགྲོ་བའི་དོན་དུ་སྤྲོ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་རྣམས་ལ་དེ་བཞིན་ཁོ་ནར་གསུང་ངོ་ཞེས་པ་ངེས་པའི་ཚིག་གིས་སྒྲུབ་པས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱང་ངོ་། །དེ་རྣམས་ཀྱི་སྤྲུལ་པ་དང་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་ཉིད་སྐུ་ དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྣམས་སོ།།དེ་རྣམས་ཀྱི་དེ་རྣམས་ཁོ་ན་ནི་སྙིང་པོ་སྟེ། དེ་རོ་གཅིག་པ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའོ། །དེ་རྣམས་དེ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་དང་དེའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །གླེགས་བམ་ཁ་ཅིག་ལ་སྙིང་པོ་ཞེས་ཀློག་པ་མེད་དེ། འབྲི་མཁན་གྱི་སྐྱོན་ ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ།

“一”者，由多福德智慧資糧所獲得，非由日期星宿等所限定之不可思議某時分。此中應說第四剎那之本性為時。于彼一時，世尊以彼本性而住，如是相連。 或者”一時”者為剎那，此顯示自身獲得不可思議解脫門。 或者說於一時聞此，於他時聞他，故說自身多聞。 或者唯於一時聞此，非於他時，故令了知此珍貴續部難得。 由應摧破四魔故為”摧”，如般若波羅蜜多所說。如金剛頂續所說：“由摧煩惱魔等故，摧破稱為摧，以智慧摧煩惱，故說智慧為摧。” 或者此等為其分者為”分”，即自在等功德，如將說”自在”等。具此分故為”薄伽”。 或者由摧破四魔違品故為”薄伽”，依詞源學為”已除”。一切皆是彼等，諸法一切如實真如即”如”，了悟彼等者亦然。亦從真如而來，因為為利眾生而示現故。 以詞源學成立於他者亦如是說故，亦為諸如來。彼等之化身、受用圓滿身、法性身之身語意。彼等之彼等即為”心”，彼一味即金剛持。因從彼等生故，及因是彼自性故。 某些經函中無”心”字，因是書寫者之過失故。

།བཅོམ་ལྡན་འདས་ཁོ་ནས་སྙིང་པོའི་སྒྲ་འདིར་ཉེ་བར་བླངས་པ་ནི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བཞི་པར་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཉིད་ནི་རྡོ་རྗེ་སྟེ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ལ། དེ་ཉིད་བཙུན་མོ་སྟེ་བླ་ན་མེད་པའི་དགའ་བའི་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན། རྡོ་རྗེ་སྙེམས་མ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་ རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་བདག་ཉིད་དེ།དེའི་དེ་ཁོ་ན་ཡང་བྷ་ག་ཆོས་འབྱུང་སྟེ། དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང་དེའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་གཉིས་སུ་མེད་པ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་རྒྱུད་དུ་གསུངས་པ། བྷ་ག་བཅོམ་ལྡན་སངས་རྒྱས་ཏེ། །དེས་ན་འདོད་ཆགས་སུན་མི་དབྱུང་། ། ཞེས་སོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཟུར་གསུམ་པ། བྷ་གའི་བདག་ཉིད་ཅན་སྟོབས་བཅུ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་འབྱུང་བ། འཁྱུད་པའི་བརྟེན་པར་བྱ་བ་ལྷ་མོའི་པདྨ་ཞེས་བྱ་བ་རྟེན་གྱི་ངོ་བོ་ལ་བཞུགས་སོ། །མང་པོའི་ཚིག་ནི རྡོ་རྗེ་སྙེམས་མ་ནི་བཙུན་མོ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང་།གདུལ་བྱའི་དབང་གིས་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་མཐའ་ཡས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བརྟན་པ་དང་གཡོ་བའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་སོ་སོའི་ནང་དུ་འཇུག་པའི་ཆོས་འབྱུང་གི་ནང་ལ་གནས་པའི་ སྣ་ཚོགས་པདྨ་དང་རྡོ་རྗེ་ལ་གནས་པའི་རྡོ་རྗེ་ནོར་བུའི་རྩེ་མོ་ཅན་ཁང་པ་བརྩེགས་པར་བཞུགས་པའི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཆེན་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཉེ་བར་སྟོན་པའི་ཕྱིར་ཡང་ངོ་།།འདིར་རྟེན་གྱི་བདག་ཉིད་ལ་ཁང་པ་བརྩེགས་པ་མ་གསུངས་པ་ཉིད་ན་ཡང་བྷ་ག་ན་གནས་པའི་ཁང་པ་བརྩེགས་པར་ ཞེས་དོན་གྱིས་ཏེ།དཔེར་ན་གྲོང་ཁྱེར་ན་ཕྱུག་པོ་གནས་སོ་ཞེས་པ་གྲོང་ཁྱེར་ན་གནས་པའི་ཁང་བཟངས་ནའོ་ཞེས་དོན་གྱིས་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་མ་གསུངས་པ་ནི་དོན་གཞན་བསྡུ་བའི་དོན་དང་། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ས་གཞི་གཙོ་བོ་ཉིད་དུ་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་དོན་དུའོ། །ཁང་པ་ བརྩེགས་པ་ཡང་དེ་དང་རོ་གཅིག་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པས་སོ།།ཡང་ན་ནང་གི་བདག་ཉིད་ཅན་ས་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་སྤྱན་མ་ལ་སོགས་པའི་བཙུན་མོའི་བྷ་ག་རྣམས་ཏེ་ཆོས་འབྱུང་དང་སྤྲུལ་པ་ལ་སོགས་པའི་པདྨ་རྣམས་ཏེ་དེ་རྣམས་སུ་བཞུགས་སོ།

唯世尊於此引用”心”字，將於第四品中解說。彼即金剛，因是空性之本性故；彼即佛母，因是無上喜之因故。金剛傲慢母即般若波羅蜜多之本性，彼之真實即法源佛母，因彼圓滿故及因是彼自性故。如不二勝續中所說：“佛母即薄伽梵佛，故不應擯除貪慾。” 因是一切如來身語意之自性故為三角，具佛母自性，生起十力等法，所依止之擁抱處，名為天女蓮花之所依本性中而住。 複數詞者，因金剛傲慢母具攝一切佛母之相故，及依所化眾生之力，為顯示大金剛持壇城住於十方無邊世界一切堅固動搖事物一一微塵內之法源中所住之種種蓮花金剛上之金剛寶頂樓閣故。 此中雖未說所依本性為樓閣，然依義為住于佛母中之樓閣，如說富者住于城中，依義為住于城中之宮殿。如是未說者，為攝其他義故，及為顯示大樂地基為主要故。因樓閣亦唯與彼一味故。 或者內在本性為地等自性之眼等佛母之佛母等，即法源與化現等蓮花等，住于彼等中。

།བཞུགས་སོ་ཞེས་པ་ནི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ པའི་ཐབས་ཅན་གྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྣམས་ཀྱིས་མོས་པ་སྣ་ཚོགས་པ་གདུལ་བྱའི་སེམས་ཅན་གྱི་ཡིད་ཕྲོགས་ཏེ་ཨ་ཝ་རྫི་ཏ་ཝན་ཀུན་ནས་འདུན་པར་མཛད་པ་གང་གི་ཚེ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་དེ་ལས་དེར་བདག་གིས་ཐོས་སོ་ཞེས་སྔ་མ་དང་སྦྲེལ་ལོ།།གནས་པར་མཛད་དོ་ཞེས་མ་བརྗོད་པ་ནི་ དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་གང་དུ་ཡང་མི་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ།།གང་གསུང་བར་འགྱུར་བ། བྷ་ག་དེར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མཐའ་དག་བཙུན་མོ་དང་བཅས་པ་གནས་སོ་ཞེས་པ་དེར་ནི། དུས་ཀྱི་མཚམས་མེད་པར་གནས་ཞེས་མངོན་པར་དགོངས་སོ། །དེ་ལྟར་གྱུར་པའི་ ཡུལ་གསུམ་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་བཞུགས་པ་བསྟན་པས་སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་པ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་སྐུ་ལ་གསལ་བར་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ།སྐུ་དེ་ཁོ་ནས་ཀྱང་རྒྱུད་བསྟན་པས་ཡང་དེ་དང་རོ་གཅིག་པར་བསྟན་ཏོ། །ཡང་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་ དང་ཐུགས་ཀྱི་སྙིང་པོ་རྡོ་རྗེ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོ་སྟེ་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྡོ་རྗེ་ཁོ་ན་སྟེ།དེའི་བཙུན་མོ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་མོ་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་ཤེས་རབ་ཆེན་མོ་ཀུན་དུ་བཟང་མོའི་མིང་གཞན་ཅན་ནོ། །དེའི་བྷ་ག་ནི་སྟོང་ པ་ཉིད་དོ།།བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་དེར་བཞུགས་ཏེ་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་ནས་རོ་གཅིག་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་ཏེ། དབྱེ་བ་མཐའ་དག་གི་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་འཁོར་བའི་བར་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཡང་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་ རྣལ་འབྱོར་པ་དང་རྣལ་འབྱོར་མ་དང་མཁའ་འགྲོ་དང་མཁའ་འགྲོ་མ་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་དཀྱིལ་འཁོར་དང་སྔགས་བྱེ་བ་ཕྲག་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་ཀྱང་སྔོན་གྱི་འཕེན་པའི་ཤུགས་ཀྱི་དབང་ལས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཐམས་ཅད་ལ་ཅི་བྱ་ཞེས་སྨྲ་བའི་ཚུལ་གྱིས་གནས་པའོ ཞེས་པའི་དོན་ཏེ།ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པ། ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་ལྟར་རྟོག་པའི། །རླུང་རྣམས་ཀུན་གྱིས་བསྐྱོད་བྱ་མིན། །དེ་ལྟར་གནས་ཀྱང་སེམས་ཅན་གྱི། །རེ་བ་མ་ལུས་རྫོགས་པར་མཛད། །ཅེས་པ་དང་། འཁོར་ལོ་འཁོར་བའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། །བྱ་བ་ མེད་པའི་སྐྱོབ་པ་ལའང་།།འདུ་བྱེད་འཕེན་པའི་ཤུགས་ལས་ནི། །བསྟན་པ་ཡང་དག་རབ་འཇུག་བྱེད། །ཅེས་སོ།

“住”者，以種種方便之身語意奪取種種信解所化眾生之心，令遍欲樂，爾時于彼處我聞，如是與前相連。 未說”安住”者，因真實中世尊於何處亦不住故。如將說：“一切如來與佛母住于彼佛母中”者，意為無時際而住。 如是顯示世尊住於三處，應明瞭空性與悲心無別之俱生身，唯以彼身說續，故顯示與彼一味。 或者，一切如來身語意心金剛即世尊一切如來之主，即大悲自性菩提心金剛，彼之佛母大手印即世尊母大智慧普賢母之異名。彼之佛母即空性。 世尊住于彼處，成為彼之本性，以一味自性，因無一切差別執著故，乃至輪迴際與不可說之不可說菩薩、如來、瑜伽士、瑜伽女、空行、空行母、手印、壇城、百千萬咒語等同在，雖無分別，然由往昔願力，以”對一切眾生當如何”之說法方式而住，此為其義。如說：“如如意寶，不為一切分別風所動，如是雖住，圓滿眾生一切愿。“又說：“以輪迴輪之瑜伽，于無作救護者，由行願力故，正入宣說教法。”

།གང་ཡང་འདིར་ཨེ་ཝ་གྱི་ཡི་གེ་ལ་སོགས་པའི་དོན་གཞན་ཡང་འདིར་དང་རྒྱུད་གཞན་རྣམས་སུ་གསུངས་པ་ནི་བསྟན་པ་གཞན་ཁོ་ན་ཡིན་ཅིང་གདུལ་བའི་ སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་གཟུངས་ཐོབ་པའི་དོན་དུ་སྟེ།ཡི་གེ་གཅིག་ཏུ་དོན་གྱི་ཕུང་པོ་ཆེན་པོ་འཕངས་ནས་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་དེ་རྣམས་དོན་ཆེན་པོ་ཉིད་ཀྱིས་མཆོག་ཏུ་བཀྲ་ཤིས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་རྒྱུད་ཀྱི་དང་པོར་ཉེ་བར་བསྟན་ཏོ་ཞེས་ཀྱང་གསལ་བར་བྱས་པར་འགྱུར་རོ། །འདིར་ དེ་བརྗོད་པ་པོ་ཉིད་ཀྱིས་ན་འདི་རྣམས་སྡུད་པ་རུ་འཐད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཕན་ཚུན་འབྲེལ་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དོན་དེ་ཡང་དག་གཞན་རྣམས་སུ་ཉེ་བར་དམིགས་པར་བྱ་བའོ་ཞེས་པ་འདིར་རྣམ་པར་བཤད་པའི་འབད་པས་ཅི་བྱ། དེ་ལྟར་དུས་དང་ཡུལ་དང་སྟོན་པ་པོ་ཕུན་སུམ་ ཚོགས་པ་གསུངས་སོ།།འཁོར་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་གསུངས་པ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྣལ་འབྱོར་གྱི་དབང་ཕྱུག་བྱེ་བ་ཕྲག་བརྒྱད་ཅུའི་དབུས་སུ་ཞེས་སོ། །རྣལ་འབྱོར་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་སྙོམས་པར་འཇུག་པའོ། །དེ་ལ་དབང་ཕྱུག་ནི་དབང་འབྱོར་བ་སྟེ། དེ་ཐོབ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྣལ་འབྱོར་གྱི་དབང་ཕྱུག་རྣམས་ཏེ། ས་བཅུའི་དབང་ཕྱུག་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་སོ། །མང་པོ་ཉིད་དུ་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་རིགས་མཐུན་པ་རྣམས་ལས་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་ངེས་པར་གཟུང་བའི་དོན་དུ་དང་པོར་བསྟན་གྱི། འཁོར་འདི་རྣམས ཁོ་ན་ཙམ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་རྣམས་མཐའ་ཡས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །གང་མཇུག་ཏུ་གསུང་བར་འགྱུར་བ། དེ་ནས་རྣལ་འབྱོར་པ་དང་རྣལ་འབྱོར་མ་དང་མཁའ་འགྲོ་དང་མཁའ་འགྲོ་མ་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བྱེ་བ་ཕྲག་བརྒྱད་ཅུ་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཚོགས་རྣམ་པ་དུ་མ་སྟེ་ ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པའི་འཁོར་རྣམས་ཞེས་སོ།།བཅོམ་ལྡན་འདས་གཞན་གྱི་སེམས་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ཉན་པའི་སྐལ་བ་དང་ལྡན་པར་འཁོར་རྣམས་རྟོགས་ཤིང་། རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་གསོལ་བ་འདེབས་པར་ནུས་པར་གཟིགས་ནས། མ་བསྐུལ་བར་ གསོལ་བ་འདེབས་པ་པོ་མེད་དོ་ཞེས་པས་ན་བསྐུལ་བར་དགོངས་པས།རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོའི་དོན་འདི་ནི་མགོ་སྨོས་པས་ཤེས་པ་ཁོ་ནའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ལོ་ཞེས་གསལ་བར་བྱེད་ཅིང་འཛུམ་པ་མཛད་དོ། །མགོ་སྨོས་པས་གོ་བ་ཉིད་ཀྱིས་དགོངས་པ་དེ་རྟོགས་ནས་ རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོས་གསོལ་བ་འདེབས་པར་ཞུགས་སོ་ཞེས་སྟོན་ཏོ།མཛད་མ་ཐག་ཏུ་ནི་བར་མ་ཆད་པར་རོ། །སྟན་ལས་ཏེ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས་སོ།

此處及其他續部中所說”誒旺”（ཨེ་ཝ）字等其他義，唯是別教，為令所化眾生獲得總持故，因以一字攝持大義蘊故。如是彼等以大義最為吉祥故，于續初顯示，亦將明瞭。 此中因是說者故，此等不應為結集，因相互關聯不合理故。其他真實義應當觀察，此處何須解說之勞。 如是已說圓滿時、處、說者。說圓滿眷屬：“爾時世尊於八十俱胝瑜伽自在中央”。瑜伽即方便智慧雙運。其中自在即具權，因獲得彼故為瑜伽自在，即十地自在大菩薩。 以顯示眾多故，為確定從同類中辨別金剛心故而首先顯示，非僅此等眷屬，因彼等無邊故。如后將說：“爾時瑜伽士、瑜伽女、空行、空行母、八十俱胝菩薩及種種如來眾，具足一切眷屬。” 世尊以知他心故了知眷屬具足聽聞正瑜伽之緣分，見金剛心能作祈請，思未勸請則無祈請者故當勸請，顯示此續王義唯是聞首便知之眾生境界而作微笑。 顯示金剛心了知彼意，因聞首便知故而開始祈請。“作已”者即無間。“從座”者即從月輪。

།ས་ལ་ཞེས་པ་ནི་སྟན་ལ་མ་ཡིན་པའོ། །འདི་ཡང་མ་འོངས་པ་རྣམས་ལ་ཡང་གསོལ་བ་འདེབས་པ་སློབ་པའོ། །གསོལ་ བ་འདེབས་པ་གསུངས་པ།ཉན་པར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་པོ་ཞེས་པ་ལ་ཡེ་ཤེས་ནི་བག་ཆགས་དང་བཅས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་མ་ལུས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་མ་ལུས་པ་སྤངས་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་ པ་རྟོགས་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སྟེ།དེ་ལ་དབང་པོ་ནི་མཆོག་ཏུ་དབང་ཐོབ་པའོ། །ཡང་ན་མཆོག་གི་དབང་ཕྱུག་ཐོབ་པ་དེས་སེང་གེ་དང་འཕྲོག་བྱེད་དང་དབྱིག་གི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པ་སྟོན་པ་པོའི་ཚོགས་ཀྱི་གཙུག་གི་ནོར་བུ་ཉིད་ཀྱིས་ན་དབང་པོའོ། །ཡང་ན་མེ་ལོང་ལྟ་བུ་ལ་ སོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཡེ་ཤེས་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔ་རྣམས་ཡིན་ལ།དེ་རྣམས་ཀྱི་དབང་པོ་བདག་པོ་སྟེ། དེ་སྐྱེད་པ་པོ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་བདག་ལྟ་བུ་རྣམས་ཀྱི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་སྟོན་པ་ནི་ཁྱོད་ཁོ་ནའོ་ ཞེས་པའི་བསམ་པ་ནི་གསོལ་བ་འདེབས་པ་པོ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་པོ་ཞེས་བོད་པ་པོའི་འོ།།ེ་མའོ་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་དྲིས་ཤིག་ཅེས་པ་ཚིག་ཡོངས་སུ་བསྒྱུར་བས་འདྲི་བར་འདོད་པས་ཞེས་སྦྲེལ་ལོ། །ེ་མ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཞེས་ཀྱང་སྦྲེལ་བར་བྱའོ། །མགོ་སྨོས་ པས་གོ་བ་ཉིད་ཀྱིས་མཉན་པར་འོས་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཉན་པ་པོ་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ངོ་མཚར་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར།ེ་མ་ཞེས་ངོ་མཚར་བར་བྱས་ནས་བོད་པའོ། །རྡོ་རྗེ་སྟོང་པ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་ནང་དུ་བྱས་པ་འདིའི་ཡིན་པ་ཞེས་པ་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོའོ། ། དེ་ལྟར་ཤེས་རབ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བཤད་ནས་ཐུགས་རྗེ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་གསུངས་པ། བརྩེ་བ་ཆེན་པོ་ལེགས་སོ་ལེགས་སོ་ཞེས་པ་སྟེ། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ནི་ཤིན་ཏུ་ལེགས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ལེགས་སོ་ལེགས་སོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །བདག་ཅག་ནི་འདིར་ཟབ་མོའི་ཆོས་ལ་སྐལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མ་བོས་ཞེས་དོགས་པས་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཉན་པ་པོའི་བསམ་པ་སྒྱིད་ལུག་པ་བསལ་བའི་ཆེད་དུ་བོད་པར་བྱེད་པ་ནི་ཆེན་པོ་ཞེས་པ་སྟེ།ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ལས་ཆེ་བའི་བྱང་ཆུབ་ལ་སེམས་དཔའ་སྟེ། བསམ་པ་འདི་རྣམས་ཀྱི་ཡིན་པ་ཞེས་པས་བྱང་ཆུབ་སེམས་ དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་སོ།

“于地”者，非”于座”。此亦為教導未來者作祈請。 說祈請：“請聽”等。“智慧主”中，智慧即圓滿斷除一切煩惱及習氣、一切所知障之圓滿證悟一切法一切相之菩提。其中”主”即獲得最勝自在。 或者，獲得最勝自在故，以獅子、奪者、寶藏等說者眾之頂寶故為”主”。 或者，以映象等智慧自性故，智慧即毗盧遮那等五如來，彼等之主即主尊，因是彼等之生者故。因此，祈請者稱”智慧主”之意為：“唯汝是如我等之不共導師”。 “嗚呼金剛心請問”者，轉譯詞句，與”欲問”相連。亦當與”嗚呼大菩薩”相連。 因聞首便知故，對堪聞及隨順之聽者金剛心等是稀有境界故，以”嗚呼”表示稀有而稱呼。 “金剛”即空性智慧，“心”為內在，此即金剛心。 如是說圓滿智慧已，說圓滿大悲：“大悲善哉善哉”者，因大悲極善故說”善哉善哉”。 為除凡夫聽者因疑”我等於此甚深法無緣故世尊未召”而生退怯之心故而稱呼”大”者，即大於聲聞等菩提之菩提之勇士，此等意樂者即大菩薩。

།ཡོན་ཏན་རྣམས་ནི་སྟོབས་དང་མི་འཇིགས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཏེ་དེ་རྣམས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ནི་རྟེན་རྣམས་སོ། །ཚིག་གཉིས་པོས་ནི་འདི་རྣམས་ཀྱི་ཤེས་རབ་དང་ཐུགས་རྗེའི་རང་བཞིན་ཉིད་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་གསལ་བར་གྱུར་པ་ ཉིད་ཀྱིས་ཁྱེད་ཀྱང་འདི་ཉན་པར་དབང་བའོ་ཞེས་གསལ་བར་བྱས་སོ།།དེ་ལྟར་གྱུར་པ་ཁོ་ནའི་གཞན་རྣམས་ཀྱང་འདི་ལ་དབང་བའོ་ཞེས་ཀྱང་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ། །རྒྱུད་ཐམས་ཅད་ལ་ཞེས་པ། དེ་རྣམས་ལ་ཡོད་པའི་གསང་ཆེན་ཡང་འདིར་དོགས་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པར་འགྱུར་བ་ ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ།།གསང་ཆེན་རྣམ་པ་མང་པོ་བཤད་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ན་གསུངས་པ། དེ་ཐམས་ཅད་ཅེས་པའོ། །བླ་ན་མེད་པའི་ཆོས་ཉན་པར་རུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་བསྔགས་པའོ། །རབ་ཏུ་དགའ་ཞིང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། རབ་ཏུ་དགའ་བ་ཁོ་ན་ལས་དྲེགས་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་ པའི་ཆེད་དུ་ཡང་ཡང་དུ་ཕྱག་བྱས་པའོ།།ཅི་ཞེས་པ་ནི་བརྗོད་པར་བྱ་བའོ། །ཅི་ལྟར་ཞེས་པ་ཚད་མའི་རྣམ་པ་དྲིས་པའོ། །ཅི་ཞེས་པ་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུན་མོང་བ་ལ་སྟེ། དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཅི་ཞིག་པའོ། །ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་གསང་ཆེན་ནོ། །ཡང་ དག་སྦྱོར་བྱུང་ཞེས་པ་ནི་དང་པོའི་གཅིག་གི་ཚིག་ཕྱིས་པའོ།།ཅི་ལྟར་ཞེས་པ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་དྲིས་པའོ། །དེ་ལ་སྟེ་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བ་ལས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཅི་ལྟར་དང་ཅི་ཞིག་པའོ། །ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེ་ཡིན་ལ་རྒྱུད་རྣམས་ཀྱང་ཡིན་ པས་ཞེས་པ།རྒྱུད་ནི་རྒྱུན་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་འདུས་པ་ཕྱི་མར་གསུངས་པ། རྒྱུད་ནི་རྒྱུན་ཞེས་བྱ་བར་བརྗོད། །རྒྱུན་དེ་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་འགྱུར། །གཞི་དང་རང་བཞིན་ཉིད་དང་ནི། །མི་འཕྲོགས་པ་ཡི་རབ་དབྱེ་ལས། །མདོར་བསྟན་པའི་ཚིག་རྣམས་ཀྱི་རྒྱས་པར་བསྟན་པ་ གསུངས་པ།རང་བཞིན་རྣམ་པ་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། །དེ་བཞིན་མི་འཕྲོགས་འབྲས་བུའོ། །གཞི་ནི་ཐབས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། །གསུམ་གྱིས་རྒྱུད་ཀྱི་དོན་བསྡུས་པའོ། །ཞེས་སོ། །དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ནི་རང་བཞིན་དང་རྣམ་པ་ཞེས་པ་དོན་གཞན་མ་ཡིན་ཏེ་རང་གི་ངོ་བོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ།

功德即力、無畏等，彼等之所依即依處。此二句說明彼等之智慧與大悲自性。 如是以明顯智慧方便故，顯示”汝亦有權聽此”。如是亦將顯示”唯如是之其他眾亦有權於此”。 “於一切續”者，因彼等所有大密亦將於此無疑宣說故。因將說諸多大密故，說”彼一切”。因堪聞無上法故讚歎。 “極歡喜”等，唯由極歡喜而無傲慢故，再三作禮。 “何”者，即所說。“云何”者，問量之相。“何”者，於一切法之共相，即其自性為何。因非一切境故為大密。 “正瑜伽生”者，去除初一詞。“云何”者，問因果事。于彼即正瑜伽所生中，能成就之相為云何及為何。 “一切亦是彼，諸續亦是”者，續即三種相續。如後續集所說：“續即說為相續，彼相續成三種，由基及自性，不奪之分別。“廣說略說之句云：“自性諸相為因，如是不奪為果，基即名為方便，三攝續之義。” 諸事空性之體性即自性與諸相非他義，即自體之義。

། དེ་རྒྱུ་སྟེ་ཉེ་བར་ལེན་པའི་བྱེད་པ་པོ་རྒྱུའི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་སྟེ། གང་འདི་རྣམས་ཀྱི་ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་དྲི་མས་མ་གོས་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་སངས་རྒྱས་ཉིད་དེ་ཁོ་ན་ནི་དྲི་མ་མེད་པ་ཉིད་ཐོབ་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །གལ་ཏེ་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་འདི རྣམས་འོད་གསལ་བར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ན།སོལ་བ་བཞིན་དུ་བཀྲུས་ཀྱང་དྲི་མ་མེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་འཕགས་པ་བྱམས་པས་གསུངས་པ། ཐམས་ཅད་ལ་ནི་ཁྱད་མེད་ཀྱང་། །དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་དག་གྱུར་པ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་ཉིད་དེ་ཡི་ཕྱིར། །འགྲོ་ཀུན་དེ་ཡི་སྙིང་པོ་ཅན། ། ཞེས་སོ། །རྒྱུ་དེ་ལས་གློ་བུར་བའི་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་ལས་གང་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཐོབ་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་འབྲས་བུ་འབྲས་བུའི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་དེ་ནི་མི་འཕྲོགས་པར་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། བག་ཆགས་ཀྱི་དྲི་མ་རྣམས་ཀྱིས་མི་འཕྲོགས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཏེ། འཕྲོགས་པ་ནི་ཡང་དག་པར འཕྲོགས་པ་སྟེ་འགྲིབ་པའམ་སྡུད་པའོ།།དྲི་མ་མེད་པ་ཉིད་ཐོབ་པའི་ཐབས་ཏེ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྐྱེན་བསྐྱེད་པ་དང་རྫོགས་པའི་རིམ་པའི་ངོ་བོ་ནི་གཞི་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེ་བ་དང་གནས་པའི་ཕྱིར་ན་མྱུ་གུའི་ས་གཞི་བཞིན་ནོ། །ཐབས་དེ་ཡང་དངོས་སུ་བ་ ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་འགྲུབ་པའི་དུས་སུ།ཕྱག་རྒྱའི་རྣལ་འབྱོར་ལས་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་པ་སྟེ། དེའི་ཡང་དངོས་སུ་བའི་ཐབས་རྫོགས་པའི་རིམ་པ་དང་། དེའི་ནི་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པའོ། །དེའི་ཡན་ལག་རྣམས་ནི་ལས་རབ་འབྱམ་དང་དབང་བསྐུར་བ་ལ་ སོགས་པ་རྣམས་སོ།།དེ་ལྟར་རྒྱུའི་རྒྱུད་དང་འབྲས་བུའི་རྒྱུད་དང་ཐབས་ཀྱི་རྒྱུད་ཅེས་པ་རྒྱུད་གསུམ་རྣམས་ཀྱིས་རྒྱུད་ཀྱི་དོན་ཁྱད་པར་དུ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་བསྡུས་སོ། །འདུས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཞེས་པ་ལ་འདུས་པ་ནི་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་དོན་ཏེ། དེ་ལྟར་ནི་འདུས་པ་ཕྱི་མར། སྐུ་དང་ གསུང་ཐུགས་རྣམ་པ་གསུམ།།གསང་བ་ཞེས་པར་བརྗོད་པར་བྱ། །འདུས་པ་ཚོགས་པར་རབ་བརྗོད་དེ། །སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མངོན་བརྗོད་པའོ། །ཞེས་སོ། །སྟོང་པ་ཉིད་དང་རོ་གཅིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདུད་རྩི་ཉིད་ཀྱིས་ན། སོ་སོར་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ ཕྱིར་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་མོ།།སྐལ་པ་མེད་པའི་སྐྱེ་བོའི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གསང་བ་སྟེ་སྦ་བར་བྱ་བའོ།

彼因即近取作者因金剛持，即此等無始習氣垢所不染、自性成就之佛性，即獲得無垢相之佛性之因，此為其義。 若自性非此等光明，則如炭雖洗亦不成無垢。如聖彌勒所說：“雖於一切無差別，然彼如是性清凈，故成如來彼故故，一切眾生具彼性。” 從彼因離暫時垢中，獲得離垢相之果即果金剛持，說為不奪，因不為習氣垢所奪故。奪即正奪，即減損或收攝。 獲得無垢之方便即俱生緣生圓次第體性說為基，因依彼生住故，如苗之地基。 彼方便之實際，于大手印成就時，從手印瑜伽將說隨行，彼之實際方便即圓次第，彼之即生次第。彼支分即廣大事業及灌頂等。 如是以因續、果續、方便續三續攝續之殊勝義。 “集等”中，集即所說義。如後續集：“身語意三種，說為秘密者，集即說聚集，諸佛一切說。” 以空性一味智慧甘露故，各自三金剛自性故，身語意即三種。因非無緣眾生境界故為秘密，即應隱藏。

།སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ན་འགྲོ་བའི་དོན་གསལ་བར་གྱུར་པ་དེའི་འདུས་པ་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་བཅུ་གསུམ་པ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་ པའི་ས་ལ་ཚོགས་པ་སྟེ།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མངོན་རྗོད་བྱེད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་དཔལ་བདེ་མཆོག་སྟེ། ཤྲཱི་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ཞིང་། ཤམ་ནི་བདེ་བ་སྟེ། ཁམས་གསུམ་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་མཆོག་གོ། །མཆོག་ཏུ་བདེ་བ་ཆེན་ པོ་གཉིས་སུ་མེད་པ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་སྐུ་ཅན་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་གཟུགས་ཀྱི་བཀོད་པ་ལ་མཁས་པའི་སྤྱོད་པ་ཅན།བག་ཆགས་དང་བཅས་པའི་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་མ་ལུས་པ་སོ་སོར་ནུབ་ཀྱང་ཀ་ལ་པིང་ཀའི་ལྟར་སྙན་པའི་སྒྲས་ཆོས་བསྟན་ པས་ས་བཅུའི་དབང་ཕྱུག་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཚིམ་པར་མཛད་ཅིང་།སྐལ་པ་ཇི་ལྟ་བར་སྤྲུལ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སའི་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པ་སེམས་ཅན་གྱི་ཕུང་པོ་མ་ལུས་པ་སྨིན་པར་མཛད་གྲོལ་བར་མཛད་པས། གནས་གཙང་མའི་སྟེང་འོག་མིན་གྱི་གནས་ སྟུག་པོ་བཀོད་པ་རྡོ་རྗེ་ནོར་བུའི་རྩེ་མོ་ཅན་ལ་སོགས་པའི་མིང་ཅན་གྱི་ཁང་པ་བརྩེགས་པར་སྲིད་པ་དང་ཞི་བ་ལ་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་མཚན་གཞན་ཅན་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་མངོན་དུ་མཛད་ནས་བཞུགས་པའོ།།དེ་བཞིན་དུ་ཀྱེ་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ཧེ་ཡིག་གིས་ནི་སྙིང་རྗེ་ཆེ། །བཛྲའང་ཤེས་རབ་བརྗོད་པར་བྱ། །སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ནི་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པའི་དོན་བྱེད་པ་དམིགས་པ་མེད་པའི་སྙིང་རྗེ་སྟེ། དེ་ཡང་འདིར་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ནོ། །ཤེས་རབ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། དེ་ཡང་སྟོང་པ་ཉིད་དང རོ་གཅིག་པའི་ཕྱིར་སྟོང་པ་ཉིད་བཞིན་ཁོ་ནར་རྡོ་རྗེར་བརྗོད་པར་བྱའོ།།དེ་ལྟར་ན་སྟོང་པ་ཉིད་དང་རོ་གཅིག་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པའི་དོན་བྱེད་པ་སྐུ་བཞི་པ་ཀྱེའི་རྡོ་རྗེའོ། །དེ་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཁོ་ན་འབྲས་བུའི་བདག་ཉིད་ནི་འདུས་པ་ དང་བདེ་མཆོག་དང་ཀྱེའི་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་སྟེ།ཐབས་དང་རྒྱུ་ཡང་ངོ་། །དེ་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་དེ་ལྟར་ཐ་སྙད་དུ་བྱས་པ་ནི་གཞུང་གི་རྒྱུད་ཀྱི་ཁྱད་པར་འདུས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ།

以諸佛自性故，明顯利生之集即大樂自性第十三金剛持地之聚集，因此即成諸佛顯說。 如是吉祥勝樂，“吉祥”（ཤྲཱི）即無二智慧，“樂”（ཤམ）即安樂，因超三界故為”勝”。 最勝大樂無二不可思議身相，具轉輪王等種種色相莊嚴之行，雖別別滅盡一切習氣分別，然以如迦陵頻伽悅耳音說法令十地自在菩薩滿足，隨緣以種種化身令地自在等一切眾生群成熟解脫，于凈居天上方廣嚴密金剛寶頂等名樓閣中，不住生死涅槃自性，具大手印異名大菩提而安住。 如是金剛吽，“吽”（ཧེ）字表大悲，“金剛”（བཛྲ）說為智慧。大悲即無緣大悲利益一切眾生，此亦於此為俱生大樂自性。智慧即空性智慧，彼亦因與空性一味故，唯如空性說為金剛。如是與空性一味大樂自性利益一切眾生四身即金剛吽。 如是世尊吉祥金剛薩埵唯果自性，以集、勝樂、金剛吽等自性於一切處應說，方便與因亦然。因能詮說故如是施設，即教續之差別集等。

།དེ་རྣམས་ཀྱི་གླེང་གཞི་ནི་ཐོག་མའི་རྒྱུ་ཡང་ དག་པར་སྦྱོར་བ་རྒྱུའི་རྒྱུད་དེ།གང་གི་ཕྱིར་འདི་ཡོད་པ་ཁོ་ན་ན་ཐབས་ཀྱི་རྒྱུད་བྱེད་པ་པོ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྣམ་པ་གཞན་དུ་ན་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་བརྗོད་ཟིན་ཏོ། །ཡང་དག་པ་ནི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་སྟེ། གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ངེས་ པ་ནི་ཚད་མ་དང་ལུང་གིས་གྲུབ་པའོ།།དེ་ལྟར་ན། བརྩེ་ལྡན་སྡུག་བསྔལ་གཞོམ་དོན་དུ། །ཐབས་རྣམས་ལ་ནི་མངོན་སྦྱོར་མཛད། །ཐབས་བྱུང་དེ་རྒྱུ་ལྐོག་གྱུར་པས། །དེ་འཆད་པ་ནི་དཀའ་ཕྱིར་རོ། །ལུང་དང་རིགས་པས་རྣམ་དཔྱོད་པས། །སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་ནི་ཡོངས་སུ་ བརྟག་།ཅེས་པའི་རིགས་པ་ལས། གུས་པ་དང་བཅས་པར་བར་མ་ཆད་པར་དུས་རིང་པོར་གོམས་པ་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྣལ་འབྱོར་པའི་མངོན་སུམ་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པར་བྱ་བས་མངོན་དུ་མཛད་པའོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཁོ་ནའི་མངོན་སུམ་གང་ཡིན པ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན།དེ་ཁོ་ན་མི་སླུ་བ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་ལ་མི་འཁྲུལ་བ་དངོས་སོ། །དེས་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་མཚན་ཉིད་མེད་པར་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱིས་ རབ་ཏུ་མཁྱེན་ཏོ།།རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དངོས་པོ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་དུ་འདུས་ཤིང་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་དུ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་འཕགས་པ་ ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པར་གསུངས་པ།རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཏེ། དེ་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་མཚན་ཉིད་མེད་པའོ་ཞེས་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་སོ། །ཞེས་སོ། །དེའི་བསྟན་པ་མཆོག་ཏུ་ཆེ་བའི་རྗེས་ སུ་དཔག་པས་སོ།

彼等之緣起即初因正瑜伽因續，因唯有此故，方便續作者趣入故，若異此則不應理，如前已說。 “正”即無倒，因無能害量故。“定”即以量及教成就。如是： “具悲為摧苦，于諸方便修，方便生彼因，隱故說彼難。以教理觀察，遍察苦之因。” 由此理，以具敬無間長時修習故，世尊以瑜伽現量各自證知而現證。 唯諸世尊現量，因具一切相真如境故，以彼不欺故，即於一切相真如無錯亂。 以彼諸佛世尊善知一切法無相。一切相智慧亦不成實事，因彼亦攝於一切法中，彼等現證無自性故。 如聖般若波羅蜜多所說：“一切相智慧是現量相，如來亦現證彼無相而證菩提。” 由彼教最勝比量故。

།མཐོང་དང་མ་མཐོང་བ་དག་ལ། །རིགས་པས་གྲུབ་དང་རང་ཚིག་གིས། །གནོད་མེད་བསྟན་བཅོས་གང་ཡིན་ཏེ། །གཟུང་བར་བྱ་ཞེས་པའི་རིགས་པའམ། ལུང་གིས་ཀྱང་ཚུ་རོལ་མཐོང་བ་རྣམས་ཀྱིས་ངེས་པའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ་ཞེས་པ་ནི། འདི་གླེང་གཞིའི་སྒྲའི་ཤུགས་ཀྱིས་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་དོན་ཏེ། ཅིག་ཤོས་ལྟར་ན་གནོད་པར་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མེད་པས་ན་མ་ངེས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་གླེང་གཞི་ཉིད་ཡིན། འདི་ཡང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པའི་བདག་ལ་སོགས་པར ལྟ་བ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་སེང་གེ་དང་འཕྲོག་བྱེད་དང་།དབྱིག་གི་སྙིང་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཞིང་། ཉན་ཐོས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་སྤངས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡང་སྟེ། ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་མཐའ་དག་ཡོད་པའི་ ཕྱིར་དང་།རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཡང་སྟེ་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པའི་ཕྱོགས་གཅིག་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ལ། དེའི་ཕྱིར་གསང་ཆེན་ནོ། །ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་འཆད་པ་ནི་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅེས་པ་སྟེ། ཤེས་རབ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་དེའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་སྟེ་སྟོང་པ་ ཉིད་དང་རོ་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ།།ཐབས་ནི་དམིགས་པ་མེད་པའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་འགྲོ་བའི་དོན་བྱེད་པ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ནོ། །ཤེས་རབ་དང་ཐབས་དེ་དག་གཉིས་སུ་མེད་པར་གྱུར་པས་གང་གི་བདག་ཉིད་དེ་རང་བཞིན་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེ་སྐད་དེ། ཡང་ དག་པར་སྦྱོར་བ་ཟུང་འཇུག་གི་ངོ་བོའོ།།དེ་སྐད་དུ་ཡང་འདུས་པ་ཕྱི་མར། ཤེས་རབ་ཐབས་ནི་སྙོམས་འཇུག་པ། །རྣལ་འབྱོར་ཞེས་པར་མངོན་པར་བརྗོད། །རང་བཞིན་མེད་གང་ཤེས་རབ་སྟེ། །ཐབས་ནི་དངོས་པོའི་མཚན་ཉིད་དོ། །ཞེས་སོ། །མཆོག་ཏུ་བྱུང་བ་ཞེས་པ། ཉན་ ཐོས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པས་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་འབྲས་བུའི་རྒྱུད་ཀྱི་བདག་ཉིད་རྣམས་འདི་ལས་བྱུང་ཞིང་སྐྱེས་པས་ན་མཆོག་ཏུ་བྱུང་བའོ།།མ་ནིང་ནི་གཙུག་ལག་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་ནི་གླེང་གཞི་ཉིད་མངོན་པར་གསལ་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ ཁོ་ནའི་ཕྱིར་གསུངས་པ།ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བའི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །ཡོན་ཏན་རྣམས་འདིས་ཡང་དག་པར་ཀུན་ནས་འཛིན་པར་བྱེད། ཡོངས་སུ་རྒྱས་པར་བྱེད་ཅེས་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའོ།

“于所見未見，以理成自語，無害論典者，應取”之理或教，亦為此邊見者所定，此為其義。此由緣起語勢應知之義。若如他者，因有能害故非真實，因無能立故不決定，云何是緣起。 此亦非倒我等見增執之獅子、奪者、寶藏等境，亦非聲聞以現證補特伽羅無我而斷煩惱障者之境，因具一切所知障故；亦非諸獨覺之境，因有所知障一分故，故為大密。 說正瑜伽即智慧方便自性。智慧即空性及彼智慧，因與空性一味故。方便即無緣大悲利生俱生大樂自性。彼智慧方便成無二者之自性即彼體性，即正瑜伽雙運體性。 如後續集所說：“智慧方便和合，顯說為瑜伽，無自性即智慧，方便即事相。” “最勝出”者，因超勝聲聞等故，神通等功德果續自性從此出生故為最勝出。中性因是論典故。此顯明緣起，故說”正瑜伽”等。 功德由此正持遍增故為三摩地，即無分別。

།འོན་ཀྱང་སྒོམ་པས་རྣམ་པར་གཡེང་བ་མ་ལུས་པ་བཟློག་པས་ ཏིང་ངེ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ལ་འདི་མཆོག་ཏུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ།།སེམས་མཉམ་པར་གཞག་པ་ནི་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཤེས་པར་བྱེད་ཅིང་། དེའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་དུ་དེའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྒྲ་བརྗོད་པས་གསལ་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ གསུང་བར་འགྱུར་བ་མཚན་ཉིད་ཅེས་པ་སྟེ།ཏིང་ངེ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཁོ་ན་ལས་མཚོན་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གསུངས་པ། ཞེས་པའི་དོན་ཏོ་ཞེས་པ་སྟེ། འདི་ནི་ལྷུར་ལེན་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ཏོ། །འབྱུང་བ་ནི་སྐྱེ་བའོ་ཞེས་པའི་དོན་བརྗོད་ཀྱི། འབྱུང་བ་དངོས་ པོའི་རྐྱེན་གྱི་མཐའ་ཅན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་ཁོ་ན་འབྱུང་བའོ་ཞེས་གཞི་མཐུན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་དེ་ཁོ་ན་སྟེ། ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ལས་གློ་བུར་བའི་དྲི་མ་དང་བྲལ་བས་མཆོག་ཏུ་སྟེ་འབྲས་བུ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་རང་བཞིན་དུ་འབྱུང་བའོ་ཞེས་པ་ མཆོག་ཏུ་འབྱུང་བ་སྟེ་བྱེད་པ་པོ་ལ་ཨ་ཙའོ།།དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཞེས་པ་བཤད་ཟིན་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའོ། །བརྟན་པ་ནི་རི་དང་ཆུ་ཀླུང་དང་རྒྱ་མཚོ་དང་ས་གཞི་དང་རླུང་ལ་སོགས་པ་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་གྱི་རང་བཞིན་རྣམས་སོ། །གཡོ་བ་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་ སོ།།རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ཚོགས་པ་ལས་བྱུང་ངོ་ཞེས་པས་དངོས་པོ་རྣམས་ཏེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དེ་གཉུག་མའི་ངོ་བོ་གང་གི་བདག་ཉིད་དེ་རང་གི་ངོ་བོ་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཏེ་དེ་ལས་གཞན་པའི་བརྟན་པ་དང་གཡོ་བའི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བརྟན་པ་ལ་ སོགས་པ་རྣམས་ནི་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཉིད་ན་ཡང་དེའི་རང་བཞིན་འདི་རྟོགས་བྱ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཆ་ལ་མ་གོམས་པ་ལས་སོ་ཞེས་གསུངས་པ།འདི་མཚོན་པར་བྱ་ཞིང་མངོན་སུམ་དུ་བྱའོ་ཞེས་པ་འདིས་ཏེ་བསྒོམ་པར་བྱ་བཞིན་པས་སོ་ཞེས་པ་མཚན་ཉིད་ དོ།།ཇི་ལྟར་མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པར་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཉིད་ལ་ཡང་སྒོམ་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་འཇུག་པས་མངོན་དུ་བྱ་བ་དེ་བཞིན་དུ་འདིའོ་ཞེས་དགོངས་པའོ། །བཤད་པ་འདི་ལ་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ཡང་དེ་ཡིན་ལ་མཆོག་ཏུ་བྱུང་བ་ཡང་ཡིན་ཞིང་མཚན་ཉིད་ཀྱང་ངོ་ ཞེས་ཚིག་རྣམ་པར་སྦྱར་རོ།

然而，以修斷盡一切散亂故，于令三摩地此成最勝出。心等住如實了知，其功德隨順彼，以三摩地聲明顯。 故說”相”者，因唯由令三摩地而表徵故。故說”此為其義”者，此即專注之義。“出”即生，說此義，非事物緣末之出，因彼即出故為同依。 或者，彼即正瑜伽，由令三摩地離暫時垢故為最勝，即生為果金剛持自性，故為最勝出，作者阿遮。 “如是”者，以已說差別而差別。 “堅”即山河海地風等器世間自性。“動”即諸有情。“從因緣和合生”即諸事物，彼等自性即本性體性，為彼自性者即彼體性，因無異於彼之堅動事物自性故。 堅等雖為諸凡夫所了知，然此自性非所了知，因於真如分未修習故。說”此應表徵現證”者，即以應修故為相。 如於無常等比量事物自性亦以修習體性趣入而現證，此亦如是，此為密意。 於此解釋中，正瑜伽亦是彼，最勝出亦是，相亦是，如是詞相配。

།དེ་ལྟར་རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་འབྱུང་ངོ་ཞེས་འབྲས་བུའི་རྒྱུད་གསུངས་པ། ཡང་ན་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ཚིག་གི་དོན་རྣམས་ནི་སྔར་བཞིན་ནོ། །གླེང་གཞི་ཉིད་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྔགས་ལ་སོགས་པ་སྟོན་པའི་འོ། །རྡོ་རྗེ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དེ། སྟོང་ཉིད་རྡོ་རྗེར་བརྗོད་པར་བྱ། །ཞེས་མཁའ་འགྲོ་མ་རྡོ་རྗེ་གུར་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་རང་བཞིན་བདེ་བ་ཆེན་པོ་དང་སྙིང་རྗེའི་རང་བཞིན་གྱི་སེམས་ཀྱི་སེམས་པ་གང་གི་ཡིན་པ་དེ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའོ། །ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པའི་ཐབས་ཀྱིས་ཕན་བཏགས་པའི་རྒྱུས་འབྲས བུ་མངོན་པར་འགྲུབ་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་ཐབས་ཀྱི་རྒྱུད་གསུངས་པ།གསང་ཆེན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་གསང་ཆེན་ནི་སེང་གེ་དང་འཕྲོག་བྱེད་ལ་སོགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་སྔགས་དང་དཀྱིལ་འཁོར་པ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །མན་ངག་གི་བྱ་བ་ལས་བྱུང་ངོ་ཞེས་པ་མན་ ངག་ལས་བྱུང་བ་སྟེ།འདིས་ནི་མཆོག་ཏུ་འབྱུང་ངོ་ཞེས་པས་ན་བྱུང་བ་ཞེས་པའི་དོན་བཤད་དོ། །ཡང་ན་བྱུང་བའི་སྒྲའི་དོན་ནི་སྔར་བཞིན་ཏེ། དེའི་ཡང་སྔགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཐབས་ཉིད་དུ་དོན་གྱི་ཤུགས་ཀྱིས་ཐོབ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འདིར་བྱུང་བའི་སྒྲས་གསུངས་སོ། །སོགས་ པའི་སྒྲ་ལས་རབ་འབྱམ་དང་དམ་ཚིག་ལ་སོགས་པའོ།།མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྒྲའི་དོན་ནི་སྔར་བཞིན་ནོ། །བཤད་པ་འདི་ལ་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བ་ནི་ཡང་དག་སྦྱོར་བྱུང་སྟེ། དེ་ཡང་ཡིན་ལ་མཚན་ཉིད་ཀྱང་ངོ་ཞེས་ཚིག་རྣམ་པར་སྦྱར་རོ། །དེ་ལྟར་གྱུར་ན་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་ ཀྱི་གླེང་གཞི་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ཡང་ཡིན་ལ།གསང་ཆེན་ལས་བྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་ངོ་ཞེས་དོན་གཉིས་ཀྱི་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་བཤད་པ་ན་དོན་གཅིག་གོ་ཞེས་པ་དོན་གསུམ་ནི། ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ངག་ལན་གཉིས་བཟླས་པས་གསུངས་ཏེ། དོན་ གསུམ་པོ་འདི་དེ་ནི་ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཏེ།དེ་ཁོ་ན་རྒྱུད་དོ་ཞེས་པས་གཙོ་བོར་བླ་ན་མེད་པའི་ཐབས་ཀྱི་ཆ་གསལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རྒྱུད་ཀྱི་དོན་ནི་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་དང་བཅས་པར་གསུངས་ཏེ། འདིར་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་མཆོག་གི་གོ་འཕང་གི་ངོ་བོ་རྣམས་ ཁོ་ན་དང་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།

如是從因生果故說果續，或”一切”等，詞義如前。緣起即世尊說咒等。 金剛即空性，如空行母金剛帳所說：“空性說為金剛”故。其自性大樂與悲自性之心意者即金剛薩埵，即金剛持。 以殊勝方便利益因成就果故說方便續，“大密”等，大密即非獅子、奪者等境之咒及壇城等相。 “從教授事生”即從教授生，此說”最勝出”故說”生”之義。或生聲義如前，彼咒等以義勢得為方便故，此以生聲說。“等”字即廣大及三昧耶等。相聲義如前。 於此解釋中，從正瑜伽生即正瑜伽生，彼亦是且為相，如是詞相配。 如是，一切續之緣起亦是正瑜伽，亦是從大密生之相，如是隨順二義而說時為一義。三義即以”一切”等語重複二次而說，此三義即智慧方便自性，彼即續，以此主要明顯無上方便分故，說續義具殊勝，因此將說唯大手印及正瑜伽最勝位體性及一切佛故。

།ཤེས་རབ་ཀྱི་ཆ་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཚུལ་དང་ཐུན་མོང་བ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་ནི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་ངོ་། །ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་བདེ་བ་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའོ། །རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་ཚིག་གི་ དོན་བརྗོད་པས་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱང་གཙོ་བོར་འཆད་པར་འགྱུར་རོ།།བདག་གིས་ཏེ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བདག་ཉིད་ཁོ་ནས་སྐལ་པ་དང་ལྡན་པའི་གདུལ་བྱ་རྣམས་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་བསམ་པས་གཞག་པའི་བག་ཆགས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པའི་འཕེན་པ་ལས། བཤད་པ་སྟེ་ནང་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་ཕྱིའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱིས་བཤད་བཞིན་པ་ནི། མཆོག་ཏུ་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མི་སླུ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཐེ་ཚོམ་དང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་དག་མི་བྱའོ་ཞེས་དགོངས་པའོ། །དགོངས་པ་འདི་ཁོ་ན་མན་ངག་ལས་བྱུང་བའི་སྒྲ་ཡིས་རྟོགས ཀྱང་སླར་ཡང་འདིར་རྟོགས་པར་བྱས་པ་ནི།ཅི་ལྟར་ཡང་ཡིད་ཆེས་པར་དཀའ་བའི་འཇིག་རྟེན་ཡིད་ཆེས་པར་འགྱུར་ཞེས་པའོ། །གལ་ཏེ་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མང་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཞུས་མོད་ཀྱི། དེ་ལྟར་ཡང་གསོལ་བ་འདེབས་པ་པོ་གཙོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ ཉོན་ཞེས་གཅིག་གི་ཚིག་སྟེ།གཞན་རྣམས་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་དུ་བསྒོམ་པ་ཁོ་ནས་ཐོག་མ་མེད་པའི་སྐྱེ་བ་བརྒྱུད་པར་བསགས་པའི་དྲི་མ་རྩད་ནས་ཕྱུང་བས་ཐ་མལ་པའི་ཕུང་པོར་འཛིན་པ་སྤོང་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བར་བསྐྱེད་པ་དང་ རྫོགས་པའི་རིམ་པ་དག་གིས་ལྷ་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ།དང་པོར་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། སྟོང་ཉིད་ནི་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་དེ་འོད་གསལ་བའོ། །དྲི་མ་རྣམས་ནི་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་རྣམས་ཏེ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་ལུས་གོས་པའོ། །དེ་དང་ལྡན་པ་ རྣམས་ཀྱི་ཁམས་བཅོ་བརྒྱད་རྣམས་སྟོང་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་བསམས་ཏེ།གོས་རྣམས་ལྟར་བཀྲུས་ནས་ཏེ་བསམ་པ་གཙོ་བོ་ཉིད་ལས་བཀྲུས་པར་བྱས་ནས་ལྷ་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་ལྷག་མའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྒྱས་པར་སྟོན་ཏེ། གཟུགས་ཁམས་ཞེས་པའོ། །རཱུ་པ་གནོད་པ་ལ་སྐད་ ཀྱི་བྱིངས་ཏེ་གཟུགས་སུ་བྱེད་རང་ལ་ཕ་རོལ་འཇུག་པ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་གཟུགས་ཏེ་དཀར་པོ་དང་སེར་པོ་ལ་སོགས་པ་དང་རིང་པོ་དང་ཐུང་ངུ་ལ་སོགས་པའོ།།རང་གི་མཚན་ཉིད་འཛིན་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་ཁམས་སོ། །གཟུགས་ཀྱང་དེ་ཡིན་ལ་ཁམས་ཀྱང་ཞེས་པ་གཟུགས་ ཁམས་ཏེ་དེས་སོ།

智慧分與波羅蜜多道共同，智慧身與瑜伽續差別共。大手印樂為不共。由說瑜伽續詞義，亦將主要解說智慧真如。 我即金剛薩埵自身，于具緣所化以各別觀察意樂所立習氣圓熟之願力，說即以內真如及外真如而說者，因最勝量士所作故不欺誑，故勿

།གཟུགས་ཁམས་ཀྱི་ཞེས་པ་གསུམ་པས་གཟུགས་ཏེ། གཙུག་ལག་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་རང་གི་ངོ་བོས་དོན་དམ་པར་གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་ཀྱིས་སྟོང་པ་རྣམས་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་གཟུགས་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཞེས་པ་དེའོ། །ཉིད་ ཀྱི་སྒྲ་ནི་བཞིན་གྱི་དོན་ལ་སྟེ།གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་བཞིན་དུ་སྒྲ་ཡང་སྟོང་པར་བླ་མས་སློབ་མ་ལ་བྱེད་དུ་གཞུག་གོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །འདི་གསལ་བར་བྱེད་ཅིང་སྒྲའི་ཁམས་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་དཀྱུས་མའི་དོན་དང་འབྲེལ་བར་བྱེད་དོ། །ཡིད་ཅེས་པ་ཡིད་ཀྱི་ཡུལ་ཆོས་ཀྱི་ཁམས་ཏེ་ ཡུལ་ཅན་གྱིས་ཡུལ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་བཞིན་དུ་ཕྱི་མར་ཡང་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་བརྗོད་པར་བྱའོ། །མིག་བདག་ཉིད་ཅེས་བྱ་ཞེས་པ་འདིས་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་རྣམས་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྟེ། རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཡུལ་དང་དབང་པོ་དག་སྟོང་པ་དག་གི་དབུས་སུ་རྣམ་ཤེས་ཅི་ལྟར་མི་ སྟོང་པར་འགྱུར་ཏེ་སྟོང་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་དགོངས་པའོ།།ཡིད་ནི་དབང་པོ་དང་ཕྱི་རོལ་ནི་ཡུལ་ཆོས་ཀྱི་ཁམས་ཏེ། དེ་དག་གིས་སྟོང་པ་རྣམས་ཀྱིའོ། །ཉེ་བར་སྡུད་པ་ནི་དེའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །ཡང་ཡིག་གིས་རྣམ་པར་ཤེས་པའོ། །མྱོང་བ་པོ་ཡང་ཤེས་པའི་ཡང་གིས་དེའི་རྣམ་པར་ ཤེས་པའོ།།སེམས་ནི་ཡིད་ཀྱི་དབང་པོ་དང་དེའི་སྤྱོད་ཡུལ་ནི་སེམས་ལས་བྱུང་བ་སྟེ། ཡང་གིས་དེའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའོ། །ཡང་ན་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཡུལ་ལྔ་རྣམས་དང་། ལྟ་བ་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་དེའི་ཡུལ་ཅན་དབང་པོ་རྣམས་ཏེ། སེམས་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་ པ་ཚོར་བ་དང་འདུ་ཤེས་དང་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་སེམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་རྣམས་ནི་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ཆོས་ཀྱི་ཁམས་ཡུལ་དྲུག་པའོ།།སེམས་ནི་ཡུལ་དྲུག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་ཏེ་ཡིད་ཀྱི་དབང་པོ་ཡང་ངོ་། །ཡིད་ཀྱི་དབང་པོ་ནི་མིག་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོ་བཞིན་དུ་ལོགས་སུ་ མེད་ཀྱི།འདས་མ་ཐག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཁོ་ན་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཁྱད་པར་ཕྱི་མ་བསྐྱེད་པའི་བདག་པོ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཡིད་ཀྱི་དབང་པོར་བརྗོད་དོ། །དེ་ལྟར་ཁམས་བཅོ་བརྒྱད་རྣམས་བརྗོད་དེ། གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་དང་མིག་གི་ཁམས་དག་དང་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ ཁམས་ནས།ཇི་སྲིད་དུ་ཆོས་ཀྱི་ཁམས་དང་ཡིད་ཀྱི་ཁམས་དང་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཁམས་ཀྱི་བར་རོ།

“色界”之”的”字第三轉，即色，因是論典故，即以自性勝義空色界諸法之義。世俗中亦非無色。“其”即彼。“自”字為”如”義，即如色界，聲亦空，上師令弟子作是觀，此為其義。此明顯且與聲界了知等正文義相連。 “意”即意境法界，因以境者顯境故。如是後者亦應如理說。“眼自體”等說此以自性空諸識，識之境與根空中，識如何不空，唯空故，此為密意。 意即根，外即境法界，彼等空諸。攝略即”是故”等。“又”字即識。領受者亦知之”又”即彼識。心即意根，其境即心所，“又”即彼識。 或色等即五境，見者等即彼境者諸根，與心相應受想行蘊心差別即心所法界第六境。心即六境諸識，亦是意根。意根非如眼等根別有，唯剛過去識因為生后識之主故說為意根。 如是說十八界：色界、眼界及眼識界，乃至法界、意界及意識界。

།རྣམ་པར་ཤེས་པ་དྲུག་རྣམས་ཡིད་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་ནང་དུ་འདུས་པའི་ཕྱིར་སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་གཉིས་ཏེ། གཟུགས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་དང་མིག་གི་སྐྱེ་མཆེད་ནས་ཇི་སྲིད་དུ་ཆོས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་དང་ཡིད་ ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་ཅེས་པའི་བར་རོ།།དབང་པོ་ལྔ་རྣམས་དང་ཡུལ་ལྔ་རྣམས་ཀྱང་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོའོ། །དབང་པོ་ལྔའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཕུང་པོའོ། །དེ་ལས་གཞན་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཁྱད་པར་རྣམས་ནི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ ཕུང་པོའོ།།ཚོར་བ་དང་འདུ་ཤེས་ཀྱི་ཕུང་པོ་དག་ནི་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཁོ་ནའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་དག་སྟེ། འཁོར་བའི་རྩ་བའི་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ལོགས་པ་བརྗོད་པ་དག་གོ། །དེ་ལ་ཚིམ་པར་བྱེད་པ་དང་ཡོངས་སུ་གདུང་བར་བྱེད་པ་དང་དེ་གཉིག་ ལས་གྲོལ་བའི་རང་གི་ཡུལ་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་མངོན་དུ་བྱ་བས་ཡུལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རིག་པ་ནི་ཚོར་བ་ཞེས་བརྗོད་དོ།།མཚན་མ་སྟེ་ལྟོ་ཆེ་བ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་གང་གིས་འཛིན་ཅིང་འདུས་ཏེ་ཤེས་ལ་ཡེ་ཤེས་ ལ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་པ་དེ་ནི་མཚན་མར་འཛིན་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་འདུ་ཤེས་ཞེས་བརྗོད་དོ།།དེ་ལས་གཞན་པའི་སེམས་ལས་བྱུང་བ་སེམས་པ་ལ་སོགས་རྣམས་ནི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོའོ་ཞེས་པ་ཕུང་པོ་ལྔ་རྣམས་ཏེ། ཐུབ་པའི་དགོངས་པའི་རྒྱན་དུ་རབ་ཏུ་སྤྲོས་ཟིན་ནོ། །དེ་ ལྟར་ཁམས་བཅོ་བརྒྱད་པོ་རྣམས་ཁོ་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་དེ།དེ་རྣམས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ན་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་དུ་གསུངས་སོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་། བརྟག་པ་གཉིས་པར་གསུངས་པ། དབང་པོ་དང་ནི་ཡུལ་ཉིད་དང་། །དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད། །རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་གོ་ བྱའི་ཆེད།།ཁམས་ནི་བཅོ་བརྒྱད་རྣམས་སུ་བཤད། །རང་བཞིན་གདོད་ནས་མ་སྐྱེས་པ། །བདེན་མིན་བརྫུན་མིན་དེ་བཞིན་དུ། །ཐམས་ཅད་ཆུ་ཡི་ཟླ་བ་ལྟར། །འདོད་པས་རྣལ་འབྱོར་མས་ཤེས་གྱིས། །ཞེས་སོ།

六識攝於意處故為十二處：色處與眼處乃至法處與意處。 五根與五境亦是色蘊。五根識是識蘊。除此之外的識與識差別是行蘊。受蘊與想蘊即是心所行蘊之分類，因是輪迴根本因故別說。 其中，以令滿足、令苦惱及離此二者之自境自性現前而領受境，即識之領受了知稱為受。 相即以腹大等差別心所法而執取、積集、了知並遍斷智慧，此即以執相為體性稱為想。 除此之外的心所思等即行蘊，此為五蘊，已於《牟尼密意莊嚴》中廣說。 如是唯十八界即一切法，說彼等真如中無自性。如是于《二品》中說： “根與境自身， 及根識自身， 為令瑜伽母， 了知說十八。 本性本不生， 非真亦非妄， 一切如水月， 瑜伽母當知。”

།འདི་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་མ་ཤེས་ནས་གལ་ཏེ་ ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ན་འོན་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་མཐར་ལྷུང་ངོ་ཞེས་པས་སྟོང་པ་ཉིད་རྣམ་པར་བསམས་པས་ཅིའི་ཕྱིར་དྲི་མ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དག་པ་ཡིན་ཞེས་རྒོལ་བའི་བསམ་པ་མ་འོངས་པའི་སྐྱེ་བོ་ལ་ལྡེམ་པོར་དགོངས་པས་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོའི་ལན་གླན་པའི་ཆེད དུ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་མ་ཐག་པར་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་ཕྱོགས་ཙམ་སྟོན་པ་གསུངས་པ།ཉོན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ཇི་ལྟ་བར་ཁྱད་པར་གང་གིས་ཚོལ་བར་བྱེད་རྣམ་པར་སེམས་པར་བྱེད་བསྒོམ་པར་བྱ་བའོ་ཞེས་པ་ལམ་མོ། །དེ་དེ་ལྟར་ཉོན་ཞེས་ཕྱི་མ་དང་འབྲེལ་ལོ། ། དེའི་ཁྱད་པར་གསུངས་པ་གཉིས་མེད་ཅེས་པ་གཉིས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ནི་གཉིས་མེད་དེ། གང་གི་ཕྱིར་ན་གཉིས་སྤངས་པ་སྟེ། གཉིས་ཏེ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ལ་སོགས་སྤངས་ཤིང་བོར་ལ་བཀག་པ་སྟེ། ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །འོ་ན་གཉིས་དང་བྲལ་བ་དབུ མར་གྱུར་པའི་སེམས་ཙམ་ཡང་སྣ་ཚོགས་པའི་མདོ་སྡེར་གསུངས་པ་མེད་དམ་ཅི་ཞེ་ན།མེད་དེ་གང་གི་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སེམས་ཙམ་ཉིད་དུ་བསྟན་གྱི་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མདོ་གཞན་དུ་དེ་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཇི་སྐད་དུ་འཕགས་པ་དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པར་གསུངས་པ། འོད་སྲུངས་སེམས་ནི་ཡོངས་སུ་བཙལ་བར་བྱ་ན་མི་རྙེད་དོ། །གང་མ་རྙེད་པ་དེ་ནི་ཉེ་བར་མི་དམིགས་སོ། །གང་ཉེ་བར་མ་དམིགས་པ་དེ་ནི་འདས་པ་ཡང་མ་ཡིན་མ་འོངས་པ་མ་ཡིན། ད་ལྟར་བྱུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི དུས་གསུམ་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་པའོ།།དེ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་མེད་པ་མ་ཡིན་པ་སྟེ་མ་སྐྱེས་པའོ། །གང་མ་སྐྱེས་པ་དེ་ལ་རང་བཞིན་མེད་དོ། །གང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་དེ་ལ་སྐྱེ་བ་མེད་དོ། །གང་ལ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དེ་ལ་འགག་པ་མེད་ དོ།།གང་ལ་འགག་པ་མེད་པ་དེ་ལ་བྲལ་བ་མེད་ཅིང་མ་བྲལ་བ་ལ་ནི་འགྲོ་བ་མེད། འོང་བ་མེད། འཆི་འཕོ་བ་མེད། སྐྱེ་བ་མེད་དོ། །གང་ལ་འགྲོ་བ་མེད་འོང་བ་མེད་འཆི་འཕོ་བ་མེད་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དེ་ལ་འདུ་བྱེད་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །གང་ལ་འདུ་བྱེད་འགའ་ཡང་མེད་པ་དེ་འདུས་ མ་བྱས་པ་སྟེ།གང་འདུས་མ་བྱས་པ་དེ་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་རིགས་སོ་ཞེས་རྒྱས་པར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འདི་ཉིད་དུ་གང་གསུངས་པ། འོད་སྲུངས་རྟག་ཅེས་བྱ་བ་འདི་ནི་མཐའ་གཅིག་གོ།

若如是不了知而謂若一切法自性為空性，則墮無邊，以此空性觀察何故為無垢自性清凈？為對治未來眾生如是諍論之意樂，以隱密密意宣說金剛心之答覆，為此以空性緊接而略示天瑜伽而說”聽”等。 如何以何差別尋求、思維、修習即是道。“如是聽”與後文相連。 說其差別”無二”即無有二性是無二，因何故？即離二，捨棄、遮止二即有無等，即”非有”之義。 若爾，諸經中說離二成中之唯心亦無耶？無。因世俗中世尊示唯心，勝義中非有故。於他經中亦成立彼無自性故。 如《聖寶積經》所說：“迦葉，若遍尋求心不可得。若不可得即不可見。若不可見即非過去、非未來、非現在，彼即超越三時。彼非有非無，若非有非無即無生。若無生則無自性。若無自性則無生。若無生則無滅。若無滅則無離無未離，則無去、無來、無死、無生。若無去、無來、無死、無生，則全無諸行。若全無諸行即無為，若無為即聖者之種姓。“如是廣說。 故此中所說：“迦葉，所謂常即一邊。”

།མི་རྟག་གོ་ཞེས་པ་འདི་ནི་མཐའ་གཉིས་པའོ། །འོད་སྲུངས་དེ་བཞིན་དུ་ཡོད་ཅེས་བྱ་ བ་འདི་ནི་མཐའ་གཅིག་སྟེ།མེད་ཅེས་པ་མཐའ་གཉིས་པའོ། །གང་མཐའ་འདི་དག་གི་དབུས་ནི་དཔྱད་དུ་མེད་པ་བསྟན་དུ་མེད་པ་རབ་ཏུ་མི་གནས་པ་གནང་བ་མེད་པ་རྣམ་པར་རིག་པ་མ་ཡིན་པ་གནས་མེད་པ་སྟེ། འདི་ནི་དབུ་མའི་ལམ་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ ཡང་དག་པ་སོ་སོར་རྟོག་པའོ་ཞེས་སོ།།ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དེ་ཡང་འདིའོ་ཞེས་རང་གིས་ངེས་པར་དཔྱད་པར་མི་ནུས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དཔྱད་དུ་མེད་པའོ། །ཕ་རོལ་པོ་རྣམས་ལ་བསྟན་པར་མི་ནུས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བསྟན་དུ་མེད་པའོ། །ནང་གི་ཁམས་དང་ སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་ངོ་བོར་མི་གནས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་མི་གནས་པའོ།།ཕྱིའི་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་བཞིན་དུ་སྣང་ནས་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་སྣང་བ་མེད་པའོ། །མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཁམས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ལས་འདས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རིག་པ་མ་ཡིན་ པའོ།།འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཉོན་མོངས་པ་མཐའ་དག་གི་གནས་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གནས་མེད་པའོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །གལ་ཏེ་དབུས་སུ་རང་གི་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་དོན་དམ་པ་ཅུང་ཟད་ཡོད་པར་གྱུར་ན་དེའི་ཚེ་དེ་ཡོད་དོ་དེ་མེད་དོ་ཞེས་པའམ་རྟག་ གོ་ཞེས་པའམ་མི་རྟག་གོ་ཞེས་མངོན་པར་ཞེན་པ་མཐར་ཅི་ལྟར་འགྱུར་ཇི་སྲིད་དུ་དངོས་པོའི་དོན་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་སོང་བ་ན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཚུལ་བཞིན་པ་ཁོ་ན་ནི་ལྷུང་བའི་གནས་སོ་ཞེས་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཞིང་།བརྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལས་མ་གཏོགས་པ་ དངོས་པོའི་རྣམ་པ་གཞན་གང་དངོས་པོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡང་མེད་དོ།།དབུས་ན་དངོས་པོའི་རང་གི་ངོ་བོ་མེད་ན་དོན་མེད་དོ་ཞེས་འཛིན་པ་ཡང་མཐའ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་མི་རིགས་ཏེ་མེད་ཅེས་བྱ་བར་ངེས་པར་འཛིན་པ་ནི་ཡོད་པར་འཛིན་པ་མེད་ན་མི་ འབྱུང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཏེ་ཡུལ་མེད་པའི་དགག་པ་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་པས་སོ།།འཕགས་པ་ཀླུའི་རྒྱལ་པོ་རྒྱ་མཚོས་ཞུས་པར་ཡང་གསུངས་པ། སྔོན་མཐའ་སྟོང་ཞིང་ཕྱི་མའི་མཐའ་སྟོང་དང་། །སྐྱེ་འཇིག་གནས་པའི་དངོས་པོ་སྟོང་པ་སྟེ། །འདི་ལ་དངོས་པོ་ཡོད་མིན་དངོས་མེད་མིན། ། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པའོ། །ཞེས་སོ།

“無常”即第二邊。迦葉，如是”有”即一邊，“無”即第二邊。此等邊之中間不可觀察、不可示、不住、無顯、非識、無住，此說為中道，即諸法如實觀察。 法界亦不能自己決定觀察此是故不可觀察。不能示於他人故不可示。不住內界處自性故不住。如外界處顯而不了知故無顯。超越眼識等界自性故非識。非一切貪等煩惱之所依故無住。 若中間有少許勝義事物為自心本性自體，則執著彼有彼無或常或無常如何成邊？隨順事物義之真如時，如理作意即是墮處，此不應理。除觀察等自性外，無有其他事物相為事物真如。 若謂中間無事物自性則執無義亦非邊耶？此不應理。因執定為無須依于有執方生，無境之遮無故。 《聖龍王海所問經》亦說： “前際空后際空， 生滅住事亦空， 此中非有非無， 諸法皆自性空。”

།འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་ཀྱིས་ཀྱང་གསུངས་པ། ཡོད་ཅེས་པ་ནི་རྟག་པར་འཛིན། །མེད་ཅེས་པ་ནི་ཆད་པར་བལྟ། །དེ་ཕྱིར་ཡོད་ཉིད་མེད་ཉིད་ལ། །མཁས་པས་གནས་པར་མི་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །དབུ མར་འཛིན་པ་ཡང་འཕགས་པ་ལྷའི་ཞབས་ཀྱིས།ཡོད་དང་མེད་པ་ལས་གྲོལ་བ། །དབུ་མ་ཉིད་དུ་གང་རྟོག་པ། །དབུ་མར་མངོན་པར་ཞེན་པ་འདི། །སྒྱུ་མའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་མིན། །ཞེས་བཀག་གོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་མཆོག་ཏུ་ཟབ་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ། བརྟག་བྱ་ མིན་ཏེ་སྤྱི་མེད་པའི་ཕྱིར་རྟོགས་པས་རྟོགས་བྱ་མ་ཡིན་པའོ།།རྣམ་ཤེས་བྱ་མིན་ཏེ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་དཔྱོད་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པའོ། །སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་དག་ལས་གཞན་པའི་ཡང་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་རང་གི་ངོ་བོ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རྟོགས་དཀའ་བའོ། །ཡང་ན་ཐོས་པ་དང་བསམ་པ་དང་ སྒོམ་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་ཤེས་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བར་ཚིག་གསུམ་མོ།།རྟོག་གེ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཏེ་སྤྱི་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་དགའ་བ་སེང་གེ་དང་འཕྲོག་བྱེད་དང་དབྱིག་གི་སྙིང་པོ་དང་ཕྱི་རོལ་གྱི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ལ་སོགས་པ་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ ཀྱིས་སོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གསང་ཆེན་ནོ། །ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་སྟེ་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་མཚུངས་པ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཏེ། དེ་རྣམས་དང་དེ་ཁོ་ནས་འདྲ་སྟེ་རོ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་པ་ ལས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཉིད་ཀྱི་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པར་བྱ་བའོ་ཞེས་པ་དགོངས་པའོ།།གང་གསུང་བར་འགྱུར་བ་སངས་རྒྱས་སྤྱོད་ཡུལ་ལོ་ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་རྟོག་པའི་དྲ་བ་མ་ལུས་པ་དང་བྲལ་བའི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྣང་བ་མེད་པ་སོ་སོ་ རང་གིས་མ་དམིགས་པ་ལས་རིག་གི་དམིགས་པ་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།ཇི་སྐད་དུ་བདེན་པ་གཉིས་ངེས་པར་བསྟན་པའི་མདོར་གསུངས་པ། ལྷའི་བུ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ནི་ཇི་སྲིད་དུ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་མཆོག་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བར་གྱི་ ཡུལ་ལས་འདས་པའོ་ཞེས་སོ།།འདིས་ནི་ཡུལ་གྱི་དངོས་པོ་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་པ་ཉེ་བར་བླངས་པའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་དམིགས་པ་ལས་དེ་མཐོང་བ་འགེགས་པར་བྱེད་དོ། །མི་ཤེས་པ་ནི་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་སྟེ། དེ་ཁོ་ན་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་བ་ལ་འགེབས་པའི་ཕྱིར་མུན་ པ་དང་འདྲ་བས་མུན་པའོ།

聖龍樹足亦說： “有即執為常， 無即墮斷見， 是故於有無， 智者不應住。” 聖天足亦遮執中： “解脫有與無， 思維即中道， 執著于中道， 非幻自相性。” 故此是最甚深真如，不可觀察，因無共相故非所了知。非所了別，因無差別故非觀察境。除共相與差別外亦無可了知之自性故難了知。 或因非聞思修自性之所知境故，如其次第為三句。諸尋思者即喜共相等分別之獅子、劫奪、金藏及離外貪等凡夫。故非彼等行境故為大密。 等同虛空，以無自性故相等，即諸佛世尊，與彼等真如相同，成一味，由斷一切障礙故為諸佛各自證知，此為密意。如將說”佛行境”。 彼亦由離一切分別網之出世間智，於一切法無顯現各自無所緣而了知，非由所緣。 如《二諦決定顯示經》所說：“天子，勝義諦乃超越乃至具一切相之最勝一切智智之境。“此由超越境事所取故，遮由所緣見彼。 無知即所知障，真如即如暗覆蓋見真如故為暗。

།རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་སྤྲུལ་ཏེ་སྒོམ་པས་བསྐྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་ཕྱོགས་གཅིག་སྤངས་ན་ཡང་། གལ་ཏེ་གང་གི་ཕྱིར་བག་ཆགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་སོན་བ་དེའི་ཕྱིར་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་མི་ཤེས་སོ། །འདིས་ནི་ འདི་གསུངས་ཏེ།གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཁོ་ན་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ལམ་མོ་ཞེས་པའོ། །སུ་རྣམས་ཀྱི་ཞེ་ན་གསུངས་པ། འཁོར་བ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། འཁོར་བ་ནི་ཁམས་གསུམ་དུ་ཉོན་མོངས་པ་དང་ལས་ཀྱིས་འཕངས་པའི་སྐྱེ་བའི་རྒྱུན་ ནོ།།དེ་ཁོ་ན་མཛའ་བ་དང་བྲལ་བ་དང་མི་མཛའ་བ་དང་ཕྲད་པ་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བར་འཚེ་བ་མང་པོའི་རྒྱུ་ཉོན་མོངས་པའི་ཆུ་སྲིན་ལ་སོགས་པས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བ་ཉིད་ཀྱིས་དང་རྒྱ་ཆེ་བ་ཉིད་ཀྱིས་རྒལ་དཀའ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྒྱ་མཚོ་སྟེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་ནི་འཇིགས་པ་སྟེ་གང་རྣམས་ཀྱི་ འཇིགས་པ་ཆེན་པོ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའོ།།སྒྲོལ་བ་ནི་རྒལ་བར་བྱེད་པའོ། །དེར་སོན་པའི་སེམས་ཏེ་མངོན་པར་འདོད་པ་གང་རྣམས་ཀྱི་ཡིན་པ་རིགས་མཆོག་རབ་ཏུ་སད་པ་རྣམས་ཀྱིའོ། །འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོའི་དབུས་སུ་འཇུག་བཞིན་པའི་ལུས་ཅན་རྣམས་བསྒྲལ་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ བ་དེ་ལྟར་མཚོན་བྱ་སྟེ།མཚོན་པར་བྱ་བ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར། བརྗོད་པ་པོ་སྟེ་ཐུབ་པའི་དབང་པོ་རྣམས་ཀྱིས་འཁོར་བའི་བར་དུ་གསུངས་སོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །མཚོན་བྱེད་ཅེས་ཀློག་པ་ན། མཚོན་བྱེད་ནི་མཚན་ཉིད་དོ། །མཚན་ཉིད་དེ་གསུངས་ པ།མཚོན་པ་རྣམས་ཀྱི་སྟེ་མཚོན་པར་བྱ་བ་རྣམས་ཀྱི་མཚོན་བྱེད་དེ་རང་གི་ངོ་བོ་མཚོན་པར་བྱ་སྟེ་ངེས་པར་བརྟག་པར་བྱའོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་རྣམ་ཤེས་ཏེ་ཡུལ་རྣམས་སོ། །འདི་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱ་བའོ་ཞེས་པ་ཤེས་པ་སྟེ་དབང་པོ་རྣམས་སོ། །དེའི་ སེམས་རྣམས་ནི་དྲུག་གོ།།ཤེས་བྱ་རྣམས་ཀྱི་སྟེ་ཁམས་བཅོ་བརྒྱད་པོ་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཤེས་བྱ་སྟེ་ཤེས་པར་བྱ་བ་མཚན་ཉིད། ཤེས་པས་ཏེ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་བལྟ་བྱ་སྟེ་དེ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོར་མཚོན་པར་བྱའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ།

諸獨覺雖以化現修習所生智斷所知障一分，然由隨逐習氣故，彼等亦不知。此說：唯無二智即天瑜伽自性是菩提道。 誰等耶？說”輪迴”等。輪迴即三界中煩惱業所引生死相續。彼即由離愛、遇怨等眾多損害因，為煩惱摩竭等所圍繞故，及由廣大故難度，故為大海。故彼即怖畏，即令獲大怖畏者。 度即渡越。于彼趣入之心即希求，乃最勝種姓覺悟者之所有。如何令入于輪迴海中之有情得度，如是所表，即所表無二智自性天瑜伽。能說者即諸牟尼王于輪迴中所說，此為其義。 若讀為”能表”，能表即相。說彼相：“諸能表”即諸所表之能表，自性應表示，即應決定觀察。 “了別”即識，即諸境。“由此等所知”即知，即諸根。彼心即六。 “諸所知”即彼十八界之所知，即所知相。以智即以空性智當觀，即應表示為彼無二智自性，此為其義。

།གང་ལས་འདི་ རྣམས་བལྟ་བ་སྟེ།ངེས་པར་དཔྱད་པས་རྟོགས་པ་སྟེ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཆུབ་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལས་རྟོགས་པ་བལྟ་བའི་བསམ་ལྡན་པའི་སྟེ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ངེས་པར་རྟོགས་པའི་སེམས་དང་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པའི་འོ། །ལམ་ཞེས་པ་ལམ་སྟེ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ལམ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པར་འགྱུར་བའོ།།འདིས་ཀྱང་རང་འདོད་བཞིན་དུ་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་རྟོགས་འགྱུར་རོ། །རྣལ་འབྱོར་པ་འདིའི་རྗེས་སུ་བསྔགས་པ་གསུངས་པ། སྟོང་ཕྲག་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། སྟོང་ཕྲག་རྣམས་རྣམ་པ་དུ་མར་སྐྱེ་བ་ སྔ་མ་རྣམས་སུ་འགྲོ་བར་ཏེ་མི་ཁོམ་པ་ལ་སོགས་པའི་འགྲོ་བ་ཐོབ་ཅིང་།ད་ནི་སྔ་མའི་མཚན་ཉིད་བརྗོད་པ་ལས། མཉམ་ཉིད་དེ་རོ་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པར་སྣ་ཚོགས་པ་སྒོམ་པར་བྱེད་པ་ནི་དངོས་གྲུབ་མེད་ན་ཡང་བདེ་འགྲོ་བརྒྱུད་པ་ཁོ་ན་ཐོབ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་འདིས་རང་འདོད་བཞིན་རྟོགས་པར་ འགྱུར་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ།།སྟོང་པ་ཉིད་བསྒོམས་ནས་ཅིའི་དོན་དུ་ལྷ་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེ་ན་གསུངས་པ། སྟོང་པ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །སྟོང་པ་ཡང་དེ་ཡིན་ལ། འདི་ལས་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཞིང་ཡིན་ཞིང་དང་པོ་སྟེ་ཐ་མལ་པའི་ལུས་ཀྱང་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ས་བོན་འདེབས་ པ་རབ་ཏུ་བསྔགས་ཤིང་དེའི་ཕྱིར་དེ་བྱ་སྟེ།བློ་ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་སྟེ་དེ་དང་ལྡན་པས་སོ། །སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་དག་པའི་ལུས་ལ་ས་བོན་བསྐྲུན་པ་ནི་བློ་དང་ལྡན་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀུན་ནས་ཐོབ་པར་བྱེད་པའོ་ཞེས་པ་བསྡུས་པའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལྟར་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་ནི་བསྐྱེད་པ་དང་རྫོགས་པའི་རིམ་པ་དག་གིས་གོམས་པར་བྱའོ།།དོན་འདི་ཁོ་ན། བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་ཉིད་དང་ནི། །རྫོགས་པ་ཡི་ཡང་རིམ་པ་ཉིད། །རིམ་གཉིས་མཉམ་པར་གནས་ནས་ནི། །རྡོ་རྗེ་ཅན་རྣམས་ཆོས་འཆད་དོ། །ཞེས་སོ། ། དེ་ལ་རྫོགས་པའི་རིམ་པ་ངེས་པའི་དོན་དུ་སྟོན་པ། རྩ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །རྩ་ནི་ཨ་བ་དྷཱུ་ཏཱིའི་སྟེ་གཙུག་ཏོར་ནས་ནོར་བུའི་མཐའ་དང་རྐང་མཐིལ་གྱི་མཐའ་ཇི་སྲིད་པར་གནས་པའོ།

由此等觀察，即由決定觀察而了知，成就無二真如，由彼了知觀察之具思即具真如智慧心之瑜伽士。 道即道，趣向無二智自性天瑜伽之道。由此亦如自願證得圓滿菩提。 說此瑜伽士之隨讚：“千”等。千即多種前生中趣往，即獲得無暇等趣。 今從前相說，平等即一味故修種種空性，雖無成就亦唯得善趣相續。故此將如自願證得，此為其義。 若問修空性后何故應修天？說”空”等。空亦即彼，由此遍凈故為田，且為初即平凡身，于彼播種極為稱讚，故應作彼，以具擇法慧故。于空性遍凈身中種下種子，即具慧者獲得一切菩提，此為略義。 如是無二智自性天瑜伽應以生圓次第修習。唯此義： “生起次第性， 及圓滿次第， 二次第等住， 金剛持說法。” 于彼顯示圓滿次第決定義，“脈”等。脈即中脈，從頂髻至寶端及足底端所住。

།འོན་ཀྱང་གཙུག་ཏོར་དང་སྤྱི་བོ་དང་མགྲིན་པ་དང་སྙིང་ག་དང་། ལྟེ་བ་དང་གསང་བ་དང་ནོར བུའི་དབུས་སུ་ཆུད་པའི་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བར་བཞི་དང་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་བཅུ་དྲུག་དང་བརྒྱད་དང་དྲུག་ཅུ་རྩ་བཞི་དང་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་བརྒྱད་ཀྱི་གྲངས་ཅན་པདྨ་ཉིད་དང་བྷ་ག་ཉིད་དང་འཁོར་ལོ་ཉིད་དུ་བསྟན་པར་བྱ་བ་རྣམས་ཀྱི་དབུས་སུ་མདུད་པའི་གཟུགས སོ།།དེའི་སྤྱི་བོར་གནས་པའི་མདུད་པའི་བུ་གནས་ལས་ཀྱི་གཏུམ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་སམ། རྫོགས་པའི་རིམ་པ་དཔྱིད་ཀྱི་ཐིག་ལེ་ཞེས་བྱ་བ་རྣལ་འབྱོར་གྱི་གཏུམ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་སམ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་གཏུམ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་ནོར་བུའི་མདུད་པའི་དབུས་སུ་ འམ་གསང་བའི་མདུད་པར་ངེས་པར་བྱུང་བའི་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའི་ངོ་བོའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དང་བཅོམ་ལྡན་འདས་མའི་རང་གི་ངོ་བོ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ས་བོན་ནི་རྣལ་འབྱོར་གསུམ་རྣམས་ལས་གང་ཡང་རུང་བའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་བསྐྱེད་པར བྱའོ།།དེ་ཀྱེའི་རྡོ་རྗེའི་རྒྱུད་དུ་གསུངས་པ། དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོའི་ཐབས་དང་པོས། །རང་བྱིན་བརླབ་པའི་རིམ་པས་ཀྱང་། །ཀུན་རྫོབ་དོན་དམ་ངོ་བོ་ཅན། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བསྐྱེད་པར་བྱ། །ཀུན་རྫོབ་ཀུན་ད་ལྟ་བུ་ལ། །དོན་དམ་བདེ་བའི་ངོ་བོ་ཅན། ། ཞེས་སོ། །སླར་ཡང་། ཆོས་འབྱུང་ལས་སྐྱེས་ཡེ་ཤེས་ནི། །མཁའ་མཉམ་ཐབས་དང་བཅས་ལྡན་པ། །འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་དེ་ལས་སྐྱེས། །ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལས། །ཁུ་བའི་རྣམ་པ་བཅོམ་ལྡན་འགྱུར། །དེ་ཡི་བདེ་བ་འདོད་མར་བཤད། །ཅེས་དང་། སླར་ཡང་། རང་བྱིན་བརླབ་པའི་རིམ་འདི་ནི། །ཀུན་མཁྱེན་ཡེ་ཤེས་དེ་རང་བཞིན། །ཞེས་དང་། སླར་ཡང་། དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོའི་ཐབས་དང་པོས། །རྟག་པར་ངེས་པར་འགྲོ་བར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །འདིར་ཐབས་དང་བཅས་ལྡན་པ་ཞེས་པ་ནི་ཐབས་དང བཅས་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ལྡན་པ་སྟེ།ལྡན་པ་ཉིད་ཁོ་ནར་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་ཏོ། །གསུམ་རྣམས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྐད་ཅིག་སོ་སོར་འཇིག་ཅིང་རྣམ་པར་འཇིག་གོ་ཞེས་པ་འཇིག་རྟེན་ལུས་དང་ངག་དང་རྟོག་པ་རྣམས་འདིའི་ཡིན་པ་ཞེས་པ་འཇིག་ རྟེན་གསུམ་སྟེ་སེམས་ཅན་ནོ།།དེ་ཁོ་ན་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ཉིད་དེ་རང་གི་དོན་ལ་ཡ་ཎའོ། །མཚུངས་པ་ཁོ་ན་མཚུངས་པ་ཉིད་ཅེས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ནོ།

然于頂髻、頭頂、喉、心、臍、密處及寶珠中央，如其次第，應示為具四、三十二、十六、八、六十四、三十二、八數之蓮、具及輪之中央結形。 由其頂部結孔，以業忿怒母瑜伽，或以圓滿次第春點滴名之瑜伽忿怒母瑜伽，或以俱生忿怒母瑜伽，于寶珠結中央或密處結中決定生起之世俗與勝義自性菩提心，即世尊與世尊母自性、一切佛法種子，應以三瑜伽中任一瑜伽生起。 如《喜金剛續》所說： “壇城輪方便初， 自加持次第中， 具世俗勝義性， 應當生菩提心。 世俗如茉莉花， 勝義樂之自性。” 複次： “法生智慧者， 等空具方便， 三界從彼生， 慧方便自性， 精液相成尊， 彼樂說欲母。” 複次： “此自加持次， 遍智智自性。” 複次： “壇城輪方便初， 恒常決定行。” 此中”具方便”即具一切方便，唯具故由”三界”等而示。三者於世俗剎那各別壞滅，即身語意世間是此所屬，故為三界即有情。彼即三界性，于自義為雅拿。唯等即等性，如是而已。

།ཁུ་བ་དང་བདེ་བ་དག་གི་བར་ནི་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་སྟེ། སྙོམས་པར་ཞུགས་པའི་ལྷ་དག་གི་ ལྟར་ཡིན་གྱི།འདི་དོན་དམ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་དམ་པའི་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཉིད་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྙིང་རྗེ་དག་ཁོ་ནའིའོ། །རང་བྱིན་བརླབ་པ་ནི་དབང་བསྐུར་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་རང་ཉིད་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། ཀུན་མཁྱེན་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་དེའི་རང་བཞིན་ ཁོ་ནའོ།།འོད་གསལ་བ་ཞེས་པ་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མུན་པ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཕུལ་དུ་བྱུང་བར་གསལ་བའི་ངང་ཚུལ་ཅན་ཏེ། ཤེལ་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ནོ། །ལྔ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའི་བདག་ཉིད་མེ་ལོང་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་རང་ བཞིན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་དྲུག་པ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ངོ་བོ་སྟེ།དེའི་དབུས་ན་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་རོལ་པར་བྱེད་པས་ན་ལྷ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདེ་བའོ། །དེ་བརྟག་པ་གཉིས་པར་ཡང་གསུངས་པ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་ལྷ་ཉིད་དོ། །ཞེས་སོ། །ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་ ཀྱིས་ཀྱང་།སེམས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་རྣམ་གྲོལ་ལས། །ལྷ་གཞན་མངོན་པར་བརྗོད་དུ་མེད། །ཅེས་སོ། །མི་གསལ་བ་ནི་དོན་དམ་པར་ཏེ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །གསལ་བའི་གཟུགས་ཅན་ཞེས་པ་ཀུན་རྫོབ་ཏུའོ། །འཕེལ་བ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ། རི་དཱུ་འཕེལ་བ་ལའོ། །འཕེལ་བར་ བྱེད་པ་འཕེལ་བ་དང་།དེའི་ཙམ་སྟེ་མཐའ་དག་ཉིད་མཆོག་སྟེ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་གང་གི་ཡིན་པ་དེ་དེ་སྐད་དོ། མཆོག་གི་རྫུ་འཕྲུལ་མ་ལུས་པ་དང་ལྡན་པ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །ཕྲ་བ་སྟེ་དོན་དམ་པར་ཟབ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཀུ་ཤའི་རྩེ་མོ་ལྟ་བུའི་བློ་ཅན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ལོ། །ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ནི་ཐིག་ ལེའི་གཟུགས་ཅན་ནོ།།གང་གིས་ཉེ་བར་འཇལ་བ་ཡིད་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཡིད་དཔེ་ཅན་ཞེས་པ་གཙུག་ལག་སྟེ་ཡིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །སྙིང་གི་དབུས་ན་ཞེས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་གཏུམ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་གོམས་པར་གྱུར་པ་རྣམས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྙིང་ཞེས་བྱ་བ་ བདེ་བ་ཆེན་པོའི་འཁོར་ལོའི་མདུད་པའི་དབུས་སུའོ།།རྟག་ཏུ་ཞེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་སྟེ། འཁོར་ལོ་གཞན་དུ་རེས་འགའ་གནས་ཀྱི་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དགོངས་པའོ། །འོད་དང་ལྡན་པ་ཞེས་པ་ནི་འོད་ཟེར་དང་ལྡན་པ་སྟེ་སྒྲིབ་པའི་མུན་པ་ཐམས་ཅད་འཇོམས་ པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་འོད་ཟེར་རོ།

精液與樂二者間為慧與方便之差別，如入定諸天，此非勝義。勝義慧方便唯是空性與大悲。 自加持即于灌頂等自加持者，遍智智亦唯是彼自性。 光明即離一切戲論暗故，為極明顯狀態，如凈水晶。 “五”等，即五如來自性、鏡智等五智自性真如，即第六金剛薩埵自性。由彼自性住于其中游戲，故為天菩提心俱生樂。 如《二品續》亦說：“菩提心即天性。“龍樹足亦云：“心金剛解脫外，無餘天可說。” 不明顯即勝義，因空性故。具明顯相即世俗。 “增長”等，梵語里杜為增長義。增長即增長者，其量即一切最勝，為具足最勝神變之義。 微細即勝義甚深故，為如茅草尖般智者行境。世俗則為點滴相。 以意度量故名意喻，即論典，為意自性之義。 “心中”即俱生忿怒母瑜伽串習者之心要故名心，即大樂輪結中央。 “恒常”即一切時，意為于余輪僅暫住，非一切時。 “具光”即具光明，即斷除一切障暗之智慧為光明。

།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གེགས་མེད་པའི་སྣང་བ་རབ་འབྱམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འོད་ཆེན་ཏེ། ལུང་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྐྱེས་པ་ཉིད་དོ། །བཅུ་གཉིས་མཐའ་ཞེས་པ་བཅུ་གཉིས་དང་མཐའ་སྟེ། ཉེ་བ་ལས་དེ་རྣམས་ཁོ་ནའི་འོ་ཞེས་པ་ཀུན་དུ་སྡུད་པ་ལས་བཅུ་གསུམ་མོ། །དགུ་མཐའ་ཞེས་པ་ དེ་ལྟར་བཅུའོ།།སྐུད་པ་ཞེས་པ་སྐུད་པ་ལ་སྟེ། ཐམས་ཅད་སྐུད་པའི་རང་བཞིན་ཁོ་ནའོ། །གཅིག་ཅེས་པ་གནས་སོ། །འདི་རྣམས་ནི་ཇི་ལྟར་རིགས་པར། རྐང་མཐིལ་ནས་ནི་མགོ་བོའི་བར་ལ་གནས་པ་རྣམས་ནི་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་པུ་ཡིག་ལ་སོགས་པ་གནས་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་རྣམས་ཏེ་རྣམ་འབྱུང་ནས་ཏེ་ འཕྲོས་པས་ཁྱབ་པར་བྱས་ནས་སོ།།ལྟེ་བའི་དབུས་སུ་ཞེས་པ་གསང་བ་ཡང་ལྟེ་བར་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་འདིར་གསང་བའི་མདུད་པའི་དབུས་སུ་རྣལ་འབྱོར་གྱི་གཏུམ་མོ་བསྒོམ་པ་ལས་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་སྤྲོས་པ་བཅོམ་ནས་གནས་པའོ། །ལྔ་པ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ སྟེ།གཙུག་གི་འཁོར་ལོའི་རྩ་བཞི་པོ་རྣམས་ཀྱི་དབུས་སུ་ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱི་ལྔ་པའི་ཆ་ཁོ་ན་ཆ་ཙམ་སྟེ། གང་ཀླུའི་དབང་པོའི་ལྟར་འཁྱིལ་པའི་རྣམ་པས་མདུད་པའི་རང་གི་ངོ་བོས་འཁོར་ལོ་སོ་སོར་རྣམ་པར་རྒྱས་ཤིང་ཁྱབ་པར་བྱེད་ཅེས་པས་རྣམ་རྒྱས་པའོ། །ཆ་བཅས་ཀྱང་ཞེས་ལུང་སྟེ། ཆ་རྣམས་ཏེ་རྩ་ རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་འཇུག་གོ་ཞེས་པ་ཆ་བཅས་ཀྱང་སྟེ།དེ་འབྱེད་ཅིང་ངོ་། །ནི་ནི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདེ་བའི་བདག་ཉིད་དུ་རྡོ་རྗེ་ནོར་བུའི་དབུས་སུ་མཚན་ཉིད་དང་བྲལ་བའི་སྐད་ཅིག་ཉིད་ཀྱིས་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་རང་གི་ངོ་བོར་བྱུང་ཞིང་རྟོགས་པ་སྟེ་ལས་ཀྱི་གཏུམ་མོ་བསྒོམ་པ་རྣམས་ཀྱིའོ། ། དེ་ཅི་ལྟར་ཞེ་ན་གསུངས་པ། སྐྱེ་གནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། སྐྱེ་གནས་ཀྱི་སྟེ་ཤེས་རབ་མའི་པདྨའི་དབུས་སུ་འདུག་པའི་རྡོ་རྗེ་ནོར་བུར་གནས་པ་ཞེས་པ་མ་འཕོས་པའོ། །འདི་ཡང་ཅི་ལྟར་ཞེ་ན་གསུངས་པ། ཆོས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱིས་ཏེ་སེམས་རྣལ་འབྱོར་སྒྲུབ་པ་ལས བརྟན་པར་གྱུར་པས་ཞུ་བར་བྱས་པའོ།།འདི་ནི་རྣལ་འབྱོར་གཞན་ལ་ཡང་རྟོགས་པར་བྱའོ། །ཁྱད་པར་འདི་རྣམས་ཀྱིས་འདི་ས་བོན་ཉིད་དོ་ཞེས་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཆེད་དུ་གསུངས་ཟིན་ཡང་དྲན་པར་བྱེད་པ་ས་བོན་ཞེས་པའོ། །འདི་ནི་རྫོགས་པའི་རིམ་པའི་ཕྱོགས་ལ་ངེས་པའི་དོན་དུ་རྣམ་པར་བཤད་ པའོ།

故無障礙光明廣大故為大光，由教故為生。 “十二邊”即十二與邊，由近故唯彼等，由總攝故為十三。“九邊”即如是為十。 “線”即于線，一切唯線自性。“一”即住。 此等如其理，從足底至頭間所住者，即將說之布字等二十四處，由遍出即流佈遍滿。 “臍中”即密處亦說為臍，故此中於密處結中由修瑜伽忿怒母，以殊勝大樂自性破除戲論而住。 “五”等，即頂輪四脈中央阿瓦杜帝第五分唯份量，如龍王般盤繞相以結自性于各輪廣大遍滿，故為廣大。 “具分亦”為教，即與諸分即諸脈俱入，故為具分亦，即開彼。 尼即于殊勝俱生樂自性金剛寶中，以離相剎那無戲論自性生起證悟，即諸修業忿怒母者。 若問如何？說”生處”等。于生處即慧母蓮中央所住金剛寶處，即未遷移。 此復如何？說”法”等。由法界即心瑜伽成就故堅固而成融化。此于余瑜伽亦應了知。 以此諸殊勝為顯示此即種子故，雖已說仍令憶念故說”種子”。此為圓滿次第分決定義之廣說。

།བསྐྱེད་པའི་རིམ་པའི་ཕྱོགས་ལ་དྲང་བའི་དོན་དུ་དཔྱིད་ཀྱི་ཐིག་ལེའི་རྣལ་འབྱོར་བསྐྱར་ཏེ་སྟོན་པ་ནི་རྩ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། རྩའི་མདུད་པའི་བུ་ག་ལ་བརྟེན་པའི་ས་བོན་ཏེ་ཧཱུཾ་ཡིག་ནག་པོ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་དཔྱིད་ཅེས་བྱ་བའོ། །ཕྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ལས་ལ་སོགས་པའོ། །ཕྱི་མོ་ཕྱེད་པ་ ཡང་དེ་སྟེ་གསལ་བྱེད་ནི།ཕྱི་མོ་ཕྱེད་པ་ཅན་ནོ་ཞེས་པའི་རིགས་པ་ལས། ཧ་ཡིག་མི་འགྱུར་བ་གཞོམ་དུ་མེད་པ་ཡིན་ཞིང་མཆོག་ཀྱང་སྟེ། ཨ་ཡིག་ལ་གནས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་སྟེ། ཨ་ཡིག་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཉིད་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཐིག་ལེ་སྤྱི་བོར་གནས་ པ་ཡིས།།གཟུགས་སུ་བྱས་ཤིང་མཚན་མར་བྱས། །ཞེས་པ་ཐིག་ལེའི་གཟུགས་ཅན་ནོ། །མན་ངག་ལས་ཟླ་ཚེས་དང་ནཱ་ད་དང་བཅས་པའོ། །གནས་གསུངས་པ། སྙིང་གི་དབུས་སུ་གནས་ཞེས་པ་དཔྱིད་དོ། །མན་ངག་ལས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་འཁོར་ལོའི་དབུས་སུ་ཧཾ་ཡིག་གོ། །བཅུ་གཉིས་ མཐའ་ཅན་ནི་ཨཾ་ཡིག་མི་འགྱུར་བ་སྟེ།རྀ་རཱྀ་ལྀ་ལཱྀ་མ་ནིང་བཞི་སྤངས་ནས་དབྱངས་རྣམས་ཀྱི་བཅུ་གཉིས་པ་མཐའ་མ་ཅན་འདིའོ་ཞེས་ཚིག་རྣམ་པར་སྦྱར་བའི་ཕྱིར་རོ། །མན་ངག་ལས་ཟླ་ཚེས་དང་ནཱ་ད་དང་བཅས་པའོ། །དགུ་མཐའ་ཞེས་པ་དགུ་པ་མཐའ་ལ་ཡོད་པ་མཐའ་ཅན་ཏེ་ཨོ་ཡིག་མི་འགྱུར་བའོ། ། མན་ངག་ལས་ཟླ་ཚེས་དང་ཐིག་ལེ་དང་ནཱ་ད་དང་བཅས་པའོ། །གནས་གསུངས་པ་ལྟེ་བའི་དབུས་སུ་རྣམ་པར་གནས་ཏེ་ཨཾ་ངོ་། །མན་ངག་ལས་མགྲིན་པའི་དབུས་སུ་ཨོཾ་མོ། །ས་བོན་བཞི་པོ་འདི་ཡང་རྐང་མཐིལ་ནས་ནི་སྤྱི་གཙུག་བར་མངོན་པར་ཁྱབ་པར་བྱས་ནས་གནས་པའི་སྐུད་པ་གཅིག སྟེ་ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱི་ཞེས་བྱ་བ།ཆ་བཅས་རྣམས་ཀྱང་སྟེ་འཁོར་ལོའི་སྐུད་པ་རྣམས་འབྱེད་པ་རྡོ་རྗེའི་དབུས་སུ་སོན་པ་ལ་ངེས་པར་བྱུང་ཞིང་བརྟེན་ནས། སྐྱེ་གནས་བྷ་ག་པདྨ་བཞི་པོ་རྣམས་ཀྱི་ལྟེ་བའི་དབུས་སུ་གནས་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཟླ་བ་ཞུ་བར་བྱས་པ་དག་བརྟན་པར་གྱུར་པ་གང་ གིས་ཡིན་པ་དེ་ནི་ས་བོན་ནོ་ཞེས་པ་སྔ་མ་བཞིན་ནོ།།རྫོགས་པ་དང་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་འདི་དག་གི་ཡང་སྒོམ་པ་སྟོན་པར་བྱེད་དེ། རིམ་པ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེའི་རིམ་པས་འཕོ་བ་སྟེ་འགྲོ་བ་བཟུང་ངོ་ཞེས་ཕྱི་མ་དང་འབྲེལ་ལོ། །རླུང་གི་བཞོན་པ་ཅན་གྱི་ སེམས་འགོག་པར་བྱ་ཞིང་།རྣལ་འབྱོར་གོམས་པས་མི་གཡོ་བར་བྱེད་པར་གྱུར་པ་ན་རྫོགས་པའི་རིམ་པ་ལ་གནས་པའོ།

于生起次第分別義重說春點滴瑜伽，即”脈”等。依脈結孔之種子即黑色吽字，世尊自性名為春。 “半”即業等。後半亦即彼，明顯者，由”具後半”之理，訶字不變不可壞且為最勝，由住阿字故為殊勝，因阿字表諸法無生故。 “點滴住頂上，作形且作相”，即具點滴相。口訣中具月牙及拿達。 說處：“住心中央”即春。口訣中為大樂輪中央吽字。 “十二邊”即昂字不變，由舍四中性字（梵文：ṛ, ṝ, ḷ, ḹ）后，此為元音第十二末尾者，因詞語組合故。口訣中具月牙及拿達。 “九邊”即第九在末為邊，即嗡字不變。口訣中具月牙、點滴及拿達。 說處：“住于臍中央”即昂。口訣中於喉中央為嗡。 此四種子亦從足底至頂遍滿而住之一線，即名阿瓦杜帝，具分等即開輪線，于金剛中央決定生起依止，于生處具四蓮臍中央所住法界菩提心月融化堅固者，即為種子，如前。 亦說此圓滿與生起二次第之修習，即”次第”等。由彼菩提心次第遷移即行持，與后相連。 止息乘風之心，由瑜伽串習成不動時，即住圓滿次第。

།སྒོ་དགུ་རྣམས་ནི་འདིར་མིག་དང་སྤྱི་བོ་དང་སྣ་དང་རྣ་བ་དང་ལྕེ་དང་མགྲིན་པ་དང་། དཔུང་པ་དང་སྙིང་ག་དང་ལྟེ་བའི་རྩ་རྣམས་ཏེ། བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་ལ་གནས་པས་ནི་ས་བོན་ དགོད་པས་གཟུང་བར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ།ས་ཡི་ས་བོན་གཉིས་པོ་ནི། །ཞེས་པ། སའི་ས་བོན་གཉིས་ནི་ཧཱུཾ་ཡིག་གཉིས་སོ། །དེའི་མིག་ཏུ་ཞེས་པ་མིག་གཉིས་སུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །འབར་བ་ཞེས་པ་མེའི་ས་བོན་ཀྵུཾ་རྐན་ལའོ། །རླུང་གི་སྟོང་པ་སོགས་ས་བོན། །ཞེས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་ པ་རྣམ་པར་དག་པ།རླུང་གི་ས་བོན་ནི་ཡཾ་ཡིག་གོ། །སྣ་དང་རྣ་བ་སོགས་ཞེས་པ་སྣའི་ཁུང་བུ་གཉིས་དང་རྣ་བའི་ཁུང་བུ་གཉིས་སུའོ། །དང་པོའི་སེམས་ཞེས་པ་གཙོ་བོའི་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །བདུད་རྩི་ཆུ་ཡི་ས་བོན་ནི། །ཞེས་པ་བདུད་རྩིའི་ས་བོན་སུཾ་ཡིག་སྟེ། དེ་ཡང་ཆུ་རྣམ་པར་དག་ ཅིང་དེའི་ས་བོན་ལྕེའི་དབང་པོ་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ།།གང་ལས་དེ་དེར་གཙོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པ་སྟེ། འདིའི་རྒྱས་པར་བཤད་པ་དབང་ཕྱུག་ཅེས་པའོ། །མགྲིན་པར་གཏི་མུག་ས་བོན་ཏེ། །ཞེས་པ་མགྲིན་པ་ལ་གཏི་མུག་རྣམ་པར་དག་པའི་ས་བོན་སྨྲྱུཾའོ། །དཔུང་པར་ཞེས་པ་དཔུང་པའི་རྩ་བ་གཉིས་ སུའོ།།ཉོན་མོངས་དེ་བཞིན་ནོ་ཞེས་པ་ཉོན་མོངས་པ་རྣམ་པར་དག་པའི་ས་བོན་སྨྲྱུཾའོ། །གཡོ་བ་ཞེས་པ་རླུང་སྟེ། དེའི་ས་བོན་ཡྨྲྱུཾ་སྙིང་གར་རོ། །ཕྱུགས་ཞེས་པ་ཕྱུགས་ཀྱི་སྒྲས་འུག་པ་མ་སྟེ། དེའི་ས་བོན་ཀྵྨྲྱུཾ་ལྟེ་བའི་རྩ་བར་ཞེས་པ་ལྟེ་བའི་རྩ་བ་དག་ལའོ། །ཡན་ལག་བརྒྱད་ཀྱི་ས་བོན་རྣམས། ། ཞེས་པ་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པའི་ཡན་ལག་བརྒྱད་ཀྱི་ས་བོན་རྣམས་ཀྱིས་སོ། །བརྒྱད་ཀྱི་ཡན་ལག་གིས་ཞེས་ཀློག་པ་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་རོ། །ཆ་བརྒྱད་ཅེས་པ་གང་གི་ཡན་ལག་བརྒྱད་རྣམས་ཡིན་པ་དེ་རིམ་གྱིས་འཕོ་བ་གཟུང་བར་བྱ་གོ་ཆར་བྱད་གག་པར་བྱ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །འོ་ན་སྒོ་དགུ་རྣམས སུ་གསུངས་ན་ཅི་ལྟར་འདིར་ཡན་ལག་བརྒྱད་རྣམས་ཡིན་ཞེ་ན།སྣ་དང་རྣ་བ་དག་ས་བོན་གཅིག་ཉིད་ཀྱིས་ན་གཅིག་ཉིད་དུ་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ལས་ཏེ། དངོས་པོར་ནི་ཡན་ལག་རྣམས་དགུ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་པས་འགལ་བ་མེད་དོ། །ཆོ་ག་ལྡན་ཞེས་པ་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་རིམ་པས་སྟོང་པ་ ཉིད་བསྒོམས་པའི་རྗེས་ཐོགས་སུ་ཡེ་ཤེས་མཁའ་འགྲོ་མའི་གཟུགས་སུ་བདག་ཉིད་རྣམ་པར་བསྒོམས་ནས་ས་བོན་རྣམས་སམ་ས་བོན་ལས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ལྷ་རྣམས་ཡན་ལག་བརྒྱད་རྣམས་སུ་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ།

九門即此處眼、頂、鼻、耳、舌、喉、肩、心、臍諸脈。住生起次第者應以布種子而持，如說： “地之二種子”，即地種子二為二吽字。“于彼眼”即應於二眼修習。“熾燃”即火種子吒吽于上顎。“風空等種子”，即空性等清凈，風種子為焰字。“鼻耳等”即於二鼻孔及二耳孔。“初心”即主要心性之義。 “甘露水種子”，即甘露種子素吽字，彼亦水清凈，其種子應配于舌根。由彼于彼為主性，此廣說即”自在”。 “喉中愚癡種子”，即于喉中愚癡清凈種子斯姆吽。“于肩”即於二肩根。“煩惱如是”即煩惱清凈種子斯姆吽。“動”即風，其種子雅姆吽於心。“畜”即以畜聲表烏梟母，其種子吒斯姆吽于臍根脈，即于臍根等。 “八支之種子”，即以殊勝八支種子。讀為”以八支”亦如是。“八分”即其八支次第遷移應持，應作鎧甲之義。 若問：說九門，此處如何為八支？答：由鼻耳以一種子故假立為一，實則支分唯九，故無相違。 “具儀軌”即如將說次第，修空性后，觀自為智慧空行相，種子或由種子圓滿諸天於八支具足之義。

།དེ་ལྟར་རིམ་པ་གཉིས་ལ་གོམས་པར་བྱེད་བཞིན་པའི་སྟོང་པ་ ཉིད་དང་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི།ཁྱབ་པ་པོས་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་སྟེ་ཅི་ལྟར་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་དེས་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྲོ་ཀུན་ཁྱབ་པས་སོ། །ཇི་སྐད་དུ། བརྟག་པ་གཉིས་པར་གསུངས་པ། འདི་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་སྟེ། །ཐམས་ཅད་ལུས་ལ་རྣམ་པར་གནས། །གཉིས་ མེད་གཉིས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཅན།།དངོས་དང་དངོས་མེད་བདག་ཉིད་གཙོ། །བརྟན་གཡོ་ཁྱབ་གནས་ཡང་དག་གནས། །སྒྱུ་མའི་གཟུགས་བཞིན་སྣང་བ་ཡང་། །ཞེས་སོ། །འགྲོ་བ་དེ་ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། རྒྱས་པར་སྟོན་ཏེ་བརྟན་པ་སོགས། །ཞེས་པ་སྟེ་བརྟན་པ་སོགས་ནི་ས་གཞི་ལ་སོགས་པ་སྣོད་ དང་།སེམས་ཅན་གྱི་འཇིག་རྟེན་ནོ། །ཅི་ཞིག་ཏུ་འགྲོ་བ་ལ་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་དེ་ཉེ་བར་མཚོན་པར་བྱ་ཞེ་ན་གསུངས་པ། རྟེན་དུ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ཚངས་སོགས་ཀྱི་བར་གྱི་ལྷ་དང་ལྷ་མིན་དང་བཅས་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ངོ་བོ་དེའི་རྟེན་དུ་འགྱུར་ཞིང་གཙོ་བོ་དེ་གང་དུ་ཀུན་དུ་ སྤྱོད་པ་དེ་ཡང་བྷ་ག་སྟེ་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་སོ།།གང་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བཞི་པར་གསུང་བར་འགྱུར་བ། གྲུ་གསུམ་ཡངས་པའི་གཟུགས་ཅན་ནོ། །རྟེན་དུ་འགྱུར་ཞེས་སོ། །སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོ་སོགས་པ་ཡང་བྷ་ག་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་འདིར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ འབྱུང་ཞིང་སྐྱེ་བའོ་ཞེས་པ་ཁྱིམ་མོ།།གཙོ་བོ་ཞེས་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཁོ་ན་བྱེད་པ་དང་འཕྲོག་པ་ལ་གཙོ་བོ་སྟེ། རང་ཉིད་བྱེད་པོར་རང་འཕྲོག་པོ། །རང་ཉིད་རྒྱལ་པོ་རང་གཙོ་བོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མས་ གནོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་བྱེད་པ་པོ་དེ་ཁོ་ནའི་ལས་དང་ལས་མ་ཡིན་ཏེ་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བར་འགྱུར་རོ། །དུས་ཇི་ཙམ་དུ་ཞེ་ན་གསུངས་པ། ཇི་སྲིད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ལུས་ལ་ཐ་མལ་བའི་ང་རྒྱལ་གྱིས་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་ལ། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་ འཛིན་པ་རྣམས་ཀྱིས་གནས་པ་ཇི་སྲིད་པར་རོ།།འདི་ཉིད་རྒྱས་པར་སྟོན་པར་བྱེད། །ཅེས་པ་ལ་སོགས་པས་ཐ་མལ་པའི་ང་རྒྱལ་ལ་སོགས་པ་འདི་ཁོ་ན་སླར་མི་སྐྱེ་བའི་ཆེད་དུ་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་སྒོམ་པ་གསུངས་སོ། །རྣལ་འབྱོར་ནི་ཞེས་པ་ལ། རྣལ་འབྱོར་ནི་མཉམ་ཉིད་དེ་ཤེས་རབ་དང་སྙིང་རྗེ་ དག་རོ་གཅིག་པ་ཉིད་དོ།།བསྒོམ་པ་ནི་གུས་པ་དང་བཅས་པར་རྒྱུན་མ་ཆད་པར་ཡུན་རིང་དུ་གོམས་པར་བྱེད་པའོ།

如是於二次第串習時，空性與悲無別之菩提心，由遍主遍滿，如何？因彼以彼自性遍一切眾生故。 如《二品續》所說： “此即大智慧， 遍住一切身， 無二二自性， 有無自性主， 動靜遍住住， 如幻形亦現。” 眾生為何？廣說”靜等”，靜等即器世間地基等及有情世間。 若問遍於何眾生應表示？說”依處”等，即梵天等諸天及阿修羅等有情世間之自性，成為彼依處，主遍行處亦即佛母，即法源。如《第四品》將說：“三角廣形相”。“成依處”等。 化輪等亦為佛母，因此中菩提心大樂自性生起故，即為處所。“主”即唯菩提心自性，于作用及奪取為主，因說：“自為作者自奪者，自為王者自為主”故。非自在天等，因為量所破故。 故唯彼作者之業與非業成善與不善。 若問多久時？說”乃至”等，即乃至以平凡我慢為境，由種種執著而住。 此即廣說，以”等”等說修天瑜伽為令平凡我慢等此不復生。 “瑜伽”者，瑜伽即平等，即慧與悲一味。修習即具敬信長時相續串習。

།དེ་ཡོད་པ་ན་གང་ཚེ་ལས་ཀྱི་ལུས་ཞེས་པ་ལས་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་འབྲས་བུའམ་རྒྱུའི་ལུས་སོ། །དེ་འདྲ་བ་ཞེས་པ་ཐོག་མ་མེད་པའི་ཐ་མལ་པའི་ང་རྒྱལ་ལ་སོགས་ པའི་སྐྱོན་དང་ལྡན་པའོ།།བཅོམ་པ་ཞེས་པ་བག་ཆགས་དང་བཅས་པའི་སྐྱོན་འགགས་པ་སྟེ། དེའི་ཚེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་གཙོ་བོ་དེ་ཁོ་ན་ལྷ་ཉིད་དེ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ། །བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་པ་དེའི་ཡང་རང་གི་དང་ཁོ་ནས་ཇི་ལྟར་འདོད་ པ་སྤྲོ་བ་དང་སྡུད་པའི་ཕྱིར།ཅི་ཞིག་ལས་ལས་ཀྱི་སྒྲིབ་པའམ་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་ཡིན། འོ་ན་དེ་ལྟར་གྱུར་ན་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་འདི་ཅི་ལྟར་གཞན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་ཉིད་ཞེ་ན། གསུངས་པ། རང་གི་ནུས་པ་ནི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། རང་སྟེ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་ པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་དག་པའི་དགེ་བ་གཅིག་པུ་མཐར་ཐུག་པ་མཆོག་ཏུ་ནུས་པའོ།།གང་གིས་ཞེས་པ་འཁོར་བའི་བར་དུ་རྒྱུན་མ་ཆད་པར་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་རྣམས་ཀྱིས་འགྲོ་བ་ཁྱབ་པར་བྱས་ནས་ཀུན་སྟོན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་འཕྲུལ་ངོ་མཚར་བ་རྣམས་ཀྱིས་སྐལ་པ་ ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གདུལ་བྱ་རྣམས་བདེ་འགྲོ་དང་ཐེག་པ་གསུམ་ལ་འཇོག་པར་མཛད་ཅིང་སྡིག་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་འཕྲོག་གོ།།འོ་ན་དེ་ལྟར་གྱུར་ན་འདི་སྤྲོས་པ་དང་བཅས་པའོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར། ཁ་དོག་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ཁ་དོག་ཏུ་བྱ་བས་ན་ཁ་དོག་སྟེ་ རང་གི་ངོ་བོའོ།།ནམ་མཁའ་དང་འདྲ་བ་སྟོང་པ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་འདི་སྤྲོས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལས་ཞེས་པ་རང་གི་ནུས་པ་ལས་སོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ཉན་ཐོས་བཞིན་དུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་མཐར་ལྷུང་བའོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཞེས་གསུངས་པ། མྱ་ངན་འདས་ཞེས་ པའོ།།ཤེས་རབ་ཀྱིས་སྲིད་མི་གནས་ཤིང་། །སྙིང་རྗེས་ཞི་ལ་མི་གནས་པ། །ཞེས་པས་སྲིད་པ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་མི་གནས་པ་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་ངེས་པར་སོང་བ་ཟག་པ་མེད་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་གཅིག་པུའི་རང་བཞིན་ལ་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་པར་གནས་པ་ སྟེ།གང་ལས་འདི་དཔའོ་ཞེས་པ། ཆུ་སྐྱེས་བཞིན་དུ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཆུའི་སྐྱོན་རྣམས་ཀྱིས་ཐུབ་པར་དཀའ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང་དེ་ལས་ངེས་པར་རྒྱལ་བའི་ཕྱིར་དཔའ་བོ་ཡིན་གྱི་ཉན་ཐོས་བཞིན་དུ་འཁོར་བ་ལས་མཆོག་ཏུ་སྐྲག་པའི་ཡིད་ཅན་མཐའ་གཅིག་ཏུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ ཐོབ་བའི་འདུ་ཤེས་ཅན་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

彼存在時，“業身”即善不善業果或因之身。“如是”即具無始平凡我慢等過失。“破除”即連同習氣過失滅盡，爾時唯菩提心自性之主即為天尊，成金剛持。 彼大樂自性瑜伽士亦由自力隨欲放射攝收故，何為業障或煩惱障？ 若問：如是則無作者等，此如何成辦他利？答：“自力”等，即自即不共一切相遍凈善一究竟最勝力。 “由何”即乃至輪迴間相續不斷以無量化身遍及眾生，以教示等神變稀有，隨其根器安立所化于善趣及三乘，奪其罪等。 若問：如是則此具戲論？答：非也。何故？“色”等，以色為所作故為色，即自性。如虛空空性，故此非戲論之義。“由彼”即由自力。 若問：如是則如聲聞墮涅槃邊際？答：非也，說”涅槃”等。 由”慧不住有，悲不住寂”故，不住有與涅槃，永離一切障，唯一無漏大樂自性相續不斷住于輪迴盡際。 由何此為勇士？如蓮花難以水之過失等違品所勝故，及由彼決定勝故為勇士，非如聲聞極畏輪迴心，一向具得涅槃想者。

།དེ་སྐད་དུ་ཡང་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་ཀྱིས་གསུངས་པ། ཆོས་འདི་རྣམས་ནི་སྟོང་ཤེས་ནས། །ལས་དང་འབྲས་བུ་བསྟེན་པ་གང་། །ངོ་མཚར་ལས་ཀྱང་ངོ་མཚར་ཞིང་། །རྨད་བྱུང་ལས་ཀྱང་རྨད་བྱུང་ངོ་། །སེམས་ཅན་བསྐྱབ་པའི་ བསམ་པ་ཡིས།།སྲིད་པའི་འདམ་དུ་སྐྱེས་ཀྱང་འདི། །དེ་བྱུང་སྐྱོན་གྱིས་མ་གོས་ཏེ། །པདྨའི་འདབ་མ་ཆུ་ཡིས་བཞིན། །འདི་རྣམས་སྟོང་ཉིད་ཡེ་ཤེས་མེས། །ཉོན་མོངས་བུད་ཤིང་རྣམས་བསྲེགས་ཤིང་། །འོན་ཀྱང་སྙིང་རྗེས་བརླན་པ་གང་། །བཟང་ལ་སོགས་པ་རྒྱལ་ སྲས་རྣམས།།འཕོ་དང་སྐྱེ་དང་མངོན་བྱང་ཆུབ། །ལྟད་མོ་དཀའ་སྤྱད་སྟོན་པ་དང་། །བདུད་ཀྱི་སྡེ་ཉིད་འཇོམས་པ་དང་། །ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རབ་བསྐོར་དང་། །ལྷ་རུ་གཤེགས་ཀྱང་མྱ་ངན་འདས། །དེ་བཞིན་ཁྱིམ་ནས་ངེས་འབྱུང་བ། །ཐུགས་རྗེའི་དབང་གིས་རབ་འཇུག་ པའི།།འགྲོ་བའི་མགོན་རྣམས་སྟོན་པར་མཛད། །ཚངས་དབང་ཉེ་དབང་དྲག་སོགས་ཀྱི། །གཟུགས་བརྙན་དུ་ནི་རབ་ཞུགས་རྣམས། །འགྲོ་བ་འདུལ་བའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། །སྙིང་རྗེའི་བསམ་ལྡན་ཟློས་གར་མཛད། །ཅེས་སོ། །ཅི་ཞིག་ལས་དཔའ་བོ་ཡིན་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར། གོས་པ་བག་ཆགས་ལ་ངེས་པར་བྱུང་བ་ཡང་འདི་ཡིན་ལ། སྒྲིབ་པ་གཉིས་ཀྱི་དྲི་མ་སྤངས་པ་ཡང་སྟེ། མ་ནིང་ཉིད་ནི་ལུང་ངོ་། །དེ་ལྟར་དོན་དམ་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གསུངས་སོ། །དེ་ཡང་ཐབས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མེད་ན་མངོན་དུ་བྱ་བར་སླ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པས། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དེའི་ཐབས་དང་ལྡན་པའི་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་ལ་བརྟེན་པས་མངོན་དུ་བྱ་སྟེ། དེ་སྟོན་པའི་ཆེད་དུ་གསུངས་པ། མ་དང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་ལ་མ་ནི་དབང་སྦྱིན་པ་མོའོ། །སྲིང་མོ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་ལ་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པ་སྟེ། མ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲས་མ་ལ་སོགས་པ་དང འདྲ་བ་རྣམས་སོ་ཞེས་ཁ་ཅིག་གོ།།རབ་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་སྒྲ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བླ་མ་རྣམས་སོ། །ངེས་པའི་དོན་ནི་རང་ཉིད་ཀྱིས་གསུང་བར་འགྱུར་རོ། །ཤེས་རབ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོའི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་སོ། །ཐབས་ནི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའོ། །དེ་དག་གི་ཆོ་ག་སྟེ་ཕྱག་རྒྱ་ དང་།བདག་ཉིད་ལ་ལྷག་པར་མོས་པ་ལས་སོ། །མཆོད་པར་བྱ་ཞེས་པ་ནི་འདོད་ཅན་མ་དགྱེས་པར་བྱ་བའོ། །གང་གསུངས་པ། ནན་གྱིས་རྣལ་འབྱོར་མར་སྦྱོར་ལས། །རྣལ་འབྱོར་སྦོམ་པོའི་ལྟུང་བར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཡང་གསུངས་པ། ཇི་སྲིད་ཁུ་བ་ལྡན་གྱུར་པ། ། དེ་སྲིད་ཤེས་རབ་བསྟེན་པར་བྱ། །ཞེས་སོ།

如聖龍樹足所說： “知此諸法空， 依止業與果， 較稀有更稀， 較希奇更奇。 以救眾生心， 生於有泥中， 不染所生過， 如蓮葉不濕。 彼等空性智， 焚燒煩惱薪， 然為悲潤澤， 賢等諸佛子。 遷移與出生， 現證菩提及， 示現苦行觀， 降伏魔軍眾， 善轉法輪及， 往生天涅槃， 如是出家等， 大悲力趣入， 眾生怙主示。 梵王帝釋等， 威猛諸形相， 調伏眾生行， 具悲心演戲。” 何為勇士？因為此即決定出離染污習氣，亦斷二障垢染，中性即教證。如是說勝義諦真實性。 彼亦若無方便真實性則難以現證，故如實依具彼方便金剛乘而現證。為說此故說”母”等。 其中母即灌頂母。姊妹即正入金剛乘者。有謂母等聲表似母等。諸上師說于勝瑜伽者如文字義。了義將由自說。 智慧即空性自性諸瑜伽母。方便即吉祥金剛持。彼等儀軌即印及於自增上信解。“應供養”即令欲者歡喜。 如說：“強迫瑜伽母合故，成瑜伽粗墮。” 又因說：“乃至具精液，爾時應依慧。”

།དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་འདིར་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་ཏེ། དེ་ལ་དགའ་བ་ནི་དེ་མགུ་བར་གྱུར་པ་ཡིན་གྱི་ཆགས་པ་ཅན་ཉིད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རབ་ཏུ་འབད་པ་ནི་གསང་བ་ལ་འབད་པའོ། །བྱེ་བ་ཞེས་པ་ནི་མཆོག་ཏུ་བྱེ་བ སྟེ་རང་ཉིད་ཁོ་ནས་རིགས་པ་བཤད་པའི་སྟོབས་ལས་བརྟག་པར་བྱའོ།།སྔགས་བྱེ་བ་ཡང་བྱེ་བ་སྟེ། རྒྱགས་པ་དང་རྒོད་པ་དང་ཁྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རང་ཉིད་དམ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་པས་གཞན་ལ་སྨྲ་བ་སྔགས་བྱེ་བའོ། །མ་གསང་ན་དམྱལ་བར་ལྷུང་བ་ལ་སོགས་པ་མ་མཐོང་བའི་སྐྱོན་ ནི་རབ་ཏུ་གྲགས་པ་ཁོ་ན་སྟེ།མཐོང་བའི་སྐྱོན་ཡང་གསུངས་པ། མ་གསང་ན་སྟེ་མ་སྦས་ནའོ། །སྦྲུལ་ནི་སྦྲུལ་དང་སྟག་ལ་སོགས་པའོ། །ས་སྤྱོད་ནི་མི་དང་ཤ་ཟ་ལ་སོགས་པ་གནོད་པར་བྱེད་པ་རྣམས་སོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཤེས་པར་འདོད་པ་པོ་ལ་འདི་རྣམས་ཀྱིས་ཅི་བྱ་ཞེ་ན་གསུངས་ པ།ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །འདིར་བྲམ་ཟེ་མོ་དང་རྒྱལ་རིགས་མོ་དང་རྗེའུ་རིགས་མོ་དང་དམངས་རིགས་མོ་རྣམས་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རིགས་ཅན་མ་རྣམས་སོ། །བདུད་རྩི་རྡོ་རྗེ་མོ་ནི་རྒྱལ་རིགས་མོ་ཁོ་ན་སྟེ། བདུད་རྩི་བཞིན་དུ་ཉམས་པའི་སྡུག་བསྔལ་རྣམས་ལས་ སྐྱོབ་པའི་ཕྱིར་རོ།།ལས་ཀྱི་རིགས་ལས་སྐྱེས་ཞེས་པ་ནི་ཚོང་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་གཙོ་བོའི་རིགས་ཀྱི་རྗེ་རིགས་ཏེ་དེ་ལས་སྐྱེས་པའོ། །བ་ལང་རྫི་མོ་ཡང་དམངས་རིགས་མོའོ། །རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆེན་པོ་ནི་འདིར་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཁོ་ནའོ། །དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ སྟེ།དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་དེ་བཞིན་པ་ཉིད་དེ། ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་མ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱིའོ། །དེའི་ཕྱིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་བརྗོད་དོ། །དེ་ཡང་སྟོང་པ་ཉིད་ཙམ་དུ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཐེག་པར་རྟོགས་པར་བྱས་ཤིང་། ། འདིར་ནི་ཉེ་བར་སྟོན་པར་འགྱུར་བཞིན་པའི་ཐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་ཞེས་པའོ། །དེར་གཤེགས་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྟེ། ཏ་ཡིག་ཕྱིས་པ་ལས་སོ། །དཔལ་ལྡན་ཏེ་ཚོགས་གཉིས་དང་ལྡན་པར་གྱུར་པ་ཞེས་སྔ་མ་དང་སྦྲེལ་ལོ། །དེ བཞིན་ཁོ་ནར་བྱོན་པའོ་ཞེས་པ་ཇི་ལྟར་གཤེགས་པ་དེ་བཞིན་ཁོ་ནར་བྱོན་པ་སྟེ།ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་ཁོ་ན་འགྲོ་བའི་དོན་དུ་རིགས་ལྔ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོར་སྤྲོ་བའི་ཕྱིར་རོ།

真實性即此處方便與智慧自性，于彼歡喜即令彼悅意，非由貪著等。殷重即於密處努力。“分別”即最勝分別，唯由自力依說理力而觀察。 咒分別亦為分別，即由驕慢、放逸、忿怒等，自己或與彼共同向他人宣說為咒分別。 不密則墮地獄等不見過失即極為著名，亦說現見過失：“不密”即不隱藏。“蛇”即蛇虎等。“地行”即人與食肉等害者。 若問真實性慾知者於此等何為？說”印”等。此中婆羅門女、剎帝利女、吠舍女、首陀羅女等即毗盧遮那部族母等。甘露金剛女即唯剎帝利女，因如甘露救護衰敗諸苦故。 “生於業種姓”即商人等主要種姓吠舍，從彼所生。牧牛女亦為首陀羅女。大毗盧遮那即此處唯毗盧遮那。 “如是”等，如是即真如，因未說法之差別故此為一切法。故一切法如實真實性說為如是。 彼亦于波羅蜜多乘了知為唯空性，此處即將宣說具方便差別空性為如是。“往彼”即如來，由除字母”他”故。“具吉祥”即具二資糧，與前相連。 “如是而來”即如何去如是而來，因為方便智慧自性為利眾生放射五部等事故。

།དེ་བཞིན་ཉིད་འདིས་དང་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་ཡེ་ཤེས་དང་དབྱེར་མེད་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དང་ སྦྱོར་བས་ཏེ་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་སོ།།འདིར་ཐམས་ཅད་ནི་སེམས་གཙོ་བོ་སྟེ། སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱང་རང་བཞིན་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཅན་རྣམས་སོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡང་ ཆོས་ཀྱི་བདོག་པ་ཐམས་ཅད་པ་ནི་མེ་ལོང་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ལྔ་རྣམས་ཏེ།དེ་རྣམས་ཀྱང་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ལུས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཞིང་། གློ་བུར་གྱི་སྒྲིབ་པ་རྣམ་པར་དག་པ་ན་རང་གི་རང་བཞིན་ལ་གནས་བཞིན་པ་རྣམས་ནི་ཡེ་ཤེས་ལྔར་བཤད་ པ་དང་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་བཤད་པ་འཐོབ་པ་འབའ་ཞིག་སྟེ།སྔ་མ་ནི་ས་བོན་དུ་བཤད་པ་ཁོ་ནའོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་བོན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐྱེ་རིགས་རྣམས་དང་སྡེ་རིགས་རྣམས་སུ་བརྗོད་དོ། །འོ་ན་དེ་ལྟ་ ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་མེ་ལོང་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ལྔ་ཅན་རྣམས་ཏེ།སོ་སོར་དེ་རྣམས་མེ་ལོང་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་རིགས་ལྔ་རྣམས་ཡིན་ན། དེ་ཅི་ལྟར་སྡེ་རིགས་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། སྐྱེ་རིགས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་མེ་ལོང་ ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་རེ་རེའི་མཐུན་པའི་སྐྱེ་རིགས་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་གྲུབ་ཅིང་།དུ་མའི་མཐུན་པའི་སྐྱེ་རིགས་ནི་དྲུག་པ་སྟེ་དུ་མའི་མཐུན་པ་དྲུག་པའི་ཡང་རེ་རེའི་མཐུན་པ་ཆེར་སྟོབས་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་དེ་དང་དེའི་སྡེ་རིགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ན་དེ་དང་དེར་བསྡུའོ་ཞེས་པས། ལྔ་ཉིད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ། སྡེ་རིགས་རྣམ་པ་ལྔ་རུ་བཤད། །ཅེས་སོ། །ཡང་ན་འདི་ལྟར་འཇུག་པར་བྱ་སྟེ། འོ་ན་རིགས་ལྔས་མ་བསྡུས་པ་གཞན་རྣམས་ལམ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་ཉི་ཚེ་བའི་སྤྲོ་བར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེ་རྣམས་སེམས་ཅན་གྱི་རིགས་ཉིད་ཀྱིས་བསྡུས པའི་ཕྱིར་རོ།།འོ་ན་དེ་ལྟ་ན་སེམས་ཅན་གྱི་སྡེ་རིགས་མཆོག་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་རྣམས་ཀྱང་དེ་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ།

由此如是及殊勝智慧不二之智慧及瑜伽，即彼自性之瑜伽。此中一切即心為主，具心相續相之眾生亦為具無自性自性如來藏者。 諸如來一切法財即鏡智等五智，彼等亦由法性身自性唯遍凈，當離客塵障時，住于自性者即說為五智及說為佛菩薩而獲得，前者唯說為種子。 故亦因為是菩薩種子故說為諸種姓及部族。 若問：如是則一切如來具鏡等五智，各自彼等為鏡等五部，如何為異部族？答：因種姓差別，菩薩等鏡等各各相應種姓無始成就，多相應種姓為第六，第六多相應亦由各各相應大力故，隨順彼彼部族，故攝於彼彼，故說為五，如說：“說為五種部族。” 或如是趣入：若問：則非五部所攝餘者，因遍道故成片面放射？答：非也，因彼等為眾生種姓所攝故。 若問：如是則眾生部族成最勝，因為是一切金剛薩埵主故？答：非如是，因餘者亦從彼生故。

།ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་ཁྱད་པར་ལས་ནི་དེ་རྣམས་རིགས་གཞན་ཉིད་ དུ་ཉེ་བར་བསྟན་པ་སྟེ།གང་ལ་དེ་འདྲ་བའི་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་མེད་པ་དེ་ལ་རིགས་གཞན་དུ་རྣམ་པར་བསྟན་པའི་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་གྱི་རིགས་ཁོ་ནར་ཐ་སྙད་གདགས་ཏེ། སེམས་ཅན་གྱི་རིགས་དེ་དང་དེའི་རིགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ནི་དེ་དང་དེར་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་ལྔ་ཉིད་དོ་ཞེས་ གསུངས་པ།རིགས་ནི་རྣམ་པ་ལྔ་ཞེས་པ་སྟེ། དེ་ཡང་སྤྲོས་པ་ལས་ཕུང་པོ་ལྔ་དང་ཁམས་བཞི་རྣམས་དང་དབང་པོ་ལྔ་རྣམས་དང་ཡུལ་ལྔ་རྣམས་སོ་སོར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་སམ་ཞི་བ་དང་རྒྱས་པ་དང་དབང་དུ་བྱ་བ་དང་དྲག་པོ་དང་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ངོ་བོའི་དབྱེ་ བས་དང་།མེ་ལོང་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ལྔ་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་རྣམ་པ་བརྒྱའོ། །དེ་ཡང་དབྱེ་བ་བྱས་ན་མཐའ་ཡས་ཏེ་མུར་ཐུག་པ་མེད་ཅིང་གྲངས་མེད་པའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །རྣམ་གསུམ་ཞེས་པ་རྣམ་པ་གསུམ་ཉིད་ནི་དེ་དང་དེའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་རྣམས་དེ་དང་དེར་བསྡུས་ པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལྟར་ནི་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི་མེ་ལོང་ཡེ་ཤེས་སུ་བསྡུ་ཞིང་། བྱ་བ་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་སུའོ་ཞེས་འཐད་པ་དང་བཅས་པ་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན་ང་རྒྱལ་དང་ཕྲག་དོག་ཤེས་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན་དག་འདོད་ཆགས་ཀྱི་ནང་དུ་ འདུ་བའི་ཕྱིར་རོ།།ཡང་ན་ང་རྒྱལ་ནི་སྐུའི་རིགས་སུ་སྟེ། གཏི་མུག་གི་རྟེན་ཅན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཞེ་སྡང་གི་རིགས་སུ་ཕྲ་མ་དང་ཕྲག་དོག་དག་ཡང་ན་སྟེ་ཞེ་སྡང་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རིགས་གཅིག་པུར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། གང་གསུང་ བར་འགྱུར་བ།རིགས་ནི་རྣམ་པ་ལྔར་གསུངས་ཤིང་། སྟོང་ཉིད་རྡོ་རྗེའི་གཅིག་ཁོ་ནའོ། །ཞེས་སོ། །འདུས་པར་ཡང་རྡོ་རྗེ་གསུམ་མི་ཕྱེད་པའི་ངོ་བོར་རྣམ་པར་གཞག་སྟེ་ཁྱོད་རྣམས་ཀྱིས་སེམས་ལུས་ཀྱི་རྣམ་པར་བསྐྱེད་ཅིག་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པས་སོ། །གང་ལས་རིགས་གཞན་ རྣམས་སུ་འགྱུར་བ་དང་དང་པོའི་འབྱུང་བའི་རིགས་དེ་རྣམས་ཅི་ཞིག་ཡིན་ཅིང་ཇི་ལྟར་ན་དེ་རྣམས་རིགས་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་ཞེ་ན་གསུངས་པ་རིགས་རྣམས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ།།འབྱུང་བ་ལྔ་རྣམས་སམ་ཕུང་པོ་རྣམས་ནི་རིགས་རྣམས་ཏེ་དེ་རྣམ་པར་དག་པའི་ངོ་བོ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ།།དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་དང་པོར་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པས་སྤྲོ་བའི་ཕྱིར་དང་པོ་ཉིད་དོ།

由殊勝差別故示彼等為異種姓，于無如是殊勝者，因無示為異種姓之因故，唯立眾生種姓名言，眾生種姓隨順彼彼種姓故攝於彼彼，故說為五，如說：“種姓有五種。” 彼亦由放射，五蘊、四界、五根、五境各各以五如來自性，或以寂靜、增益、調伏、猛烈、種種自性差別，及與鏡等五智俱為百種。彼若分別則無邊際，無盡無數，此為其義。 “三種”即三種性，因隨順彼彼者攝於彼彼故。如是平等性智攝於鏡智，成所作智攝於妙觀察智，將以理說明。 或慢與嫉智慧自性二者攝於貪慾中故。或慢為身部，因以癡為所依故。嗔恚部中有離間與嫉妒，或因從嗔生故。 彼一切亦應知為唯一金剛薩埵部，如將說：“說種姓有五種，空性金剛唯一也。” 集經中亦立為金剛三不可分自性，如說：“汝等當生心身相”等。 若問：由何成為異種姓及最初所生種姓彼等為何？如何說彼等為種姓？說”諸種姓”等。 五大或諸蘊為種姓，因彼清凈自性即是諸佛故。最初金剛持以彼自性放射故為最初。

།དེ་རྣམས་ཀྱང་དེ་མ་ཐག་ཏུ་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་ངོ་བོས་གང་འདི་རྣམས་ཀྱི་རིགས་སོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དེ་དང་དེའི་ངོ་བོས་དེ་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་རིགས་སུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་བགྲང་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ ཞེས་པའི་དོན་ཏོ།།དེ་ལ་འབྱུང་བ་ལྔ་རྣམས་ནི་ས་དང་ཆུ་དང་མེ་དང་རླུང་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་ཏེ། ཕུང་པོ་ལྔ་རྣམས་ནི་གཟུགས་དང་ཚོར་བ་དང་འདུ་ཤེས་དང་འདུ་བྱེད་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་སོ། །རབ་སྐྱེས་རིགས་རྣམས་ཞེས་པ་དེ་རྣམས་ལས་རབ་ཏུ་སྐྱེས་པའི་རིགས་གཞན་རྣམས་ཞེས་པའི་ དོན་ཏོ།།འོ་ན་དེ་ལྟར་ན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་ཕྱག་རྒྱའི་རྣལ་འབྱོར་ལས་ཤེས་པར་བྱ་བའི་དོན་གྱི་ཐབས་དང་ལྡན་པ་སྟེ། དེ་གཉིས་གསལ་བར་བྱས་ཀྱི། །འདིར་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྫོགས་པའི་ངོ་བོའི་ རིགས་ལྔའི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ངེས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དང་།རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱང་དེའི་སྒོ་ཁོ་ནས་དེ་ལྟར་གསལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། བདེན་ཏེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ན་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་དང་། སྒོམ་པ་པོ་དང་། བསྒོམས་པ་རྣམས་སྐྱེ་བ་མེད་པས་གདོད་མ་ནས་ཞི་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ ཆོས་ཐམས་ཅད་དེར་སྟོན་པ་ནི།སྒོམ་པ་པོ་མེད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་ཅི་སྔགས་དང་ལྷ་དག་ཆད་པ་ཁོ་ན་རྫོགས་པའི་རིམ་པའམ་ཞེ་ན་གསུངས་པ། གནས་ཞེས་པའོ། །སྤྲོས་པ་མེད་པ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་རོ་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །རང་བཞིན་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་ཆེན་ པོའི་ངོ་བོ་སྟེ་དེའི་ངོ་བོས་སྔགས་དང་ལྷ་དག་གནས་སོ།།དེ་ཉིད་རྒྱས་པར་སྟོན་པ་རྣམ་སྣང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །ཱ་རོ་ལིཀ་ནི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའོ། །སྙིང་སྟོབས་ཅན་ནི་ལུས་དང་ལྡན་པ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། །ཞི་བ་ནི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའོ། །ཐམས་ཅད་ནི་དོན་ཡོད་དོ། ། རྣམ་སངས་རྒྱས་ནི་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ནོ། །རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོས་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་བརྗོད་དོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །ཚངས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་རྣམས་རང་གི་གཞུང་ལུགས་སུ་མ་གྲགས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དོན་གསུངས་པ། །ཚངས་པ་ཞེས པ་ལ་སོགས་པའོ།།མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཁོ་ན་དངོས་པོར་ན་ཚངས་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་མྱ་ངན་ལས་མ་འདས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ།

彼等亦即刻以無量自性，說此等為何種姓，以彼彼自性從彼所生者為種姓故，為計數故，此為其義。 其中五大即地、水、火、風、識。五蘊即色、受、想、行、識。“最勝生種姓”即從彼等最勝所生諸異種姓，此為其義。 若問：如是則由空性真實性及印契瑜伽所知義具方便，明顯彼二，此處未略示所修，因決定示圓滿自性五部瑜伽母等，及瑜伽士亦唯由彼門如是明顯故？ 答：誠然。真實中所修、修者、所修等無生故本來寂靜故，示一切法于彼，即”無修者”等。 若問：咒與尊是否唯斷即圓滿次第？答：“住”。無戲論，因與空性一味故。自性即俱生大樂自性，以彼自性咒與尊住。 廣說彼即”毗盧”等。阿洛力即無量光。具勇即具身，為金剛薩埵。寂即無量光。一切即不空成就。遍覺即寶生。以毗盧遮那等自性無戲論自性說為真實性，此為其義。 梵天等語于自教中不著名故說義，即”梵天”等。涅槃即涅槃。故唯佛實為梵天，余非，因彼以自性未涅槃故。

།དེ་ལྟར་ཕྱི་མ་རྣམས་ལ་ཡང་ངོ་། །འཇུག་ཕྱིར་ཞེས་པ་ཁྱབ་པའི་ ཕྱིར་རོ།།དགེ་ཕྱིར་ཞེས་པ་ཤིན་ཏུ་དགེ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ནི་གཉུག་མའི་ངོ་བོ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལ་རྒྱུན་གྱིས་གནས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་དོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །འདི་ཐམས་ཅད་གང་གི་བདག་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ་ནི་ད་དུང་ཡང་མི་ཤེས་སོ་ཞེ་ན་ གསུངས་པ།བདེ་བ་དམ་པས་ཞེས་པ་སྟེ། བདེ་བ་དམ་པ་ནི་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའོ། །དགའ་བ་རྟོགས་ཕྱིར་རྣམ་སངས་རྒྱས། །ཞེས་པ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་དེ་ཁོ་ན་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རྣམ་སངས་རྒྱས་ཏེ་སངས་རྒྱས་ཁོ་ནའོ། །འོ་ན་ལྷའི་ཁྱད་པར་རྣམས་བསྒྲུབས་ཟིན་ མོད།ཅི་ལྷ་ཉིད་ནི་མ་བསྒྲུབས་སོ་ཞེ་ན་གསུངས་པ། ལུས་ལ་ཞེས་པའོ། །ལུས་ལ་འབྱུང་ཞེས་པ་ལྷ་སྟེ་ཡི་གེ་བསྣན་པ་དང་ཕྱིས་པ་དག་གིས་སོ། །དེ་ལྟར་གྱུར་པ་དེ་ཁོ་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་སུ་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ། སྐལ་བ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་ལྟར་ཡོངས་ སུ་དག་པའི་ཡིད་ལ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རོས་རྗེས་སུ་དྲན་པའི་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་གཉུག་མའི་ས་བོན་ལས་སྐྱེ་བའོ་ཞེས་པས་དེ་རྣམས་འདི་ལ་ཡོད་པའོ།།ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ཀྱི་ངེས་པའི་དོན་གསུངས་པ། སྐྱེད་བྱེད་མ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །འགྲོ་བའི་སྐྱེ་བོ་ ཞེས་པ་འགྲོ་བར་འཇུག་པ་འཕགས་པའི་འཇིག་རྟེན་ནོ།།རྣམ་དབྱེ་ཞེས་པ་སྤང་བར་བྱ་བ་དང་བླང་བར་བྱ་བའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བའོ། །ཚོས་མ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་མདོར་བསྟན་ནས། ཆགས་བྱེད་ཕྱིར་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་རྒྱས་པར་བཤད་དོ། །ཆགས་བྱེད་ཕྱིར་ཞེས་ པ་རྗེས་སུ་ཆགས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཤེས་རབ་ཀྱིས་ནི་བསམ་པ་དང་བག་ལ་ཉལ་རྣམ་པར་མཁྱེན་ནས་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་རྗེས་སུ་གནས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་ཅན་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་པས་ཤེས་རབ་ཁོ་ན་དེ་སྐད་བརྗོད་དོ། །ཡོན་ཏན་ ཏེ་སྟོབས་དང་མི་འཇིགས་པ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ནམ་མཁའི་འདོད་འཇོ་ལས་འཇོ་ཕྱིར་ཏེ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཤེས་རབ་ཁོ་ན་དེ་སྐད་བརྗོད་པར་བྱའོ།།གཡོ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་སྲིད་པ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་མི་གནས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །རེག་མིན་ཞེས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་ རོ་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ།།ཕྱི་རོལ་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ཀྱང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དེ་རྣམས་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཤེས་རབ་ཉིད་དུ་རྗེས་སུ་རྟོགས་པར་བྱའོ།

如是於後者等亦然。“為入”即為遍故。“為善”即極善故。一切自性即本性自性，因於彼相續住故為一切，此為其義。 若問：此一切何為自性之真實性尚且不知？答：“以勝樂”。勝樂即無戲論大樂。“為證喜故遍覺”即證彼大樂故遍覺，唯是佛。 若問：雖已成就諸尊差別，然尊性未成就耶？答：“于身”。“身生”即尊，由加減字母故。如是唯彼說為薄伽梵，如說”福分”等。 如是于遍凈意中由大樂味隨念自在等功德從本性種子生，故彼等於此有。 說諸印決定義，即”生母”等。“眾生”即趣入聖世間。“分別”即所斷所取分別。以”染母”等略示，以”為貪故”等廣說。 “為貪故”即為隨貪故。由智慧知意樂與隨眠已，如理隨住故，一切眾產生隨貪性，故唯智慧如是說。 功德即力、無畏等自性，從虛空如意出生故，唯智慧如是說。 “為動故”即不住有與涅槃故。“非觸”即與空性一味故。 外印亦隨順彼等智慧功德故，應隨知為智慧性。

།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འདི་ལྟར་གྱུར་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ཁོ་ན་ལྷག་པར་མོས་པས་ཀྱང་ བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་རྣམས་ཀྱི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་རོ་གཅིག་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཤེས་རབ་འདོད་པ་པོས་བསྟེན་པའོ་ཞེས་པས་བརྟེན་#པར་བྱའོ་ཞེས་བཤད་དོ།།རྫོགས་པའི་ངོ་བོའི་ལྷ་བསྒྲུབས་ནས་སྔགས་སྒྲུབ་པ་གསུངས་པ། བཟླས་པ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ཨཱ་ལི་དང་ཀཱ་ལི་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱི་ངོ་བོ་དག་སྔགས་མཆོག་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན་ཐམས་ཅད་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བརྗོད་པ་བཟླས་པ་ཞེས་པ་འདི་ནི་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་སྔགས་སོ། །དཀྱིལ་འཁོར་དང་ཕྱག་རྒྱ་དག་ཀྱང་རྫོགས་པ་ལ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ གསུངས་པ།དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་པའོ། །འབྲི་བ་ནི་རི་མོ་སྟེ་རྡུལ་དང་འདམ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་རྐང་པའི་གཟུགས་བརྙན་ནི་རྐང་པའི་རི་མོའོ། །ཉེད་ཕྱིར་ཞེས་པ་ཉེད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཀུན་དུ་བསྐྱོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པའི་བར་རོ། །འདི་ནི་མངོན་པར་དགོངས་པ་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་གཞན་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་ནས་གཤེགས་པར་བྱེད་པ་ཁོ་ནའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལྟར་འདི་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ངོ་བོར་རྫོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཀུན་ནས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དེ་མཐོང་བ་རྣམས་ཀྱི་ཡང་བསོད་ནམས་དུ་མ་ཉེ་བར་སོག་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེས་པའོ།།ལག་པ་བསྐྱོད་པ་ཕྱག་རྒྱར་འགྱུར། །སོར་མོ་ཉེད་པའང་དེ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་པ་འདིར་ནི་རྒྱུ་རྗེས་སུ་མ་བཀོད་པར་འདི་ལྟར་སྟོན་པར་བྱེད་དེ། བྱ་བ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཅན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱི། ཐམས་ཅད་ལ་རྒྱུ་བཀོད་ན་རྒྱ་ཆེས་པར་ འགྱུར་ཏེ།འདི་ཐམས་ཅད་ནི་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་ཕྱག་རྒྱའི་ངོ་བོར་རྟོགས་པར་བྱའོ་ཞེས་པའོ། །འོ་ན་དེ་ལྟར་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་དང་སྒོམ་པ་པོ་དང་བསྒོམས་པ་མི་འཐད་ན། རྫོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ངེས་པར་བསྟན་པའི་བསམ་པར་བྱ་བ་དང་ བསམ་པ་ལ་ཅི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་རྫོགས་པ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་གསུངས་པ།དེ་ནི་བསམ་བྱ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ།

是故如是成就智慧自性外印等，唯以增上信解，薄伽梵如來諸部之空性一味大樂真實性智慧欲求者應依止，故說應依止。 成就圓滿自性尊已，說咒成就，即”誦”等。阿里迦里為智慧方便自性二者，因為最勝咒故，一切為彼自性故，說”誦”，此為無戲論咒。 說壇城與印亦于圓滿中證知，即”壇城”。繪即圖畫，于塵土等中足影像即足圖畫。“為按”即為按壓故，即為遍動故。 此為密意，其他壇城亦唯為令如來遍行故，如是此亦由圓滿瑜伽士以如來自性遍生故，亦為見者積集諸多福德之因故，應說為壇城。 “手動成為印，指按亦如是”，此中未列因而如是顯示，具無量行瑜伽士，若列一切因則太廣，此一切應知為智慧方便自性之壇城與印自性。 若問：如是所修、修者、所修不應理，則圓滿壇城決定示所思與思維，豈非一切方面皆非圓滿耶？答：“彼為所思”等。

།འོ་ན་དེ་ལྟར་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་བ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་མི་འགག་ན་རྣམ་པར་གཡེང་བ་ཁོ་ན་སྟེ། བསམ་གཏན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པས་དེ་བསམ་བྱར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ་ ཞེ་ན་གསུངས་པ།ཕལ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། བདེ་དེ་རང་གིས་ལོངས་སྤྱད་བྱ། །ཞེས་པ་མན་ངག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་གོམས་པ་ལས་སམ། ལང་ཚོ་ཅན་དབང་བསྐུར་བདག་གིས་དེ་ལྟར་ཐོག་མ་དང་བར་མ་དང་ཐ་མ་རྣམས་སུ་གང་བདེ་བ་དེ་འགོག་པ་མེད་པར་ཉམས་ སུ་མྱོང་བ་ནི་བསམ་གཏན་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ།།དེ་བཞིན་དུ་བསམ་པ་གཞན་རྣམས་ལ་ཡང་འགོག་པ་མེད་པར་རབ་ཏུ་འབྱུང་བའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ལས་གང་ལ་བསམ་བྱ་དང་བསམ་གཏན་དག་ཏུ་མི་འགྱུར་བ་གཡེང་བ་ཅི་ལས་ཡིན་ཞེས་པ་དགོངས་པའོ། །ཡང་ན་ཕལ་ཞེས་པ་ བླ་མ་ལ་དབང་བསྐུར་བའི་དུས་སུ་གང་ཐོབ་སྟེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་དེ་ལོངས་སྤྱད་བྱ་སྟེ་རང་ཉིད་ཀུན་ནས་སྤྱད་པར་བྱ་ཞིང་གཞན་གྱི་ཚེ་ན་ཡང་ངོ་།།ཡང་ན་ཕྱག་རྒྱའི་སྦྱོར་བ་ལས་དེ་ལྟ་ཁོ་ནར་སྤྱད་པར་བྱའོ། །ཉེ་བར་སྤྱད་པའི་བདེ་བ་གང་གིས་འཆི་སྟེ་ དབང་པོ་རྣམས་འགོག་པར་འགྱུར་ཞིང་།འདིར་ཞེས་པ་མཐོང་བའི་སྐྱེ་བ་ཁོ་ན་ལ་སྟེ། བདེ་བ་དེ་བསམ་གཏན་དུ་བརྗོད་དོ། །རྫོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པའི་དེ་ལྟར་གྱུར་པའི་བསམ་གཏན་ནི་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་ལས་དེ་ལྟར་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ཙམ་གྱིས་བཤད་མ་ཐག་པའི་མན་ངག་ལ་ཡང་ རྗེས་སུ་ཤེས་པར་བྱའོ་ཞེས་པའོ།།ཅེས་པ་ཞེས་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའོ། །སོགས་པའི་སྒྲ་ཡིས་གོ་ཆ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། རྗོད་པར་བྱེད་པ་དང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་གོ་ཆ་ལ་སོགས་པ་སྒོམ་པ་རྣམས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་འདིས་ སྐབས་སུ་བྱེད་ཅིང་སྐབས་སུ་བབ་པར་བྱེད་པས་ན་སྐབས་ཏེ་ཡོངས་སུ་བཅད་པ་དང་།ལེའུ་ཞེས་པ་དོན་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ཞིང་། དང་པོ་ནི་ཐོག་མར་བསྟན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པའོ། །ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བའི་རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱ་ཆེར་འགྲེལ་པ། མན་ངག་གི་སྙེ་མར་སྙེ་མ་དང་ པོའོ།། །།དེ་ལྟར་ཡང་དག་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཁོ་ན་བསྒོམ་བྱར་མདོར་བསྟན་ཏོ། །དེ་ཁོ་ན་ཡང་འབྲས་བུ་དང་། རྒྱུ་དང་། ཐབས་ཀྱི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བས་རྒྱུད་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ་ཞེས་པ་འདི་ཙམ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བསྟན་པའོ།

若問：如是心之無量執行不滅則唯是散亂，非禪定，故彼亦不成所思？答：“普”等。 “彼樂自受用”，即如教授不斷相續修習，或由具青春灌頂者如是于初中后時，無礙領受何樂，應說為禪定。 如是于其他思維亦無礙生起大樂隨念，於何處所思與禪定不成，何處有散亂？此為密意。 或”普”即于上師灌頂時所得、所領受之俱生大樂，應受用即自己遍受用，於他時亦然。或由印契瑜伽如是受用。 由何受用樂而死即諸根滅，“此”即唯于現見生中，說彼樂為禪定。圓滿瑜伽士如是成就禪定，由任運成就如是唯以隨念，于剛說教授亦應隨知。 “等”即圓滿。“等”字表示鎧甲等，能詮所詮發菩提心及修鎧甲等之真實性，即無倒真實性，由此攝受及趣入故為品，品與章無異義，初者因最初示故。 三昧耶續廣釋《教授穗》第一穗。 如是略示唯正等菩提心為所修。彼亦以果、因、方便差別為三續自性，此許是薄伽梵所示。

།ཇི་སྐད་དུ མཁའ་འགྲོ་མ་རྡོ་རྗེ་གུར་དུ་གསུངས་པ།སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་པ། །གང་དུ་སེམས་ནི་རབ་བསྒོམ་པ། །དེ་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་ནི། །དགེ་འདུན་གྱི་ཡང་བསྟན་པའོ། །ཞེས་སོ། །བསྒོམ་པར་བྱ་བ་དེ་ཁོ་ན་ལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ནང་ དུ་འདུས་ཀྱི།ལོག་པར་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་ཡོངས་སུ་འདྲིས་པའི་དོན་དུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་པའི་རྣམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བའི་བསྒོམ་བྱ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དེ་གོམས་པར་བྱ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་རྣམས་སྐབས་སུ་མཛད་པ་དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལམ་བསྟན་པའི་དེ་མ་ཐག་པར་རོ། །བྱང་ཆུབ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དེ། དེའི་ཕྱོགས་ནི་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་རྣམས་སོ། །བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་རྣམས་ཁོ་ན་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཉིད་དོ། །དེ་ལ་རྗེས་སུ་ལྟ་བ་གང་རྣམས་ཀྱིས་ལུས་དང་ཚོར་བ་དང་སེམས་དང ཆོས་རྣམས་ལ་གཅིག་ཉིད་དང་དུ་མ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་མི་རུང་བས་ན།རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དྲན་པ་ཉེ་བར་འཇོག་པ་དེ་རྣམས་ནི་དྲན་པའི་རྒྱུ་ཤེས་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་རྣམས་ཏེ་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་རྣམས་ཡིན་ཞིང་། དམིགས་པའི་བྱེ་བྲག་ལས་བཞི་རྣམས་ཏེ། ལུས་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་དང་། ཚོར་བ་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་དང་། སེམས་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་དང་། ཆོས་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པའོ། །དེ་ལ་ནང་གི་ལུས་ནི་མིག་ལ་སོགས་པ་ལྔའོ། །ཕྱིའི་ལུས་ནི་རང་གི་ལུས་ལས་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལྔའོ། །ནང དང་ཕྱིའི་ལུས་ནི་རང་གི་ལུས་ལ་སོགས་པར་གཏོགས་པའི་འབྱུང་བ་དང་འབྱུང་བ་ལས་གྱུར་པ་ལྷག་མའོ།།ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་གསུམ་ཉིད་ནི་ལུས་རྣམ་པ་གསུམ་རྣམས་ལ་དམིགས་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་སོ། །ཚོར་བ་ནི་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་སྡུག་བསྔལ་ཡང་མ་ ཡིན་བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པའོ།།སེམས་ནི་དབང་པོ་ལྔའི་ཤེས་པ་རྣམས་སོ། །ཆོས་རྣམས་ནི་སེམས་ལས་བྱུང་བ་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་དང་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་རྣམས་སོ། །ལུས་ལ་སོགས་པའི་རྗེས་སུ་ལྟ་བ་ཞེས་པ། ལུས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་ལྟ་བ་སྟེ། འདི་ ནི་ལུས་སོ་བདག་གི་ལུས་སོ་རྟག་པའོ་མི་རྟག་པའོ་བདེ་བའོ་སྡུག་བསྔལ་བའོ་ཞེས་པ་འདི་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པར་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཕྱིར་ཏེ།རྗེས་སུ་ལྟ་བ་དང་། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་དེ་ཡང་མི་དམིགས་པའི་སྦྱོར་བས་སོ།

如《空行金剛帳》所說： “空性悲無別， 何處善修心， 即是佛法及， 僧伽之教法。” 唯于所修彼中攝菩提分諸法，非邪所修。或為遍熟義，以菩提分諸相圍繞所修菩提心應修習，故彼等作品，即”其後”等。 “其後”即示道無間。菩提即一切種智，其分即隨順者。唯菩提分即是菩提分。 于彼隨觀者，由身、受、心、法不應一性多性等故，以無自性智者，立念住，彼等爲念因慧性者即念住，由所緣差別為四：身念住、受念住、心念住、法念住。 其中內身即眼等五。外身即自身以外色等五。內外身即屬自身等余大種及所造。 受等三性由三種身所緣差別。受即樂、苦、不苦不樂。心即五根識。法即善、不善、無記心所。 “隨觀身等”即隨觀身等法性，由不分別”此是身、我身、常、無常、樂、苦”等故，隨觀及無分別亦以無所緣瑜伽。

།འོ་ན་གལ་ཏེ་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་ཐམས་ ཅད་ཤེས་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཕྱི་མ་རྣམས་ཀྱིས་ཅི་བྱ་ཞེ་ན།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་ཉིད་དུ་ཡོངས་སུ་ཤེས་ན་ཡང་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའི་ཆེད་དུ་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་དུ་ཡང་གོམས་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ ཕྱིར་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་རྣམས་ནི་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ཉིད་དུ་དམིགས་པར་བྱེད་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི་མི་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་དང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་འདི་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་པས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ ལམ་ཡང་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་གོམས་པར་བྱས་པར་འགྱུར་རོ།།ཡང་གིས་གདུང་བ་མེད་པ་ཉིད་སྡུད་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་གུས་པར་བྱས་ཏེ་རྒྱུན་དུ་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་གདུང་བ་མེད་པའོ། །རྗེས་སུ་བལྟ་བས་དང་ཤེས་བཞིན་དུ་ཡང་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་ཤེས་བཞིན་ཅན་ནོ། །མི་བརྗེད་ པའི་བདག་ཉིད་དང་སྲུང་བ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་དང་།གཡེང་བ་མེད་པར་འབྱུང་བས་དྲན་པས་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་དྲན་པ་དང་ལྡན་པའོ། །བརྩོན་འགྲུས་དང་ཤེས་རབ་དང་དྲན་པ་འདི་རྣམས་ཁོ་ནའི་རྗེས་སུ་བསྔགས་པ་གསུངས་པ། རྣམ་པར་བསལ་ཏེ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །རྣམ་པར་ བསལ་ཏེ་ཞེས་པ་ནི་རབ་ཏུ་སྤངས་ནས་སོ།།འཇིག་རྟེན་ལ་ཞེས་པ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་རྙེད་པ་དང་གྲགས་པ་དང་བདེ་བ་དང་བསྟོད་པ་རྣམས་ལ་བརྣབ་སེམས་ཏེ་ཆགས་པ་དང་མ་རྙེད་པ་དང་མ་གྲགས་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་སྨད་པ་རྣམས་ལ་ཡིད་མི་བདེ་བའོ། །འདི་རྣམས་ཀྱིས་ སེམས་སམ་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་རྣམས་ཡང་དག་པར་འཇོག་སྟེ་ཡང་དག་པར་འཛིན་པའམ་རབ་ཏུ་འཇུག་པའོ་ཞེས་པ་ཡང་དག་པར་འཇོག་པ་རྣམས་དང་།འདི་རྣམས་ཀྱིས་བག་ལ་ཉལ་རྣམས་རབ་ཏུ་སྤོང་བའོ་ཞེས་བྱས་ནས་ཡང་དག་པར་སྤོང་བ་རྣམས་སུ་བརྗོད་དོ། །དེ་ རྣམས་ནི་ཆོས་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་ལས་གོང་དུ་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་ངོ་བོ་བཞི་རྣམས་ཏེ།འདི་ལྟ་སྟེ། མ་སྐྱེས་པ་རྣམས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ངན་འགྲོ་རྣམས་སུ་ལྟུང་བར་བྱེད་ཅིང་། རྒྱུ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གནོད་པ་བྱེད་ལ། ལས་རིགས་ མཐུན་པའམ་ལས་ཀྱི་བག་ཆགས་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་སྡིག་པ་རྣམས་ཏེ།ངེས་པའི་ཚིག་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སོ།

若問：若以念住知一切法，何須后諸菩提分？答：非如是。因彼等雖知法性，然為遍知無常等相之法差別，亦修習三十七。 是故聲聞乘以無常等相為所緣，諸菩薩以無所緣方式。是故無常等相及空性亦成彼等境，故聲聞道亦由法性門修習。 “又”攝無熱惱性。故恭敬而常修故無熱惱。由隨觀及正知而修故具正知。由不忘自性及無護故，及無散亂生故以念修故具念。 唯說精進、智慧、念三者隨贊，即”遣除”等。 “遣除”即善斷。“於世間”即於世間法利、名、樂、贊之貪著，及於無利、無名、苦、毀之不悅。 由彼等正安心或身語意，即正持或善入，故說為正斷。由彼等善斷隨眠，故說為正斷。 彼等於法念住之上為精進自性四者，即”未生”等。墮惡趣，以種種因作害，及作同類業或業習氣，即諸罪，以詞源相故。

།མི་དགེ་བ་རྣམས་ནི་ལུས་ཀྱི་ཉེས་པར་སྤྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་ངོ་བོ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཏེ། ཐར་པ་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྤང་བར་བྱ་བ་ཉིད་ན་ཡང་རང་ གི་མཚན་ཉིད་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ཆོས་རྣམས་སོ།།འདུན་པ་བསྐྱེད་དེ། གོ་ཆའི་བརྩོན་འགྲུས་འདི་ལྟར་བྱའོ་ཞེས་པར་རོ། །འབད་དོ་སྟེ་སྦྱོར་བའི་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱིས་སོ། །བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་སྟེ། སྐྱོ་བ་མེད་པའི་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱིས་སོ། །སེམས་རབ་ཏུ་འཛིན་ཅིང་ཡང་དག་པར་ འཇོག་སྟེ་ཐབས་ཀྱི་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱིས་སོ།།དེ་ལ་སེམས་ཞུམ་པ་ན་རབ་ཏུ་འཛིན་ཅིང་གཟེངས་སྟོད་པར་བྱེད་པའོ། །རྒོད་པའི་སེམས་ནི་ཡང་དག་པར་འཇོག་སྟེ་མངོན་པར་སྡུད་པར་བྱེད་དོ། །དགེ་བ་རྣམས་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་འཁོར་ དང་བཅས་པ་རྣམས་ཏེ།རང་དང་གཞན་ལ་ཕན་པ་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་བླང་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ན་གཟུང་བར་བྱ་བཞིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཆོས་རྣམས་སོ། །དེ་སྐྱེས་པ་རྣམས་རྒྱུན་གྱིས་གནས་པའི་ཆེད་དུ་སྟེ་ཚོགས་ཀྱི་ལམ་དུའོ། །དཔག་ཏུ་མེད་པའི་བསམ་གཏན་དང་གཟུགས་མེད་པ་ དང་ཚད་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཐབས་རྣམས་ཀྱིས་བསྒོམ་པ་སྟེ།སྦྱོར་བའི་ལམ་དུ་ཇི་ལྟར་སླར་ཡང་འབྱུང་བར་འགྱུར་བལྟར་རོ། །མཐོང་བའི་ལམ་དུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་སྟེ་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་འཕེལ་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་བ་ལྟར་རོ། །ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ནི་ དྲི་མ་མེད་པ་ལ་སོགས་པར་བསྒོམ་པའི་ལམ་ལ་སྟེ་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་ཡངས་པ་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་བ་ལྟར་རོ།།ཡང་འབྱུང་བ་དང་འཕེལ་བ་དང་ཡངས་པ་ཉིད་ཅེས་པ་ཀུན་སྡུད་པ་སྟེ་འདུན་པ་བསྐྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་རྣམས་སོ། །རྫུ་འཕྲུལ་ནི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ སྟེ་མངོན་པར་ཤེས་པ་དང་དབང་པོ་དང་སྟོབས་དང་མི་འཇིགས་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་རྣམས་སོ།།རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་བཞི་སྟེ་རྒྱུ་རྣམས་ནི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་རྣམས་སོ། །དེ་རྣམས་ཀྱང་བཞི་རྣམས་ཏེ། འདུན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་ཏིང་ ངེ་འཛིན་དང་སེམས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་དཔྱོད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་པའོ།།དེ་ལྟར་ན་ཁ་ཅིག་འདུན་པ་དྲག་པོ་ཉིད་ཁོ་ནས་ཡང་དག་པར་སྤོང་བ་རྣམས་ཀྱིས་སེམས་ནང་དུ་འཇོག་པ་ལ་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གུས་པར་བྱ་སྟེ་སྦྱོར་བའི་སྟོབས་ ལས་སྐྱེའོ།

不善即身惡行等顛倒自性諸煩惱，雖是欲解脫者應斷，然由執自相故為諸法。 生起欲求，即如是作鎧甲精進。精勤即以加行精進。發起精進，即以無厭精進。攝持心及正安，即以方便精進。 其中心怯弱時攝持及令振奮。掉舉心則正安即令收攝。 善即菩提心及佈施波羅蜜多等及眷屬，由欲利自他者應取故，正應取故為諸法。 為令彼生者相續住，即于資糧道。以無量禪定、無色、無量等諸方便修習，即于加行道如何復生。 于見道圓滿，即如何如理增長。未圓滿圓滿，即于無垢等修道，如何如理廣大。 又生、增長、廣大即總攝，為生欲等差別作業。 神通即圓滿，即神通、根、力、無畏等出世間法。神通四因即神足。彼等亦四：欲三摩地、精進三摩地、心三摩地、觀察三摩地。 如是有些唯以猛利慾求，由正斷令心內住，應恭敬專注相三摩地，從加行力生。

།ཁ་ཅིག་ཡང་དག་པར་སྤོང་བའི་བརྩོན་འགྲུས་རྣམས་ཀྱིས་མི་དགེ་བ་སྤོང་བ་དང་དགེ་བ་བསྐྱེད་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་ལའོ། །ཁ་ཅིག་ཞི་གནས་དང་རབ་ཏུ་འཛིན་པ་དང་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་སེམས་རྣམས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བ་ལའོ། །ཁ་ཅིག་ནི་ཅི་བདག་ མི་དགེ་བ་ཕྲ་མོ་རྣམས་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དམ།།གང་བདག་ཡོངས་སུ་དཔྱད་པར་བྱའོ་ཞེས་ཡང་དག་པར་ཉེ་བར་འཇོག་པ་ལའོ། །དེར་དེ་རྣམས་ནི་འདུན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམས་ཏེ། འདི་རྣམས་སྐྱེས་པ་ན་རྨུགས་པ་དང་གཉིད་དང་རྒོད་པ་དང་འགྱོད་པ་དང་ཕྲག་དོག་ དང་སེར་སྣ་དང་ངོ་ཚ་མེད་པ་དང་ཁྲེལ་མེད་པ་དང་ཁྲོ་བ་དང་སྡིག་པ་སྦེད་པའི་ངོ་བོ་འཆབ་པ་ཞེས་པ་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པ་བཅུ་པོ་ཐུབ་པའི་དགོངས་པའི་རྒྱན་དུ་རྣམ་པར་ཕྱེ་བ་རྣམས་རིང་དུ་གྱུར་པ་ན།འདོད་ཆགས་དང་ཁོང་ཁྲོ་བ་དང་ང་རྒྱལ་དང་མ་རིག་པ་དང་ཐེ་ཚོམ་དང་འཇིག་ཚོགས་ ལ་ལྟ་བ་དང་།མཐར་འཛིན་པར་ལྟ་བ་དང་། ལོག་པར་ལྟ་བ་དང་ལྟ་བ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་ཞེས་པ་བག་ལ་ཉལ་བཅུ་པོ་ཐུབ་པའི་དགོངས་པའི་རྒྱན་དུ་རྣམ་པར་ཕྱེ་བ་རྣམས་སྤང་བའི་ཆེད་དུ་ཡང་དག་པར་སྤོང་བ་རྣམས་ཀྱིས་ བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པ་ཁོ་ནའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐྱོན་ལེ་ལོ་དང་དམིགས་པ་བརྗེད་པ་དང་།བྱིང་པ་དང་རྒོད་པ་དང་། འདུ་མི་བྱེད་པ་དང་འདུ་བྱེད་པ་ཞེས་པ་དྲུག་གི་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་རྣམས་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ། དད་པ་དང་འདུན་པ་ དང་རྩོལ་བ་དང་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་དང་སེམས་པ་དང་བཏང་སྙོམས་ཤེས་པའོ།།དེ་ལ་དང་པོ་བཞི་རྣམས་ལེ་ལོའི་གཉེན་པོ་སྟེ། དེ་ལྟར་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ལ་ཡོད་པ་ཉིད་དང་ཡོན་ཏན་ཅན་ཉིད་དང་ནུས་པ་ཉིད་དུ་ མངོན་པར་ཡིད་ཆེས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་དད་པས་དེ་ལ་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་མངོན་པར་འདོད་པ་སྐྱེ་ཞིང་།དེ་ལས་བརྩོན་འགྲུས་དང་། དེ་ལས་ལུས་དང་སེམས་ལས་སུ་རུང་བ་ཉིད་དེ་དེ་ལས་ལེ་ལོ་ལྡོག་གོ། །དྲན་པ་ནི་དམིགས་པ་བརྗེད་པའི་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་སོ། །ཤེས་བཞིན་ནི་ བྱིང་བ་དང་རྒོད་པ་དག་གི་གཉེན་པོ་སྟེ།དེས་དེ་དག་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་ཕྱིར་རོ།

有些以正斷精進于斷不善生善極為精勤。有些以止、攝持、舍因諸心遍凈。有些于”我是否行微細不善？我應當觀察”而正安住。 其中彼等為欲等三摩地，此等生時，昏沉、睡眠、掉舉、惡作、嫉妒、慳吝、無慚、無愧、忿怒、覆藏罪性，即《勝者密意莊嚴》中分別十種隨煩惱遠離時，為斷貪慾、忿恚、我慢、無明、疑、薩迦耶見、邊執見、邪見、見取見、戒禁取見，即《勝者密意莊嚴》中分別十種隨眠，以正斷髮起精進，唯一三摩地一切過失：懈怠、忘失所緣、沉沒、掉舉、不作意、作意六種對治分，應修八斷行，即：信、欲、勤、輕安、念、正知、思惟、舍智。 其中前四為懈怠對治，如是於三摩地功德有性、具德性、能性深信為相之信，由此瑜伽師生起希求，由此精進，由此身心堪能性，由此懈怠轉。念為忘失所緣對治分。正知為沉沒掉舉對治，由此表徵彼等故。

དེ་ལ་སེམས་བྱིང་བའི་རྒྱུ་ནི་གཉིས་ཏེ། ལུས་དང་ཡིད་དག་ལྗི་བ་ཉིད་དུ་གྱུར་པས་སེམས་དམིགས་པ་རྟོགས་པ་ལ། ལས་སུ་མི་རུང་བ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་རྨུགས་པ་དང་། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལྔ་ འཇུག་པ་དང་འགལ་བའི་ཆོས་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་བླུན་པར་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་ཤེས་པ་འདི་ལྟ་བུའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གཉིད་ཅན་ཞེས་པའོ།།རྨུགས་པ་དང་གཉིད་དག་གི་ཟས་ནི་རྨྱ་བ་དང་མི་དགའ་བ་དང་གླལ་བ་དང་ཟས་ལ་སྙོམས་མ་ཤེས་པ་དང་སེམས་ཞུམ་པ་ཉིད་ཅེས་ པ་ལྔ་རྣམས་སོ།།རྒོད་པས་ནི་འགྱོད་པ་ཉེ་བར་མཚོན་པར་བྱེད་དེ། དེ་དག་གི་ཟས་ནི་ཉེ་དུའི་རྟོག་པ་དང་ལྗོངས་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་མི་འཆི་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་། བརྒད་པ་དང་བརྩེས་པ་ལ་ཡོངས་སུ་སྤྱད་པ་དྲན་པ་ཞེས་པ་བཞི་རྣམས་སོ། །དེ་དག་གི་བྱ་བ་ནི་སེམས་རྣམ་ པར་མ་ཞི་བར་བྱེད་པའོ།།བྱིང་བ་དང་རྒོད་པ་དང་རབ་ཏུ་མ་ཞི་བའི་དུས་ན་ནི་རྩོལ་བ་མེད་པ་སྐྱོན་ཏེ་དེའི་གཉེན་པོར་སེམས་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །བྱིང་བ་དང་རྒོད་པ་རབ་ཏུ་ཞི་བར་འགྱུར་བ་ན། གང་གི་ཚེ་སེམས་རང་གི་ངང་གིས་འབྱུང་བ་དེའི་ཚེ་རྩོལ་བའི་སྐྱོན་ཏེ། དེའི་ཚེ་དེའི་གཉེན་པོར་ བཏང་སྙོམས་བསྒོམ་པར་བྱའོ།།སྤོང་བའི་རྒྱུ་བརྒྱད་པོ་འདི་རྣམས་ཀྱིས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་སུ་རུང་བར་འགྱུར་ཞིང་། དེ་ཡིས་རྫུ་འཕྲུལ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་རྫོགས་པར་བྱེད་དོ། །འདི་ཡང་འདིར་ཞི་གནས་ཀྱི་རིམ་པ་སྟེ། ཐོག་མར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནང་དུ་ ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དམིགས་པ་ལ་སེམས་འཇོག་གོ།།དེ་ནས་གཞན་དུ་འགྲོ་བ་བཀག་པ་ལས་རྒྱུན་གྱིས་རབ་ཏུ་འཇུག་པར་བྱེད་དོ། །སེམས་རང་བཞིན་གྱིས་གཡོ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཅི་ཞིག་ལྟར་གཞན་དུ་འགྲོ་བ་ན་དེ་རྟོགས་ནས་མྱུར་དུ་སྡུད་པར་བྱེད་དོ། །གོང་ནས་གོང་དུ་ཕྲ་བར་ བྱེད་པས་སེམས་དེ་ཁོ་ན་ལ་འཇོག་པར་བྱེད་དོ།།ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་དགའ་བར་བྱེད་དོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ལ་སྟེ། དེ་ཡང་ཇི་སྲིད་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བར་གྱི་ཡོན་ཏན་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ཐམས་ཅད་དོ། །མི་དགའ་བ་ཞི་བར་བྱེད་དེ། །རྣམ་པར་ གཡེང་བའི་སྐྱོན་རྣམས་མཐོང་བ་ལས་ཏེ།དེ་རྣམས་ཀྱང་མནར་མེད་པ་ཇི་སྲིད་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་དོ། །བརྣབ་སེམས་དང་ཡིད་མི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེས་པ་རྣམས་ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱེད་དེ། མི་དགའ་བ་བཞིན་དུའོ། །དེ་ལྟར་རྣམ་པ་བདུན་རྣམས་ཀྱིས་སྐྱོན་དང་བྲལ་ བའི་སེམས་རྩོལ་བ་ལས་རང་གི་ངང་གིས་འབྱུང་བར་བྱེད་དོ།

心沉沒因有二：身與意沉重性，心於所緣了知不堪能性為相之昏沉，及與五識趨入相違之法，令意識亦愚鈍之因，具如是相之睡眠。 昏沉睡眠之食有五：惛沉、不悅、倦怠、食不知量、心怯弱。 掉舉表徵惡作，彼等之食有四：親屬尋思、國土尋思、不死尋思、憶念嬉笑戲樂。彼等作用令心不寂靜。 沉沒、掉舉、不寂靜時，無勤為過，為對治此應修思惟。沉沒掉舉寂靜時，心自然生起時，勤為過，爾時為對治此應修舍。 由此八種斷因，三摩地成堪能，由此圓滿神通等功德。 此亦是此處止觀次第：初菩薩于內三摩地所緣安心。次從遮止他行而相續趣入。心自性動故，若如何趣入他處，了知已速攝。漸次微細而安住彼心。 於三摩地生喜，即見三摩地功德，彼亦乃至如來一切殊勝功德。 寂靜不悅，即見散亂過患，彼等亦乃至無間一切苦。 令寂近生貪等不悅，如不悅。如是由七相，令離過之心從勤發自然生起。

།རང་གི་ངང་གིས་ཞུགས་ནས་རང་ཉིད་ལས་རྩོལ་བ་མེད་པར་རང་གི་དང་གིས་འབྱུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་དམིགས་པ་ལ་སེམས་འཛིན་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་གང་གི་ཚེ་དམིགས་པ་དེ་ལ་མངོན་པར་འདུ་བྱ་བ་མང་ བར་འབྱུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཇི་སྲིད་འདོད་པར་སེམས་རབ་ཏུ་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ་ཞི་གནས་རྫོགས་པར་རིག་པར་བྱའོ།།སྒོམ་པའི་རིམ་པ་འདི་ཁོ་ན་གསུངས་པ་འདུན་པ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །འདུན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་རྣམས་དང་ལྡན་པ། ཉོན་ མོངས་པ་རྣམས་ལས་དབེན་པ།སྲིད་པ་ལས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ཉིད་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ། སྡུག་བསྔལ་འགོག་པ་སྟེ་དེ་རྣམས་ལ་བརྟེན་པའོ། །རྣམ་པར་སྤོང་བ་ནི་རྫས་ཐམས་ཅད་མཆོག་ཏུ་འདོར་བ་སྟེ་དེའི་ཆེད་དུ་ཡོངས་སུ་བསྒྱུར་བའོ། །ཤིན་ཏུ་རབ་ཏུ་བཟུང་ བ་ནི་རྒོད་པའོ།།དབང་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དབང་པོ་སྟེ། དད་པ་ལ་སོགས་པ་ལྔ་རྣམས་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་བསྐྱེད་པའི་ཆེད་དུ་བདག་པོ་ཉིད་ཐོབ་པ་ནི་དབང་པོ་རྣམས་སུ་འགྱུར་ཏེ། དད་པའི་དབང་པོ་དང་བརྩོན་འགྲུས་[(]གྱི་[,]ཀྱི་[)]དབང་པོ་དང་དྲན་པའི་དབང་པོ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་ གྱི་དབང་པོ་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་པོའོ།།དེ་ལ་བདེན་པ་དང་དཀོན་མཆོག་གསུམ་དང་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་རྣམས་ལ་མངོན་པར་ཡིད་ཆེས་པ་ནི་དད་པ་སྟེ། རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་རྣམས་ལ་ཤིན་ཏུ་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་པོ་ལ་རྟགས་མཐོང་བ་ལས་གོང་མའི་ཁྱད་པར་ སྐྱེ་བ་ལ་ངེས་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར།སྟོན་པ་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་རྟོགས་པ་ལ་མངོན་པར་ཡིད་ཆེས་པ་སྐྱེ་སྟེ། དེ་འདིའི་དད་པའི་དབང་པོའོ། །དད་པ་ལྷག་པ་ལས་བརྩོན་འགྲུས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལྷག་པ་ཉིད་དེ། དེའི་ཕྱིར་དབང་པོ་ལྔ་རྣམས་སུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ རྣམས་དེ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་གསུངས་ཏེ།འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པ་ནི་མཉམ་པར་མ་བཞག་པའི་ས་པའོ། །འཇིག་རྟེན་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་རྟོགས་པའོ། །ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པ་ཉིད་དུ་མོས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དང་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ངེས་པའོ། །དད་ པར་བྱེད་དེ་ཡོད་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པར་ཡིད་ཆེས་པར་བྱེད་དོ།།ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། །དབང་པོ་རྣམས་ཁོ་ན་བསྒོམ་བཞིན་པ་ནི་དེ་ལྟར་འཕེལ་ཏེ། ཇི་ལྟར་བདུད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་མ་དད་པ་ལ་སོགས་པ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་རྣམས་ཀྱིས་ཐུབ་པར་དཀའ་བ་ཉིད་ལས་གཞོམ་དུ་ མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྟོབས་ཞེས་བྱ་བ་འཐོབ་པོ་ཞེས་གསུངས་པ།ལྔ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ།

自然趣入后，自身無勤由自力生起，由此于正所緣持心。如是當於彼所緣多起作意，隨欲心善趣入時，當知止圓滿。 唯說此修習次第，即”欲”等。具足欲三摩地及斷行，遠離諸煩惱，離有貪即離貪，苦滅，即依彼等。 遍斷即捨棄一切事物，為此迴向。極善執持即掉舉。 由自在故為根，信等五為生出世間法故獲得主性，成為諸根：信根、精進根、念根、三摩地根、慧根。 其中於諦、三寶、業果深信為信，由見神足相而生上勝差別決定故，于導師及諸菩薩證悟生深信，此為信根。由信增上故精進等增上，故成五根。 彼等由”彼”等所說：欲界行者即非等持地。世間即未證真實。正見即諸法無我性勝解為相及決定後世。生信即于有性等深信。余易解。 唯修諸根如是增長，如魔等及不信等違品難勝性故，由不可摧壞性故獲得名為力，如說”五”等。

།དེ་ལ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་མཐོང་བའི་ལམ་ལ་ཇི་ལྟ་བའི་ཡང་དག་པར་རྟོགས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སྟེ། རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱང་ངོ་། །དེའི་ཡན་ལག་རྣམས་ནི་རྫོགས་ པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་བདུན་རྣམས་སོ།།དེ་ལ་ཆོས་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་དང་བརྩོན་འགྲུས་དང་དགའ་བ་ཞེས་པ་གསུམ་རྣམས་ནི་ལྷག་མཐོང་གི་ཕྱོགས་དང་། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་བཏང་སྙོམས་རྣམས་ནི་ཞི་གནས་ཀྱི་ཕྱོགས་ཏེ། དྲན་པ་ནི་གཉི་གའི་ངོ་བོའོ། ། དགའ་བ་ནི་གང་དམིགས་པ་དེ་ཁོ་ན་ལ་ཡིད་དགའ་བ་ཉིད་དོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་བརྟག་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ལ་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ལ་དྲན་པ་ནི་གནས་ཀྱི་ཡན་ལག་སྟེ་ཐམས་ཅད་རྣམས་དེ་ལ་བརྟེན་པས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ནི་རང་བཞིན གྱི་ཡན་ལག་སྟེ།བྱང་ཆུབ་ནི་དེའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །བརྩོན་འགྲུས་ནི་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་ཡན་ལག་སྟེ། དེས་ཐོབ་བྱ་མཐར་ཐུག་པ་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དགའ་བ་ནི་ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་སྟེ་སེམས་བདེ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང་ ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་བཏང་སྙོམས་གསུམ་རྣམས་ནི་གང་གིས་གང་ལ་བརྟེན་ནས་གང་ཞིག་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པ་ཞེས་པས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་ཡན་ལག་སྟེ།གང་ཕྱིར་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་རྒྱུ་གནས་ངན་ལེན་གྱི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ནི་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་སྟེ་དེའི་ཕྱིར་ ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་རྒྱུའོ།།གནས་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནོ། །རང་བཞིན་ནི་བཏང་སྙོམས་སོ། །དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་འདི་རྣམས་ཐོབ་པ་ལས་བདག་ཉིད་ཀྱི་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་སྤངས་པར་མཐོང་ནས་བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བ་རྣམས་ སྤང་བའི་ཆེད་དུ་ཕུང་པོ་གསུམ་པོ་འཕགས་པའི་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་པ་བསྒོམ་མོ་ཞེས་མདོར་སྟོན་པ།འཕགས་པའི་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་ཅེས་པ་སྟེ། འཕགས་པ་རྣམས་ནི་སློབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཏེ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་ལམ་འདི་ཉོན་མོངས་པ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་ བ་མངོན་དུ་བྱ་བའི་ཆེད་དུ་བསྐྱེད་བར་བྱའོ།།དེའི་ཕྱིར་འདི་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡན་ལག་བརྒྱད་དོ་ཞེས་པ་འཕགས་པའི་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་དོ། །ཡན་ལག་འདི་རྣམས་ལ་ངེས་པ་ཁོ་ནའི་སྟེ། ལམ་ལ་མཉམ་པར་གཞག་པ་ལ་ནི་ཡང་དག་པའི་རྟོག་པ་དང་དག་དང་ལས་ཀྱི་ མཐའ་དང་འཚོ་བ་དང་དྲན་པ་རྣམས་མི་སྲིད་དོ།

其中”彼”等，于見道如實正覺為菩提，亦為圓滿菩提。彼支即七菩提支。 其中擇法、精進、喜三者為觀分，輕安、三摩地、舍為止分，念為二者自性。 喜即于彼所緣心歡喜性。三摩地即于所觀察事專一心性。 其中念為住支，由一切依彼趣入故。擇法為自性支，菩提即彼自性故。精進為出離支，由彼令所得究竟增上住故。喜為利益支，由心安樂性故。 輕安、三摩地、舍三者，由何依何而何無煩惱，即無煩惱支。由煩惱因隨眠違品為輕安故，是故為無煩惱因。住為三摩地。自性為舍。 如是由獲得此等菩提支，見自身見所斷煩惱已斷，為斷修所斷，修三蘊八聖道支，如經略示：“八聖道支”。聖者即有學瑜伽師，彼等為現證解脫煩惱故應生此道。是故此為聖者八支，即八聖道支。 此等支唯定，于道等持中無有正思惟、語、業邊、命、念。

།འོ་ན་ལམ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་ལ་ཡན་ལག་བརྒྱད་སྒྲུབ་པའི་ཆོས་ཅི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཐོབ་པ་ལས་དེའི་ངོ་བོའི་ཟག་པ་མེད་པའི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པ་ཐོབ་སྟེ། གང་ཐོབ་པ་ལས་ལངས་ ཀྱང་ལོག་པའི་ངག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་མི་འཇུག་ཅིང་ཡང་དག་པའི་ངག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ཡང་འཇུག་གོ།།དེའི་ཕྱིར་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ལ་རྒྱུ་མཚན་ཅན་བཏགས་པ་ལས་ཡན་ལག་བརྒྱད་ཉིད་དེ། རྣམ་པ་གཞན་དུ་ན་ལམ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་ལས་འགལ་ལོ། ། འཕགས་པའི་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་པ་འདི་ཡང་ཚངས་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་ཕན་པར་སྤྱོད་པས་ཚངས་པར་སྤྱོད་པར་མདོར་གསུངས་སོ། །འདིའི་ཡང་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ལུས་ཏེ་ལྷག་མ་འཁོར་རོ། །དེ་ལ་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་དང་རྟོག་པ་དང་། རྩོལ་བ་རྣམས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕུང་པོའོ། །ཡང་དག་པའི་ངག་དང་ལས་ཀྱི་མཐའ་དང་འཚོ་བ་རྣམས་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕུང་པོའོ། །ཡང་དག་པའི་དྲན་པ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དག་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཕུང་པོའོ། །དེ་ལ་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་གི་དུས་ལས་གོང་དུ་ཆོས ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་རྟོགས་པ་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་དང་།བརྣབ་སེམས་དང་གནོད་སེམས་དང་ལོག་པར་ལྟ་བ་ལས་ལྡོག་པའི་ངོ་བོའོ། །ཡང་དག་པའི་རྟོག་པ་ནི་རྟོགས་པ་དེ་ཁོ་ནའི་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ལས་སྤང་བར་བྱ་བ་དང་བླང་བར་བྱ་བ་ སྤོང་བ་དང་མངོན་དུ་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་དགེ་བ་འབའ་ཞིག་སེམས་པའོ།།ཡང་དག་པའི་ངག་ནི་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གྱི་དོན་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་དང་། བརྫུན་དུ་སྨྲ་བ་དང་ཕྲ་མ་དང་ཚིག་རྩུབ་པོ་དང་ངག་འཁྱལ་པ་ལས་ལྡོག་པའི་རང་བཞིན་ཡང་ངོ་། །ཡང་དག་པའི་ལས་ ཀྱི་མཐའ་ནི།གང་ལས་གོང་ན་མེད་པའི་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་བྱ་བ་སྟེ། སྲོག་གཅོད་པ་དང་མ་བྱིན་པར་ལེན་པ་དང་འདོད་པས་ལོག་པར་སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལུས་ཀྱི་ཉེས་པར་སྤྱོད་པ་ལ་བྱེད་པ་དང་བྱེད་དུ་འཇུག་པ་དང་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་ལས་ལྡོག་པའི་བདག་ཉིད་དོ། །ཡང་དག་པའི་འཚོ་ བ་ནི་རིགས་པས་བསགས་པའི་ནོར་གྱིས་འཚོ་བ་སྟེ།ཚུལ་འཆོས་དང་ཁ་གསག་ལ་སོགས་པ་ལོག་པའི་འཚོ་བ་ལས་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་དག་པའི་རྩོལ་བ་ནི་བརྩོན་འགྲུས་ཏེ་རང་དང་གཞན་གྱི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བའི་མངོན་པར་སྤྲོ་བའོ།

若問：于道等持中如何成就八支法？由獲得出世間法故，獲得彼自性無漏無表，由獲得彼，雖從定起亦不趣入邪語等，且趣入正語等。是故由有因相標于有因相，即成八支，若異此則違背道等持。 此八聖道支亦如經說為梵行，由行利益涅槃梵行故。此中正見為體，余為眷屬。 其中正見、正思惟、正精進為慧蘊。正語、正業、正命為戒蘊。正念、正定為定蘊。 其中正見為菩提支時後，隨順了知一切法無我相如實正義，及離貪心、害心、邪見自性。 正思惟即安立唯彼了知相，思惟應斷應取、應作現前及唯善。 正語即令了知如實義，及離妄語、離間語、粗語、綺語自性。 正業即無上身語意業，離殺生、不與取、欲邪行等身惡行作、令作、隨喜自性。 正命即以如法所積財物活命，由離誑詐、諂媚等邪命故。 正精進即精進，歡喜隨順圓滿自他利。

།ཡང་ དག་པའི་དྲན་པ་ནི་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པའི་ཆོས་མི་བརྗེད་པ་ཉིད་དེ།ཡང་དག་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཡང་ངོ་། །ཡང་དག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ལ་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ལ་མཐོང་བའི་ལམ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་ཡང་དག་པའི་ ལྟ་བའོ།།གཞན་གོ་བར་བྱེད་པ་ནི་ཡང་དག་པའི་རྟོག་པ་དང་ཡང་དག་པའི་ངག་སྟེ། ཡང་དག་པས་ཀུན་ནས་བསླང་བའི་ངག་གིས་དེ་གོ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡིད་ཆེས་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་པོ་ཡང་དག་པའི་ངག་དང་ལས་ཀྱི་མཐའ་དང་འཚོ་བ་རྣམས་སོ། །དེ་ རྣམས་ཀྱིས་ནི་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བར་གསུམ་རྣམས་ལ་ཡིད་ཆེས་པར་འགྱུར་ཏེ་གཏམ་དང་འབྲེལ་བའི་གཏམ་རྣམ་པར་ངེས་པས་ཤེས་རབ་ལའོ།།བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་མི་བྱེད་པ་ལས་ཚུལ་ཁྲིམས་ལའོ། །ཆོས་ཙམ་གྱིས་འཚོ་བའི་ཡོ་བྱད་ཚོལ་བ་ལས་ཡོ་བྱད་བསྙུངས་པ་ལའོ། །མི་མཐུན་ཕྱོགས་ ཀྱི་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་རྣམ་པ་གསུམ་ནི་ཡང་དག་པའི་རྩོལ་བ་དང་དྲན་པ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམས་སོ།།གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་དེ་རྣམས་ནི་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བར་ཉོན་མོངས་པ་བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བ་དང་། ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་བྱིང་བ་དང་རྒོད་པའི་དབང་ཉིད་ཀྱིས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཡོན་ཏན་ ཁྱད་པར་ཅན་སྒྲུབ་པའི་གེགས་ཀྱི་གཉེན་པོའོ་ཞེས་པ་བསྡུས་པའི་དོན་ཏོ།།འདིའི་རྒྱས་པར་བཤད་པ་གསུངས་པ། དེ་ལ་ཅི་ཞིག་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ཞེས་པ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་བསྒོམ་པའི་ལམ་དུ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ལྟ་བ་ནི་ སྒྲོ་བཏགས་པ་སྟེ།བདག་ནི་རྟག་པ་ཁྱབ་བདག་སྟེ་འཁོར་བར་བྱེད་གྲོལ་བར་བྱེད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་ཕ་རོལ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་སྒྲོ་བཏགས་པའོ། །བདག་ཁོ་ན་ལྟ་བ་སོ་སོ་ལ་བཏགས་པའི་ཁྱད་པར་རྣམས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་ལ་སོགས་པའི་སྒྲའི་བརྗོད་པར་བྱ་བའོ། །དེ་ལྟར་གང་ ཟག་གི་བདག་མེད་པ་རྟོགས་པ་བསྒྲུབས་ནས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པ་རིག་པ་བརྗོད་པའི་ཆེད་དུ་གསུངས་པ།ཆད་པ་མ་ཡིན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །རྟག་པ་ནི་གང་གི་འདོད་པ་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྐད་ཅིག་གཅིག་ཏུ་ཡང་རང་བཞིན་ཡོད་པ་སྟེ། དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་ གཉིས་པ་ལ་ཆད་པའོ།།དབུ་མའི་རྩ་བར་གང་གསུངས་པ། །ཡོད་ཅེས་པ་ནི་རྟག་པར་ལྟ། །མེད་ཅེས་པ་ནི་ཆད་པར་ལྟ། །གང་ཕྱིར་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད། །དེ་མེད་མིན་པས་རྟག་པའོ། །སྔོན་བྱུང་ད་ལྟ་མེད་ཅེས་པ། །ཆད་པ་ཉིད་ལ་རབ་ཏུ་འཇུག་།ཅེས་སོ།

正念即不忘已了知之法，亦現前正等覺所緣及行相。正定即于所修一心專注性。 其中正見決定見道。令他了解即正思惟及正語，由正所發語令瞭解故。令他信解支有三：正語、正業、正命。由彼等如次令信解三者：由言說相關言說決定而於智慧，由不作非所作而於戒律，由唯法求活命資具而於少欲。 對治違品支三種：正精進、正念、正定。彼等對治分如次為修所斷煩惱，及近煩惱沉掉力性違品殊勝功德成就障礙之對治，此為攝義。 此廣說如說：“其中何者”等。出世間即應于出世間修道中生起故。見即增益，謂我是常遍主，能輪迴能解脫等，為他宗所增益。唯我以各別見安立差別，為有情等言說所詮。 如是成立證悟補特伽羅無我后，為說了知法無我故說：“非斷”等。常即如有論者主張識等一剎那亦有自性，由無彼故第二剎那即斷。 如中論根本所說：“有即是常見，無即是斷見。由自性有故，非無故是常。前有今無說，即趣入斷滅。”

།འབྱུང་ཞིང་སྐྱེ་བས་ ན་སྲིད་པ་སྟེ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པའོ།།འགག་པ་ནི་འཇིག་པའོ། །འདིའི་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་དེ་དག་ཀྱང་དབུ་མའི་སྙེ་མར་ངེས་པར་དཔྱད་ཟིན་པའི་རིགས་པས་དོན་དམ་པར་མེད་པ་དག་གོ་ཞེས་པས་སྒྲོ་བཏགས་པ་དག་གོ། །ངན་སྙིལ་ནི་དགེ་བ་ སྟེ།རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ནི་ཉེ་བར་འཚེ་བ་ཐམས་ཅད་ལྡོག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྣམ་གྲངས་མེད་པར་དགེ་བ་སྟེ་ནད་མེད་པ་ཉིད་བཞིན་ནོ། །ལམ་གྱི་བདེན་པ་ནི་དེ་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་དག་ནི་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་དག་སྟེ། འདོད་པའི་ རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་ན་ངོ་བོ་མཐུན་པའི་གཟུགས་བརྙན་མངོན་པར་འགྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།མ་ཆགས་པ་དང་ཞེ་སྡང་མེད་པ་དང་གཏི་མུག་མེད་པ་རྣམས་ནི་རང་ཉིད་དགེ་ཞིང་དགེ་བ་གཞན་རྣམས་ཀྱི་རྩ་བ་སྟེ། ཤིང་གི་རྩ་བ་བཞིན་དུ་སྐྱེ་བ་དང་གནས་པ་དང་འཕེལ་བའི་ རྒྱུ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལ་མ་ཆགས་པ་ནི་སྲེད་པ་དང་འགལ་བའི་ཆོས་དངོས་པོ་ལ་མངོན་པར་མ་ཞེན་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནོ། །ཞེ་སྡང་མེད་པ་ནི་ཁོང་ཁྲོ་བ་དང་འགལ་བ་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་མི་རྩུབ་པ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནོ། །གཏི་མུག་མེད་པ་ནི་མ་རིག་པ་དང་འགལ་བ་ཤེས་ རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བའོ།།ལུས་དང་ངག་གི་ལས་རྣམས་ནི་མ་ཆགས་པ་ལ་སོགས་པས་ཀུན་ནས་བསླང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དགེ་བ་དག་གོ། །འདི་ལས་བཟློག་པས་འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་དང་གཏི་མུག་རྣམས་ནི་མི་དགེ་བ་དང་། མི་དགེ་བ་རྣམས་ཀྱི་རྩ་བ་རྣམས་ཀྱང་ངོ་། །དེས་ ཀུན་ནས་བསླང་བའི་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་ལས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་མི་དགེ་བའོ།།ཉོན་མོངས་པ་དང་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་མི་དགེ་བ་སྟེ། གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་དང་འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་འཇིག་ཚོགས་དང་ མཐར་འཛིན་པར་ལྟ་བ་དག་དང་དེ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་གཏི་མུག་ནི་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པའོ།།ཇི་སྲིད་དུ་ཞེས་པ་འདིས་ནི་ལྟ་བ་གཞན་གང་ཅི་ཡིན་པ་བསལ་བར་བྱས་སོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པའི་ལྟ་ བའོ།།ཀུན་དུ་རྟོག་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཞེས་པ་མཛའ་བ་དང་ཅིག་ཤོས་སུ་སྒྲོ་འདོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སོ། །ཀུན་དུ་མི་རྟོག་ཅེས་པ་མི་བསྐྱེད་པའོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ནི་ལྷག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསླབ་པའོ།

由生起故為有，即識等。滅即壞。此等生滅，如中觀穗論已以理抉擇，勝義中無，故為增益。 善即妙，解脫由一切損惱止息自性故，無異門善，如無病性。道諦由是彼得因故。 苦諦、集諦為有漏，由欲異熟性故，成就自性相順影像故。 無貪、無嗔、無癡自善且為余善根本，如樹根為生住增長因故。 其中無貪為與貪相違法，於事無執著為相。無嗔為與瞋恚相違，于諸有情無粗暴為相。無癡為與無明相違，智慧自性正見。 身語業由無貪等所發故為善。與此相反，貪嗔癡為不善及不善根。由彼所發一切身語意業亦不善。 一切煩惱及隨煩惱不善，色無色界煩惱及隨煩惱一切，欲界薩迦耶見、邊執見及與彼相應癡為無記。 “乃至”此句遮遣餘一切見。是故由離一切增益故，為證真實故為正見。 由諸分別即由愛非愛增益。無分別即不生。戒蘊即增上戒學。

།ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཕུང་པོ་ནི་ལྷག་པའི་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པའོ། ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕུང་པོ་ནི་ལྷག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པའོ། །རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཕུང་པོ་ནི་མི་སློབ་པའི་ལམ་མོ། །རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཡེ་ཤེས་མཐོང་བའི་ཕུང་པོ་ནི་མི་སློབ་པའི་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བའོ། །ངག་གིས་ཏེ་སླུ་བར་བྱེད་པས་བདག་ཉིད་གདུང་བ་སྟེ། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་སེམས ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེའི་ཚེ་འདི་ཉིད་དུ་དང་ཕྱི་མར་རོ།།བདག་ཉིད་ཉོན་མོངས་པ་སྟེ། གང་ལས་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་སེམས་ཀྱིས་སོ། །གཞན་རྣམས་དབྱེ་བའི་དོན་དང་མི་འདུམ་པའི་དོན་དུ་སྨྲ་བའམ་མཚང་འདྲུ་བ་དང་སྐྱོན་སྒྲོགས་པས་སོ། །བདག་ཉིད་ལ་ངག་འཁྱལ་པ་སྨྲ་བ་ལས་བཞད་གད་ དེ།དེ་ལྟར་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་སེམས་ཀྱིས་འདོད་པ་དང་ཆོས་མ་ཡིན་པ་དང་དོན་མེད་པ་དང་གྲོང་པའི་ཉམས་དང་ལྡན་པ་དང་བྱིས་པའི་བརྗོད་པ་དང་འདུ་འཛི་དང་སྨྲེ་སྔགས་དང་གླུ་དང་ཡང་དག་པར་ཆགས་པར་བྱ་བ་དང་གར་ལ་སོགས་པའི་གཏམ་རྣམས་དང་བསྟན་བཅོས་ངན་པ་ རྣམས་སྨྲ་བ་འདི་ནི་རང་ཉིད་ཀྱིས་མངོན་པར་མི་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་བདག་ཉིད་ལའང་བཞད་གད་བྱེད་དོ་ཞེས་དམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་བརྗོད་པར་བྱའོ།།དེས་ཏེ་ངག་གི་ཉེས་པར་སྤྱོད་པ་རྣམ་པ་བཞི་དང་བྲལ་བས། མཉམ་པར་གཞག་པ་སྟེ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་མ་ སྙོགས་པ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཤེས་རབ་སྟེ་དེ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པའི་ངག་གོ།།དེ་ནི་འདིའི་ཡང་དག་པར་ཀུན་ནས་སློང་བའོ། །འཇུག་པར་བྱེད་དེ་གཞན་དང་རང་ཉིད་དོ། ངག་འགའ་ཞིག་བརྗོད་པས་དེའི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་གོ་བར་བྱེད་དོ། །ནག་པོ་ནི་མི་དགེ་བ་སྟེ་སྲོག་གཅོད་པ་ལ་སོགས་ པ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཅན་འདོད་པའི་ཁམས་ཁོ་ན་སྟེ།སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བར་འགྱུར་བའི་ལས་ནི་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཀར་བ་ནི་དགེ་བ་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་ཡང་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་དང་ཟག་པ་མེད་པའོ། །ཟག་པ་དང་བཅས་པ་ནི་འདོད་པའི་ཁམས་ སུ་དང་བསམ་གཏན་གསུམ་པ་ཇི་སྲིད་པར་བདེ་བའི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཅན་ནོ།།བསམ་གཏན་བཞི་པ་ནས་སྲིད་པའི་རྩེ་མོའི་བར་དུ་ནི་བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་སྡུག་བསྔལ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཅན་ཏེ་གང་གི་ཕྱིར་དགེ་བ་ནི་འདོད་པའི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཅན་དུ་ བརྗོད་དོ།།ཟག་པ་མེད་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་རྟོགས་པའི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཅན་ནོ།

定蘊即增上心學。慧蘊即增上慧學。解脫蘊即無學道。解脫智見蘊即無學正見。 由語即欺誑而自害，由是煩惱心故，於此世及後世。自煩惱即由煩惱心。於他說離間語義及不和語義，或誹謗宣揚過失。 于自說綺語而笑，如是由煩惱心說欲、非法、無義、鄉俗語、童稚語、喧鬧、悲嘆、歌詠、貪著、舞蹈等語及惡論，此由自不了知而自笑，當由聖者說。 由彼即離四種語惡行，等持即不為非正分別所染，無二智慧，與彼相應語。彼為此正等發起。 趣入即他及自。由說某語令了知彼所詮。 黑即不善，殺生等苦異熟，唯欲界，由無餘苦受業故。白即善，佈施等。彼亦有漏無漏。 有漏于欲界乃至第三禪為樂異熟。第四禪至有頂為非苦非樂異熟，由善說為欲異熟故。無漏為出世間證悟異熟。

།དཀར་པོ་ཞེས་པ་ནི་དཀར་པོར་སྣང་བ་སྟེ། ཇི་ལྟ་བར་སྡིག་པ་རྨོངས་པ་རྣམས་བསོད་ནམས་ཀྱི་བློས་ཕ་དང་མ་དང་རྒས་པ་གསོད་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཞན་ཡང་ཀླ་ཀློ་ལ་སོགས་པ་ རྣམས་ཀྱི་གཏི་མུག་ལས་དགེ་བ་འདོད་པའི་བསམ་པས་སྲོག་གཅོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ལས་ནི་དཀར་པོ་བཞིན་དུ་སྣང་ངོ་ཞེས་པས་དགོངས་པ་ཅན་གྱི་དཀར་པོ་ཞེས་གསུངས་ཀྱི་དངོས་པོར་ནི་ནག་པོ་ཁོ་ནའོ།།དེའི་ཕྱིར་འདིའི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ནག་པོ་སྟེ་སྡུག་བསྔལ་ཡིན་པའོ། །ནག་པོ་ ཞེས་པ་ནི་མངོན་སྤྱོད་ལ་སོགས་པ་སྟེ།དེ་ནི་བློ་མ་སྦྱངས་པ་རྣམས་ལ་ནག་པོ་བཞིན་དུ་སྣང་ངོ་ཞེས་པས་འདི་མངོན་པར་རློམས་པའི་ནག་པོ་ཉིད་དེ། སྙིང་རྗེ་དང་ལྡན་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར་དེ་ནི་དཀར་པོ་ཁོ་ནའོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་སྨིན་པ་དཀར་པོ་འབའ་ ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི།སྡིག་པ་ཟད་པའི་ཆེད་དུ་ཡང་རབ་ཏུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་རྣམ་པ་འདི་ལྟ་བུར་འབྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་དམ་པའི་ལས་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་སྟེ། བཟློག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པའི་ཚུལ་ ཁྲིམས་རྣམས་རྗེས་སུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཡང་དག་པ་ནི་སླུ་བ་མེད་པ་སྟེ། ལས་རྣམས་ཀྱི་མཐའ་སྟེ་མཐར་ཐུག་པའོ། །གང་ཞེས་པ་གང་ཞིག་འཕགས་པའི་རིགས་ཀྱི་སྐྱོན་སྦྱང་བའི་ཆེད་དུ་ཡོན་ཏན་དུ་བྱ་ཞིང་གོམས་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་ཡོན་ཏན་རྣམས་ཏེ། བསོད་སྙོམས་པ་ ཉིད་དང་།ཆོས་གོས་གསུམ་པ་ཉིད་དང་སྟན་གཅིག་པ་ཉིད་དང་། ཟས་ཕྱིས་མི་ལེན་པ་ཉིད་དང་། གཞི་ཇི་བཞིན་པ་ཉིད་དང་། ཅོག་བུ་པ་ཉིད་དང་བླག་པ་མེད་པ་ཉིད་དང་ཤིང་དྲུང་པ་ཉིད་དང་དུར་ཁྲོད་པ་ཉིད་དང་ཕྱག་དར་ཁྲོད་པ་ཉིད་དང་ཕྱིང་བ་པ་ཉིད་དང་དགོན་པར་གནས་པ་ཉིད་ ཅེས་པ་བཅུ་གཉིས་རྣམས་སོ།།དེ་རྣམས་ལ་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་པར་ངེས་པ་མི་གཏོང་བའོ། །ཚུལ་འཆོས་ནི་རྙེད་པ་དང་འདོད་པས་ཟོལ་གྱིས་ཆོས་གོས་ལ་སོགས་པའི་ཆེད་དུ་སྤྱོད་ལམ་སྡོམ་པའོ། །ཁ་གསག་ནི་རྙེད་པའི་དོན་དུ་རྙེད་པ་དང་བཀུར་སྟི་འདོད་པའི་བསམ་པས་ངོ་བསྟོད་ཀྱི་ དག་གོ།།གཏམ་ཁོ་ན་དྲི་ཞིམ་པ་སྟེ། ཕ་རོལ་དགའ་བ་དང་སྙིང་ལ་འབབ་པ་གང་གི་ཡིན་པ་ནི་དེ་ཉིད་དོ།

白即顯為白，如愚癡罪者以福德心殺害父母老人。如是其他如野蠻人等由愚癡欲求善意殺生等業，雖顯如白，此為密意說白，實則唯黑。是故此異熟為黑即苦。 黑即如降伏等，于未修心者顯如黑，此為增上慢黑性。由具悲菩薩所行故，彼實唯白。是故不僅異熟唯白，且為盡罪故極為殊勝。如是當如此分別。 如是隨行勝業，即隨行止惡戒、攝善法戒、饒益有情戒故。 正即無欺，業之邊際即究竟。“何”即為凈聖種過失應修習功德，即十二功德：乞食、三衣、一座、不后食、如法、常坐、無餘食、樹下、冢間、糞掃衣、毛氈衣、阿蘭若住。于彼等不捨定修。 誑即為利養欲以偽裝攝受威儀為衣等。諂即為利養故，以求利養恭敬心諂媚語。唯說悅意語，即令他歡喜入心之語。

།འདི་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་སྟེ། ཐོབ་ཀྱིས་འཇལ་བ་ཉིད་དང་གཞོགས་སློང་ཉིད་ཀྱང་། །དེ་ལ་རྙེད་པ་འདོད་པས་གཞན་གྱི་མདུན་དུ་འདི་ལྟར་འདི་ནི་སེར་སྣ་ཅན་ནོ་ཞེས་པ་ ལ་སོགས་པས་གཞན་ལ་སྨོད་པ་ནི་ཐོབ་ཀྱིས་འཇལ་བ་ཉིད་དེ།ཐོབ་ཀྱིས་འཇལ་བ་ཁོ་ན་གཞན་ལས་རྙེད་པ་སྒྲུབ་པར་སྲེད་པའོ། །ཉུང་དུ་བྱིན་ནས་མང་པོ་ཚོལ་བ་དང་འདོད་པས་དངོས་པོ་ལ་བསྔགས་པ་ནི་གཞོགས་སློང་ཉིད་དེ། རྙེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་ཅུང་ཟད་བྱིན་པ་ལ་ བསྔགས་པ་ཡང་ངོ་།།ལེགས་པར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་ནི་དགེ་བའི་བྱ་བའོ། །བདག་ཉིད་ཀྱི་རྙེད་པས་ཚིམ་ཞིང་མ་ཞེན་པ་ཉིད་དང་ཚོད་ཤེས་པས་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་བྲལ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་དོ། །རྗེས་སུ་གནང་བ་ནི་བདེ་བ་ལེན་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ལ་ སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་འཚོ་བའོ།།རྩོལ་བ་ནི་བརྩོན་འགྲུས་སོ། །ལོག་པ་ནི་མི་དགེ་བའི་ཡུལ་ཅན་ནོ། །འཇུག་པ་ནི་སྦྱོར་བའི་བརྩོན་འགྲུས་སོ། །བསྒྲུབ་པ་ནི་ལམ་མོ། །ཤིན་ཏུ་ཉེ་བར་གནས་པ་ནི་ལམ་བསྒོམ་པའི་སྦྱོར་བའི་གནས་སྐབས་སུའོ། །མི་གཡོ་བའི་ཡང་དག་ པ་མ་ཡིན་པའི་རྟོག་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཏེ་དངོས་གཞིའི་གནས་སྐབས་སུའོ།།དྲང་པོ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །མི་འཁྱོགས་པ་ནི་ལམ་ལོག་པ་ཡོངས་སུ་སྤངས་པའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འཕགས་པའི་ལམ་ལ་འདི་ཡིས་ཡང་དག་ པར་སྦྱོར་རོ་ཞེས་པས་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བའོ།།ཡང་དག་པ་ཉིད་ནི་ཚང་མས་འཐད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་དེ། །དེས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནོ།

此為近喻，即報恩性及旁求性。其中為求利養於他前如是說”此為慳吝者”等誹謗他，即報恩性，唯以報恩求得他利養。以少施求多及欲讚歎事物即旁求性，為利養因而讚歎少施。 善行即善業。以自利養知足無著，知量受用等，離諸過失。隨許即以不受樂等活命。 精進即勤勉。邪即不善境。趣入即加行精進。成就即道。極近住即道修加行位。不動即由非正分別等，于正行位。 直即以無二真實為境故。不曲即斷除邪道。是故由此于聖道正加行，即正加行。 正性即一切所許真實無自性，由彼三摩地。

།འོ་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་བསྒོམ་པ་ནི་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་པ་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་མཆོག་ཏུ་ གཞོལ་བ་རྣམས་ཁོ་ན་ལ་རིགས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཇི་སྐད་དུ་འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་གྱིས་ཞུས་པ་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་ཆོ་འཕྲུལ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོར་གསུངས་པ།འཇམ་དཔལ་མ་འོངས་པའི་དུས་སུ་དགེ་སློང་རྣམས་འབྱུང་བར་ འགྱུར་ཏེ།དེ་རྣམས་མི་གཙང་བ་ལས་ལུས་ལ་ལུས་ཀྱི་རྗེས་སུ་ལྟ་བ་ནི་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པར་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ་ནས་ཇི་སྲིད་དུ་འདི་ཁོ་ན་དོན་དམ་པའོ་ཞེས་པའི་བར་དུའོ་ཞེ་ན། འདི་སྐྱོན་མེད་དེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པ་དོན་དུ་ གཉེར་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང་།ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་དམིགས་པ་ལྷུར་ལེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་པ་སྒྲུབ་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འཁོར་བ་ལ་ཡང་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་བཞིན་དུ་ཡོན་ཏན་མཐོང་བ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་ཡང་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་པ་བསྒྲུབ་ པའི་རྟེན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ལས་འཁོར་བ་བཞིན་དུ་མི་མཐུན་པར་ལྟ་བ།ཆོས་ཉིད་ཙམ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་བདག་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་ལྟ་བ་རྣམས་ཀྱང་རང་བཞིན་མི་དམིགས་པ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་དོན་ཁོ་ནར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་རྣམས་སྒོམ་པར་བྱེད་དོ། །བཅོམ་ ལྡན་འདས་མ་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱ་པར་གསུངས་པ།དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་མི་དམིགས་པ་ཉིད་ཉེ་བར་བཟུང་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །འདི་རྣམས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་མངོན་དུ་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་འབའ་ཞིག་ཡིན་གྱི་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པའི་འབྲས་བུ་ལ་སོགས་པའམ་མྱ་ངན་ལས་ འདས་པ་མངོན་དུ་མི་བྱེད་དོ།།དེ་སྐད་དུ་ཡང་སྟོང་ཕྲག་ཉི་ཤུ་ལྔ་པར་གསུངས་པ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ལ་གནས་པ་ཉིད་ཤེས་ཏེ། འདི་ནི་ཡོངས་སུ་འདྲིས་པར་བྱ་བའི་དུས་ཡིན་གྱི་འདི་མངོན་དུ་བྱ་བའི་དུས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་རྣམས་བསྒོམ་པས་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མངོན་དུ་མི་བྱེད་ཀྱི། དེ་རྣམས་ཁོ་ན་གོམས་པར་བྱེད་ཅིང་རབ་ཏུ་མཐུན་པར་བྱེད་པ་འབའ་ཞིག་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ་མདོ་དེ་ཉིད་དུ་གསུངས་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དོན་དམ་པར་དྲན་པ་ཉེ་བར གཞག་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཇི་ལྟར་བལྟ་བར་བྱ།བཀའ་སྩལ་པ། འཇམ་དཔལ་གང་གིས་ལུས་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པར་མཐོང་བ་འདི་ནི་ལུས་ལ་ལུས་ཀྱི་རྗེས་སུ་བལྟ་བའི་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པའོ།

若問：修菩提分法唯應于聲聞緣覺乘趣向涅槃者，非於菩薩，如《聖文殊所問神變大乘經》所說：“文殊，未來當有比丘，彼等說于不凈觀身隨觀身念住”乃至”唯此為勝義”。 此無過失。菩薩於一切種求證一切法故，以一切法無所得為要故，為成辦一切有情利益因故，見輪迴如涅槃功德，見涅槃如輪迴過患，以非有情利益所依故，由唯法性故，見輪迴涅槃自平等性，亦唯為觀察無自性義而修諸菩提分。 如《佛母十萬頌》所說：“執持念住無所得”等。此等唯現前菩提分，不現前預流果等或涅槃。 如《二萬五千頌》所說：“知住菩提分法，此是應熟習時，非現證時”等。 是故修菩提分不現證涅槃，唯修習令極順。如彼經所說：“世尊，勝義中如何觀察念住等？告曰：文殊，若見身與虛空等，此為身隨觀身念住。”

།གང་གིས་ཚོར་བ་དང་སེམས་དང་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ ཆོས་རྣམས་མི་དམིགས་པ་ནས་ཇི་སྲིད་འཇམ་དཔལ་དེ་ལྟར་དོན་དམ་པར་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་བཞི་རྣམས་བལྟ་བར་བྱའོ་ནས་ཇི་སྲིད་དུ་གང་རང་བཞིན་གྱིས་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་དང་།རང་བཞིན་གྱིས་གཡེང་བ་མེད་པར་ཆོས་ཐམས་ཅད་བལྟ་སྟེ། དམིགས་པ་མི་དམིགས་ པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འདི་ནི་ཡང་དག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ།།འཇམ་དཔལ་གང་ལ་ལ། འདི་ལྟ་བུར་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་རྣམས་ནས་འཕགས་པའི་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་པའི་བར་དུ་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་ལྟ་བ་དེ་ནི་རྒལ་བ་ཕ་རོལ་ཏུ་འགྲོ་བར་ང་སྨྲའོ་ནས། ཇི་སྲིད་རྣམ་པ་ཐམས་ ཅད་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པར་འདོད་པས་ཆོས་འདི་རྣམས་ལ་མོས་པ་བྱའོ་ཞེས་པའི་བར་དུའོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འདི་རྣམས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ནང་དུ་འདུས་པར་གསུངས་སོ། །བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ཤེས་རབ་དང་ ཐབས་ཀྱི་རང་བཞིན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ།ེ་མ་མ་ལ་བདག་གིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱི་ཆེད་དུ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པར་བྱའོ་ཞེས་དོན་དུ་གཉེར་བའི་རྣམ་པ་ཅན་སྨོན་པའི་སེམས་ དང་།རབ་ཏུ་འཇུག་པའི་རྣམ་པ་ཅན་འཇུག་པའི་སེམས་སོ། །དེ་ལ་སྨོད་པའི་སེམས་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། འདུན་པ་དང་ལྡན་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པར་འདོད་པ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་བསྒོམ་པའི་རང་བཞིན་དང་། བསམ་པ་དང་ལྡན་པ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་སྤྱོད་པར་འདོད་པ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡང་དག་པར་སྤོང་བ་བསྒོམ་པའི་རང་བཞིན་དང་། ལྷག་པའི་བསམ་པ་དང་ལྡན་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་བསྒོམ་པར་འདོད་པ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་བཞི བསྒོམ་པའི་རང་བཞིན་ནོ།།གསུམ་པོ་འདི་ནི་ལས་དང་པོ་པའི་ས་ཚོགས་ཀྱི་ལམ་ཐར་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པའི་དགེ་བའི་རྩ་བར་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཐར་པའི་ཆ་ནི་ཐོབ་པ་སྟེ། དེའི་ཆེད་དུ་ཕན་པའོ་ཞེས་བྱས་ནས་སོ། །འཇུག་པའི་སེམས་ནི་ས་བཅུ་གཉིས་ རྣམས་ཏེ།དེ་ལ་གཅིག་ནི་སྦྱོར་བའི་གནས་སྐབས་རིན་པོ་ཆེ་པད་མའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་རང་བཞིན་ནོ། །བཅུ་ནི་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་རང་བཞིན་རྒྱུའི་གནས་སྐབས་རྣམས་སོ།

若於受、心、善不善等法無所得，乃至”文殊，如是應觀勝義四念住”，乃至”若見一切法自性等持、自性無散亂，由所緣無所得故，此為正定。文殊，若如是正觀念住乃至八支聖道者，我說彼為度者”，乃至”欲證具一切相最勝一切智智圓滿菩提者，應於此等法生信解”。 是故說此等攝入菩提心。所修習智慧方便自性菩提心亦有二種：以”嗚呼，我為一切有情佛果故，當證無上正等正覺”為所求相的願心，及具趣入相的行心。 其中願心有三種：具欲解以欲證一切法圓滿菩提為相，修習念住自性；具勝解以欲行六度為相，修習正斷自性；具增上意樂以欲修三十七菩提分法為相，修習四神足自性。 此三當說為初業地資糧道解脫分善根，由解脫分即所得，為彼利益故。 行心即十二地。其中一為加行位蓮華寶波羅蜜多自性。十為佈施等波羅蜜多自性因位。

།ཐ་མ་ནི་འབྲས་བུའི་གནས་སྐབས་རྡོ་རྗེ་ལས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རབ་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་ པ་རྟོགས་པའོ།།དེ་ལ་སྦྱོར་བའི་གནས་སྐབས་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ། དྲོ་བ་དང་རྩེ་མོ་དང་བཟོད་པ་དང་ཆོས་མཆོག་ཅེས་པ་སྟེ། རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བར་སྲུབ་ཤིང་བསྲུབས་པ་ལས་མེའི་རང་བཞིན་དུ་མཐོང་བའི་ལམ་ཞེས་བྱ་བ་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མེའི་སྔ་ལྟས་ ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང་།དགེ་བའི་རྩ་བ་གཡོ་བའི་རྩེ་མོ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང་། འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་མཆོག་ལ་བཟོད་པའི་ཕྱིར་དང་། འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་དང་པོ་གཉིས་དབང་པོའི་རང་བཞིན་ཏེ། ཐ་མ་གཉིས་ནི་སྟོབས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། །འདི་ ལྟར་ཡང་གོང་ནས་གོང་དུ་ཁྱད་པར་དུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་སྦྱོར་བ་ནི་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་སྟེ།བར་ཆད་མེད་ན་མཐོང་བའི་ལམ་མྱུར་བར་སྐྱེ་བའོ། །འཇིག་རྟེན་པའི་བསམ་གཏན་དང་གཟུགས་མེད་པ་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་འཇིག་རྟེན་པའི་སྒོམ་པའི་ལམ་མོ། །ངེས་པར་འབྱེད་ པ་བརྟེན་པ་ལ་ཕན་པའི་དགེ་བ་ཡང་སྟེ།རྣམ་པར་མི་རྟོག་པས་འབྱེད་པ་ནི་ངེས་པར་འབྱེད་པ་སྟེ། མཐོང་བའི་ལམ་ཡིན་ཞིང་དེ་སྟེན་པར་བྱེད་པ་ནི་བསྟེན་པ་སྟེ་ཐོབ་པའོ། །དེའི་ཆེད་དུ་ཕན་པའོ་ཞེས་བྱས་ནས་སོ། །གནས་སྐབས་འདིར་རྣལ་འབྱོར་བའི་མོས་པ་གཙོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ དང་ཡོན་ཏན་གྱི་རྟེན་དུ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་མོས་པ་སྤྱོད་པའི་ས་འདིའོ་ཞེས་རྣམ་པར་གཞག་གོ།།འདུན་པ་དང་བསམ་པ་དང་ལྷག་པའི་བསམ་པ་དང་སྦྱོར་བའི་བདག་ཉིད་སེམས་བསྐྱེད་པ་བཞི་པོ་འདི་རྣམས་ཀྱང་བརྡ་ལས་བྱུང་བ་དང་ཀུན་རྫོབ་པ་དང་འཇིག་ རྟེན་པ་རྣམས་ཀྱང་ངོ་།།དེ་ལས་གོང་མའི་སེམས་བསྐྱེད་པ་རྣམས་ནི་དོན་དམ་པ་པ་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་དང་ཟག་པ་མེད་པ་རྣམས་ཏེ། གོང་ནས་གོང་དུ་ཡོན་ཏན་གྱི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན་རབ་ཏུ་དགའ་བ་དང་དྲི་མ་མེད་པ་དང་འོད་བྱེད་པ་དང་འོད་འཕྲོ་བ་དང་སྦྱང་དཀའ་བ་ དང་མངོན་དུ་གྱུར་པ་དང་རིང་དུ་སོང་བ་དང་མི་གཡོ་བ་དང་ལེགས་པའི་བློ་གྲོས་དང་ཆོས་ཀྱི་སྤྲིན་དང་།ཀུན་དུ་འོད་ཅེས་པ་ས་བཅུ་གཅིག་པོ་རྣམས་སུ་བལྟ་བར་བྱའོ།

最後為果位金剛業波羅蜜多究竟證悟。 其中加行位有四種：暖、頂、忍、勝法。如其次第，由鉆木生火，為見道無戲論出世間智火之前相故；善根動搖頂故；忍世間勝法故；為一切世間法最勝故。此中前二為根性，后二為力性。 如是漸次殊勝故，殊勝加行即極加行，無障礙則速生見道。依世間禪定無色故，為世間修道。 亦為定解脫所依善，由無分別抉擇為定解脫，即見道，依彼即所依即獲得。為彼利益故。 此位由瑜伽師勝解為主故，及成就功德所依故，立為有漏勝解行地。 此欲解、勝解、增上意樂、加行自性四種發心，亦是世俗、假立、世間。 彼上發心為勝義、出世間、無漏，由漸次成為功德所依故，應觀為極喜、離垢、發光、焰慧、難勝、現前、遠行、不動、善慧、法雲、普光等十一地。

།དེ་ལ་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་པོ་མཐོང་བའི་ལམ་གྱི་རང་བཞིན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་བདུན་གྱི་ངོ་བོ་ལ་ཉོན་མོངས་པ་ ཐམས་ཅད་སྤངས་པ་ལས་ལྷག་པའི་བསམ་པ་དག་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྟེ།གང་གི་ཕྱིར་འདིར་ཐོག་མ་མེད་པའི་འཁོར་བར་མ་མཐོང་བའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རང་དང་གཞན་གྱི་དོན་གྲུབ་པར་བྱེད་པ་མཐོང་བ་ལས་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་སོགས་པ་མཆོད་འོས་རྣམས་ལ་མཆོད་པའི་ བསམ་པ་དང་དེ་ལས་གཞན་པ་རྣམས་ལ་དབང་པོའི་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་ལ་ཕན་འདོགས་པར་འདོད་པས་སྟེར་བར་བྱེད་དེ།གང་གིས་དེ་རང་གི་བ་ཉིད་ཡོངས་སུ་གཏོང་ཞིང་ཕ་རོལ་པོའི་རང་གི་བར་བྱེད་པའི་སེམས་ནི་སྦྱིན་པའོ་ཞེས་པ་འདི་ལྟ་བུའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཆོས་དང་ཟང་ཟིང་དང་མི་འཇིགས་ པའི་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ལྷག་པ་ཉིད་ཀྱིས་མུ་མཐའ་མེད་པའི་སེམས་ཅན་ཚིམ་པར་བྱེད་ན་ཡང་ཡོངས་སུ་མི་ཟད་པའི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་དགའོ།།དེའི་ཕྱིར་འདི་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་སའོ། །དེ་ལས་ཕྱི་མ་རྣམས་ནི་འཕགས་པའི་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་རྣམས་ཏེ། དེ་ལ་ གང་གི་ཕྱིར་འདིར་བདག་དང་གཞན་རྗེས་སུ་འཛིན་པ་ལ་རབ་ཏུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་འགྱོད་པ་མེད་ཅིང་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ཉིད་ཀྱི་སྦྱོར་བས་ཉོན་མོངས་པ་མི་གནས་པའི་ཕྱིར་དང་མི་དགེ་བ་བཅུ་ལས་ལྡོག་པས་སམ་སེམས་ཀྱི་འགྱོད་པའི་མེ་ཉེ་བར་ཞི་བས་བསིལ་བ་ལེན་པའི་སེམས་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས སོ་ཞེས་པ་སྡོམ་པ་དང་ཆོས་ཡང་དག་པར་སྡུད་པ་དང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལྷག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་པའི་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་སྟེ་དེའི་ཕྱིར་དྲི་མ་མེད་པའོ།།གང་གི་ཕྱིར་འདིར་གཞན་གནོད་པ་བྱེད་པ་ལ་ཇི་མི་སྙམ་པ་དང་སྡུག་ བསྔལ་དང་དུ་ལེན་པ་དང་།ཆོས་ངེས་པར་སེམས་པའི་བཟོད་པའི་དབྱེ་བ་ལས་རྣམ་པ་གསུམ་པོ་སྲན་ཚུགས་པ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་བཟོད་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལྷག་པ་ཉིད་ལས་མི་འདོད་པ་ཐོག་ཏུ་བབ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མི་འཁྲུགས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མ་ཉམས་ པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བརྟེན་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྣང་བ་ཆེན་པོ་བྱེད་པ་དེའི་ཕྱིར་འོད་བྱེད་པའོ།

其中初發心為見道自性，以七菩提分為體，由斷一切煩惱故，為清凈增上意樂菩薩。由於此中見無始輪迴中未見之真實能成辦自他利益，由見故於涅槃等應供養者生供養意樂，于餘者如大根生欲作利益而行佈施。 以”舍自所有令成他所有之心為佈施”如是相，由法施、財施、無畏施波羅蜜多殊勝性，雖令無邊有情滿足亦無窮盡故極歡喜。是故此為極喜地。 其後諸地以八支聖道為體。其中由此處為攝受自他而趣入故，無悔極歡喜加行故，煩惱不住故，由離十不善或由息心悔火而取清涼之心為戒，如是以律儀、攝善法、饒益有情為相之戒波羅蜜多殊勝性，離破戒垢故為離垢。 由此處於他作害無所動念，及安受苦，法決定思惟忍之差別，由三種堅固為相之忍波羅蜜多殊勝性，一切不欲臨至不動故，依不退定作大法光明，是故為發光。

།གང་ལས་འདིར་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་ཀྱི་དགེ་བའི་ཆོས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱི་རྒྱུན་འཇུག་པ་ཅན་དང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ཅན་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བར་བྱེད་པ་རྣམ་པ་ གསུམ་པོ་སྤྲོ་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལྷག་པ་ཉིད་ལས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་རྣམས་ཀྱིས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་བུད་ཤིང་བསྲེགས་ཏེ།དེའི་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འོད་ཟེར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་འོད་འཕྲོ་བའོ། །གང་གི་ཕྱིར་འདིར་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ལ་བྲི་བ་དང་ གང་བ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་སེལ་བར་བྱེད་པ་དང་གནས་པ་ཅན་དང་འབྱོར་པ་ཅན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་གསུམ་གྱི་བསམ་གཏན་གྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལྷག་པ་ཉིད་ལས་དམིགས་པའི་རྣམ་པར་གཡེང་བས་མི་བསྐྱོད་པ་ན་ཡང་འཇིག་རྟེན་པ་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་དག་གི་རིག་པ་དང་བདེན་པའི ཤེས་པ་དག་ཕན་ཚུན་འགལ་བའི་ཕྱིར་ཡོངས་སུ་སྦྱང་བ་བྱ་དཀའ་བ་དང་།གང་གི་ཕྱིར་ཡང་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ན་གནས་པའི་བདུད་རྣམས་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐུབ་པར་མི་ནུས་ཏེ་དེའི་ཕྱིར་སྦྱང་དཀའ་བའོ། །གང་གི་ཕྱིར་འདིར་སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་ མེད་པ་རབ་ཏུ་མི་གནས་པའི་སེམས་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ་ཞེས་པ་ཐོས་པ་དང་།བསམ་པ་དང་སྒོམ་པའི་རང་བཞིན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམ་པ་གསུམ་པོ་ལྷག་པས་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་ཞི་བར་བྱེད་པ་ལས་དང་རྟེན་ ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ལས་ཆགས་པ་མེད་པའི་སྒོ་ཞེས་བྱ་བ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་གནས་པ་མངོན་དུ་འགྱུར་ཏེ།དེའི་ཕྱིར་མངོན་དུ་གྱུར་པའོ། །ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྫས་སུ་ན་དྲུག་པོ་འདི་རྣམས་མིང་གིས་བཅུར་འགྱུར་ཏེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་ པ་ཁོ་ན་ཁྱད་པར་གྱི་རྣམ་པར་ཞུགས་པ་རྣམས་ཐབས་དང་སྨོན་ལམ་དང་སྟོབས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པར་མངོན་པར་བརྗོད་པའོ།།དེ་ལྟར་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་གིས་ཉེ་བར་བསགས་པའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ཡང་དག་པར་ཡོངས་སུ་ བསྔོ་བ་རང་གི་སྐྱོན་སེལ་བར་བྱེད་པ་དང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་དང་།མྱུར་དུ་བདེ་བླག་ཏུ་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པར་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནི་ཐབས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྟེ། ཐབས་དེས་དེ་མི་ཟད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

由此處具身語意善法資糧相續，與有情利益相應，及清凈佛土三種，以精進為相之精進波羅蜜多殊勝性，以菩提分焚燒煩惱薪，是故由生智慧光明故為焰慧。 由此處一切法無增減故，以除過、安住、圓滿為相之三種禪波羅蜜多殊勝性，雖所緣散亂不動，然世間出世間明及諦智互違故難以清凈，又由一切世界諸魔不能勝菩薩故為難勝。 由此處”空性大悲無別，極無住心即菩提心及般若波羅蜜多”，如是聞思修自性三種般若波羅蜜多殊勝性，由息滅一切煩惱所知障，及由善分別緣起，現前般若波羅蜜多所住無著門，是故為現前。 波羅蜜多實為六種，名稱成十，唯般若波羅蜜多以差別相，說為方便、愿、力、智波羅蜜多。 如是以六波羅蜜多所積集善根，迴向無上正等正覺，以除自過、趣入有情利、速易現證菩提為相，即方便波羅蜜多，由彼方便令其無盡故。

།སྨོན་ལམ་ཆེན་པོ་བཅུ་ལ་སོགས་པ་སྨོན་ལམ་ གྲངས་མེད་པ་རྣམས་ནི་སྨོན་ལམ་གྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡིན་ཅིང་ཚོགས་ཀྱི་རྒྱུན་ཅན་དང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བ་ཅན་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་སྦྱོང་བར་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དབྱེ་བས་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ།གང་གིས་སྐྱེ་བ་སོ་སོར་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལ་སྤྱོད་པའོ། །བསྒོམ་པའི་ སྟོབས་དང་སོ་སོར་རྟོག་པའི་སྟོབས་ནི་སྟོབས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡིན་ཞིང་།ལས་ལྡོག་པར་བྱེད་པ་དང་ཉོན་མོངས་པ་སེལ་བར་བྱེད་པ་དང་། བདུད་དང་ཕས་ཀྱི་རྒོལ་བཟློག་པར་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དབྱེ་བས་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། གང་གིས་ཉི་མ་སོ་སོའམ་སྐད་ཅིག་སོ་སོར་དེ་རྣམས་ལ་སྤྱོད་ པའོ།།དགོངས་པ་ཇི་ལྟ་བ་དང་སྒྲ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མ་ཡིན་པར་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཤེས་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྟེ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པར་བྱེད་པ་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་དང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་གྱི་ཐབས་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་དབྱེ་བས་ རྣམ་པ་གསུམ་མོ།།དེ་ལ་ཐབས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པས་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་དང་དགའ་བ་དང་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཚད་མེད་པ་མི་ཟད་པ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ཡོངས་སུ་མི་གཏོང་བ་ལས་གང་གི་ཕྱིར་འདིར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་དང་ བདེན་པ་དང་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ལ་དམིགས་པའི་མཚན་མ་མེད་པའི་གནས་པ་རྩོལ་བས་འབྱུང་སྟེ་དེའི་ཕྱིར་རིང་དུ་སོང་བའོ།།གང་གི་ཕྱིར་འདིར་སྨོན་ལམ་གྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པས་སྨོན་ལམ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་འབྲས་བུ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་དང་བདེན་པ་དང་རྟེན་ཅིང་ འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ལ་དམིགས་པའི་མཚན་མ་མེད་པའི་གནས་པ་རང་གི་ངང་གིས་འབྱུང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མི་གཡོ་བ་སྟེ།དེའི་ཕྱིར་མི་གཡོ་བའོ། །གང་གི་ཕྱིར་འདིར་སྟོབས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པས་སྦྱིན་པ་དང་སྟན་པར་སྨྲ་བ་དང་དོན་སྤྱོད་པ་དང་དོན་མཐུན་པའི་ མཚན་ཉིད་ཅན་བསྡུ་བའི་དངོས་པོ་བཞི་མི་ཟད་པ་རྣམས་ཀྱིས་གདུལ་བར་བྱ་བའི་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར།ཆོས་དང་དོན་དང་ངེས་པའི་ཚིག་དང་སྤོབས་པ་སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་སྟོན་པ་པོ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལེགས་པ་སྟེ་དེའི་ཕྱིར་ ལེགས་པའི་བློ་གྲོས་སོ།

十大愿等無量愿為愿波羅蜜多，以資糧相續、與有情利益相應、清凈佛土為相之差別分三種，由此于各各生中行六波羅蜜多。 修力及擇力為力波羅蜜多，以轉業、除煩惱、摧魔外道為相之差別分三種，由此于各各日或各各剎那中行彼等。 如實了知大乘非如言說義為智波羅蜜多，以無分別、證知分別平等性、有情利益方便無隱為相之差別分三種。 其中由方便波羅蜜多具慈悲喜捨為相之無盡無量故，於一切位不捨有情利益，由此處緣菩提分、諦、緣起之無相住由勤行生，是故為遠行。 由此處以愿波羅蜜多，由如願成就果故，緣菩提分、諦、緣起之無相住自然生起故不動，是故為不動。 由此處以力波羅蜜多，以佈施、愛語、利行、同事為相之無盡四攝事成熟所化有情故，由法、義、詞、辯無礙解為說法者故，菩薩為善，是故為善慧。

།གང་གི་ཕྱིར་འདིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆོས་རྣམས་ལ་རྒྱལ་ཚབ་ཀྱི་ཆེད་དུ་དབང་བསྐུར་ཏེ་དེའི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་སྤྲིན་ཏེ། མི་ཧ་བྲན་པ་ལའོ། །གྷཉ་སྟེ་མིང་ལ་གྷ་ཉིད་དོ། །ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་མི་ཟད་པ་རྣམས་ཀྱིས་གདུལ་ བྱ་འདུན་པར་བྱེད་པའི་ཆོས་སྟོན་པ་པོ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྤྲིན་ཆེན་པོ་བཞིན་དུ་རྩོལ་བ་མེད་པར་ཆོས་ཐམས་ཅད་མངོན་པར་ཆར་དུ་འབབས་ཏེ་དགའ་ལྡན་གྱི་གནས་ལ་སོགས་པའི་རིམ་པས་འཇིག་རྟེན་གྱི་དགེ་བ་མངོན་པར་འཕེལ་བའི་དོན་དུའོ་ཞེས་པས་ཀྱང་ཆོས་ཀྱི་སྤྲིན་ནོ།།གང་གི་ཕྱིར་ འདིར་བག་ཆགས་དང་བཅས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་མ་ལུས་པར་སྤངས་པའི་ཕྱིར་ཤིན་ཏུ་བའི་རྣམ་པར་དག་པས་མེ་ལོང་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཇི་ལྟར་སྙིང་རྗེ་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་སུ་མེད་པར་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྟོགས་པ་ལྟར དང་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པར་མཉམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དང་སེམས་ཅན་གྱི་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དང་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཀུན་ནས་རྡུལ་ཕྲ་རབ་སོ་སོ་བར་མུ་མཚམས་མེད་པ་ཁམས་གསུམ་པའི་སེམས་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་དངོས་པོ་རབ་ཏུ་སྣང་བའི་འོད་ཅན་ཏེ་དེའི་ཕྱིར་ཀུན་དུ འོད།ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཤིན་ཏུ་དགའ་བ་ཆེན་པོའི་བདེ་བ་དམ་པ་ཞེས་པའི་མིང་གཞན་ཅན་གང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དངོས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད། ཆོས་ཀྱི་སྤྲིན་གྱི་མཐར་ཐུག་པའི་བྱང་ཆུབ་ སེམས་དཔའི་ས་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུའི་གནས་སྐབས་བཅུ་གཅིག་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའོ།།དེ་ལྟར་ས་བཅུ་གཅིག་རྣམས་ཏེ། མོས་པ་སྤྱོད་པའི་ས་དང་ལྷན་ཅིག་བཅུ་གཉིས་དང་ལས་དང་པོ་པའི་ས་དང་ལྷན་ཅིག་བཅུ་གསུམ་རྣམས་སོ། །ཡང་ན་ཁྱད་པར་གྱི་ངོ་བོ་དཔེ་མེད་པའི་ས་དང་ལྷན་ཅིག་ བཅུ་གཉིས་ཏེ།སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའི་བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཡེ་ཤེས་དང་ལྡན་པའི་ས་དང་ལྷན་ཅིག་བཅུ་གསུམ་མོ་ཞེས་པ་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་གདུལ་བྱའི་བསམ་པ་ཇི་ལྟ་བར་མདོ་དང་རྒྱུད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སུ་རྣམ་པར་གཞག་པའོ།

由此處菩薩于諸法受灌頂為法王太子故為法雲。如”米哈布蘭巴拉”，“伽尼”即名為”伽”。 由智波羅蜜多以無盡無礙解令所化生信為說法者故，如大云無勤降下一切法雨，為增長兜率天等次第世間善故，亦為法雲。 由此處斷盡俱生煩惱及所知障故，以極清凈故，以鏡智等五智為自性故，如證悲智無二法界，及如實平等法無我，及如實有情心行，及如實眾生事業，於三界心及餘事物，無間隔顯現一一極微，具光明故為普光。 法身等自性極大喜樂之妙樂，別名為般若波羅蜜多實體，為一切波羅蜜多所圍繞，一切相智，法雲究竟菩薩地之第十一果位即佛地。 如是十一地，與勝解行地共十二，與初業地共十三。 或與殊勝體無比地共十二，與具佛地無間道自性智慧地共十三，如是隨理隨所化意樂，于諸經續中安立。

།ས་འདི་རྣམས་ལ་སོ་སོ་རང་ གིས་ཇི་ལྟར་རིག་པར་ཕྱི་མ་ཕྱི་མའི་སེམས་ཀྱི་གནས་སྐབས་རྣམས་སུ་རིམ་པས་སྐྱེ་བའི་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་མཆོག་དང་རབ་མཆོག་ལ་སོགས་པའི་དབྱེ་བས་ལྷའི་མིག་དང་ལྷའི་རྣ་བ་དང་གཞན་གྱི་སེམས་ཤེས་པ་དང་སྔོན་གྱི་གནས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དང་།རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་ པའི་ཡོན་ཏན་རིན་པོ་ཆེའི་ཕུང་པོ་རྣམས་འཐོབ་བོ།།དེ་རྣམས་ཀྱི་ལམ་གྱི་རྣམ་པ་རྒྱས་པ་དང་བཅས་པར་ཐུབ་པའི་དགོངས་པའི་རྒྱན་དུའོ། །འདི་ཐམས་ཅད་ནང་གི་ཚུལ་དུ་གསུངས་པ། འདི་རྣམས་ཁོ་ན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ནི་ནི་ཁྱད་པར་ལའོ། །ཟག་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་འཇིག་ རྟེན་ལས་འདས་པ་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ།།ཟག་པ་དང་བཅས་པ་ནི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་ས་གཉིས་ཏེ། འདི་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱིས་གོ་སླ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མ་གསུངས་པས་སོ། །ཀུན་ཏེ་ཐམས་ཅད་དུ་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་གང་དུ་གནས་ཤིང་འབྲེལ་པ་དེ་ནི་ཀུན་གཞིའོ། །རབ་ ཏུ་དགའ་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཁོ་ན་ནི་ཟག་པ་མེད་པའི་དད་པ་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོ་ལ་སོགས་རང་བཞིན་ནམ།ཟག་པ་མེད་པའི་མིག་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་སའི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། །སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཏེ། སྒྲིབ་པ་མེད་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཕུང་པོ་ལྔ་དང་མེ་ལོང་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་བདག་ཉིད་རྣམས་སོ། །ཁྱད་པར་གྱི་ཞེས་པ་འབྲས་བུའི་ས་སྟེ་འདི་རྣམས་ཀྱི་གཞིའོ། །ཡང་ན་གཞི་ནི་རྟེན་ཏེ། སྔ་མ་སྔ་མའི་ས་ནི་ཕྱི་མ་ཕྱི་མའི་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱིས་ནའོ། །འདི་ཉིད་གསལ བར་བྱེད་དེ།སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་སོ། །འབྱུང་བྱེད་ནི་འཐོབ་བྱེད་དོ། །མཆོག་ནི་དམ་པ་སྟེ་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་ས་རྣམས་ལས་སོ། །འོན་དེ་ལྟ་ན་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཚུལ་དང་མཚུངས་པ་ཉིད་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་མ་ ཡིན་ཏེ།བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ངོ་བོ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་ས་འདི་ཁོ་ན་རུ་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་དེ་ཡང་མེ་ལོང་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཁོ་ན་སྟེ། དེས་ན་ཁྱད་པར་ཅི་ཞེ་ན། ཁྱད་པར་ཡོད་དེ་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཁོ་ནའོ།

於此等地中，如自各別了知，於後後心位中次第生起殊勝最勝等差別，獲得天眼、天耳、他心通、宿命通、神通等功德寶藏。 彼等道相廣說于《佛密意莊嚴》中。 此等皆依內相而說，“此等唯”等，“尼”表差別。由無漏故為出世間，即極喜等。有漏為二異生地，由此等為因故易解故未說。 遍即一切，以彼自性所住相應者即為阿賴耶。 唯極喜等自性即無漏信等根等自性，或無漏眼等自性地藏等。 一切佛亦即毗盧遮那等，為無障礙色等五蘊及鏡智等五智自性。 “殊勝”即果地，為此等所依。或所依為依止，由前前地為後後地因故。此即明顯，由”諸佛”等。 “出生”即獲得。“最勝”即殊勝，較聲聞等地。 若問：如是則唯與波羅蜜多道相同耶？ 非如是，由於此大樂自性金剛持地中了知故。 若問：彼亦唯為鏡智等智慧自性，有何差別？ 有差別，即唯成就彼自性。

།དཔེར་ན་དངོས་པོར་ན་སྟོང་པ་ཉིད་ དང་རོ་གཅིག་པའི་སྟོབས་དང་མི་འཇིགས་པ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཚུལ་ལ་སྒྲུབ་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡང་།སྟོང་པ་ཉིད་དུ་མ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཚུལ་ལ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་ཆེན་པོ་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ། །འོན་བསམ་གཏན་དང་པོ་ཐོབ་པ་རྣམས་ཀྱང་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་ རྣམས་བཞིན་དུ་བདེ་བར་ཉེ་བར་བསྟན་ན།བདག་མེད་པ་ཉིད་གཉིས་ཀ་རབ་ཏུ་རྟོགས་པ་ན་ལྟ་ཅི་སྨོས། དེ་ལྟར་ནི་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ལྷག་པ་ཉིད་ལས་ས་དང་པོ་རབ་ཏུ་དགའ་བའོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་བས་སོ་ཞེ་ན། བདེན་ཏེ། འདི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ བདེ་བ་ཆེན་པོ་མ་ཡིན་ཞིང་།ལས་དང་པོ་པའི་གནས་སྐབས་སུ་གྱུར་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཁབ་ཀྱི་བུ་ག་ནི་བུ་གའོ་ཞེས་པ་ཁོ་ནས་ནམ་མཁའ་དང་ཡང་མཉམ་པར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པས་སོ། །འོན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པར་གང་ཡང་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་བདེ་ བ་ཞེས་གསུངས་སོ་ཞེ་ན།འདི་གསུངས་མོད། འདིའི་ཐབས་བསྟན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཐབས་སུ་གྱུར་པ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཉེ་བར་མ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་རིམ་པ་འདི་ཁོ་ནས་རྟོགས་པར་བྱའོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་མངོན་པར་ བྱང་ཆུབ་པར་གསུངས་པ།རིགས་ཀྱི་བུ་ཁྱོད་ཀྱིས་རང་གི་སེམས་ཟླ་བའི་རྣམ་པར་ལྟོས་ཤིག་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་ཅི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཚུལ་གྱིས་བྱང་ཆུབ་པ་མེད་དམ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་མེད་པར་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ ཆུབ་ཀྱི་དྲི་ཡང་ག་ལ་ཡོད།མཆོག་ཏུ་མཐར་ཐུག་པ་ན་ཡང་ངེས་པར་ཐབས་འདི་ལ་ལྟོས་སོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དཔེར་ན་ནམ་མཁར་བཞུགས་པའི་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་གནང་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་ལ་ཤཱཀྱའི་མགོན་པོ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཤིང་དྲུང་དུ་བཞུགས་པ་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་ པའི་ཆེད་དུ་མཚན་ཕྱེད་ན་ལྟོས་པ་བཞིན་དང་།ཇི་ལྟར་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདི་ཁོ་ནས་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་དང་ཐིག་ལེ་མཆོག་མ་ལ་དབང་བསྐུར་ཕྱིན་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་པ་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པས་མཆོག་སྟེ། མན་ངག་རིག་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་འདི་ཡོངས་སུ་གསལ་བར་རྣམ་པར་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ།

例如，雖于實事中修習與空性一味之力、無畏的聲聞道者，由未修空性故，及由修習波羅蜜多道故，說有大差別。 若問：若說得初禪者如轉輪王般安樂，何況通達二無我者？如是由極喜殊勝性說為第一極喜地。 答：此理雖然，然此非俱生樂，故非大樂，亦非初業位，如僅說”針孔即孔”，未能等同虛空故。 若問：然于般若波羅蜜多中亦說無上正等正覺之樂？ 雖如是說，然未說其方便，由未說方便所成俱生大樂故。是故彼亦唯依此次第而了知。 如《大日經》中說：“善男子，汝當觀自心月相”等。 若問：以波羅蜜多道無法證菩提耶？ 非如是，無般若波羅蜜多，何有無上正等正覺之香？然至最極究竟時亦定須依此方便，如住虛空諸佛授予智慧灌頂時，釋迦怙主于菩提樹下為證菩提故於午夜觀待，及如世尊唯由此授予金剛心及勝點灌頂般。此極廣大殊勝，具教授者當能明瞭此差別。

།ནམ་ གྱི་ཚེ་འདི་རྣམས་སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་འབྱུང་བར་བྱེད་ཅེ་ན་གསུངས་པ།སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཞེས་པ་སྟེ། རྩ་རྣམས་ནི་དྲུག་པའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་གསུམ་པར་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་རྫོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷར་མོས་པ་ལས་ཐ་མལ་པའི་ང་རྒྱལ་བསལ་ནས་ལས་དང་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྷན་ ཅིག་སྐྱེས་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་རྣམས་ལས་གང་ཡང་རུང་བས་བླ་མའི་མན་ངག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཡན་ལག་དྲུག་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པ་དབྱེར་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པ་ལས་གང་གི་ཚེ་ཀུན་རྫོབ་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་རྩ རྣམས་གང་བར་གྱུར་ཅིང་།དེ་གང་བའི་རྗེས་ཐོགས་ཏེ་བར་མ་ཆད་པ་དེའི་ཚེ་ཁོ་ན་འབྲས་བུའི་གནས་སྐབས་དོན་དམ་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའོ། །འདི་ཙམ་ཁོ་ནས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་མཆོག་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཆེད་དུ་ཕྱག་རྒྱ་ལ་ལྟོས་པར་བྱ་སྟེ།སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་པར་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྷན་ཅིག་ཁོ་ནའོ་ཞེས་ངེས་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་གྱུར་པ་ན་རང་ལུས་ཉིད་ལ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །ཅི་གཞན་དུ་ཡང་སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་འདོད་ པ་ཡོད་དམ་ཞེ་ན།ཡོད་དེ་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་པ་པ་རྣམས་སོ། །དེ་རྣམས་ནི་ཕུང་པོ་ལྔ་འགགས་པ་ན་ཕུང་པོ་ལྷག་མ་མེད་པ་འདུས་མ་བྱས་པ་ཐོབ་བྱ་རྟག་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་རྗོད་པར་བྱེད་དོ། །དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་ པ་ཉིད་དུ་གསལ་བར་བྱེད་དེ།རང་ལུས་གནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་རང་གི་ལུས་ལས་ལོག་པ་མ་ཡིན་པར་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རང་ལུས་གནས་པའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའོ། །སྟོང་པ་ཉིད་དང་རོ་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱི་བདེ་བ་ཆེན་ པོའི་ཉིད་ཀྱིས་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་སྤངས་པའོ།།དངོས་པོ་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པ་པོ། །ཞེས་པས་ཐམས་ཅད་དུ་ཉེ་བར་མི་འབྲལ་བའི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་གསལ་བ་ཉིད་དུ་གསུངས་ཏེ་ཆུ་ཡིས་རླབས་རྣམས་ལ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གསུངས་པ། ལུས་ལ་གནས་ཀྱང་ལུས་ སྐྱེས་མིན།།ཞེས་པ་ལུས་ཉིད་ནི་དེ་ལས་དེ་དང་རོ་གཅིག་ཏུ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ་ཆུ་རླབས་ནི་ཆུ་ལས་བཞིན་ནོ།

若問：何時此等成佛？ 答曰：“三十二”等。脈等將於第六品第三章中解說，由觀想圓滿壇城天尊除去平凡我慢，由業、瑜伽、俱生真如中任一，如上師教授般以六支分修習智慧方便自性不二之勝義共同菩提心。 當共同菩提心充滿諸脈時，其充滿無間即是果位勝義菩提心自性根等即為金剛持。 僅此非最勝金剛持，然為證悟俱生真如故當依印契，如三十七頌中當決定說大手印悉地唯與印契俱。 如是時即”于自身”等。 若問：於他處亦有欲成佛者耶？ 有，即聲聞緣覺乘者。彼等說五蘊滅時所得無餘依涅槃無為常住即是佛性。 明顯根等即金剛持，謂”住自身”等，由不離自身而入故住自身。 由為一切法根本故為大智。 由空性一味大樂性故離一切分別。 “遍一切事物”說由一切處不離之體驗而明顯大樂，如水與波。 故說：“雖住身非身生”，由身即從彼一味生故，如水波從水生。

།དེ་ལྟར་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་བ་དང་བཅས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབང་ཕྱུག་ཤེས་མོད་ཀྱི། དེ་ལྟ་ན་ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་པའི་ལྷ་ཁྱད་ པར་དུ་ཤེས་པའི་ཆེད་དུ་ཞུ་བ།ལུས་ལ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །རྩ་རྣམས་ཀྱང་རང་བཞིན་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་དུ་རྒྱས་པར་སྟོན་པར་བཞེད་པས་དང་པོར་གྲངས་ཁོ་ན་གསུངས་པ། བཅུ་ཕྲག་གཉིས་ལྷག་བརྒྱ་ཕྲག་གཅིག་།ཅེས་པ་སྟེ་ཉི་ཤུ་ལྷག་པའོ། །སྤྱིར་གསུངས་པ། འཁོར་ལོ་བཞི་ཡི་རབ་དབྱེ་ལས། །ཞེས་པ་སྤྲུལ་པ་དང་ཆོས་དང་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་དང་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་འཁོར་ལོ་རྣམས་ཀྱི་དྲུག་ཅུ་རྩ་བཞི་དང་བརྒྱད་དང་བཅུ་དྲུག་དང་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཀྱི་རྩའི་དབྱེ་བ་ལས་སོ། །ཁྱད་པར་གསུངས་པ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱིས་ཞེས་པ བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཁོ་ན་རང་སྟེ་བདག་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་སྟེ།ཕལ་ཆེར་དེ་འབབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་བརྟག་པ་གཉིས་པར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་འབབ་པ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་གནས་སུ་འཛག་པ་རྣམས་སོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དགའ་བ་མ་ཞེས་པ་དགའ་བའི་ གདོང་ཅན་མའོ།།ནག་མོ་ཞེས་ཀློག་པ་ལ་ནི་ནག་པོའི་གདོང་ཅན་ཞེས་པ་མིང་གཞན་ཏེ། ཇི་ལྟར་རྒྱུད་གཞན་དུ་གཞན་ནོ། །ཁ་དོག་མ་ཞེས་པ་ནི་གཟུགས་ཅན་མའོ། །གཏུམ་མོ་ཞེས་པ་གཏུམ་བྱེད་མའོ། །རྩ་འདི་རྣམས་ཀྱི་ལྷ་ཉིད་དང་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་འཆད་པར་འགྱུར་ རོ།།དེ་ལྟར་མདོར་བསྟན་པའི་རྩ་རྣམས་ཀྱི་དོན་དམ་པའི་རང་བཞིན་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཆེད་དུ་ཞུས་པ་འདི་རྣམས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། སྲིད་གསུམ་ནི་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་རྣམས་ཏེ་ཁུ་བ་དང་ཁྲག་དང་སེམས་རྣམས་སོ། །གང་གསུང་བར་འགྱུར་བ། སྙིང་སྟོབས་ལུས་ཏེ་རྡུལ་ ནི་ངག་།སེམས་ནི་མུན་པའི་རང་བཞིན་ལས། །སྙིང་སྟོབས་ཁུ་བ་རྡུལ་ནི་ཁྲག་།མུན་པ་སྐྱེ་བ་ཁོ་ནའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་རྣམས་ལས་དེའི་ངོ་བོར་ཡོངས་གྱུར་རྣམས་སོ། །དེ་ལ་ཀུན་འདར་མ་ནི་གཙོ་བོར་སེམས་འབབ་པའི་ཕྱིར་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོར་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་གཞན་དུ་རྣམ པར་བཞག་གོ།།བརྐྱང་མ་ནི་ལུས་འབབ་པའི་ཕྱིར་ལུས་ཀྱི་ངོ་བོར་རོ། །རོ་མ་ནི་ངག་གི་ངོ་བོར་རོ། །ངག་གི་སྐྱེ་གནས་རླུང་འབབ་པའི་ཕྱིར་རྐྱང་མ་དང་རོ་མ་དག་ངག་གི་ངོ་བོར་ཞེས་ཀྱང་སྟེ། དེ་ལས་གཞན་རྣམས་ལུས་འབབ་པའི་ཕྱིར་ལུས་ཀྱི་ངོ་བོར་རོ།

如是雖知遍一切事物故為具眷屬壇城自在，然為特別了知壇城諸天故請問”于身”等。 欲廣說諸脈總別自性故，首先唯說數量：“一百二十”，即超過二十。 總說：“由四輪差別”，即由化身、法身、圓滿受用身及大樂輪之六十四、八、十六、三十二脈差別。 特說：“以菩提心自性”，菩提心唯為自性，由多分令其流故。 如《二品續》中說：“三十二菩提心流注于大樂處”。 “喜母”即喜面母。若讀為”黑母”則為黑麵者之異名，如於他續中為他名。“色母”即具色母。“猛母”即作猛母。此等脈之天尊及事業等當解說。 如是爲了知略說諸脈之勝義自性故請問”此等”等。三有即身語意，即精血心。 如將說：“薩埵為身塵為語，心為暗性故，薩埵精液塵為血，唯暗為生。” 由彼等轉為彼自性。其中中脈主要流心故成為心之自性，如是於他處安立。 左脈流身故為身自性。右脈為語自性。由語生處風流故，左右二脈為語自性亦可。其餘由流身故為身自性。

།དེ་ལྟ་བུའི་ངོ་བོར་གྱུར་པ་རྣམས་ ཐམས་ཅད།གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་དང་བྲལ་བ། སྤྲོས་པ་མེད་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་རྣམས་ཏེ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་རོ་གཅིག་པ་རྣམས་སོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལྟར་ན་ཡང་ཀུན་འདར་མ་ནི་ཁྱད་པར་དུ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་ཉིད་དང་བྲལ་བའི་ཞེས་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ། སྤྲོས་པ་མེད་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ འཆར་བའི་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ།།དེ་སྐད་དུ་ཡང་གསུངས་པ། ཀུན་འདར་མ་ནི་དབུས་གནས་སུ། །གཟུང་དང་འཛིན་པ་རྣམ་པར་སྤངས། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་ཐབས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པ་ན་སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ ཁོ་ནར་འདི་རྣམས་དོན་དམ་པར་བསྒྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་རྫོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་མདོར་བསྡུས་ནས་བསྟན་པ་སྟེ།རྒྱ་ཆེར་ནི་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ་གསལ་བར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འབྲས་བུའི་གནས་སྐབས་ལ་ལམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ གང་གིས་འཇུག་པ་དེ་ནི་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ།།དེ་མངོན་པར་བརྗོད་པའི་གཞུང་གི་ཚོགས་ཀྱང་དེ་སྐད་དོ། །མདོར་བསྟན་པ་ཙམ་གྱིས་རབ་ཏུ་གསལ་བར་འདིས་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་རབ་ཏུ་བྱེད་པའོ་ཞེས་པའོ། །དཔལ་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བའི་རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱ་ཆེར་འགྲེལ་པ། མན་ངག་གི་སྙེ་ མར་སྙེ་མ་གཉིས་པའོ།། །།བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྟན་པས་བྱ་བ་བྱས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་དོན་གྱི་ཆེད་དུ་གསོལ་བ་འདེབས་པར་མཛད་པ་ནི་དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། སྟོང་པ་ཉིད དུ་རོ་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་བསྟན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྙིང་པོའོ།།གསང་ཆེན་ནི་སྦས་པ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལས་གཞན་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཡེ་ཤེས་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཏེ། བླ་མེད་ནི་སྲིད་པ་དང་ཞི་བ་ལ་མི་གནས་པས་དེ་ལས་མཆོག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། མཁྱེན་ནས་ནི་མངོན་དུ་མཛད་ནས་སོ། །རྒྱུད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ཡེ་ཤེས་ཁོ་ན་སྒྲོན་མ་སྟེ། དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་སོགས་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་མུན་པ་འཇོམས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

如是一切成為此等自性者，離能取所取，無戲論自性，即與空性一味。 然應了知中脈尤其離能取所取性，由為無戲論大樂生起因故。 如說：“中脈住中央，遠離能取所取。” 如是修為空性自性及方便自性時，唯成為空性大悲不二菩提心自性，此等當成就勝義。此為略說圓滿壇城，廣說當於廣釋中明瞭。 菩提心果位中以道自性菩提心趣入者，即稱為彼。彼顯說之論集亦如是。 僅以略說令極明顯故名為”品”。 此為吉祥真實瑜伽續廣釋《教授穗》第二穗。 諸如來由說無上菩提心而事業已辦，為諸菩薩利益而作祈請，即”爾時”等。由說空性一味故為心要。 大秘密即隱藏，由非諸如來以外者之境界故。智慧即菩提心，無上即由不住輪涅故無勝於彼故。 “了知”即現證。 已說《一切續心要》。 唯智慧為燈，由能破除實有非實有等分別黑暗故。

།དེ་ཁོ་ན་རྡོ་རྗེ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་རོ་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར རོ།།དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་ཏེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་གཉིས་སུ་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ཐུགས་བརྟན་པོར་མཛད་ནས་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །གསང་ཆེན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་འདི་སྐད་བདག་གིས་ཞེས་པ་ལ་ སོགས་པའི་ངག་གི་དོན་འདིར་ཡང་བསྟན་པར་བྱའོ།།གསང་བའི་སྒྲས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དེ། དེ་ལ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཡོད་པ་ནི་གསང་ཆེན་ཆོས་འབྱུང་ངོ་། །དེར་རི་རབ་ཀྱི་སྟེང་གི་ཁང་པ་བརྩེགས་པར་གནས་པའོ། །ཡང་ན་དེ་ལྟ་ཁོ་ནའི་གསང་ཆེན་དུ་ སྟེ་འཁྱུད་པའི་ལྷ་མོའི་བྷ་ག་ལའོ།།ཡང་ན་དེ་ལྟ་བུ་ཁོ་ནའི་གསང་ཆེན་སྤྲུལ་པ་ལ་སོགས་པའི་འཁོར་ལོ་རྣམས་ཏེ་ས་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་སྤྱན་མ་ལ་སོགས་པ་བཙུན་མོའི་བྷ་གར་བཤད་པ་རྣམས་སོ། །ཡང་ན་གསང་ཆེན་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་མའི་བྷ་ག་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། དེར་གནས་པ་ནི་བཞུགས་པའོ། །ཅིར་གྱུར་པའི་གསང་ཆེན་དུ་ཞེ་ན་གསུངས་པ། མཆོག་གྱུར་ཞེས་པ་སྟེ། མཆོག་གྱུར་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་མ་ལུས་པ་གང་ན་ཡིན་པའོ། །ཡང་ན་མཆོག་གི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་ནའོ། །ཡང་ན་མཆོག་མྱ་ངན་ལས འདས་པ་རྣམ་པ་ཇི་ཞིག་ལྟར་འབྲས་བུ་ཉིད་ཀྱིས་ན་འདིར་འཇལ་བར་བྱེད་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་ཅེས་པས་མཆོག་འཇལ་ལོ།།ཡང་ན་ཕ་རོལ་དགྲ་བོ་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་རྒྱུའི་གནས་སྐབས་སུ་གང་གིས་གསོད་པར་བྱེད་ཅིང་ཆུང་ངུར་བྱེད་པ་སྟེ་མཆོག་གོ། །དགྱེས་པས་ ན་ཀྱེ་སྤྱན་མ་ལ་སོགས་པ་མཐའ་ཡས་པའི་ལྷ་མོ་དང་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རོལ་པའི་བྱ་བས་དགའ་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མཆོག་ཏུ་བདེ་བ་བསྐྱེད་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ནའོ།།ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་ལ་ཞེས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ གསང་ཆེན་ཐམས་ཅད་དོ།།ཡང་ན་མེ་ལོང་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་དོ། །ཡང་ན་ཐམས་ཅད་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་སྟེ། དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །འདིས་གནས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་གསུངས་སོ། །རྟག་ཏུ་བཞུགས་ ཞེས་པ་འཚམ་པ་མེད་པའི་དུས་སུ་གང་དུ་ཡང་མ་བཞུད་པ་སྟེ།སྣ་ཚོགས་པ་དེའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ།

由彼即金剛與空性一味故。 入于如是三摩地，即了知一切相極清凈智慧方便無二而作堅固意。 “大秘密”等，此處亦當說”如是我聞”等語義。 秘密聲即一切如來，于彼法界自性所有即大秘密法生。住于須彌山頂樓閣中。 或即如是大秘密中，即于擁抱天女之秘處。 或即如是大秘密化身等輪，即說為地等自性眼等妃子之秘處。 或大秘密即般若波羅蜜多之秘處空性，住彼即安住。 若問：成為何等大秘密？ 答曰：“成為最勝”，最勝即一切出世間圓滿所在。 或於最勝智慧境中。 或最勝涅槃，如何以果性故於此度量決定，故稱最勝度量。 或由何殺害並減少煩惱怨敵之因位，即為最勝。 由喜悅故，即以與無量眼等天女真實瑜伽大樂遊戲事業令歡喜故，于生起最勝樂之境界中。 “一切自性”即由為一切如來自性故為一切大秘密。 或由如鏡等智慧自性故為一切自性。 或一切即金剛持，由彼自性故稱為彼。此說處圓滿。 “常住”即于不相應時亦不離去，由彼即種種自性故。

།ད་ལྟར་བྱུང་བ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་རྒྱུན་གྱིས་བྱུང་བའི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཆོས་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་དང་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་དང་སྤྲུལ་པའི་ངོ་བོ་ནི་འདིར་བསྟན་པའི་ གནས་ན་མཐའ་ཡས་པའི་བཙུན་མོའི་དབུས་སུ་བཞུགས་སོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ།།གཞན་ཡང་ར་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡི་གེ་བཅུ་དྲུག་གིས་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་ཁམས་རྣམས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའོ་ཞེས་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་པ་དང་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་པར་གསང་བ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་ པའི་ཚིག་རྣམས་ཀྱི་དོན་རྣམ་པ་གསུམ་རྣམས་བཤད་པས་ལྔའི་ཁམས་དང་ཡེ་ཤེས་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་སུ་ངེས་པར་བསྟན་ནས།དེའི་རང་བཞིན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ་ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དང་ མཉམ་པའི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཏེ།དེའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང་། དེའི་རྒྱུ་ཅན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཀུན་དངོས་སོ། །འདིས་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འཁོར་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་གསུངས་སོ། །སེམས་ཅན་རྣམས་དང་ས་བཅུའི་ དབང་ཕྱུག་རྣམས་དང་གཞན་རྣམས་ཀྱི་དངོས་དང་བརྒྱུད་པས་དོན་བྱ་བ་ཤིན་ཏུ་ནུས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སེམས་དཔའོ།།འདིས་ནི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་གསུངས་སོ། །རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང་སྙིང་རྗེ་བདེ་བའི་བདག་ཉིད་ལྷན་ ཅིག་སྐྱེས་པའི་སྐུ་དབྱེར་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དོ།།མཆོག་སྟེ་ཟག་པ་མེད་པ་མི་འགྱུར་བ་དང་བདེ་བ་ཆེན་པོ་སྟེ་དེའི་རང་བཞིན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་སྐུ་བཞི་པའོ། །འོ་ན་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མཉམ་པར་སྦྱོར་བའི་ མཁའ་འགྲོ་མ་དྲ་བའི་སྡོམ་པ་འཆད་པར་འདོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གཞན་ཅི་ཞིག་བརྗོད་པར་བྱ་ཞེ་ན།འདི་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ། ནི་སྟེ་གང་གི་ཕྱིར་འདིར་ནི་རང་དང་གཞན་གྱི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་གང་ད་ལྟ་རྒྱས་པར་བཤད་པ་དེ་ཁོ་ན་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དང་མཉམ་པར་སྦྱོར་བ་མཁའ་འགྲོ་མ་ དྲ་བའི་སྡོམ་པའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།རྣལ་འབྱོར་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྙིང་རྗེ་ཟུང་དུ་འབྲེལ་བའོ། །ཡང་ན་ལྷ་མོ་རྣམས་དང་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བའི་བདེ་བས་སྦྱོར་བར་བྱེད་པས་རྣལ་འབྱོར་རོ། །བརྟན་པ་སྟེ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རླུང་གིས་མི་གཡོ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །རྟག་པ་ནི་ཕྱི་མའི་ མཐའ་ཇི་སྲིད་པར་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ།

由現在自性及相續而來之常性故，法身、俱生、圓滿受用及化身自性，住於此所說處無量妃子中央。 又如二十一品及二十四品中將說，以”ra”等十六字所說諸界即為世尊金剛持，由解說”秘密”等詞義三種，決定顯示為五界、智慧及如來等，其自性即金剛薩埵。 一切佛即等同一切世界微塵之常等，由彼自性故及由彼為因故，即一切佛體性。此說由一切佛所圍繞故為眷屬圓滿。 由極能作有情、十地自在及他眾之直接間接利益故為薩埵。此說圓滿受用身。 金剛薩埵即空性自性法身與大悲樂自性俱生身不二菩提心自性智慧方便自性。 最勝即無漏不變及大樂，其自性金剛薩埵即第四俱生身。 若問：由欲說一切佛平等瑜伽空行母網要，何須說他？ 非如是，由此處所廣說之自他利益圓滿，即是一切佛平等瑜伽空行母網要之義。 瑜伽即空性大悲雙運。或由與諸天女真實瑜伽樂而作瑜伽故為瑜伽。 堅固即由分別風不動故。 常即住至后際故。

།ཡིད་ཐུབ་མཆོག་ནི་ཕུལ་དུ་དབྱུང་དུ་མེད་པའི་རྗེས་སུ་ཆགས་པས་ལྷ་མོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡིད་སྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སོ་སོ་ཞེས་པ་སོ་སོར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །བྱུང་བ་ནི་ཡོད་བཞིན་པའོ། །ཡང་ན་ད་ལྟར་བྱུང་བ་ནི་ འཇུག་བཞིན་པ་སྟེ།རྟག་ཏུ་ཞེས་པ་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པའོ། །གང་གི་ཕྱིར་འདི་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དུས་གསུམ་དུ་འཇུག་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ནི་ཐམས་ཅད་ཡོད། །དོན་དམ་པར་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །ཆོས་རྣམས་ རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད།།དམ་པའི་དོན་དུ་ཉེ་བར་བསྟན། །ཞེས་ཆོས་ཡང་དག་པར་སྡུད་པའི་མདོར་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དོན་དམ་པར་རང་བཞིན་མེད་པ་འདི་རྣམས་ཀྱི་རྟག་ཏུ་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ནི་རང་བཞིན་ནོ། །ཚད་མས་འཐད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འདའ་དཀའ་ བ་སྟེ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་འགོམ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ན་གཞན་རྣམས་ཀྱིས་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཏེ།ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བྱུང་ཡང་རུང་མ་བྱུང་ཀྱང་རུང་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་འདི་ནི་གནས་པ་ཁོ་ན་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་དེ་བཞིན་ ཉིད་དང་ཡང་དག་པའི་མཐའོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ།།འདི་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་བཤད་དོ། །སྤྲུལ་པའི་སྐུ་རྟོགས་པར་བྱེད་བཞིན་པས་གསུངས་པ། སྣ་ཚོགས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །སྣ་ཚོགས་ལས་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའོ། །ཆོ་ག་སྣ་ཚོགས་ ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོར་བསྒྲུབ་པའོ།།དེ་ལྟར་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་སྤྱོད་པ་རྣམས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་ག་འདོད་པར་འགྱུར་ཞིང་དེ་རྣམས་ཀྱི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་གཉེན་པོ་རྣམས་ནི། སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་སོགས་རྣམས། །ཞེས་པ། སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ནི་གཏི་མུག་གི་གཉེན་པོའོ། །ཡང་ན་སངས་རྒྱས་ནི་ས་བཅུའི་དབང་ཕྱུག་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པ། ས་བཅུ་པ་ལ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སངས་རྒྱས་ཁོ་ནར་བརྗོད་པར་བྱའི་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །རྡོ་རྗེ འཛིན་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྡོ་རྗེའོ།།མཛད་པ་རྣམས་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པའི་རང་བཞིན་རྣམས་སོ། །ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཡོངས་སུ་བཅོམ་པས་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་དྲི་མ་མེད་པ་ཉིད་དུ་འདྲེན་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་འདུལ་བ་རྣམས་སོ།

意勝即由無上貪愛攪動一切天女心故。 “各別”即以一切法各自自性。 “生起”即現有。或現在生起即正在趣入，“常”即過去未來。 由此無自性故為法身自性故，是三時所趣入一切法自性。如《正法集經》所說：“世俗一切有，勝義則非有，諸法無自性，勝義中宣說。” 故勝義無自性者，彼等常無自性自體即為自性。 由量成立故難超越，即使一切智者亦不能超越，何況其他。如說：“如來出世或不出世，諸法法性恒時安住，即是空性、真如及實際”等。此等說法身。 正了知化身故說：“種種”等。 種種即貪等一切行。 種種儀軌即修成金剛薩埵等自性。 如是貪等行者欲求金剛薩埵等儀軌，彼等貪等對治即：“佛金剛持等”。 佛毗盧遮那是癡對治。或佛即十地自在，如說：“十地菩薩唯說為佛，非正等覺”。 金剛持即菩提心金剛。 諸事業即世俗諦自性。 由斷除煩惱所知障違品故，引導諸有情成無垢性，即調伏。

། དྲན་པ་རྣམས་ནི་བསྒོམ་པར་འགྱུར་བ་རྣམས་ཏེ། ཐོས་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །ཡང་ན་དྲན་པ་རྣམས་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྒྱུའི་གནས་སྐབས་སུ་རྣམ་པ་འདི་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་ངོ་བོ་སྤྲུལ་པའི་ཐབས་རྣམས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་འདུལ་བར་འགྱུར རོ་ཞེས་གང་བསམས་པ་རྣམས་ཏེ།དེ་རྣམས་འབྲས་བུའི་གནས་སྐབས་སུ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པར་སྤྲོ་བར་བྱེད་དོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལྟར་སྐུ་བཞིའི་བདག་ཉིད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྡོ་རྗེ་འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་བརྟན་པ་དང་གཡོ་བའི་དངོས་ པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་ཏེ།རང་གི་སེམས་ལས་ཐ་དད་པར་གྱུར་པའི་བརྟན་པ་རྣམས་ཀྱང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བུ་འདི་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན་གསུངས་པ། ཀུན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀུན་རྣམས་ནི་མེ་ལོང་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་ ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ།།དེ་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རོ་གཅིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདུད་རྩིའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ན་འགྲོ་བའི་དོན་དུ་གསལ་བར་གྱུར་པའི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་སྟེ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ རང་བཞིན་བཅུ་གསུམ་པ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་སར་འདུས་པ་གང་གི་ཡིན་པའོ།།དེ་ཡང་ཡིན་ཞིང་། མཁའ་འགྲོའི་ངོ་བོ་ནི་མཁའ་འགྲོ་སྟེ། ནམ་མཁའ་ལ་འགྲོ་བའོ། །མཁའ་འགྲོའི་སྒྲ་ནི་གསུམ་པའོ། ཨག་ཨག་གྱ་གྱུར་འགྲོ་བ་ལའོ། །འདིར་ཐམས་ཅད་ནས་འགྲོ་བ་ནི་གྱ་གྱུར་ འགྲོ་བའོ།།མཁའ་ལ་འགྲོ་བ་ཡིས་གྱ་གྱུར་འགྲོ་བའི་ངང་ཚུལ་འདིའི་ཡིན་པས་མཁའ་འགྲོ་མ་སྟེ་རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས་ལུས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཅིག་ཅར་ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་བ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །འགའ་ཞིག་ཏུ་གཞན་ལ་རྡོ་རྗེ་སྤྲོས་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམ་པར་ བཅད་པའི་དོན་དུ་སྟེ།རྡོ་རྗེ་ཡང་དེ་རྣམས་ཡིན་ལ་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་ཀྱང་ཡིན་པས་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་སོ་ཞེས་པའི་དོན་ལས་སོ། །འདིར་འདི་ལྟ་བུའི་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་བ་ཁོ་ནས་རྣམ་པར་གཅོད་དོ་ཞེས་པ་དགོངས་པའོ། ། ཡང་ན་མཁའ་ལ་འགྲོ་བ་སྟེ་དམིགས་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་བདག་ཉིད་དུ་བྱེད་པའི་ངང་ཚུལ་འདིའི་ཡིན་བཞིས་ཌཱ་ཡི་ནཱི་དང་ངེས་པའི་ཚིག་ལ་ཀ་རུ་གྱུར་པ་ན་ཌཱ་ཀི་ནཱི་སྟེ་ཤེས་རབ་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །དྲ་བ་ནི་ཐབས་སྙིང་རྗེའོ།

諸念即將修習者，非僅聞法而已。 或諸念即世尊于因位所思維以如是種種自性化身方便調伏有情者，彼等於果位無分別顯現之義。 如是四身自性菩提心金剛，成為一切佛及菩薩等動靜諸法自性，由離自心別無諸靜法故。 此等為何？說：“一切”等。 一切佛即如鏡等智慧自性毗盧遮那等。 與彼等同於空性一味智慧甘露自性，由一切佛自性故，為利有情顯現之金剛薩埵真實瑜伽，即大樂自性第十三金剛持地所攝。 彼亦是，空行自性即空行，謂行於虛空。空行聲為第三。“ak ak”即曲行。此中遍行即曲行。 由行於虛空故有此曲行性故為空行母，即以神變無量身同時遍行之義。 于某處說他處金剛顯現，為遮外空行母義，由彼等即金剛且為無戲論智慧自性空行母故，為金剛空行母之義。 此中如是唯由遍行而遮，此為密意。 或行於虛空即無緣智慧自性之性故為”ḍāyinī”，依詞源學變為”k”即”ḍākinī”，即智慧空性。網即方便大悲。

།དེ་དག་ལས་ཤཾ་བདེ་བ་དང་བར་མཆོག་གང་གི་ཡིན་པ་སྟེ། སྤྲོས པ་མེད་པ་ཉིད་དང་ཆེན་པོ་ཉིད་དང་རྒྱུན་མི་འཆད་པ་ཉིད་དང་མཐར་ཐུག་པ་མེད་པའི་དུས་སུ་གནས་པ་ཉིད་མཆོག་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་རྣམས་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་བྱས་ནས་མཆོག་ཏུ་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་མཁའ་འགྲོ་མ་དྲ་བ་བདེ་མཆོག་སྟེ་ངེས་པའི་དོན་དུའོ།།དྲང་བའི་དོན་དུ་ནི། སངས་ རྒྱས་ཀུན་དང་མཉམ་སྦྱོར་བས་ཏེ་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་འདུས་པས།མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་ནི་ནང་གི་རྡུལ་གྱི་ངོ་བོ་རྣམས་སམ་རྩ་རྣམས་ཏེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་དྲ་བ་ནི་ཚོགས་དང་། དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཁུ་བའི་བདག་ཉིད་དང་འདུས་ པས་བདེ་མཆོག་ཏུ་བྱེད་པ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་དང་རོ་གཅིག་ཏུ་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་མཁའ་འགྲོ་མ་དྲ་བ་བདེ་མཆོག་གོ།།ཡང་ན་སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་མཉམ་སྦྱོར་བས་ཏེ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་འདུས་པས་ན། ཕྱོགས་བཅུ་རྣམས་སུ་ནམ་མཁར་འགྲོ་བ་ ཡང་དག་པར་སྟོན་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་གྱི་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་གང་གི་དྲ་བ་སྟེ་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་སྟེ།མངོན་བརྗོད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་སུ་ཛཱ་ལ་ཚོགས་དང་དྲ་སྒོ་དག་ལ་སྟེ། མེ་ཏོག་ཕོན་པོ་ཉ་རྒྱ་སྒྱུ་ལ་ཡང་། །ཞེས་བཤད་པའི་ཕྱིར། གླང་པོ་ཆེ་ལ་སོགས་པའི་སྒྱུ་མ་བཞིན་དུ་མི་བསྐྱོད་པ་ ལ་སོགས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བུད་མེད་ཀྱིས་གདུལ་བའི་སྐྱེ་བོ་འདུན་པར་བྱ་བའི་ཆེད་དུ་གཽ་རཱི་ལ་སོགས་པའི་རྡོ་རྗེ་ལྷ་མོའི་གཟུགས་ཀྱི་སྒྱུ་མ་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ཡང་ཡིན་ལ་སྡོམ་པ་ཡང་ཡིན་པའོ་ཞེས་པ། སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་མཉམ་སྦྱོར་བ། །མཁའ་འགྲོ་མའི་སྒྱུ་མ་ སྡོམ་པ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཁོ་ན་འབྲས་བུའི་རྒྱུད་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་སྐུ་བཞིའི་བདག་ཉིད་དོ།།འདི་ཁོ་ན་མཆོག་ཏུ་རང་གི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་གཞན་གྱི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའོ། །འབྲས་བུའི་རྒྱུད་ནི་སྔར་སེམས་དཔའི་སྒྲས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་དང་། དངོས་དང་བརྒྱུད་པས་ནི་ཐུན་མོང་ བར་ཞར་ལས་བྱུང་བར་བརྗོད་ནས་ད་ལྟ་ནི་གཙོ་བོར་བརྗོད་པར་བྱའོ།།འདི་ཡིས་ནི་སྟེ་རྣམ་པ་འདི་ལྟ་བུར་གྱུར་པས་སོ། །ཐམས་ཅད་དུ་ནི་སྟེ་ཡུལ་དང་དུས་ཐམས་ཅད་རྣམས་སུའོ། །ཇི་ལྟར་རིགས་པར་སྣ་ཚོགས་པའི་གཟུགས་རྣམས་ཀྱིས་འདྲེན་ནོ་ཞེས་པ་འདུལ་འོས་ཏེ། དེ་རྣམས་ ཀྱིས་འགྲུབ་པ་སྟེ་འདུལ་བར་བྱེད་པ་ཞེས་པ་ལྷག་མའོ།