d2294四種手印

D2294

དངོས་པོའི་གནས་ལུགས་བསྒོམ་པ་བཞུགས།[་]@##། །དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ལ་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའོ། །དེ་ལ་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི། བུད་མེད་དེ་ལོ བཅུ་གཉིས་སམ།བཅུ་དྲུག་གམ། ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་མའོ། །དེ་ཡང་ཡུལ་དབུས་སུ་སྐྱེས་པ། དབང་པོ་ཚང་བ། གནས་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིར་སྐྱེས་པ། དབང་བསྐུར་ཐོབ་པ། བསྒོམ་པ་དང་། བཟླས་པ་ཤེས་པ། སྔགས་ལས་སྐྱེས་པ། སྨོན་ལམ་དག་ པ།སྔགས་ཀྱི་ནུས་པ་དང་ལྡན་པ། ཡེ་ཤེས་ལས་སྐྱེས་པའོ། །དེ་ཡང་ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱི་རིང་བའམ། ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱི་སྟོན་པའི་ནུས་པ་ཅན། དུང་ཅན་མ་དང་། པདྨ་ཅན་དང་། རི་བོང་ཅན་དང་། རི་དགས་ཅན་ནོ། །དེ་ནི་སེམས་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ལྡན་པ་ཡང་རུང་། མི་ལྡན་ པ་ཡང་རུང་སྟེ།བདེ་བ་སྐྱེས་པ་ནས། སྒྱུ་མ་དག་ནི་ཐམས་ཅད་ལས། །བུད་མེད་སྒྱུ་མ་ཁྱད་པར་འཕགས། །ཞེས་སློབ་དཔོན་ནཱ་གརྫུ་ནས་གསུངས་པའོ། །དེ་ལ་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི། ཡིད་ཀྱིས་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་གཟུགས་ཡིད་དུ་འོང་བ་དང་། སྒྲ་སྙན་པ་དང་། དྲི་ཞིམ་པ་ དང་།རོ་ཡིད་དུ་འོང་བ་དང་། རེག་ཡིད་དུ་འོང་བ་སྟེ། དོན་ཕྱི་རོལ་དུ་མ་བརྟགས་པ་ཤེས་པའི་སྣང་བ་ཙམ་སྟེ། དེ་ལ་དང་པོ་དགའ་བ་དང་། མཆོག་དགའི་ལུས་ཀྱི་བདེ་བ་དང་། ཕྱི་ནས་ཡིད་བདེ་བ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དགའ་སྟེ། དེ་ལྟར་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་ལ་དགའ་བ་དང་མཆོག་ དགའ་དང་།ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དགའ་འབྱུང་ངོ་། །དེའི་སྟེང་དུ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་སྣང་སྟོང་གཉིས་མེད་བསྒོམ་མོ། །དེ་ལ་ཡིད་སྐྱོ་ན་དགའ་བྲལ་དུ་འགྱུར་རོ། །དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་དེ་ལ་བཞི་སྟེ། གཏུམ་མོ་འབྱེད་འཛུམས་དང་། གཏུམ་མོ་མར་མེ་གསོ་བ་དང་། གཏུམ་མོ་སྲུབ་ཤིང་གི་འཁོར་ལོ་དང་། གཏུམ་མོ་བ་སྤུའི་བུ་ག་བསྒོམ་པའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ནི་སྤུ་མཚམས་ནས་ལྟེ་བའི་བར་དུ་མར་མེ་སོར་བརྒྱད་པ་ཅིག་བསམས་ནས། བཤང་བའི་ལམ་འབྱེད་འཛུམས་བྱེད་པའོ། །གཉིས་པ་མར་མེ་གསོ་བ་ནི་སྤུ་མཚམས་ནས་ལྟེ་བར་ཕྱིན་པས ལྟེ་བའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འཛག་པས་གསོ་བའོ།།གསུམ་པ་ནི་ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱི་སྲུབ་པ་ཤིང་ལ་ལ་ནཱ་དང་ར་ས་ནཱ་ལྟེ་བ་ཁྲག་གི་ཐིག་ལེ་ལས་མེ་འབར་བས་སྙིང་གའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཞུ་ནས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་བསྒོམ་མོ། །བཞི་པ་བ་སྤུའི་བུ་ག་ནི་ལྟེ་བའི་དབུས་སུ་བུ་ག་ཕྲ་མོ་ འཁྱིལ་བ་བསྒོམས་ལ་སྟེང་གི་རླུང་མནན་པར་བྱའོ།

這是《實相修持》： 向金剛空行母頂禮！ 四種手印是：事業手印、法印、三昧耶手印和大手印。 其中事業手印是指女性，年齡為十二歲、十六歲或二十四歲。應當是生於中土，諸根具足，生於二十四聖地，已得灌頂，懂得修持與唸誦，從咒語中生，發願清凈，具有咒力，從智慧中生。她們或具有長中脈，或具有顯示中脈的能力，可分為貝女、蓮女、兔女和鹿女。無論她們是否具有禪定心，只要能生起樂受，正如龍樹阿阇黎所說：“在一切幻化之中，女性幻化最為殊勝。” 法印是指意識直接感知的對境：悅意的色、悅耳的聲、芬芳的香、美味的味、舒適的觸。不觀察外境，僅是意識顯現。由此首先生起喜，然後生起勝喜的身樂，最後生起與意樂俱生的喜。如是於五欲功德生起喜、勝喜和俱生喜。在此基礎上，修持顯空不二的大樂俱生。若心生厭離則成離喜。 三昧耶手印有四種：開合拙火、護持拙火燈、拙火轉輪和拙火毛孔修持。 第一，從毛際至臍間觀想八指寬的燈，開合大便道。第二，護持燈是從毛際至臍，由臍輪菩提心流注而護持。第三，以中脈為轉輪，左右脈為輪軸，從臍輪血明點燃起火焰，融化心輪菩提心，修持大樂。第四，毛孔是在臍中央修持細小旋轉的孔穴，向下壓制上行氣。

།དེ་ལྟར་བསྒོམ་པ་དང་ལྡན་པའི་ཚེ་ས་ཆུ་ལ་ཐིམ་པས་དུ་བ་ལྟ་བུ་མཐོང་བ་དང་། ཆུ་མེ་ལ་ཐིམ་པས་སྨིག་རྒྱུ་ལྟ་བུ་མཐོང་བ་དང་། མེ་རླུང་ལ་ཐིམ་པས་སྲིན་བུ་མེ་ཁྱེར་ལྟ་བུ་མཐོང་བ་འབྱུང་བ་དང་། རླུང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་ཐིམ་ པས་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་འབྱུང་བ་དང་།རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྟོག་པ་ཡིན་ཏེ། ནམ་མཁའ་མི་རྟོག་པ་ལ་ཐིམ་པས་ན། ནམ་མཁའ་སྟོང་པ་ལྟ་བུའི་རྟགས་འབྱུང་ངོ་། །དེ་ལ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྒོམ་པ་ནི། རྒྱ་དགུས་གདབ་པར་བྱའོ། །གཟུང་བ་མེད་དེ་རང་གི་སྣང་བ་ཡིན་པས་རྣམ་ པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རྒྱས་བཏབ་བའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་དང་།འཛིན་པ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་མི་བསྐྱོད་པའི་རྒྱས་བཏབ་པ་དང་། སེམས་རང་རིག་གཉིས་སུ་མེད་པར་ཡང་མི་བསམ་སྟེ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཡིན་པས། རྡོ་རྗེ་ སེམས་དཔའི་རྒྱས་བཏབ་པ་དང་།བསྒོམ་པར་བྱ་བ་དང་། སྒོམ་པར་བྱེད་པ་དང་། སྒོམ་པ་པོ་རོ་གཅིག་པ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རྒྱས་གདབ་པ་དང་། སྦྱོར་བ་དང་དངོས་གཞི་དང་རྗེས་རོ་གཅིག་པར་རོ་མཉམ་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོས་རྒྱས་གདབ་པ་དང་། འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ ལས་འདས་པ་གཉིས་འོད་གསལ་བའི་ངང་དུ་རྒྱས་གདབ་པ་དང་།སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་དང་བཅུད་ཀྱི་སེམས་ཅན་བརྟན་པ་དང་གཡོ་བ་རྣམས་ཧེ་རུ་ཀ་ལ་རོལ་པས་རྒྱས་གདབ་པའོ།

當具足如是修持時，地融入水現如煙狀；水融入火現如陽焰；火融入風現如螢火；風融入識現如虛空；識是分別，融入虛空無分別中，故現虛空空性之相。 於此修持大手印時，應當以九印印持： 由於所取是自身顯現，故以毗盧遮那印印持大樂； 由於能取是大樂自性，故以不動佛印印持； 心性自證無二亦不作意，因為大樂任運成就不可思議，故以金剛薩埵印印持； 所修、能修與修行者一味無二，故以此印印持； 前行、正行與後行一味平等的大樂，故以此印印持； 輪迴與涅槃二者于光明界中，故以此印印持； 器世間與情世間、靜與動諸法皆為喜金剛游舞，故以此印印持。

།དེ་ལྟར་རྒྱས་དགུས་སྣོད་བཅུད་ཀུན་བདེ་སྟོང་གཉིས་ཀྱིས་རྒྱས་གདབ། སེམས་ནི་འོད་གསལ་ རྒྱ་མཚོ་ལས།།གློ་བུར་དབའ་རླབས་ཚུལ་དུ་བརྟག་།སེམས་ནི་ནམ་མཁའ་སྟོང་པ་ལས། །གློ་བུར་སྤྲིན་གྱི་ཚུལ་དུ་བརྟག་།བསྒོམ་དུ་མེད་པ་ལྷུན་གྲུབ་བསྒོམ། །རྟོག་པའི་དྲ་བ་ངང་གིས་སྟོང་། །མངོན་སུམ་ཚད་མས་མཐོང་བ་ཉིད། །ཤེས་བྱ་རྣལ་མ་ ཡིན་པར་གསལ།།རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་འགོག་པ་དང་། །མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ངང་ལ་གཞག་།བསྒོམ་དུ་མེད་པ་བསྒོམ་པ་ཡིན། །ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་བསྒོམ་པ་ཡིན། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ལ། །རྣམ་རྟོག་མེད་པའི་སྒྲོ་མི་གདགས། །དངོས་པོ་གདོད་ནས་ གཉིས་མེད་ལ།།གཉིས་མེད་ཅེས་བྱ་བསམ་མི་བྱ། །བདེ་ཆེན་སྒྲོ་སྐུར་བྲལ་བ་ལ། །བྲལ་ལོ་སྙམ་དུ་བསམས་ན་སྐྱོན། །ཉམས་མྱོང་འོད་གསལ་དག་པ་ལ། །དག་གོ་ཞེས་ཀྱང་རློམ་མི་བྱ། །རློམ་སེམས་མེད་པ་གནས་པའི་ཚེ། །རྟོག་པ་རང་གི་ ངང་གིས་འགག་།ཆོས་དང་གང་ཟག་བདག་མེད་ཅེས། །རྟོག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། །རྟོག་པའི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བར། །ཤེས་ན་དེ་ཚེ་ཉིད་ན་འགགས། །གཉེན་པོའི་རྒྱལ་པོ་མངོན་སུམ་ཡིན། །གཅིག་དང་དུ་བྲལ་གཏན་ཚིགས་རྣམས། །འོད་གསལ་ཤེས ན་དགོས་པ་མེད།།གླང་པོ་དངོས་སུ་རྙེད་གྱུར་ནས། །གླང་པོའི་རྗེས་ནི་ཚོལ་བྱེད་དམ། །བདེ་ཆེན་དེར་སྣང་མངོན་སུམ་ལ། །ལུས་དང་རྗེས་དཔག་བཙལ་མི་དགོས། །མྱོང་བ་དངོས་པོའི་གཤིས་ཡིན་པས། །ཆད་པར་ལྟ་བའི་དོགས་པ་མེད། །གང་ལ་དེའོ་མི་སེམས་ པས།།སྒྲོ་འདོགས་པ་ཡི་དོགས་པ་མེད། །སྣོད་བཅུད་བདེ་ཆེན་རྒྱས་གདབ་པས། །ཉོན་མོངས་དགྲ་ལས་ལྡང་དོགས་མེད། །ལས་ལ་བྱེད་དོ་བྱའོ་ཞེས། །དགེ་སྡིག་གང་ལའང་མི་སེམས་ཤིང་། །རྨི་ལམ་ལས་ལ་ཁྱད་མེད་པས། །ངན་སོང་གསུམ་གྱི་དོགས་པ་མེད། ། གང་དང་གང་ལ་སེམས་པ་ན། །བདེ་ཆེན་དེར་སྣང་ངོ་ཤེས་ན། །གཉེན་པོ་གཞན་ཞིག་བཙལ་མི་དགོས། །བྱ་བ་བཏང་བའི་སེམས་ཉིད་ནི། །ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་རྣམ་པར་གནས། །ཇི་ལྟར་ཆུ་ལ་ཆུ་གཞག་དང་། །ཇི་ལྟར་མར་ལ་མར་བཞིན་དུ། །རང་གིས་རང་གི་ཡེ་ཤེས་ནི། ། ལེགས་མཐོང་གང་ཡིན་འདི་ཕྱག་ཡིན། །དེ་ཉིད་གཉིས་མེད་མཆོད་པ་ཡིན། །གཉེན་པོ་སྟོང་ཉིད་ལྟ་བ་འདི། །སྡིག་པ་བཤགས་པའི་མཆོག་ཡིན་ཏེ། །མེ་དང་གྲང་བའི་རེག་པ་བཞིན། །བདེ་སྟོང་མངོན་སུམ་འདི་དང་འགལ། །རྗེས་སུ་ཡི་རང་ལ་སོགས་དང་། །ཆོས་སྤྱོད་སྡོམ པའི་ནང་ནས་ཀྱང་།།དོན་དམ་བྱང་ཆུབ་སེམས་འདི་མཆོག་།སྟོང་ཉིད་མངོན་སུམ་མཐོང་སྟེ་མཆོག་།

如是以九印印持器情一切為樂空二者。 心如光明大海， 暫現波浪形相； 心如空性虛空， 暫現雲朵形相。 無可修持任運修， 分別網羅自然空， 現量證量親見時， 所知真實明朗現。 遮止一切分別， 安住無分別智， 無可修持即修， 任運成就即修。 于無分別之中， 莫加無分別名； 諸法本來無二， 勿思所謂無二。 大樂離增減時， 若思已離即過； 明凈光明體驗， 亦莫執著清凈。 無有執著安住， 分別自然息滅。 法與補特伽羅， 無我即是分別； 若知分別自性， 即是光明當下息。 對治之王即現量， 離一多等諸理證， 若知光明皆無需。 若已親見大象時， 誰復尋覓象跡乎？ 大樂顯現現量中， 不需尋求比量跡。 體驗即是實相故， 無有斷見之疑慮； 于彼不作彼想故， 無有增益之疑慮。 器情印持大樂故， 無懼煩惱敵復起。 于業不思作與為， 善惡一切皆不思； 如同夢中諸業行， 無有三惡趣疑慮。 于任何境起心時， 若知顯為大樂相， 不需另尋他對治。 放下造作之心性， 任運成就而安住。 如水注入於水中， 如酥融入于酥中， 自身本具之智慧， 善見即是頂禮敬。 彼即無二供養也， 對治空性見解此， 即是懺悔罪過最， 如同寒熱相觸般， 與此樂空現量違。 隨喜等諸功德行， 一切法行總集中， 勝義菩提心最勝， 空性現量見最勝。

སྟོང་ཉིད་མངོན་སུམ་མཐོང་སྟེ་མཆོག་།དཀྱིལ་འཁོར་སྦྱིན་སྲེག་བཟླས་བརྗོད་ཀྱི། །ནང་ན་བདེ་ཆེན་དཀྱིལ་འཁོར་མཆོག་།གང་དང་གང་ལ་བློ་གཞག་པ། །དེ་དང་དེ་ནི་བདེ་ཆེན་དུ། །ཤེས་ན་ མལ་ཆ་སྟན་དག་དང་།།གཡོག་འཁོར་གཉེན་བཤེས་སྣང་བ་ཀུན། །བདེ་ཆེན་ཤེས་པ་བསྒོམས་པས་ཆོག་།སྣོད་ནི་གཞལ་ཡས་ཁང་ཡིན་ལ། །བཅུད་ནི་ལྷ་དང་ལྷ་མོ་ཡིན། །འགྲོ་བ་རིགས་དྲུག་བདེ་གཤེགས་དྲུག་།དམྱལ་བའི་འཇིག་རྟེན་བདེ་བ་ཅན། །ཡི་དགས་ དུད་འགྲོ་བདེ་ཆེན་གྱི།།ངང་དུ་ཤེས་པ་ལྷ་ཡི་སྐུ། །སེམས་ལ་བཀག་པ་མེད་པ་ཉིད། །གཉེན་པོ་མཆོག་ཏུ་ཁོ་ཡིས་མཐོང་། །དཔེར་ན་རྨི་ལམ་གནས་སྐབས་ན། །བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་སྣང་བ་ཀུན། །སད་པར་གྱུར་པ་རོ་གཅིག་ལྟར། །དེ་བཞིན་འཁོར་བའི་བདེ་སྡུག་ཀུན། ། སྐྱེ་མེད་ངང་དུ་མཉམ་པས་ན། །རྣལ་འབྱོར་སེམས་ལ་བླང་དོར་མེད། །དགྲ་སྡང་རྨི་ལམ་འདྲར་ཤེས་ནས། །ཆགས་སྡང་གཉེན་པོ་བསྒོམ་མི་དགོས། །སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོངས་ཤེས་ན། །ཆོས་ཉིད་གཞན་དུ་བསྒོམ་མི་དགོས། །དུས་གསུམ་ཁམས་གསུམ་ཐ་སྙད་དུ། ། བེམས་པོ་གློ་བུར་ཡིན་ཤེས་ན། །སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་བཅོས་མི་དགོས། །སྐྱེ་འགག་ནམ་མཁའི་སྐྲ་ཤད་བཞིན། །སྔ་ཕྱི་སྐྱེ་བས་སྟོང་པས་ན། །མ་སྐྱེས་ཞེས་སུ་བསྒོམ་པ་མེད། །རྒྱལ་པའི་ཐུགས་གཞི་རྟོག་མེད་ལ། །སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཞེས་སུ་བསྒྲགས། །གཉེན་པོ་སྤང བྱ་དབྱེར་མེད་ཀྱི།།དོན་ལ་བྱ་བཙལ་མེད་པ་ཉིད། །བཏང་སྙོམས་ཆེན་པོ་བསྒོམ་པའི་མཆོག་།དཔེར་ན་མི་འགའ་བཙོན་བྱས་ན། །དེ་ལ་འབད་རྩོལ་གྱིས་འབྲོས་ལ། །དེ་ཉིད་བཙོན་པར་གཏད་ནས་ནི། །འབད་རྩོལ་མེད་པར་གནས་པ་བཞིན། །ཉོན་མོངས་འབད་པས་བཀག་ ཀྱང་ནི།།ཆེད་ཀར་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ལ། །དེ་ཉིད་བདག་ཉིད་ལྕགས་བཀྲོལ་ནས། །ཡུལ་ལ་རང་དགའ་བཏང་ན་ནི། །རང་གི་ངང་གིས་རྟོག་མེད་སྐྱེ། །དེས་ན་ཐབས་ལ་མཁས་པ་ཡིན། །འབྲས་བུ་ལམ་དུ་བྱེད་པར་གསུངས། །བླུན་པོ་ཡོད་མེད་སྡུག་བསྔལ་ཀྱང་། ། གདོད་ནས་སྐྱེ་བ་མ་མྱོང་ལ། །མཁས་པ་འགག་པ་སེམས་ལ་མེད། །ཆེད་ཀར་གཉེན་པོ་བསྒོམ་མི་དགོས། །རྣལ་འབྱོར་ནང་དུ་ཁ་བལྟས་ལ། །སེམས་ལས་མ་གཏོགས་མྱོང་མེད་པས། །སྣང་སྲིད་རྟག་དང་མི་རྟག་ལ། །བཀག་པ་དང་ནི་སྒྲུབ་པ་མེད། །སེམས་ཀྱང་ཡེ་ཤེས ཡིན་ཤེས་ན།།མྱ་ངན་འདས་པ་བསྟན་མི་དགོས། །གལ་ཏེ་ཆགས་སྡང་སྐྱེས་གྱུར་ཀྱང་། །གཉེན་པོ་མི་སྡུག་བྱམས་སོགས་ནི། །འགྲོ་བའི་སེམས་རྒྱུད་གཉིས་མི་འཆང་། །ཇི་ལྟར་སྤྲིན་ནི་སྣ་ཚོགས་དག་།

空性現量見最勝。 壇城火供與持誦， 其中大樂壇城勝。 于任何境安住心， 若知彼等皆大樂， 臥具坐墊等諸物， 眷屬親朋諸顯現， 知為大樂修即足。 器為無量宮殿境， 情為天尊天母眾， 六道即是六如來， 地獄世界即樂土， 餓鬼畜生大樂中， 了知即是天尊身。 心無遮障即本性， 彼見此為最勝對治。 譬如夢境之狀態， 苦樂一切諸顯現， 如同醒時成一味， 如是輪迴諸苦樂， 無生性中悉平等， 瑜伽士心無取捨。 知敵如夢幻化已， 不需修持貪嗔對治。 若知心性圓滿已， 不需別修法性義。 三時三界言說中， 知物質為暫時已， 心之自性無需造。 生滅如同空中絲， 前後生滅皆空故， 無需修持無生義。 佛陀心基離分別， 宣說即是無生義。 對治所斷無別中， 于義無有所尋求， 大舍修持最為勝。 譬如有人被囚禁， 彼以勤勉求逃脫， 反而更被囚繫時， 無需勤勉而安住。 煩惱雖以勤遮止， 反而故意生起時， 即彼自解枷鎖已， 于境任運放開時， 自然生起無分別， 是故名為善巧方， 說為果道之運用。 愚者有無諸苦雖， 本來未曾經生起， 智者心中無滅盡， 不需刻意修對治。 瑜伽士向內觀察， 除心之外無所證， 顯有常與無常中， 無有遮止與成立。 若知心即是智慧， 不需顯示涅槃義。 縱然生起貪與嗔， 對治不凈慈等觀， 不持二心於眾生。 如同種種雲彩般，

།ཇི་ལྟར་སྤྲིན་ནི་སྣ་ཚོགས་དག་།ནམ་མཁའི་དབྱིངས་སུ་ཐིམ་པ་ལྟར། །དངོས་པོ་འོད་ གསལ་གློ་བུར་བཅས།།ཕྱིས་ནི་རང་གི་ངང་འགགས་ན། །གཉེན་པོ་དག་ནི་སུ་ལ་བསྒོམ། །མ་རིག་འཁྲུལ་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས། །སེམས་ལ་སྨིག་རྒྱུ་བཞིན་སྣང་ན། །མི་མཁས་སྨིག་རྒྱུ་འཆོས་པ་བཞིན། །གཉེན་པོ་བསྒོམ་པ་ཀྱེ་རེ་མཚར། །སེམས་ཀྱི་རང་ བཞིན་འོད་གསལ་བ།།སྐྱེ་བ་ཉིད་ཀྱང་མི་བརྟན་ན། །གློ་བུར་རྟག་པར་ག་ལ་འགྱུར། །དེ་བས་གཉེན་པོ་མི་བསྒོམ་སྟེ། །གཉེན་པོ་མེད་ཅིང་བསྒོམ་པའང་མེད། །མཚན་མར་མི་འཛིན་རྣལ་འབྱོར་བ། །འདི་དང་འདི་འགའ་སེམས་པ་མེད། །འགྲིབ་པ་མེད་ཅིང་འགག་པ་ མེད།།འདུ་མི་བྱེད་པ་ནམ་མཁའ་འདྲ། །འདུ་ཤེས་ལས་བྱུང་ཏིང་འཛིན་སྐྱོན། །འདུ་མི་བྱེད་ཅེས་སེམས་པ་མེད། །མངོན་སུམ་རྟོག་བྲལ་རྒྱུན་བསྲིངས་ནས། །བསྒོམས་སོ་ཞེས་སུ་ཐ་སྙད་འདོགས། །རྟོག་མེད་ཡེ་ནས་སྐྱེ་ན་ཡང་། །སྒྲོ་འདོགས་སེལ་བ་བསྒོམ་པ་ ཡིན།།བཅོས་མེད་རང་གསལ་མ་བྱས་ན། །ནན་གྱིས་མི་རྟོག་བསྒོམས་གྱུར་ཀྱང་། །མི་རྟོག་པ་ཉིད་སྒྲིབ་པའི་རྒྱུ། །དཔེར་ན་སྨན་ཉིད་མ་ཞུ་ན། །ནད་ཀྱི་ནང་ན་དེ་ཉིད་ལྕི། །འབད་མེད་བསྒོམས་ལ་སྒྲོ་འདོགས་བཅད་ཅེས་བྱ། །སྒྱུ་མ་ཆུ་ཟླ་བཞིན་དུ་ཤེས་མེད་ན། ། སྟོང་ཞེས་བརྗོད་པས་སེམས་ལ་ཡོངས་མི་འགྲོ། །སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་སྣང་སྟོང་རྟོགས་ན་ནི། །འགྲོ་བ་རྣམས་ལ་སྙིང་རྗེ་ངང་གིས་སྐྱེ། །བདག་དང་གཞན་དག་དབྱེ་བ་མེད་པར་ཡང་། །ཆུ་ཟླ་ལྟ་བུར་བློ་ནི་སྐྱེ་འགྱུར་ན། །བདེ་བ་ཆེན་པོ་སྒོམ་ཞེས་དེ་ལ་བྱ། །གང་ཞིག བྷ་གར་བདེ་བ་རྟོག་མེད་མྱོང་།།གང་ཞིག་མེ་ལོང་གཟུགས་བརྙན་སྣང་བ་དང་། །གང་ཞིག་གཏུམ་མོ་དྲོད་ལས་བདེ་མྱོང་དང་། །གང་ཞིག་དགོད་དང་ལྟ་དང་ལག་བཅངས་དང་། །འོ་བྱས་འཁྱུད་པ་བདེ་བ་དམ་པ་མྱོང་། །རྟོག་མེད་མྱོང་བར་གྱུར་ཀྱང་བདེ་ཆེན་གྱིས། །རྒྱས་ མ་བཏབ་ན་བྱང་ཆུབ་མེད་དོ་ཞེས།།རྡོ་རྗེ་འཆང་བ་གསུང་ཞིང་ཚད་མས་གྲུབ། །བདེ་བ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱས་གདབ་བྱ། །རྒྱས་གདབ་ཅེས་བྱའི་དོན་ནི་ངོ་བོ་ཡང་། །དམིགས་པའི་ཡུལ་ནི་སྒྱུ་མར་མ་ཟད་ཀྱི། །རང་གི་མྱོང་བ་སྒྱུ་མར་མངོན་སུམ་དུ། །རིག་པ་དེ་ལ་རྒྱས་གདབ་ རྗེས་སུ་བརྗོད།།རྟོག་པ་རེ་རེས་བཅད་པ་རྒྱས་གདབ་མིན། །དེ་བཞིན་རྗེས་དཔག་བསྒོམ་པ་རྒྱས་གདབ་མེད། །ཤེས་བྱའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྲོས་དང་བྲལ་བ་ཡི། །མངོན་སུམ་དེར་སྣང་རྒྱ་ཡི་རྣམ་པར་བྱུང་། །དེས་ན་རྒྱས་གདབ་ཅེས་ནི་བྱ་བར་བཤད། །

如同種種雲彩般， 溶入虛空界中時， 諸法光明及暫時， 后自然中滅盡時， 對治修持向誰修？ 無明迷亂習氣故， 心現如同陽焰時， 如愚修治陽焰般， 修持對治真稀奇！ 心性本來即光明， 生起本身不堅固， 暫時豈能成常有？ 是故不修對治法， 無有對治亦無修。 瑜伽士離諸相執， 於此彼等無所思。 無有減損亦無滅， 無為即如虛空性。 執想所生三昧過， 無為即是無所思。 現量離念相續後， 假名安立謂修持。 無念本來雖生起， 遣除增益即修持。 若不無作自明顯， 強行修持無分別， 無分別性成障因。 譬如藥物未消化， 病中彼即成重負。 無勤修持斷增益。 若不了知如幻月， 說空於心不相應。 若悟心性顯空性， 悲心自然生眾生。 自他無有差別中， 如水月般心生起， 此即名為大樂修。 若於蓮處無念樂， 若於鏡中現影像， 若於拙火暖樂受， 若於笑視手相牽， 親吻擁抱勝樂受。 雖成無念之體驗， 若無大樂印持者， 金剛持說無菩提， 此由正量所成立。 樂空無二當印持， 印持之義本性者， 所緣境非唯如幻， 自身體驗如幻現， 了知此即名印持。 非由唸唸斷稱印， 如是比量修非印， 所知壇城離戲論， 現量顯現印相生， 是故說為印持義。

དེས་ན་རྒྱས་གདབ་ཅེས་ནི་བྱ་བར་བཤད། །འཇིག་རྟེན་འདི་དང་ འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་དག་།བདེ་ཆེན་མཉམ་པར་ཤེས་ཏེ་བསྒོམས་པས་ན། །འདའ་བའི་མན་ངག་གཞན་ནས་བཙལ་མི་དགོས། །སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཆོས་ཀྱི་སྐུར་ཤེས་ན། །འབྲས་བུ་ཐོབ་བྱས་སར་དུ་བཙལ་བ་མེད། །སེམས་ཀྱི་ངང་ལས་འཕེལ་འགྲིབ་མེད་ཤེས་ན། ། བསྒོམ་པ་ཤོར་ཡང་སྤོགས་པ་བཙལ་མི་དགོས། །ལེགས་བྱས་ཉེས་བྱས་གློ་བུར་ཡིན་ཤེས་ན། །དམ་ཚིག་ཉམས་ཆགས་བཤགས་པ་དེ་ཉིད་ཡིན། །ཇི་ལྟར་སྣང་བ་དེ་ལྟར་བདེན། །ཇི་ལྟར་བཏགས་པ་དེ་ལྟར་མེད། །ཇི་ལྟར་བཙལ་བ་དེ་ལྟར་སྐྱོན། །ཇི་ལྟར་བསམས པ་དེ་ལྟར་བྲལ།།ཡུལ་ནི་གང་དང་གང་དག་ལ། །རྟོག་བྲལ་གསལ་བ་སྐྱེས་གྱུར་ན། །དེའི་ཚེ་དེ་འོང་མིའི་སེམས་ལ། །དེ་ནི་སྟོང་ཉིད་བསྒོམ་པ་ཡིན། །རང་རིག་གཉིས་མེད་བསྒོམ་བྱ་ཞེས། །གང་ལ་གདམས་ངག་ཕོག་གྱུར་ཀྱང་། །གཉིས་མེད་ཉིད་དུ་མ་ མྱོང་ན།།གང་ཞིག་བསྟན་ཀྱང་མིང་དུ་ཟད། །ཡུལ་ནི་གང་དང་གང་དག་ལ། །ཐམས་ཅད་ལས་ནི་སེམས་བསྡུས་ན། །ནང་གི་བདག་ཉིད་གཡོ་མེད་པར། །གནས་པས་མིག་གིས་གཟུགས་དག་གམ། །གནས་པས་རྣ་བས་སྒྲ་དག་གམ། །གནས་པས་སྣ་ཡིས་དྲི་ དག་གམ།།གནས་པས་ལྕེ་ཡིས་རོ་དག་གམ། །གནས་པས་ལུས་ཀྱིས་རེག་དག་གམ། །གནས་པས་ཡིད་ཀྱིས་ཆོས་དག་གམ། །ཤེས་པའི་བློ་དེ་རྟོག་བྲལ་ཡིན། །རྟོག་པའི་སྐྱེ་དང་འགག་པ་དང་། །རང་རིག་གཉིས་ཀྱིས་མྱོང་བས་ན། །རྟོག་དང་བྲལ་བས་མངོན་དུ་གྲུབ། ། གང་ཞིག་རྟོག་བྲལ་དོན་དེ་ལ། །ཚོར་བ་བདེ་བ་ལ་བརྟེན་ནས། །བསྒོམས་པས་ཕོ་ཉའི་ལམ་དུ་གྱུར། །གང་ལ་དང་པོ་རྟོག་མེད་ལ། །དགའ་བ་ཞེས་སུ་བཤད་པ་ཡིན། །རྟོག་བྲལ་བདེ་ཆེན་གཉིས་པ་ལ། །མཆོག་དགའ་ཞེས་སུ་བཤད་པ་ཡིན། །དེ་ནི་ལུས་ཀྱི བདེ་བ་སྟེ།།ཡིད་འོང་ཡུལ་ལས་བྱུང་བའོ།

是故說為印持義。 此世間與彼世間， 以知大樂平等修， 無需他處尋臨終， 若知心性法身者， 無需另尋所得果。 若知心性無增減， 失修亦無需尋回。 若知善惡是暫時， 懺悔即是破誓罪。 如其所現如是真， 如其所執如是無， 如其所尋如是過， 如其所思如是離。 于諸境界一切中， 若生離念明覺時， 彼時人心所生起， 此即是為空性修。 自證無二為所修， 雖得如是教授者， 若未體驗無二性， 所說一切唯名言。 于諸境界一切中， 攝心離於一切時， 內在自性無動搖， 安住眼見諸色相， 安住耳聞諸音聲， 安住鼻嗅諸香氣， 安住舌嘗諸味道， 安住身觸諸觸境， 安住意知諸法時， 彼等覺知離分別。 分別生滅二相中， 由自證二所經驗， 離念現前得成就。 于彼離念義理中， 依於樂受為基礎， 修持成就使者道。 初時無分別之中， 即是所說喜悅地。 離念大樂第二地， 即是所說勝喜地。 此乃身之安樂性， 從悅意境而生起。

།རྟོག་དང་བྲལ་བ་གསུམ་པ་ནི། །ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དགའ་ཞེས་བཤད་དེ། །ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་བདེ་བ་ཡིན། །གཟུང་འཛིན་དྲི་མ་དང་བྲལ་བས། །མྱོང་བས་གསལ་བ་སྐྱེ་བ་ནི། །རང་རིག་བདེ་ཆེན་ཞེས་སུ་བཤད། ། གང་ཞིག་རྟོག་པས་བར་བཅད་ནས། །དགའ་བདེའི་ཏིང་འཛིན་ཉམས་འགྱུར་བས། །ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ཡི་ཡུལ་རྣམས་ལས། །ཚོར་བ་བདེ་བ་སྐྱེས་གྱུར་པས། །རྒྱུ་རྐྱེན་ཚོགས་པའི་སྟོབས་ལྡན་པས། །རྟོག་དང་བཅས་པས་སྐྱེ་མི་འགྱུར། །དེ་བས་བདེ་བའི་ཏིང་འཛིན ལས།།རྣལ་འབྱོར་པ་ཡི་ཡིད་གཞག་ནས། །གཉིས་མེད་བདེ་ཆེན་བསྒོམ་པར་བྱ། །གང་ཞིག་བདེ་བའི་ཏིང་འཛིན་ལས། །སེམས་འཇོག་པ་ནི་ཞི་གནས་ཡིན། །དེས་ན་དགའ་དང་མཆོག་དགའ་དང་། །ལྷན་སྐྱེས་དགའ་བ་ཕུལ་བྱུང་ཡང་། །ཞི་གནས་ སེམས་ལས་མི་འདའ་སྟེ།།ལུས་དང་ཡིད་ཀྱི་བདེ་བར་ཟད། །བདེ་ཆེན་དོན་གྱིས་རྒྱས་གདབ་ན། །ལྷག་མཐོང་ཕུལ་དུ་བྱུང་བར་འགྱུར། །གང་ཞིག་བདེ་བའི་ཆོས་ཅན་ལ། །སྟོང་ཉིད་སྒྲུབ་པ་གང་ཡིན་པ། །ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དགའ་ཡིན་སྙམ་སྟེ། །དེ་ནི་རྗེས་ དཔག་བསྒོམ་པའི་ལམ།།སོ་སོར་རྟོག་པའི་རྣལ་འབྱོར་ཏེ། །བདེ་བ་ཆེན་པོ་མྱོང་བའང་མེད། །འོད་གསལ་བདེ་བའི་རྒྱ་མཚོ་ལས། །དགའ་བདེ་དབའ་རླབས་ཚུལ་དུ་ཤེས། །དེ་ཉིད་སྟོང་པ་བསྒོམ་པ་ཡིན། །བདེ་དང་ཡིད་བདེ་གང་ཡིན་ལས། །དེ་ཡི་ རང་བཞིན་སྟོང་ཤེས་ན།།གཏན་ཚིགས་ལ་སོགས་དོན་མེད་ཡིན། །ཆུ་ནི་དང་བར་གྱུར་པ་ལས། །ཉ་དག་མྱུར་དུ་འཕར་བ་ལྟར། །དེ་བཞིན་སྟོང་གསལ་རང་བཞིན་ལས། །སྣ་ཚོགས་ཤེས་པ་ལྡང་ཞིང་འགག་།སྣོད་བཅུད་བདེ་ཆེན་རྒྱས་བཏབ་པས། ། སེམས་ཀྱི་གླང་པོ་ཡན་བཏང་ཡང་། །གནས་མ་རྙེད་ནས་ལྡོག་པར་འགྱུར། །དངོས་པོ་གསལ་བ་མཐོང་ན་ཡང་། །དེ་དེ་བདེ་བས་རྒྱས་བཏབ་ནས། །གཡེང་བ་ཉིད་ཀྱང་གཡེང་བ་མིན། །སྤྱོད་ལམ་རོ་མཉམ་ཡིན་ཤེས་ནས། །འགྲོ་བ་ཉིད་ནི་འགྲོ་འོང་མེད། །རྒྱུ་འབྲས་མེད་ཀྱང རྒྱས་བཏབ་པས།།སྐྱེ་བ་ཉིད་ནའང་སྐྱེ་བ་མེད། །འགག་པ་ཐིམ་པའི་རྒྱས་བཏབ་པས། །བཀག་ཙམ་ཉིད་ནའང་འགག་པ་མེད། །བདེ་གཤེགས་རྣམས་ནི་བདེ་ཆེན་ཉིད་ཀྱི་སྐུ། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་བདེ་གཤེགས་ཉིད་དང་མཉམ། །བྱིས་པའི་བློ་ཅན་དངོས་ལ་ཞེན་པ་རྣམས། ། རྣམ་པར་རྟོག་པས་བརྟགས་པ་ཉིད་ལ་སྤྱོད། །དངོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་བཅོས་སུ་མེད་ན་ཡང་། །གྲུབ་མཐའ་ངན་པས་བསླད་པས་འཆོས་པར་བྱེད། །གདོད་ནས་རྣམ་དག་འོད་གསལ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས། །བདེ་གཤེགས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡིས་མཁྱེན་པར་མཉམ། །

離念第三境界者， 即說俱生喜悅地， 乃是意之現前樂。 遠離能取所取垢， 經驗明覺所生起， 即說自證大安樂。 若為分別所間斷， 喜樂三昧失壞時， 從於四印諸境中， 生起樂受之感受， 具足因緣聚力故， 不由分別而生起。 是故安住樂定中， 瑜伽行者意專注， 應當修持無二樂。 若於安樂三昧中， 安住其心即止觀。 是故歡喜勝喜及， 俱生喜悅雖殊勝， 不離止觀之心性， 唯是身心之安樂。 大樂義理若印持， 即成殊勝之勝觀。 于彼具樂法性中， 所修空性義理者， 思為俱生喜悅地， 此乃比量修持道。 各別觀察瑜伽行， 亦無大樂之體驗。 光明大樂海洋中， 知喜樂如波浪起， 此即是為空性修。 從於樂與意樂中， 若知彼之自性空， 理由等義皆無用。 譬如清澈水池中， 游魚迅速躍起時， 如是空明自性中， 種種覺知起復滅。 器情大樂印持時， 縱放心之大象去， 不得安處終回返。 縱見諸法明顯現， 彼等樂印所印持， 散亂本身非散亂。 知行住坐味一如， 行走本無來去相。 雖無因果經印持， 生起本身無生起。 滅盡融入印持故， 雖有遮止無滅相。 善逝即是大樂身， 諸法一切等善逝， 執著實有童稚慧， 唯行分別所計度。 諸法一切雖無為， 邪宗染污強造作， 本凈光明法界性， 善逝法身智平等。

བདེ་གཤེགས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡིས་མཁྱེན་པར་མཉམ། །འཁོར་བའི ཕུང་པོ་སྒྱུ་མར་རྣམ་དག་ཤེས།།ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་སྐུ་སྒྱུ་མར་ཡང་དག་མཉམ། །གལ་ཏེ་སྒྱུ་མའི་རྒྱུན་ལ་བདེ་སྡུག་དང་། །དགའ་དང་གདུང་བའི་བྱེ་བྲག་ཡོད་མིན་ཡང་། །དེར་སྣང་སྐད་ཅིག་རེ་རེར་གནས་པ་ལས། །བདེ་ཆེན་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཉིད་དུ་གཅིག་།རྣམ་པར་ རྟོག་པ་ཐ་དད་མེད་ན་ཡང་།།མི་རྟོག་ངང་ལས་རོ་གཅིག་གྱུར་པར་སྣང་། །དང་པོའི་ལས་ཅན་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ལ། །བདེ་བ་ལམ་དུ་བྱེད་པར་གསུངས་ན་ཡང་། །གང་ཞིག་བླ་མའི་ཕན་པའི་ལུང་ཐོབ་ནས། །བདེ་སྡུག་ཐམས་ཅད་བདེ་བ་ཆེན་པོར་འགྱུར། །གང་ཞིག་སྟོང་ཉིད་ མི་ཤེས་པ།།དེ་ལ་ཐར་པའི་སྐལ་བ་མེད། །འགྲོ་དྲུག་སྲིད་པའི་བཙོན་ར་རུ། །རྨོངས་པ་དེ་ནི་འཁྱམ་པར་འགྱུར། །དེ་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས། །སྟོང་པ་ཉིད་ནི་བསྒོམ་བྱས་ན། །བློ་ནི་གཞན་དོན་ལ་དགའ་བར། །འགྱུར་བ་ཉིད་དུ་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། སེམས་ཅན་གང་ཡིན་ཐམས་ཅད་སྔོན། །ཕ་མ་མཛའ་བཤེས་རྩ་ལག་ཏུ། །གྱུར་ཅིང་ཕན་ཆེན་བཏགས་པས་ན། །བྱས་པ་གཟོ་བ་ཉིད་དུ་བྱ། །སེམས་ཅན་ལ་བརྟེན་བླ་མེད་པའི། །སངས་རྒྱས་གོ་འཕང་ཉིད་ཐོབ་ན། །ཚངས་དབང་དྲག་པོ་འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་། །སོགས་པ འཐོབ་པ་མཚར་ཅི་ཆེ།།སེམས་ཅན་ཕན་པ་བྱས་ཙམ་གྱིས། །འགྲོ་བ་གསུམ་པ་དམ་པར་སྐྱེ། །སེམས་ཅན་གནོད་པས་སྡུག་བསྔལ་ནི། །རྣམ་པ་དུ་མའི་ཚུལ་དག་གིས། །དམྱལ་བ་ཡི་དགས་དུད་འགྲོ་རུ། །སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་ཉེ་བར་སྤྱོད། །དངོས་ པོ་ཀུན་གྱིས་མགུ་བྱ་བ།།རང་ལུས་བཞིན་དུ་བསྲུང་བར་བྱ། །འབད་པས་སེམས་ཅན་མི་དགའ་བ། །དུག་དང་འདྲ་བ་སྤང་བར་བྱ། །སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་མ་བཏང་བས། །སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་ཀུན་དུ་འཐོབ། །གཞན་གྱི་གནོད་པ་མ་བཟོད་པས། ། མནར་མེད་དུ་ཡང་སྐྱེ་བར་བྱེད། །རང་གི་ལུས་དང་ནོར་སྦྱིན་པ། །འདི་ནི་མཚར་ཞིང་འདི་ནི་བསྔགས། །འདི་ནི་འཇུག་པ་མཆོག་ཡིན་ནོ། །མཚར་ཞེས་བྱ་བ་འདི་མིན་ཏེ། །ཆོས་འདི་སྟོང་པར་ཤེས་ནས་སུ། །ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་བསྟེན་བྱེད་པ། །མཚར བ་བས་ཀྱང་འདི་མཚར་ཞིང་།།ངོ་མཚར་བས་ཀྱང་ངོ་མཚར་རོ།

善逝法身智慧同等。 輪迴蘊聚知如幻， 圓滿受用身等幻。 縱使幻化相續中， 無有苦樂與喜痛， 然于剎那顯現中， 大樂即是大安樂。 雖無差別諸分別， 無念性中現一味。 初業所屬諸凡夫， 雖說以樂為道用， 若得上師恩教已， 一切苦樂成大樂。 若人不知空性者， 彼無解脫之緣分， 六道輪迴牢獄中， 愚癡彼者當流轉。 是故諸瑜伽行者， 若能修持于空性， 其心必定樂利他， 於此決定無疑慮。 一切有情眾生等， 往昔曾為父母親， 親朋眷屬施大恩， 應當報答彼恩德。 依靠有情眾生故， 若得無上佛果位， 梵王帝釋護世尊， 等位獲得有何奇。 僅作有情利益事， 即生三界勝善趣， 損害有情諸苦痛， 以諸種種方式中， 地獄餓鬼畜生道， 眾生恒常受用之。 一切事物悅人心， 如護自身當守護， 精勤斷除不悅意， 如同毒物當遠離。 由於不捨諸有情， 普得佛陀菩提果， 不能忍受他害故， 即生無間地獄中。 佈施自身及財物， 此乃稀有可讚嘆， 此為最勝之趣入。 所謂稀有非此也， 知曉此法為空已， 仍依因果而行持， 較諸稀有更稀有， 較諸驚奇更驚奇。

།སེམས་ཅན་བསྐྱབ་པའི་བསམ་པ་འདིས། །སྲིད་པའི་འདམ་དུ་སྐྱེས་མོད་ཀྱི། །པདྨ་ལ་ནི་ཆུ་བཞིན་དུ། །སྲིད་པའི་སྐྱོན་གྱིས་དེ་མ་གོས། །བཟང་པོ་ལ་སོགས་རྒྱལ་བའི་སྲས། །འདི་ ན་ཡེ་ཤེས་མེ་ཡིས་ནི།།ཉོན་མོངས་བུད་ཤིང་བསྲེགས་བཞིན་དུ། །འོན་ཀྱང་ཐུགས་རྗེས་བསླབ་པ་མཛད། །བྱང་ཆུབ་ཆེ་དང་འཆི་དང་སྐྱེ། །དུར་ཁྲོད་གཤེགས་དང་དཀའ་སྤྱོད་མཛད། །བདུད་སྡེ་རབ་ཏུ་འཇོམས་པ་དང་། །ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་ དང་།།ལྷ་ཡུལ་གཤེགས་དང་མྱ་ངན་འདས། །དེ་བཞིན་ཁྱིམ་ནས་བྱུང་བ་རྣམས། །སྙིང་རྗེའི་དབང་གིས་འཇུག་པ་ཡིས། །འགྲོ་བའི་མགོན་པོ་སྟོན་པར་མཛད། །ཚངས་དབང་ཉེ་དབང་དྲག་སོགས་ཀྱི། །གཟུགས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་འཇུག་མཛད་ཅིང་། ། འགྲོ་བ་འདུལ་བའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། །ཐུགས་རྗེས་ཐུགས་ཀྱིས་རོལ་པ་མཛད། །ཐེག་པ་གཉིས་པོ་དག་ཀྱང་ནི། །ཐེག་པ་ཆེན་པོར་འབྱུང་བས་ན། །སྲིད་པའི་ལམ་གྱིས་དུབ་པ་རྣམས། །ངལ་བསོ་དོན་དེ་དེ་ཉིད་མིན། །ཉན་ཐོས་དེ་དག་དེ་སྲིད་དུ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་མ་བསྐུལ་བར། །དེ་སྲིད་ཡེ་ཤེས་ལུས་གཅིག་གིས། །ཏིང་འཛིན་དྲེགས་པས་མྱོས་ཏེ་གནས། །བསྐུལ་ནས་སྣ་ཚོགས་གཟུགས་ཀྱིས་ནི། །སེམས་ཅན་དོན་ལ་དགའ་བྱེད་ཅིང་། །བསོད་ནམས་ཡེ་ཤེས་ཉེར་འཕེལ་ནས། །སངས་རྒྱས་བྱང ཆུབ་འཐོབ་པར་འགྱུར།།བག་ཆགས་ལས་ནི་བྱུང་བས་ན། །བག་ཆགས་ས་བོན་དག་ཏུ་བཤད། །བག་ཆགས་རྗེས་མཐོང་ཚོགས་པ་ན། །སྲིད་པའི་མྱུ་གུ་དེ་བསྐྱེད་དོ། །སྟོང་ཉིད་སྨྲ་བས་སྨྲ་བྱེད་ཅིང་། །རྟག་ཏུ་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱིས། །འདི་ལྟར་སེམས་ཅན་དོན་ བྱེད་པ།།ཆད་པར་སྨྲ་བ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་སོ།

以救護眾生此心願， 雖生輪迴泥濘中， 如同蓮花處於水， 不為輪迴過患染。 賢等諸位佛子眾， 以其智慧火焰故， 如焚燒盡煩惱薪， 然以大悲行教化。 大覺、死亡與誕生， 赴寂林中行苦行， 降伏一切魔軍眾， 轉動無上正法輪， 昇天界及示涅槃， 如是出家等事相， 皆因大悲心趣入， 示現為眾生怙主。 梵王帝釋大力等， 以諸色身而趣入， 調伏眾生諸方便， 以大悲心作游舞。 二乘道法亦復然， 終將趣入大乘中， 輪迴道中疲倦者， 暫時休憩非究竟。 彼等聲聞於此時， 未經諸佛勸請前， 以一智慧身安住， 三昧驕慢醉心中。 勸請之後現種種， 形相歡喜利有情， 福德智慧漸增長， 終將證得佛菩提。 由從習氣而生起， 故說習氣為種子， 見習氣隨聚合時， 生起輪迴之苗芽。 宣說空性而言說， 恒時身語意三業， 如是利益諸有情， 無有斷見之說者。 如是所說。

།དཔེར་ན་གསེར་འགྱུར་ཟངས་ལྕགས་ཐམས་ཅད་ལ། །གསེར་འགྱུར་རྩི་ཡི་ནུས་པའི་ཐབས་རྙེད་ན། །ཐམས་ཅད་ཁ་དོག་གསེར་དུ་འགྱུར་བ་ལྟར། །སེམས་ཀྱང་བདེ་ཆེན་ངང་དུ་རོ་གཅིག་འགྱུར། །སྒྱུ་མ་ སྨིག་རྒྱུ་དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་རྣམས།།རྟོག་དང་བྲལ་བའི་སྟོང་པའི་རྣམ་པ་སྐྱེས། །དེ་བཞིན་སྒྱུ་འདྲར་སེམས་ཀྱི་སྒྱུ་འདྲར་ཤེས། །བདེ་ཆེན་རྒྱས་བཏབ་བདག་བྱིན་བརླབ་པ་ལ། །སྒྱུ་མའི་དཔེ་ཡིས་དོན་རྣམས་བཙལ་མི་དགོས། །ཐམས་ཅད་སྒྱུ་འདྲ་མི་འདྲར་དགག་སྒྲུབ་ བྱེད།།ཕྱག་རྒྱའི་ལམ་ལ་བདེ་བ་སྟོང་པར་ཤེས། །ཆོས་ཀྱི་མདོ་དོན་སེམས་ཀྱིས་སྟོང་པར་ཤེས། །ཆོས་རྣམས་ཀུན་ལ་ཡོད་མེད་དགག་སྒྲུབ་མེད། །རྟོག་མེད་མངོན་སུམ་ལམ་ལ་བློ་གཞག་པས། །རྟགས་ཀྱིས་རྗེས་འབྲངས་གཞན་སེལ་དགོས་པ་མེད། །དུས་ གསུམ་བདེ་གཤེགས་ཇི་ལྟར་སངས་རྒྱས་ལྟར།།གང་དུ་ཁ་བལྟས་སེམས་ཀྱི་གསང་ཤེས་པས། །སྒྲིབ་པ་ཀུན་ཟད་ཡེ་ཤེས་ཕུན་ཚོགས་ཤིང་། །སངས་རྒྱས་ཞིང་གྲོལ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སྒྲོལ། །ཐམས་ཅད་བཟང་རྒྱུ་ཉིད་དུ་གྱུར་པར་ངེས། །ཇི་ལྟར་སྦྲུལ་ གྱི་རང་བཞིན་ཤེས་པ་ན།།དེ་ཡི་དུག་ནི་གནོད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། །གང་ཞིག་ཉོན་མོངས་འཁོར་བའི་རང་བཞིན་ཤེས། །དེས་ནི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ངེས་གྲོལ་འགྱུར། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་སངས་རྒྱས་ཤིང་། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཉོན་མོངས་འཇོམས། །བདེ་ཆེན་ལམ་ལ་བརྟེན་ནས་ ནི།།ཐམས་ཅད་བྱས་ཀྱང་རྣམ་པར་གྲོལ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམ་སྤངས་ཤིང་། །གཟུང་དང་འཛིན་པ་དང་བྲལ་བས། །ཡེ་ཤེས་འདུས་མ་བྱས་པ་སྟེ། །རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གྱིས་མ་བསྐྱེད་པའོ། །ཤྲཱི་ནི་གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་ཏེ། །ཧེ་ནི་རྒྱུ་སོགས་སྤངས་པ་ཡིན། ། རུ་ནི་བཀོད་པ་དང་བྲལ་བ། །ཀ་ནི་གང་དུའང་མི་གནས་པ། །སེམས་ཀྱི་ངང་ལ་རྣམ་གནས་ན། །མྱ་ངན་འདས་པ་བསྟན་དུ་མེད། །བདེ་ཆེན་རྟོགས་པའི་མན་ངག་འདི། །སྡེབ་སྦྱོར་གོ་རིམས་བསྒྲིགས་པ་མིན། །ཉམས་མྱོང་རྟོགས་པའི་ཕན་པའི་ལུང་། །དམ པའི་སྤྱི་བོས་བླང་བར་མཛོད།།དངོས་པོའི་གནས་ལུགས་བསྒོམ་པ་ཞེས་བྱ་བ། ནོར་བུ་གླིང་པའི་སློབ་དཔོན་བདེ་བའི་རྡོ་རྗེས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ།།[་]@##། །རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཙ་ཏུར་མུ་དྲ་ཨུ་པ་དེ་ཤ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་མན་ངག་ཅེས་བྱ་བ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ།

譬如點金銅鐵等， 若得點金藥力法， 悉皆轉變成金色， 心亦大樂一味成。 幻化陽焰乾闥城， 離分別空相生起， 如是知心如幻化， 大樂印持得加持。 以幻喻例無需尋， 一切如幻不如幻， 皆作遮遣與成立。 印契道中知樂空， 法之要義心知空， 諸法皆無有無諍， 無分別現前安心， 不需標誌隨行遣。 如三世佛得覺悟， 所向皆知心秘密， 諸障盡凈智圓滿， 佛土解脫度眾生， 一切定成善因性。 如同了知蛇本性， 其毒即不能為害， 若知煩惱輪迴性， 即刻必定得解脫。 正由此而成佛陀， 正由此而破煩惱， 依止大樂之道已， 雖作一切得解脫。 遠離一切分別想， 解脫能取所取故， 智慧無為而顯現， 非由因緣所生起。 吉祥乃是無二智， “喝”字離諸因等義， “如”字遠離諸安立， “嘎”字不住于諸處。 若住心性境界中， 涅槃不可得顯示， 此大樂證之口訣， 非是韻律之排列。 證悟體驗利益教， 聖者頂受而奉行。 《實相修習》一文，由寶洲上師樂金剛造，圓滿。 [梵文標題：Caturmudrā-upadeśa-nāma] [藏譯名：四印契口訣] 頂禮金剛薩埵尊

།སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་ཅིང་། །ཟབ་ཅིང་རང་བཞིན་བརྟག་དཀའ་བ། །ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད། །ཕྱག་འཚལ་ནས་ནི་དེ་ཉིད་བཤད། །དེ་ལ་མན་ངག་ལ འཇུག་པར་འདོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཐོག་མར་གྲུབ་མཐའ་དག་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ།དེ་ཡང་ཐེག་པ་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་དང་། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་པ་དང་། ཐེག་པ་ཆེན་པོའོ། །དེ་ཉིད་གནས་པ་བཞི་སྟེ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བར་གནས་པ་དང་། མདོ་ སྡེ་པར་གནས་པ་དང་།རྣམ་པར་རིག་པར་གནས་པ་དང་། དབུ་མར་གནས་པའོ། །དེ་དག་ཉིད་སྦྱོར་བ་དགུ་སྟེ། ཉན་ཐོས་རབ་འབྲིང་གསུམ་དང་། རང་སངས་རྒྱས་དང་། མདོ་སྡེ་པ་དང་། རྣམ་བཅས་དང་། རྣམ་མེད་དང་། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་གཉིས་སུ་མེད་པར་སྨྲ་བའི་དབུ་མ་ དང་།ཆོས་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་མི་གནས་པར་སྨྲ་བའི་དབུ་མ་དག་རེ་རེ་ལ་ཡང་དཔྱད་པའི་སྒོ་དང་། བསམ་གཏན་དང་། བསམ་གཏན་གྱི་དྲི་མ་དང་། ལྟ་བ་སྟེ་བཞི་བཞིའོ། །དེ་ལ་དཔྱད་པ་ནི་ཐོས་བསམ་ལ་བརྟེན་པའི་རང་གི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་ རབ་བོ།།བསམ་གཏན་ནི་རང་གི་བསྒོམ་པའི་ཤེས་རབ་བོ། །བསམ་གཏན་གྱི་དྲི་མ་ནི་དེའི་དངོས་སུ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སོ། །ལྟ་བ་ནི་རང་གི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཟིན་པའི་ཁྱད་པར་དང་། རང་གི་འབྲས་བུ་ལ་བློས་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའོ། །དེ་ལ་ཉན་ཐོས་ཐ་མའི་སྤྱོད་པ་ནི། སྔོན་ པོ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ཁས་ལེན་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་གང་ཟག་འདོད་པའོ།།འབྲིང་པོ་ནི་དེ་དང་མཐུན་པའོ། །རབ་ནི་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་ཡོངས་སུ་ཤེས་པས་གང་ཟག་སྟོང་པར་ལྟ་བའོ། །རང་རྒྱལ་ནི་གཟུང་བ་སྟོང་ཞིང་འཛིན་པ་ཁས་ལེན་པའོ། །མདོ་ སྡེ་པ་ནི་གཟུང་བ་འདུས་པར་འདོད་ཅིང་འཛིན་པ་ཚོགས་དྲུག་གོ།།རྣམ་བཅས་ནི་ཐམས་ཅད་ཤེས་པའི་རྣམ་པར་འདོད་པ་སྟེ། སྣ་ཚོགས་གཉིས་སུ་མེད་པར་འདོད་པའོ། །རྣམ་མེད་ནི་འདི་དག་ཐམས་ཅད་སེམས་ཉིད་དེ། རྣམ་པ་མེད་པར་རིག་པའི་ངོ་བོར་འདོད་པའོ། །སྒྱུ་མ་ ལྟ་བུ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཡང་དག་པའི་དངོས་པོས་སྟོང་པ་སྟེ།དེ་ཉིད་གཉིས་སུ་མེད་པར་འདོད་པའོ། །རབ་ཏུ་མི་གནས་པ་ནི་ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་ནི་མཚོན་པ་ཙམ་སྟེ། དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཅིར་ཡང་མི་གནས་པའོ་ཞེས་དཔྱོད་པའོ།

空性悲心不可分， 深奧自性難思議， 大手印之本體性， 頂禮之後當宣說。 於此，欲入口訣之瑜伽士，首先應當了知宗派。其中乘有三種：聲聞乘、獨覺乘及大乘。 彼等安立四種：住于毗婆沙宗、住于經部宗、住于唯識宗及住于中觀宗。 彼等又分九種修行：上中下三種聲聞、獨覺、經部行者、有相唯識、無相唯識、如幻不二中觀及諸法畢竟無住中觀。每一種又各有四方面：觀察門、禪定、禪定過失及見解。 其中觀察即依聞思的各別觀察智慧；禪定即自修習智慧；禪定過失即其直接違品；見解即以自智慧所攝持的特徵及對自果的心識所緣。 其中下等聲聞行為，是以承認青等境為前提而主張不可言說之補特伽羅。中等與此相同。上等則是由遍知四聖諦而觀空性補特伽羅。 獨覺認為所取為空而承認能取。經部宗認為所取為和合，能取為六識聚。有相宗認為一切皆為識之行相，主張雜多無二。無相宗認為此等一切唯是心性，承認無相覺性之本體。 如幻宗認為諸法如幻，空無真實事物，即是無二。畢竟無住宗則觀察：一切言說僅是表示，實相本體不住于任何。

།བསམ་གཏན་ནི་མི་སྡུག་པ་བསྒོམ་པ་དང་། སྲོག་དང་རྩོལ་བ་བགྲང་བ་ལ་གནས་པ་དང་། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་བདེན་པ་མར་མེ་བསད་པ་ལྟ་བུ་ཅི་ཡང་མི་སྣང་བ་ལ་སེམས་གནས་པ་དང་། སྣའི་རྩེ་མོར་གནས་པ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་བསྡུས་ནས་སེམས་གནས་པ་དང་། སེམས་ཀྱི་རྣམ་པ་ལ་སེམས་གནས་པ་དང་། རྣམ་པ མེད་པ་ལ་གནས་པ་དང་གཟུགས་བརྙན་ལ་གནས་པ་དང་།ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་གནས་པའོ། །དེ་ལ་སེམས་ཀྱི་རྣམ་པ་ལ་གནས་པར་བྱ་བ་ནི་དང་བོར་ཅི་ཡང་རུང་བ་ལ་ཤེས་པ་གཏད། དེ་ཉིད་སེམས་ཙམ་དུ་ཤེས་པར་བྱས་ཏེ་གནས་པའོ། །རྣམ་པ་མེད་པ་ལ་ གནས་པ་ནི་ཐོག་མར་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ཏེ།སློབ་མ་སྟན་ལ་བཞག་ལ་དབུགས་སོར་བཅུག་སྟེ། ཐོག་མར་མེ་ཏོག་ལྟ་བུ་ལ་ཤེས་པ་གཏོང་དུ་བཅུག་ནས་ལག་པ་སྤྱི་བོར་བཞག་ལ་སྔགས་འདི་བརྗོད་དོ། །ོཾ་ཨ་ར་ར་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་བཛྲ་ཡོ་གི་ནཱི་ཨ་དྷི་ཏིཥྛ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཅེས་ པའི་མགོར་རང་གི་ཡི་དམ་གྱི་སྔགས་བརྗོད་དོ།།དེ་ནས་མེ་ཏོག་ཀྱང་མེད་པར་བྱས་ན་མྱུར་དུ་སྐྱེའོ། །བསམ་གཏན་གྱི་དྲི་མ་རྣམས་དང་། ལྟ་བ་རྣམས་ནི་གཞན་ནས་གསལ་བས་འདིར་མ་བརྗོད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་མི་མཁས་པ་རབ་རིབ་ཅན་དང་། མཁས་པ་རབ་རིབ་ མེད་པའོ།།དེ་དག་གི་སྙིང་རྗེ་ཡང་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པ་དང་། ཆོས་ལ་དམིགས་པ་དང་། དམིགས་པ་མེད་པའོ། །དེ་ལ་གསང་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་ནི་ཐེག་པ་གསུམ་ལས་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའོ། །གནས་པ་ནི་ཕྱི་མ་གཉིས་སོ། །སྦྱོར་བ་ནི་ཐ་མ་བཞི་ལའོ།

禪定即修習不凈觀，住于數息及精進，空性真諦如滅燈般心住于無所顯現，住于鼻尖，攝收壇城而心安住，心住於心的行相，住于無相，住于影像，住于無所成就之本性。 其中安住於心的行相者，初時將覺知安置於任何所緣，了知彼即唯心而安住。 住于無相者，首先作供養等，令弟子安坐墊上，調息后，初令其將覺知投向如花等所緣，然後將手置於頂上誦此咒： 嗡阿拉拉吽吽（ཨོཾ་ཨ་ར་ར་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ，ॐ अ र र हूं हूं，oṃ a ra ra hūṃ hūṃ，嗡 阿 拉 拉 吽 吽） 嗡班扎約格尼阿地底叉吽啪（ཨོཾ་བཛྲ་ཡོ་གི་ནཱི་ཨ་དྷི་ཏིཥྛ་ཧཱུཾ་ཕཊ，ॐ वज्र योगिनी अधितिष्ठ हूं फट्，oṃ vajra yoginī adhitiṣṭha hūṃ phaṭ，嗡 金剛 瑜伽母 加持 吽 啪） 於此咒前誦自己本尊咒。此後令花亦不現，則速得生起。 禪定過失諸相及諸見解，因他處已明故此不述。 如是則有無智者具翳障，智者無翳障。 彼等之悲心亦有緣眾生、緣法及無緣三種。 其中密咒乘於三乘中屬大乘，安立則屬后二種，修行則屬最後四種。