d4244外境成就論頌護法 勝友 吉祥積 惹乞底c3.5s

D4244

@##། །རྒྱ་གར་སྐད་དུ། བཱ་ཧྱ་རྠ་སིདྡྷི་ཀཱ་རི་ཀཱ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ། དུས་གསུམ་གྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །གང་གིས་རང་དོན་བརྙེས་གྱུར་ནས། །གཞན་དོན་མ ལུས་རྣམས་ཀུན་མཛད།།དེ་ལ་དོན་ཀུན་གྲུབ་བྱའི་ཕྱིར། །ཕྱག་འཚལ་ནས་ནི་དོན་དཔྱད་དོ། །རྣལ་གནས་མིག་ལ་སོགས་པ་ཡི། །རྣམ་ཤེས་སྤྱོད་ཡུལ་ཕྱིའི་དོན་མིན། །ཤེས་ཕྱིར་དོན་དུ་སྣང་བའི་ཕྱིར། །རྨི་ལམ་ཟླ་བ་གཉིས་བློ་བཞིན། །དེ་ལྟར་བློ་ཙམ་སྨྲ་བ་ཡིས། །ཕྱི་ཡི་ དངོས་མེད་པར་བསྒྲུབས་པ།།དང་པོ་མི་སླུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། །དེ་ཡོད་སྨྲ་བ་མིན་ཞེས་སྨྲས། །ཤེས་པ་སླུ་བའི་ཕྱིར་རམ་ནི། །གཟུགས་སོགས་རུང་བ་མ་ཡིན་ཕྱིར། །དམིགས་པ་མེད་པར་འགྱུར་གྲང་ན། །དེ་གཉིས་ཀྱང་ནི་མི་བཟང་ངོ་། །རང་གི་ཡན་ལག་བཅད་ལ་སོགས། ། རྨི་ལམ་མཐོང་བ་དེ་དག་མེད། །གལ་ཏེ་དོན་རྣམས་གཏན་མེད་ན། །སད་ནའང་དེ་བཞིན་མི་འགྱུར་རམ། །ཁྱོད་ནི་སད་པའི་མགོ་བཅད་དང་། །ལུས་རྒྱས་པ་ཡང་རྨི་ལམ་བཞིན། །འདོད་ན་ཅིའི་ཕྱིར་དེ་སྤོང་དང་། །འཐོབ་ཕྱིར་ཁྱོད་ནི་འབད་དང་ལྡན། །གལ་ཏེ་འཁྲུལ་པས ཐམས་ཅད་དུ།།འཇུག་གོ་ཞེ་ན་མིང་ལྡོག་མེད། །ཤེས་པ་མི་སླུ་མ་འཁྲུལ་ཏེ། །སླུ་བ་དག་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡིན། །ཡུལ་དང་དུས་དང་མི་གཞན་ལ། །ཤེས་པ་མི་སླུ་གང་ཡིན་པ། །དེ་ནི་མ་འཁྲུལ་ཡིན་པར་ཤེས། །མ་འཁྲུལ་མཚན་ཉིད་གཞན་མེད་དོ། །རིང་དང་ཕྲ་སོགས་ཤེས་ པ་ལས།།རྣལ་འབྱོར་ཅན་ཞེས་བྱེ་བྲག་དབྱེའི། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་མིན་ཐལ་འགྱུར་ཕྱིར། །གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པ་ལས་གྲོལ་མིན། །སངས་རྒྱས་ཉིད་ནི་དེ་སླུ་བ། །ཡོད་དོ་ཞེས་ནི་ཇི་ལྟར་རྟོགས། །རྨི་ལམ་སོགས་བཞིན་ཐམས་ཅད་དུ། །ཅི་ཕྱིར་སླུ་བ་སྲིད་ མི་འགྱུར།།གལ་ཏེ་བག་ཆགས་བརྟན་ཕྱིར་ཞེས། །རྨི་ལམ་ཅི་ཕྱིར་ཡང་མི་བརྟན། །དེ་ལས་གྲོང་དང་ཀུན་དགའ་དང་། །གཞལ་བྱ་ཉིད་སོགས་མཐོང་བ་འདྲ། །དབང་དོན་མེད་ལ་སྐྱེས་པའི་བློ། །བག་ཆགས་སྐད་ཅིག་སྐད་ཅིག་ལ། །སྨིན་པ་ཐོབ་དང་བར་ཆད་དོ།

我來為您翻譯這段藏文： 梵文題目：Bāhyārthasiddhikārikā nāma 藏文題目：ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ། 漢譯題目：《外境成就論頌》 頂禮三世一切如來！ 禮敬已證得自利， 併成辦他眾利益， 為求成就諸義利， 我今禮敬而觀察。 正常狀態下眼等識， 其所行境非外境， 因為是識現為境， 如夢中見雙月智。 如是唯識論者說， 外境實無而成立， 初見不欺現量故， 說彼非有而宣說。 或因識有欺誑故， 或因色等不應理， 若謂所緣應成無， 此二論點皆不善。 夢中所見自身斷， 彼等諸境實非有， 若謂諸境皆無實， 醒時何不同夢境？ 汝言醒時頭斷等， 身體增長如夢中， 若許此義何故汝， 為得舍彼而精進？ 若謂錯亂一切時， 無有名言之差別， 不欺之識非錯亂， 欺誑即是錯亂性。 于境時處他人等， 若有不欺之知識， 當知彼為無錯亂， 無錯特徵更無他。 遠細等境之了知， 瑜伽師有差別分， 非遍智者成過失， 不離二相之顯現。 佛陀本性有欺惑， 如何能知有此事？ 如同夢境等一切， 何故不成欺誑性？ 若謂習氣堅固故， 夢境何故不恒常？ 從彼見城及園林， 宮殿等境皆相似。 無有根境所生識， 習氣剎那復剎那， 成熟獲得有間斷。 這是一篇關於外境實在性的哲學論著，主要討論了認識論中關於外境存在與否的問題，以及唯識與實在論的辯論。譯文儘量保持了原文的偈頌體格式和對仗特點。

།དབང་པོ་དོན་ དག་བསྟན་པའི་རྒྱུ།།གང་གི་ཤེས་པ་ངོ་གཅིག་ཅིང་། །དབང་པོ་དོན་ལས་མ་བྱུང་བ། །དེ་ཡི་དེ་ཡི་ངོ་བོ་ནི། །གཏན་དུ་བརྟན་པའམ་མི་བརྟན་འགྱུར། །གལ་ཏེ་གཉིད་སོགས་མཚུངས་ལྡན་ཕྱིར། །དེ་དེའི་སྨིན་བྱེད་མ་ཡིན་ནམ། །སྨིན་པའི་རྒྱུ་ནི་ཡོད་བཞིན་དུ། །སྨིན་པ་ཡང་ དག་ཟད་མི་རིགས།།གཉིད་ཀྱི་རྨི་ལམ་ན་མཐོང་བ། །དེ་ན་ཕྱི་ཕྱིར་མི་བརྟན་ཞིང་། །འཁྲུགས་འགྱུར་ཇི་ལྟར་དེ་ཡིས་ནི། །ཡོངས་སྨིན་བདག་ཉིད་ཡང་དག་ཟད། །གང་གིས་དབང་དོན་བྲལ་བའི་ཕྱིར། །བརྟན་པའི་རྒྱུ་ནི་མེད་པ་ལ། །སྨིན་པ་འཐོབ་དང་ཡང་དང་ཡང་། ། ཡོངས་སུ་ཟད་པས་རུང་བར་འགྱུར། །མི་སླུ་བག་ཆགས་བརྟན་པ་ཡིས། །བྱས་སོ་ཞེས་པ་གང་ལས་འདོད། །གལ་ཏེ་གཟུགས་སོགས་མི་རུང་ཕྱིར། །དེ་ལ་འོག་ནས་བརྗོད་པར་བྱ། །གལ་ཏེ་ཡོངས་སྨིན་བརྟན་པའི་ཕྱིར། །སད་པའི་ཚེ་ན་མི་སླུ་ན། །རབ་རིབ་ཇི་སྲིད་བརྟན་པའི་བར། ། དེ་སྲིད་མི་སླུ་ཅི་ཕྱིར་མིན། །དེ་བློས་རབ་ཏུ་བཅུག་པ་ཡང་། །སླུ་བ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་བ་དང་། །དེ་བློ་མིན་ལའང་མི་སླུའི་ཕྱིར། །དེ་བློས་བྱས་པར་མི་འདོད་དོ།

根境顯示之因由， 何者知識本性一， 非從根境而生起， 彼之本性應當是， 恒時堅固或不堅。 若因睡眠等相應， 彼非彼之成熟因？ 成熟之因若存在， 圓滿成熟不應盡。 睡夢之中所見境， 彼后不堅且錯亂， 云何由彼能令其， 圓滿成熟性盡滅？ 由於離根離境故， 堅固之因既無有， 獲得成熟復又復， 圓滿盡滅成應理。 不欺習氣堅固性， 何因而許為所作？ 若謂色等不應理， 此義下文當宣說。 若謂圓熟堅固故， 醒時即是不欺惑， 眼翳堅固時分中， 何故不成不欺性？ 彼識所引趣入者， 因見欺誑得成立， 非彼識者不欺故， 不許彼為識所作。 這是對前文的繼續，保持了偈頌體的形式和對仗特點，討論了關於認識的可靠性、習氣、根境關係等認識論問題。譯文力求準確傳達原意，同時保持語言表達的自然流暢。

།འཇོག་དང་ཡོངས་སུ་སྨིན་པའི་མཐུ། །དངོས་པོ་གཞན་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར། །བདག་ཉིད་ལས་སྐྱེས་ལས་མིན་ཏེ། དཔེར་ན་མེ ཏོག་ལས་ཏིལ་དང་།།ཆུ་སོགས་ལས་ནི་ས་བོན་བཞིན། །གང་ཙམ་གང་ལས་སྐྱེས་པ་ཉིད། །དེ་དེར་རང་དང་མཐུན་པ་ཡི། །འབྲས་བུ་སྐྱེད་ཕྱིར་བག་ཆགས་དག་།མི་འཇོག་མེ་དང་དུ་བ་བཞིན། །དོན་གཞན་ལས་ནི་བྱུང་བ་ཡི། །ལས་ལས་འགའ་ཞིག་བསྒོ་བར་བྱེད། །དཔེར་ན་སྣ་མའི་མེ་ ཏོག་དང་།།ཕྲད་པས་ཏིལ་ལས་དྲི་འབྱུང་བཞིན། །འདི་ལ་ལེན་པའི་རྣམ་ཤེས་ལས། །ཤེས་པ་བདུན་ནི་སྐྱེ་འགྱུར་ཞིང་། །དེ་ལ་དེ་ཡི་ས་བོན་འཇོག་།གཞག་པའང་སྨིན་པར་བྱེད་པ་ཉིད། །དེ་ཕྱིར་དོན་གཞན་ལས་བྱུང་བའི། དངོས་པོ་མེད་ཕྱིར་བག་ཆགས་ནི། །འཇོག་དང་རྒྱས་པར་མི་ རུང་ཞེས།།མཐུ་ལ་མཁས་པའི་སྐྱེ་བོ་སྨྲ། །འོན་ཏེ་གལ་ཏེ་རང་རྒྱུད་ལས། །རྟོགས་པའི་ཤེས་པ་སྐྱེས་ནས་དེར། །ས་བོན་འཇོག་ཅིང་སྨིན་པ་ལྟར། །བདག་གིའང་དེ་དང་འདྲ་ཞེ་ན། །ཕྱོགས་འདི་ལ་ནི་སྡང་བའི་ཕྱིར། །ལེན་པའི་ཤེས་ལ་ཡང་དག་བརྟེན། །གཉི་གའང་མཚུངས་པ་ཉིད་ཡིན་ ན།།གཅིག་ཏུ་གཅིག་ལ་བརྟེན་མི་རིགས། །གང་གི་དབང་དོན་ལས་སྐྱེས་པའི། །ཤེས་པས་མཐུ་རྣམས་འཇོག་བྱེད་ཅིང་། །ཡུལ་དུས་ལུས་ལ་སོགས་པ་ཡི། །ཁྱད་པར་གྱིས་ནི་རྒྱས་འགྱུར་བ། །དེ་ཡི་ཕྱོགས་ལ་ཉེས་པ་མེད། །གང་གི་ལེན་པ་ཞེས་བྱ་བའི། །ཤེས་པ་ལས་རྒྱུ་གཞན་ མེད་པ།།དེ་ཡི་ཤིན་ཏུ་འབྲེལ་པ་མེད། །བློ་ཙམ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབས་པ་ལ། །ཤེས་ཕྱིར་ལ་སོགས་བསྒྲུབ་པ་གང་། །མི་མཐུན་རིགས་དང་མི་འགལ་ཕྱིར། །ཐམས་ཅད་ལྷག་དང་བཅས་ཤེས་བྱ། །ལེགས་དཔྱད་དགའ་མགུར་རབ་འཇུག་ཅིང་། །ཕན་དང་མི་ཕན་འཐོབ་གཏོང་བ། །སད་ པར་གྱུར་པའི་ཐ་སྙད་ནི།།རྨི་ལམ་ན་ནི་ཐམས་ཅད་མེད། །གནོད་པའི་དབང་གིས་འགའ་ཞིག་ཏུ། །དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་ཤེས་འཁྲུལ་ན། །དེ་མེད་པར་ཡང་ཐམས་ཅད་དུ། །འཁྲུལ་ཞེས་བྱ་བ་མིང་སྤྲུལ་ལོ། །གཞན་དག་རྣམ་ཤེས་ཐམས་ཅད་ནི། །ཡུལ་ཡོད་རྟོག་པས་འཁྲུལ་ སེམས་ཀྱི།།ཤེས་བྱ་རང་སེམས་ལས་སྐྱེས་གང་། །གཟུགས་སམ་དེ་ཡི་མིང་ཡིན་ནོ། །དོན་མེད་ཡང་དག་བསྒྲུབ་པ་ལ། །རེ་རེ་ཡོངས་སུ་མི་ཆོད་ཕྱིར། །རྡུལ་ཕྲན་མི་སྣང་ཞེས་སྨྲས་པ། །སེམས་དང་སེམས་བྱུང་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་། །ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །ཇི་ལྟར་སྐད་ཅིག་འཇིག་ པ་རྣམས།།རེ་རེ་ནས་མི་རྟོགས་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཡོངས་བཅད་ལའང་། །རྡུལ་ཕྲན་ངེས་པར་མི་འགྱུར་རོ།

我來為您翻譯這段藏文邏輯學著作： 安立與圓滿成熟力， 由從他法而生起， 非從自性所生業， 譬如花生芝麻時， 如從水等生種子。 若某法從某所生， 彼于彼處順自性， 能生果故諸習氣， 不立如煙從火生。 從其他法所生業， 能于某法作熏習， 譬如接觸茉莉花， 令芝麻中生香氣。 於此攝取諸識中， 七識次第而生起， 于彼安立彼種子， 安立即是令成熟。 是故無有他所生， 諸法故此諸習氣， 安立增長不應理， 通達威力者如是。 若謂從自相續中， 了別之識生起已， 安種成熟如是者， 我亦如是同彼耶？ 於此見解生嗔故， 依于攝取識為真， 二者若是等同時， 一向依一不應理。 由根境生諸識故， 諸力安立作用成， 境時身等差別中， 由諸差別而增長。 于彼見解無過失， 若謂攝取識為名， 識外更無餘因者， 彼則全無相屬性。 唯識性中所立證， 為知等事諸能立， 不違異品正因故， 當知一切有餘義。 善觀歡喜而趣入， 利與無利得舍等， 醒時所有言說法， 于夢境中悉皆無。 由損害力于某處， 根識所產生迷亂， 無彼亦復於一切， 迷亂之名假安立。 餘者一切諸識中， 有境分別成迷亂， 所知自心所生者， 或為色相或為名。 無義真實成立中， 一一不能決定故， 所說微塵不顯現， 心與心所諸法中， 皆當成為疑惑性。 如同剎那壞滅法， 一一不能了知般， 如是如來所抉擇， 微塵亦不成決定。 這是一段探討認識論和因果關係的論述，涉及習氣、識的本質、迷亂等問題。譯文保持了原文的對仗形式，並儘可能準確地表達了原文的邏輯關係。

།འདྲ་བའི་སྐད་ཅིག་གཞན་འབྱུང་ཕྱིར། །ཇི་ལྟར་རྟག་པ་ཉིད་འཁྲུལ་ལྟར། །རྒྱུན་ཆགས་རིགས་མཐུན་འཛིན་པ་ལ། །སྔོན་པོ་ཉིད་དུ་འཁྲུལ་པ་སྐྱེ། ། བློ་ཡིས་རྟག་ཏུ་རྒྱུན་ཆགས་དང་། །རིགས་མཐུན་པ་ལ་འཛིན་མོད་ཀྱི། །རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཤེས་པ་ཡིས། །དེ་གཅིག་ཉིད་དུ་ངེས་པར་བྱེད། །དེ་ཕྱིར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས། །རྣམ་པར་ཤེས་ལ་རྡུལ་ཕྲན་རྣམས། །མི་སྣང་ཞེས་ནི་སྨྲ་བ་གང་། །དེ་དག ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་མ་ཡིན།།གང་ལྟར་སྣང་དེ་དེ་ལས་མིན། །རྫས་མེད་ཕྱིར་ཟླ་གཉིས་བཞིན་ཞེས། །སྨྲས་པའི་སྒྲུབ་པ་གང་ཡིན་པ། །དེ་ལའང་གཏན་ཚིགས་མ་ངེས་ཉིད། །རྡུལ་ཕྲན་གང་དག་ཕྲད་གྱུར་ཅིང་། །རིགས་མཐུན་བྱ་བ་གཅིག་བྱེད་པ། །དེ་དག་འདུས་པ་ཞེས་བརྗོད་ན། ། དེ་དག་རྫས་མེད་ག་ལ་ཞིག་།གཅིག་གི་སྒྲར་བརྗོད་དེ་དག་ནི། །དེ་དག་ལ་ནི་གཅིག་མེད་དོ། །སྒྲ་ཡི་དོན་ནི་རྣམ་བརྟགས་ཏེ། །དབང་པོའི་སེམས་ལ་མི་སྣང་ངོ་། །གང་གི་བློ་ལ་ཆ་གཅིག་གི། །།རྣམ་པ་སྣང་ངོ་ཞེས་སྨྲས་པ། །དེ་ནི་ངེས་པར་རི་མོ་ཡི། །གདིང་བ་མཐོང་བ་མ གཏོགས་སོ།།ལ་ལ་དག་ཏུ་གང་ཞིག་ལ། །གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པ་གཅིག་འཛིན་པ། །དེ་ཡང་མཐོ་དམན་རྟེན་པ་ཡི། །དབྱེ་བས་བཀྲ་བར་སྣང་བ་ཡིན། །ཤེས་གཅིག་སྣང་བའི་རྡུལ་ཕྲན་གང་། །ཕན་ཚུན་མེད་ན་མི་འབྱུང་ཕྱིར། །དེ་ལ་རྣམ་པར་བཅད་ནས་ནི། །ཇི་ལྟར་རེ་རེ་ སྣང་བར་འགྱུར།།རྡུལ་ཕྲན་རྣམས་ནི་རེ་རེ་ནས། །རང་དབང་འབྱུང་བ་མི་སྲིད་དོ། །དེ་ཕྱིར་ཕྲ་རབ་རྡུལ་རྣམས་ནི། །རེ་རེ་སྣང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །རྡུལ་ཕྲན་ཕྱོགས་ཆ་ཐ་དད་ཕྱིར། །མེད་ཅེས་སྨྲས་གང་དེ་མ་འབྲེལ། །འགའ་ཡིས་ཁྱད་པར་དང་བཅས་པའི། །རྡུལ་ལ་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒྲར་བསྟན་ བྱ།།དེ་ཕྱིར་ཕྱོགས་ཆའི་ཁྱད་པར་གྱི། །དེ་ནི་མང་པོས་ཡོངས་བསྐོར་བར། །བརྗོད་པར་ཟད་ཀྱི་རྡུལ་རྣམས་ནི། །ཆ་ཤས་བཅས་པའི་བདག་ཉིད་མིན། །རྡུལ་ཕྲན་ཚུ་རོལ་ངོས་ན་གཅིག་།ཕ་རོལ་གཞན་རྣམས་གནས་པ་ནི། །ཚུ་རོལ་ཕ་རོལ་ཆ་གཉིས་ཀྱིས། །རྡུལ་དེ་གཉིས་སུ་ཐལ་བ་མེད། ། དུ་མའི་དབུས་ན་འདུག་པའི་ཕྱིར། །དུ་མ་ཉིད་དུ་རྣམ་རྟོག་ལ། །འདི་ལྟར་ལྡོག་པའི་སྒོ་དག་ནས། །མང་པོ་ཉིད་དུ་སྤྱིར་རྟོག་ཅིང་། །དེ་ལས་གཞན་པ་ལ་ལྟོས་ན། །ངོ་བོ་གཞན་ཡང་དཔེར་འཛིན་པ། །དེ་དེར་ཁོ་ནས་ཡོད་མིན་ཏེ། །ཚུ་རོལ་ཕ་རོལ་སོགས་དབྱེ་བཞིན། །གལ་ཏེ་མང་པོར་འདབ ཆགས་ཕྱིར།།ཆ་ཤས་བཅས་པར་འདོད་ན་ནི། །སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་འདབ་ཆགས་ལ། །ཅི་ཕྱིར་དེ་དང་འདྲ་མི་འགྱུར། །ཤེས་པའི་སྐད་ཅིག་གཉིས་དག་གིས། །འདབ་ཆགས་ཡིན་ཡང་དེ་ལ་ནི། །ཆ་ཤས་བཅས་གཟུགས་མི་འདོད་ལྟར། །རྡུལ་ཕྲན་རྣམས་ལའང་དེ་བཞིན་ནོ།

由相似剎那他生故， 如同常性成迷亂， 于相續類同執取， 生起青色之迷亂。 心雖恒時取相續， 及於類同諸法中， 然由分別之識知， 決定彼為一性故。 是故所說自相中， 諸微塵于識不現， 如是所說諸論述， 彼等一切非能立。 如所顯現非彼生， 無實故如二月般， 此等所說諸能立， 于彼因相不定性。 諸微塵中相觸合， 同類作用成一者， 若說彼等為和合， 云何說彼無實體？ 以一聲詞所說彼， 于彼等中一性無， 聲之義為遍計性， 根識之心不顯現。 若謂于智一分中， 顯現行相如是說， 彼定唯除見畫中， 底色之外更無餘。 于某處中若執取， 色法行相為一者， 彼亦依于高低基， 差別顯現成雜色。 智中顯現諸微塵， 互無則不得生故， 于彼遮除諸分已， 如何一一得顯現？ 諸微塵中一一分， 自在生起不可得， 是故極微諸塵中， 一一顯現不應理。 微塵方分差別故， 所說無者不相屬， 有者說具差別性， 微塵當說方分名。 是故方分差別性， 彼為眾多所環繞， 如是說者唯言說， 諸塵非具分之性。 微塵此面住一者， 彼面安住諸他者， 由此彼面二分故， 彼塵不成二分過。 由住眾多中間故， 分別彼為眾多性， 如是從於返體門， 普遍分別為眾多。 依于彼外所觀待， 執取異體為譬喻， 唯由彼性非實有， 如此彼面等差別。 若謂眾多相連故， 承許具有諸分者， 前後剎那相連中， 何故不同彼等性？ 識之剎那二者中， 雖是相連然于彼， 不許具分如色法， 于諸微塵亦復然。 這是一段探討微塵、認識論和實相的哲學論述，涉及微塵的本質、認知過程和迷亂等問題。譯文保持了原文的對仗形式，並儘可能準確地表達了原文的邏輯關係。

།གང་ཞིག་དང་ནི་ ཉེ་བ་ལས།།འགྲོས་ལྡན་གང་གི་འགྲོས་འགག་པ། །དེས་དེའི་སྒྲིབ་པ་རབ་བཤད་པ། །ཆ་ཤས་གཞན་གྱི་མ་ཡིན་ནོ། །ཉི་མའི་སྒྲིབ་པ་ཡོད་ན་ནི། །གྲིབ་མ་ཀུན་དུ་འབྱུང་འགྱུར་གྱི། །གྲིབ་མ་ཉི་མ་རྡུལ་གཉིས་ཀྱི། །བར་ན་གནས་པར་མི་རིགས་སོ།

凡是由於接近某物， 具有運動者動止， 彼即說為彼障蔽， 非由其他部分故。 若有日光之障蔽， 陰影普遍得生起， 陰影與日二塵間， 不應安住于其中。 這是一段討論運動、障蔽和陰影關係的論述。譯文保持了原文的四句偈格式，並儘可能準確地表達了原文中關於物體運動、光影關係的邏輯推理。第一偈說明障蔽的產生條件，第二偈論述日光與陰影的關係及其物理特性。

།གྲིབ་མ་དང་ནི་སྒྲིབ་པ་ལ། །མང་ པོའི་མཐུ་ནི་སྐྱེ་བ་ལྟར།།དེ་བཞིན་རྡུལ་ཕྲན་རྣམས་ལ་ནི། །རེ་རེ་ནས་ནི་གཏན་དུ་མིན། །དེ་ཕྱིར་ཐ་དད་མ་ཡིན་ཕྱིར། །གོང་བུ་དེ་དག་མ་ཡིན་ཞེས། །གང་སྨྲས་དེ་ནི་རེས་འགའ་ཞིག་།གལ་ཏེ་འགྱུར་བ་མེད་ལ་རིགས། །ཕན་ཚུན་བདག་ཉིད་མ་རེག་པ། །ཆ་ཤས་མེད་པར་ རྣམ་གནས་ཏེ།།དེ་ཕྱིར་ས་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་སོགས། །བསགས་པ་ལས་ནི་བྱུང་བ་ཡིན། །ཕན་ཚུན་དུ་ནི་ཕན་འདོགས་པའི། །བྱེ་བྲག་གིས་ནི་བརྒྱུས་པ་བཞིན། །རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་རྡུལ་ཕྲན་རྣམས། །དེ་དག་ཆད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། །ཇི་ལྟར་སྔགས་ཀྱི་མཐུ་ཡིས་ནི། །འདྲེ་སྦྲུལ་ལ་ སོགས་འཛིན་པ་བཞིན།།རྫས་ཀྱི་མཐུ་ཡིས་ཕན་ཚུན་དུ། །རྡུལ་ཕྲན་ཁ་ཅིག་སྲིད་འགྱུར་གྱི། །གཞན་དག་ནུས་པ་སྟོབས་ཆུང་ངོ་། །མི་གཡོ་སོགས་གནས་བློ་ལྡན་ནི། །གྲངས་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་གིས། །དམྱལ་སོགས་རྡུལ་ཕྲན་ལ་རྟོག་པས། །དེ་ཕྱིར་མེད་པར་མི་རུང་ངོ་། །གལ་ཏེ་དེ་ འཁྲུལ་དབང་ལས་གསུངས།།དྲུག་པ་བློ་ཙམ་རྟོགས་པ་ནི། །ཇི་ལྟར་བརྒྱད་པར་རྡུལ་ཕྲན་གྱི། །གྲངས་སོགས་འཁྲུལ་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །དེ་ཡི་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་དེ། །གལ་ཏེ་སེམས་ཅན་མཐུན་བྱའི་ཕྱིར། །དམྱལ་བ་ལ་སོགས་རྣམ་ཤེས་ལས། །ཕྲ་རབ་རྡུལ་རྣམས་མི་སྣང་ཕྱིར། གལ་ ཏེ་དེ་ཡི་རྟོགས་པ་དེ།།གཞན་གྱི་འཁྲུལ་པ་ལས་ཡིན་ན། །གཙོ་བོ་སྐྱེས་བུ་ལ་སོགས་ལ། །གྲངས་སོགས་རྣམ་པའི་མཚན་ཉིད་དུ། །ཅི་ཡི་ཕྱིར་ན་གསུངས་མ་གྱུར། །དེ་ཡི་གནས་སྐབས་ཐོབ་པ་སྟེ། །ཡོན་ཏན་ཕུལ་དུ་ཕྱིན་འདོད་པས། །ནོར་པར་རྣམ་པར་རྟོག་ན་ནི། །རྟོག་པ་སྔོན་དུ་ མ་བཏང་འགྱུར།།དེ་བས་རྡུལ་ཕྲན་ཡོད་པ་ཉིད། །མི་གཡོ་སོགས་གནས་བློ་ལྡན་ནི། །དེ་ལས་གཞན་ངེས་མ་བཟུང་བའི། །དེ་དག་ཤེས་ཕྱིར་ཡོངས་སུ་རྟོག་།མི་གཉིས་པ་ལ་ལྷན་ཅིག་ཏུ། །དམིགས་པ་ངེས་པར་བསྟན་པ་གང་། །ཤེས་དང་ཤེས་བྱའི་རང་བཞིན་ནི། ། ངེས་ཕྱིར་ལྷན་ཅིག་མྱོང་བ་ཉིད། །ཤེས་པ་ལས་གཞན་འཛིན་པ་མེད། །ཡུལ་མེད་པར་ནི་དབང་བློ་མེད། །དེ་ཕྱིར་ལྷན་ཅིག་རིག་པས་ན། །སྔོན་པོའི་དེ་བློ་གཅིག་ཕྱིར་མིན། །གལ་ཏེ་རྣམ་ཤེས་མི་འཛིན་པའམ། །ཡུལ་མེད་པར་ཡང་ཤེས་ཡོད་ན། །དེ་ཚེ་དེ་ནི་དེ་སྐད་དུ། །བརྗོད་པར་རིགས ཀྱི་གཞན་དུ་མིན།།དུས་གཅིག་ཏུ་ནི་བརྗོད་འདོད་པས། །སངས་རྒྱས་མཁྱེན་བྱའི་སེམས་དང་ནི། །སེམས་དང་སེམས་བྱུང་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་། །ཀུན་དུ་གཏན་ཚིགས་མ་ངེས་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ལུང་ལས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། །སེམས་བྱུང་རྣམས་ཀྱི་འཁྲུལ་མིན་ན། །འདྲེ་དམྱལ་ལ་སོགས་རྣམ་ ཤེས་ཀྱིས།།ཅི་ཡི་ཕྱིར་ན་འཁྲུལ་པར་བརྗོད། །གལ་ཏེ་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ལ། །ཁྱད་པར་དུ་ནི་འདོད་བྱེད་ན། །དེ་ནི་མ་གྲུབ་མི་འདོད་ནའང་། །འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་ནི་བསལ་བ་ཡིན། །

我來為您翻譯這段藏文論著： 如同陰影與障蔽， 眾多力用得生起， 如是微塵諸法中， 各各永遠非如是。 故由無有差別故， 所說彼等非聚合， 此說若於無變化， 某時方得為應理。 互不相觸自性住， 無有部分而安立， 是故地輪等諸法， 皆從積聚而生起。 由互利益差別故， 如同貫穿而相系， 金剛等物微塵眾， 彼等終不成斷滅。 如同咒力所攝持， 鬼蛇等物被執持， 物質力用互相間， 某些微塵成可能。 其餘力用較微弱， 不動等處具慧者， 由數等諸差別故， 思擇地獄等微塵。 是故不應成非有， 若說此從迷亂起， 第六唯識之了知， 如何第八生微塵。 數等迷亂得生起， 彼如是般了知者， 若為有情共業故， 地獄等識不現故。 若彼了知是彼者， 從他迷亂而生起， 勝性士夫等諸法， 何故不說數等相。 為其性相得證故， 欲求功德最勝故， 若起錯誤分別時， 不應先起分別心。 是故微塵實有性， 不取彼外定解故， 為知彼等遍觀察。 于不二中同時性， 所說決定能緣者， 知與所知自性中， 決定故成同時覺。 離識之外無能取， 無境不生根本識， 是故由共了知故， 青色彼識非一故。 若識不取或無境， 而有了知得存在， 爾時應當如是說， 非應說為其他義。 欲說同時而起故， 佛智所知諸心識， 以及心所諸法等， 因相遍成不定過。 若由教證成立故， 心所諸法非迷亂， 鬼獄等處諸意識， 何故說為是迷亂。 若於無有關聯中， 欲作差別分別者， 彼成不成若不許， 由迷亂故得遮破。 這是一段探討微塵、認識論和邏輯關係的重要論述，我已經儘可能保持了原文的對仗形式和嚴謹的邏輯表達。譯文力求準確傳達原意的同時，也注意保持自然流暢的漢語表達。

འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་ནི་བསལ་བ་ཡིན། །འཇིག་རྟེན་འདི་ན་ལྷན་ཅིག་སྒྲ། །གཞན་མེད་པར་ནི་འགའ་ནའང་མིན། །གལ་ཏེ་ལྷན་ཅིག་མྱོང་ཡོད་ན། ། དེ་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་འགལ་བའང་ཡིན། །གལ་ཏེ་ལྷན་ཅིག་སྒྲ་གཅིག་དོན། །དེ་ལྟས་གཞན་ལ་མ་གྲུབ་ཉིད། །ཐུན་མོང་གི་ནི་དངོས་པོ་ལ། །གཅིག་པུས་ཇི་ལྟར་མཐོང་བ་ཡིན། །གལ་ཏེ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཡི། །ཡེ་ཤེས་ཤེས་བྱ་སེམས་ཀུན་ནས། །དེ་ཚེ་གཅིག་པུ་ཁོ་ན་ཡིས། །དམིགས པ་གྲུབ་པ་གང་དུ་བརྗོད།།གཞན་གྱིས་དམིགས་པ་འགོག་པ་ནི། །ཚད་མ་མིན་པས་མི་འགྲུབ་སྟེ། །རང་བཞིན་བསྐལ་པ་ཡིན་པས་ན། །དེ་ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་མ་གྲུབ་པོ། །ཕྱིའི་དངོས་མེད་པས་གྲུབ་འགྱུར་ན། །རང་གི་ཆ་གཅིག་མཐོང་འགྱུར་ན། །བློ་ཙམ་དུ་ནི་སྨྲ་བ་ཡིས། །དེ་གྲུབ་གཏན་ ཚིགས་འདི་ཉིད་དོ།།སྣང་དང་ཐ་དད་མིན་སྒྲུབ་ན། །གྲུབ་པ་སྒྲུབ་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །ཤེས་པ་རྣམ་བཅས་སྨྲ་བ་དང་། །དེ་ལ་རྩོད་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་དོན་གཅིག་ཁོ་ན་ཞིག་།དམིགས་པར་གལ་ཏེ་རྟོག་བྱེད་ན། །ཤེས་པའི་ངོ་བོས་དབེན་པ་ཡིས། །དེ་ནི་ཇི་ལྟར་ཀུན་དུ་མྱོང་། །དོན་ དམིགས་ཚེ་ན་གདུང་བ་དང་།།དགའ་བའི་ཚོར་བ་དེ་དག་ནི། །གལ་ཏེ་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ཡི། །ཚོར་བ་མེད་པར་མི་སྲིད་དོ། །གལ་ཏེ་རྟོག་པ་རང་ངོ་བོ། །འགའ་ཞིག་ཁོ་ན་མྱོང་ཞེ་ན། །ཤེས་དག་ངོ་བོ་མི་མྱོང་བས། །དེ་ཡི་ཕྱིར་ན་དེ་མི་རིགས། །དེ་བས་མྱོང་དངོས་གཉིས་ཡིན་ཡང་། །ཟླ་ བའི་ངོ་བོ་གཉིས་བཞིན་དུ།།བསྟན་བཅོས་བྱེད་པས་གཅིག་གོ་ཞེས། །རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་དེ་མི་རིགས། །གང་གིས་ལྷན་ཅིག་མྱོང་འགྱུར་བ། །ཚོགས་པ་སྔ་མ་ཁོ་ན་ལས། །ཤེས་པ་ཡུལ་བཅས་སྐད་ཅིག་སྟེ། །སྣང་བ་དང་བཅས་གཟུགས་བཞིན་ནོ། །གང་ཚེ་ཤེས་པ་དང་དོན་དག་། སྔ་ཕྱི་ཀུན་དུ་འབྱུང་དེའི་ཚེ། །དེ་དང་འདྲ་ཕྱིར་དེ་མིང་གི་།དངོས་སུ་ལྷན་ཅིག་མྱོང་མ་ཡིན། །མྱོང་བར་བྱ་ཕྱིར་རྣམ་ཤེས་ལས། །དོན་གཞན་མ་ཡིན་གཟུང་བ་ཡི། །ཆ་བཞིན་ཤེས་བསྒྲུབ་སྨྲ་བ་གང་། །དེ་ལ་གཏན་ཚིགས་མ་ངེས་ཉིད། །ཤེས་པ་མྱོང་བར་རང་བཞིན་ཕྱིར། །མྱོང་བར་བྱ བ་ཞེས་བརྗོད་དོ།

此世間中同時聲， 無有他法任何處， 若有同時領受者， 是故因相相違故。 若同時聲一義者， 於他不成即如是， 于共同之事物中， 獨一如何能見之。 若謂一切智慧者， 智慧所知諸心識， 爾時唯由獨一者， 所緣成就於何說。 他所緣境遮破者， 非量故而不成立， 由其自性隔絕故， 是故疑惑不成立。 若由外境無得成， 見自一分得成時， 唯識論者所說者， 此成因相即此也。 若證顯現無異者， 即成成立證成立， 具相識論所說者， 于彼無有諍論故。 若唯緣取一義者， 若作如是思擇時， 離識自性本質者， 如何普遍得領受。 緣境之時苦惱與， 喜樂感受彼等者， 若無識之本質中， 感受不應有可能。 若謂分別自本質， 唯緣某一領受者， 不領二識之本質， 是故彼義不應理。 是故雖是二領受， 如同月輪有二相， 論師所說是一者， 極成彼義不應理。 由彼同時領受者， 唯從前前聚集中， 剎那識與境俱生， 如同具有顯現色。 若時識與境二者， 前後普遍生起時， 由與彼同故彼名， 實非同時而領受。 為所領故離識外， 境非他故所取分， 如是立識所說者， 由識本為領受故， 說為所領受自性。 這是一段探討認識論中關於認識主體與對像、同時性、領受等問題的重要論述。我已儘可能保持了原文的對仗形式和嚴謹的邏輯表達，同時確保譯文準確傳達原意並保持漢語表達的自然流暢。

།ཡུལ་ནི་རབ་ཏུ་སྣང་བ་ཡི། །ཤེས་པ་སྐྱེད་ཕྱིར་མྱོང་བ་ཡིན། །མྱོང་བར་བྱ་བའི་སྒྲར་འདྲ་ཡང་། །དེ་ཡི་དོན་ནི་ཐ་དད་ཉིད། །དཔེར་ན་བ་ལང་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། །བ་ལང་དག་ལ་སོགས་པ་རྣམས། །དེ་བཞིན་རྣམ་པར་མི་འགྲུབ་ཕྱིར། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི། ། མྱོང་བར་བྱ་བ་རྒྱུད་གཞན་ལ། །དགོས་པའི་ཆོས་རྣམས་གང་དག་ཡིན། །དེ་དག་གིས་ཀྱང་མ་ངེས་ཏེ། །རྟོག་མེད་ཇི་ལྟར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན། །ཤེས་པ་རྣམ་བཅས་ཕྱོགས་ལ་ནི། །དེ་ལྟར་སྣང་བ་མྱོང་བྱ་ཉིད། །དེ་དང་ཐ་དད་མིན་སྒྲུབ་ན། །གྲུབ་པ་སྒྲུབ་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །གཟུགས དང་འདྲ་བའི་བྱེད་པའི་དོན།།འབྲས་བུའི་སྒོ་ནས་མྱོང་བྱར་འདོད། །དེ་དངོས་མྱོང་བྱ་མ་ཡིན་པས། །ཐ་དད་མིན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་འཛིན་བྱེད་དེ་ཇི་ལྟར་ཞེས། །དེ་ནི་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་ཡི། །མཚན་ཉིད་ཡིན་ཏེ་དེ་ཡི་ཕྱིར། །དེ་ནི་ཇི་ལྟ་ཅི་འདྲ་ཞེས། །ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་མི་བྱའོ། །རྣམ་ ཤེས་ངོ་བོ་གཞན་གྱིས་ནི།།རྣམ་པར་གཞག་ནས་སྒྲོ་བཏགས་ཏེ། །ཇི་ལྟ་བུར་ནི་དེ་ཡི་དོན། །ཡོངས་སུ་གཅོད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱ། །གང་གི་ཚེ་ན་རྣམ་ཤེས་དོན། །ཡོངས་གཅོད་ཙམ་དུ་འདོད་དེའི་ཚེ། །ཤེས་པས་ཇི་ལྟར་རང་གི་ཡུལ། །རིག་པར་འགྱུར་ཞེས་སྨྲས་མ་འབྲེལ། ། རྣམ་ཤེས་དེ་ནི་བྱེད་པོ་མིན། །དམ་པའི་དོན་དུ་བྱ་བའང་མིན། །རིག་པ་ཙམ་དུ་ཟད་མོད་ཀྱི། །བྱེད་པ་ཉིད་དུ་སྒྲོ་བཏགས་གསུངས། །ཇི་ལྟར་ཐོགས་མེད་གཟིགས་པ་ཡི། །མཁྱེན་པ་ཀུན་དུ་འཇུག་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་ཅུང་ཟད་མཐོང་བ་ཡི། །ཤེས་པ་གཟུགས་ལ་སོགས་ལ འཇུག་།ཐམས་ཅད་མཁྱེན་དང་གཞན་དག་ཏུ། །ཤེས་པ་ཙམ་དུ་ཁྱད་པར་མེད། །ཀུན་དུ་ཐམས་ཅད་རྣམ་མཁྱེན་པས། །བདག་ཉིད་ཆེ་རྣམས་བྱེ་བྲག་དབྱེ། །རྣམ་པ་བཅས་སམ་ཅི་རྣམས་མེད། །དུས་མཉམ་མི་མཉམ་ལས་སྐྱེས་ཤེས། །སངས་རྒྱས་མཁྱེན་ལའང་ཅི་ཡི་ཕྱིར། །བྱིས་པ་རབ ཏུ་འཇུག་མི་བྱེད།།ཁྱོད་ཀྱིས་དེ་ལ་རྣམ་པ་གང་། །སྲིད་པ་ཤེས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི། །རྣམ་པས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ། །ངེད་ཀྱང་རབ་ཏུ་རྟོག་པར་བྱེད། །སྒྲིབ་པ་སྤངས་ཕྱིར་ཤེས་བྱ་ལ། །མི་རིགས་ཞེས་པ་འབྲེལ་པ་མེད། །ཇི་ལྟར་དེ་ནི་ཤེས་བྱ་ལ། །འཇུག་པ་དེ་ཙམ་མཐུན་པར་བསྒྲེ། །ཡོད་ དམ་མེད་པའི་དོན་ལ་ཡོང་།།བློ་ནི་དཔྱོད་པའི་བདག་ཉིད་དོ། །དོན་ཡོད་གང་ལ་མི་སླུ་བ། །དོན་མེད་རབ་རིབ་ལ་སོགས་ལ། །ཇི་ལྟར་རབ་ཏུ་དཔྱད་བཞིན་གཟུགས། །སྔོན་པོ་ཉམས་སུ་མྱོང་སྙམ་དུ། །བློ་ལ་སྒྲོ་བཏགས་ནས་བརྗོད་ཀྱི། །རྣམ་པ་འགའ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །ཡོད་དམ་ཡང་ན་མེད་ རྟོག་ཀྱང་།།རྣམ་ཤེས་རྟོག་པའི་བདག་ཉིད་དེ། །དོན་རབ་དཔྱོད་པའི་བྱེ་བྲག་གིས། །ཤེས་པ་ཐ་དད་པར་བརྗོད་དོ།

境界極為顯現之， 識生故而為領受， 雖同領受所為名， 彼之義理實有異。 譬如牛性之緣故， 諸如牛等種種法， 如是不成立故者， 一切智慧之智中。 所領受法他相續， 所需諸法為何者， 彼等亦復不決定， 無分別中何能知。 于具相識之宗中， 如是顯現所領性， 證彼無異若成立， 即成已成之能立。 如色相似作用義， 從果門中許所領， 彼體非為所領故， 不應成為無差別。 彼能執持如何者， 彼為遍決之體性， 是故於彼如何性， 不應生起諸疑惑。 由他識之自性故， 安立增益而宣說， 如何能成彼義理， 遍決應當如是說。 何時識知諸境界， 許為唯是遍決時， 識如何知自境界， 所說無有相關係。 彼識非是能作者， 勝義諦中非所作， 雖僅了知而已矣， 說為增益作用性。 如同無著所見之， 智慧普遍趣入時， 如是少分所見之， 智慧趣入色等境。 一切智者與餘者， 唯識之中無差別， 遍知一切諸智故， 大士之中分差別。 具相抑或無諸相， 同時不同時生智， 于佛智中復何故， 凡夫不能趣入耶。 汝于彼中諸行相， 所有可能之智慧， 以彼行相於色等， 我等亦復作思擇。 由斷障故於所知， 說不應理無關聯， 如何彼于所知境， 趣入唯此相順合。 于有無之義理中， 心識本為觀察性， 于有義中不欺誑， 翳障等中無所有。 如是觀察之色法， 思為領受青色已， 于識增益而宣說， 實無任何諸行相。 雖思有無皆可爾， 識乃思擇之自性， 由觀境界差別故， 說識亦有諸差別。 這是一段探討認識論中關於認識的本質、作用及其與對像關係的重要論述。譯文保持了原文的對仗形式，同時力求準確傳達原意並保持漢語表達的自然流暢。

།ཇི་ལྟར་ཁྱོད་ཀྱི་ཤེས་པ་ནི། །ཡང་དག་དུ་ན་རྣམ་མེད་ཀྱང་། །ཡང་དག་མིན་རྣམས་མྱོང་བ་ལྟར། །ཁོ་བོའི་ཡང་དག་དོན་དེ་བཞིན། །ཤེས་པ་དེ་ཡི་བདག་ཉིད་མིན། །གཉིས་ མིན་བདག་ཉིད་འགལ་ཕྱིར་རོ།།ཡང་དག་མིན་ནི་མྱོང་མ་ཡིན། །དེ་ནི་མ་འཁྲུལ་ཐལ་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟར་ནོར་པས་བརྟགས་པ་ལྟར། །རྣམ་པར་གཞག་འདི་བྱས་ཤེ་ན། །འཁྲུལ་པའི་རྣམ་པ་ངེས་གཟུང་བ། །མེད་ན་ཇི་ལྟར་རྟོག་པར་འགྱུར། །དེ་བས་རྣམ་ཤེས་ཡང་དག་ཏུ། །རྣམ་པ་ མེད་ཀྱང་མིག་ལ་སོགས།།འགྱུར་བ་ལས་ན་ཡོད་པ་འམ། །མེད་ཀྱང་རུང་སྟེ་ཡོངས་སུ་གཅོད། །གལ་ཏེ་མར་མེ་བདག་དང་གཞན། །ཇི་ལྟར་སྣང་བར་བྱེད་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་རྣམ་པར་ཤེས་ཡིན་ནའང་། །དམིགས་པ་གཉིས་ཀྱི་ངོ་བོ་སྟེ། །འགའ་ཡང་འགལ་བ་ཡོད་མ་ཡིན། ། གཟུགས་སྒྲ་ལ་སོགས་དོན་རྣམས་ནི། །དབང་བོ་ཐ་དད་སྤྱོད་ཡུལ་ལོ། །དེས་ན་དེ་དག་གཅིག་པུ་ཡི། །མྱོང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་འདིར། །ཐ་དད་པ་ཡི་རྒྱུ་མ་ཡིན། །ཤེས་པ་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ནི། །གང་ལས་སྐྱེ་ཞིང་གང་འདྲ་བ། །དེ་མ་ཐག་པའི་ཤེས་པ་གང་། །ཡུལ་མཚུངས་ཡུལ དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས།།འཁྲུལ་པ་ཉིད་དུ་བཤད་པ་ནི། །དེ་ནི་བརྟགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ཕྱིར་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་ལས། །འདྲ་བ་རང་རིག་མེད་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པའི་རྣམ་པར་འདྲ་བ་ནི། །སེམས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་ཡོད། །དེ་ལྟར་འདོད་ན་ཡུལ་འདྲ་ཞེས། །ཁྱད་པར་བརྗོད་པར་མི་བྱའོ། ། གཟུང་བར་སྣང་བ་འདི་ལ་ནི། །དེ་མ་ཐག་པའི་ཤེས་མི་སྣང་། །ཡུལ་ནི་མཚུངས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། །སྔོན་པོ་ལ་སོགས་ཁོ་ན་སྣང་། །སྔོན་པོ་ལ་སོགས་སྣང་བའི་ཤེས། །གལ་ཏེ་དེ་མ་ཐག་ཡིན་ན། །དེ་ཚེ་དེ་ཡུལ་དེ་ཡིན་ན། །དེ་ཚེ་དེ་ཡང་དོན་མི་མཚུངས། །ཡོད་པ་ཉིད་བདེན་མཚུངས་མ ཡིན།།ཇི་ལྟར་མི་རྟག་མི་སྡུག་སོགས། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་དེ་ལ་ཡང་། །གཟུང་བར་སྣང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཕྱི་རོལ་དམིགས་པ་མི་རུང་ཕྱིར། །ཡུལ་ནི་གཟུང་བའི་ཆར་འདོད་ན། །དེ་ཡང་མཚན་ཉིད་མི་འཐད་པར། །བློ་ཡིས་ཅི་ཕྱིར་རྣམ་མི་རྟོག་།དེ་ཉིད་སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་ ཡིན།།དེར་སྣང་བ་ཡི་བློ་མ་ཡིན། །ཡུལ་ནི་ཐ་དད་མ་ཡིན་ཕྱིར། །སྐྱེད་པར་བྱེད་པའང་མ་ཡིན་ན། །ཇི་ལྟར་དེ་ནི་འདོད་པར་བྱེད། །ཕྱི་ཡི་རྡུལ་ཕྲན་འདུས་པ་ནི། །ཡན་ལག་རེ་རེ་མ་ཚང་ཕྱིར། །དམིགས་པ་མིན་ན་ཇི་ལྟ་བུར། །གཉི་གའང་མེད་པར་འདོད་པར་བྱེད། །འཛིན་ པའི་རྣམ་པའི་ཤེས་པ་ནི།།མཚན་ཉིད་གཉི་གའི་རྣམ་སྤངས་ན། །ཇི་ལྟར་དམིགས་པ་མ་ཡིན་བཞིན། །གཟུང་བའི་རྣམ་པའང་མི་འདོད་དོ།

如同汝之智慧者， 究竟雖無諸行相， 如同領受非真實， 我之真實義亦然。 彼智非是自性故， 二非自性相違故， 非真實者非領受， 彼應成為無錯亂。 如同錯誤所執著， 若謂如是而安立， 若無錯亂諸行相， 決定如何能思維？ 是故識雖真實中， 無有行相眼等根， 由其變異有或無， 皆可如是而遍決。 若如燈火于自他， 如是能作光明已， 如是若為識性者， 即是二種所緣性， 全無任何相違過。 色聲等等諸境界， 乃是根境各別轉， 是故彼等唯一性， 非是此中所領受， 亦非差別之因性。 識之所緣體性者， 從何所生復何似， 等無間心任何者， 境同成為所緣境， 說為錯亂性非是， 彼非假立所安立。 由於顯現為境故， 無有相似自證故， 識之行相相似性， 一切心識皆具有， 若如是許境相似， 不應說為差別性。 於此所取顯現中， 等無間識不顯現， 由於境界相同故， 唯現青等諸境界。 青等顯現之智慧， 若是等無間性者， 爾時彼境即彼時， 彼亦不與義相同。 有性真實不相同， 如同無常不凈等， 如來於彼亦復然， 非是所取之顯現。 由於外境所緣境， 不應理故若許為， 境是所取之一分， 彼亦體性不應理， 智慧何故不思維？ 彼即是心之顯現， 非是顯現彼之智， 由於境無差別故， 亦非能作生起者， 如何能作是許可？ 外之微塵和合性， 由於支分各不全， 非所緣境如何能， 許為二者皆非有？ 能取行相之智慧， 若離二種體性已， 如何非是所緣境， 所取行相亦不許？ 這是一段探討認識論中關於心識、所緣境及其關係的重要論述。譯文保持了原文的對仗形式，同時力求準確傳達原意並保持漢語表達的自然流暢。

།ཤེས་པ་འདྲ་བ་སྔ་མ་ལ། །དམིགས་པར་འདོད་པ་གང་ཡིན་པ། །དེ་ཡང་མི་རིགས་ཤེས་པ་ལ། །ཤེས་པ་དེ་མ་ཐག་མི་སྣང་། །གལ་ཏེ་ སྒྲ་ཤེས་མཇུག་ཐོགས་སུ།།གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་འབྱུང་ན། །ཤེས་པ་དམིགས་དང་དེ་དང་ནི། །ཇི་ལྟ་བུར་ན་འདྲ་བ་ཡིན། །ཁ་ཅིག་ཤེས་པ་མཚུངས་སྐྱེད་པའི། །ནུས་པ་དམིགས་པ་ཡིན་པར་འདོད། །དེ་ཡང་མི་རིགས་གང་གི་ཕྱིར། །དབང་པོ་སེམས་ལ་ནུས་མི་སྣང་། ། གཟུང་བར་བྱ་ལ་ཡུལ་ཉིད་དུ། །ངེས་པས་ཡུལ་དུ་གནས་ཡིན་ན། །འཇིག་རྟེན་ལས་ནི་དོན་གྲུབ་ཕྱིར། །མཚན་ཉིད་ཡོད་པ་ཉིད་མི་བརྗོད། །ཤེས་དང་མཐུ་ནི་འཇིག་རྟེན་ན། །དོན་དུ་ངེས་པར་བྱས་མིན་ལ། །མཚན་ཉིད་ཀྱང་ནི་ཡོད་མིན་ན། །དེ་ནི་ཇི་ལྟར དམིགས་པ་ཡིན།།འཇིག་རྟེན་རིགས་པ་ལུང་བསྟན་ནས། །ཕྱི་རོལ་དམིགས་པ་ཉིད་དུ་ནི། །ཡོངས་སུ་བརྟག་པར་བྱ་རིགས་ཀྱི། །ཤེས་བྱ་གཏན་དུ་མ་ཡིན་ནོ། །འདོད་དང་མི་འདོད་ལ་སོགས་གཟུགས། །ཡང་དག་ཏུ་ན་ཕྱི་གཅིག་མིན། །དེ་ལྟར་འདི་ནི་བློ་ཙམ་ཞེས། །བྱ་ བ་དེ་ནི་འབྲེལ་མ་ཡིན།སྡུག་ལ་སོགས་པ་གཟུགས་གཅིག་ལ། །ཡོན་ཏན་སོགས་གོམས་རྒྱུ་བཅས་ཏེ། །རྒྱུ་ཡི་དབྱེ་བས་འབྲས་བུ་ཡང་། །ཕན་འདོགས་པ་ཡི་བྱེ་བྲག་དབྱེ། །དོན་ལ་སྔོན་པོར་སྣང་བ་ཡི། །ཤེས་པ་དེ་ཡི་དེ་མ་ཐག་།གོམས་པ་ལས་ནི་སྡུག་སོགས་གཟུགས། །དེ་བཞིན་ གཞན་ལས་གཞན་འབྱུང་ངོ་།།དགའ་དང་གདུང་གཉིས་གོམས་པ་ཡི། །ཁྱད་པར་གྱིས་ནི་བྱེ་བྲག་དབྱེ། །དོན་གྱི་རྣམ་པ་ལས་མིན་པར། །འདོད་ན་དེ་ནི་ཅི་ཡི་ཕྱིར། །སྒྲོ་བཏགས་ནས་ནི་སུན་འབྱིན་བྱེད། །དེ་བས་དམིགས་པ་མེད་པའི་དངོས། །ཇི་ལྟ་བུར་ཡང་མི་འཐད་དོ། །དོན་བྱེད་སྣང་ ཕྱིར་གྲུབ་པ་ཡིན།།དེ་མེད་ཕྱིར་ན་དེ་མེད་དོ། །རྨི་ལམ་གནོད་བཞིན་དོན་རྣམས་ནི། །མེད་པར་ཡང་ནི་བྱེད་འདོད་པས། །དེ་ཕྱིར་དོན་བྱེད་ཡོད་པའི་ཕྱིར། །གལ་ཏེ་ཕྱི་རོལ་མེད་འདོད་ན། །ཁོ་བོ་བྱེད་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། །ཕྱི་དོན་གྲུབ་པར་མི་སྨྲ་སྟེ། །ལོག་པར་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ལས། །བྱེད་པར་ འགྲུབ་པར་མཐོང་ཕྱིར་རོ།།འོན་ཀྱང་དོན་ངེས་ཐོབ་པ་ཡིས། །ལུས་ལ་ཕན་དང་གནོད་བྱེད་པ། །འཁྲུལ་པ་ལ་ནི་དེ་མེད་ཀྱི། །བྱེད་བ་ཙམ་ཞིག་ཡོད་ཕྱིར་རོ།

相似識對前識者， 許為所緣不應理， 因於識中不顯現， 等無間之識性故。 若於聲識之後起， 色之識性生起時， 識與所緣及彼者， 如何能有相似性？ 有謂識之等生起， 功能即是所緣境， 此亦不合正理故， 根識功能不顯現。 于所取境為境性， 決定安住境性中， 世間義成故不說， 有其自性體性故。 世間智慧及功能， 非為決定義境故， 體性亦復非有時， 如何能成所緣境？ 依於世間理教已， 應當遍察外境性， 為所緣境之體性， 非為究竟所知性。 可意非意等諸色， 究竟非是外一性， 如是唯識之說法， 彼非相屬之關係。 妙等諸色一境上， 功德等習具因性， 由其因之差別故， 果亦利益差別分。 境現青色之智慧， 彼之等無間心識， 由習生起妙等色， 如是他從他生起。 喜與苦二種習氣， 差別即成差別分， 若許非由境行相， 彼則何故而有此？ 增益後作破除者， 是故無有所緣事， 任何情況不應理， 現見作用故成立。 彼無故彼亦非有， 如夢損害諸境界， 雖無亦許能作用， 是故作用有性故。 若許外境非有者， 我說非由作用故， 外境得成非我說， 顛倒智慧自性故， 見從作用得成故。 然由決定得義故， 于身能作損益事， 錯亂則無彼作用， 唯有作用一分故。 這是一段探討認識論中關於識與所緣、外境實在性等問題的重要論述。譯文保持了原文的對仗形式，同時力求準確傳達原意並保持漢語表達的自然流暢。

།རྨི་ལམ་ན་ནི་འདོད་སྤྱོད་པ། །དེ་ཡི་ངེས་པ་སྐྱེ་འགྱུར་བ། །ཁུ་བ་འབྱུང་ཙམ་མ་ཡིན་ན། །འདོད་པའི་དོན་ཐོབ་ག་ལ་ཞིག་།ཁུ་བ་ འདོད་ཆགས་འབྲས་ཡིན་ཕྱིར།།རྨི་ལམ་ལས་གཞན་དག་ཏུའང་འབྱུང་། །འདོད་པས་བུད་མེད་རེག་ཡིན་ན། །ཇི་ལྟ་བུར་ནི་མི་སླུ་ཡིན། །གལ་ཏེ་བུད་མེད་སྣང་བ་ལ། །འདོད་པ་བསྟེན་ལས་བྱུང་ཡིན་ན། །རྨི་ལམ་གནོད་བཞིན་སེན་མོ་དང་། །ཅི་ཕྱིར་སོས་བཏབ་ལ་སོགས་མིན། །གལ་ ཏེ་བུད་མེད་མེད་པར་ཡང་།།དེ་ལ་བརྟེན་པ་འབྱུང་ན་ནི། །རྨི་ལམ་གནོད་བཞིན་སེན་མོ་དང་། །ཇི་ལྟར་སོས་བཏབ་ལ་སོགས་མིན། །ཆགས་ལས་ཁུ་བ་བྱུང་བ་ལ། །བློ་ཡི་དོན་ནི་བྱས་སོ་ཞེས། །བྱ་བ་དེ་ནི་བཟང་མ་ཡིན། །ཇི་ལྟར་བྱ་བ་ཙམ་མི་བརྗོད། །བུ་རྙེད་ལ་སོགས་གང་དག་ཏུ། །རྨི་ ལམ་བདེན་པ་མཐོང་བ་ནི།།མཐོང་བ་དེ་ཡང་སླུ་བ་ཡིན། །རྗོད་པར་བྱེད་པ་ལས་ལས་སྐྱེས། །དེ་བཞིན་དམྱལ་བའི་སྲུང་ལ་སོགས། །ཡོད་ཕྱིར་རྣམ་ཤེས་རྣམ་པ་ཙམ། །དོན་བྱེད་གང་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཕྱིར་སེམས་ཙམ་མ་གྲུབ་བོ། །ཐ་དད་ལུས་སུ་སྣང་བ་ལ། །རྒྱུད་གཞན་དུ་ནི་གྲུབ་ ཡིན་ན།།དམྱལ་བ་པ་ཡང་དེ་བཞིན་ཡོད། །ཅི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་གཞན་མ་ཡིན། །དེ་བཞིན་དཀྱིལ་འཁོར་ངེས་རྟོགས་བའི། །ཆོ་གས་དུག་རྣམས་འཇིག་འགྱུར་བ། །ལྷ་ཡིས་རྗེས་སུ་འཛིན་མཛད་ཅིང་། །རང་གི་དམ་ཚིག་ལ་གནས་བ། །སྔོན་གྱི་ཆོ་ག་དང་བྲལ་བ། །གང་ཕྱིར་ དོན་བྱེད་མི་ནུས་པས།།དེ་ཕྱིར་སེམས་ཀྱིས་དེ་མ་བྱས། །གཞན་སེམས་ཤེས་པའི་ཤེས་པ་ནི། །ཇི་བཞིན་དོན་མིན་ཇི་ལྟ་བུར། །གང་ཚེ་གཞན་གྱི་སེམས་ཡོད་ན། །ཤེས་པ་དེ་ནི་རྣམ་པར་འཇུག་།དོན་ཡོད་དེ་ཡི་རྣམ་པ་ཡི། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་འཛིན་པར་འདོད། །རང་གི་ཡུལ་གྱི་ དྲུང་སོང་ནས།།བྱ་བ་བཞིན་དུ་འཛིན་མ་ཡིན། །གང་གིས་མཇུག་ཐོགས་སུ་འབྱུང་བ། །རང་སེམས་ཤེས་པའང་དེ་བཞིན་ནོ། །ཇི་སྐད་བཤད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས། །འཛིན་པར་བྱེད་པ་སེམས་དེ་ཡིན། །འདས་པར་གྱུར་བའི་སེམས་དྲན་པ། །ཡང་དག་འཇུག་པ་གང་ཡིན་པ། ། སེམས་དེ་དེ་ཡི་རྒྱུ་ལས་ནི། །བྱུང་བ་མིན་ཕྱིར་འཛིན་མ་ཡིན། །སངས་རྒྱས་སྤྱོད་ཡུལ་མི་གཉིས་པའི། །ངོ་བོ་རབ་ཏུ་མ་ཤེས་ཕྱིར། །དོན་བཞིན་མིན་ཞེས་གང་སྨྲས་པ། །དེ་བཟང་མིན་གཉིས་མིན་པའི་ཕྱིར། །ཤེས་པ་འཛིན་པ་ཁོ་ན་ཡིས། །དེ་གཟུང་མ་ལུས་འཛིན་པའི་ཕྱིར། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པར་བཤད་པ་ཡིན། །གཉིས་མིན་རྣམ་པར་རིག་ཕྱིར་མིན། །བསྟན་པར་བྱ་མིན་ངོ་བོ་ཞིག་།རིག་གོ་ཞེས་ནི་གང་སྨྲས་པ། །གཞན་གྱི་རིག་བྱ་གང་ཡིན་པ། །དེ་ཅི་རབ་ཏུ་བསྟན་ནུས་སམ། །ཕ་རོལ་སེམས་ནི་ཡོངས་ཤེས་ཕྱིར། །དེ་ཕྱིར་དམིགས་པ་ཡོད་པའི ཕྱིར།།ཡིད་ཀུན་དམིགས་མེད་མ་ཡིན་ནོ།

夢中行欲之時分， 生起決定覺受者， 若非僅是精液出， 何得成就所欲義？ 精液乃是貪慾果， 夢外亦復有生起， 若欲為觸女人者， 如何不成虛妄性？ 若於顯現女人相， 從欲貪染而生起， 如夢損害指甲等， 何故非如涂香等？ 若無女人實體時， 依彼亦能生起者， 云何非如涂香等？ 貪慾生起精液時， 謂心成辦其義利， 此說實非為善說， 何故不言作用耶？ 得子等事諸境中， 夢中所見真實性， 彼見亦是虛妄性， 從業力故而生起。 如是地獄守護等， 以有故唯識行相， 任何作用皆非有， 是故唯心不得成。 顯現差別身相中， 若成他續之體性， 地獄眾生亦如是， 何故非是他有情？ 如是壇城決了解， 儀軌能滅諸毒害， 諸天攝受加持者， 住于自誓三昧耶。 遠離往昔儀軌者， 以其不能作用故， 是故非由心所作， 知他心智之智慧。 如實非境云何能， 若時他心實有時， 彼智即能遍趣入， 境有彼之行相識。 許能執取行相已， 趣近自境非如作， 任何等無間生起， 自心了知亦如是。 如前所說體性故， 彼心即是能執取， 憶念已過去心識， 真實趣入性為何？ 彼心非從彼因生， 是故非為能執取， 佛行境界無二性， 以未善知體性故。 所說非如境性者， 彼非善說無二故， 唯由執取諸智慧， 執取無餘所取故。 說為一切種智者， 非由了知無二相， 所說非是所顯示， 體效能知性為何？ 他所了知性為何， 彼豈能善為顯示？ 以能遍知他心故， 是故有其所緣故。 意識非無所緣境。 這是一段探討夢境、識與境、他心智等問題的重要論述。譯文保持了原文的對仗形式，同時力求準確傳達原意並保持漢語表達的自然流暢。

།གལ་ཏེ་དེ་དག་གང་དུ་ཡང་། །ཕྱི་ཡི་གཟུང་བ་མིན་ཞེ་ན། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཇི་ལྟ་བུ། །རང་སེམས་ཙམ་ཞིག་རྣམ་ཤེས་པས། །རང་རིག་ཁོ་ནར་ཟད་ན་གོ། །རང་སེམས་ཙམ་ཞིག་རྣམ་ཤེས་ཕྱིར། །ཐམས་ཅད་ མཁྱེན་ཞེས་བརྟག་པར་ཟད།།ལོགས་ཤིག་པ་ཞིག་ཤེས་ན་ནི། །བློ་ཙམ་ལྟ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །མི་གཉིས་ཁོ་ན་ཤེས་པའི་ཕྱིར། །གལ་ཏེ་ཉེས་པ་མེད་འདོད་ན། །ཇི་ལྟར་དེ་བཞིན་རྣམ་ཤེས་ཀྱང་། །དེ་ཡུལ་དམིགས་པ་ཡོད་པ་ཉིད། །གཉིས་རྣམ་གྲོལ་བའི་ཤེས་པ་ལ། །རྣམ་པ་ ཀུན་དུ་ཀུན་རིག་ཅེས།།བྱ་བ་དེ་ནི་ཡ་མཚན་ཆེ། །དེ་ཕྱིར་འཛིན་བའི་ངོ་བོར་ཡོད། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ཡང་དམིགས་པ་གཞན། །ཅུང་ཟད་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི། །མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཁྱེན་གྲང་གི་།བདག་གི་བློ་ངན་དེ་རྡུགས་སོ། །སྔོན་དུ་རྒྱུ་ཕྱིར་རེས་འགའ་ཞིག་།གཉེན་པོ་ གོམས་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར།།འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་ཉེས་པའི་ཚོགས། །གཏན་དུ་ཡོངས་སུ་ཟད་སྲིད་ཀྱི། །བྱིས་པའི་སེམས་ནི་ཐམས་ཅད་དུ། །གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཡིན་པས་ན། །གང་ཞིག་གོམས་པས་ཡོངས་ཟད་པ། །གཉེན་པོའི་སྐབས་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །སྟོང་ངོ་སྙམ་ པའི་ཤེས་པ་གང་།།བརྗོད་པའི་རྣམ་པར་འཇུག་པ་ཡིན། །གཉིས་ཀྱི་ངོ་བོ་དང་ལྡན་ན། །ཇི་ལྟར་དེ་ནི་གཉེན་པོ་ཡིན། །འདོད་ཆགས་ངོ་བོ་གོམས་པ་ལས། །ཇི་ལྟར་འདོད་ཆགས་མི་ཟད་ལྟར། །དེ་བཞིན་གཉིས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ། །གོམས་པས་གཉིས་ཟད་མི་འགྱུར་རོ། །བློ་ལ་དངོས་ ཆ་སྒྲོ་བཏགས་ནས།།བདག་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་བསྒོམ། །གཉིས་མེད་པ་ལ་སྒྲ་ཙམ་སྟེ། །དོན་མེད་དེ་དག་བསྒོམ་མ་ཡིན། །རྟག་པར་དམིགས་པ་ཀུན་ཉོན་མོངས། །མི་རྟག་མྱུར་དུ་མྱ་ངན་འདས། །དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་མེད་པ་ལས། །སངས་རྒྱས་ཉིད་ཐོབ་གདོན་མི་ ཟ།།དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་མེད་པ་ནི། །ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་བྱ་བ་མེད། །འབད་དང་སྦྱོར་བ་མེད་པར་ཡང་། །སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་འདོད་པར་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་སེམས་ཅན་སྙིང་རྗེ་དང་། །དེ་ལ་ཕན་དང་ཐབས་དང་ནི། །འདུས་བྱས་མི་རྟག་བསྒོམས་པ་ལས། །བདེ་བར་གཤེགས་ པའི་གོ་འཕང་འཐོབ།།བློ་སྒྲ་ཙམ་ལ་ཇི་ལྟ་བུར། །སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་ཡོངས་སུ་རྫོགས། །སྦྱིན་བྱ་མེད་པས་དེ་ཡི་ཕྱིར། །སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱང་མི་སྲིད་དོ། །གལ་ཏེ་ཕན་ཚུན་དབང་གིས་ན། །རྣམ་པར་རིག་པར་ངེས་པ་ལས། །སྦྱིན་དང་ལེན་པའི་རྣམ་པ་ཡིས། །བློ་ཞིག་ གལ་ཏེ་སྐྱེ་ཞེ་ན།།དེ་ནི་མངོན་སུམ་རྗེས་དཔག་དང་། །ཡིད་ཆེས་ལུང་གིས་རབ་མ་བསྒྲུབས། །དེ་ནི་རྟོག་པ་ཁོ་ན་ཙམ། །འབའ་ཞིག་ཡོངས་སུ་བསྒྲགས་པར་ཟད། །རྣམ་ཤེས་སྦྱིན་པའི་རྣམ་པ་ཅན། །བརྒྱ་ཕྲག་རྣམས་སུ་གོམས་བྱས་ཀྱང་། །འོན་ཀྱང་སེམས་ཅན་འགའ་ ཞིག་གི་།དབུལ་དང་བྲལ་བར་མི་འགྱུར་རོ།

若於一切諸境中， 外境所取皆非有， 云何成就一切智？ 若唯了知自心識， 唯是自證而已矣。 以唯了知自心故， 一切智者徒思維， 若知離異他法者， 不成唯心之見解。 若謂無過唯知二， 如是識亦復如是， 彼境所緣實有性。 于離二相解脫智， 一切時中遍知者， 此說實為大稀有， 是故有其能取性。 一切智者所緣境， 謂無絲毫他所緣， 諸智者當如是知， 我之劣慧實可嘆。 先有因故有時中， 對治修習得生故， 貪等過失諸聚集， 永盡滅除有可能。 凡夫心識一切時， 具有二相之體性， 何者修習永盡者， 對治之處實非有。 所謂空性之智慧， 趣入言說之行相， 若具二性之體性， 云何彼成為對治？ 如同貪慾之體性， 修習不能盡貪慾， 如是二性之體性， 修習不能盡二相。 於心增益實有分， 修習無我等諸法， 無二唯是言說故， 非是修習無義法。 恒常所緣皆煩惱， 無常速得般涅槃， 由離一切所緣故， 必定證得佛果位。 遠離一切所緣者， 於一切中無所作， 無須勤勉及加行， 即得成就佛果位。 是故悲憫諸有情， 利彼方便諸法門， 修習諸行無常故， 證得善逝之果位。 心識唯是言說故， 云何圓滿諸佈施？ 以無所施是故此， 佛果亦復不可得。 若由互相力用故， 決定唯是識性已， 由施與受行相故， 若心生起者云何？ 此非現量與比量， 信解教證所成立， 此唯分別假立故， 唯是遍計所執性。 具施行相諸識性， 縱經百次修習已， 然于某些有情前， 不能令離貧窮性。 這是一段探討認識論和修行理論的重要論述，涉及一切智、二取、對治、空性等核心概念。譯文保持了原文的對仗形式，同時力求準確傳達原意。

།རྣལ་འབྱོར་རྣམས་ཀྱི་ཡིད་ལ་བྱེད། །གང་ཚེ་ཚད་མེད་སྒོམ་ན་ཡང་། །དེ་ཚེ་བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ། །འཐོབ་དང་ཡང་དག་ཟད་མི་འགྱུར། །ཀུན་ལ་ཐམས་ཅད་སྦྱིན་པ་དང་། །སྙིང་རྗེས་སྦྱིན་པ་ཡོངས་རྫོགས་པ། །དོན་བདོག་པ དང་བྱེ་བྲག་མེད།།དེ་ལ་མི་སྦྱིན་དགག་པ་ཡིན། །ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་འདས་པ་ཡི། །སྐུ་གདུང་དང་ནི་ཤི་བའི་རོ། །ཁྱིམ་དང་ལྷ་གང་མཐོང་བ་དག་།ཇི་ལྟར་གཞན་གྱི་དབང་ལས་སྐྱེ། །གལ་ཏེ་དེ་རང་རྒྱུད་སྨིན་ལས། །ཇི་ལྟར་འདས་བ་རྗེས་སུ་དཔག་།གལ་ཏེ་འདས་པ་རྗེས་མི་ དཔོགས།།དེ་ནི་ཤིན་ཏུ་འཇིག་རྟེན་ཐལ། །ཉན་ཐོས་གྲོལ་བས་རྣམ་དག་གི་།སྐུ་གདུང་མཐོང་བ་ཆགས་བྲལ་བའི། །གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་མེད་པར། །ཇི་ལྟ་བུར་ན་གུས་པ་སྐྱེ། །གལ་ཏེ་བརྒྱུད་པས་ཡིན་ཞེ་ན། །གསོན་པོ་དུམ་བུར་བཅད་མཐོང་བ། །དེ་ནི་དེ་ཡི་དབང་མིན་ན། ། ཡོངས་སུ་འདས་པ་ཇི་ལྟ་བུར། །འཇིག་རྟེན་པ་ཡི་ཚུལ་གནས་པ། །ས་བོན་སོགས་ལས་མྱུ་གུ་སོགས། །འབྱུང་ཞེས་བྱ་འདི་སེམས་ཙམ་དུ། །སྨྲ་ལ་རུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཤེས་གང་མཇུག་ཐོགས་སུ། །ཤེས་པ་ངེས་པར་སྐྱེ་འགྱུར་བ། །རྒྱུ་དེ་དེ་ཡི་འབྲས་བུ་དེ། །ངེས་པའང ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།།འདི་ལྟར་མེ་ཡི་རྣམ་པར་ཤེས། །མེད་པར་དུ་བའི་བློ་སྐྱེའོ། །ས་བོན་མེད་པའི་སེམས་ལ་ཡང་། །མྱུ་གུར་སྣང་བའི་བློ་ཡོད་དོ། །མེ་ཡི་བློ་ཡིས་བསྒོས་པའི་སེམས། །དུ་བའི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་ན། །ནུས་པ་དུ་མ་ཡོད་པ་ལ། །བྱེ་བྲག་རྟོགས་པ་ག་ལ་ཞིག་།མེའི་ བློ་དེ་མ་ཐག་པའི་རྒྱུ།།དུ་བའི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་ན། །དེ་ཡང་བཟང་མིན་དུ་བ་ཡི། །སེམས་ལ་མེ་ཡི་ཡིད་མ་ངེས། །འབྲེལ་པ་རབ་ཏུ་མ་གྲུབ་ན། །ཇི་ལྟར་འདི་དང་འདི་ལས་མིན། །རྒྱུ་ལ་ཐ་སྙད་མ་འདྲེས་པ། །ཇི་ལྟ་བུར་ན་འཇུག་པར་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་བརྟགས་པ་ལ་ བརྟེན་ནས།།ཁམས་གསུམ་པ་ནི་སེམས་ཙམ་ཞེས། །ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་བཤད་ཡིན་གྱི། །གཟུགས་སོགས་མེད་ཕྱིར་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ལ་ཆགས་ལ་སོགས་འབྱུང་བ། །བརྟགས་པ་མངོན་སུམ་མཛད་ནས་ནི། །ཉེས་པ་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། །དེ་ཕྱིར་ཡུལ་ལ་བདག་མེད་བསྟན། །དེ་ བཞིན་གཞན་དུའང་ཇི་ལྟ་བུར།།བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྣམ་བརྟགས་ལྟར། །ཕྱི་དངོས་ཡོད་པ་མིན་ཞེས་གསུངས། །ཅི་ཡི་ཕྱིར་ན་ཁྱད་པར་མཛད། །དེ་མ་ཐག་ཏུ་བསྟན་པ་ལས། །བྱེད་པར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ལས། །བྱ་བ་རྣམས་སུ་ཡོངས་སུ་ཤེས། །དེ་ཕྱིར་བདག་ནི་བཀག་ཅེས་ གསུངས།།དེ་བཞིན་གཞན་དུའང་བསྟན་པ་ལས། །བརྟགས་དང་རྣམ་པར་བརྟགས་པ་དང་། །ཆོས་ཉིད་གཟུགས་ཞེས་བཀའ་སྩལ་ཏེ། །ཆོས་ཉིད་རང་གི་མཚན་ཉིད་དོ། །དངོས་པོ་ཙམ་ནི་བརྟགས་པའོ། །རྣམ་པར་བརྟགས་པ་ཁྱད་པར་དུའོ།

瑜伽師們作意時， 縱然修習無量心， 彼時苦樂諸感受， 獲得真實不能盡。 普施一切眾生者， 悲心圓滿諸佈施， 義利及其差別性， 于彼遮止不佈施。 般涅槃后舍利子， 及諸亡者遺骸體， 所見宮殿與天眾， 云何依他緣而生？ 若由自續成熟故， 云何推度已逝者？ 若不推度已逝者， 則成極為世俗過。 聲聞解脫清凈身， 所見舍利離貪慾， 若無比量推度者， 云何能生敬信心？ 若謂由其相續故， 見有活人肢斷者， 彼非彼之所主故， 云何能知般涅槃？ 住於世間之法則， 種子等生苗芽等， 此說唯是心識者， 于彼實非應理也。 若有智識相續中， 必定生起諸智識， 彼因彼果決定性， 亦復非有如是理。 譬如無有火識時， 煙之智識亦得生， 無有種子之心中， 亦有顯現苗芽智。 若謂火智熏習心， 是為煙識之因者， 多種功能皆具足， 云何能知其差別？ 若謂火智無間因， 為煙識之因緣者， 此亦非善因煙識， 於心火意不決定。 若其關聯未成立， 云何此彼非因果？ 因上名言不相雜， 云何能有趣入性？ 是故依于假立故， 三界唯心如是說， 一切遍說此義故， 非由色等無故說。 于彼貪等所生處， 現前顯示假立已， 為令過失寂滅故， 是故宣說境無我。 如是于余處所中， 如諸凡夫所分別， 說外境非實有性， 何故作此差別說？ 從其無間所說中， 由於作者執著故， 遍知一切諸作業， 是故說為遮我見。 如是余處所說中， 假立及以遍計度， 法性色相如是說， 法性即是自相性。 事物僅是假立性， 遍計執為差別性。 這是一段探討認識論和修行理論的重要論述，涉及瑜伽行、佈施、因果、唯識等核心概念。譯文保持了原文的對仗形式，同時力求準確傳達原意。

།ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ནི་དབྱེ་བ་འདི། །དངོས་པོ་ མེད་ན་མི་རུང་ངོ་།།གལ་ཏེ་གཟུགས་སྟོང་གསུངས་ཤེ་ན། །དེ་ལ་གཟུགས་སྒྲ་ཇི་ལྟ་བུར། །བརྟགས་ཏེ་བསྟན་པ་ཡིན་ན་ནི། །འབྲས་བུ་འདོད་པ་ཅི་ཞིག་ཡིན། །གང་དུ་མི་སླུ་སྲིད་པ་ཡི། །དེ་བས་དེ་དངོས་ཡོད་པ་ཉིད། །ཐམས་ཅད་མེད་པ་ཁོ་ན་ལས། །རྨི་ལམ་བཞིན་དུ་དམིགས་མ་ ཡིན།།ཕྱི་རོལ་དོན་དུ་སྨྲ་རྣམས་ཀྱིས། །བློ་ཙམ་སྨྲ་ལ་དེ་སྐད་སྨྲས། །འདི་ཅི་རིགས་པའམ་འོན་ཏེ་མིན། །མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དཔྱད་དུ་གསོལ། །རིགས་དང་མི་རིགས་དཔྱོད་པ་ལ། །བདག་ལ་མཁས་བློ་མཚར་བཅས་མེད། །འོན་ཀྱང་གཞན་སྨྲས་བདེན་པ་ནི། །མང་པོར་མདོར་ བསྡུས་ནས་བསྟན་གྱིས།།ཤེས་པའི་སྣང་བས་གཏི་མུག་གི། །མུན་བཅོམ་མཁས་པས་མངོན་མཛད་ཅིང་། །དེ་རིང་ཕྱིན་ཚད་ཆེ་རྣམས་ཀྱི། །ལམ་དུ་སྐྱེ་བོ་གླེན་དེངས་ཤིག་།ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ། །སློབ་དཔོན་དགེ་སྲུངས་ཀྱིས་མཛད་པ་ ་རྫོགས་སོ།

法性之分別， 無實則不成。 若說色空者， 于彼色聲名， 假立而宣說， 所求果何為？ 凡是不虛妄， 彼故實有性， 若一切皆無， 如夢非所緣。 外境論者等， 對唯識宗說， 此理應不應， 請智者詳察。 理非理觀察， 我無勝智慧， 然他所說真， 廣義今當攝。 智慧光明破， 愚癡黑暗時， 從今所至處， 愿愚入智道。 《外境成就論》終 作者：阿阇黎護法造 這是一部探討外境實在性的重要論著，我已完整直譯，保持了原文的對仗形式和邏輯結構。這是全文的結束部分，包含了對前文理論的總結以及作者的謙遜之辭和善愿迴向。

D4245

། །།ཁ་ཆེ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བའི་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཛི་ན་མི་ཏྲ་དང་། བོད་ཀྱི་ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་དཔལ་བརྩེགས་རཱ་ཀྵི་ཏས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ།།[་]@##། །རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲུ་ཏི་པ་རཱི་ཀྵ་ཀཱ་རི་ཀཱ། བོད་སྐད་དུ། ཐོས་པ་བརྟག་པའི ཚིག་ལེའུར་བྱས་ལ།ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །དེ་ལྟར་དོན་དང་སྒྲ་འགའ་ཡང་། །དངོས་སུ་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །ཇི་ལྟ་བུར་ན་འབྲེལ་པ་ནི། །དངོས་པོ་ལས་བྱུང་ཡིན་པར་འགྱུར། །གཞན་ཡང་རུང་བའི་རང་བཞིན་ཕྱིར། །སྒྲ་ཡི་བདག་ཉིད་དོན་གསལ་བྱེད། ། སྒྲོན་མ་ལ་སོགས་བཞིན་འདོད་ན། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་བརྡ་དོན་མེད། །སྒྲ་ཡི་བདག་ཉིད་མ་བཟུང་ཡང་། །དོན་གསལ་བྱེད་པར་འགྱུར་ཞེས་ཏེ། །གལ་ཏེ་དབང་པོ་བཞིན་དུ་དེ། །དོན་དང་འབྲེལ་པར་རྟོགས་བྱེད་ན། །དཔེར་ན་དུ་བ་ལས་མེའམ། །བུམ་པ་སོགས་ལ་སྣང་བ་བཞིན། །གཞན གསལ་བྱེད་པར་འདོད་པ་གང་།།རྒྱུ་དེའམ་འབྲས་བུར་འགྱུར་གྲང་ན། །སྒྲ་ནི་དོན་སྐྱེད་བྱེད་མིན་ཞིང་། །དོན་གྱིས་སྐྱེད་པའང་མ་ཡིན་ནོ། །ཁྱད་མེད་འདོགས་པའང་མི་འདོད་ན། །ཇི་ལྟར་དེ་དོན་གསལ་བྱེད་ཡིན། །རང་གི་ངོ་བོ་བརྗོད་པ་ཡི། །བློ་རྒྱུ་གསལ་བར་བྱེད་འདོད་ན། །སྒྲ་ ནི་དོན་ལ་དེ་བཞིན་མིན།།ཐ་དད་དུས་སུ་དམིགས་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཕྱིར་ན་མཁས་རྣམས་ཀྱིས། །མེད་ན་མི་འབྱུང་འབྲེལ་པར་བརྗོད། །དེ་དེའི་བདག་ཉིད་ངོ་བོ་འམ། །དེ་ཡི་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །བློ་གང་དོན་ཉིད་བདག་འབྲས་ཕྱིར། །ཚིག་ནི་དེ་གསལ་བྱེད་པ་ཡིན། །ཕྱི་རོལ་ གནས་པའི་ངོ་བོ་ཡིས།།འགའ་ཡང་འབྲེལ་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །འདི་ནི་ཐ་སྙད་ཤེས་པ་ལ། །དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཉི་ཚེ་ཞིག་།རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི། །དོན་ནི་གསལ་བར་བྱེད་མ་ཡིན། །དེ་ལྟར་རིགས་པ་མེད་ཕྱིར་དོན། །ཇི་ལྟར་ཡང་ནི་གསལ་བྱེད་མིན། །འདིའོ་ཞེས་བརྟགས་ ལ་བརྟེན་ནས།།དེ་ནི་གསལ་བར་བྱེད་འདོད་ན། །སྒྲ་དག་དོན་ནི་དུ་མའི་ཕྱིར། །དོན་གང་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན། །གལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་ལས་རྣམ་ཕྱེ། །དེ་ནི་མ་ངེས་ཉིད་མིན་ནམ། །དེ་ནི་ཀུན་ལ་རུང་བའི་ཕྱིར། །ངེས་པ་པ་དང་བྲལ་ཕྱིར་རོ།

我來為您翻譯這段藏文文獻： 這是迦濕彌羅毗婆沙部的大阿阇黎勝友（Jinamitra）與藏地譯師比丘吉祥積（དཔལ་བརྩེགས）和惹乞底（རཱ་ཀྵི་ཏ）共同翻譯、校對並最終確定。