d4226量理論釋量論莊嚴疏極清凈嘉瑪日 蘇瑪帝 羅登謝饒c3.5s｜d4226量理論釋量論莊嚴疏極清凈嘉瑪日 蘇瑪帝 羅登謝饒c3.5s（續17）

།མིག་གི་འོད་ཟེར་མེད་པ་ཉིད་དོ། །གཞན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་པས་སོ། །དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མིག་གི་འོད་ཟེར་གྱིས་རེག་པ་ཉིད་དོ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མིག་ཕྲད་ནས་འཛིན་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །ཤིན་ཏུ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཤིན་ཏུ་ཡང་ཆད་པ་གཞན་དག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་དང་། ཤིན་ཏུ་ཡང་ཚོགས་ཆེན་པོར་བརྟགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། ཤིན་ཏུ་ཡང་བཞད་གད་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུམ་ཀ་ལ་འབྲེལ་ཏོ། །ཡང་དག་རིག་པ་ནི་དམ བཅས་པའི་དོན་བསྒྲུབ་པའི་ཆེད་དུ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དམ་བཅས་པའི་དོན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །འདྲེན་པར་མཐོང་བ་ནི་སྐམ་པ་དང་ལྕགས་སྒོམ་ལ་སོགས་པ་ལའོ། །སྔགས་ཀྱི་བདེན་པ་ལ་འགྱུར་མོད་ཉེས་པ་ཅི་ཡོད་སྙམ་ན། དེས་འགུགས་པ་སྟེ་སྔགས་ ཀྱི་འབྲས་བུ་ལ་སོགས་པ་འགུགས་པ་ལ་ཡང་སྔགས་དང་རེག་པར་ཐལ་བས་ན་འདྲེན་པ་ལ་ཐལ་ཆེས་པར་འགྱུར་རོ།།དེར་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔགས་ཀྱིས་དྲངས་པ་ལ་ཡང་ངོ་། །སྔགས་དང་རེག་པར་གྱུར་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ལན་བཏབ་པ་ནི་སྒྲ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཡོན་ཏན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ བྱ་བ་ནི།ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རེག་པ་ནི་ཁྱེད་ཀྱི་ལྟར་ན་ལྡན་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གྱི་ངོ་བོ་ཡིན་ན། དེ་གོ་ཡོན་ཏན་སྒྲ་ལ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། ཡོན་ཏན་ནི་ཡོན་ཏན་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་དགོངས་པའོ། །འདི་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ སྦྱོར་ན་སྟེ།ཁས་ལེན་ན་དེའི་ཚེ་འགར་ཡང་མ་ངེས་པར་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་ཅིའི་ཕྱིར། དཔག་ཚད་ལ་སོགས་པར་ཤིན་ཏུ་ཐག་རིང་པོ་ན་གནས་པ་མི་མཐོང་ངོ་། །དེ་ལ་ནི་བར་ན་འགའ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་ཐོགས་པར་བྱེད་པ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །དེས་ན་མཐོང་ན་བཟློག་པར་དཀའོ་ ཞེས་དགོངས་པའོ།།འདིར་གཞན་གྱིས་སྨྲས་པ་ནི། མར་མེའི་འོད་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། མར་མེའི་འོད་མ་ཆོད་པ་རེག་པར་བྱེད་པ་བཞིན་དུ་མིག་གི་འོད་ཁོ་ན་དུས་སུ་མ་ཁྱབ་ན། རྣམ་པར་གནས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་རང་བཞིན་གྱི་བློ་ཐམས་ཅད་དེ་ལ་སྣང་བའི་ཕྱིར་ན། གཅིག་ཉིད་ དུ་རྟོགས་པ་འཐད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་གྱི་བསམས་པའོ།།ལན་ནི་དེ་ལྟ་ཡིན་ན་བློ་ཕྱི་མ་གཅིག་གིས་བློ་སྔ་མའི་རང་བཞིན་དུ་མ་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བློའི་རང་བཞིན་དུའོ། །རང་གི་གཞུང་ཉིད་སྟོན་པ་ནི་རིགས་མི་མཐུན་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །རིགས་ མི་མཐུན་པའི་རྣལ་མ་རྣམས་ཀྱི་ལྡན་པ་གང་ཡིན་པ་དེས་བསྐྱེད་པའོ།།དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིང་མོའི་ཡུལ་ཅན་ནོ།

眼光確實不存在。“他人”即佛教徒。“彼性”即眼光之觸及性。“此”即眼接觸而執取之相。“極其”與三者相關：即”極其為他斷”、“極其觀為大聚”及”極其成為笑話”。 正確認知並非為證成所立義而趨入，意即非能證成所立義。所見牽引即于乾燥物及鐵籠等。若念于咒語真實性雖成有何過失，則由彼引攝，即于咒語果等引攝亦應與咒語相觸，故於牽引過於擴大。“于彼亦”即于咒語所引亦然。若謂必定與咒語相觸，對此回答道”聲”。“因是功德”即因是虛空功德。觸若如你們所說是具相功德之體性，則彼功德如何于聲成立，因功德無功德故，此為意趣。 “此性”即若承許所立相法合，則爾時于任處皆不定有。若爾，何故不見住于由旬等極遠處？于彼因中無任何阻礙故定無障礙。故見則難以遮止，此為意趣。 此處他人所說：“如燈光”，即如燈光無間而觸及，眼光若不於時遍及，則非安住。若謂因前後自性諸智皆于彼顯現，故了知為一性合理，此為他人之意。 答：若如是則后智一者應不執取為前智自性。“如是性”即為智之自性。顯示自宗即”諸異類”等。由異類正品之和合所生。“彼”即遠境之認知。

།ལན་ནི་དེ་ཚེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། འཁྲུལ་པའི་ཚེ་ཡང་ངོ་། །འོན་ཏེ་བདེན་པ་མ་ཡིན་པ་འཁྲུལ་པའི་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བ་ནི་དུ་མ་ཡང་འཛིན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བདེན་མིན་ཞེས་ གསུངས་སོ།།རང་བཞིན་དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ན། རི་མོའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་བློ་དེ་ལ་སྣང་བ་གང་ཡིན་པའི་རི་མོའོ། །དེ་ཇི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་པ་སྟེ། མི་བདེན་པའི་རང་བཞིན་ནི་བདེན་པའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་བར་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མི་བདེན་པ་ཡང་ཕ་རོལ་པོ་རང་ཉིད་ཀྱིས་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ཏེ་ རྣམ་པ་དང་བཅས་པའི་ཤེས་པར་ཁས་མི་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ།།གལ་ཏེ་བློ་གཅིག་ཁོ་ན་ལ་རང་བཞིན་འགའ་ཞིག་ནི་བདེན་ལ། རང་བཞིན་འགའ་ཞིག་ནི་མི་བདེན་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། གཅིག་ཉིད་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །བདེན་པ་དང་མི་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་འདི་ནི་བདེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ་བློ་ གཅིག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།གཅིག་ལ་ནི་རང་བཞིན་འགའ་ཞིག་བདེན་པ་དང་མི་བདེན་པར་ཡང་མི་འཐད་དེ། ཕན་ཚུན་འགལ་བའི་ཆོས་གནས་པས་གཅིག་ཉིད་དུ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཡང་ན་གཅིག་མ་ཡིན་ཏེ་བློ་དུ་མར་ཐལ་ལོ། །བརྒྱ་ལ་ཁྱེད་ཀྱི་ཐ་སྙད་འདི་མི་བདེན་པར་ འགྱུར་ཏེ་བློ་གཅིག་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།འོན་ཏེ་བདེན་པ་དང་མི་བདེན་པའི་ཡུལ་ཅན་ཀྱི་ཐ་སྙད་ནི་བདེན་པ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་དུ་མ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་དགོངས་པའོ། །དེའི་ངོ་བོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེར་པོ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོར་རོ། །གལ་ཏེ་སེར་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱི་རོལ་དེའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ན་སྟེ། གལ་ཏེ་བློའི་རང་བཞིན་ཁོ་ན་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེའི་ཚེ་བློའི་རང་བཞིན་གྱི་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་ལ་སོགས་པ་དེ་ལ། །ཅིག་ཅར་འཛིན་པའི་མཚན་ཉིད་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་འདི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བློའི་རང་བཞིན་དེ་ཡང་དུ་མ་ཉིད་ཀྱིས་ན། ཅིག་ཅར་འཛིན་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ གཞན་གྱིས་བརྗོད་པ་ནི་ཅི་སྟེ་ཞེས་བྱ་བའོ།།ཡིད་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ། ཡིད་ཀྱི་སྒྲས་ནི་རློམ་པར་བྱེད་ཤེས་པར་བྱེད་ཅེས་བྱ་བའི་བཤད་པས་མིག་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ལ་བརྗོད་དོ། །ཡང་ན་མིག་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བས་ན་ནང་གི་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་འཛིན་པ་ཡང་ཉེ་བར་མཚོན་ པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་འབད་པ་ཆེན་པོ་ཡོད་དོ། །ཅིག་ཅར་འཛིན་པ་མི་སྲིད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་དུ་མའོ། །ལན་ནི་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཚིག་དུམ་བུ་སྔ་མ་གཉིས་པོ་དེ་ཉིད་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འཆད་པ་ནི་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །སངས་རྒྱས་པས་མཛོད་ནས་མིག་དང་སྣང་བ་དང་ཡིད་དེ་ལུང་ལས་འབྱུང་ བའི་དབང་པོ་དག་ནི་མ་ཕྲད་པའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཇི་སྐད་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ།

答曰：“彼時亦”，即迷亂時亦然。若問：非真實之迷亂知中顯現者亦將成多取，則答”非真”。“彼自性”即于繪畫境識中所顯現之繪畫。“彼如何”即非是，非真實性不應理成為真實體性。非真實性亦是對方自己所承許，因不承許具相之識故。 若念於一識中某些自性為真實，某些自性為非真實，則曰”若是一”。真實與非真實相之此分別非真實，因是一識故。於一者某些自性為真實與非真實亦不應理，因互相違法安立故不應成一。正因如此，或非一而成多識。況且，你們的言說將成非真實，因非一識故。 若謂真實與非真實境之言說為真實，則彼時應成多性，此為意趣。“彼體性”即黃等體性。若外在黃等非彼自性，即若唯是識之自性之義。爾時于識自性之青黃等，同時執取之相如是了知不應理。因識自性亦是多性，故同時執取不可能。 對此他人所說即”云何”。“意行等相”中，以”意”字依”思維、了知”之解釋而說眼等。或由見眼等故是內作用，亦表示執取。故有大功用。意為同時執取不可能。答即”若”。解釋前二語段之次第即”若”。如佛教《俱舍論》所說：“眼、光明及意，經中所說根非離境”。

།དེའི་ཚེ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟར་ཁས་ལེན་པ་ན་བསྒྲིབས་ཏེ། ཡོད་པ་ལས་དང་གཞན་དུ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲིབ་པ་མེད་པས་སོ། །འདི་ཉིད་བསྒྲུབས་པའི་དོན་དུ་ཟེར་བ་དག་ཀྱང་རེག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ལན་ནི་དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །འོ་ན་ནི་མར་མེ་དང་ཆོས་མཐུན་པས་ཤིན་ཏུ་ཉེ་བར་འཛིན་པར་ཐལ་ལོ། །འདི་ཉིད་གཞུང་འཛུགས་པ་ནི་མར་མེའི་འོད་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་གཞན་ནོ། །རེག་པ་ཉིད་དུ་འཛིན་པའི་རྒྱུའོ། །གལ་ཏེ་མིག་ལ་སོགས་པ་ལས་འོད་ཟེར་ཡོད་ལ། དེ དག་ཀྱང་ཕྱིས་འཕྲོས་ནས་ལྡན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ན།དེའི་ཚེ་མུན་པ་ཡང་འཛིན་པར་ཐལ་ལོ། །ཤིན་ཏུ་ཐག་རིང་བ་ལ་མགྱོགས་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སུན་འབྱིན་པ་བརྗོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་གཞན་དག་ལན་བརྗོད་པ་ནི་འོ་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །འབད་པས་བརྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རེ་ཞིག་ནུས་པའི་ ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ལ།དེ་ལས་ནི་མིག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་མྱུར་བ་དེ་ལས་ནི་ཅིག་ཅར་ཤེས་པ་མི་སྐྱེ་བ་ཡིན་ཞིང་། དེ་ལས་ནི་ཅིག་ཅར་སྣང་བ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལྟར་ན་རེ་ཞིག་ཡིད་ཁས་བླངས་ནས་སུན་འབྱིན་པ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་ཡིད་ ཉིད་མེད་དོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི།དེ་ལྟ་བུའི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རྟོགས་པ་དང་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་ཚད་ཙམ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ནོ། །འོ་ན་ཡིད་ཇི་འདྲ་བ་ཞིག་སྙམ་ན། རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཡིད་དེའི་དོན་བྱེད་པའོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཅིག་ཅར་མི་སྐྱེད་པ་ལས་ཡིད་དཔག་ པ་མ་ཡིན་ནམ།དེས་ན་ཇི་ལྟར་སྤོང་ཞེ་ན། དེ་ཞེས་གསུངས་ཏེ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྔ་མའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡིད་དེའོ། །དེའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཅིག་ཅར་མི་སྐྱེ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པ་གཞན་དུ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཡིད་བྱེད་གཉིས་ལས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཅིག་ཅར་མི་སྐྱེ་བ་གྲུབ་ པའི་ཕྱིར་རོ།།ཇི་ལྟར་སྐམ་པས་དོན་དེ་འཛིན་པར་མཐོང་བ་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་ཤེས་པས་མ་ཡིན་ནོ། །རིམ་ལ་ཡོད་པའི་རྣམ་པ་དུ་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་འཛིན་པ་ཅིག་ཅར་སྐྱེས་པས་ནི། མ་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་གནས་སོ། །དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིམ་པའི་རྣམ་པ་དུ་མ་དག་ལའོ། །དེ་ལ་གཟུགས་ཀྱི་ཡོན་ ཏན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྡན་པ་ལའོ།།གཟུགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ནི་འདུ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོན་ཏན་ནི་ཡོན་ཏན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་འགྱུར་ན་ཉེས་པ་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་འགྱུར་ན་ཞེས་གསུངས་ཏེ་ཡོན་ཏན་དུ་ནའོ། །ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་འདུ་བ་ཅན་གྱི་རྒྱུ་ནི་རྫས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ རྫས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ནི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན།ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་རྫས་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ།

“彼時”即如是承許時被遮蔽。“有及異”即無遮蔽。若謂為成立此義而言諸亦成觸，答曰”若爾則”。則應如燈相順而極近取。此即立論”燈光”。“彼”即異法，為觸取之因。 若眼等有光芒，彼等後放射而相應，爾時應取暗。因極遠處不可能速疾故。對此破斥，他人答曰”則”。“勤察”即暫且應許具特殊功能之意，由此眼等之速疾不生同時知，由此同時顯現為迷亂。如是，暫且承許意而作破斥。 今說意亦無，即”如是”，謂了知及微塵量等自性。若問意為何等，則曰”識”。彼意之作用。若謂豈非由識不同時生而推知意，則如何能遣？答”彼”，即前識相之意。“是故”即因識不同時生相故。“復異”即由二作意不同時生識成立故。 如見乾燥取彼義，識則不然。次第所有諸相，同時生起取者，即是無迷亂。“于彼”即于次第諸相。“色德”即相應。色相德非和合，因德無德故。若問有何過失，則曰”若爾”，即成德。具德和合因為實，故如虛空應成實。

།ལྡན་པ་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ན་ཉེས་པ་གཞན་ཡང་བརྗོད་པ་ནི། དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཞེས་པ་སྟེ། ལྡན་པ་རྫས་ཡིན་ནའོ། །འདི་གཉིས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མེ་ཏོག་རྒྱས་པའི་ནགས་ཞེས་བྱ་བའི་བློ་དང་། རི་མོ་ དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་བློ་གཉིས་སོ།།མི་མཚུངས་པ་ཉིད་གཞུང་འཛུགས་པ་ནི་མང་པོའི་གྲངས་ཉིད་ཀྱིས་བྱ་བའོ། །གྲངས་ལས་ཐ་དད་པའི་ནགས་ནི་ཁས་མི་ལེན་པའི་ཕྱིར་ན། ནགས་ཀྱི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ནི་གྲངས་མང་པོ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གང་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤིང་རྣམས་ལའོ། །དེས་ ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མང་པོའི་གྲངས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང་།མེ་ཏོག་རྒྱས་པ་དག་ཤིང་རྣམས་ལ་འདུ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་ཡང་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན་སྣ་ཚོགས་པ་ནི་འདིར་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལྟར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཉེ་བར་བཏགས་པར་འགྱུར་བའོ། །རེ་ཞིག་ མེ་ལ་མེ་ཉིད་དུ་གཟུང་བ་ནི།ཕྱིས་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་ལ་ཡོད་པའི་ཆོས་མཐུན་པར་རྣོ་བ་གཉི་ག་ཡིན་པ་གཟུང་བ་དེས། མེའི་བག་ཆགས་མེར་རྟོག་པ་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་སད་པར་འགྱུར་བའི་སྐྱེས་བུ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེའི་དྲན་པས་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་ལ་ཡང་མེར་སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད་དོ། །གཅིག་གཟུང་བའི་དུས་ སུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི།སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་དག་ལས་གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་གཟུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེའི་དུས་སུའོ། །བཟུང་བཞིན་པ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་ཡང་རུང་བ་མདུན་ན་གནས་པ་ལའོ། །རྣམ་འགྲེལ་ཕྱིས་འཆད་པར་འགྱུར་བས་རེ་ཞིག་རང་ཉིད་ཀྱིས་བརྗོད་པ་ནི། དེ་ལ་ནི་ཞེས་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་དག་ལའོ། ། འོན་ཏེ་ཉེ་བས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཉེ་བར་ནི་ལྷག་པར་ཉེ་བ་སྟེ། གང་ལ་སྔོན་པོ་ཡོད་པ་དེ་ཉིད་ལས་སེར་པོ་ཉེ་བར་གནས་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་ཉེ་བར་སྒྲོ་འདོགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ན་ལན་ནི་ཉེ་བར་གནས་པའི་འཛིན་པ་དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དང་པོ་གཅིག་ལ་མཐོང་བ་ཕྱིས་གཞན་ལ་མཐོང་བ་ན་གཟུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡུལ དེར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔོན་པོའི་ཡུལ་དུ་སེར་པོ་གཟུང་བའི་ཕྱིར་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འབྲེལ་ཏེ་ལན་ནི་ཡུལ་དེར་ཞེས་བྱ་བའོ།།དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲོ་བཏགས་པའོ། །འོན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སྔར་མཐོང་བའི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་དྲན་པར་བྱ་བ་ནི། སེར་པོ་འཛིན་པའི་དུས་ན་གཟུང་བར་ བྱ་བ་ཉིད་དུ་སྣང་བ་ཡིན་ནོ།།ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་ཐ་དད་པར་མ་བཟུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་ཇི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཞན་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དྲན་པར་བྱ་བ་ལའོ། །གཞན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཟུང་བཞིན་པ་ཉིད་དུའོ། །འོན་ཏེ་དྲན་པར་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་དུ་མི་སྣང་བ་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ ཞེས་བྱ་བའོ།།འཛིན་པ་ཡིན་མོད་དེ་ལས་ཅིར་འགྱུར་སྙམ་ན་དེས་ན་ཞེས་བྱ་བའོ།

若相應具德，則說其他過失：“即便如此”，即若相應為實。“此二”即”花開之林”之覺及”具畫”之覺二者。 不同之立論即”多數性”。因不承許異於數之林，故林所詮即多數性。“於何”即于諸樹。“是故”即因多數相及花開于諸樹和合故。若謂此亦成自性，則曰”種種即此”。“如是”即由一義和合力假立。 且如取火為火性，後於婆羅門童子有相順銳利二者取，由此令火習氣生火分別之功能覺醒之補特伽羅，彼由憶念于婆羅門童子亦增益為火。“取一之時”即于青等任一所取之時。“正取”即任一現前。因后當解釋廣釋，且自說：“于彼”即于婆羅門童子。 若謂”由近故”，近即極近，謂于有青者即從彼黃近住，如是若成近增益，答曰”彼近住取”，即先見一后見他時非所取。“于境”即于青境取黃故增益，此為答。“彼”即增益。 若謂先見青等所應憶，于取黃時現為所取性。若問何故，則因未取前後差別故。對此所說即”如何”。“於他”即于所應憶。“異”即正取性。若謂所應憶唯不現自性，則曰”彼”。若念為取則如何，答”是故”。

།གཟུང་བར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་སྣང་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་བསྲེ་བ་མ་ཡིན་མོད། དུ་མ་འཛིན་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ནི་བསྲེ་བ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི། འོན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ལན་ནི་དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བ་ ལ་སོགས་པའོ།།འོན་ཏེ་དུ་མ་གཅིག་གིས་འཛིན་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་སྙམ་ན། མིག་གི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྟོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེའི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་འགྱུར་མོད་སྙམ་དུ་དོགས་ན་འདོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གོང་འོག་བསྣོལ་ཏེ་བལྟ་བར་བྱའོ། །མ་འབྲེལ་བ་ ནི་འབྲེལ་པ་མེད་པ་སྟེ།དེའི་རྟོགས་པ་གང་ཡིན་པ་ཉིད་དྲི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་སྐྱེས་བུ་བླུན་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་གིས་བརྟགས་པས་ནི་ཆོག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །སྔོན་པོར་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དུས་ན། སེར་པོའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡང་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དུ་མ་ནི་ཞེས་ གསུངས་སོ།།གཞན་དག་ཚོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བསམས་ནས་སྨྲ་བ་ནི་སྣ་ཚོགས་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཅིག་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔོན་པོ་ལ་ཡང་ངོ་། །དེས་ན་གང་གི་ཚེ་རེ་ཞིག་གཅིག་ཉིད་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེའི་ཚེ་གཞན་མཐོང་བ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་དགོངས་པའོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཅིག་ཅར་ཤེས་པ་མི་སྐྱེ་བ་བཟློག་པ་ནའོ།།འདི་སྐད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་འཆད་བཞིན་པའོ། །སྟོན་པ་ཡང་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་ནོ། །ཁྱེད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་པས་སོ། །རྣམ་དབྱེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བློ་ནི་སྣ་ཚོགས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་ཡང་གཅིག་ཁོ་ན་ཡིན་ལ་ཕྱི་རོལ་ནི་དུ་མར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ནོ།།སླར་ལ་བློ་ཉིད་ལ་ལྷག་པར་ཐ་དད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི་གང་ལ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེའི་ཚེ་བློ་གནས་པའི་ངོ་བོ་ལ་སྣ་ཚོགས་པ་ཉིད་དུ་ཅི་སྟེ་འགྱུར་བ་འགྱུར་བ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འདི་སྐད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་འཆད་བཞིན་པའོ། །ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ གཅིག་ཉིད་དམ་དུ་མ་ཉིད་དུའོ།།རྣམ་པར་འབྲེལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྟོང་པར་འགྱུར་བའོ། །དངོས་སྟོབས་ནི་ཚད་མའི་སྟོབས་ཀྱིས་སོ། །ཇི་ལྟར་ན་གཅིག་གམ་དུ་མ་ཉིད་དུ་མི་འཐད་སྙམ་ན། འདི་ལྟར་ཞེས་གསུངས་སོ། །བློ་གཅིག་ལ་སྣ་ཚོགས་ཏེ་དུ་མ་རེ་ཞིག་ཇི་ལྟར་འགྱུར། གཅིག་ལ་དུ་མ་ཉིད་མི་ འགྱུར་བ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།འོ་ན་དུ་མ་ལ་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན་བློ་དེ་ལ་ཡང་ཞེས་སྨོས་ཏེ། བློ་དུ་མ་ལ་ཡང་སྣ་ཚོགས་པ་ཉིད་མི་འགྱུར་རོ། །བློའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྣམས་ཕན་ཚུན་ཚུལ་ལུགས་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་ན། སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་མེད་པར་ཐལ་ལོ།

若現為所取性，雖非分別自性之混合，但多取之自性則成混合，對此所說即”然而”。答即”若如是”等。 若念多如何由一取，則曰”眼”，即爲了解一切青黃之瞭解故，即為見故。若疑雖如是，則上下交錯觀”非所欲”。 “無關聯”即無聯繫，其瞭解即為垢。由此所表示之愚人所思即可。 若謂分別青時亦有分別黃，則說”諸多分別”。他人思維聚合分別而說即”種種”。“於一亦”即于青亦然。是故當僅分別一時，見他則唯無分別，此為密意。 “即便如此”即遮止同時不生知。“如是說”即正說。“亦說”即他。“汝等”即佛教徒。“差別”即雖心具種種相唯一，外境則成多等如是等性質。 複次顯示心自體更為差別即”於何”。其時心住體性必定成種種，此為義。“如是說”即正說。“如何如何”即一性或多性。 “遍關聯”即成空。“事勢”即以量力。若念如何一或多性不應理，則說”如是”。心一中種種即多，且如何成？於一定非成多，此為義。 若念則于多成，故說”于彼心亦”，于多心亦不成種種性。因心極微互不知方式故，應無現為種種。

།འོ་ན་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་འདི་ཇི་ལྟར་ ཡིན་ཞེ་ན།གལ་ཏེ་དོན་རྣམས་ཞེས་གསུངས་སོ། །འདིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་ཡང་སྣང་བ་ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །རེ་ཞིག་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཁོ་ནའོ། །འདི་ནི་སྣ་ཚོགས་པར་སྣང་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ནི་བརྗོད་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་འདི་གཅིག་དང་དུ་མ་ ཉིད་དུ་མི་འཐད་པ་དེའི་ཚེ།གཅིག་དང་དུ་མ་ཉིད་དེ་མེད་མོད། ཁོ་བོ་ཅག་ལ་ནི་ཆད་པ་ཅི་ཡང་མེད་དོ། །སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་ནི་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པ་གཞན་གྱིས་གཅིག་དང་དུ་མ་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྲུབ། དེའི་ཡན་ལག་ཅན་གྱི་སུན་ འབྱིན་པ་འཇུག་པ་ནི་བློ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བའི་བདག་ཉིད་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བར་ཁས་བླངས་ཀྱང་ཉེས་པ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞུང་གི་ཚོགས་ཀྱི་དོན་ཏོ།།དེ་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བློ་ལ་ཡང་ངོ་། །གལ་ཏེ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་ལ་སྟོན་པ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་ལས་ཐ་དད་པའི་བློ་ནི་གཅིག་ཏུ་ འགྱུར་རོ་ཞེས་དོགས་ན་དངོས་པོའི་མཚན་ཉིད་ནི་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པ་ལས་ཐ་དད་པའི་བློ་ནི་མི་དམིགས་པས་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའོ།།དངོས་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བློའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ན་ཆད་པ་ཅི་ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཆད་པ་འགའ་ཡང་མེད་པའོ། །འདིར་ནི་འདིས་ནི་ཡན་ལག་ཅན་འགོག་པའི་སྐབས་ ཡིན་ལ་ཡན་ལག་ཅན་དེ་སེལ་བ་ན་ཡང་གལ་ཏེ་བློ་ཡང་དུ་མ་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་ན།དེའི་ཚེ་དེ་ལ་ཆད་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། གདོན་མི་ཟ་བར་བློ་གཅིག་གི་ཕྱོགས་ཁས་བླངས་ནས་ཡན་ལག་ཅན་བསླང་བར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བསྟན་བཅོས་གནས་ནས་རྩོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་ བའི་དོན་ཏོ།།སུན་འབྱིན་པ་གཞན་ཡང་བརྗོད་པ་ནི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དུ་མའི་རྟོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །བློའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དེ་དག་ནི་དུ་མར་རྟོགས་པར་བཟོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཕན་ཚུན་ཚུལ་ལུགས་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་གཞན་འགའ་ཞིག་གིས་དུ་མ་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ ཞེ་ན།རྟོག་པ་པོ་གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་ཉིད་གཞུང་འཛུགས་པ་ནི་རང་རིག་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །མཐོང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བའོ། །འདི་ལ་གཞན་བརྗོད་པ་ནི་འོ་ན་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་རིག་པ་མེད་པ་རིག་པ་མི་སྲིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་ངོ་། ། གཞན་ཡང་རང་རིག་པ་ཡིན་ན་ནི་ཤེས་པ་གཞན་རིག་པ་ལ་དགོས་པ་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གཞན་རིག་པས་རིག་བྱ་གལ་ཏེ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྣམས་རང་རིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཕན་ཚུན་ཚུལ་ལུགས་མི་ཤེས་པ་ཡིན། རྟོག་པ་པོ་གཞན་ཡང་མེད་པ་ཡིན་པ་དེས་ན། གང་གིས་མང་པོ་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡིན་ཞེས གཞན་དག་སྨྲ་བ་ནི་འོ་ན་ཞེས་བྱ་བའོ།

若問此種種顯現如何，則說”若諸義”。“此中”即如”雖離一多而顯現”。首先種種顯現唯是親身經驗。不能說”此非種種顯現”，若此一與多性不應理時，雖無一多性，於我等無任何斷滅。 種種顯現非當說為亦無離一多，若非如是，則由他成就無一多性。其支分過失之執行即：雖許心種種顯現之自性離一多，亦無過失，此為文集之義。 “于彼亦”即於心亦然。若疑若是顯示種種相，則異於此之心成一，則說”事物相”，以不得見異於相之心為害故。 “事亦”即有心相者有何斷滅，即全無斷滅。此中是遮止支分之處，當遮除彼支分時，若許心亦是多性，爾時于彼有何斷滅？必定不應許心一分而起支分，以非從論典處爭論故，此為義。 復說其他過失即：應無多極微之瞭解。彼等心極微不堪為多瞭解，因互不知方式故。若謂由某他者瞭解多性，則說”其他能知者亦”。 此即安立教義即”自證”。“以見故”即種種顯現。於此他說即”然則”。“此亦”即無自證則不可能有知亦然。 複次若是自證，則于知他無有必要。是故若極微以自證性互不知方式，亦無其他能知者，則由誰瞭解多性，他人所說即”然則”。

།འགའ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྲུབ་པའི་མཐའོ། །དེ་ལ་ཐ་དད་པ་ནི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ལས་ཐ་དད་པའོ། །འདིས་ནི་དུ་མའི་ཕྱོགས་ལ་ཡང་དུ་མ་ཉིད་དུ་སྣང་བ་མི་འཐད་དོ་ཞེས་བསྒྲུབས་པ་ཡིན་ནོ། །གཉི་གའི་ཡང་མཇུག་སྡུད་པ་ནི་དེའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའོ། ། དུ་མ་ཉིད་ལ་སྣ་ཚོགས་པ་མེད་པ་འདི་ཤིན་ཏུ་གསལ་ཏེ་ཤིན་ཏུ་ཡང་གསལ་ལོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་གཅིག་ཉིད་དམ། དུ་མ་ཉིད་དུ་དངོས་པོ་འཐད་པ་མ་ཡིན་པའི་གཏན་ཚིགས་དེའི་ཕྱིར་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །ཅི་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི དོགས་པ་བསུ་བའོ།།སྒྱུ་མ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྲུབ་པའི་མཐའོ། །དཔེར་ན་སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་མེད་ཀྱང་སྣང་བ་དེ་བཞིན་དུ། བུམ་པའམ་སྣམ་བུ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་དགོངས་པའོ། །གཞན་གྱིས་དེ་དག་ཀྱང་ཞེས་སྨྲས་ཏེ། སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་པ་དག་ཀྱང་ངོ་། །ལན་ནི་དོན་བྱ་བ་ ཞེས་བྱ་བའོ།།གལ་ཏེ་སྣང་བ་ཉིད་ལ་ཡོད་པར་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ནམ་དེས་ན་དོན་བྱེད་པས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། སྣང་བ་བསམ་གྱིས་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དོན་བྱེད་པ་གཞན་ལ་ཡང་ངོ་། །དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྣང་བའི་རང་བཞིན་ཉིད་དེ་དོན་བྱེད་པ་ཡིན་ནའོ། །འདི་ལ་ལན་ སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བའོ།།འགའ་ཞིག་ནི་བཟློག་པས་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཐ་དད་པ་ལས་བཟློག་པ་སྟེ། ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་དོན་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལ་བུམ་པ་དང་སྣམ་བུ་ལ་སོགས་པའི་དོན་བྱ་བ་ཆུ་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཐ་དད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། བདེ་བ་ལ་སོགས་ པའི་དོན་བྱེད་པ་ནི་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ།དེ་དག་གི་ཡོད་པ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཙམ་གྱིས་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ཉིད་འཆད་པ་ནི་སྣང་བ་ཙམ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །གང་ཞིག་དོན་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱོགས་ལའོ། །ཐ་དད་པའི་ཕྱོགས་ལ་ནི་ དོན་བྱེད་པ་སྒྲུབ་པ་ཉིད་དུའོ།།དོན་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱོགས་ལ་དོན་བྱེད་པ་ཉིད་རང་གི་ངོ་བོ་ཡིན་ལ། ཐ་དད་པའི་ཕྱོགས་ལ་ནི་དོན་བྱེད་པའི་རང་གི་ངོ་བོས་སོ། །གལ་ཏེ་འདི་དོན་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་མོད། དེ་ལྟ་བུ་མེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དོན་བྱེད་པའི་ རང་བཞིན་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ།།འགའ་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའམ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་དེས་ན། དོན་བྱེད་པ་ནི་སྣང་བ་ལས་ཐ་དད་པ་ཡོད་པར་སྨྲ་བའི་སྡེ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ནོ།

“皆非”即是宗義。其中”差別”即異於極微。此說明于多分亦不應理顯現為多性。二者之總結即”是故”。 多性中無種種此極為明顯，極其明顯。由於如是一性或多性事物不應理之因故，世尊說”識”等。“若”即迎疑。“幻等”即是宗義。 如幻等雖無而顯現，瓶、毛毯等亦復如是，此為密意。他說”彼等亦”，即幻等亦然。答曰”所作事”。 若問豈非說顯現即是有，則所作事何為，則說”顯現不可思”。“于彼亦”即于其他所作事亦然。“彼性”即若顯現自性是所作事。對此答”一切顯現”。 “某說由遮遣”即由遮遣差別，意為無差別性即是所作事。其中瓶、毛毯等之所作事如持水等唯是差別，而樂等之所作事唯是無差別，因彼等之有僅由領受而安立故。解釋此即”唯由顯現性”。 “若所作事性”即于無差別分。於差別分則成立所作事。“所作事自性”即于無差別分所作事性即自體，於差別分則由所作事自體。 若謂此雖是所作事自性，然如是即無，則說”所作事自性”。“某”即瓶等或樂等。由如是之因故，諸說所作事異於顯現之部派所許。

།གལ་ཏེ་འགའ་ཞིག་གི་དོན་བྱེད་པ་ནི། སྣང་བ་ལས་ཐ་དད་པ་ཁོ་ནར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནམ་དེས་ཐམས་ཅད་མེད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་སྙམ་ན། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ལས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པས་སྣང་བའི་རང་བཞིན་ལས་སོ། །གཞན་ཡོད་པར་སྒྲུབ་པའི་དོན་དུ་དོན་བྱེད་པ་སྟོན་པ་ནི་གང་ཞིག་ཅེས་བྱ་བའོ། ། འདི་ནི་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བའི། །དོན་རྣམས་སྐྱེས་བུ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཐ་དད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་གྱིས་གདུང་བ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །ལན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ཉིད་བརྗོད་པ་ནི་གོམས་པའི་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གདུང་བ བཟློག་པ་དང་ཚིམ་པའོ།།ལྡོག་པ་བརྗོད་པ་ནི་གོམས་པ་མེད་ན་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བ་ནའོ། །ཡང་ཇི་ལྟར་ན་མ་རིག་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་སྐྱེས་པ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་བུ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་གོམས་ པའི་སྟོབས་ཀྱིས་སྐྱེས་པའོ།།གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་བརྟག་པར་བྱ་བ་དེ་ལྟར་ན་ཡང་སྣང་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་མེད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། སྣང་བ་ཙམ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དོན་ལ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་པ་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བར་བལྟའོ། །དེ་བདག་ཉིད་གཅིག་ལ་བཀག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ སོགས་པ་འཆད་པ་ནི་ཅི་སྟེ་རགས་པར་སྣང་བ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ།།དེ་དག་ནི་མང་པོ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི་རགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རགས་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའོ། །དེ་དག་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་མང་པོ་རྣམས་ལས་སོ། །རྣམ་པ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་རགས་པ་ཉིད་སུན་འབྱིན་པའི་དོན་དུ་བརྗོད་པ་ ནི།རགས་པའི་ཐ་སྙད་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །ལིང་ལིང་པོ་གཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི། བར་ཆད་དང་བྲལ་བའི་སེམས་གཅིག་གི་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ནིའོ། །འོན་ཏེ་བར་མི་སྣང་བ་དེས་ན་རགས་པ་ཉིད་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཕན་ཚུན་རང་བཞིན་གྱིས་སྤངས་ནས་གནས་ པ་དེ་དག་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་བར་སྣང་བ་དང་བཅས་པར་ཁས་བླངས་དགོས་སོ།།དེ་ལྟ་ན་མ་ཡིན་ན་ཕན་ཚུན་དབེན་པ་ཉིད་དུ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་བར་ཆད་དང་བཅས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་སྣང་བ་མིན་ན་ནི་དེ་ལྟ་ན་རང་གི་ངོ་བོས་སྣང་བར་འགྱུར་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །བརྒྱ་ལ་ཕྱིའི་དོན་ དུ་སྨྲ་བ་དག་ཡན་ལག་དང་ཡན་ལག་ཅན་ཡང་སུན་ཕྱུང་བ་ན་འདི་སྐད་བརྗོད་པར་འགྱུར་ཞེས་ཡོངས་སུ་བརྟག་པའི་མཐའ་བཟུང་ནས་ཉེ་བར་འགོད་པ་ནི་ཅི་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ།རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྣམས་ངེས་ཏེ་ཞིག་པ་ན་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དེ་དག་ལྡན་པ་ལས་སོ། །དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་ཚེ། ཡན་ལག་ཅན་གྱི་དུས་ ནའོ།

若有人想：某些所作事豈非唯異於顯現而有，則如何一切成無？答曰：“由青等自性”，即由青等顯現之自性。為證成他有而說明所作事即”若某”。 “此即此”之諸義非異於補特伽羅等，因將成無我故。他說”苦惱”。答曰”非”。即說此即”習氣”。“一切”即苦惱、遮遣與滿足。 說相違即”若無習氣”。“若如是”即由習氣力一切生起時。又問：如何由無明力所生即是無性？答”如是”，即由習氣力所生。 若如是觀察，則顯現豈非有，云何成無？答曰”唯顯現”。“于義”即當視為”于識亦”。解釋”由於一性已遮故”等即”若現為粗大”。 彼等唯是多，非粗大。何故？即”粗大性”。“由彼等”即由諸極微。為破斥粗大性而以異方式所說即”粗大言說”。 “一個明顯”即于無間隔一心中互異顯現。若謂因不顯間隔故顯為粗大，則說”若爾”。互相以自性遠離而住者，必須承許有間隔顯現。 若非如是，則不應理互相遠離性故。是故若非以有間隔自性顯現，則應以自體顯現，非他。 為破外境論者所說支分與有支分，作如是推測而安立即”若”，由極微等壞滅時彼等極微和合故。“彼”即彼時，有支分時。

།རྡུལ་ཕྲ་རབ་བམ་ཡན་ལག་ནི་ཞེས་འདིའི་སྒྲས་བརྗོད་པའམ། འདིའི་སྒྲས་ཀྱང་རུང་སྟེ། འདི་དག་ལ་དོན་ནི་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་ལྟར་འགྱུར་མོད་ཅི་སྐྱོན་ཞེ་ན། དེས་ན་ཞེས་གསུངས་སོ། །ལྡན་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རང་གི་ལྡན་པ་དང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚུལ་འདིས་སྣལ་ མ་ལ་སོགས་པའི་འདུ་བ་ཅན་གྱི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་མི་འགྱུར་རོ།།གལ་ཏེ་དེའི་ཚེ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྣམས་མེད་མོད། དེ་ལྟ་ཡང་འདུ་བ་ཅན་གྱི་རྒྱུར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འབྲེལ་བ་ནི་ཞེས་གསུངས་སོ། །ཡན་ལག་ཅན་གྱི་འདུ་བ་ནི་འབྲེལ་པ་དང་བཅས་པའི་རྒྱུ་རྣམས་ལ་འདུ་བ་ཅན་གྱི་རྒྱུ་ ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ལ་འདུ་བ་འབྲེལ་པ་ཡང་གཉིས་ལ་གནས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།།ཡན་ལག་ཅན་གྱི་དུས་ན་ནི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ལ། རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་དུས་ན་ཡང་ཡན་ལག་ཅན་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གང་གིས་འདུ་བ་ཅན་གྱི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དག་འདུ་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།སུན་འབྱིན་པ་གཞན་ཡང་བརྗོད་པ་ནི་འདི་ལའོ། །བདུན་པའི་དོན་ནི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དོ། །དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡན་ལག་ཅན་ནོ། །སོགས་པའི་སྒྲས་ནི་ལོགས་ལ་སོགས་པ་ཡང་གཟུང་བར་ཐལ་ལོ། །ཕ་རོལ་གྱི་ཆ་ཡང་མཐོང་མོད་ཅི་སྐྱོན་སྙམ་ན། ཕ་རོལ་གྱི་ཆ་གཟུང་ ན་ཞེས་བྱ་བའོ།།ཕ་རོལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུང་བའི་ཕ་རོལ་གྱི་སྒྲའི་ཆས་བར་དུ་ཆོད་པའི་བུམ་པ་ཡང་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་ཆོད་པའི་དེ་ཡང་ཡན་ལག་ཅན་ཡིན་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཕྱིར། ཕ་རོལ་གྱི་ཆ་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་སྐྱེས་བུ་ཐབས་དོན་ཐམས་ཅད་མཐོང་བར་ འགྱུར་རོ།།མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཕ་རོལ་གྱི་ཆ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལན་ནི་གཞན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་སྐད་དྲིས་པ་ལ་གཞན་གྱི་ལན་བརྗོད་པ་ནི་དེ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་གཞན་གྱི་མཐོང་བ་ནི་ཕ་རོལ་གྱི་ཆ་ནི་གཞན་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་འོ་ན་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་ཞེས་ བྱ་བ་ནི་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་ཆ་དང་ལྡན་པའོ།།དེ་ལྟར་གལ་ཏེ་ཐ་དད་པར་ཁས་ལེན་ན། དེའི་ཚེ་སྐབས་ཀྱིས་སྨྲ་བ་ཉམས་སོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ལ། གཞན་དག་ཐ་མི་དད་པར་ཁས་བླངས་ནས་བརྗོད་པ་ནི་དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་ཕ་རོལ་གྱི་ཆ་དང་ཚུ་རོལ་གྱི་ཆ་དང་གཞན་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཚུ་ རོལ་གྱི་འཛིན་པའི་དུས་ན།ཕ་རོལ་གྱི་ཆ་ནི་མི་འཛིན་པ་ཉིད་དེ་འོན་ཀྱང་རྣམ་གྲངས་ཀྱིས་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ལན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཞན་འདི་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདིའི་མཐོང་བ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱིས་མཐོང་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་པར་ཡང་མི་ནུས་སོ།

無論以”極微或支分”之聲說，還是以此聲，於此等義無有差別。若問：如是又有何過？故說”由此”。 “和合”即如”與自和合”之理，所承許為經線等和合因性者不成。若謂彼時雖無諸極微，然可成為和合因，故說”關係”。 有支分和合即謂具關係諸因為和合因，而和合關係應住於二者。有支分時極微不可能，極微時有支分亦不可能。故云何成和合因性，因果二者如何和合，此為其義。 復說余破即”於此”。第七義即極微相。“彼”即有支分。等字應攝取方位等。若謂見對方分有何過？答：“若取對方分”。 “對方亦”即由所取對方聲分隔斷之瓶亦將可見。如是由間斷彼亦是有支分之因故，將見對方分。由此補特伽羅將見一切方便義。 “由無故”即由無分故對方分不可能故。答即”由他”。對此問答，說他答即”彼”，若謂他見即對方分是他性，對此回答即”若爾”。 “此”即具前後分。如是若許差別，爾時破壞所說宗，對此他許無差別而說”彼”。若對方分與此方分非他，爾時于取此方分時，對方分雖不取，然由異門而取，此為其義。 答曰”非”。亦不能以”此即是他”之此見，了知后見即是此。

།གཞན་དུ་མཐོང་བ་ ཉིད་སྟོན་པ་ནི་མཐོང་བ་དང་ཞེས་བྱ་བའོ།།གང་བདག་གིས་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་ལ་རེག་གོ་ཞེས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགོག་པའོ། །སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་བལྟས་པ་དང་རེག་པ་དག་གཅིག་པ་ལ་ཚད་མ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཅི་སྟེ་ ཡང་བཤད་ཟིན་པའི་ཚུལ་གྱིས་གཅིག་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན།ཕན་ཚུན་ཞེས་གསུངས་སོ། །མཐོང་བ་ནི་རེག་པའི་རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་སྤངས་པ་དང་རེག་པ་ནི་མཐོང་བའི་རང་བཞིན་སྤངས་ནས་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་འདི་གཉིས་གཅིག་ཏུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའོ། །དོགས་པ་བསུ་བ་ནི་ མཐོང་བ་དང་རེག་པ་དག་གི་ཕན་ཚུན་གྱི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ནི་འཛིན་པ་སྟེ།ཤེས་པས་བྱས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ལན་ནི་འོ་ན་ནི་ཞེས་པའོ། །ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ནི་འཛིན་པས་བྱས་པ་ཡིན་གྱི། གཟུང་བར་བྱ་བ་ནི་གཅིག་ཁོ་ནའོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །སུན་འབྱིན་ པ་གཞན་བརྗོད་པ་ནི་དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་ཡན་ལག་ཅན་ཡང་ངོ་།།དེ་ལས་ཐ་དད་པའི་སྣང་བ་ལས་ཐ་དད་པར་རོ། །འོ་ན་ཅི་ཞིག་ལུས་ཤེ་ན་སྣང་བ་ཙམ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདིར་རྩོད་པ་ནི་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཅི་གལ་ཏེ་ཤེས་པའི་རིག་པ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་གཞན་ཡང་རིག་པར་འགྱུར་ཏེ་དེས་ ཐ་དད་པར་སྣང་བ་ཅི་ལྟར་མི་འཐད་སྙམ་ན་རང་རིག་པ་ཡིན་ན་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་རང་རིག་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་ན་ནི་གཞན་རིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ།རང་དང་གཞན་རིག་པ་དག་ནི་ཕན་ཚུན་སྤངས་པས་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕན་ཚུན་རིག་པས་ནའོ། །རྩོད་པ་དེ་ལ་ཡང་རྩོད་པ་ཞེས་པ་ནི་ལྷག་ མའོ།།སོ་སོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔོན་པོས་སེར་པོ་སེར་པོས་ཀྱང་སྔོན་པོ་ཞེས་རྟོགས་པར་ཁས་བླངས་པ་ནའོ། །ཇི་ལྟར་རྒྱུད་གཞན་གྱིས་རིག་པ་ན་འདི་གཉིས་ཡིན་ནོ་ཞེས་མི་རྟོགས་པ་སྟེ་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་ཚད་མ་ཞེས་བྱ་བ་རྟོགས་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར་སྔོན་པོས་ནི་སེར་པོ་ཉིད་རིག་ གི་རང་གི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་ལ།སེར་པོས་ཀྱང་སྔོན་པོ་འབའ་ཞིག་རིག་གི་རང་གི་རང་བཞིན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་འདི་ནི་གཉིས་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཇི་ལྟར་རྟོགས། རྒྱུད་གཅིག་ལ་གནས་པའི་ཤེས་པས་སྔོན་པོ་ཉམས་སུ་མྱོང་ལ་གཞན་གྱིས་ནི་སེར་པོ་རྟོགས་པ་ནི་འདི་གཉིས་ ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི།རྟོགས་པར་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་བྱེད་པ་པོས་རང་རིག་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ན། བདག་གིས་སྔོན་པོ་འདི་ཡོངས་སུ་བཅད་དེ་རིག་གོ་ཞེས་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ།

།གང་གི་ཚེ་སྔོན་པོས་སེར་པོ་རིག་པ་དེའི་ཚེའམ། སེར་པོས་སྔོན་པོ་ རིག་པ་དེའི་ཚེ་ནི་བདག་ཉིད་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་ཅི་ལྟར་གཞན་གྱི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པའི་ཤེས་པས་སྔོན་པོ་རྟོགས་པས་ན། འདི་བདག་གིས་རིག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མི་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ། རང་ཉིད་རྟོགས་པ་ལ་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ་བདག་ཉིད་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚིག་ ལེའུར་བྱས་པ་རྣམ་པར་དགྲོལ་བའི་དོན་དུ་རེ་ཞིག་ཕྱོགས་གཞན་བཤད་པ་ནི་གལ་ཏེ་དེ་དག་ཅེས་བྱ་བའོ།།འོན་ཏེ་གང་གིས་རང་གི་རང་བཞིན་རིག་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གཉིས་སུ་ཇི་ལྟར་ཐལ་ཞེ་ན་རང་གི་ངོ་བོ་རིག་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །འཇུག་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་ བདག་གིར་མི་བྱེད་པ་སྟེ།འདི་བདག་ཉིད་ལ་སྟོན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །རང་དང་གཞན་རིག་པ་དག་ནི་ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ད་ནི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པའི་དོན་བརྗོད་པ་ནི་འོན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །རང་རིག་པ་མ་ཡིན་ ན་ནི་བྱེད་པ་པོ་མི་སྣང་བའི་ཕྱོགས་གང་གི་ཕྱིར་རང་རིག་པ་དང་གཞན་རིག་པ་ཙམ་ཡང་མི་འཐད་པ་དེའི་ཕྱིར་ནའོ།།དེ་ལྟ་ཡིན་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རང་རིག་པ་ཁས་ལེན་པ་ནའོ། །ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རྒྱུད་གཞན་རྟོགས་པ་བཞིན་དུ་གཉི་ག་ཡང་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །འདིར་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བའོ།།རང་རིག་པ་དང་གཞན་རིག་པ་ཁས་བླངས་པ་ལ་བདག་ཀྱང་སྔ་མའི་ཚུལ་ལས་མ་འདས་ཏེ། དེས་ན་བདག་དེ་ཡང་རང་རིག་པའམ་གཞན་རིག་པར་འགྱུར་ཞེས་པའི་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་འདི་ཉིད་ལས་འཕར་བ་མ་ ཡིན་ནོ།།གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རང་གི་རང་བཞིན་དུ་མ་ཟད་པའོ། །འདི་ལ་ལན་ནི་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་དམ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། བརྗོད་པར་འདོད་པ་འགའ་ཞིག་དངོས་པོ་དེའི་རང་བཞིན་གྱིས་སོ། །གཞན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐབས་སུ་བབ་པ་དེ་ལས་ཐ་དད་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་ སོ།།དང་པོ་སེལ་བ་ནི་རང་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ཉིད་གསལ་བར་བྱེད་པ་ནི་རང་གི་རང་བཞིན་ཞེས་བྱ་བའོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་པ་ལ་ཡང་བརྗོད་པ་གཞན་གྱི་སྒོ་ནས་ཞེས་བྱ་བའོ། །རང་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ལས་གཞན་པ་ཁོ་ནར་ འགྱུར་བ་གཞན་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་གཞན་རིག་ན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།དེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་སོ། །གང་གི་ཕྱིར་རང་ལ་ཕྱོགས་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་ནི་རང་གི་རང་བཞིན་ཁོ་ན་རིག་ཅིང་། གཞན་ལ་ཕྱོགས་པས་ཀྱང་རང་བཞིན་ གཞན་ཁོ་ན་རིག་པ་དེས་ནའོ།།གང་ལ་ཡོད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་བདག་གོ། །ལན་ནི་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའོ། །དེ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགོས་པ་སྟེ་བདག་ཉིད་དོ།

我來直譯這段藏文邏輯論著： 當藍色感知黃色之時，或者黃色感知藍色之時，並不能認知自身。因此，正如他人相續中的認識感知藍色時，不會產生”這是我所認知”的想法一樣，對於自身的認知也不會如此，因為沒有對自身的認知。 爲了解釋偈頌的含義，首先闡述另一種觀點，即”如果那些…”。若有人說：由某個認知自性的同時也能認知他者，那麼怎麼會有二者的過失呢？對此回答說”認知自性…”。 不趣入即是不執取，意思是說這並非顯示于自身。因為自證知與他證知是相互排除而存在的相違特徵。 現在解釋偈頌的含義說”然而…”。若無自證知，則作者不顯現的立場，因為自證知與他證知皆不合理的緣故。 “如是而…”是指承許自證知時。由於相互差別的緣故，如同了知他相續一樣，二者都不能被認知。 “此中…”是指導致無有種種顯現的過失。對於承許自證知和他證知的立場，我也未超出前述方式。因此，這個自我也將成為自證知或他證知，這樣的審察並非無關。 “其他…”是指不僅是自性。對此回答說”彼自性…”，即是說某些想要表達的事物是以彼事物的自性。“由他…”是指與目前語境不同的自性。 首先遮除說”自…”。對此進一步闡明說”自之自性…”。對於第二種分別念，也通過其他方式說明。意思是說，若以面向他者的自性了知他者，則必定異於面向自身的自性。 “由彼…”是指由面向他者的自性。因為以面向自身的自性唯能了知自性，而面向他者也唯能了知他性的緣故。 “於何者存在…”是指自我。回答說”此…”，即是面向。“彼性…”是指目的，即自性。

།རང་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་དང་། གཞན་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའི་རང་བཞིན་དག་ལ་འདི་ནི་གཉིས་ཡིན་ ནོ་ཞེས་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པ་ནི་ཞེས་འབྲེལ་ཏོ།།རང་དང་གཞན་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའི་རང་བཞིན་ཕན་ཚུན་འགལ་བ་དེ་དག་ནི་རང་ལ་མངོན་པར་ཕྱོགས་པའམ། གཞན་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་གཅིག་གིས་རིག་པར་མི་འཐད་དེ། དེས་ན་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་གཞན་གཉིས་ཁས་ བླང་བར་བྱ་དགོས་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་བཞིན་དུ་དེ་རིག་པའི་དོན་དུ་གཞན་ཡིན་པས་ན་ཐུག་པ་མེད་དོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་གཞན་རིག་པ་ལ་ཉེས་པ་ཡོད་པ་དེས་ན། རང་རིག་པའི་རང་བཞིན་གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རང་དང་གཞན་ལ་མངོན་དུ་མ་ཕྱོགས་པ་གཉིས་བདག་དང་ གསུམ་མོ།།དེའི་ཕྱིར་གསུམ་པོ་དེ་རྣམས་ཕན་ཚུན་ལ་ལུགས་མ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་ན། དེ་གསུམ་རིག་པར་བྱ་བའི་དོན་དུའོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པ་རྣམས་མི་བདེན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཤེས་པ་ནི་ཡོད་པ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་ནམ་དེས་ན་སྟོང་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་སྙམ་ན། འདི་ལྟར་གསུངས་སོ། །དེའི་ ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་པའི་ཡང་ངོ་།།གཉི་ག་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པ་དང་ཤེས་པའོ། །དེ་ལྟར་ནི་སྤང་བར་བྱ་བའོ། །གཉིས་ཀ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོགས་པ་བསུ་བ་སྟེ། རྣམ་པ་དང་ཤེས་པའོ། །འདི་འགོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ཉིད་དྲན་པར་བྱེད་པ་ནི་རང་ རིག་པ་ཞེས་བྱ་བའོ།།རང་རིག་པ་ནི་མེད་དེ་སྣ་ཚོགས་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་རིག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རང་ཉིད་རིག་པ་ནི་གཞན་རིག་པར་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རེ་ཞིག་དབུ་མ་པའི་ཕྱོགས་ལ་བརྗོད་པ་ནི། གཟུགས་དང་ཞེས་བྱ་ བའོ།།དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པར་གཞག་པ་གང་ཡིན་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་ཐ་དད་གནས་པ་འདིར་ཞེས་འབྲེལ་ཏོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པར་བྱེད་པས་ན། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་གང་དག་ཡིན་པ་དེ་དག་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་གྱུར་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པར་ བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་མངོན་པར་འདོད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་བརྗོད་ནས་ཕྱིའི་དོན་དུ་སྨྲ་བས་འདོད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་བརྗོད་པ་ནི། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལས་གཞན་དག་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་རྣམ་པར་ཤེས་པར་སྨྲ་བའི་ བསྟན་པའོ།།ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དོན་དམ་པ་ཁོ་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བསྟན་པར་རིགས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་བསམས་སོ། །ཇི་ལྟ་བའི་རྐྱེན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་ཉིད་ཇི་ལྟ་བའི་རྐྱེན་གྱི་ལྟོས་པ་སྟེ་ལྟོས་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེས་ན། དེ་ཉིད་དེ་ནི་རིག་མ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་ བཞིན་དེ་ཉིད་མ་རིག་པ་སྟེ།དེ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་མ་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།

對於面向自身和麵向他者的自性，具有”此為二者”之了知，這是相關聯的。面向自身和麵向他者的自性相互矛盾，不能由面向自身或面向他者的單一認知來了知。因此，必須承許另外兩種面向。 同樣，爲了了知彼性而成為他者，故無窮盡。由於如是對他證知存在過失，故說自證知有三種自性：即面向自身、面向他者及自我三者。 因此，由於這三者相互不知其理路，爲了認知這三者。即便諸相非真實，然而識不是確實存在嗎？那麼如何成為空性？對此如是說。 “彼之…”是指識的。“二者…”是指相與識。如是應當斷除。“二者…”是迎接疑問，即相與識。對此否定說”非…”。令憶念彼性即是”自證知…”。 無有自證知，因為將導致無有種種之過失。也非他證知，因為已說明自身了知不能趣入他證知。首先對中觀宗的立場說”色等…”。 諸事物的安立，諸事物差別存在於此中，這是相關聯的。由於能了別故稱為識，即離開所取能取諸相之外，具有能了別相之識是不存在的。 如是宣說瑜伽行派所許空性后，為宣說外境論者所許空性而說”蘊等…”。“其他諸…”是說唯識宗的教法。 意思是說，世尊理應唯說一切法空性勝義。“如是緣…”是指如自性般的緣起依託，即由於有所依託，“彼性彼非知…”是指不了知彼自性，意思是說以非真實相而不知。

།དེ་ལ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚུ་རོལ་མཐོང་བ་རྣམས་ཀྱི་དེའོ། །ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་གང་དག་གིས་བཏང་སྙོམས་ཉིད་དུ་མཛད་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེས་སོ། །འཇིག་རྟེན་ཐུགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ འཇིག་རྟེན་གྱི་ངོར་རོ།།འདི་ཉིད་བཤད་པའི་དོན་དུ་སྔར་བཤད་པའི་རྩོད་པ་ཉིད་དྲན་པར་བྱེད་པ་ནི་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཕྱི་རོལ་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་གྱུར་པའི་དོན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེས་སྟོན་པ་མཛད་པའོ། །དོན་རྗེས་སུ་ བརྗོད་པས་ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་རྗེས་སུ་བརྗོད་པས་རྟོག་པ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་བདག་འགག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ།འཇིག་རྟེན་ན་གྲུབ་པའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ནི་བདག་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །རྗེས་སུ་བརྗོད་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ་ཕྱིའི་དོན་དེ་ སྣང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བརྩད་པ་ལ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་སོ།།གང་གིས་འཇིག་རྟེན་གྱི་བསམ་པས་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྗེས་སུ་བརྗོད་པར་མཛད་པར་འཇིག་རྟེན་ཉིད་ལ་ཕྱིའི་དོན་བྱེད་བཞིན་དུ་དེར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བློ་ཇི་ལྟར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཞེ་ན། འཇིག་རྟེན་གྱི་ ཞེས་བྱ་བའོ།།འདིར་ཡང་གཞན་གྱི་བློས་གཞན་སྟོན་པར་མཛད་པ་ཉིད་དུ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཡང་འཇིག་རྟེན་གྱི་བློ་མངའ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཞན་གྱིས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་བརྗོད་པ་ནི་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འཇིག་རྟེན་གྱི་བློ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་མི་མངའ་ལ། གཞན་གྱི་བློས་སྟོན་པར་མཛད་པ་ཡང་མི་སྲིད་དོ་ཞེས་དགོངས་ནས་གསུངས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །སྔོན་གྱི་ཤུགས་ནི་སྔོན་གྱི་འདུ་བྱེད་པའོ། །འོ་ན་འཇིག་རྟེན་ཐུགས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་དོན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། དེས་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །འཇིག་རྟེན་གཞུག་པའི་དོན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཇི་ལྟར་ན ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ལ་འཇིག་རྟེན་འཇུག་པར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་དེའི་དོན་དུའོ།།བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་དེ་ཁོ་ནར་དུ་མར་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འདྲི་བ་ཉིད་བརྗོད་པ་ནི་རྣམ་པར་དབྱེ་བར་ནུས་པའི་ཞེས་བྱ་བའོ། །སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ཤེས་པ་ལ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པར་ སྣང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཤེས་པའི་ཁྱད་པར་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་ལ་སྟོན་པ་གཞན་དང་བཅས་པ་དེ་ལྟ་བུ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།གཞན་སྟོན་པ་མེད་པ་འབའ་ཞིག་པར་གྱུར་པ་ནི་མཐོང་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་སེར་པོ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་པར་དམིགས་ པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འབའ་ཞིག་བལྟ་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།

“于彼”是指凡夫們的彼。由於世尊以某些真實義而作平等性。“世間心”是指隨順世間。為解釋此義，令憶及前說之諍論即是”若…”。“外境…”是指離一切法空性之外的識等境，由此作教示。 “隨說義…”是指由隨說外境義而欲說遮遣分別等自性之我，因為世間所成立的外境是無我的。隨說亦不應理，因為彼外境無有顯現，對此諍論說”非…”。 若問：由於世尊以世間意趣作隨說，而世間正在作為外境，如何生起執著彼的心識？故說”世間…”。 此中由於以他心顯示他法不應理，故他人了知世尊亦具有世間心。即說此義故說”若…”。思維”世尊不具世間心，以他心作教示亦不可能”而說”非…”。 前勢即是前行作用。若問：“世間心”此義何為？故說”因此…”。“為引導世間”是指爲了”如何令世間趣入一切法空性”之義。意思是說世尊以世間真實而作多種教示。 提出問題即是”能分別…”。種種識中顯現為青等者，是識之差別成為識之自性，而非具有能示他之他性，因為無有能示他者單獨不能見到。意思是說，青等與黃等同時所緣者不能單獨觀見。

།གལ་ཏེ་སེར་པོ་ལ་སོགས་པ་བཀབ་ཀྱང་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་ཇི་ལྟར་འབའ་ཞིག་མི་མཐོང་ངོ་ཞེས་བརྗོད་སྙམ་ན། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ནི་རྣམ་དབྱེ་སྟེ་སོ་སོར་འབྱེད་པ་ནི་ དོན་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ།།ཤེས་པའི་ཁྱད་པར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །སྣ་ཚོགས་པའི་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡིན་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཞན་སྟོན་མེད་ཅེས་བྱ་བ་འདིའི་དོན་ནི། ཡན་འགར་དུ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བཤད་པའི་དོན་ དུ་ཕྱོགས་སྔ་མ་འགོད་པ་ནི་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ།།གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོགས་པ་བསུ་བའོ། །སྒྲའི་སྣང་བ་དང་བྲལ་བ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་སྣང་བ་ནི་སྒྲའི་སྣང་བ་དང་ལྷན་ཅིག་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་ བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།ལན་ནི་དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲ་དང་གཟུགས་ལ་སོགས་པར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་དེའི་ཚེ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། སྒྲར་སྣང་བ་མེད་པའི་དུས་ན་སྔར་གྱི་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བ་སྒྲ་དང་ལྷན་ཅིག་པ་མེད་པའི་ ཕྱིར་རོ།།གལ་ཏེ་སྣང་བ་སྔ་མ་ཉིད་འབའ་ཞིག་པར་འགྱུར་ན། དེའི་ཚེ་རྣམ་པར་འབྱེད་པར་འགྱུར་ན། དེ་ལྟར་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དགོངས་པའོ། །སྒྲ་ནི་སྒྲའི་སྣང་བའོ། །དེས་ན་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲར་སྣང་བ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་ལས་ཐ་དད་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲའོ། །གལ་ཏེ་སྒྲར་སྣང་བ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་འདི་ཅི་ཇི་ལྟར་ཤེས་པ་ཡིན་སྙམ་ན། དོན་ནི་རིག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །སྒྲ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྣང་བ་སྔར་གྱི་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་ཉིད་ལས་སོ། །ཡན་འགར་བ་ནི་སྒྲ་དང་བྲལ་བའོ་ཞེས་རྣམ་པ་དེ་ལྟར་རྣམ་པར འབྱེད་པའོ།།དེས་ན་ཇི་ལྟར་གཉིས་སུ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་ཤེས་པའི་སྣང་བ་དག་ཐ་དད་པར་ཁྱེད་ཉིད་ཀྱིས་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསམས་པའོ། །ཁྱེད་ཀྱི་ལྟ་བ་ཉིད་ཀྱིས་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་ཤེས་པ་དག་དབང་ཐ་དད་པར་ཁས་བླངས་ནས་གྲུབ་པའི་མཐའ་འདི་ཁོ་བོ་ ཅག་གིས་བརྗོད་པར་ཟད་ཀྱི།དོན་དམ་པར་ནི་འཆད་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་གྲུབ་པའི་མཐར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྟོན་པས་བརྗོད་པ་ནི་དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་མྱོང་བར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ཇི་ལྟར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། རང་རིག་པའི་ཞེས་གསུངས་སོ། །འདས་པ་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་ལྐོག་ ཏུ་གྱུར་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ།དེ་ནི་རང་རིག་པས་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་དྲན་པས་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཤེས་པར་བྱེད་དོ་ཞེ་ན་ཞེས་འབྲེལ་ཏོ།

若想：“即使遮蔽黃等，豈不見到青等？那麼，如何說’不見單獨’？“青等諸法的分別即個別區分是趣入義境。這是”識之差別”的含義。即”凡是成為種種識自性的青等”。“無能示他”此義即是”單獨”。 為解釋”于彼”等義，安立前宗即是”若…”。若說”與色等同時”，則”若…”是答覆。“然”是迎疑。離聲顯現的色等顯現不會與聲顯現同時，此為其義。 答覆是”此亦非…”。“識”是指不分別顯現為聲、色等的識。若問為何？即”爾時…”，謂于無聲顯現之時，前顯現即無有與聲同時故。若前顯現成為單獨，爾時應成分別，然實非如是，此為密意。“聲”即聲顯現。“故成差別”是指聲顯現與色等顯現成為差別。 “彼”即是聲。若想：“若是聲顯現，此如何是識？“故說”因境非能知故”。與聲同時顯現是從前識之相。單獨即是離聲，如是分別。 故如何是無二？因為你們自己承許前後識顯現差別故，此為所思。你們的見解自己承許前後識根差別后，我們只是說此宗義而已。勝義則將成為所說宗義，為顯示此故說”此亦非…”。 若問：“如何不成’此已經驗’？“故說”自證…”。過去一切時皆是隱蔽，彼非自證所緣。若說”然憶念能知隱蔽”，此為關聯。

།ང་ལས་དྲན་པ་འདི་སྐྱེས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཁོ་ནས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཞེས་སྨོས་སོ། །གང་ཞིག་ཉམས་ སུ་མྱོང་བའི་དུས་ན་ཡོད་པ་དེ་ཉིད་དེས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ།དྲན་པ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་དུས་ན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། དེས་ན་དེ་དེས་ཇི་ལྟར་རྟོགས། གལ་ཏེ་བདག་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་སྐྱེས་སོ་ཞེས་དྲན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་སོ་ཞེ་ན། དྲན་པ་འདིས་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེས་ནི་ཞེས་བྱ་ བ་ནི་དྲན་པས་སོ།།གལ་ཏེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཤེས་པ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་བདག་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་སྐྱེས་སོ་ཞེས་ཀྱང་ཤེས་པར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན། ཉམས་སུ་མྱོང་བ་རིག་པ་མེད་དོ། །དེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཉིད་དོ་སྙམ་ན། ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡིན་ན་ཡང་ཞེས་གསུངས་སོ། །ཉམས་སུ་ མྱོང་བ་དྲན་པས་མྱོང་བ་ཡིན་ན་ཡང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཁོ་ནར་འགྱུར་གྱི་དྲན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མར་འཛིན་པ་མི་འཐད་པ་དེའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དུས་གང་གི་སེར་པོ་ལ་སོགས་པ་དང་བཅས་པའི་སྔོན་པོ་དམིགས་པའི་ཚེའོ། །གཅིག་གིས་བྱ་ བ་ནི་འབའ་ཞིག་པའོ།།མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔོན་པོ་འབའ་ཞིག་པའོ། །འདི་ལ་ལན་ནི་འོ་ན་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །རང་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་དཔྱོད་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་རིག་པ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ནི་རང་ཉིད་ཁོ་ན་རིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཞིག་གཞན་གྱིས་ཀྱང་དམིགས་པ་ དེ་ནི་ཕྱི་རོལ་ཉིད་དུ་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི།གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་བསམས་པའོ། །སེམས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཁོ་ན་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་གྱི་དོན་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཡང་ཇི་ལྟར་ན་དོན་གྱི་ཡང་མི་འགྱུར་ཞེ་ན་ཞེས་པ་མ་གཏོགས་པར་ཞེས་བྱ་བ་ཞེས་གསུངས་ སོ།།གཟུང་བར་འདོད་པ་གང་ཡིན་པ་འཛིན་པར་འདོད་པ་གང་ཡིན་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་གང་ལ་ཡོད་པའི་བློ་སྣ་ཚོགས་པའི་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལྟར་ནི་རེ་ཞིག་དུ་མ་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་ནས་རྣམ་པར་དབྱེ་བར་མི་ནུས་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་གཅིག་ ཉིད་དུ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ནི་དུ་མ་ཉིད་མེད་དོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི་ཡང་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །སྣ་ཚོགས་མ་ཡིན་པ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིག་པའི་རང་བཞིན་གཅིག་ལས་སོ། །ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པར་གནས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་རིག་པ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་རང་བཞིན་གཅིག་ཏུ་ཁས་བླང་བར་ བྱ་བ་ཡིན་ཏེ།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པའི་ཐ་དད་པ་ནི་རང་རང་གི་རང་བཞིན་ལ་མི་གནས་པའི་ཕྱིར་མི་སྣང་བ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ།

若說：“‘從我生此憶念’這一認知唯由親身經驗而了知”，故說”經驗的…”。凡是在經驗之時存在者，即是彼所應了知，而憶念于經驗之時並不存在，故彼如何由彼了知？若說：“由憶念本身知道’我從經驗而生’“，即是”此憶念…”。“彼”即是由憶念。 若經驗是識，則應也知道”我從經驗而生”，然而經驗無有了知。若想”彼經驗即是經驗本身”，故說”即使是經驗…”。即使經驗是由憶念所經驗，也僅成為經驗，而非憶念。 由於如是前後執取不合理故。“爾時”即是見到具有黃等的青色之時。“由一所作”即是單獨。“所見者”即是單獨的青色。對此答覆是”若爾…”。因為自身承許分別故。 “于自證”即是因為彼唯自身了知故。凡是也為他所緣者，即可言說為外境，余則不然，此為所思。“心的”即是唯成為心的行相一體，而非由境，此為其義。 除了”又如何不成為境的”之外，故說”所說…”。凡是所欲所取與能取，如是具有青黃等行相的種種心，于彼如是稱說。如是，暫且承許多性后，說明以不能分別的自性為一性。 若說”彼無有多性”，即是”或者…”。“于非種種”即是從了知自性一體。因為無有彼互相差別安住故。自證必須承許為一性，若非如是，則由至極微塵的差別不住于各自自性故，定成不顯現。

།སྣང་བ་ཡང་ཡོད་དེ་དེས་ན་སྣང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རིག་པ་རང་བཞིན་གཅིག་ཉིད་དོ། །རིག་པ་རང་བཞིན་གཅིག་ཡིན་པ་དེ་ལས་ཀྱང་ཇི་ལྟར་དུ་མ་ཉིད་རྣམ་ པར་གནས་པར་འགྱུར་ཏེ།ཕྱིར་ལ་གཅིག་ཉིད་གནས་པར་འཐད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཁོ་ནར་རིག་པར་འགྱུར་ལ། རིག་པ་གཅིག་གི་རང་བཞིན་ཡང་གཅིག་ཁོ་ནར་འཐད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དགོངས་པའོ། །དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་དག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉིས་མེད་པའི་དངོས་ པོ་དང་གཞན་གཉིས་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་སྟེ།དེ་དག་གིས་སོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་མེད་པ་དེའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པའི་དངོས་པོ་མེད་པ་ལས་ཐ་མི་དད་པ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་གཞན་དུ་རྣམ་པར་གནས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ཐ་དད་པའི་དངོས་པོ་གཉིས་དངོས་པོ་མེད་པར་མ་རྟོགས་ན་ནི་དེའི་ཚེ་གཉིས་ དངོས་པོ་མེད་པར་མ་རྟོགས་པས་ནི།གཉིས་མེད་པར་མངོན་པར་འདོད་པ་ཐ་དད་པ་ཉིད་ག་ལས་ཡིན་ཏེ་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ནའོ། །དེ་ལྟར་རྟོགས་པར་འགྱུར་མོད། ཉེས་པ་ཅི་ཡོད་སྙམ་ན་ཡང་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །དངོས་པོ་མེད་པ་གཉིས་དང་དངོས་གཉིས་མེད་པ་ཡང་ངོ་། །བུམ་པ་འདི་ ལ་ཀ་བ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དགག་པ་ནི་མེད་ཉིད་དངོས་པོ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།ཀ་བ་འགོག་པ་མིན་ཞེས་བྱ་བར་ལྟའོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལས་ཀ་བའི་མེད་པ་ཡོད་ན་ནི་དེའི་ཚེ་ཀ་བ་ཡང་འགོག་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་འདི་ཡང་ཐ་དད་པ་མེད་དེ་ཞེས་ཐ་དད་པའི་མེད་པ་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ དེ་དགག་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལྟ་ཡིན་དང་གཉིས་མེད་དང་གཉིས་ཀྱི་དངོས་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་གི་ཐ་དད་པའི་རིག་པ་སྟེ་རྟོག་པ་འོངས་སོ། །ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་ཅེ་ན་མེད་པ་མེད་པ་ཅན་ཏེ་གདོན་མི་ཟ་བར་འགྱུར་བའོ། །ཐ་དད་པ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ དངོས་པོ་ཐ་དད་པ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཅན་ནོ།།འོན་ཏེ་གཉིས་དགག་པ་མི་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། དགག་པ་མ་རྟོགས་ན་ནི་ཞེས་གསུངས། ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉིས་སམ་གཉིས་མེད་པའོ། །གཉིས་པ་གཞན་ཡང་བརྗོད་པ་ནི་གཞན་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཞན་ནི་འགའ་ཡང་རྟོགས་པར་བྱེད་ པ་མ་ཡིན་ཏེ།འོན་ཀྱང་རྣམ་པ་འདིས་བདག་ཉིད་ཁོ་ན་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལྟར་ན་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སུན་འབྱིན་པའོ། །གང་གི་ཚེ་རྨོངས་པ་སྲིད་པ་དེའི་ཚེ་གཉིས་མེད་པ་ནི་མ་རྨོངས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། །རྨོངས་པ་དང་མ་རྨོངས་པ་དག་ཀྱང་ཕན་ཚུན་ཐ་ དད་པ་དེས་ན་ཇི་ལྟར་གཉིས་མེད་པ་ཡིན།རྨོངས་པ་མེད་ན་ནི་བདག་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཉེ་བར་མཁོ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་བརྗོད་པ་ནི་རྨོངས་པ་གསལ་བས་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཞན་ནི་མ་རྨོངས་པའོ། །ཉེས་པ་གཞན་ཡང་བརྗོད་པ་ནི་སྔ་མ་དང་ཞེས་བྱ་བའོ།

顯現亦有，因此由無顯現故，了知是一性。從了知為一性中，如何安立多性？反而合理安住於一性。由此唯于自體成爲了知，而了知一之自性唯一合理，此為意趣。 “由有事與無事”即是無二之事與其他二者為無事，由彼等。由於無有差別，故從無差別事中，不二無二不成為異相安立。若不了知差別事二者為無事，則彼時由未了知二無事，欲顯為無二之差別性從何而來？定非有也。 若想：“如是了知有何過失”，即說”即使如是…”。無事二與無二事亦然。如說”此瓶無柱”之遮遣並非無性之無事，應視為非遮柱。若由彼有柱之無，則彼時亦當遮柱。故此亦無差別，應了知差別之無，若非如是，則不合理遮遣彼故。 如是，凡是無二與二之有事、無事，彼等之差別了知即分別已生。云何？具無之無，即必然性。“若無差別則不生”即是若無事物差別則不生。 若說：“不作二遮”，故說”若未了知遮…”。“任何”即是二或無二。復說第二他者即是”他”。他全不能了知，然由此相唯了知自身，此為其義。“若如是”即是破斥。 當有迷惑時，無二即是無迷之自性。迷與無迷互相差別，故如何是無二？若無迷惑，則不需近求自身能了知。即說此即是”由明迷故…”。他即是無迷。復說其他過失即是”與前…”。

།དང་པོ་ནི་རྨོངས་པས་ བཟློག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ།དུས་ཕྱིས་ནི་མ་རྨོངས་པས་འཇུག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་དག་ནི་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པ་ཐ་དད་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མ་མཐོང་ངོ་ཞེས་དེ་ལྟར་གཉིས་མེད་པར་སྨྲ་བ་གང་གིས་བསྒྲུབས་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལ་རྟོགས་པ་འདི་མ་འབྲེལ་བར་འགྱུར་རོ་ ཞེས་འབྲེལ་ཏོ།།ཡང་ཇི་ལྟར་ན་ཐ་དད་པ་མཐོང་བ་མ་ཡིན་སྙམ་ན་རེ་ཞིག་ཅེས་བྱ་བའོ། །སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་ནི་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པའོ། །དེའི་ཚེ་ཞེས་ཁོང་ནས་ཕྱུང་ལ། ད་ལྟར་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །གཉིས་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ད་ལྟར་བ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འདས་ པའི་ཕྱིར་ན།དེ་སྣང་དུ་ཟིན་ཀྱང་ད་ལྟ་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན་དེའི་ཞེས་བྱ་བའོ། །འོན་ཏེ་མི་སྣང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པའི་མངོན་སུམ་ལ་སྣང་བ་ནི་འདས་པར་མངོན་པར་འདོད་པའི་ཡང་འདས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་འདས་པ་ལ་སོགས་པ་རིག་པ་དམིགས་པ་ ཡིན་ཞེས་བལྟའོ།།དེ་ནི་གནས་སྐབས་ནི་རྣལ་འབྱོར་པའི་གནས་སྐབས་སོ། །གང་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པར་སྨྲ་བར་རོ། །གཞན་དག་སྣང་བ་ཉིད་དུ་སྟོན་པ་ནི། རྨི་ལམ་བདེན་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །སྐྱེ་བ་འདི་ཉིད་དུའོ། །འདི་འགོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལྟར་ཐ་སྙད་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ ཞེས་བདག་གིས་འདས་པ་རྟོགས་སོ་ཞེས་ཐ་སྙད་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དམིགས་པའི་གནས་སྐབས་ནི་དེ་དག་གིས་ཀྱང་དེ་ད་ལྟར་བ་ཁོ་ནར་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དགོངས་པའོ། །དེས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་རྟོགས་པས་ནའོ། །དེ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་ལས་སོ། །ཁྱད་པར་མ་རྟོགས་པར་ ནི་ཁྱད་པར་ཅན་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་ཡང་ཐ་དད་པའི་ཁྱད་པར་ཡིན་ནོ་ཞེས་དགོངས་པའོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་ན་འདས་པ་རྟོགས་པ་ཡོད་སྙམ་ན་འདས་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །དྲན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་འདས་པ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན་དེ་ཡང་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དྲན་པ་ ཡང་ངོ་།།འོན་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་མ་འོངས་པ་ལས་ད་ལྟར་བ་ཐ་དད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བལྟའོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་ག་ལས་སྐྱེ་སྙམ་ན་བརྟན་པ་ལ་སོགས་པའམ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །གང་གི་ཚེ་དངོས་པོ་བརྟེན་པ་མཐོང་བ་དེའི་ཚེ་འདི་ནི་ཡུན་རིང་པོར་གནས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། ། སོགས་པ་སྨོས་པ་ནི་སྙིང་མི་མཐོང་བས་ན་འདི་ནི་རིང་པོ་མི་གནས་སོ་སྙམ་དུ་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྒྱུ་མཐོང་བ་ལས་ཀྱང་འབྲས་བུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ་དུས་ཕྱིས་འབྲས་བུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པར་ནུས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་བསམས་པའོ།

首先是由迷惑而應遮除，后時則由無迷而應趣入。所謂”前後如何了知差別”，此於一切相中皆未見。如是，對於以何建立無二之說者，此了知將成無關聯。 若問：“云何未見差別？“即說”且…”。前後即是過去與未來。從文義補充”彼時”，應連線為”成為現在”。“如第二”即是如現在。 若問：“雖由過去而顯現，如何成為現在？“即說”彼…”。若說”不顯現”，其義為：于瑜伽師現量所顯現者，即使被許為過去，亦非過去性。彼時應觀察如何緣取過去等了知。 彼即是境界，即瑜伽師境界。“於何處”即是于無二說中。他者顯示顯現性即是”夢真實”。即於此生中。“此非遮遣”即是如是。由作言說故，即由作”我了知過去”之言說故。 所緣境界即是彼等亦唯緣取彼為現在，此為意趣。“故”即是由未了知故。“由彼”即是由過去與未來。若未了知差別則不能了知具差別者。過去與未來亦是差別之特徵，此為意趣。 若念：“然則，如何世間有過去之了知？“即說”過去…”。若念由憶念即能了知過去，故說”彼亦…”，即憶念亦然。 應觀察：“抑或由比量而成現在異於未來？“。若念：“比量從何生？“即說”由堅固等…”。當見事物堅固時，即知此當長時安住。說”等”者，由不見心故，當知此不長住。如是，由見因亦當了知果，即后時當生果。意為即使如是亦能了知差別。

། འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་དོན་དེ་དང་འབྲེལ་པར་རིག་པའི་རྒྱུ་ལས་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་དོན་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འདིར་ཡང་འབྲེལ་པ་རྟོགས་པ་པ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། རྒྱུད་དང་བརྟན་པ་ཉིད་དག་ལ་ནི་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་དོན་དང་འབྲེལ་པར་མངོན་སུམ་གྱིས་རིག་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །གལ ཏེ་གཉིས་མེད་པར་སྨྲ་བའི་ལྟར་འབྲེལ་པ་ཞེས་བྱ་བ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནམ་དེ་ནི་གཉིས་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེས་ན་འབྲེལ་པ་ཡོད་ན་རྗེས་སུ་དཔོག་གོ་ཞེས་ཅིའི་ཕྱིར་བརྗོད་སྙམ་ན། འབྲེལ་པ་ལས་ཞེས་གསུངས་སོ། །འདིས་ནི་གཞན་གྱི་ཁས་བླངས་པ་ཁོ་ནས་དེ་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ ནོ།།ཧ་ཅང་ཐལ་བ་ཉིད་ནི་བུམ་པ་ལས་ཀྱང་སྣམ་བུ་དཔོག་པར་ཐལ་ལོ། །འདི་ལ་གཞན་གྱིས་བརྗོད་པ་ནི་མ་མཐོང་བ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྲུབ་པའི་མཐའ་པའིའོ། །གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་མཐོང་བ་ཉིད་དུ་བརྗོད་ན་ནི་དེའི་ཚེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དེ་ཉིད་སེམས་པས་ན་ཇི་ལྟར་ན་རྗེས་སུ་ དཔག་པ་དེས་མཐོང་བ་ཞེས་བརྗོད།འོ་ན་མངོན་སུམ་གྱིས་མཐོང་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་རྗེས་སུ་འཇུག་གོ། །དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པའོ། །གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་མོད། དེ་ལྟ་ན་ཡང་མངོན་སུམ་གྱིས་ཇི་ལྟར་མི་རྟོགས་ཤེ་ན། ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ལ་ཡང་ཞེས་ གསུངས་སོ།།ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་གྱིས་ཇི་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་བདག་གིར་བྱེད་དེ་ཇི་ལྟར་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན། ཡང་ཇི་ལྟར་ན་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཡུལ་ཅན་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་མངོན་སུམ་གྱིས་མི་རྟོགས་ཤེ་ན། ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཞེས་ གསུངས་སོ།།ཡུལ་དུ་མི་བྱེད་པས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་མངོན་སུམ་གྱིས་སོ། །ཡུལ་དེའི་ཁྱད་པར་ཅན་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་ཅན་ནོ། །དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་མི་རྟོགས་མོད། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཙམ་ནི་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། འོན་ཏེ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མི་རྟོགས་ན་འོ་ན་ཅི་ཞིག་ཉམས་སུ་མྱོང་སྙམ་ན་རང་གི་ངོ་བོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་ངོ་བོར་རིག་པར་རོ། །འོན་ཏེ་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མཐོང་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིའོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྲུབ་པའི་མཐའོ། ། དོགས་པ་ནི་ཐ་དད་པར་ཞེས་བྱ་བའོ། །གྲུབ་པའི་མཐའ་ནི་མཐོང་བ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཐ་དད་པར་མངོན་པར་ཞེན་པར་ནི་མི་རུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན། སྤང་བ་ཁོ་ནར་རིགས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་པའོ། །དེ་ལྟའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐ་དད་པར་མངོན་པར་ཞེན་པ་མཐོང་བ་ནི། སྤང་བར་མི་ནུས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིའོ།

從了知與將生之義相關聯的因，推度將生之義。若問：“此中亦有關聯之了知者耶？“于相續與堅固性中，實無以現量了知與將生之義相關聯。 若問：“按無二說者之見，豈非無所謂關聯？因其依於二故。既有關聯，何故說由比量推度？“故說”由關聯…”。此說明僅依他者承許而作如是說。 過失太過，應成由瓶亦能推度毛毯。對此他者所說即是”未見”。“若”者，即是宗派者之義。若說由比量見，則彼時思維彼比量本身，云何說由彼比量所見？ 若謂：“然則應是現量所見。“則隨之…”彼”即是比量。雖然比量是隱蔽境之有境，然則何故不能由現量了知？故說”于隱蔽亦…”。 以隱蔽境有境之自性，云何成為比量所取？云何是現量了知之相？又，云何由現量不了知以隱蔽為境之比量？故說”隱蔽…”。 “不作為境”即是由現量。“彼境之具差別者”即是具隱蔽境差別者。雖由現量不了知以彼為境之比量，若謂然而了知僅是比量，故說”抑或…”。 若問：“若不了知比量，則何為所經驗？“故說”自體…”。“如是”即是了知為自體。抑或正如彼而作言說，即是見比量之相。“如是”即是宗派。 疑問即是”差別…”。宗派即是”見…”。由不應執著為差別，故唯應斷除，此為意趣。“如是”即是此義：見執著差別不能斷除。

། ཐ་དད་པ་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུའོ། །མཚན་ཉིད་ཅན་གྱིས་ཉེ་བར་བསྟེན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་བརྩོན་པའོ། །ངེད་ཀྱི་ཐ་མི་དད་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡང་མཐོང་བ་ཉིད་ཀྱིས་སྤང་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཁྱེད་ཀྱི་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐ་མི་དད་པར་སྨྲ་བའིའོ། །དོན་མེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ བ་ནི་ཐ་དད་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ནི་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ན་དོར་བར་མི་ནུས་ལ་གཉིས་སུ་མེད་པར་བསྟན་པ་འདི་ཡང་ཐ་དད་པར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཀུན་དུ་རྨོངས་པའི་མཚན་ཉིད་སྤང་བའི་དོན་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འདི་འགོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལྟ་བུ་བརྗོད་པའི་དོན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐ་ དད་པར་མངོན་པར་ཞེན་པ་འདི་ནི་མ་མཐོང་བ་ཁོ་ན་སྟེ།གསལ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་ལྟར་བསྟན་པའི་དོན་དུ་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གལ་ཏེ་རེ་ཞིག་མ་མཐོང་ཡང་ཐ་དད་པར་མངོན་པར་ཞེན་པ་དེ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་ཇི་ལྟར་སྤང་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་དང་ཞེས་བྱ་བའོ། །མ་ མཐོང་བ་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་མ་མཐོང་བའི་ཐ་དད་པར་ཞེན་པ་ཡང་ཇི་ལྟར་བདེན་ཞེས་བསམས་པའོ།།ཡང་ཇི་ལྟར་ན་ཐ་དད་པ་མཐོང་བ་མེད་སྙམ་ན་འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཐ་དད་པ་བརྟེན་པ་སྟེ། རྟོགས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ན་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་ད་ལྟར་བའི་སྣང་བས་ཐ་དད་པ་མི་རྟོགས་ ན།དེ་ལྟར་ན་འོ་ན་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་དག་གིས་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། སྔ་མ་ཕྱི་མའི་ཞེས་བྱ་བའོ། །སོ་སོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རེ་རེས་ཐ་དད་པར་མི་འཛིན་ཏོ། །རེ་རེས་ཐ་དད་པར་མི་འཛིན་ཡང་འདུས་ལས་ཞེས་བྱ་བ་སྣ་ཚོགས་ནས་དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ཐ་དད་པར་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ། །དཔེར་ ན་བུ་རམ་དང་དོང་གྲ་དག་རེ་རེས་བྱ་བར་མི་ནུས་པའི་འབྲས་བུ་དེ་ཚོགས་ནས་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཔེའི་དོན་ཏོ།།གྲུབ་པའི་མཐའ་ནི་དེར་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །འབྲས་བུ་གཅིག་པ་ནི་བུ་རམ་དང་དོང་གྲ་དག་གི་ཕྱིར་ཏེ། རྒྱུ་དེས་ན་དུས་ནས་ཏེ་ལོག་ནས་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ཡང་ཐ་དད་ པར་འཛིན་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་འབྲས་བུ་གཅིག་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ན་ལོག་ནས་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།འདིར་ནི་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལས་ཐ་དད་པར་རང་བཞིན་ནི་གཟུང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གལ་ཏེ་དྲན་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཐ་དད་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་ ལོག་ནས་བྱེད་པ་ཉིད་མི་འགལ་ལོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི་དེ་ལས་གཞན་པའི་ཞེས་བྱ་བའོ།།སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་མྱོང་བ་དག་ལས་བྱུང་བ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། དེས་ན་དེ་ལས་ལོག་ནས་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་བསམས་པའོ། །ལན་ནི་ཐ་དད་པར་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ།

所謂”有差別”即是如此。由具相者所依止者即是精進。我等之意為：由於對無差別的執著也不能以見性斷除之故。 “汝等亦”者，即是說無差別者。“無義”者，即是由見執著差別故不能捨，而說無二亦是為斷除執著差別之愚癡相而說。 若爾，此遮破即是”非…”。“為說如是義”者，即是為顯示此執著差別唯是未見，非明顯故，如是開示之義而近說。 若問：“縱然暫未見，然執著差別豈非存在？則如何能斷？“故說”如是…”。思維：由未見即是無故，未見之執著差別亦何能為真？ 又，云何無見差別？故說”如是…”。差別依止，即是無有了知故如是說。若謂：若不由現在顯現了知差別，則應由過去未來了知？故說”前後…”。 “各別”者，即是各自不執為差別。雖各自不執為差別，然”由聚集…”者，即是由種種而如是執為差別。譬如糖與酸果各自不能作之果，聚集則能作，如是者即是譬喻義。 宗派即是”于彼…”。同一果即是為糖與酸果故，由此因故，從時即是離而作。此中亦由有執著差別相之一果故，應成離而作。故說”此中…”。其義為：由無離彼而執取差別自性故。 若謂：豈非有憶念相之差別果？故離而作不相違。對此說”異彼…”。由前後經驗所生者，故由彼離而作，此為所思。答即是”差別…”。

།གལ་ཏེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དེ་ལྟ་ཡང་ དྲན་པ་ནི་ཡོད་དོ་སྙམ་ན་ཉམས་མྱོང་མེད་པར་ཞེས་གསུངས་སོ།།གཞན་ཡང་གལ་ཏེ་དྲན་པ་ཁོ་ན་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མེད་ཀྱང་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་སེམས་དག་ཐ་དད་པར་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་དྲན་པ་འདི་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ་དེས་ན་དྲན་པ་དེ་དང་དུས་མཚུངས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སེམས་སྔ་ མ་དང་ཕྱི་མ་ཉིད་ནི་རིག་པ་ཡིན་ན་དེ་ཡང་གཉིས་མེད་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ།།དེར་ནི་འབྲས་བུ་གཅིག་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འཆད་པ་ནི་བུ་རམ་དང་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེས་ཞེས་བྱ་བ་ན་བུ་རམ་དང་དོང་གྲ་དག་གིས་བཟློག་པར་བྱ་བའི་ནད་གང་ཡིན་པ་དེ་ཟློག་པར་བྱེད་པའོ། །སྔ་མ་དང་ཕྱི་མར་རྟོགས་པ་ འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།རྟོགས་པ་ནི་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་དག་གི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་སྔ་ཕྱི་དག་གིའོ། །དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟོགས་པའོ། །ཐ་དད་པ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལྟར་ཐ་དད་པ་ཉིད་ཡིན་ནའོ། །གཞན་གྱིས་སྨྲས་པ་ནི་སྔ་མ་དང་ཞེས་བྱ་བའོ། ། མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགོག་པའོ། །དེས་ན་དྲན་པ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉིས་འཛིན་པའོ། །འོ་ན་སློབ་དཔོན་གྱིས་ཇི་ལྟར་དེ་སྐད་བཤད་ཅེས་ཞེས་བྱ་བར་བལྟའོ། །གཟུགས་དང་རེག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཐ་དད་ཀྱང་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་ཐ་དད་པར་འཛིན་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐ་དད་པའིའོ། །འོན་ཏེ་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་སེམས་དག་གིས་ཐ་དད་པ་མི་འཛིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དྲན་པས་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། །གང་གིས་གསུངས་སོ། །གལ་ཏེ་དྲན་པས་སེམས་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་དག་རང་རིག་གོ་དེ་ཁོ་ནས་དངོས་སུ་བྱེད་དོ་སྙམ་ན་དུས་མཚུངས་པ་ཞེས་བྱ བའོ།།འདོད་པ་ཡིན་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱེད་འདོད་པ་ཡིན་གྱི། ཉམས་མྱོང་ནི་ཐ་དད་པའི་འཛིན་བྱེད་མིན་ནོ་ཞེས་འབྲེལ་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་ཐ་དད་པར་རིག་པ་འདི་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །ཀུན་རྫོབ་ཉིད་བསྒྲུབ་པ་ནི་འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཁོ་བོ་ཅག་གིས་གཅིག་ཏུ་འདོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ སྣ་ཚོགས་ཏེ།དུ་མར་རྟོགས་པ་སྟེ་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །རྣམ་པ་གང་གིས་ཤེ་ན། མངོན་སུམ་ནི་དེ་ལྟར་འཇུག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །འོན་ཏེ་རེ་ཞིག་སྣང་བ་ནི་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ་དེས་ན་དེ་ཙམ་ཁོ་ནས་ཐ་དད་པ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་སྣང་བ་ཙམ་གྱིས་ཞེས་བྱ་བའོ། ། སྣ་ཚོགས་དང་སྣ་ཚོགས་མིན་ཉིད་ནི་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པར་རྟོགས་པའོ། །གང་གི་ཕྱིར་སྣང་བ་ཙམ་གྱིས་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པ་ཞེས་མི་རྟོགས་པ་དེས་ནའོ། །དྲན་པ་གོམས་པ་ལས་གསལ་བར་གྱུར་པའི་མངོན་སུམ་གང་ཡིན་པ་དེས་སོ། །གང་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཐ་དད་པ་འཛིན་པའོ།

若想：“即便如是經驗，然有憶念”，故說”無經驗…”。複次，若唯憶念雖無經驗，然執取前後心為差別，爾時此憶念唯是經驗，故由與彼憶念同時性，了知前後心，則彼亦將獲無二。 解釋”于彼一果…”等者，即是”糖…”。“由彼…”者，即是由糖與酸果所應對治之病而作對治。 若謂：前後了知是果？故說”了知…”。“彼等…”者，即是前後心。“彼亦…”者，即是了知。“差別時…”者，即是若如前後心自性為差別。他說即是”前…”。“非…”者，即是遮破。“故憶念亦…”者，即是執二。 應觀”然則阿阇黎如何作如是說”。由色與觸識差別亦不成故。對此所說即是”執差別…”。“如是…”者，即是差別。 若想：“若前後心不執差別，然由憶念執取”，故說”由何…”。若想：“由憶念自證知前後心，唯由彼直接作用”，故說”同時…”。“是所欲…”者，即是汝所欲，連線”然經驗非差別執取”。是故此差別了知當是世俗。 成立世俗性即是”如是…”。我等所許為一者，即是種種，當成多了知。以何行相耶？現量亦不如是趣入，故”是故…”等。 若謂：“暫且有顯現，故唯由彼量當了知差別”，故說”唯由顯現…”。種種與非種種即是了知差別與無差別。由唯顯現不了知差別與無差別故。由從憶念串習而明顯之現量。“某…”者，即是執差別。

།གོམས པས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་གསལ་བའི་མངོན་སུམ་སྣང་བའི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་གོམས་པ་ལས་གསལ་བར་སྣང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ལྷག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ན།མི་གསལ་བའི་མངོན་སུམ་གྱིས་ཐ་དད་པ་གཟུང་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གོམས་པ་ལས་སྐྱེས་པས་འཛིན་པར་འགྱུར། དེར་ཡང་ཞེས་ བྱ་བ་ནི་གསལ་བའི་མངོན་སུམ་ལ་ཡང་རྣམ་དབྱེ་དེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བའོ།།དྲན་པ་དེ་ལས་ནི་དྲན་པ་དང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དག་ཡན་འགར་བར་མྱོང་བ་སྟེ། ཐ་དད་པར་འཛིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གལ་ཏེ་དེ་སྐད་བརྗོད་ན་དེའི་ཚེ་ཡང་དུ་མའི་རང་བཞིན་དེ་ཡང་ཁྱེད་ཀྱི་ འདོད་པས་དྲན་པ་དང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དག་གི་ཡིན་པས་དེ་ལ་ཡང་རྣམ་དབེན་ཏེ་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་དྲན་པ་ལ་སྣང་བའི་དྲན་པ་དང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དག་ཀྱང་གཅིག་ཁོ་ནའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།ཅིའི་ཕྱིར་ཐ་མི་དད་ཅེ་ན་རང་ངམ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་དམ་པར་ རོ།།གལ་ཏེ་ཡང་རྣམ་པར་གཅད་པར་བྱ་བ་མི་ནུས་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཐ་དད་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། གང་ཞིག་ལོགས་སུ་བཅད་ནས་སྐྱོ་བར་མི་ནུས་ཤིང་། གཞན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་འབའ་ཞིག་བལྟ་བར་ཡང་མི་ནུས་པ་ཐ་དད་ན་ཡང་ཅི་ཞིག་བྱར་ཡོད། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བླང་དང་དོར་ཉིད་བྱར་མེད་ཕྱིར་རོ། །དེ་ ནི་འགའ་ཞིག་སྤང་བའམ།བླང་བར་ནུས་པ་སྲིད་དོ། །དེ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དང་ངོ་། །དེ་ཐ་དད་པར་སྨྲ་བའི་ལུགས་ལ་ཡང་ཇི་ལྟར་དྲན་པ་གཞན་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན། ཐམས་ཅད་རྒྱུ་དང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རྒྱུ་སྐྱེད་བྱེད་དང་རང་གི་ངོ་བོའི་དབྱེ་བ་སྟེ། རྒྱུའི་དབྱེ་བ་དང་བཅས་པའི་རང་གི་ངོ་བོའི་ དབྱེ་བ་ལས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།རེ་ཞིག་རྒྱུའི་དབྱེ་བ་ཉིད་བརྗོད་པ་ནི་དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དབང་པོའི་ཤེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་བག་ཆགས་ཙམ་ལས་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །རང་གི་ངོ་བོའི་དབྱེ་བ་བརྗོད་པ་ནི་དྲན་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་དག་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དྲན་པ་དང་མྱོང་བ་དག་གོ། །ཀ་བ་ལ་ སོགས་པ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་ཁྱེད་ཀྱི་ལྟར་ན།ཀ་བ་ལ་སོགས་ཐ་དད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཞེས་སོ། །རྒྱུ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་རིག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་ལ་དེ་མེད་པའོ། །དེ་མི་འཛིན་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུ་དེ་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་གྱི་རྒྱུ་མི་འཛིན་པའོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་རྗེས་སུ་ དཔག་པས་འཛིན་ཏོ་སྙམ་ན།རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །དྲན་པ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི་འཛིན་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི་དེའི་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་གང་གི་ཚེ་རྒྱུར་མངོན་པར་འདོད་པ་འཛིན་པ་དེ་ཉིད་དུ་འཛིན་མོད་སྙམ་ན་གང་གི་ཚེ་དེ་ཞེས་གསུངས་སོ།

“由串習…”者，即是不明顯現量顯現之自性，由串習而成明顯顯現，若由此增上，然不明顯現量亦不能執取差別。故由串習所生而成執取。 “于彼亦…”者，即是于明顯現量亦由彼差別，即是差別與無差別之差別。由彼憶念，憶念與經驗二者各別而經驗，意即執為差別。 若如是說，爾時彼多自性亦是汝所許之憶念與經驗二者所有，于彼亦無差別，即是分別。然于憶念所顯現之憶念與經驗二者唯是一體，此為其義。 何故無差別耶？故說”自或…”。“即彼…”者，即是勝義。若想：“縱然不能遮遣，然當成差別”，若不能各別割裂而觀察，亦不能唯觀”異處…”，縱成差別亦有何用？何故？由取捨性無所作故。彼有可能捨或取。“彼與…”者，即是與經驗。 于說彼差別之宗，云何憶念是異性耶？“一切因與…”者，即是因能生及自性差別，由具因差別之自性差別，此為其義。 且說因差別即是”于彼…”。根識非如是，即是非唯由習氣而生。說自性差別即是”憶念…”。“此等…”者，即是憶念與經驗二者。“如柱等…”者，即是如汝所許，如柱等差別。于具因性了知，說彼語，彼無也。“由不執彼故…”者，即是由不執彼因故，若現量不執因。 若想：“然由比量執取”，故說”比量亦…”。唯是憶念而非執取，由無彼自性故。若想：“若於執為因時即執彼”，故說”若時彼…”。

།དེ་ནི་རྒྱུ་མངོན་པར་འདོད་པའོ། །འོ་ན་འབྲས་བུ་ འཛིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།འབྲས་བུ་འཛིན་པའི་དུས་ན་ཡང་ཞེས་གསུངས་སོ། །འོ་ན་དྲན་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་རྒྱུ་ཉིད་དུ་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། ཉམས་སུ་མ་མྱོང་བ་ལ་ཞེས་གསུངས་སོ། །རྒྱུ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་མྱོང་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དྲན་པ་འབྱུང་ངོ་སྙམ་ན་རྒྱུ་ཉིད་དུ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདས་ཟིན་པའི་རྒྱུ་ཡང་ངོ་། །གལ་ཏེ་དུས་མཚུངས་པར་མངོན་སུམ་གྱི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ནི་སྔ་མའི་རང་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་སྦྱར་རོ། །འོན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགོས་པའོ། །ཇི་ལྟར་མངོན་སུམ་མེད་པར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འཇུག་སྟེ། གལ་ཏེ་སྔ་མའི་རང བཞིན་ཉིད་ལ་ཡང་མངོན་སུམ་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་འགྱུར་ན།དེའི་ཚེ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཀྱང་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན། འདི་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི། མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །སྔར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུ་འཛིན་པའི་དུས་ནའོ། །སྔ་མ་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུའི་རང་བཞིན་སྔ་མར་གྱུར་པ་ཉིད་དོ། ། སྔར་གྱི་མངོན་སུམ་དེས་སྔ་མ་ཉིད་མ་འཛིན་པ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མངོན་སུམ་ཐམས་ཅད་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །འཛིན་པ་ཕྱི་མ་ལ་ལྟོས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འབྲས་བུ་འཛིན་པ་ལ་ལྟོས་ནས་སོ། །དེས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མངོན་སུམ་སྔ་མས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་མི་འཛིན་ཞེ་ན་རང་བདག་ཉིད་ལ་གནས་ཕྱིར་ཞེས་གསུངས་ཏེ གཞན་གྱི་ཚུལ་ལུགས་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་དགོངས་པའོ།།རང་བདག་ཉིད་ཀྱི་དུས་གང་ཡོད་པའི་དངོས་པོ་དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་འཛིན་པའི་མངོན་སུམ་གྱིས་སོ། །མངོན་སུམ་ཕྱི་མ་ལའང་དེ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་རང་གི་འབྲས་བུའི་རང་གི་ངོ་བོ་འཛིན་པའོ། །རང་གི་དུས་ཀྱིས་རང་ངོ་བོ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་ སྔ་མ་ལ་ལྟོས་པའི་བདག་ཉིད་ཇི་ལྟར་འཛིན་པར་འགྱུར་ཞེས་རྗེས་སུ་འཇུག་གོ།།དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་ལའོ། །དྲན་པས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་སོ། །རིག་པ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་མ་བྱས་པ་ལའོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་པ་ སྤང་བའི་དོན་དུ་བརྗོད་པ་ནི་འོན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ།།དྲན་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི་དེ་ཚད་མ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གང་གིས་ཞེས་བྱ་བ་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་ལ་ལྟོས་པ་རིག་པ་གང་གིས་འབྲས་བུ་རིག་པར་འགྱུར་བ་དྲན་པ་ཙམ་དེ་ལས་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་ལ་ལྟོས་པའི་རིག་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། གཅིག་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་སྔ་མ་དང་ཕྱི་ མའི་ཞེས་པ་དག་གཅིག་ཉིད་དུ་གཟུང་བའོ།

彼即是顯現欲求因。若問：“那麼將執取果否？“答曰：“于執取果之時亦…”。若問：“那麼由憶念本身了知彼為因性否？“答曰：“于未經驗者…”。因唯是現量所經驗，若想：“由此生憶念”，故說”為因性…”。 “彼…”者，即是已過去之因亦然。若同時以現量經驗因與果性，如是則配合”前之自性…”等。“然若…”者，即是需要。 現量不存在時比量如何趣入？若前之自性亦成為現量境界時，爾時由比量亦當了知，然此亦不存在，為顯示此故說：“由現量…”。“先前…”者，即是執因之時。“為前者…”者，即是因之自性成為前者。 若問：何故先前現量不執取前者？故說：“一切現量…”。“觀待后執取…”者，即是觀待執取果。“由彼…”者，即是由前現量。若問：何故不執取？答曰：“由住于自體故”，意即由不知他人規則故。由執取自體時所有事物之自性之現量。於後現量亦如是，即是執取自果之自性。 如何執取觀待前者之自性，即是由自時遍斷自性？如是隨行。“于彼…”者，即是於前后。“由憶念亦…”者，即是由比量自性。“非了知…”者，即是于非現量境界。為斷除第二分別而說”然若…”。 若說：“唯是憶念而非量”，則”由何…”即是由何了知觀待前後之了知而成果，由彼唯憶念，如何成為觀待前後之了知？“為一性…”者，即是執取前後二者為一性。

།ངས་འབའ་ཞིག་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཚོགས་པ་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེའམ་བདག་ཉིད་ཚོགས་པར་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་འབའ་ཞིག་པ་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་དག་གཅིག་ཉིད་དུ་ངོ་ཤེས་པ་ཉིད་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ཉིད་དེ། དེས་ནི་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་སྟེ། སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ལོགས་སུ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གཉིས་སུ་མེད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེས་བསམས་པའོ། །འདི་གྲུབ་པའི་མཐའ་པས་བརྗོད་པ་ནི་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དྲན་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ལ་འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་ཏེ་སྐལ་ལྡན་ཆེན་པོ་བཤད་པ མཛད་པའི་བཞེད་པས་ནི།དེ་ཉིད་ཀྱིས་མངོན་སུམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དྲན་པ་དང་འདིའོ་ཞེས་འཛིན་པ་དག་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ། །དྲན་པ་ཡང་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་སྔ་མ་དང་ད་ལྟར་བ་གཅིག་ཏུ་ཇི་ལྟར་འཛིན་ཞེས་དགོས་པའོ། །འོ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོགས་པ་བསུ་བའོ། །ཇི་ལྟར་ཤིང་རྟ་དང་ཤིང་རྟས་ བསྐྱོད་པའི་སྐྱེས་བུ་དེ་གཉིས་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཔེའི་དོན་ཏོ།།འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལྟ་བུ་ཁོ་ནར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐ་དད་པ་ཁོ་ནར་རོ། །རྣམ་པར་དཔྱད་པ་ཉིད་བརྗོད་པ་ནི་དྲན་པ་དང་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་ནའོ། །དེ་ཉིད་དུ་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་དྲན་པ་དང་མངོན་སུམ་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་ཉིད་དུའོ།།དྲན་པའམ་མངོན་སུམ་གཅིག་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལྟར་འགྱུར་མོད་ཅི་སྐྱོན་སྙམ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཞེས་གསུངས་སོ། །དྲན་པའི་རྣམ་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དྲན་པར་བྱས་སོ། །མ་རྟོགས་པ་ནི་ཉམས་སུ་མ་མྱོང་བའོ། །སྔ་ མ་ཉིད་ཀྱང་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་རྣམ་པ་ཁོ་ནས་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན།མངོན་སུམ་དུ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དོན་རྣམས་ཀྱིས་གཞན་དེ་སྔོན་པོའམ་སེར་པོ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཐ་དད་པ་ཉིད་དམ་ཅིག་ཤོས་གཞན་མ་ཡིན་པ་ནའོ། །རྟོགས་པ་ལ་ལྟོས་ཏེ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཐ་དད་པའོ། །གྲུབ་པའི་མཐའ་པས་ བརྗོད་པ་ནི་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ།ཐ་དད་པའི་ཐ་སྙད་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བརྗོད་པ་གང་ཡིན་པའོ། །གཞན་གྱིས་མི་མཚུངས་ཏེ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །དེ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐོབ་པར་བྱ་བ་དོན་དུ་གཉེར་བའོ། །འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇུག་པའོ། །དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐོབ་པར་བྱ་བའོ། །ཤེས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ ནི་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་ཤེས་པས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནའོ།།འཇུག་པས་ཀྱང་དེའི་ཡུལ་ཅན་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་སྐྱེད་པ་ཉིད་ཐོབ་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དང་པོ་སྐྱེས་ན་དེའི་ཚེ་ཅིའི་དོན་དུ་འཇུག་པར་བྱེད། མོ་གཤམ་གྱི་བུ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་མངོན་དུ་མ་བྱས་པར་ཁྱད་ པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

我所見唯一者即是此聚合，或者我見為聚合者即是此唯一者，如是前後二者為一性之認知即是增上執著。由此分別，即是分開青色之相。故思：“如何成為無二？” 此是宗派論師所說”即是彼”。“彼”即是憶念之自性，“此”即是經驗之自性。依大福德者所解釋之意趣：由彼即是現量故。見憶念與”此是”之執取。憶念亦非量，故問：“由此如何執取前者與現在為一？” “然則…”者，是迎疑。如同車與乘車之人二者了知為異體一般，此即是譬喻之義。對此所說：“若…”。“如是唯…”者，即是唯異體。宣說觀察即是”憶念與…”。“若如是…”者，即是了知為一。“即彼…”者，即是憶念與現量之相。意即成為唯一憶念或現量。 若想：“如是又有何過？“故說：“若如是…”。“以憶念相…”者，即是憶念。未了知即是未經驗。若說：“前者亦唯以顯現相了知”，故說”現量…”。諸義以他彼青或黃等自性異體性，或另一非他時。觀待了知非成立之異體。 宗派論師所說”此即…”者，即是所說”將無異體之言說”。他說：“不同於他”。“彼所求…”者，即是所得之所求。“此…”者，即是趣入。“彼…”者，即是所得。“若知…”者，即是由顯現知而經驗時。 由趣入亦得生起彼境之顯現知，非他。若最初已生，爾時為何趣入？“于石女子…”者，由未顯現故無差別。

།མོ་གཤམ་གྱི་བུ་དེ་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་ཐོབ་པར་བྱ་བ་འདི་ནི་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ཁོ་ན་ལ་འཇུག་གི་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་ལ་ནི་མ་ཡིན་པ་ལ་བརྗོད་པ་ནི་དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའོ། །མངོན་དུ་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་མེད་ན་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ནི་ཡོད་ལ་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་ཉིད་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཉིད་ ཇི་ལྟར་ཤེས་དེ་ལྟར་ན་མཐོང་བ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།རེག་པ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་གསུངས་སོ། །རིག་པ་མེད་པ་ནི་རིག་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའོ། །རིག་ཅེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མངོན་དུ་བྱས་ཤེ་ནའོ། །འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་འོ་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །འཇུག་པའི་འབྲས་ བུ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ནི་ཡོད་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་དགོངས་པའོ།།དེའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་ལ་ཐ་དད་པ་རིག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེའི་ཚེ་ཁྱད་པར་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་ཁྱད་པར་ལས་འཇུག་པར་འགྱུར། གལ་ཏེ་སྤྱི་ཁྱད་པར་ལས་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་ན། སྤྱི་དེ་མངོན་དུ་བྱས་པ་ན་ཁྱད་པར་ཡང་མངོན་སུམ་ དུ་བྱས་པས་ནི་ཅིའི་དོན་དུ་འཇུག་།སྤྱི་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པ་ཁས་ལེན་ན་ནི་ཇི་ལྟར་དེ་རང་བཞིན་གང་གིས་སྤྱི་ཐ་དད་པའི་རང་བཞིན་དེས་ནི་རྟོགས་སུ་ཟིན་ཀྱང་ཁྱད་པར་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ན། ཁྱད་པར་ཐ་མི་དད་པ་དེ་ལ་མི་འཇུག་པ་ཁོ་ནའོ། །ཇི་ལྟར་དེ་རང་བཞིན་གང་གིས་སྤྱི་ཐ་མི་དད་པའི་རང་བཞིན་དེས ནི་སྤྱི་རྟོགས་པ་ན།ཁྱད་པར་ཡང་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཐོབ་ཟིན་པས་དེས་ཞུགས་པ་ལ་དོན་ཅི་ཡོད། ཅི་མངོན་སུམ་ལས་འཇུག་པ་མཐོང་ངམ་འོན་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་ཕྱོགས་དང་པོ་ལ་རེ་ཞིག་བརྗོད་པ་ནི། རང་དོན་རིག་ཕྱིར་ཞེས་གསུངས་ཏེ། རང་གི་ཡུལ་གྱི་རང་བཞིན་ཙམ་ཞིག་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ རོ།།འོན་ཏེ་འཇུག་པའི་ཡང་རང་གི་ཡུལ་གྱི་རང་བཞིན་ཉིད་མིན་ན་དེས་ན་དེ་ཡང་མངོན་སུམ་གྱིས་རིག་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། འཇུག་པ་སྔ་ཕྱིའི་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་རང་བཞིན་ལའོ། །དེའི་ཕྱིར་ཕྱིའི་དོན་ལ་ཡང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་འཇུག་པའི་འཐད་པ་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན།ཕ་རོལ་པོས་བདག་ཅག་ལ་གཉིས་པ་ལ་ཡང་ཇི་ལྟར་འཇུག་པ་སྲིད་ཅེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པར་རྩོད་པ་གང་ཡིན་དེ་གསལ་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་ཇི་ལྟར་གསལ་སྙམ་ན་དོན་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། འདི་ནི་གཞན་ཡིན་ལ་བདག་ནི་གཞན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་འདི་ནི་བདག་ དང་གཞན་ལ་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།།དོན་འདི་རང་བཞིན་ལ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཉིད་གང་ལས་གྲུབ་སྙམ་ན་འདི་ལྟར་སྐྱེ་བ་གྲུབ་པ་ནི་རང་རིག་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི་ཞེས་གསུངས་སོ།

由於石女子不存在，而此所得是存在的緣故。唯趣入於此，而不趣入于石女子，對此所說即是”彼”。若無顯現知，所得是存在而石女子是不存在，此如何得知？若如是，則由見等而知是存在。 若問：“由觸等”所說。無知即是無有知。“若知”者，即是若已顯現。對此所說”然則”。意為已有趣入之果顯現故。 若說：“是故於差別知異”，爾時由未了知差別故，如何由差別而趣入？若總相與差別無異，當顯現總相時差別亦成現量，為何趣入？若承許總相有異與無異，則如何以彼自性，雖已了知總相異體之自性，由未了知差別故，定不趣入于無異之差別。如何以彼自性，以總相無異之自性，當了知總相時，由亦了知差別故已得，故趣入有何義？ 是從現量趣入所見耶？抑或從比量？首先對第一種情況所說：“由知自義”，即由僅見自境之自性故。若想：“若趣入亦非自境之自性，則彼亦為現量所知”，故說”趣入前後”。“于彼”者，即於前后之自性。是故於外境亦於一切趣入之理由故，他方對我等於第二種情況亦如何有趣入之諍論明顯。 若問此如何明顯？“此義即”者，此”此是他，我非他”之義于自他亦不成立故。此義于自性不成立，此即從何而成？如是所說：“生之成立即是自知”。

།འདྲི་བར་བྱེད་པ་བདག་དང་འཆད་པར་བྱེད་པ་གཞན་འདི་ཞེས་དེ་ལྟར་རྣམ་པ་འདིས་རྒོལ་བ་གཉི་ག་ཡང་རང་གི་རྣམ་པར་ཉེ་ བར་བསྒྱུར་བའི་ཤེས་པ་རིག་པ་ཉིད་དཔེར་ན་རྨི་ལམ་གྱིས་རྟོགས་པ་རྒོལ་བ་དང་ཕྱིར་རྒོལ་བའི་རྣམ་པ་ཡིན་གྱི་རྟོགས་པས་ཉེ་བར་བསྒྱུར་བ་རིག་པ་ཙམ་ཡིན་པ་བཞིན་ཏེ་དོན་དམ་པར་ནི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།སྨྱོན་པའི་རྟོགས་པས་ཡང་མགྱོགས་འགྲོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་རྟོགས་པ་རིག་པ་ཙམ་ ཡིན་གྱི།མགྱོགས་འགྲོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །འོ་ན་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་དོགས་པ་བསུ་ནས་བརྗོད་པ་ནི་འདི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །གཞན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱིར་རྒོལ་བས་སོ། །འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་ཅི་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཇི་ལྟར་བྱེད་པ་མ་ མཐོང་སྙམ་ན་ཇི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བའོ།།འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགོངས་པའོ། །གྲུབ་པའི་མཐའ་ནི་ཁྱེད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་དུ་བ་ལ་སོགས་པ་མེ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡོད་པར་མངོན་སུམ་གྱིས་དམིགས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ་སྙམ་ན། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ཞེས་གསུངས་སོ། །དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ་རེ་ཞིག་ རིག་པ་བདག་ཉིད་ནི་ལྡོག་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ།ལྡོག་པའི་དུས་ན་རང་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིག་པ་གཞན་གྱི་ཡང་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་མི་འགྱུར་བ་ཉིད་དུའོ། །དེས་ཀྱང་དེ་མེད་པར་ཇི་ལྟར་འཛིན་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཅི་སྟེ་རེས་འགའ་བ་ཉིད་དུ་ཡང་ཡོད་པ་ཁྱོད་ཀྱིས་རྟོགས་སམ་ཞེས་འབྲེལ་ཏོ། །འོ་ན་ སློབ་དཔོན་གྱིས་དེ་ཇི་ལྟར་བཤད་སྙམ་ན།ཐ་དད་པར་སྨྲ་བ་ལ་ཞེས་གསུངས་སོ། །འདིར་སྣ་ཚོགས་གཉིས་མེད་འདི་ནི་ཚིག་རེ་རེ་ལ་ཡང་ལོག་པར་རྟོགས་པ་བརྒྱ་ཕྲག་དུ་མ་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་མོད་ཀྱི། གཞུང་མངས་ཀྱིས་འཇིགས་པས་ན་བདག་ཅག་གིས་མ་བཀོད་དོ། །དེའི་ཕྱེད་ལ་སོགས་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྔར་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱེད་དམ་ཅུང་ཟད་མ་རྫོགས་པར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །སེམས་མིན་ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱི་རོལ་བའོ། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་མཐོང་བ་དེ་དེ་ལྟ་བུ་ཁོ་ནར་སྐྱེས་པ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་དང་གཞན་གྱིས་བལྟ་བར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་ཡང་མ་མཐོང་བ དེས་ན་རྟོག་པ་ཉིད་དམ།གཞན་གྱིས་བལྟ་བར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་མ་སྐྱེས་པར་འགྱུར་རོ། །སྐྱེས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཕྱི་རོལ་ཉིད་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་དགོངས་པའོ། །ཕྱོགས་ཉིད་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པ་གཞན་བརྗོད་པ་ནི། རྒྱུ་གཞན་གྱིས་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཡང་ཇི་ལྟར་ན་ལྐོག་ ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་དང་གཞན་གྱིས་བལྟ་བར་བྱ་བ་དངོས་པོ་མ་སྐྱེས་ཤེ་ན་དངོས་པོ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ།།ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་གཉིས་འགྲེལ་པ་ནི། རྒྱུ་གཞན་ལས་ཞེས་བྱ་བའོ།

提問者即我，解說者即他人，如是以此方式，雙方論辯者皆為自相轉變之知識體驗，譬如夢中所解的論辯雙方之相，僅是解悟所轉變的體驗而已，勝義中並無差別。如同狂人之解悟也僅是具疾行等相的解悟體驗，而無疾行等相之差別。 “然則”等言，迎接疑問而說”此”等。“他人”即反詰者。對此所說即”何”。若思”如何未見所作”即”如何”。“然則如何”即是意趣。“宗義”即”汝等”。 若想：“煙等於火等之存在，豈非現量所緣耶？“故說”因果”。義即：首先，知自體非親證離，因為離時自體不存在故。亦不成為他知之境。彼亦如何執持彼之不存在？若問：“汝是否了知其為有時性？“此為相關。 若想：“那麼論師如何解說彼？“故說”于說差別”。此中，雖與無二雜多之每一語皆關聯百種邪解，然因畏文繁，我等未作闡述。“于彼半等”者，義為先前所見之半或未圓滿。“非心”即外境。 若事物如其所見而生，爾時由未見隱蔽性及為他所見性，故為分別性，或將成為未生為他所見性。亦非已生，若非如是，則成壞外境性，此為意趣。說明另一破斥立場之理由即”由他因”。 若問：“又如何未生隱蔽性及為他所見之事物？“故說”事物”。對二偈頌之釋即”從他因”。

།འཛིན་པའི་རྣམ་པ་དང་འདྲ་བར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་པ་བཞིན་དུའོ། །དོན་ཁོ་ནའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་པ་མ་ཡིན་པའོ། ། རེ་ཞིག་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་དམིགས་པར་བྱ་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་ཡང་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི་ནེ་པ་ལས་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་དེ་ཡང་དོན་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་གཞན་གྱིས་ཅི་སྟེ་དམིགས་ཤེ་ན། ནང་གི་ཞེས་སྨོས་ཏེ་ནང ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཞན་གྱིས་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསམས་པའོ།།གཞན་དག་ཤེས་པ་གྲུབ་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་ཚད་མ་ཉེ་བར་འགོད་པ་ནི་གང་གིས་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་དེ་ཡང་མིན་ཞེས་བྱ་བའོ། །གང་གི་ཚེ་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་མེད་པ་དེའི་ཚེ། དམིགས་པར་བྱ་བ་རང་ཉིད་ རིག་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ།།དེས་ན་ཤེས་པ་ཡོད་པ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་གཞན་དག་ཤེས་པ་ཡོད་པར་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་སྨྲ་བ་ནི་དམིགས་པར་བྱ་བ་ཉིད་དམིགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དམིགས་པ་པོ་ནི་བདག་ཡིན་ལ་དམིགས་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམིགས་པའི་བྱ་བ་སྟེ། ཤེས་པ་ ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གལ་ཏེ་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་འདི་གང་གིས་དམིགས་ཞེས་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་ན་གལ་ཏེ་དོན་གྱིས་གོ་བ་མི་འཇུག་ན་དེའི་ཚེ་ལན་ཉིད་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ན། གལ་ཏེ་གཞན་གྱིས་དམིགས་པར་བྱ་བ་གང་ ཡིན་པ་དེ་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་གང་གིས་དམིགས་པར་བྱེད་དེ།མ་གྲུབ་པ་ནི་གཏན་ཚིགས་སུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་གཞན་གྱིས་དམིགས་པར་བྱ་བ་དེ་ཡང་གཞན་གྱིས་ཏེ། གཞན་གྱིས་དམིགས་པར་བྱ་བའི་མཚན་ཉིད་གཞན་དག་གིས་དམིགས་པ་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་རེ་ཞིག་གཞན་ གྱིས་དམིགས་པར་བྱ་བ་ཉིད་ནི་ཤེས་པའི་རྟགས་ཡིན་ལ།གཞན་གྱིས་དམིགས་པར་བྱ་བ་ཉིད་དེ་ཡང་དམིགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེ་ལ་ཡང་གཞན་གྱིས་དམིགས་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡོད་དེ་དེས་ན་དེ་ལ་དེ་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བཤད་པ་ནི་དེ་ལྟ་ན་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཏན་ཚིགས་དེ་ཡང་གཞན་ གྱིས་དམིགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་གཞན་གྱིས་ཡིན་ན་ཐུག་པ་མེད་དོ།།རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་པ་ལ་བརྗོད་པ་ནི་རང་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཟུང་བ་ལ་ཡང་རང་ཉིད་དམིགས་པར་ཐལ་ལོ། །ཇི་ལྟར་འཛིན་པར་བྱེད་པ་རང་ཉིད་ཀྱིས་དམིགས་པར་བྱ་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་གཟུང་བར་བྱ་བ་ ཡང་ཡིན་པར་ཐལ་ལོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།འོན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བས་དོགས་པ་བསུ་ནས་བརྗོད་པ་ནི་གལ་ཏེ་གཞན་ལ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཞན་ལ་ལྟོས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་གཞན་མེད་པར་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ན་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ།

“如執取相”即如同知識。“唯是對境”即非知識。首先，雖然樂等是所緣之自性，但非識之自性，此即所說”從尼泊爾”。若彼亦是對境自性，則何故不如青等為他所緣？故說”內”，意為因是內故非他所緣。 他人為成立知識而立量即”由何”。對此所說即”彼亦非”。當無所謂知識時，所緣自身即成為覺知。故如何能成為證成知識存在？ 他人為證成知識存在而說”所緣即緣”中，能緣者是我，而”能緣”即緣取之作用，此即”知識”之義。“若非如是”即若無所謂知識，則當問”此由何所緣”時，若義理不通，則將無有答案。 若他所緣是因，則由何所緣？因不成立者不可為因故。若他所緣亦為他，即他所緣相為他所緣，如是則首先他所緣性是知識之相，而他所緣性亦是所緣，故彼亦有他所緣性，因此由彼推度彼。對此解說即”若如是”。彼因亦是他所緣，彼亦為他，則無窮盡。 對第二分別所說即”由自身”。所取亦應成自身所緣。如能取者是自身所緣之自性，所取亦應如是，此為其義。 以”然若”迎接疑問而說”若於他”。凡依他者，無他時如何成為依他性？義即必非依他。

།དེས་ན་གལ་ཏེ་གཞན་ལ་ ལྟོས་པར་རིག་ན་དེའི་ཚེ་གཞན་ཡང་ཡང་རིག་པར་འགྱུར་རོ།།འོན་ཏེ་གཞན་ཐེ་ཚོམ་གྱི་ཡུལ་ཡིན་པ་དེ་ལས་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཐེ་ཚོམ་ཟ་ན་ཞེས་གསུངས་སོ། །གལ་ཏེ་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་ཉིད་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཤེས་པ་ཡོད་པ་ལ་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་ཉིད་གཏན་ཚིགས་སུ་ འགྱུར་རོ་སྙམ་ན་གཏན་ཚིགས་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་ཉིད་མ་ངེས་པས་ན།ངེས་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཤེས་པ་ཡོད་པར་ངེས་པར་བྱེད་པའོ། །བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་རང་བཞིན་གཉིས་ཡོད་དེ་བདག་ལ་ལྟོས་པའི་རིག་བྱ་ཉིད་དོ་ཞེས་ཁས་བླངས་ནས་གཞན་དག་བརྗོད་པ་ནི། འོན་ཏེ་བདག་ལྟོས་ཞེས་བྱ་བའོ། ། འདི་བརྗོད་པ་ནི་དེ་ཙམ་གྱིས་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་བུམ་པ་དང་སྣམ་བུ་དང་ལུས་ལ་སོགས་པ་ནི་ཐམས་ཅད་བདག་རིག་པ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་ང་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་སྦྱར་རོ། །གལ་ཏེ་གཞི་མཐུན་དབང་གིས་ན། །ཞེས་བྱ་བ་འདི་འཇིག་རྟེན་གྱིས་བརྗོད་པ་སྟེ། དཔེར་ན་རྒྱལ་པོའི་བཀའ་དྲིན གྱིས།།ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་ནོ། །བདག་ནི་དཀར་ཤམ་བདག་ནི་སྔོ་བསངས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །གཞན་ཡང་བརྗོད་པ་ནི་གལ་ཏེ་གང་ལ་གཞི་མཐུན་པ་ཡོད་པ་དེར་གདོན་མི་ཟ་བར་གཅིག་འགྱུར་ནའོ། །དེ་མེད་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཅིག་ཉིད་མེད་པས་སོ། །དུ་མར་ཞེས་བྱ་བ་གཞི་ མཐུན་པ་མེད་པར་རོ།།དེའི་ཚེ་གཞི་མཐུན་པ་གཅིག་ཉིད་དང་། དེ་མེད་པ་དུ་མའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་མ་གྱུར་ན་སྟེ་ཇི་སྐད་བརྗོད་པ་ཁས་མི་ལེན་ན། གྲུབ་བྱ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞི་མཐུན་པ་ལས་གཅིག་ཉིད་མ་ཡིན་ལ། གཞི་མཐུན་པ་མེད་པ་ལས་བཟློག་པ་དུ་མ་ཉིད་ཀྱང་མ་ ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་གཞི་མཐུན་པ་མེད་པ་ལས་དུ་མ་ཉིད་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྒྱ་ལ་བརྗོད་པར་འོངས་པས་དེ་ལ་བརྗོད་པ་ནི་དེ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བས་དཔེ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་བུ་ཡང་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གལ་ཏེ་ཐ་དད་པ་མེད་པར་མཐོང་བ་གཅིག་གིས་སྒྲ་གཅན་གྱི་མགོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་གཞི་མཐུན་མ་ཡིན་པས་ རབ་ཏུ་བསྒྲུབས་པའི་དུ་མ་ཉིད་ལ་གནོད་ན།དེའི་ཚེ་འདིར་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་བུམ་པ་དང་སྣམ་བུ་དང་ལུས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་ཐ་དད་པར་ལྟ་བར་སྒྲོ་བཏགས་པ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པ་དང་རིག་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལས་ལོག་པར་ཞེས་བྱ་བས་ཐ་མི་དད་པར་དམིགས་པས་སོ། །སྔོན་པོ་དང་ལུས་དང་བདེ་བ་ལ་ སོགས་པ་དང་།རིག་པ་ནི་ཐ་དད་པ་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཐ་དད་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞི་མཐུན་པ་མཐོང་བ་མེད་པས་སོ། །རིག་པའི་དོན་ནི་སྐྱེས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་རྣམ་པ་འདིས་གཞི་མཐུན་པ་མཐོང་བ་མེད་དམ། ཅི་སྟེ་ཡོད་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།

因此，若知依他，則應知其他。若謂從他為疑惑對境而了知依他性，故說”若有疑”。若疑及依他性，雖爾，認為依他性可作為知識存在之因，因依他性不定故，“決定”即決定知識存在。 他人承許瓶等有二自性，即依我之所知性而說”然若依我”。對此所說即”僅此”。若瓶、毯、身等皆是我所知，則如何配合”我是”等。 若由共同依據，此為世間所說，如”由王恩”。“我白衣”、“我青衣”等。 複次所說，若有共同依據者必成一。“彼無故”即無一性故。“多”即無共同依據。爾時共同依據成一性，無彼則成多性。若不如是，即不許如上所說，“非所成”即非由共同依據成一性，亦非由無共同依據相違成多性。 若謂由無共同依據有多性，百次所說，對此所說即”如是”為喻，義即”如是亦”。若無差別所見一羅睺頭非共同依據所成多性受損，則此中亦即于瓶、毯、身等增益差別見受損，有覺知。“從彼相違”即由無差別所緣。 青、身、樂等與覺知”具差別”即非具差別性。“由何”即無見共同依據。覺知義即生起，以此方式無見共同依據耶？義即確實有。

།རྗེས་འགྲོ་ཞེས་བྱ་ བ་ནི་ལུས་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་ལ་སོགས་པ་རིག་པར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའོ།།སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ནི་དེ་དག་ལས་བཟློག་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དོན་དམ་པར་ཐ་དད་པ་མེད་ན། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པར་རྟོགས་པ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། རྗེས་འགྲོ་ལྡོག་པར་རིག་པ་ནི། །ཞེས་གསུངས་སོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དག་ལྡོག་ པ་པ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ།།གཞན་ན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡུལ་དང་དུས་གཞན་ན་ལུས་མེད་པར་ཡང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། །འདིས་ནི་ལུས་ལྡོག་པ་དང་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བར་སྟོན་ཏོ། །བདག་ཁོ་ནས་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་མཐོང་ངོ་ ཞེས་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ལས་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ནི་ལྡོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཀྱང་རྟོགས་པར་བྱ་བའོ།།ཡུལ་དང་དུས་དང་རང་བཞིན་རྣམས་འབྲེལ་པ་སྟེ། དེ་དག་ལ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་ཀྱང་དོན་དམ་པར་རིག་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་རང་ཉིད་གཉིས་སུ་མེད་པར་མ་ ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་རྗེས་སུ་ཞེས་གསུངས་སོ།།རྗེས་འགྲོ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་ཀྱང་ངོ་། །ཡང་ཇི་ལྟར་ན་མངོན་སུམ་གྱིས་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཉིད་འཛིན་སྙམ་ན། རང་བཞིན་ཉིད་ནི་ཞེས་གསུངས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་རང་བཞིན་ཉིད་རིག་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ན་ཐ་མི་དད་པ་རིག་པ་ཡིན་ན་ ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།རིག་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མ་རྟོགས་པ་ལའོ། །གལ་ཏེ་མ་རྟོགས་པ་ལ་རྟོགས་སོ་ཞེས་རློམ་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། འགའ་ཞིག་ཅེས་བྱ་བའོ། །འདི་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐ་དད་པ་མཐོང་བར་མངོན་པར་རློམ་པ་ལ་ཡང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ཐ་དད་པར་སྒྲོ་འདོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་ དགོངས་པའོ་སྙམ་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་འདུ་བྱེད་ཟད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་རྩོད་པ་ལ་བརྗོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ།།དངོས་པོ་དེ་སྔར་ནི་མཐོང་བ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །གང་གིས་འདུ་བྱེད་ཟད་པ་མཐོང་བར་མངོན་པར་རློམ་པའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་འགྱུར་བ་འདུ་བྱེད་དེའི་ཡུལ་ཅན་དུ་ཅི་ལྟར་འགྱུར། དེ་ཉིད་ བརྗོད་པ་ནི་འདུ་བྱེད་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ།།འོ་ན་དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་འདུ་བྱེད་ཀྱང་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། སྐྱེས་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འཇིག་པའི་རྒྱུ་མི་འཐད་པ་ནི་བསྟན་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྒྲོ་འདོགས་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་མཐོང་ཡང་མཐོང་བར་མངོན་པར་རློམ་པའིའོ། །གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་ དག་དོན་དམ་པ་ཉིད་ཡིན་པར་འགྱུར་ན།དེའི་ཚེ་གང་གིས་འདུ་བྱེད་ཟད་པ་རྒྱུ་མཚན་དུ་མ་གྱུར་པ་ཇི་ལྟར་ན་འདི་གཉིས་མངོན་པར་རློམ་པ་ཙམ་ཡིན་སྙམ་ན། མངོན་པར་རློམ་པ་ལས་ཞེས་གསུངས་སོ།

“隨行”即身體藍色、黃色等的覺知隨行。藍等則與彼相反。若勝義中無差別，則如何了知隨行與返遮？故說”隨行返遮之覺知”。 成立隨行即返遮性，即所謂”色等”。“於他處”即于其他處所時間無身亦有色等。此說明身返遮而藍等隨行。 由於執著”唯我見藍黃”，應知隨行與藍等為返遮。處、時、自性相關聯，因於彼等決定故。 若隨行與返遮勝義中亦是覺知，則應了知非無二性，故說”隨”。“隨行等”即無差別性。 又若疑現量如何執無差別性，故說”自性”，謂因自性即是覺知，故若無差別即是覺知之義。“無覺”即未了知。若於未了知中如何生起了知增上慢？故說”某”。 “於此亦”即于見差別增上慢中亦有顛倒增益差別之因，此為意趣。對”增上執著之因是行滅”之諍論而說”非”。彼事先確實未見。何以行滅見增上慢之因成為彼行之對境？即說”諸行”。 若謂有彼對境之行，故說”生”。已說壞因不應理故。“顛倒增益”即雖未見而增上慢為見。 若隨行與返遮是勝義性，則何以行滅非因而此二僅是增上慢？故說”從增上慢”。

།རྣམ་པར་དབེན་པར་གཟུང་ཡང་ཞེས་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་ཚོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དང་སོ་སོ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ གཉིས་སོ་སོར་གཟུང་ཡང་ངོ་།།དེ་མེད་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡན་ལག་ཅན་མཐོང་བ་མེད་ནའོ། །ཐ་དད་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་དབྱེ་བར་གནས་པའིའོ། །དེའི་ཕྱིར་ཏེ་བཤད་པའི་ཚུལ་དུ་ཡན་ལག་ཅན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཁོ་ན་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་པ་གཅིག་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །དོན་དམ་པར་ན་འཛིན་པ་ཞེས་ བྱ་བ་འགའ་ཡང་མེད་མོད་ཀྱི།དོན་ཀྱང་བློ་དེའི་རྣམ་པར་སྐྱེ་བ་ཉིད་དེ་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་དངོས་པོ་གཅིག་ཁོ་ནས་བློ་སྐྱེད་པར་བྱེད་ཀྱི་དུ་མས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་དེས་ན་གཅིག་གི་འཛིན་བྱེད་ཡིན་གྱི་དུ་མ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། དུ་མ་གཅིག་གི་ཞེས་གསུངས་སོ། །རང་གི་ལུགས་ལ་ལྟོས་ པའི་དཔེ་བསྟན་ནས་གཞན་གྱི་ལུགས་ལ་ལྟོས་པ་ཡང་བརྗོད་པ་ནི་བདག་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ།།གལ་ཏེ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་མང་པོ་དག་ཀྱང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཅིག་སྐྱེས་པ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་ཅི་འགལ་བ་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་པ་སྐྱེད་པ་འདིར་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཆེན་པོ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་གྱི།འོན་ཀྱང་ཁྱད་པར་དེ་ནི་ནུས་པ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཆེན་པོ་ཉིད་ཁྱད་པར་མ་ཡིན་ན། དེའི་ཆེན་པོ་མ་ཡིན་པར་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྡུལ་ཕྲ་རབ་གཅིག་པུ་ཡང་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ནུས་པ་མེད་ཕྱིར་ཞེས་གསུངས་སོ། །རྡུལ་ཕྲ་རབ་ གཅིག་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པ་ལ་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྒྱུར་མི་འགྱུར་རོ།།ཆེན་པོ་མིན་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆེན་པོ་མ་ཡིན་པའི་རྒྱུས་ན། འབའ་ཞིག་པའི་གནས་སྐབས་ན་རྒྱུར་མི་འདོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ན། གང་གིས་ཕྲ་བའི་ཕྱིར་ཚོགས་པའི་གནས་སྐབས་ན་ཡང་སྐྱེད་བྱེད་མ་ཡིན་པར་འགྱུར། རང་གི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་ཉིད་བཤད་པའི་དོན་དུ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ནི་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་བློ་སྐྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བལྟར་རུང་བ་ཉིད་དོ། །སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ལ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ཉིད་འཆད་པ་ནི་དཔེར་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་བཞིན དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་འདྲེས་པ་དག་ཁོ་ན་སོམས་ཤིག་གི་དབྱིབས་སྣང་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་འགལ་བ་མེད་དོ།།ཕྲ་མོ་སྟེ་ཕྲ་མོ་ཚོགས་པའི་གནས་སྐབས་སུ་དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟར་ཡང་ཇི་ལྟར་བསྐྱེད་འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་ཡན་འགར་བ་རྣམས་ཞེས་བྱ་བའོ། །སྒྲ་ཉིད་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཔེར་ན་སྒྲ་ ཉིད་ཕྲ་མོ་ཉིད་ཡིན་ཡང་རྒྱུའི་དངོས་པོ་ཡིན་ཏེ་ནུས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་བཞིན་དུ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དག་ལ་ཡང་ནུས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ།

即使分別觀察，藍色與黃色聚合者與各別者，二者亦可分別觀察。“無彼”即無有分者時。“差別”即安住于分別中。因此，如所說方式，由於無有分者故。“如是”即由一識。 勝義中雖無所謂”執取”，然義即是彼識之相生起，此即執取。若謂唯一事物能生起識而非多，故是一之能取而非多，為此說”多一”。 顯示自宗所依之喻后，復說他宗所依，即”我等”。若多極微亦生一識，則無有何等相違。此處生識非由極微之大性而有差別，然彼差別是殊勝功能。若大性非差別，則無大與非大之差別故，單一極微亦應能取。為此說”無功能故”。 單一極微于生識無功能故非為因。“非大故”即因非大，非謂于單獨位不許為因，何以由細故於聚合位亦非能生。為解釋自頌義而引入者即”若”。“彼”即由自性隨行之生識相之可見性。由於見於聲等故，此即所說”譬如”。“如是”即由無雜合故當觀察形相顯現故無相違。 細微即細微聚合位中”彼亦”即如是亦，云何生起？對此所說”諸分離者”。“如聲性”即譬如聲性雖細微然為因事，由有功能故。如是于諸極微亦由有功能故。

།གཞན་ཡང་གལ་ཏེ་རགས་པ་ཉིད་རྒྱུའི་དངོས་པོའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་མིག་ལ་སོགས་པ་མི་འགྱུར་ཏེ། དབང་པོ་རྣམས་འབའ་ཞིག་པའི་གནས་སྐབས་ ལས་ཚོགས་པའི་གནས་སྐབས་སུ་རགས་པ་ཉིད་འགའ་ཞིག་སྐྱེས་པ་ན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་དོན་དུ་བརྗོད་པ་ནི་ཚོགས་པའི་ཞེས་བྱ་བའོ།།ཉེས་པ་གཞན་ཡང་བརྗོད་པ་ནི་མཚུངས་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །མཚུངས་པ་ཉིད་ནི་ནུས་པ་ཐག་རིང་པོའི་ཡུལ་དང་ཐག་ཉེ་མོའི་ཡུལ་དག་ཏུ་ རྟོགས་པ་པོ་ལ་འདྲ་བ་ཉིད་ཡིན་ན།འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་ཡུལ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཡུལ་ཐག་རིང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཡིན་ལ་དེ་ལས་ནི་འགའ་ཞིག་ཏུ་སྐྱེ་ཞིང་འགའ་ཞིག་ཏུ་ནི་མི་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ག་ལས་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡུལ་ཐག་རིང་བས་ ནི་མི་སྐྱེད་ལ།ཐག་ཉེ་བས་ནི་སྐྱེ་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནོ། །འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་ཚོགས་པ་གཞན་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཐག་ཉེ་བ་ནི་ཚོགས་པ་གཞན་རྗེས་སུ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྣམས་མིག་ལ་སོགས་པའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ལ་ཐག་རིང་ན་ནི་མི་འགྱུར་ བ་ཡིན་ཏེ།ཚོགས་པ་གཞན་རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྩོད་པ་དང་འགལ་བ་ནི་འབྲས་བུ་མཐོང་བ་ཉིད་ལས་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དེ་རྣམས་བལྟར་རུང་བ་མ་ཡིན་ཡང་ནུས་པ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ལན་རྟོགས་པར་བླ་བའི་ཕྱིར་མ་བརྗོད་དོ། །གཟུགས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་དུ་མཚུངས་པས་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ཙམ་དུའོ།།དེ་བརྗོད་པ་ནི་འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཞན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱི་རོལ་དུ་དོན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ཡན་ལག་ཅན་ནི་མེད་པ་དེས་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ཉིད་སྣང་བ་ན། རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྣམས་ཁོ་ན་ཡིན་པར་འཐད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ བསམས་པའོ།།མི་འཛིན་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་ཡན་ལག་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་མི་འཛིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་འབའ་ཞིག་འཛིན་ནོ་སྙམ་པའོ། །འདི་འགོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ཉིད་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པ་དང་ངོ་། །ཆ་ནི་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་པའོ། །དེ་དང་བ་ལང་གཟུང་ བའི་ཕྱིར་ཡན་ལག་རྫོགས་པར་མི་འཛིན་པར་ཐལ་ལོ།།ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཡན་ལག་མཐའ་དག་གོ། །ཁྱད་པར་ཉིད་གཞན་དག་གིས་ཁྱད་པར་ཙམ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དང་ཁྱད་པར་ཉིད་གཞན་གྱི་ཚེ་སྐྱེས་བུ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཅན་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ནི་རྣམ་ པར་མི་གནས་པ་ཉིད་དུ་འཐད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དོན་རྣམས་སྐྱེས་བུ་སོ་སོ་ལ་ཐ་དད་ན་བདག་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དུས་གཅིག་ཏུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ།

複次，若粗性是因事之因由，則眼等不應成立。為顯示諸根從單獨位至聚合位時，生起某粗性而不存在，故說”聚合”。 復說其他過失，即”若相等”。相等即于遠境與近境對認知者而言相同。對此所說”境”者，由境遠故，是俱有之差別，由此于某處生而於某處不生。“云何有差別”者，即由遠境不生而由近境生起之如是相。 對此所說”他聚”。近者由隨入他聚故，諸極微成為眼等之俱有，遠則不成，因無隨入他聚故。爭論相違即由見果故，雖彼諸極微非可見，然推度其功能。為令了知此答故未說。 “由色處相等”即僅為青色相。此即所說”如是”。“他處”即外境非有，彼中無有分，故必定顯現青色相時，唯諸極微方為應理，如是意趣。“不取”即由不與自支俱取故唯取單獨，如是意解。遮破此即”非”。“彼性與”即與差別。分即成為支分。為取牛故應成不取圓滿支分。 “一切”即諸支分。由其他差別性了知為差別性故，及於其他差別性時了知為彼補特伽羅之有差別故。事物自性非應理為無安住性，因諸義于各別補特伽羅差別故應成無我，即由不應理同時二分別故。

།གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་ཅན་ཉིད་དངོས་པོ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའི་མངོན་སུམ་གྱིས་ གཟུང་བ་མ་ཡིན་ནམ།དེས་ན་ཁྱད་པར་དུ་མ་དུས་གཅིག་ཁོ་ནར་འཛིན་པར་འཐད་དོ་སྙམ་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །བ་ལང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བ་ལང་ཉིད་དང་ལྡན་པར་འདོད་པའི་དངོས་པོ་གང་ཡིན་པའོ། །དེ་ནི་བ་ལང་ཉིད་དང་མི་ལྡན་པར་རང་ཉིད་ཀྱིས་བ་ལང་མ་ཡིན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། བ་ ལང་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་བ་ལང་ཡིན་ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་གཞན་ལ་ཡང་སྦྱར་རོ། །ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པའོ། །ཕྱིས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བློ་གཅིག་འོག་ཏུའོ། །འདི་དག་གི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བ་ལང་ཉིད་དང་དཀར་པོ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིའོ། །ཐ་དད་པར་སྦྱོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ བ་ལང་ཉིད་ནི་འདིའི་ཚོས་ཡིན་ལ་འདིའི་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།འདི་ནི་དཀར་པོ་འདི་ནི་ནག་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་ཕྱེ་ནས་སྦྱོར་བ་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཉིད་གསལ་བར་བྱེད་པ་ནི་འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཐ་དད་པར་སྦྱར་བ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ཡུལ་ཐ་དད་པས་ཐ་དད་པའི་དངོས་པོ་ལའོ། །གཅིག་ གི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐམས་ཅད་གཟུང་བའི་རྗེས་ལ་དེ་ཡང་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་དགོངས་པའོ།།དུ་མ་ནི་ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་ཅན་ནོ། །ཐ་དད་པའི་ཕྱོགས་སུན་འབྱིན་པ་བརྗོད་ཟིན་པའི་ཕྱིར་ན། ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱོགས་ལ་བརྗོད་པ་ནི་ཐ་དད་པ་འགའ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། ཁྱད་པར་གཅིག་དེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པས་ཐམས་ཅད་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་དགོངས་པའོ། །དུ་མ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྙིང་སྟོབས་རྡུལ་དང་མུན་པས་ཐ་དད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཙམ་ལྔའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་རྣམས་ཀྱིའོ། །འདིས་ནི་སྒྲ་ལ་སོགས པ་ལྔའི་བདག་ཉིད་ཅན་དུ་བསྟན་ཏོ།།ཡང་ན་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་ཡོན་ཏན་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ཙམ་རྣམས་སམ་ཡོན་ཏན་གསུམ་མ་བཟུང་ཡང་སྒྲ་ཙམ་གཅིག་པུ་ཁོ་ནར་འཛིན་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དུ་མ་འཛིན་པར་ཇི་ལྟར་ཐལ་སྙམ་ན་དེ་མ་བཟུང་བར་ནི་ ཞེས་གསུངས་སོ།།དེ་ཙམ་རྣམས་སམ་ཡོན་ཏན་གསུམ་མ་བཟུང་བར་ནའོ། །གལ་ཏེ་དེ་ཙམ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལས་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་འབྲས་བུ་གཞན་གཅིག་ཉིད་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་དེ་གཟུང་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་སྙམ་ན། འབྲས་བུ་གཞན་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ཉིད་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ ནི་དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་ལས་སོ།།འདིར་ཡང་བརྒྱ་ལ་གཙོ་བོ་དང་ཕལ་པའི་དངོས་པོ་དུ་མ་འཛིན་པར་སྒྲར་འོངས་པས་དེ་ལས་བརྗོད་པ་ནི། ལྷག་མ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ་སྔ་མ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཅིག་ཅར་ཡན་ལག་རྫོགས་འཛིན་མིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བརྗོད་ཟིན་པའོ།

若差別與所差別之事物豈非由無分別現量所取？因此，多個差別于同一時取為應理，作如是想時，說”無分別”。“牛”即欲具有牛性之事物。彼非不具牛性而自身亦非非牛，因具牛性故是牛。如是亦應用於其他。 “差別化”即作為差別。“后”即一智之後。“此等之”即牛性與白性等之。“差別結合”即牛性是此者之性而非彼者之性，此為白此為黑，如是分別后結合將不可能。 明顯此即”如是”。“差別結合時”即于境差別之差別事物。“是一”意趣即取一切后亦取彼故。多即差別與所差別。 由已說破差別方面故，對無差別方面所說”因無有任何差別”。意趣即由一差別是彼之本性故，一切是一故。“因是多性”即由勇德、塵性、暗性差別故。“五唯”即色等境之。此顯示聲等五為自性。或瓶等事物具三德性。 若想：縱未取諸唯或三德，僅取聲唯一，則如何應成取多？故說”未取彼”。即未取諸唯或三德時。若想：從諸唯等豈非生一聲等異果？則如何能取彼？故說”異果”。“從彼”即從其自性。 此中亦由主要與次要多事物攝為聲而來，故對此所說”余如前”即已說”非頓時圓滿取支分”等。

།བསགས་པ་དང་ནི་ ཚོགས་པ་ཡིན།།དེ་སྤྱི་དེ་ལ་དབང་པོའི་བློ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གཞན་གྱི་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པ་དེ་བཟློག་ནས། མཇུག་སྡུད་བརྗོད་པ་ནི་དེའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོགས་པ་བསུ་བའོ། །གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་གྱིས་ཆོས་ཅན་མི་འཛིན་མོད་ཉེས་པ་ཅི་ཡོད་ སྙམ་ན་ཆོས་ཅན་མངོན་སུམ་གྱིས་ཞེས་བྱ་བའོ།།ཆོས་ཅན་གྲུབ་པ་མེ་ལ་སོགས་པ་སྒྲུབ་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འཇུག་པར་འགྱུར་གྱི། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་རྟགས་ཐམས་ཅད་རྟེན་མ་གྲུབ་པའི་ཉེས་པས་ཟིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསམས་པའོ། །གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་གྱིས་ཆོས་ཅན་འཛིན་པར་མི་ནུས་ན། འོ་ན་ རྗེས་སུ་དཔག་པས་འཛིན་ལ་རག་གོ་སྙམ་ན།ཆོས་ཅན་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །འོ་ན་མངོན་སུམ་གྱིས་ཆོས་ཅན་འཛིན་ནོ་ཅོག་གི་སྐྱོན་སྙམ་ན། ཆོས་ཅན་གཟུང་བ་ནི་ཞེས་སྨྲས་སོ། །འདི་ལ་རེ་ཞིག་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱིས་མདོ་བཤད་པའི་དོན་དུ་རེ་ཞིག་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་ པོའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱིས་མདོ་འཆད་པ་ནི།ཆོས་ཅན་དུ་མའི་ཞེས་བྱ་བའོ། །འོན་ཀྱང་རང་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་རང་གི་རང་བཞིན་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་གང་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་རིག་པར་བྱ་བ་དང་བྱེད་པ་པོས་ཞེས་བྱ་བ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་རང་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་ པས་རིག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་གཞི་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་སྟེ། ཆོས་ཅན་དེ་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་དུ་ནི། མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ་རིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་པའི་གཞི་ནི་འཛིན་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་མེད་དོ་ཞེས་འབྲེལ་ཏོ། །དེ་ལ་བརྟེན་པ་ནི་གཞི་ གཞན་ལ་བརྟེན་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནི་འཛིན་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ།།གཅིག་པ་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཐོང་བ་དང་རེག་པ་དག་གོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་བདག་གིས་མཐོང་བར་གྱུར་པ་ཉིད་ལ་རེག་གོ་ཞེས་རྟོགས་པ་སྐྱེ་ཞེ་ན་གཟུགས་དང་ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ཉིད་སྟོན་པ་ནི་འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བའོ། །མིག་ནི་གཟུགས་ཙམ་ཉིད་རིག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་གཟུགས་ཙམ་རྟོགས་པ་ནི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དོན་དུ་འཇུག་པ་ཡིན་ལ་གཞན་ནི་ཞེས་བྱ་བ་རེག་པའི་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་ནི། རེག་པ་ཙམ་ཉིད་རིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིག་པ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མཐོང་ངོ་། །རེ་ཞིག འདི་ལས་གཅིག་གིས་ཀྱང་བལྟ་བར་བྱ་བ་དང་རེག་པར་བྱ་བའི་ཐུན་མོང་བའི་དངོས་པོ་ཡོངས་སུ་འབད་པ་ནི་མེད་དོ།།འོ་ན་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་གཅོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་དག་ཕན་ཚུན་ཞེས་གསུངས་སོ། །གཟུགས་དང་རེག་པ་དེ་དག་གོ། །མཐོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུགས་དང་རེག་པ་བདག་སྟེ་ གཅིག་ཉིད་དུའོ།

“積聚與集合，彼共相彼處根知”等論述，否定他人有分別性之成立后，作結語說”因此”。“若”者，迎接疑問。若想：“縱然現量不取有法有何過失”，故說”有法現量”。 意為：有法成立后，方能趣入成立火等之比量；若非如此，一切因相將為所依不成之過失所染。若想：若現量不能取有法，則須依賴比量取，故說”有法亦”。若想：現量取一切有法之過失，故說”取有法”。 對此，且依法稱論師所釋經義，首先大師陳那論師釋經說”多有法”。然而”由自身”即瓶等自性不共之自性，由彼自性瓶等應知及能知者，即由不共自身智所應知。 色等彼等為一所依性，即依彼有法性，因現量無瞭解故、無知故。其他所依非成為能取境界，如是關聯。依彼即依其他所依之色等非成為能取境界，如是配釋。“為一性”即見與觸。 若問：“如何生起’我見彼即觸之’瞭解”，故說”色與”。顯示彼即”如是”。眼僅爲了知色性故，“色性瞭解”即趣入相之義，“其他”即生於觸根者，因僅了知觸性故。知解趣入，如是見也。 且由此，任一亦無見境與觸境共同事物之勤勉。若想：則由他識決斷，故說”彼等互”。即色與觸彼等。“是見”即色與觸我，即為一性。

།བདག་གིས་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་ལ་རེག་གོ་ཞེས་རྟོགས་པར་རིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །རེག་པ་ནི་གཟུགས་ལ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྔར་མཐོང་བ་ནི་གཟུགས་ལ་རེག་པ་ཉིད་དུ་འཇུག་པ་སྟེ། མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ཉིད་ལྡོག་པའི་སྒོ་ནས་བརྗོད་པ་ནི་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་ བའོ།།མཐོང་བའི་དཀར་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་རེག་པས་དྲི་མ་ཅན་དུ་བྱེད་པ་དང་། དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་ལག་པར་གཟུང་བར་ཡང་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་དོན་གཅིག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་སྙམ་ན། མུན་ཁུང་ན་གནས་པ་གང་གི་ཚེ་དངོས་པོ་དེ་ལ་རེག་པ་དེའི་ཚེ་ཤེས་པས་གང་གིས་རེག་པ་ ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་ཤེས་པ་དེས་གཟུགས་རྟོགས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན།དེའི་ཚེ་མངོན་སུམ་ཉིད་ཐ་དད་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཐ་དད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་མ་ཡིན་ནོ། །ཕན་ཚུན་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུགས་དང་རེག་པ་འཛིན་པར་བྱེད་པའིའོ། །མངོན་སུམ་དག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གཟུགས་དང་རེག་ པ་འཛིན་པ་དག་གོ།།འཇུག་པ་མེད་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཕན་ཚུན་ཏེ་གཟུགས་འཛིན་པར་བྱེད་པ་རེག་པའི་རྣམ་པས་སྟོང་ལ་རེག་པ་འཛིན་པ་ཡང་གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པས་སྟོང་པ་ན། མངོན་སུམ་གྱིས་ཐ་དད་པ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་འགྱུར་ལ་མངོན་སུམ་གྱིས་ཐ་དད་པ་ཡོངས་སུ་བཅད་པས་ནའོ། །འོན་ ཀྱང་ཡིད་ཀྱིས་རྟོགས་པ་ཚད་མར་འགྱུར་བར་ཇི་ལྟར་འོས་སྙམ་ན་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་ཉིད་ཅེས་སྨྲས་སོ།།དབང་པོ་ལས་བྱུང་ཁོ་ན་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སངས་རྒྱས་པ་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་འདི་ལ་ཚད་མ་འཇུག་པ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །དེས་ན་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་ཁོ་ན་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ འདིས་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་ཇི་ལྟར་བརྗོད་གལ་ཏེ་ཡིད་ཚད་མ་ཡིན་པ་ལ་རྒྱུ་མཚན་འགའ་ཞིག་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནམ།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཐམས་ཅད་ཚད་མར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་དོགས་པ་བསུ་ནས་བརྗོད་པ་ནི་དངོས་པོ་ལས་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་དབང་པོ་ལས་བྱུང་བ་དང་དབང་པོ་ ལས་བྱུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཚད་མ་ཡིན་ན།ཡིད་ལས་སྐྱེས་པ་ཡང་ཡིད་ལས་སྐྱེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཀྱང་བརྗོད་པར་ནུས་སོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་བརྗོད་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཡིད་ནི་ཡིད་ཁོ་ན་སྟེ། དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པར་ནི་མི་ འཁྲུལ་བར་ཚུ་རོལ་མཐོང་བས་མ་རྟོགས་ཏེ།མི་འཁྲུལ་བ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཁོ་ན་ལས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བརྗོད་པ་ནི་དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བའོ། །སྔར་མཐོང་བ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པའི་རྣམ་པའོ། །ཁྱོད་ཀྱིས་ནི་རིག་པ་པས་སོ། ། དེའི་ཚེ་ཇི་སྐད་བརྗོད་པར་བལྟའོ།

因了知”我所見即是所觸”之理解。觸不趣入於色，此謂：先前所見即是於色趣入為觸性，因無明顯執著故。以相反方式說此即”若”。 所見之白色即是觸所染污，且豈非亦觀察到”即是彼”而手所取？若想：云何無執著為一義？若問：在暗處住時，當觸及彼事物時，由何識觸境之識無了知色？ 彼時因現量了知差別故，非比量之差別能立。“互相能取”即色與觸能取。“二現量”即取色與觸二者。“無趣入”即互相，即取色者空無觸相，取觸者亦空無色相時，由現量決定差別，因現量已決定差別故。 若想：然而意識瞭解如何堪為量？故說”唯生於根”。於此佛教明顯主張”唯從根生方為量”之義，全無量的趣入。因此，如何說此”唯從根生方為量”非為量？若問：豈不應說意為量之某些理由？若非如此，則一切成量之過失，迎此疑問而說”從事物”。 若根所生以根所生性為量，則意所生亦可說以意所生性為量。說彼即”意唯意”，因從彼生故。對此所說即”彼”。 比量未被凡夫了知為無錯亂，意為：無錯亂唯從比量了知。為顯示彼故說”于彼”。“即先前所見”即觀察之相。汝由智者。彼時應觀如是所說。

།གཞན་གྱིས་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །གཅིག་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ལན་དུ་འདི་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ཉིད་དེས་ན་དྲི་བ་འདིར་རེག་པ་པའི་ལན་ཡིན་ནོ། །ལན་གྱི་རྣམ་པ་བརྗོད་པ་ནི་གང་གིས་ཞེས་བྱ བའོ།།དེ་ཡིན་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་རེག་པ་ཡིན་པར་རོ་ཞེས་རྣམ་པ་འདི་གཞན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྟོན་པ་དེ་ཉིད་དོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་དེ་ཉིད་ཁས་ལེན་པས་བརྗོད་པ་ནི་འོ་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཟུགས་ནི་ཉམས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ་དེས་ན་གཟུགས་ཉིད་རེག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ བསམས་པའོ།།ལན་ནི་རེག་པ་ཉིད་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །རེག་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་དཀར་པོ་ཅིག་ཤོས་སྔོན་པོ་དག་ལ་མཚུངས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་རེག་པས་འདི་དཀར་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཅི་ལྟར་རྟོགས་ཏེ་སྔོན་པོ་ལ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཚུངས་པ་ནི་རེག་བྱའོ། །མི་མཚུངས་པ་ནི་དཀར་ པོའོ།།ཅི་སྟེ་རྟོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རེག་པའི་དུས་ན་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡང་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན་ལན་ནི་དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བའོ། །རྣམ་པར་དཔྱད་པ་ཉིད་བརྗོད་པ་ནི་ཅི་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པ་ན་ཞེས་བྱ་བར་ཐ་དད་པར་ཁས་ལེན་ནའོ། །རང་གིས་ཞེས་ བྱ་བ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་རིག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་ཅེས་བརྗོད་དོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་གལ་ཏེ་འདི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་མོད་དེ་ལྟར་ན་ཡང་དེ་ལྟར་ཅི་སྟེ་མི་རྟོགས་སྙམ་ན། བསྟན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ནི་ཞེས་སྨོས་ ཏེ།ཧ་ཅང་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསམས་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ཉིད་ལས་སོ། །ཤེས་པ་དེ་ཡིས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངོ་ཤེས་པའི་ཤེས་པས་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བ་གལ་ཏེ་དོན་དེ་སྣང་ནའོ། །སྒྲ་ལས་རྟོགས་པའི་དུས་ན་དོན་གྱི་སྣང་བ་འགྱུར་བ་ཡིན་མོད་ཀྱི། དངོས་པོ་དང་དངོས་ པོ་མེད་པ་ཐུན་མོང་དུ་སྣང་བ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ།།དེས་ན་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྣང་བ་ལ་ཡང་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་མངོན་སུམ་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་གཞན་གྱིས་དེ་ལ་ཞེས་སྨྲས་ཏེ་མངོན་སུམ་ལའོ། །དེ་ལྟར་ནི་ཐེ་ཚོམ་དུའོ། །འདིར་ཡང་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་རྟོགས་པ་ལའོ།།གཞན་གྱི་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སྨྲས་ཏེ། དངོས་པོ་དངོས་མེད་དག་གི་རང་རྣམ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་མི་སྣང་བ་དེས་ན་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ལན་དུ་དེ་ལྟ་ན་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཉེས་པ་གཞན་ཡང་བརྗོད་པ་ན་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ།

因他人如是了知故而說。意為因了知為一故。答覆說”此非”。因此，這是對觸論者問題的回答。說明回答方式即”由何”。 “彼為”即所見即是觸，此即顯示他比量之相。承許彼比量而說”若爾”。色是能壞，故思維色即是觸。 答曰”若是觸”。關於”觸”，白與另一藍等性質相同，故觸如何能了知”此是白”？因於藍亦有故。相同者為觸，不同者為白。 若說”能了知”，即于觸時亦了知色等，答曰”于彼”。說明觀察即”何”。若承許色等差別，則”由自”即因應由不共識之自性所了知故而如是說。 “即因此”即因不共故。然若應說此，如是亦何故不了知？說”非所顯”，意為過於過失故。因此從如是了知性。“彼識”即若非識別之識如是，則若義顯現。 聲所生了知時雖有義顯現，然僅是事物與無事物共同顯現而已。故說”是疑惑”，即于顯現亦成疑惑。對此所說”于現量亦”。此他說”于彼”即于現量。如是即疑惑。“於此亦”即于聲所生了知。 說”因無他差別”，若謂事物與無事物之自相聲所生不顯現故是疑惑，答曰”若如是”。說其他過失即”若”。

། གལ་ཏེ་སྒྲ་རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་དེ་མཐོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་མངོན་སུམ་མོ། །འོན་ཏེ་སྒྲ་ལས་དོན་སྤྱིའི་རྣམ་པར་རྟོགས་ཀྱི། ཡོད་པའམ་མེད་པ་ཞེས་ཁྱད་པར་དེ་ནི་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན་འདིར་བརྗོད་པ་ནི་དེ་ལྟ་ན་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགོངས་པ་སྟེ། དུང་དཀར་པོ་ལ་སེར་པོ་ཤེས པ་དེ་ཡང་ངོ་།།ལན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་པ་སྟེ། དུས་ཕྱིས་བྱུང་བ་དཀར་པོར་རྟོགས། །ཤེས་པས་གནོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དགོངས་པའོ། །གཞན་གྱི་བ་ལང་ཞེས་སྨྲས་སོ། །འགོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་པའོ། །གནོད་པ་ཉིད་སྟོན་པ་བ་ལང་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་ཡོད་ན་ཞེས་བྱ་ བ་ནི་བ་ལང་ངོ་།།དེའི་ཚེ་དེ་ཁྱེར་ཤོག་ཅེས་བྱ་བ་སྨྲ་བ་པོའི་བསམ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་འདི་ལ་ལན་ནི་དེའི་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པ་འདིས་སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་པ་ཚད་མ་ཡིན་མོད། དོན་གོ་ཅི་ལྟར་མི་འཛིན་སྙམ་ན། ཚད་མའང་མ་ཡིན་པས་ནི་ཞེས་གསུངས་སོ། །གལ་ཏེ་སྒྲ་ལས་བྱུང་ བའི་རྟོགས་པས་དངོས་པོ་མི་འཛིན་ན་དེའི་ཚེ་ཁྱེར་ནས་འོངས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་མི་འཁྲུལ་སྙམ་ན་ལན་ནི་འཁྲུལ་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ།སྐྱེས་བུ་འགའ་ཡང་ཁྱེར་ཏེ་འོང་བ་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་པོ་ལ་བརྗོད་པ་ནི་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་འབྲས་བུའི་བྱེད་པ་པོ་ མ་ཡིན་ན་ནི།དེའི་ཚེ་ཐོབ་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཐོབ་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །བྱེད་པ་པོས་དབང་པོ་བྱས་པ་ནའོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་པ་སེལ་བ་ནི། ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་བྱ་བའི་རང་གི་ངོ་བོ་གང་ཡིན་པ་དེ་མེད་པས་སོ། །འོན་ཏེ་དེའི་ངོ་བོ་ཡོད་ པ་ཉིད་དེ་དེས་ནི་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན་རང་གི་ངོ་བོ་ཡོད་ན་ནི་ཞེས་གསུངས་སོ།།དེ་ལྟར་ན་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་འཛིན་པའི་མངོན་སུམ་གྱིས་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དང་། རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྟོགས་ན་ཡང་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། ཆོས་ཅན་རྟོགས་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་ བའི་བསམ་པས་རྩོད་པ་སྔ་མ་ཉིད་རྗེས་སུ་བརྗོད་པ་གསུངས་པ་ནི་འོ་ན་ཆོས་ཅན་གྱི་ཞེས་བྱ་བའོ།།གལ་ཏེ་གང་གིས་བརྟགས་པ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཆོས་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་དོན་དམ་པ་པའི་ཉིད་དུ་ཅིའི་ཕྱིར་ཁས་མི་ལེན་སྙམ་ན། འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་དག་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁ་དོག་ལ་ སོགས་པའོ།།དེ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བུམ་པ་ལས་སོ། །དམིགས་ཀྱིས་བསལ་ཏེ་བཏགས་པ་ཉིད་བརྗོད་པ་ནི་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལྟར་ཐལ་བ་བརྗོད་ནས་བཟློག་པ་བརྗོད་པ་ནི། དབྱིབས་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་དག་ནི་སྔོན་པོ་དང་དབྱིབས་དག་གོ།

若了知聲的自性，則彼時”見彼”即為現量。若思”從聲了知義共相之相，而不了知有無等差別”，對此所說”若如是”。 “彼亦”是指，如於白螺了知黃色之識亦然。答曰”非”，意為后時所生白色了知之識能破除。 他說”他人之牛”。遮破說”非”。顯示破除即”牛”。彼即是有。“若有”即牛。此時”取來”是說話者之意，對此義答曰”彼”。 若思”以此相聲所生知雖為量，如何不取義”，故說”亦非量”。若思”若聲所生了知不取事物，則彼時于取來等不應錯亂”，答曰”錯亂”，因為任何人都未作取來故。 對第一分別說”若為作者”。若非果之作者，則彼時不應成獲得，故說”獲得”。作者作根時。遣除第二分別即”能知性”。因無將生之作用自性。 若思”有彼自性故能取”，故說”若有自性”。如是，因不共自性非現量所了知，若比量了知則成無窮，故不成了知有法，以此意趣重述前諍說”若爾有法”。 若思”何故不許所分別之法等名言為勝義”，故說”如是”。“彼等”即色等。“從彼”即從瓶。特別說假立即”若”。如是說過失后說遮遣即”形等”。彼等即青與形。

།འོ་ན་ཇི་ལྟར་དོན་དམ་པར་འགྱུར་ སྙམ་ན་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ།།ཡན་ལག་ཅན་གྱི་དོན་གཅིག་ལ་སྔོན་པོ་དང་དབྱིབས་དག་འདུ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པར་སྣང་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་གྲུབ་པའི་མཐའ་ལས་གསུངས་པ་ནི་གཟུགས་དང་ཞེས་བྱ་བའོ། །དབང་པོས་ཐ་དད་པའི་གཟུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་དོན་གཅིག་ལ་ འདུ་བ་ཡིན་ཡང་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པས་གཞན་དག་སྨྲ་བ་ནི་དེ་ལ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ།།ལན་ནི་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བ་བསྒྱུར་ནས་ཐ་མི་དད་པར་སྣང་བའི་རྒྱུ་མཚན་གཞན་བརྗོད་པ་ནི་ཡུལ་གཅིག་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་གཟུགས་ དང་ཞེས་བྱ་བའོ།།དེ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་སྔོན་པོ་ལས་དབྱིབས་ཀྱི་ཐ་དད་པར་རྣམ་པར་གཞག་པ་དེ་བཞིན་དུ་བ་ལང་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ལས་ཁྲ་བོ་ལ་སོགས་པར་ཐ་དད་པར་གདགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བ་ལང་ཉིད་དང་ཁྲ་བོ་དག་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ཚེ་ཁྲ་བོ་མ་ཡིན་པའི་སེར་སྐྱ་ གང་ཡིན་པ་དེ་བ་ལང་ཉིད་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་བཞིན་དུ་ཁྲ་བོ་དང་ཁུ་ཡུ་ལ་སོགས་པ་ཐ་མི་དད་ན། དེའི་ཚེ་ཁྲ་བོ་མ་ཡིན་པའི་སེར་སྐྱ་ལ་ཁུ་ཡུ་ལ་སོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ད་ནི་སྟོན་པའི་ཐ་དད་པ་ཉིད་སྟོན་པ་ནི་དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་ཐ་དད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་བ་ལང་ཉིད་ཁྲ་བོ་ལ་ སོགས་པ་དག་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པའམ།ཐ་དད་པའམ་ཐ་མི་དད་པའམ། ཡང་མེད་ན་ནི་དེའི་ཁྲ་བོ་ལ་སོགས་པ་བ་ལང་ཉིད་དེ་དང་། ཐ་མི་དད་པ་རྣམས་ཐ་དད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་མངོན་སུམ་ལ་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་ཐ་དད་པར་སྣང་ན་དེའི་ཚེ་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་ དཔག་པས་ཅི་ཞིག་བྱ།དེས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། འདི་ནི་གཞན་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ནའོ་སྙམ་ནས་གཞན་སྨྲ་བ་ནི་གལ་ཏེ་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེར་ཡང་གལ་ཏེ་མེ་མངོན་སུམ་ལ་སྣང་བ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཅི་ཞིག་ཅེས་བྱ་ བ་ཡིན་ནོ།།གཅིག་ཏུ་མངོན་སུམ་གྱིས་རབ་ཏུ་གྲུབ་པའི་མེ་ཉིད་ཡུལ་དང་དུས་གཞན་རྗེས་སུ་དཔོག་གོ་ཞེས་གཞན་གྱིས་བརྗོད་པ་ལ་འདིར་ཡང་ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་ཐ་དད་པར་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ལ་ཡང་ངོ་། །དེ་ལྟར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡུལ་གཞན་དང་དུས་གཞན་ དུ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པའི་མངོན་སུམ་པའི་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་ཐ་དད་པར་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་འགྱུར་རོ།།འདིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་ཐ་དད་པ་ལའོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་གཞན་ལ་དཔེ་གྲུབ་ན། རྗེས་སུ་དཔག་པ་གཞན་དེ་ཡང་དཔེ་གཞན་བླང་དགོས་པ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དེ་ལ་ཡང་གཞན་ ཡིན་པའི་ཕྱིར།འདིར་ནི་ལོང་བ་བརྒྱུད་པ་ཡིན་ནོ།

若思”如何成為勝義”，故說”若”。有支之一義中，青色與形狀和合者，因為是不異顯現之因。此處從宗義所說”色與”。雖以根感知差別所取性於一義和合，然顯現為差別，為顯示此他人所說”于彼”。答曰”若”。轉變一義和合后，說其他不異顯現之因即”因為是一境”。 對此所說”色與”。“如是”即如何從青色安立形狀差別，如是從牛性等安立花斑等差別。若牛性與花斑二者是一，則彼時非花斑之黃褐者應成非牛性。如是若花斑與角等無別，則彼時非花斑之黃褐不應成為有角等。 今顯示能顯之差別即”于彼”。若差別即牛性是異於花斑等，或差別或無差別，或復無，則彼花斑等與彼牛性無差別者不應成差別。若如是現量見法與有法差別，則彼時因現量已了知，比量何為？因此，因比量了知故，思”此唯非他現量”而他說”若顯現”。對此所說”此”。彼中若火現於現量，比量何為。 他人說”由現量成立一火性，推度其他處時”，故說”此中亦”，于推度法與有法差別亦然。“如是”即于其他處時由現量成立之法與有法差別可比度。“此中”即於法與有法差別。若於其他比量成立喻，彼比量亦須取他喻，因為彼比量亦是他故，此中是盲人相牽。

།དེ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འོ་ན་ཐ་དད་པར་ཇི་ལྟར་ཞེས་དྲིས་པ་ལ་བརྗོད་པ་ནི་ཅིག་ཅར་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་བུམ་པ་དང་སྣམ་བུ་དག་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པར་ཁས་མི་ལེན་ན། དེའི་ཚེ་ ཅིག་ཅར་ཡོད་པའི་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་ནི་གཅིག་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ་ལྷན་ཅིག་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེས་ན་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་ཁས་བླང་དགོས་སོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི། འོན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །མ་འདྲེས་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སོ་སོར་རོ། །ཐ་དད་ གནས་པ་ནི་ཐ་དད་པ་རྟོགས་པའོ།།དབྱིབས་དང་མདོག་དག་ལ་ནི་སོ་སོར་སྣང་བ་དེ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །དེ་བས་ན་བུམ་པ་དང་སྣམ་བུ་དག་དང་མདོག་དབྱིབས་དག་ནི་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་བུམ་པ་དང་སྣམ་བུ་དེར་དེ་གཉིས་ནི་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་བ་ལང་དང་བ་ལང་ཉིད་གཉིས་གོ་རིམས་ ཅི་ལྟ་བར་ལྡོག་པ་དང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དག་ལས་ཐ་དད་པར་མི་འཐད་པ་ཉིད་དེ་དེ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི་བ་ལང་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་ཞེས་བྱ་བའོ།།དེ་ནི་སྤྱི་ཡི་རྗེས་སུ་འགྲོ། །མི་འགྲོ་བ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བ་ལང་ལ་སོགས་པ་ལས་སོ། །འོ་ན་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཉིད་དུ་ཐ་སྙད་ཅི་ལྟར་བྱེད་སྙམ་ན། གཅིག་ཏུ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་དག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བ་ལང་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོགས་པའོ། །མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགོག་པའོ། །མཐོང་བ་མི་འཐད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་འཐད་པ་ཉིད་དེ་མ་མཐོང་བ་ཡང་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་སྙམ་ན་མཐོང་བ དང་ཞེས་བྱ་བའོ།།དེ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཅིག་ཏུ་ཞེན་པ་བཞིན་དུའོ། །ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤྱིའོ། །འདི་ནི་གནས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་པའོ། །དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པའོ། །གཞན་ཡང་གལ་ཏེ་དེ་གཅིག་ཉིད་དུ་མཐོང་བར་འགྱུར་ན་དེའི་ཚེ་གཅིག་ཏུ་ གནས་པ་ལས་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི།གཅིག་ཏུ་འཛིན་པ་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །དམིགས་པའི་ཐ་དད་ནས་གཅིག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པར་སྐྱེ་བ་ཡིན་ན། མངོན་སུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་དམིགས་པ་དེ་ཡང་རིམ་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་གྱི་གཅིག་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་དམིགས་པ་ དེ་ཉིད་སྐད་ཅིག་ཐ་དད་པ་ཅན་གྱི་དངོས་པོའི་ཡུལ་ལ་སྐྱེ་བ་ན་གཅིག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡང་ཡུལ་དེ་ཉིད་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་གཅིག་ཏུ་ཞེན་པ་ནི་གཅིག་གི་ཡུལ་ཡང་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་ན་གཅིག་ཉིད་ལ་མ་མཐོང་ཞེས་བརྗོད་སྙམ་ན། སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ནི་ཞེས་ གསུངས་སོ།

“如是”即是隨行與返遮。對”如何差別”之問，答曰”同時”。若不承許瓶與毛毯有隨行與返遮，則彼時同時存在之種種顯現應成一性，因為同時顯現故。因此，必須承許隨行與返遮，為說明此故說”若”。“若爾”。“無雜”即各別。差別安住即了知差別。形狀與顏色則無彼各別顯現。因此，瓶與毛毯、顏色形狀不相等，故彼瓶與毛毹二者非差別。 今顯示牛與牛性二者如其次第從返遮與隨行不應成差別，因為彼不成立故，即說”牛性等”。彼即普遍之隨行。“不行”即從牛等。若念”如何安立隨行之名言”，故說”一”。“彼等”即諸牛等。“如是”即疑問。“非”即遮破。見不應理性非有，然應理性，不見亦不應理。若念”何故”，故說”見與”。 “如是”即如一執著。“無差別亦”即普遍。“此非安住”即非了知。“彼”即一執。複次，若彼見為一性，則彼時從一安住成一，為說明此故說”此一執”。從所緣差別生一執著時，具現量自性之所緣亦有次第，非一性。若彼所緣于具剎那差別事物境生時，一執著亦生彼境，故一執著亦是一境，若念”云何說於一性不見”，故說”一一剎那”。

།སྐད་དང་སྐད་ཅིག་ལ་སོ་སོར་རིག་པ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་རིག་པ་ངེས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གང་ཡིན་པ་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བརྟགས་པ་ཉིད་དོ། །རེས་འགའ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་རེས་འགའ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །འདིས་ནི་རྒྱུ་ཐ་དད་པར་བརྗོད་དོ་ རང་གི་ངོ་བོ་ཐ་དད་པར་བརྗོད་པ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་རྣམ་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ།།གཉིས་པོ་འདི་ཉིད་ཉེ་བར་བསྡུས་ནས་སྟོན་པ་ནི་དེས་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཤེས་པ་ཉིད་ཐ་དད་པར་བསྟན་པ་ན་དེའི་ཡུལ་དག་ཀྱང་ཐ་དད་པར་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་དགོངས་པའོ། །དཀར་པོ་ནི་དབང་པོས་དབྱིབས་ལས་ཐ་དད་ པར་ཡང་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འབྲེལ་ཏོ།།སྒྲས་ནི་དཀར་པོ་དབྱིབས་ལས་ཐ་དད་པར་འཛིན་ཏོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཅན་ལ་སོགས་པ་དང་། སོགས་པའི་སྒྲས་ནི་ཆོས་ཉིད་དུ་སྒྲས་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་མི་གསལ་བ་དང་སོགས་པའི་སྒྲས་རྗེས་སུ་སོང་བ་ཉིད་སྒྲས་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། ། ཕྱིར་ཏེ་གཏན་ཚིགས་དེའི་ཕྱིར་ན་སྟེ། དབང་པོའི་ཤེས་པ་དང་སྒྲའི་ཤེས་པ་དག་བཤད་ཟིན་པའི་ཚུལ་གྱིས་འགལ་བའི་ཆོས་གནས་པ་ལས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ན་དབང་པོའི་བློར་ནི་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ན་སྟེ། ཡུལ་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ན་ཤེས་པ གཉིས་རང་བཞིན་ཐ་དད་པར་མི་འཐད་དོ།།རྟེན་ཐ་དད་པ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུ་ཐ་དད་པ་ལས་སོ། །རྟེན་ཐ་དད་པ་ལས་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་ཉིད་སྟོན་པ་ནི་འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྐྱེས་བུ་རབ་རིབ་ཅན་དག་གསལ་བ་ལ་གཞན་དུ་མི་གསལ་བར་མཐོང་བ་དེ་བཞིན་དུའོ། །འདིར་ཡང་ཞེས་ བྱ་བ་ནི་སྒྲ་དང་དབང་པོའི་ཤེས་པ་དག་ལའོ།།ད་ནི་གཞན་དག་དང་ཕ་རོལ་གྱི་ཉེ་བར་བཀོད་པའི་དཔེ་དང་མཚུངས་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་སུན་འབྱིན་པ་བརྗོད་པ་ནི། སེར་པོ་ལ་སོགས་པར་སྣང་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཅི་འགའ་ཞིག་ནུས་པའི་ཁྱད་པར་སྨྲས་སམ་སྙམ་ན། གང་གིས་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཡང་ཇི་ ལྟར་ན་ནུས་པའི་ཁྱད་པར་གསལ་སྙམ་ན།རྣམ་པ་གཞན་དུ་ཞེས་གསུངས་སོ། །ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་དག་ཐ་དད་པ་པར་རམ་གཞན་དུ་མི་གསལ་བ་ཉིད་ལ་སོགས་པར་སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་རྟོགས་པས་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་རྣམ་པ་གཞན་དུ་རྟོགས་པར་ཁས་ལེན་པ་ལ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཉིད་ བཟློག་ཏུ་མེད་པར་འགྱུར་རོ།།འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲའི་ཤེས་པའོ། །དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་མཚན་ཉིད་དོ། །འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་དོན་བྱ་བ་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །དོན་གཅིག་ཉིད་ལ་ནི་ཡུལ་གཅིག་ཉིད་ལའོ། །ཤེས་པ་དེ་ལ་ཞེས་པ་ནི་སྔོན་པོའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ ལའོ།།འོན་ཏེ་གཞན་ཁོ་ན་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། མེད་པའོ་ཞེས་གསུངས་སོ།

于聲與剎那各別了知者，即具差別之了知決定自性者不存在故。“彼性”即是分別性。“非有時”即義非有時性。此說明因之差別。說明自性差別即”現量相”。攝此二者而顯示即”是故”。顯示知性差別時，亦顯示彼境差別，此為意趣。 白色非由根官異於形狀而取，此為關聯。聲則執取白色異於形狀。如是有法等，等字即聲執取為法性。如是不明顯等字即聲執取隨行性。因為此因故，根知與聲知如前所說方式由相違法安住故差別，故根識了知不可言說自性。是故若是一義，即若是一境，則二知自性差別不應理。 “從所依差別”即從因差別。顯示從所依差別而有知相差別即”如是”。如是眼翳者于明顯處見為不明顯。“此中亦”即于聲與根知。今說破他人及對方所立喻相等之證成，即說”顯現為黃等”。若念”是否說某種功能差別”，故說”由何”。若念”云何明顯功能差別”，故說”異相”。 於法與有法差別或不明顯等，聲生之了知對現量所了知而言，承許異相了知者，則顛倒性不可遮。“此”即聲知。“彼性”即樂苦相。“於此說”即”此所作義”。一義即一境。“彼知”即緣青境之識。若念”顯現唯他”，故說”無”。

།གལ་ཏེ་འདི་ནི་དེ་ཉིད་གཞན་དུ་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། གཞན་སྣང་བ་ན་ཞེས་གསུངས་སོ། །གཞན་འབྲེལ་པར་སྟོན་པ་ནི་ཅི་སྟེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་དེ་ལྟ་ན་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཅིག་ཉིད་ འགལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱེད་ཀྱིས་ནི་སྔོན་པོའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་དབང་པོའི་ཤེས་པ་དང་།སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་པ་གཉིས་དོན་གཅིག་པར་དམ་བཅས་སོ། །མིག་ཀྱང་སྒྲའི་ཤེས་པའི་ལུགས་ཡིན་ན་དེ་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་སྟོན་པ་ནི་མིག་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བའོ། །མིག་ཡུལ་ ཡིན་ན་ནི་བློ་རྣམས་དོན་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་འདིར་རྟེན་ཐ་དད་པས་ཞེས་བྱ་བ་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ།།ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། ཡུལ་ཉིད་ཅེས་གསུངས་སོ། །ཡུལ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་རྟེན་གྱི་དངོས་པོ་ཡིན་པར་ཡང་བརྗོད་པ་མི་འཐད་དེ། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ཁྱེད་ཀྱིས་ཡུལ་ གྱི་དངོས་པོ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དེས་ན་ངག་གི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་སྦྱོར་རོ།།གལ་ཏེ་སྣ་ཚོགས་པས་ཞེས་ནི་མི་བརྗོད་ཀྱི་དོན་ཀྱང་སྒྲ་རྟེན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སོ། །དེ་ན་ཡིན་དང་དོན་གཅིག་ཡིན་ཡང་སྒྲས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འོ་ན་སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་ ཤེས་པ་ནི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་ཏེ།སྐྱེད་བྱེད་ཡིན་པའི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་དོགས་པ་བསུ་ནས། བརྗོད་པ་ནི་རྟོགས་པའི་སྒྲ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ཉན་པའི་ཤེས་པ་རྟོགས་པ་ལས་སོ། །དེས་ཅིར་འགྱུར་སྙམ་ན་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་སྒྲའོ། །རྟོགས་ཟིན་པ་སྟོན་ན་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། གལ་ཏེ་སྔོན་པོའི་སྒྲ་དང་དོན་དང་སྒྲའི་ཤེས་པ་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མཐུན་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་སྐྱེད་བྱེད་ཡང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་སྒྲ་ལས་རྟོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདིའི་ཡུལ་ནི་དོན་ཉིད་ཡིན་གྱི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཡང་སྒྲ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་རྟོགས་ཟིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས བྱ་བ་ནི་གཞན་གྱི་བསམ་པའོ་འདི་ལ་བརྗོད་པ་ན་ནི་དེ་ལྟ་ན་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ།།དེ་ལས་ཞེས་བྱ་བས་ནི་སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་པ་ལས་སོ། །འབྲེལ་བ་མེད་ཉིད་བརྗོད་པ་ནི་དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཞན་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས་སོ། །དེ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲར་ སྣང་བའི་ཤེས་པ་ལའོ།།དེ་ལས་རྣམ་པ་གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྒྲའི་ཤེས་པ་ལས་སོ། །ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་རང་གི་རང་བཞིན་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བ་ལང་ལ་སོགས་པའོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི། དེ་རྗེས་ སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་དུ་བརྗོད་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་གཞན་བརྗོད་པ་ནི་འོ་ན་ཞེས་བྱ་བའོ།།མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགོག་པའོ།

若念”此即彼性異相顯現”，故說”他顯現時”。顯示他關聯即”云何”。於此說即”若爾”。“一性相違”者，汝立根識緣青境者與聲生知二者為一義。眼亦若是聲知之理則為相違。顯示彼即”眼亦”。若眼為境，則諸識雖是一義，此中”由所依差別”即成壞失。 若問”云何”，故說”境性”。若是境性，則說為所依事不應理，如青等。由此汝說為境事故，故配”語”等。若不說”由種種”，義亦因聲為所依故。彼中雖是一義，由聲所生故為相，此為義。 若爾，聲生知應成境，如能生之青等，迎此疑問而說”從了知聲”即從聞知了知。若念”由此何成”，“此”即聲。若顯已了知則無義故。 若青聲、義及聲知以相共同相為性，爾時亦因是能生故及因從聲了知故，此之境是義本身，非聲雖是能生，因已了知故，此為他意。於此說即”若爾”。“從彼”即從聲生知。說無關聯即”彼”。“從他”即從非自性識。“從彼”即于顯為聲之知。“從彼異相”即從聲知。一切知皆顯現自性故。“彼”即牛等。 若如是說”即是比量境”，思已說他即”若爾”。“非”即遮遣。

།འོ་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་མི་སྣང་བ་ལ་ཇི་ལྟར་འཇུག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་གྱིའོ། །འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། མངོན་སུམ་དང་རྗེས་ སུ་དཔག་པ་ལས་ཡང་ངོ་།།དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་སྒྲའི་ཡུལ་ཀུན་རྫོབ་པ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་དོན་དམ་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེའི་རང་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཡུལ་གྱིའོ། །དེ་ལས་ནི་སྒྲ་ལས་རྟོགས་པའི་ཡུལ་ལའོ། །འདི་ བརྗོད་པ་ནི་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ།།དེའི་ཚེ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་གསལ་བའི་རང་བཞིན་གྱིས་མཚོན་པའི་དོན་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། གསལ་བའི་རང་བཞིན་འཛིན་པས་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་གསལ་བའི་རང་བཞིན་གྱིས་ཤེས་པ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་གསལ་བའི་དངོས་པོ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་སྒྲ་ ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་པས་ཀྱང་གསལ་བར་སྣང་བ་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསམས་པའོ།།དབང་པོའི་ཤེས་པ་དང་སྒྲའི་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་གསལ་བ་དང་མི་གསལ་བ་དག་གིས་ཐ་དད་ཀྱང་ངོ་ཤེས་པ་ལས་གཅིག་ཉིད་དུ་མི་གསལ་ལོ་ཞེ་ན། ལན་ནི་དེ་ཡང་ངོ་ཞེས་ བྱ་བའོ།།གནོད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་སྟོན་པ་ནི། རྟོགས་པ་ཐ་དད་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཇི་ལྟར་ཡོད་སྙམ་ན་དྲན་པར་བྱ་བའི་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལྟར་ན་ཡང་རྣམ་པ་ཐ་དད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་སྙམ་ན། དྲན་པ་དེ་ནི་ཞེས་གསུངས་སོ། །ངོ་ཤེས་པའི་མཚན་ཉིད་དེ་ནིའོ། །མཐོང་བ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མངོན་སུམ་ནི་ ད་ལྟར་བའི་དངོས་པོ་ལ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་ངོ་ཤེས་པ་དང་མཐོང་བ་གཉིས་འདས་པ་དང་ད་ལྟར་བའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་ཁོ་ནའོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ཡུལ་གཅིག་པའི་གནོད་བྱེད་ཡིན་ནོ་ཞེས་དགོངས་པའོ། །བསྟན་ཟིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དབང་ཚོགས་འབྲས་བཅས་ཉིད་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་ བྱ་བ་དེར་འོ་ན་ཇི་ལྟར་ངོ་ཤེས་པ་དེ་སྐྱེད་སྙམ་ན་མཐོང་བ་ལས་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ།།སུན་ཕྱུང་བའི་རྣམ་པ་བརྗོད་པ་ནི་བརྗོད་པ་དང་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་དུ་ཡང་བརྗོད་པ་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཅི་ལྟར་ན་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་ཙམ་ཡིན་སྙམ་ན། མཐོང་བ་ཇི་ལྟ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བའོ། ། སྤྱི་ནི་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དགོངས་པའོ། །གཞན་ཡང་མཐོང་བ་ལ་སྒྲའི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་མ་རེག་ན་སྟེ་མ་རྟོགས་ན་ཡང་ངོ་། །འབྲེལ་པ་མ་རྟོགས་པར་འབྲེལ་པ་རྟོགས་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་མིན་པ་དེས་མཐོང་བ་ཉིད་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ཅི་ཡོད་དོ་ཞེས་ཇི་ལྟར་རྟོགས་བུམ་པ ལ་སོགས་པ་མ་རྟོགས་པ་ནི་དེ་ལ་ཆུ་ཡོད་དོ་ཞེས་རྟོགས་པར་སྲིད་དོ།

“那麼，對於比量中不顯現者如何趣入？“這是他人之問。對此回答說”一切”，即從現量與比量中也。“彼性”之聲境是世俗。若念”由彼性成勝義”則說”若”。“彼之自性”即根識自性之境。“從彼”即于從聲了知之境。此說即”若”。 若爾，他人亦應由明顯自性而了知所表義耶？即”由執持明顯自性”。若是由明顯自性而知，爾時應了知明顯事。故思”由聲生知亦應執持明顯顯現”。 根識與聲知二者之相雖由明顯與不明顯而有差別，然由認知亦不明顯為一性耶？答即”彼亦”。顯示能破即”了知差別”。若念”云何有”即”應憶念”。若爾又云何成為異相？故說”彼憶念”。彼即認知之相。“見”即現量是于現在事。故認知與見二者因是過去與現在境故唯是異相。是故思”彼即是一境之能破”。 “已說”即于”由根聚及果故”中。若念”那麼如何生彼認知”即”從見”。說破斥相即”說及”。說因不成即”隨行”。若念”云何唯是增上慢”即”如所見”。思”共相非所見”。 複次，若於見聲識未觸即未了知亦然。因未了知關聯而了知關聯不應理故。由於非如是故未了知見本身，于彼”有何”如何了知？如未了知瓶等，不可能了知”彼有水”。

།ཐ་དད་པའམ་ཐ་མི་དད་པའི་རྣམ་པ་སྟེ་རྗེས་སུ་སོང་བའི་སྤྱི་གང་ཡིན་པ་འཛིན་པ་དེར་ནུས་པ་དེའི་ལམ་དུ་གནས་པའི་མཐོང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་གཞན་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤྱི་གཞན་རྗེས་སུ་སོང་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། རང་ཉིད་ ཀྱིས་གོམས་པ་བག་ཆགས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་འདུ་བྱེད་སྔར་གྱི་གསལ་བ་མཐོང་བས་གཞག་པའི་འདུ་བྱེད་གང་ཡིན་པའི་ས་བོན་སད་པས་ནུས་པ་གསལ་བར་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་དེར་ཞུགས་པའོ།།རིགས་ལ་སོགས་པའི་རྟོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་མེད་པའི་ལམ་དུ་ཞུགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ན་རྗེས་སུ་མང་བའི་ མཚན་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་པ་དེའི་དབང་གིས་ཡིན་ནོ།།ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་བཤད་པའི་ཕྱིར། ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱིས་མདོ་རེ་ཞིག་འཆད་པ་ནི། ཡིད་ཀྱང་དོན་དང་ཆགས་ལ་སོགས། །ཞེས་བྱ་བའོ། །དོན་དང་ཆགས་པ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་རིག་པའོ། །འདིས་ནི་ཡིད་ཀྱི་ མངོན་སུམ་དང་རང་རིག་པ་ཡང་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ།།མདོ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་འབྲེལ་པའི་གཞུང་ནི་དོན་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །མངོན་སུམ་གྱི་གཏན་ཚིགས་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྣམ་པར་ཞེས་བྱ་བའོ། །འོན་ཏེ་མིག་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིད་ཀྱང་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། སྨྲས་པ་མིག་ལ་སོགས་པས་སྐྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དབང་པོའི་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་དེ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་སྐྱེད་པ་ཡིད་ཡིན་ནའོ། །འདིས་ཞེས་བྱ་བས་ནི་ཡིད་ཀྱིས་སོ། །ཁས་བླངས་ནས་ཀྱང་བརྗོད་པ་ནི་དྲན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པར་ཞེས་བྱ་བའོ། ། བརྒྱ་ལ་གྲུབ་པའི་མཐའ་པས་རྟོགས་པ་ལས་ངོ་ཤེས་པ་གཏན་ཚིགས་སུ་སྨྲ་བར་འགྱུར་བས་དེ་ལ་བརྗོད་པ་ནི་ངོ་ཤེས་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །མ་མཐོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་གལ་ཏེ་མིག་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པས་མ་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཡིད་ཀྱིས་འཛིན་ནའོ། །གཞན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་ལོང་བས སོ།།དོན་ཐམས་ཅད་འཛིན་པར་ཐལ་བ་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་ཐལ་བའོ། །རང་བཞིན་དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་པ་སྔ་མས་ཡོངས་སུ་བཅད་པའོ། །སྔར་ཡོངས་སུ་བཅད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཤེས་པ་ཕྱི་མས་བྱ་དགོས་པ་དེས་ན། དེས་ཅི་ཞིག་བྱ་འདི་ལ་གྲུབ་པའི་མཐའ་པས་ བརྗོད་པ་ནི།ཡོངས་སུ་མ་བཅད་པ་ལ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཞན་གྱིས་རང་གི་ངོ་བོར་སྣང་བ་ཉིད་དོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །འདི་ལ་གྲུབ་པའི་མཐའ་སྨྲ་བས་བརྗོད་པ་རང་གི་ངོ་བོར་སྣང་བ་དེ་གཞན་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ཡོངས་སུ་བཅད་པ་ཡང་ངོ་། །འདི་ལ་གཞན་གྱིས་བརྗོད་པ་ནི་དེ་ལྟར་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཤེས་པ་སྔ་ མ་ལ་སྣང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་ལ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་པས་རྟག་པ་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསམས་པའོ།

差別或無差別之相，即隨行之共相的執持，不是處於彼能力之道的見。“由不可能有其他相”即因不可能有其他隨行共相，由自身串習、隨順習氣行相，由先前明顯見所安立的行相之種子覺醒，而趣入如是了知彼明顯能力。 凡是種類等了知，趣入無有之道者，是由隨多相之了知力故。 為解釋意現量，法稱論師首先解釋經：“意亦了知對境及貪等”。了知凡是對境及貪等之自性。此說明意現量及自證。 此經所關聯之論即”對境”等。現量之因即”所經驗相”。若念”眼等識即是意”，答曰：凡是由眼等所生者即是根識。若”從彼”即從眼識等所生是意。“由此”即由意。承許后復說”非應憶念”。 對於百論師由了知而說認知為因，對此說”認知”。“未見”即若是眼等識未見者即由意執持。“由他”即由未盲者。遍執一切境之過失即成遍知之過。“彼自性”即前識所決定。由前所決定者即后識應作，故彼何為？對此勝論師說”于未決定”。他說”即自體顯現”。對此勝論師說”彼自體顯現於他亦”即決定亦然。對此他人說”若爾”。思”說前識所顯現者即后識亦然，則成承許常性”。

།འདི་ལ་གྲུབ་པའི་མཐའ་པས་ད་ལྟར་ཞེས་གསུངས་སོ། །འདི་འགོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་པ་སྔ་མས་སོ། །ཤེས་ པ་གཞན་གྱིས་རྟག་པ་ཉིད་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།འདི་འགོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །རྟག་པ་གང་ལ་ཡིད་ཆེས་པ་སྟེ་རྟོགས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་དེའི་དངོས་པོ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་ནི་རྟོགས་པར་མི་ནུས་སོ་ཞེས་བསམས་པའོ། །འདི་ཉིད་སྟོན་པ་ནི་དེའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་རྟག་པ་ ཉིད་དུ་འཛིན་པ་གཞན་དུ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔ་མས་སོ། །ཇི་ལྟར་དོན་མེད་སྙམ་ན་དེའི་རང་བཞིན་དུ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། འཛིན་པར་བྱེད་པ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་སྔར་གཟུང་བའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེའི་རྣམ་པ་འཛིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ རྣམ་པ་གཅིག་མངོན་དུ་བྱེད་པའོ།།དེའི་དུས་འཛིན་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔོན་གྱི་དུས་འཛིན་པ་ཉིད་དུའོ། །གཞན་དག་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡིད་ཚད་མར་བྱེད་པའོ། །གལ་ཏེ་ཡིད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གལ་ཏེ་ཡིད་ཀྱི་དངོས་པོ་གཟུང་བ་མེད་ན་དེའི་ཚེ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་དྲན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་གཟུང་བ་ཡིད་ཀྱིས་དྲན་པར་བྱེད་དོ་སྙམ་ན།འདིར་འགས་ཞེས་སྨྲས་ཏེ། བུས་བུ་གང་འགའ་ཞིག་གིས་མྱོང་བའི་དངོས་པོ་ནི། དེ་ལས་གཞན་འགའ་ཞིག་ནི་དྲན་པ་ནི་ནམ་ཡང་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་དྲན་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་ ཡོན་ཏན་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་དོ་སྙམ་ན།འདི་ལ་གཞན་གྱི་སུན་འབྱིན་པ་བརྗོད་པ་ནི་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་ཡིད་ཀྱིས་ཀྱང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཡིད་ཀྱིས་གཟུང་བ་དངོས་པོ་དྲན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། རྟག་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་དང་། རྟོག་པ་མེད་པ་དེ་དག་ཀྱང་ཐ་ དད་པའི་ཕྱིར་རོ།།གལ་ཏེ་གཉི་ག་གང་ཡང་གང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཅིག་གིས་གཟུང་བ་གཞན་གྱིས་དྲན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡང་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དབང་པོའི་ཤེས་པས་གཟུང་བ་ཡང་ཡིད་ཀྱི་དྲན་པར་འགྱུར་ཏེ་གཉི་ག་ཡང་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དྲན་པའི་ སྟོབས་ཀྱིས་ཡིད་ཡོངས་སུ་རྟོགས་པ་ནི་མི་འཐད་པ་ཁོ་ནའོ།།འཛིན་པ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འདི་ཞེས་བྱ་བར་ལྷག་པར་ཞེན་པ་སྟེ་དེ་ལ་ནི་སྔར་གྱི་གོམས་པའི་བྱེད་པ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདི་མིག་ལས་བྱུང་བ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེས་དགོངས་པའོ། །འདི་ཉིད་མཇུག་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་པ་ནི་དེ་ན་ འདི་ལ་ཞེས་བྱ་བའོ།།འདི་ལ་ནི་འཛིན་པ་ལའོ། །ཅི་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགོངས་པའོ། །དོན་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྲུབ་པའི་མཐའོ། །མོས་པ་ནི་ལྷག་པར་འཛིན་པའོ།

對此勝論師說”現在”。對此破斥說”非也”。“由彼”即由前識。若謂”由他識將執持常性”，對此破斥說”非也”。常性無有信解即了知，因其事物故。思”由他識不能了知”。 顯示此義即”是故”，因不可能有他執持常性故。“由彼”即由前者。若念”如何無義”，說”為其自性”，意即由其他執持者亦了知先前所取之自性故。“執持其相”即顯現一相。“執持其時”即執持前時。“他人”即意為量者。 “若意”即若無意之事物所取，則意識不應憶念。若念”由意憶念根識所取”，此中有說：“某子所經驗之事物，從未有他者能憶念。是故由意識能憶念，故有現前事物之功德”。對此他人說破難曰”若”。由具分別之意亦不能憶念無分別意所取事物，因具分別與無分別彼等相異故。 若謂”因二者皆是故，由一所取能由他憶念”，說”亦因是識故”，根識所取亦應由意憶念，因二者皆是識故。故由憶念力證成意識不應理。 “于執持”即增上執著”此”，于彼起先前串習之作用。故思”此如何是從眼生”。總結顯示此義即”故於此”。“於此”即于執持。“云何”即思。“非無義”即勝論。“信解”即增上執持。

།དེ་ཉིད་བརྗོད་པ་ནི་འདི་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཤིན་ཏུ་གོམས་པ་ལས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཁོ་ནར་རོ། །གཞན་རྣམ་པར་རྟོག་པར་ ན་སྟེ་དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པར་ཡང་ངོ་།།ཉེ་བར་གནས་པ་ལ་ནི་ད་ལྟར་གྱི་དུས་ན་ཡོད་པ་ལའོ། །རྣམ་པ་གཉིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དབང་པོའི་ཤེས་པ་རྒྱུན་གྱིས་འཇུག་པ་དང་། རྣམ་པ་གཅིག་གི་དབང་པོའི་ཤེས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་ལ། གཞན་ནི་ཡིད་ཀྱི་ རྣམ་པར་ཤེས་པའི་མཚན་ཉིད་དོ།།འདི་ལ་གྲུབ་པའི་མཐའ་ལས་བརྗོད་པ་ནི་འདི་ཞེས་བྱ་བའོ། །དཔེར་ན་རབ་རིབ་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་རང་རང་གི་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་ཁོ་ནར་ཉམས་སུ་མྱོང་མོད་ཀྱི། དེ་ལྟ་ན་ཡང་གཅིག་ཉིད་དུ་ལྷག་པར་ཞེན་པ་དེ་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་ཕན་ཚུན་མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་ པའི་རྣམ་པ་དབང་པོའི་ཤེས་པ་དང་ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པ་ལ་བརྟེན་པ་གཉིས་ཉམས་སུ་མྱོང་མོད་ཀྱི།འོན་ཀྱང་འཁྲུལ་པས་གཅིག་ཏུ་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པར་ཞི་བ་བཟང་པོ་ལ་སོགས་པས་བརྗོད་པ་གསལ་བའི་དོན་དུ་འགོད་པར་བྱེད་པ་ནི་འོ་ན་ ཞེས་བྱ་བའོ།།འདིའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྟོགས་པ་བཞིན་དུ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་གོམས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསམས་པའོ། །འདི་ལ་གཞན་གྱི་ཚིག་གི་ཚུལ་ཉིད་ཀྱིས་ལན་གདབ་པའི་ཕྱིར་བརྗོད་པ་ནི་དེས་ན་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་པས་ ནའོ།།གཞན་གྱིས་བདེན་དེ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །གཞན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་མཐའ་པས་གཞུང་དང་འགལ་བ་བརྗོད་པའི་དོགས་པ་བསུ་བ་ནི། དབང་པོ་ལས་འབྱུང་བའི་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཕ་རོལ་པོ་ཡང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དབང་པོ་ལས་བྱུང་བའི་གཞུང་ཡིན་པར་བསམས་ནས་སྨྲ་བ་ནི་འདིར་ཡང་ཞེས་བྱ་ བའོ།།འདིར་ཡང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དབང་པོ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ཡང་། མིག་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བཞིན་དུ་རང་རིག་པའི་རང་བཞིན་མི་འགལ་ཏེ། དེས་ན་དབང་པོ་ལ་མི་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་ཐོས་པ་ལས་གཞན་དག་འགལ་བར་སེམས་པ་ཡལ་བར་དོར་ནས་དེ་ཉིད་ལ་དྲི་བ་ ནི།འོ་ན་ནི་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པ་འདི་གྲགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཕ་རོལ་པོའི་འགལ་བ་སྣང་བའི་དོན་དུ་ངག་འདི་འཆད་པ་ནི། དབང་པོ་པ་ཉིད་བདེ་བ་དང་བདེ་བ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བར་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དབང་པོ་པས་ནི་དབང་པོར་གཟུང་བར་བྱ་བ་བདེ་བ་ལ་ སོགས་པའི་རྒྱུ་སྟེ།བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་བསྐྱེད་པར་སྣང་བ་ཡང་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དབང་པོ་པ་ཉིད་དུའོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཡིད་ཁོ་ན་ཡིན་པས་གཞུང་དང་འགལ་བ་ཅི་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་གཞན་གྱིས་བསྟན་པ་ལ་གྲུབ་པའི་མཐའ་པ་འདྲི་བ་ནི་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་ བའོ།

說明此義即”此”。由極為串習故唯無分別。其他分別時，亦無其境分別。近住則于現在時存在。“二種”即：由根識相續而轉，及以一相根識相為性，其他則是意識相為性。 對此從勝論中說”此”。譬如眩目者雖各自體驗不同相，然增上執著為一性；如是此中亦依于根識與意識二種互不相順之相而有體驗，然由迷亂增上執著為一。為明顯寂善等所說唯是樂等之義而立論即”然則”。 思”如同了知’此’等，樂等亦隨串習而轉故”。對此為以他言方式答故說”是故”，因是樂等故。他說”彼實”。他自勝論師迎遮與教相違之疑難即”從根生”。對方亦思樂等是從根生之教而說”於此亦”。 於此雖樂等從根生，然如眼等識不違自證性質，故聞”因不待根故”之語，捨棄他人所思相違而問此即”然則法稱此非稱故”。為顯對方相違而釋此語即”根者樂與非樂”，以樂等聲即”由根者”，根所取即樂等因，亦說顯現生樂等。“如是說”即為根者。如是樂等唯是意故全無違教，對他人如是顯示而勝論師問即”若”。

།གཞུང་འདིར་ནི་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དམིགས་པ་མེད་པ་བསྒྲུབ་པའི་དོན་དུ་གོམས་པའི་དབང་གིས་དེ་རྣམ་པར་མ་ངེས་པ་ཉིད་དུ་སྟོན་པར་འདོད་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །ཡང་གང་གི་ཚེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡིད་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་ཡིན་ན་དོན་ ངེས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར།དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་སྐབས་ཀྱི་དོན་མ་བསྒྲུབས་པའི་ཕྱིར། ཁྱེད་ཀྱིས་བཤད་པ་ལྟར་ན་གཞུང་འདི་དོན་མེད་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་བསམས་པའོ། །འདིར་ཕ་རོལ་པོས་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །དེར་ཡིད་ཀྱིས་ འབའ་ཞིག་གོམས་པའི་དབང་གིས་རྣམ་པ་གཞན་དང་གཞན་སྐྱེ་བ་ཞེས་བྱ་བར་འདོད་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི།འོན་ཀྱང་ཉེ་བར་མཚོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་གོམས་པའི་དབང་གིས་ཉེ་བར་སྐྱེས་པ་གསལ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་མང་པོས་འདོད་པ་ཁོ་ནའོ། །དེས་ན་ དེ་ཡང་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་བྱ་བར་བསམས་པའོ།།གལ་ཏེ་གོམས་པའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཅན་གྱི་མིག་ལ་སོགས་པ་ཉིད་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འཐད་ན། འོ་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དབང་པོ་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ་དེ་དག་ཀྱང་གོམས་པ་ ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཅན་གྱི་མིག་ལ་སོགས་པས་སྐྱེད་པ་ཉིད་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཕྱིར་རོ།།མན་ངག་དག་དང་བྲལ་བར་རྗོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་གཞུང་འཆད་པར་བྱེད་པ་གང་གི་དོན་དུ་འདི་རྩོམ་པར་བྱེད་པ་དེས་ན་སྒྲས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྷུར་ལེན་པས་ཆོག་གོ་ཞེས་བསམས་ནས་གྲུབ་ པའི་མཐའ་པས་བརྗོད་པ་ནི།དབང་པོའི་ཤེས་པ་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་ལྟ་ཡིན་དང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དགོངས་པའོ། །འོ་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ལྟར་འདི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཡང་གོམས་པའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཅན་མིག་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ལས་སྐྱེད་ པ་ན།དབང་པོ་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་གྱི་ཡིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསམས་ནས་བརྗོད་པ་ནི་དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་འགོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་ཞེས་བྱ་བར་རྟོགས་པ་ལ་ནི་གོམས་པ་ཉིད་ཀྱི་ནུས་པ་ཡོད་ཀྱི་དབང་པོ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་གོམས་པ་དང་ བཅས་པ་ལ་ཇི་ལྟར་མིག་ལ་སོགས་པའི་བྱེད་པའི་རྫས་ཁོ་ནར་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི།རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་དེ་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་འགྱུར་ན། དེ་ལྟར་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དབང་པོའི་བྱེད་པ་ནི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེས་པ་ན་ཕྱིས་འདི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་རྟགས་ ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཕྱིར་རོ།

此論中為證成根識無所緣，欲顯由串習力使其相不定。又當樂等識唯是意，而彼即是根識時，因具有決定義相故，必定唯有所緣。如是則未成立處義故，依汝所說，此論實成無義。此中對方說”非”。 彼處非唯由意串習力生起種種相，然因是能表故，根識亦由串習力生起明顯等諸多相而欲求。是故彼亦唯顯無所緣，如是思之。 若許”具串習俱有緣之眼等即是識之能生”者，則樂等亦應成根性，因彼等亦由具串習俱有緣之眼等所生而有體驗故。為釋不離教授之非詮說教典，為此而造論故，思”唯取’聲所顯’義足矣”，勝論師說”根識亦”。意為”此是然而樂等非”。 然則如樂等，此等相識亦從具串習俱有緣之眼等因所生時，應成從根生而非意，思已說”如是然則”。遮此即”非”。于了知”此”等唯有串習之功能而非根。若不爾，如於具串習者唯由眼等作用物而生樂等相識，此中亦應如是，然實不爾，因根作用於根識生已，后體驗”此”等表相故。

།དེས་ན་འདི་ནི་ཡིད་ཉིད་ཡིན་གྱི་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་རྗེས་སུ་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡིད་ཀྱི་བྱེད་པ་ཡིན་པ་ཉིད་དུའོ། །དེ་ཞེས་བྱ་བའི་ཡིད་ཀྱི་རྟོགས་པ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ལ་ཇི་ལྟར་མི་འཇུག་ཅེས་སྦྱར་ རོ།།ད་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པའོ། །དེའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེས་བསྐྱེད་པའིའོ། །འདི་ལ་གཞན་གྱིས་སྨྲས་པ་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། སྐད་ཅིག་གཉིས་པས་སོ། །ལན་ནི་མིག་གི་ཞེས་བྱ་བའོ། །དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཁོ་ནས་འཛིན་ནོ་ཞེས་ཇི་ ལྟར་ཤེས་སྙམ་ན།དེ་ལྟར་ཡང་ཞེས་གསུངས་སོ། །དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་རྐྱེན་ཡིན་ཞེས་པ་ནི་ཡིད་ཀྱིའོ། །དབང་པོའི་ཤེས་པ་སྔ་མ་ཉིད་མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་རང་གི་ཞེས་སྨྲས་སོ། །དུས་སྔ་མ་ཉིད་བསྒྲུབ་པ་ནི་ཡུལ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་ནི་ཡུལ་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་རང་གི་ཤེས་པ་དང་དུས་མཚུངས་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། རྒྱུ་ཡང་ཞེས་གསུངས་སོ། །སྔར་ནི་འབྲས་བུ་ལས་སོ། །མེད་པ་ནི་རྒྱུ་སྟེ་དེར་འགྱུར་རོ། །རྒྱུ་སྔར་མེད་པ་ཡང་ནུས་པ་མེད་དོ། །འོན་ཏེ་འབྲས་བུའི་དུས་སུ་ཡང་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་ཉིད མ་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་ནུས་སོ་སྙམ་ན་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་སྣང་བ་དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཡིན་ན་དེའི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ལྔར་ཞེས་སྦྱར་རོ། །དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་སྣང་བ་ཉིད་དོ། །སྔར་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་པའི་སྔོན་རོལ་དུའོ། །གལ་ཏེ་ཤེས་པ་མེད་པར་ཡང་སྣང་བ་ན་ནི་དེའི་ཚེ་ཤེས་པ་དོན་མེད་དོ་ ཞེས་སྦྱར་རོ།།འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་འདི་ནི་ཁྱེད་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་སྣང་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། །འདི་ག་ལས་ཤེ་ན་དེ་ཉིད་ཡོད་པ་ལ་ཞེས་བྱ་བའོ། །སྣང་བའི་ངོ་བོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གིས་ནི་སྣང་བ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ལ་ཕྱིས་དེ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ན། ཆོས་ཅན་གཅིག་ལ་སྣང་བ་དང་མི་སྣང་བ་ཕན་ཚུན་འགལ་བ་དག་གནས་པས་ཇི་ལྟར་འགྱུར་བ་མཐོང་གི་ཞེས་བྱ་བ་སྣང་བ་དམིགས་པའོ། །ཤེས་པ་ཡོད་ན་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི། བྱེད་པ་པོ་ཉིད་དུ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ན། དེ་ཡང་མི་འཐད་དོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི། ཅི་ད་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །བྱེད་པ་པོ་ཉིད དུ་འགྱུར་མོད་དེ་ལས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན།བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བའོ། །དུས་མཉམ་ཡང་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ཅི་སྟེ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །དུས་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོགས་པ་བསུ་བའོ།

因此，此唯是意而非從根生，因不隨其有無而轉故。“如是”者，即是意之作用。“彼”之意識了知隱蔽時如何不行，如是配釋。 “今”者，即具”彼”相之識。“隨彼行”者，即彼所生。此中他說”由彼”者，即第二剎那。答曰”眼之”。 若問”如何知唯由根識執取”，故說”如是亦”。由根識見。“云何為緣”者，即意之。若謂前根識即是等無間緣，故說”自之”。 為成立前時性而說”境者”，非因者不成境。若念”如是亦應與自識同時”，故說”因亦”。先者從果。無者為因而成彼。先無因亦無功能。若念”果時亦非有果，故有功能”，故說”若”。 若顯現是境之體性，則配釋為”其青等五”。“彼”者即顯現。“先亦”者，即識之前。若無識亦有顯現時，則彼時識成無義，如是配釋。 對此所說即”此是汝自”。彼之體性即顯現體性。若問”此從何知”，即”于彼有”。以”顯現體性”之語表示有顯現，后又說”彼亦無”時，於一有法中顯現與不顯現互違而住，如何得見所緣顯現。 說”若有識”即說”為作者性”，彼亦不應理，為顯此故說”今豈”。若問”成作者性復何如”，故說”作者性亦”。同時亦何故非作者性，故說”無”等。“即同時性”者，迎遮疑慮。

།དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་སྣང་བ་མིག་གི་ཐད་ནས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་དེས་ ན་སྔར་གནས་པའི་དོན་གྱི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་ནོ།།གང་གནས་པ་ཉིད་ན་གང་འཇིག་པར་འགྱུར་ཞེས་འབྲེལ་ཏོ། །ཡོད་ན་ཕྱིས་འབྱུང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མེ་ལོང་ལ་སོགས་པ་ལ་སྐྱེ་བ་དེ་བཞིན་དུ་ཁོ་བོའི་སྣང་བ་ཡང་ཕྱིས་སྐྱེ་བ་ན། དོན་ལས་ཐ་དད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་གལ་ཏེ་ཡུལ་ཐ་དད་པའི་ ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའོ།།དེར་ཡང་ཕྱིས་སྐྱེས་པས་ནི་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་ཡུལ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསམས་པའོ། །གཞན་ཡང་གདོང་དང་གཟུགས་བརྙན་ཐ་དད་དོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་ལའང་ཚད་མ་ཡོད་དོ་ཞེས། །ཞེས་བརྒྱ་ལ་སངས་རྒྱས་པས་བརྗོད་པར་བྱ་བར་འགྱུར་བ་དེ་ལ་བརྗོད་པ་ནི་ དོན་ལས་སྣང་བ་ཐ་དད་པ་གང་ཡིན་པ་དེའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་མཐོང་བ་མེད་དོ།།ད་ལྟར་འབྱུང་འགྱུར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ད་ལྟར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་སྔོ་སོགས་ཀྱང་འགྱུར་ཏེ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡང་སྣང་བ་དང་གྲུབ་པ་དང་བདེ་བ་གཉིས་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔོན་རོལ་དུ་ནི་ ཤེས་པའི་སྔོན་རོལ་དུའོ།།དེ་བཞིན་དུ་ནི་སྟེ་དོན་བཞིན་དུ་སྣང་བར་སྔ་རོལ་ཉིད་དུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། དོན་དང་སྣང་བ་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་འགྱུར་མོད་སྙམ་ན་དེ་ལྟར་དེ་ནི་ཞེས་སྨྲས་སོ། །འོན་ཏེ་སྣང་བ་ནི་དོན་ལས་གཞན་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱོགས་གཉིས་པ་ལ་བདག་ ཅག་གི་འདོད་པ་ཉིད་གཞན་གྱིས་ཀྱང་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མཇུག་སྡུད་པར་སྟོན་པ་ནི་དེའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའོ།།རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་དཔེ་བརྗོད་པ་ནི། ཕ་གཟུགས་འཛིན་པ་ཇི་བཞིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བའོ། །སྔར་བཀོད་པའི་མདོ་ཉིད་ཀྱིས་རང་རིག་པ་ལ་ལྟོས། འགྲེལ་པའི་གཞུང་ཕྱོགས་ ཀྱི་གླང་པོའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱིས་མཛད་པ་འགོད་པ་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བའོ།།རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡང་ཡིན་པ་དེ་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་བྲམ་ཟེའི་གཞུང་གང་ཡིན་པ་དེར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་ཅིའི་དོན་དུ་ བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་མཛད་དེ།ཤེས་པ་ཙམ་གྱིས་ཞེས་ཅི་སྟེ་མ་གསུངས་ཤེ་ན། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེའི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །འགལ་བའི་ཆོས་གནས་པས་ཐ་དད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསམས་པའོ། །དེ་ལས་མ་རྟོགས་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདེ་བ་ལ་ སོགས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་མ་རྟོགས་པའོ།།དེའི་ཚེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་སུ་བྱེད་པའི་དུས་ནའོ།

若如是，則彼時顯現從眼前生，因此故非先住境之體性。凡所住者即成壞滅，如是相連。 “有則後生”者，如於鏡等生起，如是我之顯現亦後生時，應成異於境，對此所說”若由境異故”。彼中亦非由後生故異，然境有異故，如是思維。又，面與影像有異。 對於此中亦有量，如是由佛教徒所說者，對此所說：無見能成立顯現異於境。“現在將生”者，即現在將生起。如是青等亦將生起。青等與顯現、成就、安樂二者相等故。“先前”者，即識之先前。 如是者，即如境先前生起，以境與顯現是彼之自性故。若念”應如是”，故說”如是彼”。若謂顯現異於境之第二方面，則我等所許亦為他所承認，為顯結論故說”是故”。 舉相順喻例曰：“如執父像”。以前所立經證即觀待自證，為引註釋正文法稱論師所造，故說”樂等”。分別之自性亦應成非現量，以識是隱蔽故，應成如是婆羅門論。 若問”為何說樂等，何不說唯識”，故說”說樂等”。“彼”者即分別。由有相違法故成異，如是思維。“從彼未了”者，即於樂等自性未了。“彼時亦”者，即正作用時。

།སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་དངོས་པོ་དང་མངོན་པར་བརྗོད་པ་དེ་དག་གི་སྒོ་ནས་སྦྱོར་བ་དེའི་སྐབས་ཅི་ཞིག་ཡོད། དེ་ལ་བྱིས་པ་བརྡ་ལ་བློ་མ་བྱང་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་མངོན་པར་བརྗོད་པ་དང་མི་སྦྱོར་ཡང་ནུ་མ་ ལ་སོགས་པ་ལ་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་མཚམས་སྦྱོར་བ་ཁོ་ནའོ།།བརྡ་ལ་བྱང་བ་ནི་བརྗོད་པ་ཡང་སྦྱོར་བར་བྱེད་དོ། །དེས་ན་གཉི་ག་ཡང་གཟུང་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་ཞེས་བྱ་བ་དུས་ཕྱིས་རིག་པ་དང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གང་གིས་གང་ཞིག་སྦྱོར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དུས་ཕྱིས་ནི་དེ་དག་ལ་སྔ་མ་ཉིད་དུ་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་གཞན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་སོ། །རྣམ་པ་གཞན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་གསལ་བ་ཉིད་དུའོ། །དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདེ་བའོ། །དེའི་ཚེ་དྲན་པའི་རང་བཞིན་བདེ་བའི་རིག་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། སྔར་ཞུགས་པའི་རང བཞིན་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ།།གཞན་གྱིས་བདེ་བ་རིག་པའི་དུས་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བདེ་བ་དེ་ནི་དྲན་པའི་དུས་ཁོ་ནར་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ནམ། དུས་ན་སྔར་ཞུགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་དྲན་པས་ཡུལ་དུ་ཅི་ལྟར་བྱེད་སྙམ་ན། དེའི་ཚེ་ཉིད་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དྲན་པའི་དུས་ཉིད་ནའོ། །གལ་ཏེ་བརྗོད་པ་དང་འབྲེལ་ བའི་རྟོག་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།བཤད་པ་བདེ་བ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བདེ་བ་དེ་ལས་ཐ་དད་ན་སྟེ་སྒྲས་དབེན་པ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་བརྗོད་པ་དང་འབྲེལ་པ་སྲིད། འོན་ཏེ་སྒྲ་ཡང་དུས་ཀྱང་མཚུངས་པར་གསལ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དུས་གཅིག་རིག་པ་ཙམ་གྱིས་ན་ཞེས་བྱ་ བའོ།།ཡིད་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྣང་བཞིན་པའོ། །ཇི་ལྟར་ན་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཅན་མ་ཡིན་ཞེ་ན། རང་བདག་ཉིད་ལ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་མོད་དེས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། སྐྱེ་བ་དེ་ཚེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོད་དོ། །དེ་ཡིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡིད་ཀྱིས་དོན་གཟུང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ དོན་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་མ་ཡིན།དེ་མ་བཟུང་བ་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་ན། ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ངོ་བོ་ཉིད་ལ་ཡང་མི་རྟོག་ཕྱིར། ངོ་བོ་ཉིད་ལ་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འབྲེལ་ཏོ། །འདིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་དུ་སྒྲོ་འདོགས་པ་ལའོ། །སྒྲོ་འདོགས་པ་ ཡང་དོན་འཛིན་པ་ཞིག་ཡིན་ན།གཉི་ག་ལྟར་ན་ཡང་སྔར་བཤད་པའི་ཉེས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསམས་པའོ། །འཛིན་པ་དང་སྒྲོ་འདོགས་པ་དེ་གཉིས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་རྩོད་པ་ལ་བརྗོད་པ་ནི་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ།

通過前後事物及其言說，在彼等門中，此相應之處有何？對此，嬰兒等未熟習言說者，雖不相應言說，但僅于乳房等作前後連線，謂”此即是彼”。熟習言說者則能相應言說。是故二者皆當攝取。 “彼時”者，謂后時覺知與樂等已無，故”何者以何相應”之義。后時于彼等當攝為前者。“如是則由他”者，即由他識。“異相”者，即不明顯。“彼”者，即樂。彼時憶念自性非樂覺，以了知為先前入之自性故。如他人覺樂之時。 若念：“此樂豈非唯于憶念時生？云何以憶念緣先前入之自性為境？“故說”即彼時”，即于憶念時。若謂是與言說相連之分別，則說：樂非所言說。故若樂異於彼，即離聲，云何能與言說相連？若謂聲與時皆同等明顯，故說”僅由一時覺知”。 “意亦”者，即正顯現。若問：“云何非具色等？“故說”于自體性”。雖如是，有何用？故說”生彼時”。“此”者，即有。“由彼”者，由意不取境故，于境無分別。若不取亦分別，則成太過。以于體性亦不分別故，與”于體性亦非有分別”相連。“此中”者，即于增益為境。 增益亦若是執境，則二俱成前說過失，如是思維。對於”由有彼二執取及增益”之諍，所說”若”者。 這是完整的直譯，保持了原文的邏輯結構和語義，同時儘量使用自然的漢語表達。文中沒有出現對仗詩歌體或咒語，因此無需特別處理。

།འཛིན་པ་དང་སྒྲོ་འདོགས་པ་དག་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པའམ་ཐ་མི་དད་ པར་འགྱུར།དེ་ལ་གཅིག་པ་ནི་འཛིན་པ་དང་སྒྲོ་འདོགས་པ་གཉིས་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་བདེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྒྲོ་འདོགས་པ་འབའ་ཞིག་ལ་འཛིན་པ་འབའ་ཞིག་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལྟར་འགྱུར་མོད་ཅི་སྐྱོན་སྙམ་ན། དེ་ལ་ཞེས་གསུངས་སོ། །འོན་ཏེ་ཞེས་ཕྱོགས་ གཉིས་པ་ལ་བརྗོད་པའོ།།རྣམ་རྟོག་བཅས་པའི་རིག་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲོ་འདོགས་པའོ། །རྟོག་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་འཛིན་པའོ། །དེ་ལ་ནི་གཉི་ག་ལྟར་ཡང་ཉེས་པ་སྨྲས་ཟིན་ཏོ། །འོ་ན་མེད་པར་རྟོག་པ་མེད་དོ་སྙམ་པའི་དོགས་པ་བསུ་ནས་རང་གི་ཕྱོགས་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམ་པར་གནས་པ་ བརྗོད་པ་ནི།དེའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའོ། །བརྟགས་པས་ཞེས་ཚད་མས་འཐད་པའོ། །གཞན་དག་འདི་ཡང་སུན་འབྱིན་པ་སྨྲ་བ་ནི་དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གྲུབ་པའི་མཐའ་ཡས་པས་འཛིན་པ་མེད་པར་ནི་ཞེས་སྨོས་ཏེ། དོན་མ་བཟུང་བ་སྐྱེས་བུ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ང་རྒྱལ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་ བའི་དོན་ཏོ།།གཞན་གྱིས་བརྗོད་པ་ནི་གལ་ཏེ་མ་བཟུང་བའི་དོན་ལ་ཤེས་པ་དེ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་ཡུལ་ཐམས་ཅད་ལ་ཅི་ལྟར་འཇུག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཅིའི་དོན་དུ་ འཇུག་པ་སྟེ།མངོན་དུ་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་དེའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པར་འགྱུར་བས་དེ་ལ་ཐོག་པ་གཞན་ནི་མེད་དོ། །ཤེས་པ་དེ་ཡང་སྔར་ཉིད་སྐྱེས་ཟིན་པས་ན་ཅི་དོན་དུ་འཇུག་པ་ཡིན་དེས་ན་གཟུང་བ་ལ་འཇུག་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་ན། མ་བཟུང་བ་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །འདི་ལ་ གཞན་གྱིས་ཞེས་སྨྲས་སོ།།ལན་ནི་འདིར་ཞེས་བྱ་བའོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་བརྗོད་པ་ནི་གང་ལ་ཞེས་བྱ་བའོ། །མངོན་སུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་བརྗོད་པ་ནི་མངོན་དུ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལྟར་ན་འཇིག་རྟེན་གྱི་རྟོགས་པས་རྣམ་པར་གནས་པ་འདི་འདྲ་བ་ཡིན་གྱི། དོན་དམ་པར་མ་ ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་པ་ནི་དོན་དམ་དུ་ན་ཞེས་བྱ་བའོ།།གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི། རྣམ་པ་གཞན་དུ་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་དང་། རྟོག་པ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཐ་སྙད་ཀྱིས་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན། ཐམས་ཅད་ བག་ཆགས་ཀྱི་སྟོབས་ལས་འབྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་དགོངས་པའོ།།བཤད་ཟིན་པའི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ནས་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པས་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི། བདེ་སོགས་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་དག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིའོ།

執取與增益是互相異或不異？對此，若說”有執取與增益二者”這一說法不真實，意即唯增益中有唯執取。若念：“如是有何過？“故說”于彼”。“或者”是對第二方面所說。“有分別之覺知”即增益。“無分別”即執取。對此二者皆已說過過失。 為防”則無分別”之疑，而說自宗安立分別，故說”因此”。“觀察”即以量成立。他人說此過失：“于彼”。由無量宗派故說”無執取”，意即未取境而令補特伽羅趣入者即是慢。 他人說：若彼識令趣入未取之境，則何不令趣入一切境？以無差別故。對此回答說”若”。若問”何故”即為何趣入，現前之識即是彼境者，於此更無阻礙。彼識亦先已生，故為何趣入，因此趣入所取不應理，故說是趣入未取。對此他人所說。答曰”此中”。 說無分別之相：“於何”。說現量之相：“現前”。如是，此等是以世間解而安立，非勝義，故說”勝義中”。“複次”等是以異相說有分別與無分別之相。此一切皆是言說，若非如是，一切皆從習氣力生起，此為密意。 以已說相唯由分別令樂等成無，故說”樂等”。“彼等”即樂等。

།ལས་དང་བྱེད་པའི་ཞེས་ བྱ་བ་ནི་གང་གི་ཚེ་བརྗོད་པ་དང་འདྲེས་པའི་དོན་འཛིན་པ་དེའི་ཚེ་བརྗོད་པ་ནི་བྱེད་པར་འགྱུར་ལ་གང་གི་ཚེ་བརྗོད་པ་ཉིད་དོན་དང་འབྲེལ་པར་རྟོགས་པ་དེའི་ཚེ་ནི་ལས་སུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།།འདི་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ལའོ། །རང་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་གྱི་རང་བཞིན་འཛིན་པ་དང་བདེ་ བ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་འཛིན་པའོ།།རང་རིག་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་འདི་ཡིད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འདི་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་ཅན་ནོ། །འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་འགྱུར་བ་ཉིད་དེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་ཐ་སྙད་ཅི་སྟེ་མི་འགྱུར་ ཞེ་ན།རབ་རིབ་ཅན་གཉིས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རབ་རིབ་ཅན་གཉིས་ཀྱིས་ཟླ་བ་གཉིས་སུ་མཐོང་བ་ལ་ཡང་ངོ་། །དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉིས་ཀྱིས་ཐ་སྙད་དུའོ། །འདི་ལ་བརྗོད་པ་ལ་ནི་དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་གཅིག་ཉིད་དུ་རྗེས་དཔོག་གི་།ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ཉིད་དུ་རྗེས་ སུ་དཔོག་པས་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ན་གཅིག་ཉིད་ཀྱི་ཐ་སྙད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་འབྲེལ་ཏོ།།དེ་ལ་གཅིག་ཉིད་དུ་མངོན་པར་རློམ་པ་ཉིད་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། གཉིས་པ་ཞེས་གསུངས་སོ། །རབ་རིབ་ཅན་གཅིག་གིས་ཟླ་བ་གཉིས་དམིགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་རབ་རིབ་ཅན་གཉིས་པས་མ་མཐོང་བ་དེས་ན། གཅིག་ཉིད་དུ་མངོན་པར་རློམ་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་འདིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་དེའི་ཡིད་དག་ལའོ། །འདི་ལ་གྲུབ་པའི་མཐའ་པས་བརྗོད་པ་ནི་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཡིད་ཀྱང་རང་རིག་པ་ཙམ་ཡིན་ལ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པས་མ་ཡིན་པས་གཞན་གྱི་ཚུལ་མི་ཤེས་པ་དེས་ན་གཉིས གང་གིས་རིག་སྐྱེས་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་གོ།།ཡིད་དང་རང་རིག་པ་དེ་དག་གིས་ཀྱང་ངོ་། །འོན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོགས་པའོ། །འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་རང་གིས་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེར་ཡང་ནི་གཟུགས་དང་རོ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ངོ་། །ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གལ་ཏེ་གཞན་གྱིས་རིག་པ་ཡིན་ ན།དེའི་ཚེ་གཞན་གྱི་མྱོང་བ་གཞན་གྱིས་མྱོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་ཐལ་ལོ། །འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོད་པ་དང་རང་རིག་པ་ལ་སོགས་པའོ། །ཡང་ཇི་ལྟར་དབང་པོའི་རྟོགས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་དོན་དམ་པ་མ་ཡིན་སྙམ་ན། དབང་པོའི་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། །དབང་པོ་ སྐྱེས་པའི་ཤེས་པ་ནི་དབང་པོའི་ཤེས་པ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ་དབང་པོའི་བྱེད་པ་ཡང་ཤེས་པ་དང་དུས་མཚུངས་པར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་ཇི་ལྟར་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་སྔ་མ་ཉིད་དུ་འདོད་ཆགས་མེད་པ་ནི་ཡོད་པ་ཙམ་དུ་ཡང་མ་གྲུབ་ན། འདི་རྒྱུ་ཉིད་དམ་གཞན་དུ་ལྟ་ག་ལ་འགྲུབ་ཅེས་ བྱ་བར་བསམས་པའོ།

“業與作者”是指當執取與言說混合之義時，言說成為作者；當了知言說本身與義相關時，則成為業。“於此”是指樂等。“自性”是指執取義之自性與執取樂等之自性。 “自證”是指樂等。“此意”是指具有”此樂等”如是行相。對此所說”即變”。若然，為何不成二種言說？故說”如二眼翳者”。“于彼亦”是指二眼翳者見二月時亦然。“如是”是指二種言說。對此所說”如是”。 “推度彼為一”是指由推度、推理為一故，成為一之言說，此為關聯。若問：于彼何以成一之增上慢？故說”第二”。一眼翳者所見二月，第二眼翳者未見，故成一之增上慢。“然則此中”是指樂等及其意。對此宗派所說”若”。意亦唯是自證，非樂等，故不知他相，因此二者。 “何者能知補特伽羅”即我。意與自證彼等亦然。“或者”是疑問。對此所說”自”。“于彼亦”是色與味等亦然。“故成過失”是指若是他所了知，則他之經驗為他所經驗，此成過失。“此”是指有與自證等。 若念：如何根知等差別非勝義？故說”根”。根所生知稱為根知，根之作用與知同時領受，故如何是因性？先無貪僅是有性亦未成立，此如何成立為因性或他性？此為所思。

།གཟུགས་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཔེའི་ཐབས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། དུས་མཚུངས་པར་མྱོང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་གཞན་དག་གིས་འོན་ཏེ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །གྲུབ་པའི་མཐའ་པས་དེ་བཞིན་དུ་ཞེས་ བྱ་བའོ།།འདི་ནི་བདེ་བ་ལ་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཡིད་དང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རང་རིག་པ་དེ་དག་དང་དེ་བཞིན་དུ་བུམ་པའོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཡིད་དང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རིག་པ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་དབང་པོ་སྟེ། དེ་དག་ཐ་དད་དོ། །ཐ་སྙད་པའི་ཐ་སྙད་མེད་ཀྱང་ཞེས་བྱ་ བའི་གྲུབ་པའི་མཐའ་པའིའོ།།ཁྱད་པར་གྱི་རང་བཞིན་ལ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་ལའོ། །རིག་པ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ལྟར་བེམས་པོའི་བདག་ཉིད་དོ། །གྲུབ་པའི་མཐའ་པས་དོགས་པ་བསུ་བ་ནི་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་འགོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ ཞེས་བྱ་བའོ།།འོ་ན་ཇི་ལྟར་རིག་སྙམ་ན། གཞན་གྱི་གཞན་གྱིས་ཞེས་སྨྲས་སོ། །ཡང་ཇི་ལྟར་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས་ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་སྙམ་ན། རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ལྟ་བུར་ཞེས་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཁྱད་པར་བྱེད་དོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས་ཐ་ དད་པའི་མངོན་སུམ་མམ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གྲུབ་པར་བྱེད།དེ་ལ་རེ་ཞིག་རིམ་པ་བཞིན་སེལ་བ་ནི་ཁྱེད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཕྱེད་དང་པོ་འཆད་པ་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཕྱེད་ཕྱི་མ་འཆད་པ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །རྒྱུ་ཐ་དད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། རྒྱུ་ཐ་དད་པ་ཉིད་འབྲས་ བུ་ཐ་དད་པའི་རྟགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།འོ་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དག་ནི་འབྲས་བུ་ཐ་དད་པ་ཉིད་ལས་རྒྱུ་ཐ་དད་པར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ན། ཐ་དད་པར་འགྲུབ་པོ་སྙམ་ན། འབྲས་བུ་ཐ་དད་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདིར་ཡང་འབྲས་བུ་ཐ་དད་པར་ཁས་བླངས་ནས་བརྗོད་པར་ཟད་དོ། ། དེ་ན་ཉིད་མེད་ཅེས་བརྗོད་པ་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་ཞེས་བྱ་བའོ། །ད་ནི་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་དོན་ཉིད་བརྗོད་པ་ནི། ཐ་མི་དད་པའི་རྒྱུ་ཅན་དང་ཞེས་བྱ་བའོ། །རྣམ་འགྲེལ་འདི་ཉིད་སླར་རྣམ་པ་གཞན་དུ་འཆད་པ་ནི་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཞན་གྱི་བརྗོད་པ་ནི་མིག་དང་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི དེས་ན་ཞེས་བྱ་བའོ།།དེ་ལྟ་ཡིན་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱེ་བ་ཡིན་དང་ངོ་། །དེ་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ཤེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཅི་སྟེ་མ་ཤེས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། འདི་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་དམིགས་པར་བྱ་བ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེའི་ཚེ་ན་བདེ་བ་མེད་པ་ཉིད་ནི་དེས་ན་མ་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ་ ཞེས་བཟློག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་གསུངས་སོ།།འདི་ནི་བདེ་བའོ།

“如色等”是指以色等為喻，表明色等亦非識之因，因為是同時領受故。對此他人說”或者”。宗派者說”如是”。此即具有”於樂”等行相之意與樂等自證彼等，以及如是瓶。具行相之意與樂等了知及境根，彼等差別。 雖無言說者之言說，此為宗派者義。“於差別自性”是指不共自性。“非了知”是指如瓶等無情自性。宗派者迎疑問曰”若”。遮破此說”非”。若念：云何了知？故說”他之他”。 又若念：云何了知與識無別？以”如識自性”從因相門中作差別。樂等以現量或比量成立為異於識。其中首先依次遮破即”汝等”。解釋前半即”樂等”。解釋後半即”比量亦”。關於”因差別”，因差別即是果差別之相故。 若念：樂等與識二者從果差別比度因差別時，應成差別，故說”果差別”。此中亦僅承許果差別而說。說”彼即無”是指樂等。今說註釋之義即”無別因者”。復以異相解釋此注即”又”。他說即”眼等”。對此所說”故”。“即是”是指生。彼即樂等。“非識”是指何故不知，此義為識所緣性。爾時無樂性，故為不緣，遮遣此說”非”。此即樂。

།ཁྱེད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་སངས་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡང་ངོ་། །དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་ན་བདེ་བའི་རང་བཞིན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པའོ། །རྣམ་པ་གཞན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་རྣམ་པར་རོ། །ཡང་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ སོགས་པས་བརྗོད་པ་བཤད་པ་གཉིས་པ་ལ་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་དོན་སྦྱོར་བ་ནི་རྒྱུ་ཡོད་ན་ཞེས་བྱ་བའོ།།མི་ཤེས་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་ལ་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་དེ་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །བཤད་པ་འདི་ལ་ནི་རྣམ་འགྲེལ་གཞན་དུ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ནི། འོན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེའི་ཚེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བདེ་བ་མ་ཚོར་བའི་དུས་ནའོ། །བདེ་བ་མེད་པ་ནི་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འཛིན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །དེའམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས པའི་རྒྱུའོ།།དེ་མ་ཡིན་པ་ནི་ཆོས་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའོ། །ཆོས་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པ་སྟོན་པ་ནི། བདེ་བ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལ་ནི་འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པ་ཆོས་དང་ཆོས་མ་ཡིན་པ་ལའོ། །ལྡོག་པ་མེད་ པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྲས་བུ་ལྡོག་པ་མེད་པར་རོ།།དེས་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཙམ་ལ་ནི་ཆོས་ལ་སོགས་པ་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་གང་ལ་ནུས་སྙམ་ན། འདོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་བསྒྲུབས་པ་ལ་སྟེ་རྒྱུ་ལའོ། །དེ་ཉིད་འཆད་པ་ནི་ཆོས་ལ་སོགས་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་བདེ་བ་ལ་ སོགས་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའོ།།དེས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུ་མཐའ་དག་ཚོགས་ཀྱང་འབྲས་བུ་ལྡོག་པས་ནའོ། །དེ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མྱ་ངན་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་པ་ལས་སོ། །སྡུག་བསྔལ་སྐྱེས་པ་ན་རྒྱུ་མེད་ཉིད་ཀྱིས་བདེ་བ་མ་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསམས་པའོ། །གཞན་ལས་ནི་ཆོས་མ་ཡིན་པ་ ལས་སོ།།དེས་ཞེས་བྱ་བ་ཆོས་སམ་ཆོས་མ་ཡིན་པས་སོ། །ཐ་དད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདེ་བའམ་སྡུག་བསྔལ་ལོ། །ཁྱོད་ལ་ནི་རིགས་པ་ཅན་ལའོ། །དེ་ཉིད་བརྗོད་པ་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པས་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ནི་བདེ་བའོ་རྐང་པ་ཉིད་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་བ་བཏང་སྙོམས་ པའི་འབའ་ཞིག་ལས་སོ།།དེ་ཙམ་གྱི་རྒྱུ་ཐ་དད་པ་ཡོད་པས་ནི། གཅིག་ངེས་པར་ཐ་དད་པར་མི་འགྲུབ་པོ། །དེ་ཉིད་ཅེས་པ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའོ། །ཁྱད་པར་ཅན་ནི་བདེ་བའི་རང་བཞིན་ནོ། །ཆོས་མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཕན་འདོགས་པ་ན་ལྷག་པ་གང་ཡིན་པ་དེས་ན་རྣམ་པར་ཤེས་ པའི་རྒྱུའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཚོགས་པ་དེ་ཉིད་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་ཚོགས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིའོ།

“汝等”是指在遮遣方面亦然。“如是”是指一切時中樂之自性識。“異相”是指舍相。“或者”等所說第二解釋中，配合註釋之義即”因有時”。 “不知”是指於何處無能取識，對此如是說。對此解釋中，另作註釋即”或者”。“爾時”是指不感受樂之時。樂之無非識，不具能取識，識之因即是樂等之因。“彼或”是指識因。“非彼”是指法等。“即彼”是指識因即是樂等之因。 顯示法等之因性即”樂”。其中於可欲不可欲、法與非法。“無遮”是指果無遮。故於僅樂等，法等非有功能。若念：於何有功能？“欲”是指于所成即因。解釋彼即”法等”。彼之能成即樂等之能成。 “故”是指雖因聚集圓滿而果遮故。“由彼”是指由憂等聚。苦生時因無故樂不生，如是思。“由他”是指由非法。“由彼”是指由法或非法。“差別”是指樂或苦。“于汝”是指于正理派。說彼即”由樂等”。“彼即樂”。“僅由支分”是指僅由離樂苦之舍。 由彼量之因差別，不能成立一定差別。“即彼”是指識。“差別者”是指樂之自性。法非法等作利益時，由彼殊勝故，以識因相之聚集即能作差別故。對此所說”由彼聚集”即由識之聚集。

།སྐྱུ་རུ་རའི་ས་བོན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱེད་པ་པོའི་ཚིག་གི་རང་བཞིན་ནོ། །དེ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱུ་རུ་རའི་རང་བཞིན་ལས་སོ། །ཁྱད་ པར་གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མངར་བ་ལ་སོགས་པའོ།།འོན་ཏེ་ཞེས་དོགས་པ་བསུ་ནས་འགོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིར་ཡང་གི་སྒྲའི་དོན་འགོག་པ་ཡིན་ཏེ་གལ་ཏེ་ཐ་དད་པ་ཡང་སྐྱེད་དོ་ཞེས་བརྗོད་པ་དེའི་ཚེ། ཤུགས་ཀྱིས་ཐ་མི་དད་པ་ཡང་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བརྗོད་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས་མཐའ་གཅིག་ཁོ་ནར་ཐ་དད་པར་བསྟན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ཉིད་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ནི་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཞན་ཡང་གལ་ཏེ་ཆོས་ལ་སོགས་པ་ཙམ་གྱིས་ལྷག་པའི་ཕྱིར། བདེ་བ་བེམས་པོར་སྐྱེད་ན་དེའི་ཚེ་ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པ་ཡང དེ་ལྟར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ།ཆོས་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི། གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་དག་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། །དེ་དག་གི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིའོ། །འདོད་པ་ལ་སོགས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉེ་ བ་ཉིད་དོ།།འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་དེ་ལྟ་ན་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེའི་རྒྱུའི་ཆོས་ལ་སོགས་པ་ལས་སྐྱེ་བར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ཆོས་ལ་སོགས་པ་གང་ཡིན་པའི་རྒྱུ་དེ་རྒྱུད་ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པ་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་བའོ། །འོ་ན་ཆོས་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ ཅན་དེ་གང་ཡིན་ཞེ་ན།ཤེས་རབ་ཡོད་པར་གྱུར་པ་ལས་བདེ་བ་སྐྱེ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཆོས་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ཅན་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ལ་ལྟོས་ཏེ་གཞན་གང་ཡིན་པ་དེ་ལས་མི་འགྱུར་རོ། །མང་པོ་དག་ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པ་གོམས་པར་བྱེད་ཀྱང་། གོམས་པ་ལས་ཐམས་ཅད་ལ་ཤེས་རབ་ལ་སོགས་ པ་བསྒྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་ཆོས་ལ་སོགས་པ་ཁོ་ན་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །བླུན་པོའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱེས་བུ་གང་ལ་གོམས་པ་ཡོད་ཀྱང་ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པ་མི་འབྱུང་བ་དེ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཡང་བླུན་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ནི་དེ་ལ་ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འབྲས་བུ་མེད་པ་ནི་ གོམས་པའི་ཞེས་བྱ་བར་བལྟའོ།།སྐྱེས་བུའི་བྱེ་བྲག་གི་རྒྱུད་ཀྱི་ཁྱད་པར་གང་ཡིན་པ་དེ་ལས་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བ་ཡིན་གྱི། ཆོས་ལས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཞན་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་འཁོར་བའི་ཕོངས་པའི་རྒྱུ་ཐམས་ཅད་ཡོད་ཀྱང་སྟེ། འཁོར་བའི་ ཡུལ་ལ་སྡུག་བསྔལ་དུ་མི་བརྩི་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་མ་ཡིན་གྱི། ཆོས་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ལས་བདེ་བ་ཅི་སྟེ་མི་འབྱུང་སྙམ་ན། དམ་པ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་སྨོས་ཏེ་ཆོས་མ་ཡིན་པ་བྱེད་པ་ལའོ།

“余甘子種子”是指作者語之自性。“由彼”是指由余甘子自性。“其他差別”是指甜等。 “或者”是迎疑而遮，“非”於此亦遮聲義。若說”亦生差別”時，則以勢力說”亦生無差別”。如是則不能顯示樂等與識唯一向差別。顯示此即”若”。 複次，若僅由法等殊勝故生無情樂，爾時智慧等亦應如是，以從法等生故，此即”複次”所說。“彼等亦”是指智慧等。“彼等之”是指樂等。欲等能成者即是親近。 對此所說”若爾”，以許從其因法等生故。樂等因即法等，具此因者即具智慧等，故如是說。若問：何為具法等因？答：由有智慧而生樂者，即是具法等因。觀待於法，不從其他生。 諸多雖修習智慧等，然非由修習於一切成就智慧等，故唯法等是因。“因愚”是指某人雖有修習而不生智慧等者極為愚鈍，意謂彼無智慧等。“無果”應視為”修習”。 由補特伽羅差別之相續差別生樂等，非從法生，如智慧等。“自性非劣”是指雖具輪迴貧困一切因，于輪迴境不計為苦者，此為其義。非由自性差別，非由法。 若念：何故不從法生樂？說”非勝”，謂于作非法。

།བདེ་བ་དེ་ཚེ་སྔ་མའི་ཆོས་ཀྱིས་བྱས་པ་ཡིན་ནོ་ ཞེས་ཀྱང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་དང་ལྷན་ཅིག་པའི་ཆོས་ཉིད་ལས་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བལྟ་བར་བྱ་བའོ། །དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་ཆོས་ལ་ནུས་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གལ་ཏེ་གོམས་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་ཆོས་ཀྱི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་ན། ནུས་པར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན་དེ་ལྟ་ན་ ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དགོངས་པའོ།།གོམས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སུན་འབྱིན་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །གང་ལ་རྒྱུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡོད་པ་དེ་ལས་ཏེ་ཤེས་པ་ལས་སྐྱེས་པ་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ནི་དུས་བྱས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་གིས་མཐོང་བ་གང་ཡིན་ པ་དེ་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེའི་རང་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་ནི་སྔོན་གྱི་འདུ་བྱེད་པ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ན།སྔོན་གྱི་འདུ་བྱེད་པ་ལས་སྐྱེས་པ་འདི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡོད་དམ་ཅི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི། སྔོན་གྱི་འདུ་བྱེད་པ་ལས་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་བསམས་པའོ། །འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔོན་ གྱི་འདུ་བྱེད་པའོ།།ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དབང་པོ་ལས་བྱུང་བ་ནི་མ་ཡིན་པའོ། །དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པར་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིའོ། །དེ་ཉིད་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོམས་པ་ཉིད་ལས་སོ། །དེ་འཛིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་ པ་དེ་འཛིན་པའོ།།ཕྱེད་སྔ་མ་རྣམ་པར་འགྲེལ་པ་ནི་གཞན་དང་གཞན་ཞེས་བྱ་བའོ། །འོ་ན་གང་གི་ཚེ་གོམས་པར་འགྱུར་སྙམ་ན་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དོན་འདི་ནི་དོན་འདི་ལ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི་དོན་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཅིག་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་གྱིའོ། །དོན་ ཀྱང་གཅིག་ཉིད་དུ་ཡིན་པས་དེ་ལ་ཡང་ཡང་ནས་ཡང་གི་དོན་ཅི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོགས་པ་བསུ་ནས་སྨྲས་པ་ནི་དོན་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ།།ཡུལ་ཞེས་བྱ་བ་དོན་གཅིག་པར་ག་ལས་རྟོགས་པར་ཤེས་པ་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པ་རྣམས་ལ་རང་བཞིན་གཅིག་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཡུལ་གཅིག་པར་ཇི་ ལྟར་འགྲུབ་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།གལ་ཏེ་ངོ་ཤེས་པས་གཅིག་ཉིད་དུ་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། བདེ་སོགས་ལ་འདི་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་གཅིག་པའི་ཕྱིར་ནི་ཡུལ་གཅིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ངོ་ཤེས་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྲུབ་པའི་མཐའ་པའོ། །དམིགས་པ་རྣམས་ཀྱང་ཐ་དད་པས་ན་དེ་ལ་ངོ་ཤེས་པ་ལྟར་འབྱུང་ བ་ཞེས་དགོངས་པའོ།།དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཡུལ་འདི་ནི་གཅིག་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེ་ལ་ངོ་ཤེས་པ་འཐད་པ་ཁོ་ནའོ་སྙམ་ན་ཤེས་པ་ཐ་དད་པ་ལ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་ཐ་དད་པ་ལ་ངོ་ཤེས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་ཤེས་པ་ལ་ངོ་ཤེས་པ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་བར་འགྱུར། འདི་ལ་གཞན་གྱིས་ བརྗོད་པ་ནི།དེ་ལ་དོན་དམ་པར་ན་ཞེས་བྱ་བའོ།

不應說”彼樂由前世法所作”，應觀為”由與彼同時之法性而有樂等”。如是則”法無力”者，若無修習等而法能生樂等，則應有力，然實非如是，此為密意。 “以修習為先故亦”者，是破斥語。從有識因者，即從覺生，覺因是時所作，故如是說。 若我所見即是此，如是了知其自性是從前行所生。則此從前行所生，於樂等有耶？樂等非唯從前行所生，如是思維。“此”即前行。 “唯意識”者，非從根生。“諸根所生者”即諸許為根所生者。“從彼”即從修習。“彼執”即執彼樂等。 前半之解釋即”異異”。若念何時成修習，則說”若”。說”此義於此有”即說”義”。“於一”即他者。 義亦唯一，故於彼複次義為何？迎此疑而說”義”。“境”者，云何成一義？以互異諸覺無一自性可知，故云何成一境？此為其義。 若謂由再認知故了知為一，於樂等說”此”。由彼一故，即由境一故。“再認知”即宗派者。以所緣亦異，故於彼如再認知而生，此為密意。 如是雖然，此境唯一，故於彼再認知實應理，若作是念，則說”于異覺”。若於異者不成再認知，爾時于覺如何成再認知？對此他說”于彼勝義”。

།འོ་ན་དེ་ལས་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན་ཞེས་སྨོས་སོ། །དེ་ཞེས་བྱ་བ་ཤེས་པ་གཅིག་པུའོ། །འོན་ཏེ་ཤེས་པ་ཞེས་གཞན་གྱིས་རིག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱོགས་ལའམ་འོན་ཏེ་ཤེས་པ་ནི་དོན་གྱིས་གོ་བས་རིག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱོགས་ལ་ ཡིན།གལ་ཏེ་རང་རིག་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བརྗོད་ན་ནི། དེའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་ངོ་ཤེས་པ་དོན་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་ལྷག་པར་ཞེན་པར་འགྱུར། ཡོངས་སུ་གསལ་བར་ཐ་དད་པར་མཐོང་བ་རང་རིག་པའི་ཤེས་པ་ལ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་ན་སྟེ། དེ་ཡོད་པའི་དུས་ཉིད་དུ་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་པར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ ཡིན་ནོ།།རང་རིག་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཆད་པའོ། །དེས་བྱས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡུལ་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་བྱས་པའོ། །ཕྱོགས་གཉིས་པ་ལ་བརྗོད་པ་ནི། ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཐ་མ་ལ་བརྗོད་པ་ནི་དོན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་ཐ་དད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་ གཞན་གྱིས་བརྗོད་པ་ནི་འོན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ།།རིག་པ་ཙམ་ཉིད་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསལ་བ་ཙམ་གྱིས་ནི་རིག་པ་སྟེ། ཤེས་པ་ཙམ་དུ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་གྲུབ་པའི་མཐའ་པས་བརྗོད་པ་ནི། དོན་གཅིག་ཉིད་ནི་ཤེས་པ་དུ་མས་གཟུང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཤེས་པ་ གཅིག་ཏུ་བརྟག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།མཚམས་སྦྱོར་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དོན་སྔ་མ་ཕྱི་མ་དག་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པའོ། །དྲན་པ་ཡོད་ཕྱིར་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྔོན་མཐོང་བའི་དོན་གྱིས་དྲན་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །དྲན་པ་ནི་སྔ་མ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ཙམ་ཡིན་ལ་མཚམས་སྦྱོར་བ་ནི་སྔ་ཕྱི་གཅིག་ ཏུ་བྱེད་པ་སྟེ།འདིའི་ནུས་པ་ནི་དེ་གཉིས་ལ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་བདག་གིའོ། །ཟློས་པ་ནི་སྐྱོར་བའོ། །ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཤེས་པ་ལས་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱོགས་ལའོ། །ཤེས་པ་དང་དབྱེ་བ་མེད་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བདག་ ནི་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་ཐ་དད་ན་དེ་ཡང་ཐ་དད་པ་ཁོ་ནའོ།།དེས་ན་ཇི་ལྟར་དེས་དོན་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པར་ནུས། དེ་ལྟར་ཤེས་པ་ཉིད་གཅིག་ཏུ་བརྟག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་ཉིད་བརྗོད་པ་ནི་ཤེས་པ་ཐ་དད་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་དང་ཐ་མི་དད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་བདག་ ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་བདག་གོ།།དེས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་པ་ལས་ཐ་དད་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་སོ། །བདག་གཅིག་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ཟློས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྐྱར་ནས་བརྟག་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་རིག་པ་ཅན་གྱི་ཕྱོགས་ལའོ།

若問”則彼為何”而說。“彼”即唯一覺。是在”覺為他所知”之宗，抑或在”覺由義而解為所知”之宗？ 若依自證而說，爾時如何由境一性而增上執為一性？于明顯異見之自證覺，即于彼時，即于有彼之時，不應錯亂為一。 “自證”者，是解說。“彼所作”即由境一性所作。于第二宗所說即”由他覺”。于最後所說即”由義”。“故”即由義無異故。對此他說”抑或”。 若謂”唯是了知”即由明顯性而了知，即執為唯覺，對此宗派者說：一義非多覺所取，應觀彼覺為一。 “有相續”者，即具前後義為一之瞭解。“由有憶故”即有前所見義之憶。憶唯瞭解為前，相續則令前後為一，若謂此力有于彼二，則”此”即由瞭解自性之我。 “重複”即再說。“異與無異”即于覺之異與無異宗。“與覺無別”即我為覺之自性故，覺若異，彼亦唯異。 故如何能了知義為一？如是應觀覺自為一。即此所說為”若覺異”。“與彼無異”即成為我體之我。“由彼”即由異於覺之自性。我成為一，故非重複，即非再觀察，以非量故。“抑或”等即于正理派之宗。

། དེའི་ཚེ་བདག་སྟེ་ཤེས་པས་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། ཤེས་པ་དེ་ཡང་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཤེས་པ་དེས་བདག་ཐ་མི་དད་པར་ཇི་ལྟར་འཛིན། ཡང་ན་བདག་དེ་ནི་བྱེད་པར་འགྱུར་བའི་ཤེས་པས་ཕྱི་རོལ་རྟོགས་པ་ཡིན་ལ་ཤེས་པ་དེ་ཡང་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཇི་ལྟར་ཤེས་པ་བྱེད་པར་འགྱུར བ་དེ་ཕྱི་རོལ་ཐ་དད་པར་འཛིན་ཏོ།།མི་འཛིན་པ་ཁོ་ནའོ་དེའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ན་གཅིག་ཉིད་འཛིན་པ་མི་འཐད་དོ། །ཇི་ལྟར་ངོ་ཤེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་དང་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཅིག་པར་སྒྲོ་འདོགས་པའོ། །དུ་མ་ཉིད་མ་འགྲིགས་པའི་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་རྟོགས་དངོས་མིན་ཏེ་རྟོགས་ དངོས་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་དེ་པ་ནི། ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་བཟུང་སྟེ། རྟོགས་པའི་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་དེར་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཕེལ་འགྱུར་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབིགས་པར་འགྱུར་བའོ།།འབྲས་བུ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གོམས་པ་གང་གིས་མྱོང་བའི་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་དེ་ནི་དེ་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནང་གིས་མྱོང་བའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུའོ། །རིག་པ་སྟེ་ཚད་མ་བརྟེན་པའི་དགའ་བ་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི། རང་རིག་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་དོ། །འོ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འགོག་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྔར་གྱི་མྱོང་བ་གོམས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་ཇི་སྤངས་པའི་ཡིན་ཞེ་ན་རྟོགས་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ གསུངས་སོ།།བདེ་ལ་སོགས་ཀྱང་དེ་ལྟར་དེ་སྒོམ་པ་འཕེལ་བ་ལས་སྐྱེས་པ་ཅན་ཡིན་ཏེ་གཏན་ཚིགས་དེས་ན་རང་རིག་ཅིས་མ་ཡིན་ཏེ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་དུ་ཅིའི་ཕྱིར་མི་འགྱུར་སྙམ་ན། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཞེས་གསུངས་སོ། །ནང་གི་ རང་བཞིན་ཉིད་དུ་གོམས་པ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།འདི་ཉིད་གཞན་གྱི་ལུགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སྟོན་པས་བརྗོད་པ་དེ་ནི་རེ་ཞིག་ཅེས་བྱ་བའོ། །རྟོག་པའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པར། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པ་ལ་རང་རིག་པའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་མེད་པར་རོ། །གང་དག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རིག་པ་ཅན་ལ་ སོགས་པའོ།།དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བློའོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གལ་ཏེ་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ན་འོ་ན་གཞན་ཉིད་དུ་འགྱུར་མོད་ཅི་སྐྱོན་སྙམ་ན། འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ནི། །ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་ཞེས་བྱ་བའོ། །འཛིན་པའི་བློའོ། །མངོན་སུམ་ལ་གཞན་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བདག་དང་འདུ་བ་ཅན་ ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ལའོ།

爾時由我即覺而了知，彼覺亦異，故彼覺如何執我為無異？或者彼我是由能作之覺了知外境，彼覺亦異，故如何能作之覺執外境為異？ 唯不執。是故若覺異，則執一不應理。“如何了知”即由義一性而增益為一。即彼諸不相應之覺。何故非實了，意為將成實了。 彼了知自性，如同智慧等之義。由了知自性所取，以于了知行等了知自性中未得見故。“增長”即穿透。 “果如是”即由何習氣有經驗之果，彼即如是。“如是”即成為內證自性。依于了知即量之喜者，說為如是。“成為如是”即自證自性。“若”等非遮遣。 “由是如是”即由前經驗習氣為先故。若問”如何舍”則說”了知”等。樂等亦如是，從修習增長而生，由此因故，何非自證，實即是也。 若念色等何故不成識之自性，故說”色等”。不可能成為內自性之習氣。即此由他宗門而說故云”暫且”。“非了知自性”即于智慧等中無非自證自性。 “諸”即理論師等。“彼”即心。“若非如是”即若非了知自性，則成他性有何過失耶？故說”為能取性”。“此”即能取心。“于現量他”即於我與和合意之現量。

།དེ་ལ་སྟེ་མངོན་སུམ་གཞན་དེ་ལ་གནས་པ་གང་ཡིན་པའི་འཛིན་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་དེ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བློ་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ལའོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་དེ་ལ་ལྟོས་པའི་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་མི་སྣང་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྐད་ ཅིག་གཉིས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་དེ་ལ་ཡང་དོན་དེ་སྣང་བ་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན།ཞིག་པ་ཞེས་གསུངས་སོ། །སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་ལ་དེ་མི་སྲིད་དོ་ཞེས་དགོངས་པའོ། །དོན་མེད་པའི་བློ་འབའ་ཞིག་སྣང་སྙམ་ན་བློ་འབའ་ཞིག་ཅེས་གསུངས་ཏེ། རང་གི་ཡུལ་ དང་བྲལ་བའོ།།འཛིན་པའམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རིག་པ་པའི་འདོད་པ་ཤེས་བྱེད་ཉིད་དུ་སྟེ། ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཛིན་པར་བྱེད་པ་པོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཁོ་བོ་ཅག་གི་འདོད་པས་བྱེད་པ་པོའི་རང་བཞིན་དུ་སྟེ། བྱེད་པ་པོ་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དོན་མི་སྣང་ན་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་སྣང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རེ་རེ་ལ་ཡང་གཉིས་གཉིས་སུ་སྣང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཉེས་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་རྩོད་པ་འདི་ལ་བདག་དང་འདྲ་བ་ཉིད་དམ། དེའི་བདག་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་བེམས་པོའི་རང་བཞིན་དུ་སྒྲོ་འདོགས་པ་འདི་ནི་ཐོག་མ་མེད པའི་དུས་ཅན་ཉིད་ཡིན་གྱི།བློ་དེ་བདག་དང་འདུ་བ་ཅན་ནམ། བེམས་པོའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་མི་སྣང་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་གདོན་མི་ཟ་བར་ལན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་རེ་ཞིག་བྲམ་ཟེ་དང་རིག་པ་པ་དག་གིས་རང་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་བཞག་ནས་དོན་གྱི་ཕྱོགས་ལ་ཉེས་པ་བརྗོད་པ་ནི། དེ་ལྟ་ཡིན་དང་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པའམ་ཞེས་བྱ་བའམ་གྱི་སྒྲས་ནི་བཞིན་སྒྲ་སྟོན་ཏེ། ཤེས་རབ་ལ་སོགས་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གཞན་དག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བྲམ་ཟེ་དང་རིག་པ་ཅན་ལ་སོགས་པའོ། །འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ བ་བེམས་པོའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་དང་དོན་ཡང་གསལ་བར་བྱེད་པའི་བློ་གསལ་བ་དེ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་རིགས་སོ།།རྒྱུ་དེས་ན་རྟོགས་པ་ཤེས་པ་དང་འདྲེས་པ་སྟེ། དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་འབྲེལ་བ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་སྣང་བ་ཡིན་གྱི། རང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ངོ་བོ་ ཡིན་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ།

于彼即他現量中所住之能取自性即如是。“如是”即於心能取之意現量。若非如是，則于彼所依之能取性應成不顯故。 若謂于第二剎那所生之意現量中亦唯顯彼義，故說”已滅”。以是剎那性故，于第二剎那中彼不可能，此為密意。 若謂唯顯無義之心，故說”唯心”，即離自境。“能取”即理論師之許為能知性，以是能知故。“為能取者”即我等所許為作者自性，以無異作者故。 “我等”即若義不顯，則不應顯為能取性。是故於一一中亦成二二顯現之過失。 故於此諍論中，我相似性或彼自性，即增益為無情自性，此乃無始時來性。彼心非我與和合，亦非無情自性，以應成義不顯故，此為必然答覆。 如是，暫且婆羅門與理論師等自立已而說義分過失，即”若如是”。“智慧等”之”等”字表示”如”字，意為如同智慧等。“他等”即婆羅門與理論師等。“於此所說”即”若”。 “成為如是”即應知有彼非無情自性及能顯義之明了心。由此因故，了知與識混合，即由一義和合相之關係等性而顯，非由自身了知性故。

།ཐོག་མ་མེད་པའི་གོམས་པའི་བག་ཆགས་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡོད་པ་ལས་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་འདི་ནི་དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ཞེས་པས་ན་དེ་ལས་ཚུལ་གཞན་གང་ཡིན་པ་དེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་བདག་ལ་འདུ་བ་ཅན་ནི་དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བ་ཅན་གྱི་ཤེས་ པས་རྟོགས་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི།འཇིག་རྟེན་གྱིས་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ལུགས་གཞན་གྱི་རྣམ་པ་བརྗོད་པ་ནི། འདི་ནི་འདི་དང་འདི་ལྟ་བུ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཉེས་པ་གཞན་ཡང་བརྗོད་པའི་དོན་དུ་གསུངས་པ་ནི། དོན་གཅིག་ལ་བྱ་བའོ། ། སའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གཞན་གྱི་དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་བསྟན་པ་ན་བརྗོད་པ་ནི། དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་ལ་གཞན་གྱི་བདག་ནི་ཞེས་སྨྲས་སོ། །ཇི་ལྟར་དེ་རག་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གཞན་ལ་འདུ་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །གཞན་ལ་རག་ལས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི གཞན་ལ་འདུ་བ་ཡིན་པར་རྟོགས་པའོ།།མི་རྟག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གཏན་ཚིགས་སོ། །རྟག་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་དབང་གི་རྟགས་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་མི་རྟེན་པའི་ཡིན་ནོ། །གཅིག་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོན་ཏན་ཉིད་དམ་རྟེན་ཉིད་དོ། །དེ་ནི་ཡོན་ཏན་ཉིད་དོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཡོན་ཏན་ཉིད་མ་ཡིན་སྙམ་ན། གཞན་ལ་ བརྟེན་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སྨོས་སོ།།རྫས་ལ་བརྟེན་པ་ཡོན་ཏན་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་ཡིད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ན། འདིར་རྫས་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་ནི་གྲུབ་པ་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡོན་ཏན་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ལ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཕན་ཚུན་བསྟེན་པའི་ཉེས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་དགོངས་པའོ། ། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་རང་དབང་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་འབྲེལ་ཏོ། །བཟློག་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟག་པ་ལས་བཟློག་པ་མི་རྟག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚིག་ལེའུར་བྱས་པའི་དོན་འགྲེལ་པའི་དོན་དུ་ལྷག་པ་ཡང་བརྗོད་པ་ནི་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ཇི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མེད་པ་དེའོ། །གལ་ཏེ་རག་ལས་པའི ཆོས་ཉིད་ལ་དེའི་ཚེ་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་པར་འཐད་ཀྱི་མེད་པ་འདི་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཇི་ལྟར་རེ་ཞིག་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ།།རང་རིག་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་ཡང་ཉིད་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་སློབ་དཔོན་གྱི་སྒོ་ནས་ཀྱང་བསྒྲུབ་པའི་དོན་དུ་བརྗོད་པ་ན། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་ བའོ།།མྱོང་ན་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འོན་ཏེ་གཞན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་མ་ཡིན་པས་སོ། །དོན་གང་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའོ། །གལ་ཏེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡང་མིག་ཞུགས་པས་དེ་ལ་བློ་སྦྱོར་བ་མ་ཡིན་ནམ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་མིག་འཇུག་ པ་ཁོ་ན་སྟེ་དེས་ན་དེར་ཡང་དེ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་བདག་གི་མིག་ཅེས་བྱ་བའོ།

由於有無始以來的習氣熏習，故此樂等即如是了知之自性。因此，其他方式即樂等與我和合者，是由一義和合之識所了知。如是等分別，非世間所作。 說明其他宗派之相，即”此是此與如此”。為說其他過失故而說”於一義”。 以”地的”等顯示他人一義和合之能立時所說即”若爾則”。於此說”他人之我”。“如何彼依”即非於他和合性。“依於他”即了知是於他和合。 “無常”即因。“常故”即自在相，此亦是不依託的。“一亦”即功德性或所依性。此即功德性。若問何故非功德性，答曰：因不成立依他故。 若實依功德非功德等功德意因，此中實依性即不成立。是故應成功德，如是亦成相互依託之過失，此為密意。 “樂等非自在性”為關聯。“相違故”即與常相違為無常故。為解釋偈頌義而說多餘者即”若”。“彼如何”即彼無。 若於依託法性時有性則可，此無如何？如何且成立為識之自性。自證性亦自成立。如是亦為從師門成立故而說”樂等”。 若謂經驗則成能益，則”若由他”即非從根生故。“義”即色等。若謂色等亦由眼入而於彼起心，樂等亦唯眼入，故於彼亦能起，故說”我之眼”。

།འོན་ཏེ་བདེ་བ་ལ་མིག་ཞུགས་ཀྱང་དེའི་ཡུལ་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པར་འགྱུར་ཞེས་གཞན་གྱིས་བསྟན་པ་ནི་འོན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བདེ་བ་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་གཟུགས་ཉིད་རྣམ་པར་ཞུགས་པའི་མིག་ གིས་འཇུག་པ་སྟེ་བསྐྱེད་པར་འགྱུར་ནའོ།།འདི་ལ་གྲུབ་པའི་མཐའ་པས་བརྗོད་པ་ནི་དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་གཅིག་ཞུགས་པའི་མིག་གིས་ཡུལ་གཞན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བསྐྱེད་ན། དེའི་ཚེ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་གཅིག་ལ་ཞུགས་པའི་མིག་གིས་ཁམས་གསུམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ ཡུལ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་བཞིན་དུ་དུ་བ་ལ་སོགས་པ་གཞན་ལ་ཞུགས་པའི་མིག་གིས་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཡུལ་གྱི་ཤེས་པ་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ནི། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་མིག་ལས་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཧ་ཅང་ཐལ་བའོ། །འཛིན་པར་བྱེད་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་བདེ་བ་ ལ་སོགས་པ་རྣམས་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་རྣམ་པའོ།།རྒྱུ་དེས་ན་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པ་ཡིན་པར་བརྗོད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་འོ་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །རྣམ་པར་བརྟག་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པའོ། །དུས་མཚུངས་པའི་ཞེས་བྱ་ བ་ནི།དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་དུས་མཚུངས་པའིའོ། །དེ་ལ་ཡང་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་གཞན་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་མེ་ལ་སོགས་པ་ཡང་འཛིན་པར་བྱེད་པ་གཞན་མ་དམིགས་ཏེ། དེས་ན་དེར་ཡང་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཟུང་བར་ཐལ་ལོ་ ཞེས་བརྗོད་ཟིན་ཏོ།།གཞན་གྱིས་འོན་ཏེ་ཞེས་སྨྲས་ཏེ། རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་ལས་དེ་དེ་ལྟ་བུའི་ཞེས་བྱ་བ་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་རྟོག་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་བརྟག་པར་བྱ་བའི་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་དབང་པོ་དང་དུས་མཚུངས་པ་ལ་བྱུང་བ་ལ་ཡང་ གཟུང་བའི་རྣམ་པ་མཐོང་བ་ལས་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་རྣམ་པར་བརྟག་པ་གཞན་རྟོག་པའོ།།འདི་མཚུངས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་དང་རྣམ་པར་བརྟག་པར་བྱ་བའོ། །ཕ་རོལ་པོ་ཉིད་སངས་རྒྱས་པའི་དོགས་པ་བསུ་བ་ནི། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་ པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་མཐོང་བ་ལས་འཛིན་པར་བྱེད་པ་གཞན་རྟོག་ན་དེའི་ཚེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ན།དབང་པོའི་རྣམ་པར་རྣམ་པ་ལས་གཞན་པར་བྱེད་པ་ཅི་སྟེ་མི་རྟག་ཅེས་དོགས་པ་བསུ་ནས་འགོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་ བའོ།།གལ་ཏེ་གཟུང་བ་ཉིད་དུ་མྱོང་ན་དེ་ལ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་གཞན་བརྟག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ།

若有人說雖然眼入於樂，但能于其境生識，對此他人所說的”然而”是指：取樂之識是由入於色性之眼而趣入即生起。對此，成立論者說”若是如此”。 若由入於一處之眼能生起其他境之識，則于瓶等一處入眼時，應能生起三界一切境之識。如是，由入于煙等他處之眼，應能生起隱蔽境之智，因此比量也應從眼生起，這是太過之過。 能取之識即是能取樂等之相。若謂由此因故，即由根識本身取樂等，對此所說即”若爾”。“分別”即分別境之相。“同時”即與根識同時。于彼亦因不見其他能取相故。 如是，對於所比量之火等，亦不見其他能取，故於彼處亦應成唯由根識取，此已說訖。 他人說”然而”：由所比量相之所取相，彼如是即是由比量自性遍計。如是，于所分別之聲等根識同時生起者，由見所取相而分別其他能取分別。“此相同”即所比量與所分別。 對方即佛教徒迎難解說即”樂等亦”。若於所比量等由見所取相而分別其他能取，則於樂等亦由見所取相故，何故不觀察異於根識之能取？對此迎難而遮破說”非也”。 若經驗為所取性，則于彼應觀察其他能取，如所比量等。

།བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གཟུང་བ་ཉིད་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་འཛིན་པར་བྱེད་པ་གཞན་བརྟག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། གཟུང་བར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་མྱོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཕ་རོལ་པོས་བརྗོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་འགོག་པ་ནི་དོན་གཅིག་ལ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འཛིན་པར་བྱེད་པ་གཞན་གྱིས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་སོ། །དེས་ན་འདིར་ཡང་གཟུང་བ་ཉིད་མཐོང་བ་ལས་འཛིན་པར་བྱེད་པར་གཞན་རྟོགས་ཤིག་ཅེས་དགོངས པའོ།།གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པ་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཤེས་པ་དང་བདག་དང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དྲན་པ་ཉིད་དུ་སྣང་སྟེ། དེས་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་གཟུང་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་བརྗོད་པ་ནི་འོ་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་བདག་གམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བདག་ཀྱང་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་ཡིན་པས་ན་བདག་སྟེ་ ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ཏོ།།གལ་ཏེ་མྱོང་བ་བདེ་བའི་རྣམ་པར་ཁས་བླངས་པ་ན། མྱོང་བ་མྱོང་བ་མ་ཡིན་པའི་བདེ་བ་གཞན་ནི་ཡོད་པ་ཁོ་ནའོ། །ཤེས་པ་བུམ་པའི་རྣམ་པ་ཡིན་ན་བུམ་པ་ཐ་དད་པ་མེད་དོ་ཞེས་ནི་བརྗོད་པར་མི་ནུས་སོ་ཞེས་གཞན་སྨྲ་བ་ནི། མྱོང་བ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ཁོ་ནའོ། །གཞན་ཡང་ ནི་བེམས་པོའོ།།ཤིང་ལས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་མཐུན་པའི་དཔེའོ། །དཔེར་ན་ཤིང་ལ་གོང་བུའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི། གོང་བུའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤིང་གཞན་གོང་བུའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་སྒྲོ་བཏགས་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རིག་པ་ཡང་བདེ་བ་གཞན་གྱིས་སྒྲོ་བཏགས་པའི་བདེ་བའི་རྣམ་ པར་རྟོག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།འོན་ཏེ་གཞན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་པ་སུན་འབྱིན་པའི་དོན་དུ་གཉེར་བར་འགོག་པ་ནི་འོན་ཏེ་བདག་དང་ཞེས་བྱ་བའོ། །བདག་དང་ཡིད་དེ་དབང་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་གཉིས་འབྲེལ་པ་ནི་ལྡན་པ་སྟེ་དེ་ཙམ་ལས་སོ། །འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་དེ་ ལྟ་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བའོ།།དེ་མྱོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདེ་བ་མྱོང་བའོ། །རྣམ་འཆད་མེད་པ་ནི་བར་མ་ཆད་པའོ། །འོན་ཏེ་རྣམ་པར་མ་ཆད་པར་ནི་མི་སྣང་བ་ཉིད་དོ། །རྣམ་པར་ཆད་པ་ཁོ་ནར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་དོགས་པ་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པ་ནི་ཞེས་སྨོས་སོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འཛིན་ པ་ནི་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་དང་ངོ་།།གལ་ཏེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པ་རིམ་ཅན་ཉིད་ལྷན་ཅིག་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེས་དོགས་ན་དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བའོ། །རྣམ་པར་མ་ཆད་པར་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཉིད་མ་ཆད་པ་རྟོགས་པ་ཁོ་ན་སྟེ། འོན་ཀྱང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའམ་གཟུགས་ལ་ སོགས་པའི་བར་རྟོགས་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་མྱུར་བ་དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །བདེ་བ་མི་འཛིན་པ་ནི་གཟུགས་འཛིན་པ་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ཏེ། གཟུགས་འཛིན་པ་བདེ་བ་མི་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ།

樂等若非作為所取性而經驗，如何應觀察其他能取？此為語義。為破除對方所說”因無所取性之經驗”，故說”於一義”。“由其他能取”即由其他識。故此處亦應由見所取性而了知其他能取，此為意趣。 “一味和合性”即：識與我及樂等顯現為憶念性，故樂等非所取性。對此所說即”若爾”。“彼我”即亦是我亦是彼之義等。 若許經驗為樂相，則必定有異於經驗之其他樂。若識為瓶相，則不能說無異瓶，此為他說即”經驗”。“其他”即無情。“從木”為法同喻。譬如於木作團塊相分別，非是將具團塊相之其他木增益為具團塊相；如是，了知樂等亦非由其他樂增益而作樂相分別，此為其義。 為破除第二種分別”然而由他”而作遮遣即”然而我與”。我與意根二者之關係即相應，僅此而已。對此所說即”若是如此”。“彼經驗”即樂之經驗。無間斷即無間。然而非無間斷顯現。因唯顯現間斷故，起疑即說”取樂等”。取色等即從根生。 若疑取樂等雖次第然非同緣，故說”于彼”。“無間斷了知”即唯了知無間斷，然於樂等或色等間無了知。對此所說即”彼速”。不取樂非異於取色，取色即是不取樂。

།དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་མི་འཛིན་པ་ཡང་བདེ་བ་འཛིན་པ་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ཏེ། བདེ་བ་འཛིན་པ་ཉིད་དུ་གཟུགས་མི་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐལ་བ་དོན་མི་འཐད་པར་འགྱུར་བ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདིར་འགྱུར་རོ། །བཟློག་པ་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མི་འཛིན་པ་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི ཐལ་བ་འདིའི་དོན་ཡང་འདི་ཡིན་ཏེ།བདེ་བ་ལ་སོགས་པར་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ན། དེ་ནི་ཡིན་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཕ་རོལ་པོ་ཉིད་མཇུག་སྡུད་པ་ནི་དེའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ནི་དེའི་དབེན་པས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ནི་བརྗོད་པར་འདོད་པས་དེས་དབེན་པའི་ཕྱིར་མེད་པ་ ཉིད་དུ་རིག་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་དེ་ནི་དེ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་དེ་དབེན་པར་འཛིན་པ་མི་འགྱུར་བ་ཉིད་དུ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གཟུགས་ལ་སོགས་པར་འཛིན་པ་དེ་རྣམ་པར་མ་ཆོད་པར་ཡོད་པས་སོ། །གལ་ཏེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དམིགས་པས་ན། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དམིགས་པར་འགྱུར་མོད། ཅི་སྐྱོན་ཞེ་ན་གཞན་ཞེས་བྱ་བའོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་གཞན་དམིགས་པ་ན། གཞན་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དེས་དབེན་པར་རོ། །གཞན་གྱི་བརྗོད་པ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པ་ན། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དེས་དབེན་པར་འཛིན་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་རང་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདེ་བའི་རང་བཞིན་ནོ། །དེས ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པར་རོ།།མ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་ཆུད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཕན་ཚུན་དང་རྗེས་སུ་མ་ཞུགས་པ་ཉིད་འཛིན་མོད། དེ་ལྟ་ན་ཡང་བདེ་བ་དང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པ་དག་རིམ་ཅན་ ཉིད་མི་འགྲུབ་པོ།།གལ་ཏེ་དུས་མཉམ་པར་ཕན་ཚུན་རང་བཞིན་རྗེས་སུ་མ་ཞུགས་པའི་འཛིན་པ་གཉིས་རིག་པ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་དུས་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །འདིར་དཔེར་ན་ཡན་ལག་དང་ཞེས་བྱ་བའོ། །བར་དང་བཅས་པ་སྟེ་བར་ཆད་དང་ལྷན་ཅིག་གནས་པ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་བའོ། ། བར་དང་བཅས་པའི་སྐྲ་དང་དུ་མ་དེ་དག་འཛིན་པའི་དུས་ན། བར་ན་གནས་པའི་བར་ཆོད་མ་བཟུང་ཡང་སྐྲའི་རང་བཞིན་གཟུང་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་ལ་སྟེ་བར་དང་བཅས་པའི་སྐྲ་འཛིན་པའི་དུས་སུ་སྐྲའི་རང་བཞིན་བར་མེད་པར་འཛིན་པས་དེའི་བར་ཞེས་བྱ་བ་སྐྲ་དེ་དེ་རྣམས་ཀྱི་བར་ཆད་འཛིན་པ་གང ཡིན་པ་དེ་ལ་གནོད་པ་བཞིན་དུ་བར་མི་འཛིན་པས་སྐྲ་འཛིན་པ་ལ་གནོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་ཡང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་གཟུགས་ཀྱི་བར་དེ་བར་ཆོད་གང་ཡིན་པ་དེ་མི་འཛིན་པ་ནི། འཛིན་པའི་གནོད་བྱེད་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བར་དང་བཅས་པའི་སྐྲ་དུ་མ་འཛིན་པའི་དུས་ནའོ།