d4256遮遣他者成就論商羯罹難陀 達摩諾拉塔 羅丹謝繞c3.5s

D4256

། །།[]@##།།རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཨཱ་པོ་ཧ་སིདྡྷི། བོད་སྐད་དུ། སེལ་བ་གྲུབ་པ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཀུན་མཁྱེན་འཁྲུལ་བྲལ་དུས་གསུམ་གནས་པ་ཡི། ། དོན་རྣམས་ཇི་བཞིན་གཟིགས་པ་ལ་བཏུད་དེ། །བརྩེ་ལ་གནས་ནས་སེལ་བ་ལ་བརྟེན་པའི། །བདག་གཞན་རབ་ཏུ་སྨྲ་བའི་འཁྲུལ་བསལ་བྱ། །སེལ་བ་གཞན་གཅོད་དོན་ལ་ནི། །སྒྲུབ་པ་མེད་པ་ལས་བྱུང་བའི། །ཤེས་པའི་བྱ་བ་དེ་རྣམ་གཉིས། །དེ་དག་ལ་ནི་བརྗོད་པ་ཡིན། ། སྒྲུབ་པ་དང་རྣམ་པར་གཅོད་པ་དག་གི་དོན་ལ་ཤེས་པ་བྱ་བ་གཉིས་དང་ལྡན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་བྱེད་པ་མེད་ན་ཟླ་བ་གཉིས་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་བཞིན་དུ་དོན་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་འབྲས་བུ་མེད་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་གཅོད་པས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྣམ་པར་གཅོད་པ་ཉིད་ནི་གཞན་སེལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་སྒྲུབ་པ་མྱོང་ཉིད་རྣམ་གཅོད་ནི། ཐ་དད་དངོས་པོ་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་བསྒྲུབ་པའི་བྱ་བ་ནི་དོན་མྱོང་བ་ཉིད་བྱ་བ་ཡིན་ལ། རྣམ་པར་གཅོད་པ་ནི་རང་བཞིན་གཞན་དུ་གྱུར་པ་དང་འདྲེས་པ་ཐ་དད་པའོ། །འདི་ལྟར་དེ་ནི་རང་རྒྱུ ལས།།བྱུང་ཡང་སྒྲོ་བཏགས་པ་ལས་ནི། །གཞན་དུ་གྱུར་པ་བསལ་བྱ་ཡིན། །དོན་རྣམས་རང་གི་རྒྱུ་ལས་ཐ་དད་པར་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ཡང་དངུལ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པས་ཉ་ཕྱིས་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་བཞིན་དུ་སྒྲོ་བཏགས་ཀྱི་རང་བཞིན་གཞན་སྒྲོ་བཏགས་པས་ཐ་དད་པ་མེད་པར་བྱས་པ་དག་ རྣམ་པར་གཅོད་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པས་ཐ་མི་དད་པ་སེལ་བར་བྱེད་དོ།།ཇི་ལྟར་ན་ཤེས་པ་འཁྲུལ་པའི་དབང་གིས་དེ་ལྟ་བུའི་ངོ་བོར་གྱུར་པས་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་པའི་དོན་ཡང་དེ་ལྟར་འགྱུར་ཞིང་། གང་གིས་སྒྲོ་བཏགས་པས་དོན་རྣམས་ཐ་མི་དད་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། དོན་ཉིད་དེ་ ལྟར་གྱུར་པར་ནི་མི་སྨྲ་སྟེ།སྒྲོ་བཏགས་པ་ཉིད་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་། དོན་ལ་ཤེས་པའི་བྱེད་ཡོད་པ། །དེ་ལ་ཅུང་ཟད་བྱས་པ་མེད། །ཤེས་པ་བཞིན་དུ་དེར་ཡང་ནི། །རྟོགས་པའི་འབྲས་བུ་ལ་ལྟོས་ཡིན། །དོན་ལ་རྟོགས་པ་འཇུག་པ་ན། །ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་ནི་ཅུང་ཟད་ བྱས་པ་མེད་པ་ཉིད་དེ།དེ་ལ་འགའ་ཞིག་ཡོད་པས་རང་བཞིན་གྱིས་ཁྱད་པར་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཤེས་པས་དོན་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་བྱེད་པ་ཉིད་ཅེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་རྟོགས་པ་པོ་ཉིད་ཀྱིས་ཅི་ཞིག་ལྟར་གྱུར་པ་བརྗོད་པ་ ཡིན་གྱི་དོན་གྱི་ངོ་བོར་གྱུར་བའི་ཁྱད་པར་ནི།འགའ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟོགས་པར་བྱས་པས་དོན་ལ་འགའ་ཞིག་བྱས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་རིག་པས་དོན་ཡུལ་དུ་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་རང་བཞིན་གྱི་ཁྱད་པར་སྒྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

我將為您翻譯這段藏文佛教論典。這是一篇關於”遮詮”(apoha)的論著：

[梵文題目] Apohasiddhi [藏文題目] སེལ་བ་གྲུབ་པ། [漢譯題目] 遮詮成就論 頂禮一切智者！ 禮敬遍知無誤、如實照見三世諸法之尊， 住于慈悲，依止遮詮理論， 為除自他一切戲論迷惑。 關於遮詮排除他法之義， 無有實體性而生起， 其智慧作用有二種， 對彼等進行詮釋。 由於在肯定與否定二義上，智慧具有兩種作用，因此若無實體性的作用，如同見到兩個月亮等的認識一樣，對境的分別並非無果，因為是通過遮遣而趣入的。遮遣即是遮詮。 其中，肯定的體驗本身和遮遣是有區別的：對於差別事物的認識中，肯定的作用是對境的體驗本身，而遮遣則是區分其與異質事物的混雜。 如是，彼從自因雖生， 但由增益分別故， 應遮遣異類。 諸法雖由自因差別而成立，但如同將貝殼誤認為銀子一般，由於增益分別而將異類混雜，無差別化，故由遮遣的認識來遣除無差別。 若問：為何由於認識的錯亂力，使得非如是體性的對境也成為如是相，以及由何增益使諸法成為無差別？答：並非說對境本身如是，因為這樣會導致增益分別不存在之過。然而： 對境雖有認識作用， 于彼全無所作為， 如同認識本身般， 皆依瞭解果而立。 當了解趣入對境時，于外境並無任何作為，因為于彼處並無任何能以自性成立差別之物。若問：既然認識能了知對境，為何說完全無所作為？答：不然。所謂”瞭解”是就能瞭解者而言，並非對境體性的任何差別，因此通過了解而對對境並無任何作為。若說通過認知對境而使對境成為所緣，答：所謂”成為所緣”並非成立自性差別。

།ཅི་ལྟར་མི་སྒྲུབ། གང་གི་ཕྱིར་ གསལ་བར་བྱེད་པས་དངོས་པོ་གསལ་བར་བྱེད་དོ་ཞེ་ན།གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་གཞན་རྟོགས་པའི་དོན་དུ་གཞན་གྱི་དབང་པོ་ལ་སོགས་པའི་བྱེད་པ་ལ་མི་ལྟོས་པར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་བྱས་པ་ཡང་གཞན་གྱིས་མི་བྱེད་པ་བཞིན་ནོ། །དོན་གྱི་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ལ་ཐུན་མོང་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་གསལ་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱང་ཐ་དད་པ་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ།།འོ་ན་ཅི་ལྟར་དོན་ལ་འཇུག་ཅེ་ན། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་རྟོགས་པ་པོ་ལ་འབྲས་བུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་རྟོགས་པ་པོ་དེ་ནི་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་དོན་ལ་བྱ་བ་འཇུག་པ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པ་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ཡང་ ཡིན་ནོ།།འདི་ལྟར། དེ་ཡི་ངོ་བོ་མ་སྤངས་པར། །ངོ་བོ་གཞན་རིག་བྱེད་པ་དེ། །རྣམ་གཞན་འབྲས་ཅན་དོན་རྣམས་ནི། །རྣམ་པ་གཞན་དུ་རིག་ཕྱིར་རོ། །ཉ་ཕྱིས་ལ་དངུལ་དུ་ཤེས་པས་ཉ་ཕྱིས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་ཡུལ་ཡོངས་སུ་སྤངས་ནས་གམ་དུ་དངུལ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་ ཉ་ཕྱིས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོའི་ཡུལ་ནོན་པས་ཉ་ཕྱིས་ཀྱི་རྣམ་པར་རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་བཞིན་དུ་རྟོགས་སོ།།དེའི་ཕྱིར་ཉ་ཕྱིས་འདི་ལ་དངུལ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་འདི་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ན་རྟོགས་པ་པོ་ལ་གཞན་རྣམ་པ་གཞན་གྱི་ངོ་བོར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་འདིས་དེ་ཐ་མི་དད་པའི་ འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཉ་ཕྱིས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་མངོན་སུམ་ཡིན་ཡང་མི་སྣང་བར་མི་འཐད་དོ། །དེའི་རྣམ་པ་འདྲེས་པ་ཐ་དད་པ་མེད་པས་ན་ཤེས་པས་རྟོགས་པ་པོ་ལ་རྣམ་པ་གཞན་དུ་གྱུར་པར་བྱས་པས་ན་རང་གི་ངོ་བོ་སོ་སོར་མི་སྣང་བར་འཐད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དོན་གཞན་གྱི་ངོ་བོར་རྟོགས་ པར་བྱེད་ཀྱི་རྣམ་པ་གཞན་དུ་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན།ལྷ་རྣམས་དགའ་བ་རང་གིས་སྨྲས་པ་ཡང་ངེས་པར་མི་ཟིན་པ་ནི་ཁྱད་དུ་གསད་པར་བྱ་བ་ཉིད་དེ། ཐ་དད་པ་མེད་པར་ཕྱེད་པ་ནི་གཞན་དུ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ལ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དེས་རྟོགས་པ་པོ་ལ་དོན་ཐ་མི་ དད་པར་བྱས་སོ་ཞེས་བརྗོད་ཀྱི།དངོས་པོ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདིའི་དེ་ཐ་དད་པ་མེད་པར་བྱེད་པའི་འབྲས་བུ་ནི་དེ་ཉིད་ལ་ཡིན་གྱི་དངོས་པོ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་གཞན་དུ་རྟོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་དོན་བསྲེ་བར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

為您翻譯這段內容： 若問：為何不能成立？因為能顯現者使事物顯現。答：若如是，則爲了讓他人瞭解，就不應依賴他人的根等作用，如同所作性也非由他人所作一樣。又因為是一切對境本質所共有，顯現的本質也將無有差別。 若問：那麼如何趣入對境？答：因為依此而於瞭解者成就果故。因此，正如瞭解者通達對境而趣入行為，其他形態也是如此。如是： 不捨彼之本質， 而能了知異體， 諸境具異果者， 以異相而了知。 以貝殼認知為銀子時，並非完全捨棄貝殼自性的境而趣近了知銀子，而是通過把握貝殼自性的境而隨順貝殼的相而了知。因此說”於此貝殼了知為銀性”。同樣，當了知此時，由於對了解者而言使他者成為異相的本質，故對彼而言，此為無差別之果。若非如此，則貝殼自性雖為現量卻不顯現，實不應理。由於其相混雜無差別，故認識對了解者造作異相，因此自性不各別顯現是合理的。 若問：難道不是了知為他義的本質，而非造作異相嗎？答：諸天所喜，自說亦定不能把握，應當呵斥，因為已承許無差別的區分即是了知為他。因此說”彼于瞭解者造作無差別”，而非於事物。此之無差別化的果唯于彼，非於事物，因為以了知為他的本質即是混合對境的自性故。

།དེ་བཞིན་དེ་ནི་དེ་ཉིད་ལ། །བསལ་བ་རྣམ་དཔྱོད་བློ་འབྲས་ ཡིན།།དེ་ཇི་ལྟར་ཤེས་པའི་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པའི་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ནི་འཇལ་བར་བྱེད་པ་པོ་ལ་ཡིན་གྱི་དོན་ལ་ནི་མ་ཡིན་ལ། སྒྲོ་འདོགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་གཞན་དུ་རྟོགས་པས་ཐ་དད་པ་མེད་པར་བྱས་པ་ཡང་དེ་ཉིད་ལ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་བློའི་དགོས་པ་དེ་ལས་གཞན་ དུ་གྱུར་པ་ཉིད་བསལ་བ་ཡང་འཇལ་བར་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ལ་ཡིན་ནོ།།ཤེས་པ་ལྟ་བུར་སྒྲུབ་པའི་འབྲས་བུ་དང་། རྣམ་པར་གཅོད་པའི་གཞན་ལས་ཐ་དད་པ་དེ་ཡང་རྟོགས་པ་པོ་ལ་ཡིན་ནོ། །རང་བཞིན་གཞན་དུ་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་དེའི་རང་བཞིན་དང་ཐ་མི་དད་པར་གྱུར་པ་རྟོགས་ པ་པོའི་དེ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་བཟློག་པས་དེ་ལས་ལྡོག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ།གལ་ཏེ་བཟློག་ནས་རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་བཟློག་པ་ཡང་རྟོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པོ་འདི་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། སྒྲུབ་པ་དང་རྟོགས་པར་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ནི་རྣམ་པར་ གཅོད་པའི་བྱེད་པ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་གལ་ཏེ་རྟོགས་པར་གྱུར་པ་ཡང་ལྡོག་པའི་སྒོ་ཉིད་ནས་འཇུག་པས་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཀྱང་བསྟན་པར་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐ་མི་དད་པ་སེལ་བ་ཉིད་དོན་ལ་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་བློའི་དགོས་པའི་གཙོ་བོ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ ཕྱིར་གཅིག་ནའང་ཐ་དད་ཕྱིར།།དོན་རིག་པ་ལས་ཉམས་པས་ན། །བློ་དོན་ཐ་དད་གཅིག་ལ་ནི། །འཁྲུལ་པ་ཐ་དད་སྲིད་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་དོན་ལ་དོན་གྱི་མཐར་ཐུག་པའི་ཤེས་པའི་བྱེད་པ་སྒྲུབ་པ་དང་། རྣམ་པར་གཅོད་པ་གཉིས་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་དོན་རིག་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ སྒྲུབ་པའི་བྱེད་པ་ཉམས་པ་ན།སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་དག་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་དོན་ཉིད་ཀྱིས་དོན་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་གྱི་ངོ་བོ་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཇི་ལྟར་ན་དོན་རིག་པ་མེད་ཅེ་ན། དེ་ཡོད་ན་ཤེས་པ་དེ་དོན་ཅི་ལྟ་བ་དེ་ལྟ་བ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ ལྟར་གང་ཞིག་གང་རིག་པར་བྱེད་པ་དེ།གལ་ཏེ་དེའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱེད་ན་ནི་དེ་རིག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། དུང་སེར་པོར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཤེས་པ་ནི་དོན་ཐ་དད་པ་མེད་ན་ཡང་ཐ་དད་པའི་རྣམ་པས་འཇུག་སྟེ། བ་ལང་ དཀར་པོ་རགས་མོ་ཐུང་ངུ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ།།དེ་བཞིན་དུ་བ་ལང་བ་ལང་ཞེས་ཁྲ་བོ་ལ་སོགས་པ་ལ་བློ་ཐ་མི་དད་ན་ཡང་། དེ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ།

如是彼于彼性， 遮除分別智果。 如同了知對境差別的能了知者是對量取者而非對境，增益的果通過了知為他而成無差別也是對彼，同樣，遮除分別智的作用所成的他性之遮除也是對量取者。如同認識的成立之果與分別的異於他者之差別，也是對了解者。 所了知為異性的事物之自性與無差別的瞭解者之彼性了知，通過遮遣而從彼返轉者，若遮遣后了知自體，即使如此，因為遮遣也是了知，此二者皆是作用，因為成立與了知無有差別故。差別化即是分別的不共作用。 因此，也應說明即使是已了知者，也是通過返轉門而趣入成為差別者。因此，無差別的遮除即是對境分別智作用的主要目的。所以： 雖一仍有異， 失於境了知， 智境異一中， 迷亂異可能。 因為對境中對境究竟的認識作用有成立與分別二者，所以當具境了知體性的成立作用衰損時，藍等諸識以分別義而趣入對境，而非爲了了知體性。 若問：如何無有境了知？答：若有彼，則識將成如境性故。如是，若某者了知某境，若非彼自性而了知，則將成非彼了知者，如黃螺識等。分別識雖于對境無差別，卻以差別相而趣入，如說”白色粗短之牛”。同樣，雖于花斑等”牛”之智無差別，但因彼不共性而有差別。

།དེའི་ཕྱིར་དོན་ལ་ཐ་དད་པ་དང་འདྲེས་པ་དག་ཏུ་རྟོགས་པར་བྱེད་པས་དེའི་རྟོགས་པའི་བྱེད་ པ་བསལ་བར་གྱུར་པ།འདི་ཅི་སྲིད་དུ་བྱེད་པ་གཞན་དང་ལྡན་པ་བསལ་བར་མ་གྱུར་གྱི་བར་དུ་ད་རུང་ཡང་དངུལ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་བཞིན་དུ་ཟླ་བ་གཉིས་ལ་སོགས་པའི་ནང་དུ་གཞུག་པར་མི་བྱའོ། །དངུལ་གྱི་བློ་ནི་ཉ་ཕྱིས་རྟོགས་པའི་བྱེད་པ་དང་བྲལ་ཡང་ཉ་ཕྱིས་ཉ་ཕྱིས་མ་ཡིན་པ་ ལས་ཐ་དད་པ་ལ་བྱེད་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་དེའི་ངོ་བོ་ལ་མ་རིག་པར་དོན་ལ་སྒྲོ་འདོགས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་འདི་འཁྲུལ་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་གཅོད་པའི་འཇུག་པ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ནི་འདིའི་ཤེས་པ་དང་རྗེས་ སུ་མཐུན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་བཞིན་དུ་ཆ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་གྱི་རང་བཞིན་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་། དེ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། གང་དང་གང་ལས་དེ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་དེ་དག་ཀྱང་མང་པོའི་ཕྱིར་དེ་ལ་འཁྲུལ་བ་ཐ་དད་པ་མང་པོ་སྐྱེ་བར་འཐད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ཟློག་པ་སྒྲོ་ འདོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་།དེ་དག་ཀྱང་མང་པོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་ནི་ཆ་མེད་པ་ལ་རྣམ་པ་དུ་མར་སྣང་བར་མི་འགྱུར་གྱི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་བ་སེལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་དོན་ཐ་དད་པ་ཅན་དག་ནི་གཅིག་ལ་སྟེ། ཐ་མི་དད་ པར་འགྱུར་རོ།།འཁྲུལ་བ་ཐ་དད་པ་དག་ནི་ཤེས་པ་ཐ་དད་པ་དག་ཁོ་ནས་བཟློག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་ཐ་མི་དད་ན་ཡང་ཤེས་པ་ཐ་དད་པ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་རྣམས་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་དོན་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ཡིན་ཡང་འཇུག་པར་འགལ་ལམ། ཕྱིན་ཅི་ མ་ལོག་པ་དེ་ཡང་གང་ཡིན་ཞེ་ན།དཔེར་ན་སྒྲུབ་པ་དོན་ཅི་ལྟ་བ་དེ་ལྟར་ཤེས་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ཡང་དོན་ཇི་ལྟ་བ་ཁོ་ནར་ཟློག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དངུལ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་ལྟར་ལོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་རང་གི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་ལ་འཁྲུལ་བ་ཐ་ དད་པ་ནི་ཁྱད་པར་ཏེ།སྐབས་ཀྱི་ཐ་དད་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ཡང་གལ་ཏེ་ཐ་དད་པ་དེ་དག་ལ་ཐ་མི་དད་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་ན་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་བདག་ཉིད་ཐ་དད་པའི་ཁྲ་བོ་ལ་སོགས་པ་སོ་སོ་རེ་རེ་ཞིང་བ་ལང་མ་ཡིན་པའི་སྒྲོ་འདོགས་དང་འབྲེལ་པ་དག་ལ་དེ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་ པ་ལང་གི་ཤེས་པ་གཅིག་འཇུག་པ་སྲིད་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་དག་ལ་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་ནི་རང་བཞིན་གཅིག་པར་མི་འགྱུར་གྱི་འཁྲུལ་བ་དང་། དེ་བཟློག་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་ཤེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

因此，由於了知對境為差別與混合，其了知作用被遮除者，只要未遮除具有其他作用者，就不應如銀等認識般歸入二月等類。銀識雖離貝母了知作用，但對於貝母與非貝母的差別並無作用。 因此，不了知其體性而於對境增益自性的此迷亂唯是錯誤，然而藍等認識並非如此，因為已成就分別趣入，此與其認識相順故。 同樣，雖然無分之對境自性是無差別體性，但因其不共故，以及彼不共於何者亦眾多故，于彼生起眾多差別迷亂是合理的，因為彼具返轉增益之體性，且彼等亦是眾多故。真實認識于無分不現為多相，而顛倒則不然。 因此，通過遮除迷亂，具差別義者於一中成為無差別。差別迷亂唯由差別認識遮遣故。因此，雖對境無差別，具不共果之差別認識以分別義而無顛倒，然趣入豈相違？ 若問：何為無顛倒？答：如成立如實了知對境，分別亦如實遮遣，非如銀等認識之錯誤。同樣，于自相差別的差別迷亂是差別，即依賴處所差別性。若彼等差別成無差別，則如是轉變。 因此，于具差別體性的花斑等各自與非牛增益相聯繫者，為遮遣彼而一牛識趣入是可能的。于彼等，真實認識不成一性，而迷亂及其遮遣果分別識則不然。

།དེའི་ཕྱིར་དེ་མེད་ན་རྟོགས་པ་དང་འདྲ་བའི་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ ནི་དོན་རྣམས་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།གང་གི་ཐ་དད་པའི་སྒྲོ་འདོགས་པ་དག་ཐ་དད་པ་ལ་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ཐ་དད་པར་འགྱུར་པ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་ལ་བདག་ཉིད་གང་གིས་མི་འདྲ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད། དོན་ཐ་མི་དད་པ་ལ་ནི་མི་རྟག་པ་དང་བྱས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན་དེ་ཇི་ལྟར་འདི་རྟག་པའམ་མ་བྱས་པ་ལས་དབྱེ་བར་འགྱུར་ཞེ་ན།ཁྱེད་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་མ་རྟོགས་ཏེ། དེ་ཐ་མི་དད་ཀྱང་བྱས་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པར་མི་འགྱུར་གྱི། མེད་པ་ཉིད་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པར་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལས་དེའི་ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཅན་ ཇི་ལྟར་མི་དབྱེ་བར་འགྱུར།གལ་ཏེ་འདི་ནི་སྔོན་པོ་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྣམ་པར་གཅོད་པར་བྱ་བ་ལ་བརྟེན་པའི་དགག་པའི་དོན་གཅོད་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་རྣམ་པར་གཅོད་པར་བྱེད་པ་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། སྔོན་པོའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་རྣམ་པར་གཅོད་པ་སྒྲུབ་པ་ ལས་གཞན་པའི་ཤེས་པའི་བྱ་བ་ཡིན་ཡང་དགག་པའི་དོན་གཅོད་པར་མ་རྟོགས་པའི་ཤེས་པ་ནི་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འདི་ནི་གཏན་དུ་གྲགས་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། དགག་དོན་སྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་གྱི། །བཀག་ནས་ཁྱད་པར་བྱེད་མིན་ཏེ། །ཁྱད་པར་ལ་ནི་ རྟེན་ཕྱིར་ཡང་།།འདི་ལ་འདི་ནི་སྔོན་པོ་མ་ཡིན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྔོན་པོ་མ་ཡིན་པ་ལ་བརྟེན་པའི་དགག་པའི་དོན་གྱིས་ནི་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་འདི་ནི་སྔོན་པོའོ་ཞེས་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་གཅོད་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དགག་པའི་དོན་ནི་དགག་པར་བྱ་བ་མེད་པ་ཙམ་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་སྔོན་པོ་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བས་སྔོན་པོ་མ་ཡིན་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཙམ་ཞིག་རྟོགས་པ་ན་བཟློག་ནས་འདི་ཞེས་བྱ་བར་རྟོགས་པ་དང་དེ་འབྲེལ་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་ནུས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གིས་དེ་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པར་འགྱུར། ཇི་ལྟར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། སྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་ཀྱི་གཞན་ཅུང་ཟད་ཅིག་ཡིན་ནོ་ཞེས་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདིར་གང་ཞིག་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པ་ཡིན། དགག་པའི་དོན་བསྒྲུབས་པ་ནི་བཀག་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དགག་བྱ་མེད་པར་རྟོགས་པ་ཙམ་ཡིན་ནོ། ། དེའི་ཕྱིར་སྔོན་པོ་མ་ཡིན་པ་བཀག་པ་ན་དགག་པའི་དོན་འདིའོ་ཞེས་རྟོགས་པར་རུང་བ་རྟོགས་པ་ཉིད་ཁྱད་པར་ཉིད་དུ་བཟོད་པ་ནི་མེད་དེ། །དེ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཙམ་ཞིག་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲུབ་ན་ནི་དགག་པ་མ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།

因此，若無彼，則如了知般的分別作用即是對諸對境的分別作用。對於何者之差別增益於差別中成為差別分別，于不可言說自性之自性中，以何自體有何不同？ 若問：于無差別對境中若無無常、所作等法，則如何區分此為常或無作？答：你未正確理解。應說：雖彼無差別，然所作性等並非成為差別，但非成為無。因此，如何不區分彼離彼體性差別者？ 若問：難道不是說”此非非藍”依于所分別而遮遮義之能斷知即是能分別，而非”是藍”？因此，雖分別是異於成立的認識作用，但不了知遮義之認識非為分別境者。 答：此為永恒共識，即： 遮義非是成立， 遮已非成差別， 復因依差別故。 於此，“此非非藍”依于非藍的遮義，不能遮斷成為分別所依而了知”此是藍”，因為遮義僅是所遮之無。因此，說”非非藍”時，僅了知”無非藍”，不能返轉而了知”此”及瞭解其關聯。 若問：以何成其差別？何故不成？答：因非成立故。僅了知”非彼”，而非了知”是某他者”，故此中何為差別？遮義之成立非為遮遣，而僅是了知所遮之無。 因此，遮遣非藍時，遮義不容許了知”此”之了知即為差別，因為僅了知”非彼”故。若成立則將不了知遮遣故。

།དཔེར་ན་དངོས་པོ་མེད་པ་བྱེད་པ་ལ། དེ་བྱས་པས གཞན་ལ་ཅིར་འགྱུར་ཞེས་བརྒལ་ཞིང་བརྟགས་པས་དངོས་པོ་མེད་པར་མི་འགྲུབ་པ་དེ་བཞིན་དུ།ཤེས་པ་ལས་གཞན་བསྒྲུབས་པས་དགག་པ་རྟོགས་པར་ནི་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་མེད་དོ་ཞེས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ལ་སྒྲུབ་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་སྔོན་པོ་ལ་འདི་ནི་སྔོན་པོ་མ་ ཡིན་པའོ་ཞེས་སྔོན་པོ་མ་ཡིན་པས་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་སྣང་བ་མ་ཡིན་ཏེ།མདུན་ན་སྣང་བ་ལ་སྔོན་པོ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དགག་པའི་དོན་ཡང་སྔོན་པོ་མ་ཡིན་པ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ནོ། །ཁྱད་པར་ལ་བརྟེན་པའི་ཆོས་ཀྱིས་ནི་ཁྱད་པར་ཅན་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་བ་ཁྲ་མོ་ཅན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་པས་ན་ལྷས་བྱིན་ལ་ཡོན་ཏན་ཁྲ་བོ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་དེ་ལ་ཡོན་ཏན་དེ་དང་ལྡན་པའི་རྫས་གཅོད་པ་དེ་བཞིན་དུ། འདི་ལ་དགག་པའི་དོན་གྱིས་ཉེ་བར་བསྒྱུར་བའི་སྔོན་པོ་མ་ཡིན་པ་གཅོད་པར་ནི་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་མི་བྱ་སྟེ། དེའི་བདག་ཉིད་སྔོན་པོ་མ་ཡིན པ་དགག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལ་བརྟེན་པའི་དགག་པ་དེ་ཡང་སྔོན་པོའི་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་གཅད་པར་བྱ་བ་ལ་བརྟེན་པའི་དགག་པའི་དོན་གཅོད་པའི་ཤེས་པ་ནི་རྣམ་པར་གཅོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་འདིར་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ རྟོགས་པ་ཅི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན་བརྗོད་པ།དགག་བྱ་ཐ་དད་མེད་གནོད་བྱེད། །སྒྲོ་འདོགས་ཀྱིས་ནི་དབེན་པ་འདིར། །རྣམ་གཅོད་གཞན་དུ་ཇི་ལྟར་ཡིན། །སྔོན་པོ་ཡོད་དོ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲུབ་པ་དང་དགག་པ་དག་ལས་གཞན་པ་འདི་ནི་སྔོན་པོ་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་ གཅོད་པའི་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལ་རྟོགས་པ་ཙམ་ནི་སྒྲུབ་པའི་བྱེད་པ་ཡིན་ལ་དེ་མེད་པར་རྟོགས་པ་ཙམ་ནི་དགག་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་ཞེས་སྔོན་པོ་རྟོགས་པ་ཙམ་ནི་སྒྲུབ་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་ལ། སྔོན་པོ་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགག་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་རོ། ། སྔོན་པོ་མ་ཡིན་པ་བཀག་པས་ཀྱང་སྔོན་པོ་ལ་བྱེད་པ་དང་ལྡན་པའི་ཤེས་པ་སྔོན་པོའི་ཡུལ་ཅན་དུ་གྱུར་པ་ནི་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་སྔོན་པོ་མ་ཡིན་པ་ལ་བརྟེན་པའི་དགག་པའི་དོན་ཉེ་བར་སྒྱུར་བར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྔོན་པོ་ལ་ནི་དེའི་འདི་མི་འཐད་དོ།

例如，對於無實法的作用，以”彼作已，於他成何”之詰難推究，則不能成立無實法。同樣，以了知異於認識的成立，不能了知遮遣。因為在了知”彼無”時，不包含成立的領會故。 此中，於藍色，“此非藍”不顯現為以非藍為差別，因為對現前者了知為”非藍”故。遮義亦依于非藍。依於差別的法不能了知具差別者，如了知”具斑紋之牛”則天授具斑紋性。如於彼中遮遣具彼性質之實體，如是於此中不應領會遮遣由遮義所轉變的非藍，因為其自性是所遮之非藍故。依于彼之遮遣亦不成為藍之差別。因此，依于所分別而遮遮義之能斷知非為能分別。 若問：此中如何了知分別？答曰： 所遮無差害， 離增益此中， 分別何能異？ 異於”藍有”、“藍無”之成立與遮遣，“此非非藍”是分別作用。其中，僅了知即是成立作用，僅了知彼無即是遮遣。因此，以”此”而僅了知藍唯成為成立，而”非非藍”唯成為遮遣。 通過遮遣非藍，具有對藍之作用的認識成為以藍為境者即是具分別境。因此，以轉變依于非藍的遮義之方式，於藍中此理不應成立。

།དེས་ན སྔོན་པོ་མ་ཡིན་པ་ལ་བརྟེན་པའི་དགག་པའི་དོན་རྟོགས་པ་ན།སྔོན་པོ་ལ་འདི་ནི་སྔོན་པོ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ཐ་དད་པ་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ། དེའི་ཤེས་པ་ལོག་པ་བསལ་བ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་འདིའི་སྔོན་པོའི་མཐར་ཐུག་པ་དང་། སྔོན་པོ་མ་ཡིན་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ཡིན་གྱི། དེ་བཀག་ པས་ནི་སྔོན་པོ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པར་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ།།རྣམ་གཅད་ལ་བརྟེན་དངོས་མེད་པ། །རྟོགས་པའམ་ཡང་ན་འགལ་བ་ལས། །འཁྲུལ་སེམས་རྣམ་གཅོད་དེ་མེད་པའི། །ཤེས་པ་ལ་ཡང་ཁྱད་པར་མེད། །སྔོན་པོ་ལ་འདི་ནི་སྔོན་པོ་མ་ཡིན་ པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་ཤེས་པ་ནི་སྒྲོ་འདོགས་ཀྱིས་ཤེས་པ་བཟློག་པ་ཉིད་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི་དངུལ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟར་དེའི་ཡུལ་རྟོགས་པ་ལས་ཀྱང་དེར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལ་དངུལ་མེད་པར་རྟོགས་ན་དེ་ལས་དངུལ་གྱི་ཤེས་པ་ལྡོག་པར་འགྱུར་རོ། ། གལ་ཏེ་དེ་ལ་དངུལ་མེད་པར་ཤེས་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་མེད་པ་ལ་གཞི་གྲུབ་ན་ནི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་ནི་དངུལ་ཡིན་པ་དེ་ལ་ཡང་དངུལ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དགག་པའི་དོན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ཉ་ཕྱིས་རྟོགས་པར་ཅི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། དེས་ན་འདི་ཅི ལྟར་ཉ་ཕྱིས་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན།འདིས་ནི་དངུལ་གྱིས་དབེན་པ་དང་དངུལ་ལས་ལྡོག་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་གཞན་སྒྲུབ་ན་ནི་དངུལ་ལོ་ལྟོས་ནས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་རྟོགས་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྡོག་པ་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་ ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་ཉ་ཕྱིས་སྒྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེས་སྒྲོ་འདོགས་ཀྱིས་ཤེས་པ་ལྡོག་པ་ཉིད་བྱ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ནི་དངུལ་བཀག་པའི་དོན་རྟོགས་པའམ། ངེས་པ་དང་སྒྲོ་འདོགས་དག་འགལ་བ་ལས་ཀྱང་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དངུལ་མེད་པར་མ་རྟོགས་ཀྱང་ཉ་ཕྱིས་ཤེས་ན་དངུལ་དུ་ ཤེས་པ་མེད་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཉ་ཕྱིས་ཤེས་པ་ནི།འདི་དངུལ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལས་རྣམ་པར་གཅོད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་སེལ་བ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡོད་པ་ལ་ལྟོས་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་མེད་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མེད་དེ། སྒྲོ་ འདོགས་གནས་ལ་དེ་ལྟོས་མིན།།སྒྲོ་འདོགས་ཡོད་པ་ལ་ལྟོས་ཏེ། །སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད་པ་ཟློག་པ་ཉིད་ནི་གཞན་རྣམ་པར་གཅོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐུག་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྒྲོ་འདོགས་ཉིད་རྣམ་པར་རྟོག་པས་བཟློག་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི། རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཟླ་བ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རང་གི་རྒྱུའི་དབང་གིས་བཟློག་པ་རྟོགས་ཀྱང་མི་ཟློགས་པའི་ཕྱིར་རོ།

因此，當了知依于非藍的遮義時，於藍中”此非藍”之無差別性，即由遣除其錯誤認識，而成就此藍之究竟及遮遣非藍，而非由遮遣彼而於藍中有任何可分別。 依分別無實， 了知或相違， 迷心分別彼， 無知亦無別。 於藍中”此非非藍”的分別知，因其作用是遣除增益知，如”此非銀”，由了知其境亦成為彼。其中，若了知無銀，則由此銀知轉變。若謂于彼了知無銀即是分別，若其無有所依則可爾。于彼中，即於是銀者亦有”非銀”之遮義。如是，如何了知貝殼？故此如何以貝殼為境？此亦顯示了知離銀及異於銀等。若成立他法，則觀待于銀全無所知，若僅是轉變之自性，則因無成立貝殼故。 由此遣除增益知是其作用，此由了知遮銀義，或由決定與增益相違而成。即使未了知無銀，若知貝殼則無銀知，故知貝殼與”此非銀”在能分別性上無差別。 若問：彼遣除豈不觀待有迷亂，無彼則不然？答：非也。 增益處彼不觀待， 觀待有增益， 遣除能增益者非為能分別他，因將成無窮過故。分別之增益唯應由分別遣除，非無分別如二月等。因為即使了知由自因力遣除亦不能遣除故。

།དེ་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་སྒྲོ་འདོགས་གཞན་ལ་ལྟོས་པས་ན་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར བའི་ཕྱིར་རོ།།འོན་ཇི་ལྟར་ཟློག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན། གཞན་གྱི་དོན་རྟོགས་ནུས་པ་དག་།ཇི་ལྟར་གནས་བཞིན་འབྱུང་གྱུར་པ། །དེ་ལྟར་གཞན་དུ་རིག་པ་སྤོངས། །ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་མ་དག་ནི་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་ཟློག་པར་མི་འཐད་དོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འགལ་བའི་དོན་མངོན་ སུམ་དུ་བྱས་ཀྱང་།མངོན་སུམ་རྟོག་པ་མེད་པ་གཞན་གྱིས་ཟློག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མགལ་མེ་འཁོར་བ་མེད་པས་འཁྲུལ་པ་ལྡོག་ཅིང་། རང་གི་ངོ་བོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་སྐྱེས་པ་ན་དེས་འཁོར་ལོར་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། གཅིག་རང་ གི་རྒྱུ་མེད་པས་ལོག་པ་ན་རྒྱུ་གཞན་གྱི་དབང་གིས་གཞན་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་ཕན་ཚུན་བཟློག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། འགལ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྐྱེས་པ་ན་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཞན་འབྱུང་བ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་འདི་དངུལ་མ་ཡིན་ནོ་ ཞེས་བྱ་བར་མི་འགྱུར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་ཉ་ཕྱིས་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྔོན་རོལ་བཞིན་དུ་དེ་ལྟར་ཡང་དངུལ་གྱི་ཤེས་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དགག་པ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དངུལ་དུ་ཤེས་པའི་ཡུལ་རྣམ་པར་དཔྱོད་པར་ནུས་པ་ཉ་ཕྱིས་ཀྱི་ཤེས་པས་དངུལ་གྱི་རྣམ་པ་སྣང་ བར་མ་རྟོགས་ཤིང་།རང་གི་ཡུལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་དངུལ་དུ་ཤེས་པའི་སྤོང་བར་བྱེད་དེ། དེ་ལས་བཟློག་པའི་རང་གི་ཡུལ་བདེན་པར་ངེས་ན། དེ་བདེན་པར་མངོན་པར་ཞེན་པར་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངུལ་ལ་མི་བདེན་པར་ངེས་བ་དག་ལ་དགག་བྱའི་ཡུལ་ཉེ་བར་འཇོག་པ་ཉིད་ ཀྱིས་དེ་ཡོད་པ་ཡིན་ཡང་ཉེ་བར་བརྟགས་པའི་དོན་དང་ཡིད་ཀྱིས་རྒྱལ་སྲིད་ལ་སོགས་པ་ལྟར་རྟོགས་བཞིན་པ་མི་བདེན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྒྲོ་འདོགས་པའི་དུས་སུ་དེ་ལས་བཟློག་པའི་དངོས་པོ་མི་བདེན་པར་ཤེས་པས་ན་ཉ་ཕྱིས་ཀྱི་ཤེས་པས་ཉ་ཕྱིས་ ཤེས་པ་ནི་རྣམ་པ་ཇི་ལྟར་དངུལ་རྟོགས་པ་དེ་ལྟ་བུར་འགྱུར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་འགལ་བའི་ཤེས་པ་བསྟན་པར་འགྱུར་ན་གཞན་དག་འབད་པས་མངོན་སུམ་དུ་གྲུབ་ཀྱང་ཞེན་པར་འཇུག་པ་གང་ཡིན། འདི་ཉིད་དེ་དག་གིས་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྣང་བའི་རྩ་ བ་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་བསྟན་པར་རྟོགས་པར་ཁས་བླངས་ན་སྒྲོ་འདོགས་ཡོད་ན་ངེས་པ་མེད་ལ།ངེས་པ་ཡོད་ན་སྒྲོ་འདོགས་མེད་དོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ།

由於彼亦是由分別本身作為分別境之所依，故彼亦觀待其他增益，將成無窮故。 若問：那麼如何能遣除？ 能知他義者， 如實而生起， 如是遣異知。 剎那之識不應由他識遣除。正因如此，即使現證相違義，現量無分別亦不能由他遣除。如旋火輪不存在則迷亂消除，當如實顯現自性之知生起時，由此遣除無旋轉輪之迷亂，因為一者由無自因而轉變時，依他因力生起他者，故非相互遣除。 分別則不然，因為即使生起相違分別時，仍可能生起其他分別故。若非如此，則不應有”此非銀”之說。是故如同貝殼分別之前，如是亦有銀知，若非如此則將無遮遣故。能觀察銀知之境的貝殼知，未了知顯現銀相，由分別自境而遣除銀知。若確定與彼相反之自境為真，則不可能執著彼為真實故。 對於確定銀為不真實者，由安立所遮境故雖有彼，然如分別義及意想王位等，所了知者成為不真實性。正因如此，于增益時由知與彼相反之事物不真實，故由貝殼知而知貝殼，即如何了知銀般將成如是。 因此，若顯示相違知，則他者雖以勤勉現證，何者趣入執著？此即是彼等之能害性。正因如此，若承許由顯現根本而了知所顯，則說若有增益則無決定，若有決定則無增益。

།དེས་ན་རྟོགས་པ་ཕལ་པ་ལ་རྟག་པའི་ཤེས་པ་སྤང་བར་མི་ནུས་ཀྱང་། སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་རྗེས་སུ་དཔོག་པའི་དུས་སུ་ཚད་མ་ཅན་མ་ཡིན་ པར་ཤེས་པ་ནི་བཟློག་པར་བརྗེད་པ་ཅན་ཡིན་ནོ།།སླར་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་ཡང་དེའི་དུས་སུ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་ནི་ཟླ་བ་གཉིས་སུ་སྒྲོ་འདོགས་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ལ་ཡང་། རྒྱུའི་སྐྱོན་རྟོགས་པའི་རྩ་བ་ཅན་གྱིས་ཤེས་པ་ཟློག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པ་དེའི་རྩ་བ་ཅན་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་བྱས་པ་ཐ་མི་དད་པའི་ཟློག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དེ། དེ་ལོག་ན་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་རང་བཞིན་གཅིག་ཏུ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་དབང་པོའི་བསླད་པ་ཡོད་ཀྱང་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ དབང་པོའི་ཤེས་པ་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཅན་དུ་གྱུར་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པས་བཟློག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ།རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཅན་དུ་གྱུར་པའི་དབང་པོ་ཤེས་པ་གསལ་བར་སྣང་བས་ཀྱང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཟློག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་ནི་སྒྲོ་འདོགས་སེལ་བའི་བྱེད་པ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ བཞིན་དུ་བརྟག་པའི་ཤེས་པ་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་རྒྱུན་མ་ཆད་ཀྱང་།དེའི་དུས་ན་བདེན་པ་ཉིད་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཐ་དད་སྒྲུབ་པས་དོན་ལ་ནི། །བྱེད་བཅས་གྲུབ་འདིའི་རྟོགས་པ་ནི། །རྣམ་ཕྱེའི་དོན་གྱིས་མཐར་ཐུག་ཕྱིར། །ལྡོག་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པར་བརྗོད། །དེའི་ ཕྱིར་དེ་ལྟར་ཐ་དད་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་དུ་གྲུབ་པའི་ཤེས་པ་དག་ཀྱང་སྒྲོ་འདོགས་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་།དེའི་འབྲས་བུ་ཅན་ཉིད་དུ་ཡང་འཐད་པའི་ཕྱིར་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་དག་ནི་ཐ་དད་པ་སྒྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་དོན་གྱི་ཡུལ་ལ་བྱེད་པ་ དང་བཅས་པར་གྲུབ་པོ།།སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པའི་དབང་གིས་སྦྱར་བའི་རིགས་མི་མཐུན་པ་དང་ཐ་མི་དད་པར་གྱུར་པའི་དངོས་པོ་སྒྲོ་འདོགས་སེལ་བས་ལྡོག་པར་བྱེད་པ་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རིགས་པའི་བྱེད་པ་ཅན་ཡང་འདི་དག་ལྡོག་པའི་ཡུལ་དུ་བརྗོད་དེ། དཔེར་ན་ ཉ་ཕྱིས་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཉ་ཕྱིས་མ་ཡིན་པ་དང་ཐ་མི་དད་པར་གྱུར་པའི་ཉ་ཕྱིས་ལྡོག་པར་བྱས་པ་ལྡོག་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཉ་ཕྱིས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་བཞིན་ནོ།།གཞན་དང་མ་འདྲེས་པའི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་ལྡོག་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་མ་ཡིན་ ཏེ།མངོན་སུམ་ལ་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །བསལ་ནས་རྟོགས་པ་གོ་སེལ་བའི་ཡུལ་ཅན་དུ་ཇི་ལྟར་མི་འགྱུར། མངོན་སུམ་ནི་སེལ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྟག་པའི་སྒྲོ་འདོགས་ཡོད་ཀྱང་སྐད་ཅིག་མ་དང་། དངུལ་གྱི་སྒྲོ་འདོགས་ཡོད་ཀྱང་ཉ་ཕྱིས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ།

因此，雖然對於一般認知無法斷除常住之知，但在推度剎那性時，了知非量性者即是具有遣除之記憶。雖是再生之有法，但于彼時是不存在的。 若問：如是則于無分別之二月增益，亦應由了知因之過失根本的知識而遣除？ 答：不然。以如是分別所作之彼知根本為無差別之能遣除性，當彼消失時，雖有感官錯亂而能合一遍計自性，卻非能合一。因此，感官知亦成為具分別時由分別所遣除，而具分別之感官知由明顯顯現亦能遣除分別，故現量非是遣除增益之作用者。 如是，雖有相續不斷的隨行推度知，然于彼時無執著為真實。 以差別成立於義， 有作用成就此知， 由分別義究竟故， 說為遮遣之所依。 因此，如是成立為有差別果之諸知，亦由遮遣增益而作差別故，且應理為彼果性故，藍等諸知以成立差別而於義境成就有作用。由增益知之力所結合之異類及無差別事物，因遣除增益而成為遮遣之境，故說此等具理作用者亦為遮遣之境。如貝殼分別遣除與非貝殼無差別之貝殼，以遮遣方式而以貝殼自性為境。 僅以未與他混雜之事物自性為境者非是遮遣所依性，因為現量亦將有此過失故。遮除后了知為何不成為遣除之所依？現量非是能遣除者，因為雖有常住增益而了知剎那性，雖有銀增益而了知貝殼故。

། གལ་ཏེ་བ་ལང་ལ་བ་ལང་མ་ཡིན་པ་མེད་པ་ལྡོག་པ་ཡིན་གྱི། བ་ལང་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་བ་མ་ཡིན་ནམ། དེའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་བསལ་ནས་བ་ལང་རྟོགས་པས་ལྡོག་པ་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཐ་དད་དོན་ཤེས་བཞིན། དཔེར་ན་འདི་ནི་སྔོན་པོ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཐ་དད་པའི་དོན་ཅན་གྱིས ཤེས་པ་རྒོལ་བ་གཉི་ག་ལ་གྲུབ་པ་ལྡོག་པའི་ཡུལ་ཅན་དུ།བརྗོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་འདི་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་འདིའོ་ཞེས་རྟོགས་པའི་དོན་གྱིས་མཐར་ཐུག་པའམ། སྔོན་པོ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་གྲང་། དེ་ལ་གལ་ཏེ་ཕྱོགས་ཕྱི་མ་ལྟར་ན་ནི་འདི་དགག་པའི་ ཤེས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ།།དེས་ན་ཇི་ལྟར་ཤེས་པ་ལྡོག་པའི་ཡུལ་ཅན་དུ་ཡང་འགྱུར་ལ། དངོས་པོ་གཞན་གྱི་ཡུལ་ཅན་དུ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱ། ཤེས་པ་འདི་ནི་སྔོན་པོའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ཀྱི་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །སྔོན་པོ་མ་ཡིན་པ་བཀག་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་སྔོན་པོའི་ཅི་ཡང་མ་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་དེ་རྟོགས་པས་སྔོན་པོའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་འགྱུར།དེ་ནི་སྔོན་པོ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་སྔོན་པོ་ལ་སྦྱར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་སྔོན་པོ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ལ། དགག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འདི་ནི་ལྡོག་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ལ་ལྡོག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ལོག་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་རིགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཚད་མའི་ཡུལ་ཉིད་ཡིན་ན་དངོས་པོ་གཞན་ཉིད་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་མ་དམིགས་པའི་སྐབས་སུ་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེའང་འདིར། དེ་བཞིན་དུ་ཁོ་ནར རྟོགས་པར་བྱེད།།ཇི་ལྟར་ཐ་དད་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་དེ་ཐ་དད་པའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་དེ་དག་གིས་ཀྱང་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །རང་གི་དོན་ལ་ཐ་དད་བློ། །བྱེ་བྲག་མེད་ ཕྱིར་འཇུག་ཁྱད་ཡིན།།ཐ་དད་པ་ཞེས་བྱ་བ་དངོས་པོའི་རང་གི་བདག་ཉིད་རྣམ་པར་གནས་པ་ལས་གཞན་པ་ནི་མེད་དོ། །དེ་ལ་དངོས་པོ་གཞན་མེད་དོ་ཞེས་བཀག་ཀྱང་དེའི་ཁྱད་པར་འགའ་ཡང་བརྗོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་རྣམ་པར་གནས་པའི་དངོས་པོ་ ཉིད་ལ་དེ་སྐད་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེས་ན་ཐ་དད་པ་རྟོགས་པས་རང་བཞིན་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་ན་རྟོགས་པ་དུ་མར་མི་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཐ་དད་ཅེ་ན། བྱེད་པ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སྨྲའོ།

若問：對於牛而言，遮遣是無非牛，而非牛性本身，因此如何由遮除而了知牛即成爲了知遮遣？ 答：如同了知差別義。譬如”此非藍”這一具差別義之知，雙方辯者皆成立為遮遣所依，此亦如是。此又是以”此即是此”之了知義而究竟，抑或以”非藍”而究竟？若如後者，則此將成為否定之知。如是，如何既成為遮遣所依，又說為他事之所依？此知是以藍為境而趣入。所謂遮除非藍，因其全非是藍故，如何由了知彼而成為以藍為境？彼是非藍性，而彼又系屬於藍。於此，非藍性非為所了知，亦非否定，因為非是彼之自性故。 此是遮遣所依，而遮遣即是所遮。此為正理，如在不可得品中已說明：若彼為量境，則他事即是無事故。此亦於此： 如是唯如是而了知， 如同差別境之知， 由差別門而了知， 藍等諸知亦復然， 以彼等亦以遮除為境故。 于自義差別智， 無差別故入異。 所謂差別，即事物自性安住外別無他。於此，雖遮除無他事，然未說其任何差別，因為對安住于自性之事物如是說故。因此，由了知差別即應了知自性故，義無差別時不成多了知。若問：云何差別？答：由作用差別故。

།རང་གི་བདག་ཉིད་ཙམ་ ལ་རྣམ་པར་གནས་པའི་དངོས་པོ་གཞན་དང་མ་འདྲེས་པའི་ལུས་ཀྱི་དངོས་པོ་རང་གི་རྒྱུ་ཉིད་ལས་བྱུང་ཡང་།ལོག་པའི་ཤེས་པས་རྣམ་པ་གཞན་དུ་རྟོགས་པས་དངོས་པོ་གཞན་གྱི་བདག་ཉིད་དུ་བྱས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་བསལ་བས་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ ལྟར་སྲེ་བར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་སེལ་བས་རང་བཞིན་རྟོགས་པ་ནི་གཞན་སེལ་བའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་དོན་ཐ་དད་པ་མེད་པ་དང་ཐ་དད་པ་ལ་འཁྲུལ་བ་ལ་ལྟོས་ཏེ་ཤེས་པ་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པ་སྐྱེ་བ་ན། རྟོགས་པར་འགྱུར་བའི་རང་བཞིན་ལ་ཐ་དད་པའམ་ཐ་མི་དད་པར་ཇི་ལྟར་ རྟོགས་ཏེ།དེ་ནི་དེ་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཅིག་ལ་དུ་མའམ། དུ་མ་ལ་གཅིག་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཐ་མི་དད་པ་ལ་ཐ་མི་དད་པར་རྟོགས་ན་ཡང་ཐ་མི་དད་པའི་ཤེས་པ་ཐ་དད་པའི་སྒོ་འདོགས་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་དེ་མི་འགྱུར་བ་ནི་ཕྱིར་ཐ་དད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ ཐ་དད་པ་ཐ་དད་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ཐ་དད་པའི་ཤེས་པའི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་ལ་ཐ་མི་དད་པའི་སྒྲོ་འདོགས་རྣམ་པར་གཅོད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་དད་པའི་དོན་ཅན་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འདིར་བརྗོད་པ། ཐ་དད་རྗེས་མཐུན་ལག་པའི་དོན། །ཐ་དད་འདྲེས་པའི་རང་བཞིན་ཆོས། །དེར་བརྟེན་བདག་ གིས་རྟོགས་ཞེས་འབྲེལ་ཏོ།།རྣམ་པར་རྟོག་པས་བརྟགས་པའི་ཆོས་བ་ལང་དང་། དཀར་པོ་དང་འགྲོ་བ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་བདག་ནི་ལོག་པའི་དོན་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་རོལ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། རྟོག་པ་ཙམ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་དད་པའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པས་ན་ཐ་དད་ པ་དང་འདྲེས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཆོས་དེ་དག་གིས་ཤེས་པ་དེ་ལྡོག་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ནོ།།ཇི་ལྟར་འཁྲུལ་པ་ཐ་དད་པ་ལས་གཅིག་ལ་ཐ་དད་པ་ཐ་དད་པ་དག་དང་། འཁྲུལ་པ་གཅིག་ལས་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་ངོ་བོ་ཡང་ཐ་དད་པ་དང་འདྲེས་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་ དཀར་པོ་མ་ཡིན་པ་དང་བ་ལ་དམ་ཡིན་པའི་འཁྲུལ་པའི་གཞིར་གྱུར་པ་གཅིག་ཉིད་ལ་དེ་བཟློག་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཐ་དད་པ་འཇུག་པ་དག་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་མེད་པར་ནི་ཐ་དད་པར་མི་འགྱུར་རོ།།རྟོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ནི་བློ་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་འཛིན་པ་ཐ་དད་པ་ཉིད་ལས་ ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་འདི་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཐ་དད་པ་འགོག་པས་ཐ་དད་པ་ཐ་དད་པས་ན། ཐ་མི་དད་པ་ལ་ཐ་དད་པའི་འཁྲུལ་པ་བཟློག་པ་ཡིན་ནོ། །ཐ་དད་པ་ལ་ཐ་མི་དད་པ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་དང་འདྲེས་པ་དག་དེ་ལྟར་ཐ་དད་པའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཡིན་ལ། རྣམ་པར་ དབྱེ་བར་བྱ་བ་དང་མི་མཐུན་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཡང་ཐ་དད་པའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཡིན་ནོ།

僅僅安住于自性中的事物，雖從自因而生且與他事不混雜之體性，然由顛倒知而了知為異相，從而成為他事自性，通過遮除此點而得了知。因此，如是遮除產生此類認知，由遮遣而了知自性，即是遮他所依。 若問：當於無差別義與差別義之迷亂中，生起差別與無差別之知時，如何能了知所了知之自性為差別或無差別？因為彼中無有此故。一中無多，多中亦無一。若於無差別了知為無差別，則彼無差別知亦不成為遮除差別增益之果，故非差別所依。如是，了知差別即是差別，成為差別知所依，以遮除無差別增益故，亦非差別義所依。 對此回答： 差別隨順增上義， 差別交雜自性法， 依此自我了知故。 分別所計諸法，如牛、白、行等，皆是顛倒義，因無外境故，唯依分別故。由隨順差別故，彼等差別交雜自性諸法之知即是遮遣所依。如同由差別迷亂於一中見差別等，由一迷亂見無差別，如是了知體性亦與差別交雜。 譬如，于成為非白與是牛之迷亂所依一法上，能遮遣彼之果性差別知趣入，若無差別相則不成差別。由了知自性非成差別知，然由執取差別故而成。因此，此由遮除所了知差別而成差別，故於無差別中遮除差別迷亂。於差別中無差別亦復如是。 是故，差別與交雜如是隨順差別，又因了知與所分別不相順故而隨順差別。

།འབྱེད་པར་བྱེད་པ་ནི་རྣམ་པ་གང་ཞིག་བརྟགས་པས་འཁྲུལ་པ་སེལ་བར་ནུས་པ་དེའི་བདག་ཉིད་ཅན་དུ་འགྱུར་དགོས་སོ། །དེས་ན་བ་ལང་མ་ཡིན་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཟློག་པར་བྱེད་པ་ནི་བ་ལང་ དུ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ།དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་གཅིག་ལ་བ་ལང་གི་རྣམ་པ་ཉིད་ཐ་དད་པ་ཡིན་ལ། ཐ་དད་པ་འདྲེས་པ་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པར་རྟོགས་པ་དག་ནི་ཐ་དད་པའི་ས་བོན་ཅན་ཡིན་ཏེ། གང་ཞིག་གང་ལ་མེད་པ་དེ་སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད་པ་ནི་འཁྲུལ་ པ་ཡིན་ལ།དེ་ཟློག་པ་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པའི་ས་བོན་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་ཕན་ཚུན་དུ་ཐ་དད་པ་འདིའི་ས་བོན་ཡིན་ཞེས་བཤད་དོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་འཁྲུལ་པའི་རྣམ་པའི་གཉེན་པོ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ཟློག་པར་བྱེད་པ་ཐ་དད་པ་དང་འདྲེས་པ་ལྟ་བུའི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་རྣམ་ པ་རྟོག་པར་བྱེད་པས་དེ་ལས་བཟློག་པའི་དངོས་པོ་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར།དོན་ཇི་ལྟ་བུ་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ནི་དེ་གསལ་བར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་དེ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ན། ཐ་མི་དད་པའི་དོན་ལ་ཐ་དད་པར་འཛིན་པ་དང་། ཐ་དད་པ་ ལ་ཐ་མི་དད་པར་ཤེས་པ་གོ་ཅི་ལྟར་དེའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན།དེའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་གཞན་བཟློག་པའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པ་འདི་དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ནི་བདེན་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། དེ་ནི་དེ་དོན་ཅན་མིན་ཏེ། །དེ་དག་ཏུ་འཁྲུལ་དེར་ངེས་པ། །དེ་ཡི་བློ་ལ་བརྟེན་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པ་དེ་ནི་ཐ་དད་པ་ དང་འདྲེས་པའི་རྣམ་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ན་དེ་ལས་བཟློག་པའི་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་བསལ་པ་ཡིན་ཏེ།ཐ་དད་པ་དང་འདྲེས་པའི་རང་བཞིན་དུ་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་ཉ་ཕྱིས་ལ་དངུལ་གྱི་རྣམ་པ་ལྟར་འདི་དེ་ལ་དེའི་བདག་ཉིད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་འཁྲུལ་ པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།ཡོད་པའི་དོན་གྱི་བློ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་སྔོན་པོ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་མཐུ་ལས་བྱུང་བའི་སྔོན་པོའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི། ཚལ་དམིགས་པ་དང་། དངོས་པོ་གཞན་དང་འདྲེས་པ་དེའི་རང་བཞིན་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་སྔོན་པོ་ཉིད་ རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྔོན་པོ་དང་ནི་མི་མཐུན་ཏེ། ཐ་དད་པ་དང་འདྲེས་པ་དག་དང་། ལོང་བ་དང་འོན་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་མི་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་མཚན་སྔོན་པོ་རྟོགས་པར་ཁྱད་མེད་ཀྱང་། མངོན་སུམ་དང་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་སྣང་བ་ཐ་དད་པའི་ཡང་ཕྱིར་རོ། ། དཔེར་ན་མིག་སེར་གྱི་ནད་དང་ལྡན་པས་དུང་ཉིད་རྟོགས་པས་དེ་ལ་སེར་པོར་གཅོད་པ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དང་མི་འདྲ་བའི་ཕྱིར་དེ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ།

能分別者必須具有通過觀察而能遮除迷亂之自性。因此，遮除非牛之增益即是了知為牛，所以於一相中牛相即是差別，而此差別即是交雜。因此，了知差別與無差別者皆具差別種子，因為于某法增益其所無者即是迷亂，而遮除彼亦是分別，故具差別種子。如是說道：“彼此差別即是此之種子。” 然而，以迷亂相之對治而遮除彼者，通過分別具差別與交雜等特徵之相，如何能以與彼相違之事物自性而了知？若如實義般具有彼相之知以顯明自性而得了知，則于無差別義執為差別，於差別知為無差別，如何成為彼之所依？ 若問：如是通過遮他而了知此如何成為義之所依？ 答：此說確實，故而： 彼非彼義依， 迷彼定解彼， 依彼智故也。 彼知以差別與交雜相之自性，故遮除與彼相違事物之所依，即是迷亂為差別與交雜之自性。雖然如此，如貝殼現為銀相，此非於彼完全迷亂為彼之自性，因依有義之智故。如是，由經驗青色之行為力所生之青色分別，即是緣取與他事交雜之彼自性為境。因此，此即是了知青色性。 與彼外境青色不符，雖于了知青色無別，然因現為現量與非現量之因有差別故，不致導致無盲聾等過失。如具黃眼病者了知螺，以于彼決定為黃色，因與外境不同故非了知彼。

།གལ་ཏེ་སྔོན་པོའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་སེར་པོར་སྣང་བ་དེའི་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་། སེར་པོར་སྣང་བ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི དངོས་པོའི་ཡུལ་ངེས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།སྔོན་པོའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། མཐོང་བའི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་དུ་ཞེན་པས་རང་གི་ཡུལ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་སྔོན་པོ་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡིན་ལ། ཕྱི་རོལ་ཡང་སྔོན་པོ་ཡིན་ནོ། །མཐོང་བ་དང་མི་ མཐུན་པ་ནི་དེ་ལ་མཐོང་བ་ཉིད་དུ་ཞེན་པས་བསྒྲིབས་པ་དེས་ན་དེ་ལ་ཕྱི་རོལ་རྟོགས་པར་བརྗོད་ཀྱི་དངོས་པོ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དུད་སེར་པོ་ལ་ཡང་གནོད་བྱེད་སྐྱེས་པའི་སྔོན་རོལ་དུ་དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་ཞེན་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། བདེན་མོད་ཀྱི། དེ་ལྟ་བུ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་གྱི། སེར་པོར་ ཞེན་པའི་ཕྱིར་དང་།དེ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་མཐོང་བའི་སྔོན་པོར་ཞེན་པར་བྱེད་པ་དེ་ལ་ཡང་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ནི་གནོད་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་དུ་རྟོགས་ཀྱི། འདིར་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་སྔོན་པོ་ཙམ་རྟོགས་པ་དང་། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཞེན་པ་ལ་ལྟོས་ཏེ། དངོས་པོ་རྟོགས་པ་ཉིད་དོ། །ཐ་དད་རྗེས་འགྲོས་སྟོང་པ་ཡི། །ཕྱི་དོན་ཡོད་ཕྱིར། དོན་ལ་བ་ལང་དཀར་པོ་དག་ཐ་དད་པ་མེད་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཆོས་ཉིད་གཅོད་པས་རྟོགས་པ་དེ་ལྟ་བུ་དངོས་སུ་གཅིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་ཅན་དེ་ནི་པ ལང་ཉིད་ཡིན་ཏེ།ཐ་དད་པའི་འཁྲུལ་པ་སེལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་དད་པར་གྱུར་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་དེའི་རང་བཞིན་ཐ་དད་པར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །བ་ལང་མ་ཡིན་པ་འཁྲུལ་པས་ནི་རྟ་ལ་སོགས་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཡིན་ལ། དཀར་པོ་མ་ཡིན་པར་འཁྲུལ་པས་ནི། དེ་ལ་བ་ལང་ནག་ པོ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཡིན་ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་ཁྲ་བོ་དང་སེར་པོ་ལ་སོགས་པ་དག་ཐ་མི་དད་པའི་བ་ལང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་མི་བདེན་པ་ཡིན་གྱི། བ་ལང་གི་རང་བཞིན་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཐམས་ཅད་ལ་བ་ལང་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་པར་སྒྲོ་འདོགས་པར་བཟོད་པའི་ཕྱིར་རེ་རེ་ཞིང་ འཁྲུལ་པ་ཐ་དད་པས་འཁྲུལ་པ་ཟློག་པར་བྱེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡང་།རྣམ་པ་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་ཐ་མི་དད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དུ་ན། དེ་ཡི་ཐ་དད་ཀྱང་མེད་འགྱུར། །གལ་ཏེ་བདེ་བར་གཤེགས་པ་དག་ཐ་དད་པ་དང་འདྲེས་པ་དང་བྲལ་བའི་བ་ལང་ཉིད་དཀར་པོ་ཉིད་ ཀྱང་མི་འདོད་ན་ནི།།དེ་ལ་བ་ལང་མ་ཡིན་པ་ལས་ཐ་དད་པའམ། དཀར་པོ་མ་ཡིན་པ་ལས་ཐ་དད་པར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། བ་ལང་མ་ཡིན་པ་ཉིད་བ་ལང་མ་ཡིན་པ་ལས་ལྡོག་པ་འམ། །དཀར་པོ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ལས་ཟློག་པ་ནི་མེད་དོ།

即便青色分別與顯現為黃色者非彼事物之所依，然黃色顯現並不決定外境事物之境。青色分別則不然，因執著所見事物之自性而趣入自境故。因此，此即了知青色性，外境亦是青色。與所見不符者，由執著彼為所見性而蔽障，故說彼了知外境，而非就事物而言。 問：于黃煙等，在生起違害之前，豈非亦執著為義之所依？ 答：誠然，然彼非如是存在，因執著為黃色故，且彼亦不存在故。此中執著所見青色者亦復如是。于彼有違害故而了知差別，此中則不然。因此，就單純了知青色及如實執著而言，即是了知事物。 由離異隨行空， 因外境存在。 于義中，白牛等無有差別，然非自性。以何等法性決定而了知，如是直接即是一故。具如是相之自性者即是牛性，以遮除差別迷亂故，差別分別使其自性成為差別。 非牛之迷亂增益為馬等，非白之迷亂于彼亦是黑牛等。如是，花斑與黃等以無差別牛之自性非真實，然非牛之自性。于彼一切容許增益非非牛故，由各各差別迷亂而遮除迷亂之分別亦因相無差別故成無差別。 若不爾： 彼之差別亦應無。 若諸如來不許離差別與交雜之牛性白性者，則于彼不成異於非牛或異於非白，因無非牛性離非牛，或白性離非白故。

།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ།དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་ལྟར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་ལ་གཅིག་དང་དུ་མར་འཛིན་པ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་དོ། །དོན་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ན་ཡང་། །དེས་སྟོང་མ་ཡིན་ཕྱིར་ཏེ་ཡང་། །གལ་ཏེ་ཐ་དད་པ་དང་འདྲེས་པ་དག་ཉིད་འཁྲུལ་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་ གི་ངོ་བོ་ལ་མ་ཡིན་པ་དང་།དེར་རྟོགས་པ་ཡང་ཞེན་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཡིན་ན། དེའི་ཕྱིར་ཞེན་པ་ལ་ལྟོས་ནས་སྒྲུབ་པ་ཉིད་རང་གི་སྒྲའི་དོན་དུ་འགྱུར་མོད། འཐད་པར་དཀའ་བའི་གཞན་སེལ་བའི་ཡུལ་ཅན་གྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྙམ་ན། དེ་ལ་བརྗོད་པ། དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་ འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དོན་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ཡང་དེ་གཏོང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དོན་རིག་པ། ཡོད་ཀྱང་དེ་ནི་གནས་ཕྱིར་རོ། །སྒྲོ་འདོགས་རྣམ་པར་གཅོད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱང་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དང་། །རྣམ་པར་གཅོད་པའི་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པར་གཅོད་ པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱང་།དེ་ཉིད་ལས་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་འདི་སྔོན་པོ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཤེས་པ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པས་ན། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་གལ་ཏེ་དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ཡང་སེལ་བའི་ཡུལ་ཅན་ཁོ་ནའོ། །ཐ་དད་པ་དང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་འགལ་བའི་ཕྱིར་དང་། རྣམ་པར་ གཅོད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་ཡང་དེ་འཐད་པའི་ཕྱིར།དེའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་མ་ཡིན་ན་ནི། རྣམ་པར་གཅོད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་གསལ་བ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་འདི་དག་གི་དོན་ལ་བརྟེན་པའི་བྱེད་པ་འདི་མེད་ན་ནི་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་བསྒྲུབས་པའི་ཡུལ་ཅན་དུ་འགྱུར་བ་ཁོ་ནའོ། ། གལ་ཏེ་གང་གི་རྣམ་བཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དེ་རང་རིག་པས་རྟོགས་པས་ན་གང་གི་རྣམ་པ་འཛིན་པ་དེ་ལ་དོན་རིག་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ན། སྣང་བ་ཐ་དད་པ་ལ་སོགས་པས་དངོས་པོ་དང་མི་མཐུན་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཤེས་པ་ནི་དངོས་པོ་སྣང་བ་ཅན་མ་ཡིན་པས་ཇི་ལྟར་དངོས་པོ་དེས པའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་ཞེ་ན།ཉེས་པ་འདི་ནི་མེད་དེ། འདི་ལྟར། དོན་ངེས་པ་ནི་མྱོང་བ་མིན། །དེ་ཉིད་མིན་པ་མྱོང་བ་ནི། །ཅི་བཞིན་མྱོང་བྱ་གནས་པའི་ཕྱིར། །མེད་པར་རྟོགས་འགྱུར་ཆུ་སོགས་བཞིན། །གང་གི་དེ་མི་སྣང་ན་དེ་མ་ངེས་པར་འགྱུར་བ་དོན་ངེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་དོན་མྱོང་པ་ཡིན་པར་མི་བརྗོད་དོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རེ་ཞིག་ཡུལ་མེད་པར་སྨྲ་བའི་ཤ་ཟ་ཉིད་ལྡང་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ནི་རེ་ཞིག་འདི་ཉིད་བཟློག་པ་ན་མྱོང་བའི་རང་བཞིན་ཉིད་གཞག་པར་བྱ་སྟེ། དེས་ན་དེའི་འདོད་པ་བརྗོད་དོ། །གང་གི་ཕྱིར་དོན་མྱོང་བ་ཡིན་ན་གང་མྱོང་བ་དེ་ཉིད་ཡུལ་དུ་འགྱུར་ཏེ། མྱོང་བ་ནི་མྱོང བར་འགྱུར་བའི་ཆོས་ལས་ལྷག་པ་མེད་པར་རིག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

正因如此，亦非無事物之法性，因其自性如是顯現故。已說於事物執著一與多是迷亂。 雖依于義， 然非空彼故複次， 若差別與交雜即是迷亂自性非於自性，且對彼了知亦依執著，故依執著，成立性即成為自聲義，則何須難以成立之遮遣境所依耶？對此回答：雖依事物而趣入之識依于義，然因不捨彼故。 了知義， 雖有然住故。 因了知遮除增益性，且遮除諸智之能遮性，亦由彼成立故，與”此非青”之智無別，故青等智雖是義之所依，唯是遮遣境所依。因差別與隨行相違故，且亦成立為遮除境所依故，若非彼所依，則明顯是遮除境所依。若此等無依義之作用，則如前所說理趣，唯成為所成立境所依。 若由自證了知何者遮除之自性，故於執持何者之相者不成爲了知義，則由顯現差別等與事物不符相之分別識非事物顯現者，如何成為事物之自性耶？此過無有，如是： 義之決定非經驗， 非彼性之經驗者， 因如實所經驗住， 成無知如水等爾。 若彼不顯現則成不決定之義決定，不說是義經驗。何以故？首先將成無境論之羅剎故。彼首先遮遣此性時當立經驗自性，故說彼之主張。因若是義經驗，則所經驗即成境，因經驗是了知不過於所經驗之法故。

།དེ་བདག་ཉིད་དོན་དུ་ཞེན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་བདག་ཉིད་ཡུལ་དུ་བྱེད་པར་ནི་མི་ནུས་ཏེ། བདག་ཉིད་ནི་དོན་ལས་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་རིག་པའི་ཡུལ་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་ སྨིག་རྒྱུ་ལ་ཆུར་རིག་པའི་ཡུལ་ནི་ཆུ་ཉིད་ཡིན་ནོ།།འོན་ཀྱང་སྨིག་རྒྱུ་ལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནས་ཆུར་ཞེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གང་ལས་སྨིག་རྒྱུ་ལ་ཆུར་ངེས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་དུ་འགྱུར་བ་དེ་ལ་དེ་སྒྲོ་བཏགས་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བདག་ཉིད་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནས་དོན་དུ་སྒྲོ་ འདོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།སྐད་ཅིག་གཉིས་སུ་གནས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་བདག་ཉིད་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དང་དུས་མཚུངས་པར་ངེས་པའི་ཡུལ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ལས་ཐ་དད་པར་མ་ངེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་བདག་ལ་སྒྲོ་བཏགས་ པ་ཡིན་དུ་ཆུག་ཀྱང་།འདི་དེ་བཞིན་དུ་མྱོང་བར་ནི་མི་བརྗོད་དོ། །བདག་ཉིད་ཅེས་ངེས་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དོན་ནོ་ཞེས་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་བདག་ཉིད་དང་འགལ་བའི་དོན་མྱོང་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་གལ་ཏེ་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་དོན་ཡོད་ན་ནི། དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ན། དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །འདི་ནི་ཟླ་བ་གཉིས་སོགས་བཞིན། །སྣང་བ་མེད་ཕྱིར་མྱོང་མིན་ཏེ། །ལུགས་ངན་སེལ་བར་བྱེད་པ་དག། །རང་བདག་རིག་བྱེད་ཡིན་པར་འདོད། །གལ་ཏེ་ངེས་པ་དོན་རིག་པ་ཡིན་ན་དེ་དེ་ལྟར་འགྱུར བ་ཞིག་ཡིན་ན།རིག་པ་མ་ཡིན་པས་ཇི་སྐད་བརྗོད་པའི་ལྟ་བ་ངན་པ་ཟློག་པར་བྱེད་པ་དག་རང་གི་བདག་ཉིད་རིག་པར་བྱེད་པར་འདོད་དོ། །ཇི་ལྟར་རིག་པ་མ་ཡིན་ན། ཟླ་བ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་ལྟར་སྣང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་རིག་པར་བྱེད་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པས་དོན་ རྟོགས་པ་ནི་རྣམ་པ་གཞན་ཡིན་ལ།རྣམ་པར་རྟོག་པས་རྟོགས་པ་ཡང་གཞན་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་མངོན་སུམ་དང་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པར་རྟོགས་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རིག་པར་བྱ་བ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གྱི་དོན་ལ་དོན་དུ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་དེ་ཉིད་དོན་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ ན་གང་ལ་སྔོན་པོ་གསལ་བ་དེ་ཉིད་སྔོན་པོ་རྟོགས་པ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ།།འདི་ལྟར། དེ་ལྟའི་དོན་ནི་མེད་ཀྱང་བླ། །དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་གྲུབ་པ་ཡིན། །ཤེས་ལས་རྣམ་གཞན་རྟོགས་པ་ནི། །དེ་ལྟའི་དོན་ཀྱང་དངོས་བློ་མིན། །དོན་གྱི་ཡུལ་གྱི་དངོས་པོ་ལ་གནོད་པ་མེད་པའི་རྟོགས་པ་གང་ ཡིན་པ་དེ་ནི་ཅི་ལྟར་སྣང་བའི་དོན་ཡོད་པས་དེ་རྟོགས་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་ནི་ཡོད་པའི་དོན་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།

因執著自性為義故，不能將自性作為境，因自性異於義故，因自性非了知義之境故。譬如，于陽焰了知為水之境是水性。然而，從經驗陽焰起執著為水故，由此而有”于陽焰決定為水”之言說，說彼為增益。 如是，非從經驗自性而增益為義，因不住於二剎那故。是故，與自性經驗同時決定之境是無事物。雖許由未決定異於成為自性之境相而增益於自，然不說如是經驗。非決定為”自性”，而是決定為”義”。是故，分別是與自性相違之經驗義之自性。若有如是相之義，則成為義境所依，然因彼不存在故成無境。 此如二月等， 因無顯現非經驗， 遮除惡宗者， 許為能自證。 若決定是了知義則如是，然非了知故，諸能遮除如前所說惡見者許為能了知自性。云何非了知？如二月等，因無顯現故。了知義之無分別瞭解義是一相，分別瞭解又是他相，若非如是則無現量與非現量了解。是故，如所了知之義而瞭解義者即是瞭解義，譬如於何者明顯青色，彼即是瞭解青色。如是： 雖無如是義， 成就義境依， 異於智瞭解， 如是義非實智。 于義境事物無害之瞭解，由如何顯現之義存在，故成立彼瞭解性，即成為有義瞭解。

།མེད་ན་ནི་དོན་རྟོགས་པ་ཉིད་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཏེ། དོན་མེད་པར་རབ་རིབ་ལ་སོགས་པས་དེ་ལྟར་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟོགས་པ་དེ་དང་མི་མཐུན་ པར་སྣང་བ་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་དོན་ཡོད་ཀྱང་དོན་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དོན་མེད་ཀྱང་དོན་དུ་ཞེན་པའི་རང་བཞིན་དོན་རྟོགས་པ་ཉིད་ཡིན་ན་རྨི་ལམ་དུ་དམིགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་སྔོན་པོ་གསལ་བ་ལྟར་སྔོན་ པོར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྔོན་པོར་རིག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་འདི་ལ་ནི་འཁྲུལ་ཀྱང་དོན་རྟོགས་པ་མེད་དོ། །བློ་ལ་ཇི་ལྟར་དོན་སྣང་བ། །དེ་ལྟར་སྔོན་པོ་དངོས་པོ་ཉིད། །དེ་ཡོད་ན་ཡང་ཅི་བཞིན་དུ། །སྣང་དང་འགལ་ཏེ་དངོས་བློ་མིན། །ཅི་སྟེ་ཡང་སྔོན་པོ་ནི་དོན་བྱེད་ནུས་ པའི་དངོས་པོ་ཡིན་ལ།རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་རྟོག་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་དངོས་པོར་ཞེན་པ་ཡིན་ནོ། །བདག་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ་བདག་གི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་མེད་པ་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ སྔོན་པོ་དོན་བྱེད་པར་ནུས་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གང་ལས་རྟོགས།།འདི་དེ་ལྟར་ཚད་མས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འོ་ན་དེ་ལ་ཅི་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཉིད་དུ་སྣང་བ་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཉིད་དངོས་པོ་དེ་ཡིན་ལ་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་བ་ཉིད་ནི་སྣང་བའི་བློ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བློ་ལ་ནི་དེ་ལྟར་སྣང་ བ་མེད་དེ།དེའི་ཕྱིར་དེ་དངོས་པོ་མ་ཡིན་པ་ལ་དེ་དངོས་པོ་ཤེས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །རྨི་ལམ་ན་ནི་དེ་ལྟར་སྣང་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དེ་དངོས་པོ་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་གྲུབ་ན་ནི་དངོས་པོ་ཡོད་པ་ལ་ཡིན་ལ། དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འཁྲུལ་ བ་ཉིད་དོ།།རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཤེས་པ་པ་དེ་ལྟར་སྣང་བ་དང་མི་མཐུན་པ་ཉིད་ཀྱིས་དངོས་པོ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་པ་ལས། གལ་ཏེ་སྔོན་པོ་ཡོད་པ་ལ་དེ་ལྟར་འཛིན་ནུས་ན་འདི་དངོས་པོའི་བློར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་སྣང་ན་རང་གི་ངོ་བོ་ཅི་ལྟ་བ་བཞིན་སྣང་བའི་ཕྱིར། གསལ་བ་མཚོན་པའི་སྣང་བ་སྐྱེ་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །རྒྱུ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་སྣང་བ་ཐ་དད་དོ་ཞེ་ན། རྒྱུ་ཐ་དད་ལ་འགལ་ཏེ་དེ། །སྣང་ན་བློ་དབྱེ་གང་ལས་ཡིན། །གལ་ཏེ་སྒྲའམ་བློ་ལས་རིག་པར་བྱ་བ་ལ་བློ་ཐ་དད་པར་བྱས་ན་དེ་སྣང་བ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེའི་བློ སྐྱེས་པ་ལ་དེ་སྣང་བའི་ཕྱིར་དེ་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་དེ་སྣང་ན་བློ་ཐ་དད་པ་ག་ལས་ཡིན། དེས་ན་གང་གི་ཚེ་སྣང་བའི་དོན་སྣང་བར་མི་བཟོད་པ་དེས་ན་འདི་དངོས་པོའི་བློ་མ་ཡིན་ནོ།

若無義，則瞭解義即是錯亂，因無義而由眼翳等如是生起故。與彼瞭解不相順之顯現，雖有如是義亦非瞭解義，如比量智。是故，若分別雖無義而執著為義之自性是瞭解義性，則如夢中所緣無分別明顯青色般，分別青色應成了知青色。是故，此雖錯亂亦無瞭解義。 智中如何顯現義， 如是青色事物性， 雖彼存在如實， 與顯現違非實智。 複次，青色是能作用之事物，分別中亦有如是分別故，即是執著為事物。自性非如是故，非自性境所依，如是性亦不存在故，是無義顯現。 此非爾，因何了知青色是能作用之事物？若謂因此由量了知故，則如何顯現即是彼事物之如是性，如是性即是顯現智。分別智中無如是顯現，是故，于非事物中非了知彼事物。夢中有如是顯現故，是事物了知。若事物成立則于有事物中，因彼不存在故，于無事物中識即是錯亂性。 分別智由與如是顯現不相順性故非瞭解事物，若於有青色能如是執取，此應成事物智。然非如是，因顯現時如自性顯現故，應成生起明顯表徵之顯現。若謂因因不同故顯現不同： 因不同相違彼， 顯現時智別何來？ 若由聲或智于所了知作智差別，則應成無顯現。于彼智生起時彼顯現故，彼成為境。若彼顯現，智差別從何而來？是故，當顯現義不堪顯現時，此非事物智。

།དངོས་པོ་རྟོགས་པ་མེད་ན་ནི། །གང་ལས་རང་བདག་དམིགས་མ་ཡིན། །གང་གི་ཚེ་དེ་ལྟར་དངོས་ པོའི་བློ་མེད་པ་དེའི་ཚེ་དངོས་པོར་ཞེན་པས་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་གྲུབ་པ་གང་ཞིག་ཡིན།གང་གིས་བདག་གི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར། དེས་ན། གང་སྣང་དེ་འདིར་བདག་ཉིད་དེ། །གཞན་གང་དེ་ནི་མི་སྣང་ཉིད། །དངུལ་སོགས་སྣང་དང་ཉི་ཕྱིས་ལས། །གཞན་ཉིད་དུ་ཡང་ རྟོགས་པ་ཡིན།།སྔོན་པོའི་རང་བཞིན་དེ་ལ་སྣང་བའི་ཕྱིར་དེ་ཤེས་པ་ཉིད་དུ་མི་འགལ་ལོ། །ཕྱི་རོལ་དུ་ཞེན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རིག་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་མེད་པས་མེད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་མི་གསལ་བར་སྣང་བས་དངོས་པོ་རིག་ པ་མ་ཡིན་ན།ཐག་རིང་པོར་དོན་རྣམས་དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དབང་པོའི་ཤེས་པ་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན། མི་གསལ་བར་སྣང་བས་ཟླ་བ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་དང་མི་མཐུན་པར་ཤེས་པ་འདི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ བཞིན་དུ་འཁྲུལ་པས་དངོས་པོ་རིག་པར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ།།མ་ཡིན་ཏེ། ཐག་རིང་པོ་མ་ཡིན་པ་དང་བསྐལ་པར་མི་གསལ་བར་སྣང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་འབའ་ཞིག་ནི་ཁྱད་པར་མ་ཡིན་ཏེ། འདིར་མི་མཐུན་པ་ཉིད་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་གྲུབ་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ ལྟ་མ་ཡིན་ན།ཐག་རིང་པོ་ནས་སྡོང་པོ་དམིགས་པ་དང་། དེ་ཉིད་དུ་རྟོག་པ་དབང་པོའི་བྱེད་པ་འཇུག་པ་ལ་མཐོང་བ་དང་བརྟགས་པ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་ཕྱེ་ནས་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་མི་གསལ་བར་སྣང་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་མི་མཐུན་པ་ཟླ་བ་གཉིས་བཞིན་དུ་འདི་ནི་སྔོན་པོ་ རྟོགས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་དངོས་པོ་རྟོགས་པ་འགའ་ཡང་མེད་པས་ན་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་མེད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །དངུལ་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི་དངུལ་སྣང་བ་དང་། ཉ་ཕྱིས་ལ་སོགས་པ་ལས་གཞན་ཡིན་པའི་ ཕྱིར་མྱོང་བ་དེ་ཉ་ཕྱིས་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ།འོན་ཀྱང་དངུལ་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དོ། །ཉ་ཕྱིས་ཀྱི་ཡུལ་ཉིད་དུ་དེ་ལྟར་རྟོགས་པས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་རྟོགས་པར་བརྗོད་ཀྱི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ངོ་བོ་རྟོགས་པ་ མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ནི་ཤེས་པ་ལ་ཡང་སྲིད་པ་དང་། དོན་དུ་ངེས་པ་དོན་མྱོང་བ་ཡང་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་འདི་མེད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ།

若無瞭解事物，從何非緣自性？當如是無事物智時，由執著事物之體驗所成立者是何？由何不成為自性境所依？是故： 所顯現此即自性， 其他彼即不顯現， 銀等顯現與貝母， 亦了知為他性。 因於彼青色自性顯現故，不違彼即是智性。所執為外境者，因非所了知故，如是性不存在，故不成為無境所依。 若由不明顯顯現非了知事物，則遠處諸義如是了知故，根識應成非事物境所依。若謂唯非事物境所依，則由不明顯顯現，此知與二月等不相順，如分別應成錯亂而亦不成了知事物。 非爾，因非遠處及障礙不明顯顯現性故表徵鄰近。此非唯一差別，此中不相順性即由體驗成立。若非如是，則遠處見樹及彼分別，根作用趣入時，不應了知見與分別之差別。是故，雖不明顯顯現，此如二月與分別不相順，即是了知青色性。 如是分別中全無瞭解事物，故因無如是相之事物，非無境所依。于銀等中，因銀顯現與貝母等異故，彼體驗非貝母境所依，然即是銀境所依。由如是了知為貝母境性而說顛倒了知，非由體驗性如是了知，因無了知差別與所差別之體性故。 分別之青色相於智中亦可能，決定為義非體驗義，是故此非趣入無境所依性。

།གཞན་ཡང་། དེ་ཡི་ངོ་བོར་སྣང་བ་ལས། །མྱོང་བ་གཞན་འགའ་ཡོད་མ་ཡིན། །དོན་གྱི་ ངོ་བོར་སྣང་ཡང་ནི།།དེ་ནི་བློ་ཡི་འདྲ་ཉིད་ཡིན། །ལྷག་པར་ཞེན་པ་དོན་རིག་པ་ཉིད་ཡིན་ན་བདག་ཉིད་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་མ་ཡིན་ལ། དོན་ངེས་པའི་ཕྱིར་དོན་ཉིད་ཡུལ་ཡིན་ཞིང་། དེ་ལྟ་བུ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མེད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དེའི་ཡུལ་ཅན་ ཉིད་དུ་ཡང་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།།དོན་མྱོང་བ་ཉིད་ཡིན་ཡང་བདག་ཡུལ་ཡིན་པར་ནི་མི་འགལ་ཏེ། ཟླ་བ་གཉིས་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ། །འདི་ལྟར་མྱོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་དོན་གསལ་བ་ཉིད་མ་གཏོགས་པ་གཞན་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་གསལ་བ་དེ་ནི་དོན་ཡིན་ལ། བདག་ནི་དེ་ལས་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བདག་ཡུལ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་བུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཤེས་པ་ཡང་དོན་ཅི་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་གཟུགས་བརྙན་དང་འབྲེལ་པས་གང་སྣང་བ་ན་སྣང་བ་འདི་ནི་དོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་དེ། དེ་ལྟར་སྣང་བ་དེ ཤེས་པ་ལས་ཡང་མི་སྲིད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་སྣང་བ་དེ་དོན་གྱིས་བྱས་པ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་དེ་ལྟར་སྣང་བ་དེ་དོན་གསལ་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་རྟོགས་པ་ཉིད་དོ། །གཏོད་པར་བྱེད་པ་དོན་གྱི་བྱེད་པ་མེད་ན་ནི་དེ་ཤེས་པ་དེ་ཙམ་སྣང་བར་བྱེད་དེ། ཟླ་བ་གཉིས་ལ་ སོགས་པའི་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ།།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཤེས་པ་ཡང་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ནི་སྣང་བ་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཅན་ཡིན་གྱི། འགའ་ཡང་ངེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདིའི་ འཛིན་པ་དང་མི་འཛིན་མིན་སྣང་བ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ།།རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྲེག་པ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བ་ཡོད་པ་དང་མེད་པར་སྣང་བ་མ་ཡིན་ཡང་ཕྱི་རོལ་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ངེས་པ་ཉིད་དེའི་བཟུང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ཕྱི་རོལ་ཉིད་ཡིན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ནི་མ་ཡིན་ཞིང་། རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་མེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ཞེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་གལ་ཏེ་རིག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ན། དེ་ལས་ཡུལ་གནས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ལྟོས་ནས་འཛིན་པ་དང་། འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་མྱོང་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་དེ་མྱོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི ཞིག་།དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་དོན་གསལ་བར་བྱེད་པའོ།

複次： 現為彼體性， 無有他體驗， 雖現為義體， 彼即智相似。 若過度執著即是了知義，因自性不確定故非境，因義確定故義即是境，如是亦不存在故，成為無境所依。若非如是，則亦不成立為彼境所依故。 雖是體驗義，然不違為自境，如二月等智。如是所謂體驗，除義明顯性外別無他義。是故，彼明顯是義，自性異於彼故，自性非境。若謂如是，則因無如是故即是無境。 智亦與義相應如是形相影像，顯現時說此顯現是義。如是顯現於智中亦非不可能。若如是顯現是義所作，則如是顯現是義明顯自性故，即是了知義。若無能生義之作用，則彼智僅顯現彼量，如二月等智。 若非如是，則無分別智亦不應成為有義相。若謂無分別是顯現隨順義之生滅者，全無決定。是故，此執取與非執取依于顯現。 分別雖非顯現外境燒等之有無相應，然決定外境，是故決定即是彼所取。彼亦是外境而非自性，如是相亦不存在故即是無境。對此已說訖。 若所謂執著非能了知，則由彼無境住故，依彼執取與非執取。若是能體驗，則彼所謂體驗即是如是義明顯。

།ཇི་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་གསལ་བར་བྱེད་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་གྱུར་ནས་རང་ཉིད་སྣང་བའི་ཕྱིར་གང་གིས་མེད་པའི་ཡུལ་ཅན་དུ་འགྱུར་བ། བློ་གྲོས་ངན་པས་བརྟགས་པའི་དངོས་པོ་མེད་པ་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་བཟུང་བའི་རྣམ་པ་ལས་དཔག པ་ཅི་ཡོད།གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་རྟོག་པ་མེད་པ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །བདེན་ཏེ་མྱོང་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་ནོ། །ཁྱད་པར་ནི་མྱོང་བའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ཞེན་པ་ཉིད་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ཤེས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་ཐ་མི་དད་ པའི་ཕྱིར་དེའི་དུས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་།རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་མཚམས་སྦྱོར་བའི་རང་བཞིན་གྱིས་རྟོགས་པ་མི་འཇུག་པས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཉིད་དུ་མི་འཐད་དོ། །གལ་ཏེ་འདི་རང་རིག་པས་ རང་གི་བདག་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་སྣང་བ་དེ་ཙམ་གྱིས་མཐར་ཕྱིན་པ་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ཚེ་ཟླ་བ་གཉིས་ཀྱི་ཤེས་པ་བཞིན་དུ་རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ།།འོན་ཏེ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་བཞིན་དུ་མྱོང་བའི་རང་བཞིན་དེ་དོན་གྱི་མཐར་ཐུག་པ་ཉིད་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་ ཇི་ལྟར་སྣང་བ་དེ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོས་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་པས་དེ་གསལ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར།དེ་ལྟ་ན་ཡང་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ཡོད་ཀྱང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་ཐ་དད་པར་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་དང་། ཕྱི་རོལ་གྱི་ རང་བཞིན་དུ་སྣང་བ་དང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་རིག་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་འདོད་པར་བྱ་བ་ཁོ་ནའོ།།དེས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འདིའི་དེ་རྣམ་པ་ཅན་མ་ཡིན་ཡང་དེའི་རིག་པ་ཡིན་ལ་དེའི་ཡུལ་དེ་འདྲ་བ་དེ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་འདི་ནི་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཞེས་བྱའོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་སྨྲས་པ། ཤེས་པའི་དངོས་པོར་མི་འཐད་རྣམས། །གལ་ཏེ་རིག་ན་འཁྲུལ་མ་ཡིན། །མིན་ན་དེ་དག་ཤེས་པར་ཡང་། །རྣམ་པར་རྟོག་པས་ནི་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་མཐོང་བ་ཉིད་དང་། ཐ་མི་དད་པར་ཡུལ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དེ་སྒྲའི་ཡུལ་ཉིད་དུ་མི་འགྲུབ པའི་ཕྱིར་རོ།།བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་ཤེས་པའི་ངོ་བོར་མི་འཐད་པའི་ཆོས་དེ་དག་རིག་པར་འདོད་ན་ནི་དེ་ཤེས་པའི་ངོ་བོར་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འདིར་ནི་སྔར་ མཐོང་བ་ཉིད་རིག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།ཤེས་པ་ནི་ད་ལྟར་བྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྔར་མཐོང་བ་མ་ཡིན་པས་དེ་དེའི་རྣམ་པར་རིག་པར་མི་འགྱུར་རོ།

如是成為明顯后自身顯現故，何以成為無境所依？愚智所計無實顯現之此所取相有何可推？ 若如是，則應成與無分別無差別。誠然，是由體驗自性故。差別將由非體驗自性之執著性解說。 若由識之分別與不異故，彼時性無前後故，及由自相自性故無隨行故，不入相續自性之了知，故不應理為分別性。若此由自證如其自性顯現僅此究竟，則此時如二月之智般于自性無分別性。 若如青等智般，體驗自性即是義之究竟，則此時如其顯現與彼不異故，由自體是如是相故，因成為彼明顯性故，如是亦是無分別性。是故雖有青相，然分別應唯許為異前後、顯現為外境自性及隨行了知自性。 因此，此分別雖非彼相，然是彼了知，且彼境如是亦不存在故，此非成為自性即名增益。對此所說： 若知非理智事物， 則非迷亂若非知， 彼等亦非智所知。 分別即應見前後及不異境了知，若非如是，則彼不成為聲境故。若是不可言說境所依，則應成無分別性故。 是故，若許了知彼等非理智事物之法，則彼應成非智體性。若此唯應了知先前所見，則智是現在故非先見，故彼不成為彼之了知。

།དེ་ལྟ་ཡིན་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འཁྲུལ་པ་ཞེས་བྱ་བར་མི་འཐད་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་མེད་པར་ག་ལ་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དོན་ སྔར་མཐོང་བ་དེ་ལྟར་རིག་ན་དོན་ཉིད་རིག་པར་འགྱུར་རོ།།རིག་པ་དེ་ལྟར་ཞུགས་ཀྱང་དོན་གཞན་རིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་མཐོང་བ་སྔ་མས་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་རྟོགས་པས་སྔོན་མཐོང་ཞིང་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་འདི་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་སྔར་མ་མཐོང་བའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་དེ་ཉིད་ཀྱིས་གསལ་བ་ཉིད་མི་འཐད་པ་ཅི་ཡོད་སྒྲོ་འདོགས་པ་སྔོན་མ་མཐོང་བའི་རང་བཞིན་ཉིད་ལ་སྔོན་མཐོང་བ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར། འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཡང་མི་ཚོར་མིན། །སྒྲོ་བཏགས་ལ་སྔོན་མཐོང་བ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་འདོད་པས་ཀྱང་སྔོན་མཐོང་བར་རྟོགས་པས་སྔོན་མཐོང་བ་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདོད་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་འདི་སྔོན་མཐོང་བ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་གྱི། འོན་ཀྱང་སྒྲོ བཏགས་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དོ།།འཁྲུལ་པ་ཡང་རྣམ་པ་ཅི་ལྟར་འཁྲུལ་པ་དེའི་ངོ་བོར་རིག་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཉ་ཕྱིས་ལ་དངུལ་དུ་རྟོགས་པས་དངུལ་ཚོར་བ་མེད་པ་ནི་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དངུལ་ཉིད་དུ་མ་རིག་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་དངུལ་གྱི་ཤེས་པ་དངུལ་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་འགྱུར་ རོ།།དངུལ་གྱི་ཤེས་པ་ཡང་ཡིན་ལ། དངུལ་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གང་གིས་དེ་ལྟར་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པར་བྱ་བ། དེ་དེའི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེའི་ཡུལ་གཞན་གང་ཞིག་ཡིན་པར་འགྱུར། འོ་ན་ཇི་ལྟར་བདག་ཉིད་སྣང་བ་ཡིན། ཡུལ་དང་དུས་དེས་རྣམ་པར་བཅད་པའི་ཕྱི་རོལ་ གྱི་དངུལ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དངུལ་གྱི་རྣམ་པར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་རིག་པ་དག་འཛིན་ཏོ།།འདི་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་། སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་རང་བཞིན་དུ་རིག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ལ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། ཡུལ་མེད་པ་ཉིད་དུ་བློ་གྲོས་ངན་པ་དག་འཁྲུལ་ པས་དེ་ལ་དེ་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་འདི་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་ཕྱི་རོལ་གྱི་རང་བཞིན་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡིན་ན་རང་གི་ཡུལ་ཅན་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡུལ་ཡིན་པར་ཐལ་ལོ། །དེ་ཡང་འཐད་པས་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་དེ་ལྟར་རིག་པ་མ་ཡིན་ན་འདི་ཤེས་ པའི་ངོ་བོ་དང་མི་འགལ་ལོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྒྲོ་བཏགས་པ་ལ་ཕྱི་རོལ་ཉིད་དུ་ཞེན་པ་ཡང་འཐད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་རོལ་དུ་རིག་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་པར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ།

若如是，則分別迷亂之說不應理。是故，豈成無義？若如是了知先前所見之義，則成了知義本身。雖如是入了知，然非謂了知他義。故由瞭解前見所緣，即是瞭解先前所見及所緣性。 若此非如是瞭解，因將成為彼境所依故。則是瞭解未曾見之自性。若如是，則有何不應理彼自身明顯性？增益是于未曾見之自性瞭解為先前所見。 若謂如是，則不然。何以故？ 雖是迷亂亦非不覺。 欲許增益為先前所見性瞭解者，亦應許由瞭解先前所見而瞭解先前所見性。若非如是，則此不成了解為先前所見，然唯是增益境所依。 迷亂亦是了知如何迷亂之體性，譬如於貝殼瞭解為銀，非瞭解無銀覺受，因將成未了知銀性故。則銀之智成為銀境所依。 既是銀智又非銀境所依，誰能如是詰難？因彼是彼之智故，彼有何他境？則如何是自身顯現？因無彼處時決定之外境銀故，智體性顯現為銀相，諸了知者如是執持。 此由了知為外境體性及前後自性，因於智自性不可能故，愚者迷為無境性而如是說。若此瞭解前後外境自性，則不成自境所依。如是亦成自相為境。彼亦應以正理遮破。 若非如是了知，則此不違智體性。正因如此，執著增益為外境性亦不應理，因外境了知不應理為非外境所依故。

།ཕྱི་རོལ་དང་མི་མཐུན་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཡིན་པར་འདོད་པ་གང་ཡིན་པ་ ཕྱི་རོལ་དང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་བུའི་དངོས་པོ་ཤེས་པ་ཉིད་དུ་ཡང་མི་འཐད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་དེ་ལ་ཕྱི་རོལ་ཉིད་དུ་རྟོགས་ན་ཤེས་པ་ཉིད་ལས་འགྱུར་མོད། །འོན་ཏེ་སྒྲོ་བཏགས་རྟོགས་པ་ཉིད་ཕྱི་རོལ་རྟོགས་པ་ཡིན་ན་ཕྱི་རོལ་དང་མི་མཐུན་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་རྟོགས་པ་ མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ།།གལ་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་ཉིད་ཡིན་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཉིད་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། བདག་གི་ཡུལ་སྣང་བ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པའི་རིག་པའི་བདག་ཉིད་དུ་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ བདེན་མོད་ཀྱི་དེ་ལྟ་ན་ཡང་།།རྣམ་པ་ཇི་ལྟའི་དོན་རིག་པས། །རྟོགས་ཡིན་དེ་རིག་མེད་པའི་ཕྱིར། །ཤེས་ཆོས་མངོན་པར་སློབ་པ་ལ། །ངེས་པར་བརྗོད་དེ་བདེ་སོགས་བཞིན། །གལ་ཏེ་དེའི་རྣམ་པ་ཙམ་གྱིས་དེ་གསལ་བ་ཡིན་ན་རྟོག་པ་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རིག་པ་བླ་ལྷག་པ་ ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་པ་དང་བཅས་པར་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཡང་།དེའི་རྣམ་པ་མ་ཡིན་པར་རིག་པ་ནི་མེད་དེ་གཞན་དུ་ཇི་སྐད་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །རིག་པར་བྱ་བ་དང་རིག་པར་བྱེད་པ་དག་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་ཡང་མེད་དོ། །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་ཁས་བླངས་ནས་ཀྱང་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། རྣམ་པ་ཇི་ལྟ་བུའི་ རང་བཞིན་རིག་པ་འདི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན་པར་འདོད་པ་དེ་ལྟ་བུ་ནི་འདིར་རིག་པ་མེད་དོ།།འདིར་དོན་རིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་རྟོག་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡང་གལ་ཏེ་དོན་སྣང་བ་ཉིད་ཀྱིས་རིག་པ་མིན་ན་རྟོག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཚེ་སྣང་བའི་རང་བཞིན་སྤངས་ནས་སྔོན་པོ་དང་ ཕྱི་མར་མཐོང་བའི་རང་བཞིན་དུ་དེ་རིག་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་ནི་དེའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་འགྱུར་ན་དེ་ཡང་རིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་ལྟར་རིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བུའི་དོན་ནི་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པས་དབང་དུ་བྱས་པས་དོན་ཞེས་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ཕ་རོལ་པོ་རང་ ཉིད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་ཁས་མ་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ནི་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པ་མ་ཡིན་ལ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་སྣང་བ་དེ་ནི་སྔོན་དང་ཕྱིས་མཐོང་བ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་ རིག་པར་བྱ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་འདི་དོན་རིག་པ་མ་ཡིན་ནོ།།རིག་པར་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་དོན་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་རིག་པ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

因具有與外境不相順之自性，故所許為增益者，因與外境不相順故，然此等事物成為識性亦非不應理。若於彼瞭解為外境性，則成為識性，然若增益瞭解即是外境瞭解，因為是與外境不相順之境所依故，則將成非外境瞭解。 若分別之境是識相性，則將成無分別，故應許為異於自境顯現之了知自性耶？雖此為真，然而： 如何相狀義了知， 是爲了解，無彼知， 于學顯明識法時， 定當說如樂等然。 若僅由彼相而明顯，則將成無分別故。雖應說由殊勝了知而有了解，然無非彼相之了知，否則如前所說。了知對境與能知二者亦無差別顯現。雖如是，承許后亦當說：如是相狀自性了知，此所許為分別者，於此無有了知。 此中由義了知性而成分別。若非由義顯現性而了知，則成無分別。當舍離顯現自性而了知為青及后見之自性時，雖成彼境所依，然彼非了知，因無如是了知故。如是義亦非有，因對方自身未如是承許由差別與無差別所攝之所瞭解自性為義故。 外境義非待有事無事，然分別中顯現彼由先後所見性如是應成立故，是具待。是故，因無所了知義，此非義了知。所了知者非是義。然非無如是了知。

།གལ་ཏེ་དོན་མ་ཡིན་ན་འདི་དོན་རིག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ལྷ་རྣམས་དགའ་བས་འདི་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ། དངུལ་སྣང་ བ་ཉིད་ལ་དངུལ་རིག་པ་ནི་དངུལ་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དོན་ཇི་ལྟ་བུར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟ་བུར་རིག་པ་མ་ཡིན་ན་དེ་དོན་རིག་པ་ཇི་ལྟར་ཡིན། གལ་ཏེ་ཤིང་གི་དོན་ཕྱི་རོལ་དུ་ངེས་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། དོན་ཞེས་ཅི་འདྲ་བར་འདྲིས་པ་དེ་འདྲ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་མེད་པར་བརྗོད་དོ། །དེ་ ཙམ་གྱི་དོན་རིག་པ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།ཡུལ་དང་དུས་གང་གིས་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་དངུལ་དུ་ངེས་པ་དེའི་ཡུལ་དང་དུས་དེ་མེད་དངུལ་དུ་རིག་པ་ཡང་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་དོན་མེད་པས་དོན་རིག་པ་མ་གྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མི་མཐུན་པ་ཉེ་བར་བཀོད་པ་ སྟེ།དངུལ་ཇི་ལྟར་གྱུར་པ་དེ་ལྟ་བུར་གསལ་བ་དེ་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་མེད་པ་འདི་དངུལ་རིག་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་དོན་ཇི་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུར་རིག་པ་ཡོད་པ་ལས་ཡུལ་དང་དུས་འབའ་ཞིག་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མེད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་དོན་ དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་འགའ་ཡང་རིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དོན་ཅི་ལྟར་གྱུར་པ་དེ་ལྟ་བུར་རིག་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་དེ་ལས་བཟློག་པ་བདག་ཉིད་ཁོ་ན་རིག་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་ཉ་ཕྱིས་ལ་དངུལ་དུ་རིག་པ་ཡང་བདག་གི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དེ་དེ་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དངུལ་གྱི་རང་བཞིན་ཇི་ལྟ་ བ་བཞིན་རིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་འདི་ལ་དོན་རིག་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ཡང་འདི་ལྟར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ་སྔོན་མཐོང་བ་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར། དོན་བྱེད་པ་དང་ལྡན་པ་བཞིན་དུ་མཐོང་བ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པས་དེ་དང་ལྡན་པར་མཐོང་བའི་དོན་ལ་ཡང་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེས་ན་དེ་ལྟར་རིག་པ་མེད་ཀྱང་དེར་མངོན་པར་རློམ་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་དེ་ལྟར་ཐ་སྙད་བྱེད་དོ་ཞེས་སྨྲའོ། །མངོན་པར་རློམ་པ་ཡང་ཤེས་པའི་ཆོས་ཡིན་ཏེ། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །དཔེར་ན་རིག་པས་མངོན་པར་རློམ་མོ། །རིགས་བཙུན་པས་མངོན་པར་རློམ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ རིག་པ་ཙམ་ལ་ནི་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ།།རིགས་བཙུན་པའམ་རིག་པ་རིག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་དེ་ལྟར་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་ཤེས་པའི་ཁྱད་པར་མངོན་པར་རློམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ།

若問：若非是義，則此亦非義了知耶？諸天歡喜如是決定，即于銀顯現性中，銀了知即是銀了知故。若非如義所成般了知，彼如何是義了知？若樹之義確定為外境，而無有如所問”何為義”般之義故，說為無境。然非無彼量之義了知。 于某處時所限定之銀決定，雖無彼處時之銀，然非無銀了知。是故，雖無如是相之義，然非不成立義了知。 若謂：此為相違安立，因於彼處無如銀所成般顯現故，此無性成為銀了知。如是，由有如義所成般之相了知，僅因無處時故，將成無性境所依。當全無隨順於義之了知，故無如義所成般了知時，則唯了知相反自性。 如是，于貝殼之銀了知亦是自境所依，彼亦因無如銀自性般之分別了知故。是故，此中無有義了知。然而如是將成：因於先前所見聲等作結合故，如具有作用般，由無待于見故，亦趣入于見為具彼之義。 故雖無如是了知，然由有增上慢故，于彼如是安立名言，如是而說。增上慢亦是識法，如樂等然。譬如說”由智增上慢”、“由種姓尊者增上慢”，非僅說智，如同由”種姓尊者”或”智了知”即作如是名言安立。如彼貪等，有識之差別名為增上慢。

།དེས་ན་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། འགལ་བའི་ཕྱིར་རིག་པ་ཡོད་ཀྱང་རིག་པ་མ་གཏོགས་པར་མངོན་པར་རློམ་པ་གདོན་མི་ཟ་བར་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པས། རྣམ་རྟོག་རྗེས་སུ་འབྲེལ་འཇུག་པ། །རང་བདག་མཐར་ཐུག་ངེས་པར་རྟོག་།མངོན་པར་རློམ་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས། །རྣམ་རྟོག་ཡུལ་རྣམས ཅན་ཡིན་པ།།དེ་ཕྱིར་མེད་པ་རིག་མིན་བཤད། །ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིག་པ་ནི་དོན་མི་འདྲ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྟོག་པའི་ངོ་བོ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་བཞིན་དུ་རང་བཞིན་དེ་ཙམ་གྱིས་ནི་དེ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་དེ་ཉིད་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཆོས་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་ལྷག་པར་ཞེན་པས་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་འཇུག་པ་ནི་མི་གསལ་བའི་རང་བཞིན་ལ་ནི་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མ་རྟོགས་པ་འགའ་ལ་ཡང་མངོན་པར་རློམ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་དོན་རིག་པ་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་རང་གི་བདག་ཉིད གསལ་བ་ཉིད་ན་དོན་ངེས་པར་བརྗོད་དོ།།དེ་ཡང་དོན་གྱི་རང་བཞིན་གྱིས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཡུལ་མེད་པར་འགྱུར་བ་ཇི་ལྟར་ཉ་ཕྱིས་ལ་དངུལ་བཞིན་དུ་བདག་ཉིད་དོན་མེད་པ་ལ་དོན་དུ་རིག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ ཀྱང་དོན་རིག་པ་དང་རྗེས་སུ་མི་མཐུན་པའི་རིག་པའི་ཆོས་མེད་པ་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ།རྨི་ལམ་གྱི་བུད་མེད་ཀྱི་རྣམ་པ་འཁྲུལ་པའི་ཡུལ་ལ་དེ་ལྟར་ཞེན་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་གི་སྣང་བ་དོན་མེད་པ་ལ་དོན་དུ་ཞེན་ནས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྒྲ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འཐད་པ་ཡིན་ ནོ།།དེས་ན་འདི་རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་སྔོན་དང་ཕྱི་མ་ཕྱི་རོལ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་འཇུག་པས་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཆོས་ཀྱིས་འཇུག་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་སྔོན་དང་ཕྱིས་མཐོང་བའི་རང་བཞིན་དུ། རྣམ་པར་རྟོག་པར་བྱེད་པས་རྣམ་པར་རྟོག་པར་བརྗོད་དོ། །དེ་ ལྟར་མངོན་པར་ཞེན་ན་སྒྲས་འབྲེལ་པར་རུང་བའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཇི་ལྟར་ཞེན་པ་བཞིན་དུ་དེའི། །དོན་གྱི་རང་བཞིན་གསལ་བའི་ཕྱིར། །བརྟགས་མེད་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཤེས་པ་ནི་ཞེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདིས་ཇི་ལྟར་ཞེན་པ་དེ་ཉིད་རྣམ་པར་རྟོག་ པའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ།།རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རང་བཞིན་ནི་སྔོན་དང་ཕྱིས་མཐོང་བའི་དོན་དུ་ཞེན་པ་ཡིན་ནོ། །འགའ་ཡང་མྱོང་བ་མེད་པ་ནི་ཞེན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རང་གི་བདག་ཉིད་དེ་ལྟར་སྣང་བ་ཉིད་ན་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ་དེའི་ཕྱིར་རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་སྒྲོ་འདོགས་པས། དེ་ལྟར་བཏགས་པ་དོན་ཞེས་ བརྗོད་དོ།

為您完整翻譯這段內容： 因不成立且相違故，雖有了知，除了知外必須承許有增上慢，故： 分別隨系趣入時， 究竟定解自體性， 由彼增上慢本身， 分別諸境為所依， 是故說非了知無。 一切了知即是不同義之識性故，分別體性之分別即由彼自身為境相所依。彼亦非僅如所經驗般之自性，然因具足分別法故，乃由增執所致。彼趣入亦非趣入于不明顯之自性，因於任何未了解者皆無增上慢故。 此中無有義了知故，于自體明顯性中說為決定義。彼亦因由義自性趣入故為顛倒。如何于無境中，如貝殼之銀般，因非於無義自體作義了知故，非為義境所依。然趣入于無義了知不隨順之識法中，如於夢中女相錯亂境如是執著般。是故，因於無義自顯現執為義而趣入故，如是依文字義理成立。 是故，此由前後外境自性趣入于自體性中，說為由分別法趣入。因此，由於自體性中作前後所見自性分別故說為分別。如是若增執，因是聲音可系屬之境故。 如其所執故， 由義自性明故， 無觀察分別識非增執自身之境相所依故，此如其所執即是分別境。分別自性即是執著為前後所見義。因任何無經驗者非為增執故，于如是顯現自體性中趣入，是故由於自體增益，如是假立說為義。

།ཤེས་པ་ལ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་རང་བཞིན་དང་། སྔོན་དང་ཕྱིས་མཐོང་བ་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བཏགས་པ་མེད་པར་བརྗོད་དོ། །དེ་ལྟར་མེད་པ་སྣང་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཞེན་པ་ནི་སྣང་བའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་མྱོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རང་ཉིད་ དོ།།དེས་ན་ཞེན་པའི་འཇུག་པ་དཔྱད་ན། མི་སྣང་བ་ལ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར། རང་གི་བདག་ཉིད་ཁོ་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། སྒྲ་ལས་ཤེས་པ་ཐ་དད་ལྟར། །དོན་གྱི་གཟུགས་བརྙན་སྣང་བ་གང་། །ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེན་པའི་རང་གི་ངོ་བོས་བརྟགས་ན་ནི་མེད་ པ་ཉིད་དེ།ཅི་སྐད་དུ། སྒྲ་དོན་འདི་དང་གཞི་མཐུན་ཉིད། །ཡོད་པ་མིན་ཡང་ཇི་ལྟ་བུར། །གྲགས་པ་བཞིན་དུ་བརྗོད་པ་སྟེ། །དངོས་པོ་ལ་འདི་མི་སྲིད་དོ། །ཞེས་བཤད་དོ། །ཐ་སྙད་བྱེད་པ་པོའི་བློ་ལ་ལྟོས་ནས་ནི་གང་གིས་སྒྲུབ་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་གསལ་བ་ཡིན་ཏེ། གཞན་སེལ་བའི་སྒོ་ནས་དོན་ ལ་འཇུག་པར་བརྗོད་པ།ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཉིད་དེ། ཅི་སྐད་དུ། དེ་མི་བྱེད། ཡོངས་སྤོང་ཡན་ལག་ངོ་བོའི་ཕྱིར། །དངོས་པོ་ཐ་དད་རྟེན་ཅན་ཕྱིར། །དོན་ལ་མི་སླུ་ཡིན་པར་འདོད། །ཅེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །འདིའི་ཐ་དད་དང་། འདྲེས་པའི་རང་བཞིན་ངོ་བོ་མིན། །ཕྱི་དང་ནང་གི་ངོ་བོར་ནི། འགལ་ཕྱིར། བཏགས་པ་ཇི་ལྟར་ཞེན་པ་བཞིན་མེད་པས་ཤེས་པ་ལ་སྔོན་དང་ཕྱི་མ་དང་། ཕྱི་རོལ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཅིག་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ། མེད་པ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །རང་བཞིན་ནི་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མི་གསལ་བར་སྣང་བའི་དངོས་པོ་ནི་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་ཤེས་པའི རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ནི་ཇི་ལྟར་ཞེན་པའི་ཕྱི་རོལ་ཉིད་དུ་མེད་པ་ཡིན་གྱི། རང་གི་ངོ་བོར་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་དེ། རྨི་ལམ་དང་ཟླ་བ་གཉིས་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རང་བཞིན་ཡོད་པ་ཡིན་ན་དེ་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་གནས་པ་ཐོབ་པས། བ་ལང་དཀར་པོ་ཞེས་ཐ་ དད་པ་ཡང་གཅིག་གི་རྣམ་པ་དང་།དེ་བཞིན་དུ་འདི་ཡང་བ་ལང་ཞེས་འདྲེས་པའི་རྣམ་པའི་སྤྱི་བཞིན་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་ཁོ་ན་སྟེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་རང་བཞིན་འབའ་ཞིག་གིས་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ཆོས་དུ་མའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་ཆོས་ཅན་ དང་སྤྱི་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ།ཟླ་བ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །ཟླ་བ་གཉིས་ཕྱི་རོལ་དུ་མེད་ཀྱང་ཤེས་པར་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྤྱིའམ་བ་ལང་ཉིད་དང་། དཀར་པོ་ཉིད་དང་འབྲེལ་བའི་བདག་གིས་དོན་ཀྱང་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཞེས་སྨྲ་སྟེ། བཏགས་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་ཉིད་ བཞིན་དུ་ཐ་དད་པ་དང་འདྲེས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་ཡང་མེད་པ་ཡིན་ནོ།

由於識中完全不存在外境自性及前後所見，故說無有假立。如是非為無之顯現，因執著非為顯現體性故。因此，凡是經驗即是識自身。因此，若觀察執著之趣入，因不趣入于不顯現故，唯自體性是分別境，如所說： “如聲異於識， 義之影像現。” 若以執著自性觀察則為無，如所說： “聲義此共基， 雖無然如何， 隨順共許說， 事物中非有。” 依于言說者之心，則由何成立境性明顯，說由遣余門趣入義中，即是外境，如所說： “彼不作，遍除支分體性故， 事物差別所依故， 許于義中不欺。” 此之差別及和合自性非體，因外內體性相違故。由於假立如其所執不存在，故於識中無前後及外境故。若問是否一切方面皆無？答曰：非也。自性非無。不明顯顯現之事物非無，因是識之自性故。彼如其所執為外境性則無，然于自體性則是有，如夢境及二月等自性。 若自性存在，則得住于識之自體，獲得”白牛”等差別亦成一相，如是此亦如”牛”等和合相之共相唯是存在，僅由外境自性而成無。因此，識之自性成為諸法體性之有法及共相存在，如二月等。二月雖于外境不存在，然于識中非無。如是，共相或牛性及白性相系之自體義亦應爾耶？ 答曰：非也。假立如外境性般，於差別及和合自性亦是無。

།བ་ལང་དཀར་པོ་ཞེས་ཤེས་པ་ལ་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་སྒྲ་ཐ་དད་པའི་བཟུང་བ་རང་བཞིན་དུ་མ་ཤེས་པ་གཅིག་གི་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་དག་ཕན་ཚུན་འདྲེས་པས་ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རང་གི་ངོ་བོར་གྱུར་པ་མ་ ཡིན་ནོ།།སྤྱི་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ཡང་མ་ཡིན་ཞེ་ན། ཕྱི་དང་ནང་དུ་འགལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། གཉི་གར་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་བ་ལང་འབའ་ཞིག་གི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བ་ལང་ཞེའང་དེའི་རྟོགས་པ་ཙམ་ལ་དཀར་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ཙམ་དུ་རྟོགས་པ་དེ་ཙམ་ཉིད་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རང་ བཞིན་ཡིན་གྱི།དེ་ལྟ་བུ་ཤེས་པ་གཅིག་ཏུ་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བའམ་ཁྱད་པར་གཞན་ལས་རྗེས་སུ་སོང་བའི་སྤྱི་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་འགལ་ཞེ་ན། བཤད་པ་ཕྱི་རོལ་ཐ་དད་ཀྱང་། །རྗེས་འབྲེལ་མེད་ཕྱིར་གཅིག་ན་ཡང་། །རྣམ་ཀུན་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་རྣམ་པ་དེ་ ལྟ་བུ་གཅིག་གི་རྣམ་པ་འདི་བློ་ལ་ཡོད་པར་འགྱུར་བ་བ་ལང་དཀར་པོ་ཞེས་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་ཉིད་དུ་སྣང་བ་དག་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ལས་རང་བཞིན་གཅིག་ཏུ་གནས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དོན་དེ་ནི་དེ་ལྟར་ཞེན་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་གལ་ཏེ་ཐ་དད་ཀྱང་གཞན་གྱི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་བ་དོན་ལ་ཡོད་ན། དེའི་ཚེ་ བ་ལང་ཡོན་ཏན་དཀར་པོའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བ་ལང་ཞེས་རྟོགས་པ་ན།རང་བཞིན་རེ་བར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟ་ཡིན་པར་གྱུར་དང་རེ་བར་གྱུར་པ་དེ་ཉེ་བར་རུང་བ་ཡིན་པས་བ་ལང་ཉིད་དཀར་པོའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པར་གྱུར་པ་ན་དེ་ལྟ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ནི་གཞན་གྱི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་ བ་མ་ཡིན་ཏེ།གཉི་ག་ཡང་རང་གི་བདག་ཉིད་ཁོ་ན་ལ་རྣམ་པར་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པས་བ་ལང་དཀར་པོའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བ་ལང་ཞེས་རྟོགས་པ་ན་ཡོན་ཏན་དཀར་པོ་རེ་བ་མ་ཡིན་ལ། འདི་དེ་ལྟར་རུང་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཉེ་བ་ ཡང་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟ་ཡིན་དང་བུམ་པ་དང་སྣམ་བུ་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །སྒྲ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་དེའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ཉིད་ལ་དེ་ལྟར་སྦྱར་ན་དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་རྟོགས་ན་ནི་མི་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་བ་ལང་བུམ་པ་ ཞེས་བྱ་བ་ལྟར་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་དག་ལ་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་མེད་པས་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པའི་རང་བཞིན་གྱི་དངོས་པོ་ངག་གི་དོན་གཅིག་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་བ་ལང་སྐུལ་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ཡང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བྱ་བ་དང་བྱེད་པ་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་བ་ ལང་ཉིད་དཀར་པོའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེའི་རང་བཞིན་དེ་དེ་ལྟར་རྟོགས་སོ།

“白牛”這樣在識中顯現為差別的聲音差別所取，將不知自性的一境作為對象，彼此混雜而成為一體性者，並非成為識之自體性。共相亦復如是。若問何以非然？因為外內相違故，於二者皆無故。因此，唯牛之分別，即”牛”之了別，及僅”白”之了別，僅此即是識之自性，而非如是一識相續或隨順於其他差別之共相。 複次，若問何故相違？如說： “外境雖差別， 無相續故一， 一切皆一解。” 凡是如此一相，此於心中所成之”白牛”顯現為差別相者，並非由相續而住於一自性。彼義如是執著，因此若差別亦成他自性于義中存在，爾時因牛是白色功德之自性故，了知為”牛”時，應期待自性，若如是成就及期待，彼成為適宜，當了知牛性即白色自性時，然非如是。 他非成為他之自性，因二者皆唯住于自體性故。因此，非彼自性故，非了知為白牛自性故，了知為”牛”時不期待白色功德，此亦不應理。是故亦非鄰近。若如是，則應如”瓶”、“毛毯”般了知。 若謂聲音本身成立彼為彼之自性，則不然。若如是了知者如是配合，因如是了知故。若未了知則不配合故，不如”牛瓶”般了知。因此，於差別中無相續故，相續自性之事物語義一者實不存在。如是，“驅牛”亦非相續，因無作用與作者故。 若謂因牛性具白性自體故，其自性如是了知。

།དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དེའི་ངོ་བོར་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ནི་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་པ་མེད་ན་བ་ལང་ཞེས་བྱ་བ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དཀར་པོ་ ཉིད་ལ་སོགས་པ་མ་རྟོགས་པའི་རྣམ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཐ་དད་རྟེན་པས་གཅིག་ལ་ནི། །ཐ་དད་ལ་ཡང་བརྡ་ལས་ནི། །ངེས་ཕྱིར་རང་བཞིན་གཅིག་ཉིད་དེ། །བློ་རྣམས་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་མིན། །ཅི་སྟེ་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་དོན་ཉིད་ཀྱིས་ན་རྟོགས་པས་དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་རང་བཞིན་དུ་མ་ བརྟགས་པ་ཡིན་གྱི་དངོས་པོར་ནི་མ་ཡིན་ལ།སྒྲ་ནི་དེ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་ན་ཡང་དེ་ལ་བ་ལང་དཀར་པོའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྒྲ་རྣམས་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་པས་གཅིག་གིས་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བ་ལང་ཞེས་རྟོགས་པ་ན་རང་བཞིན་རེ་བར་འགྱུར་རོ། ། དེས་ན་ཚིག་གི་དོན་རྟོགས་པ་བཞིན་དུ་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ཡང་བརྡ་ལས་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟར་དཀར་པོའི་སྒྲས་དཀར་པོའི་དོན་བརྡ་ལས་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ། གང་གི་རང་བཞིན་དུ་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་པ་དེའི་རང་བཞིན་ཐ་དད་པར་བསྟན་ན་དེའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། དེ ལྟར་བརྡར་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལ་ཚིག་གི་དོན་གཉིས་གཅིག་གི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་གཅིག་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དཀར་པོ་ཞེས་རྟོགས་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་ལྟར་བ་ལང་གི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་ངེས་པར་བྱེད་དེ། དེས་ན་ཐ་དད་པའི་བདག་ཉིད་ནི་གཅིག་ ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།ད་ནི་འདྲེས་པ་ཅི་ལྟར་མེད་པ་སྟོན་ཏེ། རྗེས་འབྲེལ་མེད་ཕྱིར་ཐ་དད་དམ། །གཞན་གྱིས་འདྲི་བ་ཡོད་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་རྣམས་ཐ་དད་པའམ་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་འདྲེས་པར་སྣང་ན་དེའི་ཚེ་འདི་ཕྱི་རོལ་བཀག་པས་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའི་ ཕྱིར།ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པར་ཡང་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །ཟླ་བ་གཅིག་ལ་བརྟེན་ནས་ཟླ་བ་གཉིས་སུ་སྣང་བ་དེ་ལྟ་བུ་ནི་གཅིག་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་དུ་མི་འཐད་དོ། །དེའི་རང་བཞིན་ཅན་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་སྣང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཟླ་བ་གཉིས་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་ ཡོད་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་སྤྱི་ཡང་གསལ་བ་རྣམས་ལ་ཐ་དད་པའམ་ཐ་མི་དད་པར་རིག་ན། དེ་ཡང་གསལ་བ་རྣམས་ལ་སྲིད་པ་བཀག་པས་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་རྣམ་པ་ཅན་མ་ཡིན་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ལྟར་སྣང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

若謂如是于分別中亦因如是了知故而了知為彼體性，則不然。若無差別，則應了知”牛”之一切行相，因無未了知白性等之行相故。 “依差別一中， 差別亦由名， 定故一自性， 非由諸識一。” 若說由遮遣義故，了知隨順於彼而非觀察為自性，實非事物，聲依于彼。對此，因是白牛之自體故，諸聲非事物境故，非由一而了知一切故，了知為”牛”時應期待自性。 因此，如了知語義般，相續亦當從名言而生。如白色之聲由名言令了知白色之義般，若顯示為何者自性由現量所了知者之差別自性，則成為彼自性，因如是立為名言故。 於此，二語義成為一自性之識相一性實不存在，然而了知為”白”者，如外境般決定為牛之自性，因此差別體性非存在於一中。 今當顯示如何無混雜： “無相續故異， 或他問非有。” 若諸事物以差別或無差別自體顯現為混雜，爾時由遮遣外境故成為識之自體故，於世俗中亦應成有。依一月而顯現為二月者，因一中無故於外境不應理。非彼自性之識不如是顯現故，二月存在為識之自體。 如是，共相若於諸別相了知為異或不異，彼亦由遮遣諸別相之可能性故成為識之自體，若非彼相者，識不如是顯現故。

།འདི་ལྟར་བ་ལང་ བ་ལང་ཞེས་གསལ་བ་རྣམས་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེའི།གང་གི་ཕྱིར་ཐ་དད་པས་འདི་དག་འདྲེ་བར་འགྱུར་བ་ཁྲ་བོ་ལ་ཡོད་པའི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཁུ་ཡུ་ལ་ཡང་ཡོད་དོ་ཞེས་དེ་ལ་ཐ་དད་པ་རྗེས་སུ་སོང་བ་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བར་བྱེད་པ་ནི་མེད་དོ། །ཁྲ་བོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཁུ་ཡུ་ ཡིན་ནོ་ཞེས་ཐ་དད་པ་མེད་པར་ཡང་མ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པ་དག་ཏུ་སྤྱི་རིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྤྱི་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པ་དག་གིས་གསལ་བ་རྣམས་ལ་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པར་བྱེད་པ་མེད་པ་དེའི་ཕྱིར་སྤྱི་མེད་དོ། ། རྟོགས་པར་བྱ་བ་ནི་རྟོགས་པའི་ཚད་མ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པའམ་ཐ་མི་དད་པས་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཐ་དད་པའམ་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་སྤྱི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་ཕན་ཚུན་མི་འདྲ་བ་རྣམས་ལ་ཡང་བ་ལང་བ་ལང་སྙམ་པའི་ཤེས་པ་ཐ་མི་དད་པ་ནི་ཁྱད པར་གཅིག་དང་འབྲེལ་པ་མེད་པར་མི་འཐད་དོ།།འདི་དག་གི་རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་ནི་རིགས་མི་མཐུན་པར་མངོན་པར་འདོད་པ་དང་། ཐ་དད་པར་མི་འདྲ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཁྲ་བོ་ལ་ལྟོས་ནས་ཁུ་ཡུ་དང་བུམ་པ་དག་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་ཁྲ་བོ་ཁུ་ཡུ་དག་ལ་ནི་བ་ལང་བ་ལང་སྙམ་དུ་ རྟོགས་ལ།བུམ་པ་ལ་མ་ཡིན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེ་དག་ལ་བ་ལང་ཉིད་གཅིག་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་དག་དོན་གཅིག་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པའི་ཡུལ་ཡིན་གྱི། གཞན་དག་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དོན་རྣམས་ལ་ཐ་དད་པ་མེད་པར་རྟོགས་པ་ནི་ འདི་ཁོ་ན་སྟེ།གང་ཞིག་དེས་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་དེ་དག་ལ་རིགས་མཐུན་པ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གཞག་པའི་རྒྱུ་ཅི་ཞིག་ཡོད་པའོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར། ཁྱད་པར་གཞན་གྱི་རྣམ་ཕྱེ་མེད། །དེ་ལས་གཞན་དང་ཐ་མི་དད། །རིགས་འཇུག་གེགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དོ། །བ་ལང་ ཤེས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན།།བ་ལང་བ་ལང་སྙམ་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་དོན་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་མི་འཐད་དེ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེའི་སྤྱོད་ཡུལ་ནི་ཡུལ་དང་དུས་དང་བདག་ཉིད་ཐ་དད་པའི་ཁྱད་པར་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ན་ད་ལྟར་འདི་དང་འདི་ལའོ་ཞེས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དང་། རྟག་པ་ པ་ཁྱབ་པ་གཅིག་པུ་ལ་ནི་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཁྱད་པར་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་ནི་བདེན་མོད་ཀྱི། འོན་ཏེ་བ་ལང་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཁྱད་པར་གཅིག་གི་སྒོ་ནས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །གཞན་གྱི་རྣམ་ཕྱེ་མེད། བ་ལང་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་ཁྱད་པར་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ འདི་གཞན་གྱི་སྒོ་ནས་གཞན་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

如是，于諸別相中生起”牛、牛”之識。由於差別，此等混雜時，花斑牛所具之自性即存在於黃牛中，如是說時，于彼無隨順差別之相續。非為”花斑牛即是黃牛”之無差別。 因此，由於無以差別與無差別了知共相故，共相非為識相。由於差別與無差別不能于諸別相中相續，故無共相。 所知以量為標準故，由差別或無差別皆無如是了知故，不存在差別或無差別之共相。若於互不相同之諸差別中，“牛、牛”之無差別認知，若無與一差別相連則不應理。 於此等自體中，無慾顯為異類及差別不同。因此，雖然相對花斑牛而言，黃牛與瓶無差別，然于花斑牛、黃牛了知為”牛、牛”，于瓶則否，此乃因彼等與一牛性相連故。 是故，由於此等與一義相連故，是一相了知之境，其他則非。因此，于諸義無差別了知唯此而已。若問：以彼為境者，于彼等立為同類之因為何？ 對此非如是，因為： “無他差別分別， 異彼與無異， 類入障礙體， 是牛識行境。” “牛、牛”之識不應成為無差別義之能立，因該識之行境是地、時、體性差別之差別故，因了知為”此處此時此等”故，于常遍一者則無彼故。 雖然確實是差別，然若說是從一差別門中為牛性之相，則說非也。無他分別，因無了知差別為牛性差別故，此非由他門而取他為境。

།དཔེར་ན་དབྱུག་པ་ཅན་དབྱུག་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་ཤེས་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཁྲ་བོ་ནི་བ་ལང་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་མ་ཡིན་ནོ། །རྟོགས་པའི་ཡུལ་གང་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པ་མེད་པ་དེ་ནི་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། ། བ་ལང་སྙམ་པའི་ཤེས་པས་ཀྱང་གཅིག་ཉིད་རྟོགས་ཀྱི་དེ་ལ་འབྲེལ་པ་མེད་པའམ། ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་གྱུར་པ་གཉིས་རྟོགས་པ་ནི་མེད་དེ། དེའི་ཕྱིར་འདི་བ་ལང་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་རྫས་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །བ་ལང་ཉིད་རྫས་དང་ཐ་མི་དད་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར བཅད་པ་ཡིན་ཏེ།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཐ་དད་པར་མ་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་མི་དད་པར་ཉེ་བར་འདོགས་པ་ནི་གཉིས་རྟོགས་པ་ཉིད་ཡིན་ན་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁུར་བུ་པ་ལ་བ་ལང་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་ནོ། །རྫས་ཉིད་རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའམ། སྤྱི་ཉིད་ལ་ཡིན་གྱི། སྤྱིའི་ཁྱད་པར་གྱི་རྫས་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྤྱི་ཉིད་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་སུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་བ་ལང་སྙམ་པའི་ཤེས་པས་ཡུལ་དུ་བྱས་པའི་རང་བཞིན་ནི་བ་ལང་དཀར་པོ། །བ་ལང་ཁུ་ཡུ་ཞེས་ཁྱད་པར་དང་གཞི་མཐུན པར་སྣང་གི་འདི་ལ་བ་ལང་ཉིད་ཡོད་ལ།འདི་ཡང་ངོ་ཞེས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཁྱད་པར་ཡང་ཁྱད་པར་གཞན་ལ་ཡང་ཐ་མི་དད་པར་རིག་པ་འཇུག་པའི་གེགས་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །འདིའི་ཁྱད་པར་གཞན་ལ་ཡང་ཐ་མི་དད་པར་རིག་པ་ནི་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཁྱད་ པར་ཐ་མི་དད་པར་སྣང་བ་ནི་འདི་ནི་འདི་ལ་ཡིན་ལ་འདི་ལ་ཡང་ངོ་ཞེས་ཐ་དད་པས་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པར་བྱེད་མི་ནུས་སོ།།དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཐ་མི་དད་པས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་ཡང་རྗེས་སུ་སྦྱོར་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱད་པར་ནི་ཁྱད་པར་གཞན་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་མ་ ཡིན་ནོ།།དེ་དང་ཐ་མི་དད་པར་སྣང་ལ་ཐ་དད་པ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ནི་དེ་སྤངས་ནས་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྟོགས་པ་གཞན་གྱིས་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་སྤངས་པ་ཡིན་ན་ཡང་དེ་ལ་ཡོད་པ་ཡང་ཡོད་པ་ནི་འདི་ནའོ་ཞེས་ཐ་དད་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བར་འགྱུར་ན། དེ་ ལྟར་ནི་རྟོགས་པ་མེད་ལ་ཁས་ཀྱང་མི་ལེན་ཏེ་འབྲེལ་པ་རྟོགས་པར་དཀའ་བས་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་དག་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་གང་གི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་སྤྱི་ཡིན་པར་འགྱུར་བ་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་པར་རྟོགས་པ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །འདི་ལ་བ་ལང་ངོ་ སྙམ་པའམ།བ་ལང་ངོ་སྙམ་པ་ཉིད་ཀྱང་ཁྱད་པར་དང་གཞི་མཐུན་པ་ཉིད་དེ། དེ་ལ་ཡང་ཁྱད་པར་གཞན་ལ་རྗེས་སུ་སྦྱོར་བ་ནི་མེད་དོ། །དེས་ན་སྤྱིའི་ཤེས་པ་མེད་པས་འདི་ཟླ་བ་གཉིས་བཞིན་དུ་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ།

例如，如同了知持杖者具有杖之差別一樣，花斑牛並非以牛性之差別為特徵。了知境如何無所了知，則不能成為識之對境。 “牛”之認知僅了知一性，于彼無相連，或無了知差別與所差別二者。因此，此非從牛性門中了知實體。 若說：因了知牛性與實體無差別故為遮遣，正因如此而未了知差別。 答：非也。因為唯有了知二者時，方有無差別假立之可能，如稱驢為牛。或是僅以一相了知實體，或是僅于共相，而非了知共相差別之實體。非爲了知共相，因了知為差別法故。 複次，“牛”之認知所取之自性，顯現為”白牛”、“黃牛”等差別與同體，而非”此有牛性，此亦然”。差別即是對其他差別無差別認知之障礙。此于其他差別之無差別認知即是相續。 于彼，差別顯現為無差別時，“此於此，於此亦然”，不能以差別相續。亦非”此即是彼”之無差別，因差別亦應相連故。差別非具其他差別之本性。 顯現為與彼無差別而與差別相續者，舍彼則不能相續。即使以他了知捨棄彼之本性事物，于彼所有亦有”此處”之差別相續。然而如是了知實不存在，亦不承許，因相連難知故，無了知共相與差別為異故。 因此，凡成為其境之共相，實無了知為無差別。於此”是牛”或”是牛”之認知即是差別與同體，于彼亦無相連於其他差別。故無共相認知，此如同二月般非為識相。

།གལ་ཏེ་འདི་ལ་བ་ལང་ངོ་སྙམ་པ་ རྗེས་སུ་འབྲེལ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་མོད།རིགས་མི་མཐུན་པར་མངོན་པར་འདོད་པའི་ཁྱད་པར་སྤངས་ནས་ཁྱད་པར་གཞན་ལ་འཇུག་པའི་ཤེས་པ་དེ་ཉིད་དེ་ལས་གཞན་རྣམས་ཀྱིས་རིགས་གཅིག་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ནི་མི་ནུས་ཏེ། འདི་ལྟར། ཕན་ཚུན་ལོག་པར་ གྱུར་པ་ཡི།།རང་རྟེན་རྣམ་པར་རིག་པ་ནི། །ཁྱད་པར་ཁྱད་པར་ཅན་ཙམ་ལ། །ནུས་ཡོད་དངོས་གཅིག་ལ་མ་ཡིན། །འདི་ནི་བཤད་ཟིན་ཏེ། གཞན་ཐ་མི་དད་པར་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ལས་སམ། ཁྱད་པར་ཅན་དང་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདི་བ་ལང་ཞེས་རྣམ་པ་ གཅིག་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པ་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ།།དེ་བས་ན་འདི་ནི་བ་ལང་གཅིག་ཡིན་ལ། འདི་གཞན་ཡིན་ནོ་ཞེས་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་གཞན་དང་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པས་ཕན་ཚུན་ལོག་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན། བ་ལང་གཞན་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་ ཤེས་པར་མི་འགྱུར་རོ།།ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་ནས་གཞན་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་གཞན་སྣང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བ་ལང་ཞེས་གཞན་ཉིད་དུ་རྟོག་པས་ན་རྟོག་པ་གཅིག་གི་ཡུལ་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་དང་ཁྱད་པར་དག་ལས་གཅིག་དང་འབྲེལ་པ་ཞེས་བྱ་བར་ནུས་པ་མ་ ཡིན་ཏེ།སྣམ་བུ་དཀར་པོ་རིང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་བ་ལང་། འདི་ཡང་བ་ལང་ཞེས་བ་ལང་གི་རྣམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་བ་ལང་བ་ལང་གཞན་ལས་ལོག་པར་སྣང་བ་ན་ཁྱད་པར་བྱེ་བྲག་ཅན་རྟོགས་པར་བྱེད་ཀྱི། ཐ་མི་དད་པ་འགའ་ཞིག་ཐ་དད་དུ་སྣང་བ་ལས་འདི་མ་ ཡིན་ནོ།།དེས་ན་ཁྲ་བོ་དང་བུམ་པ་གཉིས་ཁུ་ཡུ་ལས་ཐ་དད་པར་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་། གང་ལས་དེ་ལ་བ་ལང་ཉིད་ཡིན་པ་ན་བ་ལང་ལས་ཐ་དད་པར་འགྱུར་ལ། བུམ་པ་ནི་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་གྲུབ་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཕན་ཚུན་རྣམ་པར་ དབྱེ་བས་ཐ་དད་པའི་བདག་ཉིད་བ་ལང་དང་རྟའི་ཚོགས་གཉིས་ཐ་དད་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེས་ན་སློབ་དཔོན་གྱིས་འདི་ཉིད་ཐ་དད་པ་རྣམས་འབྲས་བུ་གཅིག་ལ་ནུས་པར་སྒྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་དེ་དང་དེར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྟོགས་པས་ནི་གང་ལས་བ་ལང་མ་ཡིན་པ་ ལས་ལོག་པར་ཐ་མི་དད་པར་འགྲུབ་པ་ཁྱད་པར་བྱེ་བྲག་ཏུ་གྱུར་པ་ཙམ་ཉིད་འགྲུབ་ཀྱི་སྤྱི་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།གསལ་བ་ཐ་དད་མེད་གཅིག་དང་། །ཐ་དད་ཐ་དད་མིན་པའང་མེད། །ཐ་དད་རིག་དང་ཐ་དད་ཀྱི། །རང་བཞིན་ཅན་ཆོས་དེར་གཅིག་ཕྱིར། །གསལ་བ་རྣམས་ ལས་ཐ་མི་དད་པར་གཅིག་གམ།ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པ་གཅིག་ནི་དེ་དག་ལ་མེད་དོ། །གང་ལས་ཤེ་ན། རྟོགས་པ་དཔྱད་པ་ཇི་སྐད་བཤད་པ་ཉིད་ལས་སོ། །འདི་ལྟར་ཁྱད་པར་རྣམས་ནི་ཐ་དད་པར་རིག་པ་ཡིན་གྱི། ཐ་དད་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ།

雖然”此是牛”之認知不作相續，但捨棄顯現為異類之差別后，趨入其他差別的那個認知本身，由其他諸者令解一類。 然而如是不能，因為： 【偈頌】 互為返遮轉， 自所依之識， 唯於差別相， 非一實有能。 此已說訖：由於他無差別假立，或因是所差別與能差別之事物，故全無”此是牛”之一相異別了知。 因此，“此是一牛，此是他者”，即由了知彼自性如是，與了知異於他者而互為返遮了知。若非如此，則不會生起”是異牛”之認知。 若謂：依差別而有他性。 答：非也，因無異相顯現故。由”牛”而分別為他性，故成為一分別之境，不能說與諸差別中之一相連，如”白色長毛毯”。 因此，“此是牛，此亦是牛”，以牛之行相顯現為異於他牛時，即了知差別分位，而非由某無差別顯現為差別。 故而，花斑牛與瓶二者雖于黃色無差異，然于彼有牛性時異於牛，而瓶則非如是，此為經驗所成之差別。因互相區分而顯現為異體之牛馬二類故。 因此，論師即從證成諸差別於一果有能之門而說彼彼。是故，了知僅成立異於非牛之無差別成立差別分位，而非共相。 明顯無異一， 亦無異非異， 異知與異性， 法彼一故也。 于諸明顯無有無差別之一，或異與非異之一。何以故？即由如前所說之了知觀察。如是說諸差別為異知，非為異也。

།ཁྱད་པར་ གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་དད་ཀྱང་སྤྱིའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་མི་དད་དོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་དག་ཐ་དད་པ་ཐ་མི་དད་པའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཐ་མི་དད་པ་མེད་པར་ནི་སྤྱི་ཐ་མི་དད་པ་མེད་པར་མི་འཐད་ལ་ཐ་དད་པ་མེད་ན་ཡང་སྤྱིའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་མི་དད་ཅིང་ཁྱད་ པར་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་དད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པ་ནི་མེད་དེ། བ་ལང་ཁྲ་བོ་ཞེས་བ་ལང་ཉིད་དང་ཁྲ་བོ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རིག་པ་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་པ་ལ་བརྟེན་པའི་ ཆོས་ཐ་དད་པ་ཁས་བླངས་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན།བདེན་ཏེ། རྟོགས་པ་དང་མ་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་དེ་ནི་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། བ་ལང་ཞེས་གཅིག་གི་བདག་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ན་དེའི་བདག་ཉིད་ཁོ་ནའི་རང་བཞིན་མ་རྟོགས་པར་བསམ་པའི་རང་བཞིན་ལ་རེ་བར་རིག་པའི་ ཕྱིར་ཏེ།དཀར་པོ་ཞེས་རྟོགས་པ་ན་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པ་དེ་ལྟར་དེར་དེ་ཉིད་ཡིན་པར་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ན། བ་ལང་དཀར་པོའོ་སྙམ་པ་ལ་ནི་ཐ་དད་པར་རིག་པ་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་སྤྱི་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པར་སྨྲ་བ་ཡང་རྟོགས་ པའི་ཚད་མ་ཅན་མ་ཡིན་གྱི།ཁྱད་པར་བྱེ་བྲག་ཅན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །སྤྱིར་སྨྲ་བ་རྟོགས་པ་ཉིད་གཙིགས་སོ་ཆེར་བཟུང་སྟེ། བདེ་བར་གཤེགས་པ་དང་འགྲན་པའི་ཕྱིར་རང་གི་ཕྱོགས་ཀྱང་རྟོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པས་རྟོགས་པ་ཉིད་མེད་པའི་སྒོ་ནས་ ལན་བཏབ་པ་ཡིན་ཏེ།ཅི་སྐད་དུ། བློ་ཡི་སྣང་བ་ཐ་དད་དེ། །དེ་དག་མཚུངས་ཞེས་འཛིན་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་ནི་རྒྱས་པར་རྣམ་འགྲེལ་ཉིད་དམ། རྣམ་འགྲེལ་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ལས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། ། འབྲས་བུ་དེ་བྱེད་གཅིག་ཉིད་ལ། །དེ་ལྟར་རྟོགས་ལ་ལྟོས་ཏེ་ཡང་། །བློ་འགྱུར་ཕྱིར་ན་མྱོང་བ་ལས། །ཐ་དད་མེད་མིན་ངེས་རྟེན་ཡིན། །ཅི་སྟེ་ཡང་གལ་ཏེ་བ་ལང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་ཁྱད་པར་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཟླ་བ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་ཡོད པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་སྤྱི་སྣང་བ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ན།འོ་ན་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤྱིའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དང་། གཞན་སེལ་བ་སྤྱིའི་ཐ་སྙད་དུ་བརྗོད་ཅེ་ན། འདིར་བཤད་པ། འདིར་མེ་ལ་སོགས་པ་དུ་བ་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུ་བྱེད་པ་ཅན་དག་མངོན་སུམ་དང་མི་དམིགས་པ་དག་ ལས་དུ་བ་ལ་སོགས་པ་རང་གི་འབྲས་བུ་དང་འབྲེལ་པ་མ་རྟོགས་པར་ནི་འབྲས་བུ་དེ་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་མ་ཡིན་ནོ།

我來為您翻譯這段藏文佛教邏輯論著： 雖然以特殊性質而有差別，但以共相本質而言是無差別的，對此若有疑問，那麼這樣一來，共相和特殊性就會成為既有差別又無差別的自性。因為若無差別性不存在，則共相的無差別性就不合理；若差別性不存在，則”以共相本質無差別而以特殊性質有差別”這種說法也不合理。 不能認知為既有差別又無差別的自性，因為對”花斑牛”這樣的認知中，牛性和花斑性等諸法的認知並無差別。若問：難道不是已經承認了基於返體差別的諸法差別嗎？確實如此。這是由於認知與未認知為因的所立能立之差別是存在的。當認知”牛”為一體性時，正是因為未能認知其本質自性，而期待思維的自性；當認知”白色”時，是因為認知到其本質。 如果應當依據如何認知而承認其本質，那麼在”白牛”的認知中並無差別的認知。因此，說共相有差別和無差別並非以認知為量，而是說明特殊性具有差別性。共相論者非常重視認知，爲了與如來競爭，甚至用認知本身來證成自己的立場，因此從無認知的角度作出了回答。如說：“心識顯現有差別，因執彼等為相同。“等等。 對事物的詳細觀察應當從《量評釋》或隨《量評釋》中理解。“于彼果作用一性，如是觀待其認知，心識轉變故經驗，無別非定所依止。“再者，如果”牛”等這樣的認知是特殊對象的認知，由於會導致如雙月等的過失，因此無共相顯現，那麼如何說分別念是共相的對象，以及說遣余為共相的名言呢？ 對此解釋：在此，火等作為煙等果的作者，若不是通過現量和不可得而了知煙等與自果的關聯，就不能確定其為彼果的作者。

།དེས་ན་འབྲས་བུ་དེ་བྱེད་པ་ཉིད་རྟོགས་པ་ལ་ལྟོས་ཏེ་འབྲས་བུ་དེ་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་བློར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡང་གསལ་བ་གཅིག་ཉིད་ལ་དེ་ལྟར་རྟོགས་པས་བསལ་ བ་གཞན་ལ་ཡང་མཐོང་བ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ།།དེས་ན་གསལ་བ་དེ་ནི་གསལ་བ་དེའི་རང་བཞིན་ཅན་ཉིད་དུ་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། གསལ་བ་རིགས་མི་མཐུན་པ་དག་འབྲས་བུ་གཅིག་བྱེད་པ་ཡིན་ཡང་གཅིག་ལ་ལྟོས་པས་གཞན་ལ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ ཕྱིར་རོ།།སླེ་ཏྲེས་ལ་རིམས་སེལ་བའི་ནུས་པ་རྟོགས་པས་སླེ་ཏྲེས་ཀྱི་གསལ་བ་གཞན་ལ་དེ་ལྟར་རྟོགས་ཀྱི། ཤ་རི་བ་ལ་ནི་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་འདྲེས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་སྤྱིའི་རྟོགས་པ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཡང་དོན་ལ་མི་སླུ་བར་སྲིད་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་གཞན་ཉིད་ལ་དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཉ་ཕྱིས་ལ་དངུལ་དུ་རྟོགས་པ་ལྟར་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ཐ་མི་དད་པའི་རང་བཞིན་རིག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་པའམ་ཐ་མི་དད་པས་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སྤྱི་རྟོགས པ་གྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི།མ་རྟོགས་ཀྱང་འདི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་བཞིན་དུ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བརྗོད་དུ་མེད་པ་སྤྱིའི་རྟོགས་པ་འདི་ནི་འཇུག་པ་ཐ་མི་དད་པས་དཔག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། དེ་ལ་བསམ་པའི་དབང་གིས་ནི། །སྤྱི་ཡོད་པར་ནི་རབ་ ཏུ་བསྒྲགས།།དེ་ཡི་ཇི་ལྟར་ཀུན་བརྟགས་པ། །དེ་ནི་དམ་པའི་དོན་དུ་མེད། །ཅེས་བཤད་དོ། །དེ་ལྟར་རང་གི་བདག་ཉིད་ཐ་དད་པ་མེད་པར་ཤེས་པར་བྱས་པས་དོན་འདྲེས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། དོན་དེ་དང་ཐ་མི་དད་པ་མེད་པར་བརྟགས་པའི་ཕྱིར་དང་། ལྷག་པར་ཞེན་པའི་ངོར་ དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་པས་དེ་ལ་ཡང་དོན་ཉིད་དུ་ཡང་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་ཉིད། །ཅི་ཞེས་བྱ་བར་བརྗོད་པ་ཡིན། །ཇི་སྐད་དུ། གང་གི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡིས། །གཞན་གྱི་ངོ་བོ་སྒྲིབ་བྱེད་པ། །ཞེས་བྱ་བ་དང་དེ་བཞིན་དུ། །གལ་ཏེ་ སྤྱི་ནི་ཤེས་པ་ཡི།།རང་བཞིན་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར། །དེ་ལྟར་འདོད་ཕྱིར་སྐྱོན་ཡོད་མིན། །དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི། །ཞེས་བཤད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པའི་རང་བཞིན་གྱི་དོན་ཐ་དད་པའི་སྒོ་ནས་བརྟགས་པས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཞན་སེལ་བའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་གྱི། བློ་ཆུང་ཞིང་ ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྱུར་པ་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་མི་ནུས་པ་དག་གིས་ཇི་ལྟར་བརྟགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འཐད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།འདི་ལྟར། མེད་སྒྲོ་འདོགས་ན་དངོས་པོ་དང་། །དངོས་མེད་དེ་ཡང་འདོད་མ་ཡིན། །དེ་དག་དེ་ལྟ་ཉིད་ཡིན་ན། །རང་བཞིན་རང་བཞིན་མེད་ གང་ལས།།དོན་ནི་དངོས་པོའམ་དངོས་པོ་མེད་པར་ངེས་པ་ཡིན་ནོ།

因此，對於彼果作用的認知，依賴於對彼果作用的心識轉變。而且，僅僅通過對一個明顯事例的如是認知，對於其他事例也能不依賴觀察而獲得認知。因此，該事例確定為具有該事例本性，因為即使不同類的事例能產生同一果，但依賴於對一者的認知也不能認知其他。 就像認知到木香能治療發燒的功效，便能認知其他木香事例也具有此功效，但對於夏利巴（藥名）則不能如此認知。正因如此，雖然混合差別相的共相認知是錯亂的，但對於實際意義仍可能不欺誑。若非如此，由於對他者如是認知，就會像將貝殼誤認為銀子一樣成為非量。 如此，並非認知無差別的自性，因為已經否定了通過差別或無差別而如是認知。因此，共相認知並非成立，即使未認知，也如同外境一樣是確定的。所以，這種不可言說的共相認知是由行為無差別而推知的。 正因如此，如說：“依于彼等分別力，宣說共相為存在，如其所有妄分別，勝義諦中實非有。” 如此，通過了知自性無差別，意義便會混合，因為推測與彼義無差別，且為增上執著而承許為對境，故也說為義。因此：“如是識之行相性，應當如何來詮說？“如說：“以其自體性，能遮他體性。“同樣：“若共相成為，識之自性者，如是許故無過失，義之體性即共相。” 因此，分別念是以遣除他法為對境，是通過觀察差別自性的諸義差別而成立的。而那些智慧淺薄且顛倒，不能隨順《量評釋》者所作的觀察是不合理的。如此：“若增益無者，事物與無事，彼等亦非許，若彼即如是，有性無性從何來？“對境必定是事物或非事物。

།གང་ན་འདི་ཡོད་པ་དེས་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། གང་ན་མེད་པ་དེ་ནི་མེད་པ་ཉིད་དེ། ཡོད་དམ་མེད་ཅེས་མ་ངེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཡོད་ན་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཡོད་པ་དང་། མེད་ན་མེད་པ་ ཡིན་ནོ།།དེ་ལ་གལ་ཏེ་ཡོད་པ་དེ་རྣམ་པར་རྟོག་པས་བརྟགས་པ་ཡིན་ན་ཤིང་ཡོད་དོ་ཞེས་ཡོད་པའི་དོན་དང་འབྲེལ་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཡོད་པའི་དོན་ལྷག་པ་ལ་མི་ལྟོས་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་ཤིང་ཡོད་དོ་ཞེས་རྟོགས་པ་འབྲེལ་པར་མི་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ མེད་པ་དེའི་ཕྱིར་དགག་པའི་དོན་དང་འབྲེལ་པར་མི་འགྱུར་ཏེ།དཔེར་ན་མེད་དོ་ཞེས་རྟོགས་པ་ཡང་དགག་པའམ། སྒྲུབ་པ་གཞན་དང་འབྲེལ་པར་མི་འགྱུར་བ་བཞིན་ཏེ། མེད་པ་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཞི་མཐུན་པའི་ཆོས་གཅིག་བཀག་ན་དེའི་བདག་ ཉིད་ཀྱིས་མེད་པ་ཡིན་གྱི།བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སྒྲ་རྟག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་ནོ། །འདི་ལ་དེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ཡང་རྟག་པ་ཉིད་མེད་ཅེས་བྱ་བར་རྟོགས་ཀྱིས། སྒྲ་ཡང་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཕྱི་རོལ་ཇི་ལྟར་གྱུར་པ་དེ་ལྟ་ བུ་ཉིད་སྒྲོ་འདོགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་པའི་རང་བཞིན་སྒྲོ་འདོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད་པའི་རྣམ་པ་ནི་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །ཕྱི་རོལ་ཇི་ལྟར་གྱུར་པ་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཡིན་པ་སྒྲུབ་པའི་རང་བཞིན་སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད་པར་ འགྱུར་ན།དེ་ལྟ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཤིང་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བ་ལ་བསྒྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ཤིང་གི་ཡོད་པ་ཉིད་དང་། མེད་པར་དགག་པའི་རང་བཞིན་ཤིང་མེད་ན་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེའི་བསྒྲུབ་པའི་རང་བཞིན་སྒྲོ་གདགས་པར་མི་ནུས་པས། མེད་པར་དགག་པའི་ རང་བཞིན་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཡིན་ཏེ།ཕྱི་རོལ་མེད་པར་དགག་པའི་མཐར་ཐུག་པ་མེད་པར་དགག་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་ཤིང་གི་རྣམ་པ་ལྷག་པར་སྒྲོ་འདོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་ཐུན་མོང་བ་ཉིད་འཐད་པ་ཡིན་ནོ། །ཤིང་མ་ཡིན་པ་ལས་ལོག་པ་སྒྲོ་ འདོགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ།མེད་པ་ལས་ལོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཞེས་དེས་གང་བརྗོད་པ་དེ་ནི་མ་འབྲེལ་བ་ཡིན་ཏེ། སྒྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ཕྱི་རོལ་གྱི་རྣམ་པ་ལས་གཞན་ཉིད་ཡིན་ན་ཡོད་དོ་ཞེས་རྟོགས་པ་ལ་ཡང་བསྒྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་དོ། །དེས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཡོད་དོ་ཞེས་རྟོགས་པ་ གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཡོད་པའི་དོན་མ་ཡིན་ཏེ།ཅི་ཡོད་ཅེས་དེ་ཡང་ཆོས་ཅན་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དཔེར་ན་ཤིང་ཞེས་རྟོགས་པ་ཤིང་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་ཤིང་གི་དོན་ཕྱི་རོལ་དང་། མི་མཐུན་པར་མི་འགྱུར་རོ།

凡是此處有者即是存在，凡是此處無者即是不存在，不會有存在或不存在的不確定性。若存在則以一切自性而存在，若不存在則是不存在。 對此，如果存在是分別念所分別，則”樹存在”這樣的說法就不會與存在的意義相關聯，因為不依賴於存在意義的增益，就像”樹存在”的認知不會成為關聯一樣。若是不存在，則不會與否定義相關聯，就像”不存在”的認知也不會與否定或其他肯定相關聯一樣，因為不存在與存在相違。 同樣，當否定一個共同基礎的性質時，是以其自性而不存在，而非以一切自性，如說”聲音非常”。在此雖有其自性，但了知為”常性不存在”，而非”聲音也不存在”。 因此，分別念並非增益如外境般的性質，故非增益肯定的自性。該分別唸的增益相是極為成立的。若是增益如外境般的性質而成為增益肯定自性，但實非如此。 因此，在見到樹等時，肯定自性即樹的存在性，否定自性即無樹時的存在。所以，由於不能增益其肯定自性，故是增益否定自性，因為增益外境否定究竟、具有否定差別的樹的行相。如此則事物與非事物的共同性得以成立。 由於增益從非樹返回，而非從無返回，所說的”不相關”是不對的。若肯定自性異於外境相，則對”存在”的認知也是肯定自性。因此，分別念所認知的”存在”不是存在義，因為”何者存在”也是依賴於有法，如”樹”的認知非樹。因此，由於依賴於彼，故不會與樹的外境意義相違。

།ཕྱི་རོལ་ནི་ཡོད་པའི་བདག་ཉིད་ ཅན་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་འདི་མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ།།རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་ནི་ཡོད་པའི་དོན་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ཡང་། ཡོད་པའི་དོན་ལ་ལྟོས་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་དེ་ལས་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བས་ན་འདི་མི་མཐུན་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཡོད་པའི་དོན་མ་ཡིན་མོད་དེ། འདིའི་དེ་ལ་ལྟོས་པ་ཉིད་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་དངོས་པོར་འགལ་བ་ཡིན་ཏེ། དེའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ལྟོས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་ཡོད པའི་དོན་ལ་ལྟོས་པ་ཉིད་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་སྣང་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ངེས་པ་ལྟོས་པར་འགྱུར་ཏེ། སྔོན་ཤེས་པ་མ་ཤེས་པ་ཉིད་ལྟོས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་ནམ་ཡང་རྟོགས་པ་མེད་དོ། །མངོན་སུམ་གྱིས་ཤེས་པ་ ཉིད་དོ་ཞེ་ན་བདེན་མོད་ཀྱི།རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་ཞུགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གནས་སྐབས་སུ་ལྟོས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་ པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།འདིའི་མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་པ་ནི་རྟོགས་པའི་ཡུལ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་དེ་དག་ཉིད་ཀྱང་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་དུ་ཡང་འགྱུར་ན། འོ་ན་ཤིང་ཡང་ཤིང་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་སྒྲུབ་པའི་རང་བཞིན་སྒྲོ་མི་འདོགས་པ་ཞེས་ བྱ།ཤིང་མིན་བཀག་པ་ཤིང་གི་ནི། །རང་བཞིན་མ་ཡིན་དེ་རྟོགས་ན། །ཤིང་རྟོགས་མི་འགྱུར་གལ་ཏེ་དེར། །འགྱུར་ན་དེ་ལྟར་འགྱུར་བ་ཡིན། །དེ་དག་ཕྱི་རོལ་སྒྲོ་འདོགས་པར་བསྒྲུབ་པས་དེ་ལྟར་འཁྱམས་པ་ཡིན་ཏེ། དེར་གྱུར་པའི་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་སྒྲོ་མི་འདོགས་ཀྱང་ མེད་པར་དགག་པར་སྒྲོ་འདོགས་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་སྒྲོ་འདོགས་པ་བཀག་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྩོད་པ་འདི་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་གཞན་སེལ་བ་ཡུལ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་ཡང་གལ་ཏེ་ཤིང་མ་ཡིན་མེད་པར་བཀག་པའི་རང་བཞིན་ཤིང་གི་རང་བཞིན་ནོ་ཞེས་ བྱ་བར་གྲུབ་ན་དེའི་ཚེ་དེ་སྒྲོ་བཏགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།།དེ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཤིང་ལ་ནི་ཤིང་མ་ཡིན་མེད་ཀྱི། དེ་མེད་པ་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདི་རྟོགས་པས་ཤིང་ལ་ཅི་ཞིག་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ།

外境由於具有存在的自性，不依賴其他存在，因此這裡所說的是不相符的特徵。雖然分別唸的對像依賴於存在義，但不會成為依賴存在義，因為它與彼不同。因此，這不是不相符的能立。 雖然它本身不是存在義，但它對彼的依賴性也是不存在的。若說這也是事物上的相違，因為是其自性，則不然。因為正是所依賴的對象，故未成立對存在義的依賴性。 由於它不能從分別念中顯現，如何能確定依賴？因為先前未知的知識才是所依賴的對象。這是永遠不會了知的。 若說是現量所知，誠然如此，但因為未進入分別念，故在分別唸的階段不成為所依賴。同樣，外境的非事物也非分別唸的對象，因為它以無自性故非了知的對象。此中不相符的特徵是了知的對象。 若事物與非事物也成為分別唸的對象，那麼樹也因為是樹性，如何說不增益肯定自性？ 否定非樹的樹之 自性實非彼 若知彼則不 知樹若成彼 由於他們主張增益外境而如此迷亂，雖不增益彼性的成立自性，但承許增益否定。若不如此，則以遮遣增益而此諍論已盡，故遮遣他者不成為對象。 對此，若成立”否定非樹的自性即是樹的自性”，則彼時它將成為增益。但這是不存在的。樹上雖無非樹，但其無並非存在。因此，通過了知這個，于樹能了知什麼？

།ཡང་ན་ཤིང་ལ་ཤིང་མ་ཡིན། །བཀག་པས་ཡོད་པ་ཡིན་དུ་ཆུག་ པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་།གལ་ཏེ་དེ་བསྒྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་སྒྲོ་འདོགས་པས་ན་དེ་ཉིད་སྒྲོ་བཏགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པའི་རང་བཞིན་དུ་སྒྲོ་མི་འདོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ཡང་བསྒྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ཙམ་མ་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་ཤིང་ཞེས་མེད་པར་བཀག་པ་ སྒྲོ་བཏགས་ཀྱང་ཤིང་ལ་ཅི་ཞིག་སྒྲོ་བཏགས་པར་འགྱུར་ཏེ།གཟུགས་སྒྲོ་བཏགས་པས་རོ་བཞིན་ནོ། །གཞན་ཡང་འདི་དངོས་པོ་ནི་རང་དང་གཞན་གྱི་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་མུ་སྟེགས་བྱེད་གཞན་གྱི་འདོད་པ་ལྟ་བུར་མ་འདྲེས་པར་ཁས་ བླངས་པར་འགྱུར་རོ།།གང་ཡང་ཤིང་གིས་རྟོགས་པས་དེ་ལ་གནས་པ་ཤིང་མ་ཡིན་མེད་པར་བཀག་པ་རྟོགས་པར་སེམས་པ་དེའི་ཤིང་མ་ཡིན་མེད་དོ་ཞེས་མེད་པར་བཀག་པ་ན་ཤིང་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ཡང་ཤིང་ལ་ཡང་མེད་པར་དགག་པ་ཡོད་ན་ཅི་ལྟར་མངོན་ སུམ་གྱིས་མ་རིག་།མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ན་ཡང་བཟུང་བ་དང་མ་བཟུང་བ་དག་ཇི་ལྟར་དོན་གཅིག་གི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར། དེའི་ཕྱིར་གཞན་སེལ་བ་ཡུལ་དུ་བརྗོད་པ་ཡང་མ་འབྲེལ་བ་ཉིད་དོ། །བློ་གང་ལ་ནི་གང་སྣང་མེད། །དེ་ལ་དེ་སྒྲོ་འདོགས་པ་མེད། །རྗེས་སུ དཔོག་ཀྱང་འགལ་བ་ཡིན།།རང་བཞིན་རིག་པ་དེར་བརྟེན་མིན། །གལ་ཏེ་ཤིང་ཞེས་རྟོགས་པ་ལ་དགག་པའི་དོན་རྟོགས་པ་ཡོད་ན་མེད་པར་དགག་པའི་རང་བཞིན་གྱི་དོན་སྒྲོ་བཏགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་ཅི་ལྟར་མེད་པར་དགག་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན། དགག་པའི་དོན་མི་སྣང་ཡང་དངོས་སུ་ན་ཤིང་མ་ཡིན་པ་ལས་ལོག་པའི་ཤིང་། སྒྲོ་འདོགས་པ་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་རོལ་བཞིན་དུ་ཤིང་མ་ཡིན་པ་བཀག་པ་ནི་དེ་ལ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲོ་བཏགས་པ་དེ་ཉིད་ནི་དགག་པའི་དོན་མེད་པར་དགག་པའི་རང་བཞིན་སྒྲོ་བཏགས པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་ནི་མི་རྟོགས་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་རྟོགས་ཀྱང་དངོས་པོའི་མཐུ་ལས་བྱུང་བའི་རང་བཞིན་ནི་རྟོགས་པའི་ཡུལ་ལ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཀྱང་ཡིན་པར་ཐལ་བའི་ ཕྱིར་རོ།།དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཡུལ་ལ་ཡང་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ཡང་འདི་ཤིང་ཡིན་ན་ཤིང་མ་ཡིན་པ་ལས་ཐ་དད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་སྒྲུབ་པའི་རང་བཞིན་སྒྲོ་འདོགས་པར་འགྱུར་རོ། །དགག་པའི་དོན་རྟོགས་པ་མེད་ཀྱང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ ལས་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དང་མི་འགལ་བར་རིག་པ་ལ་དེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་སྔོན་པོ་ལ་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་བཞིན་ནོ། །འགལ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་དྲོ་བ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ།

或者，即使承認在樹上否定非樹而存在，如果這是能立的自性，那麼由於增益，它將成為增益，因此不是不增益能立自性。若非僅是能立自性，那麼即使增益”樹”這一否定，對樹增益什麼呢？如同以色增益於味。 再者，這將如同外道他派所許那樣，承認事物是以自他自性而有無的體性，成為未混雜的主張。 若有人認為通過了知樹而了知安住其中的非樹之否定，當否定說”無非樹”時，將了知樹。若樹上也有否定，為何現量不見？若非現量，所取與未取如何成為一義之自性？因此，說遮遣他者為對象也是無關的。 於何識無何顯現 彼上無彼增益事 縱推度亦成相違 自性知非依于彼 若於了知”樹”時有了知遮遣義，則將增益遮遣自性之義。因此，這如何是遮遣的差別？雖不顯現遮遣義，但實際上是從非樹返回的樹，是增益，因為如同外境，它上面也有非樹的遮遣。 若說正是該增益是無遮遣義的遮遣自性增益，則不然，因為成為分別唸對象不可能不了知。雖未了知，但由事物力所生的自性于了知對象是不可能的，因為將成為剎那性。同樣也將成為無分別唸的對象。 若這是樹，則將異於非樹。如是則將增益能立自性。雖無了知遮遣義，但由比量而增益。不然，因為于不相違的認知中有其比量的可能，如青色上的剎那性。非相違，如彼上的非暖性。

།དགག་པ་རྗེས་དཔག་འགྱུར་བ་དང་། །གཏན་ཚིགས་བསྒྲུབ་བྱ་ཁྱད་མེད་འགྱུར། ། དངོས་མེད་དངོས་མེད་སྒྲུབ་བྱེད་ལ། །དོན་ཆོས་འབྲེལ་པའང་མེད་པར་འགྱུར། །གཞན་སེལ་བ་ནི་མེད་པར་དགག་པ་ཡིན་ལ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་དེའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་མེད་དོ། །མེ་མ་ཡིན་པ་མེད་དོ་ཞེས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མཐའ་དག་དགག པའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་གྱི།སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་ནི་ག་ལ་འགྱུར་ཏེ། དེ་ནི་སྒྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཏན་ཚིགས་ཀྱང་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པར་དགག་པ་ཡིན་ལ། བསྒྲུབ་བྱ་ཡང་དེ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་བྱ་ གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་འགྱུར་རོ།།གསལ་བྱ་ཐ་དད་པས་ཐ་དད་དོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་པ་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མེད་པ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་ཉིད་དངོས་པོ་ལ་བསལ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ན་དེ་ནི་སྒྲུབ་པའི་རང་བཞིན་རྣམ་པར་རྟོག་ པ་མེད་པའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་བསལ་བྱ་ཐ་དད་པར་འགྱུར།དངོས་པོ་ཉིད་དངོས་པོའི་བདག་ཉིད་དང་། དངོས་པོའི་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་དེའི་བདག་ཉིད་དང་། དེ་ལས་བྱུང་བ་ཇི་ལྟར་སེལ་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་དང་སྒྲུབ་བྱེད་ ལ་ཡོད་པར་འགྱུར།།སེལ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་ཀྱང་། །བརྟགས་པ་དོན་བློ་མིན་དེ་ལས། །ངེས་དང་ལྡན་པའང་མ་ཡིན་ཏེ། །རྟོགས་མེད་ལ་ཡང་ཡོད་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྐད་དུ། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་དོན་དང་མི་མཐུན་པ་ཡིན་ཡང་། སྒྲོ་བཏགས་པ་ལ་དོན་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་དེ་ ལས་གཞན་པ་ལས་ལྡོག་པས་བྱས་པའི་འདྲ་བ་ལ་ལྟོས་པ་ཅན་ནི་མེད་པར་དགག་པ་སྒྲོ་བཏགས་པ་མེད་པར་མི་འགྱུར་རོ།།དེ་བཞིན་དུ་གལ་ཏེ་སྒྲོ་བཏགས་པ་མིན་ན་ཇི་ལྟར་ཡང་། ཤིང་མ་ཡིན་པ་ལ་ལྡོག་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ངེས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཤིང་རྟོགས་པར་མི་ འགྱུར་རོ།།ངེས་པའི་བདག་ཉིད་བསྒྲུབས་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་ལྡོག་པ་མེད་ན་ག་ལས་ཞེས་བརྗོད་པ་དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། དོན་རྣམ་པ་གཞན་མྱོང་བ་ལ་གཞན་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རྒྱུ་ནི་མཐོང་བ་དང་རྣམ་པར་བརྟགས་པ་དག་འདྲ་བ་ཡིན་པར་བརྗོད་དེ། དཔེར་ན་སྨིག་རྒྱུ་མྱོང་བ་ལ་ཆུར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་གཞན་ལས་ལྡོག་པ་མྱོང་བ་ན། དོན་དུ་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

遮遣成比量 因法所立同 無實證無實 義法亦無系 由於遮遣他者是無遮，而比量也是以此為對象，故無非剎那性，無非火性，如是一切比量將成為遮遣自性，怎會成爲了知剎那性？因為那是能立自性。 因為能立因也是分別唸的對象，故是無遮，所立也是彼性，因此凡是所立即成能立。若說由所顯的差別而有差別，則不然，因為差別是被了知為有性的差異。無性非是有性。 若實性本身是對實物的遮遣對象，由於它是無分別唸對象的能立自性，如何成為所遮的差別？因為實性本身是實物的本質和所生，實物自性的本質和從彼所生，如何以遮遣本質而存在於所立和能立中？ 由遮遣之體驗 分別義識非彼 亦非具決定性 因無知亦有故 如所說，雖與義不相順，但對增益而了知為義性，由從他返回所作的相似而具依待性，則不會無增益無遮。同樣，若非增益，則如何以從非樹返回的本質之決定性而了知樹？ 若說由決定性成立之力而有，則說”無彼返回何有”亦不應理。說于經驗一種義相而分別為他的因是見聞與分別的相似，如於陽焰經驗而分別為水。如是，當經驗從他返回時，並非了知為義。

།རྟོགས་པ་འདི་ནི་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཚེ་འདྲ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་འདི་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་དོན་དུ་ལྷག་པར་ཞེན་པའི་ཕྱིར་འདི་དག་ལ་རྒྱུ་མཚན་ཅན གྱི་དངོས་པོ་ཅི་ཞིག་ཡོད།གཞན་སེལ་བ་རྟོག་པ་ཁོ་ནས་ངེས་པ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་དེའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་པ་ཡང་དེ་ལྟར་གྱུར་པ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲུབ་པ་དང་དགག་པ་དག་ནི་བློ་ལ་མ་ཡིན་ཞིང་། གཟུང་བའི་རྣམ་པ་མ་ཡིན་ལ། སྒྲོ་བཏགས་པའི་ རང་བཞིན་ལ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ།ཐམས་ཅད་རང་གི་རང་བཞིན་དུ་ཡོད་པར་མི་འཁྲུལ་པས་སྒྲུབ་པ་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། དགག་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སྨྲས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་མ་འབྲེལ་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། འཁྲུལ་པ་མི་སླུ་གནོད་པ་ལས། །ཕྱི་རོལ་ཡོད་ དང་མེད་པར་ནི།།རྟོགས་བྱེད་གཞན་ནི་དེ་སྤངས་ནས། །ཐ་དད་མེད་པར་རིག་ཕྱིར་རོ། །དོན་དུ་སྣང་བ་སྐྱེས་པ་དེར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་མི་སླུ་བ་དམིགས་པ་ལས་དེ་བཞིན་དུ་རྟོགས་ཏེ། དེར་སྣང་བ་དང་པོ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་ལ་ཅི་འདི་ཅི་ལྟར་སྣང་བ་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་དེ་ ལྟ་མ་ཡིན་ཞེས་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ།མི་སླུ་བ་ལས་རྟོགས་ན་ཕྱི་རོལ་བསྒྲུབ་པར་འགྱུར་བའམ། གནོད་པ་བཀག་ན་ཕྱི་རོལ་ཉིད་བཀག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ལ་རྩོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡིད་བསླད་པ་མེད་པས་བུམ་པ་ཡོད་དོ། །བུམ་ པ་མེད་དོ་ཞེས་སྒྲུབ་པ་དགག་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ངེས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཕྱི་རོལ་གྱི་མཐར་ཐུག་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ།སྒྲའི་དོན་རྣམ་པ་གསུམ་དང་། ཚིག་གི་དོན་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ནི་སྔར་རྣམ་པར་ཕྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་འགའ་ཞིག་ལ་རྣམ་པར་བཞག་ནས་འགའ་ཞིག་ཏུ་ སྒྲུབ་པའམ་འགོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།ཐ་དད་པར་རྟོགས་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་གྲུབ་ལ་དོན་རང་གི་།བདག་ཉིད་གནས་དངོས་རིག་པ་ལྟར། །དགག་པའི་བློ་ལ་དགག་པ་ཡི། །དོན་དང་འབྲེལ་པར་འགྱུར་བ་མིན། །བསྒྲུབ་པ་ལ་ནི་རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་གནས་པའི་ དོན་སྒྲུབ་བཞིན་པའི་ཆོས་དང་འབྲེལ་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ།རྟོགས་པའི་བ་ལང་སྔོན་པོའི་བདག་ཉིད་དུ་རིག་པ་བཞིན་ནོ། །མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བུམ་པའི་བདག་ཉིད་རྣམ་པར་གནས་པ་ཉིད་དགག་པའི་དོན་དང་འབྲེལ་བ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དེའི་བདག་ཉིད་ལྡོག་པ་རྟོགས་པ་ ཉིད་འདིའི་དགག་པ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ།།མེད་པའི་དོན་ནི་ལྡོག་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་བུམ་པའི་སྒྲ་སྦྱར་བ་མེད་ན་ཡུལ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དེ་སྦྱར་བས་བུམ་པ་མེད་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་གལ་ཏེ་བུམ་པ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་མེད་ཅེས་བྱ་བ་འགལ་བར་མི་འགྱུར། མེད་པ་ལ་སྒྲ་ སྦྱོར་བ་ཡང་སྒྲ་རྣམས་དོན་ཡོད་པ་ལ་མི་ལྟོས་པ་ཉིད་ཀྱིས་མི་འགལ་ལོ།

此了知實為一體，因為當經驗相似性時，即是增上執著為義，故於此等有何因緣之事物？ 遮遣他者不僅是由分別念決定，因為現量非彼對境者亦如是了知故。能立與所遣二者非在心識中，非是所取相，亦非增益自性。所說”由一切無錯亂而有自性，故能立無義，且所遣相違”者亦無關聯。如是： 由錯亂不欺損害故 外境有無之了知 舍彼別異能知已 因無差別而證知 對顯現為義之生起有疑惑時，由不欺認知而如是了知：對最初成立之顯現，疑惑”此是否如其所顯”，由不欺而了知則成立外境，或遮遣損害則遮遣外境性，因為如是了知無諍故。 由意識無染故，了知”瓶有”、“瓶無”等能立、所遣，即是依據決定而究竟於外境。聲義三相及詞義相屬已如前分別，此非於某處安立而於他處能立或遮遣，因為差別了知未成立故。 如已成就義之 自性住實了知 遮遣心於遮遣 義不成為相屬 于能立中了知自性所住之義與正立法相屬，如了知牛之藍色自性。“無”者非與瓶之自性安住義相屬，然了知其自性返回即是了知此遮遣。 無義即是返回，彼若無瓶字結合則成無境，故由彼結合而了知無瓶。是故，若是瓶，如何不違”無”？于無結合聲亦因諸聲不待有義而無違。

།དེས་ན་འདི་འབྲེལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ལམ་བཟུང་བ་ཉིད་རིགས་སོ། །མཁས་རློམ་པས་ཀྱང་གང་ལ་ཇི་བཞིན་བློ་མ་རྙེད། །རབ་བརྟགས་ཚིག་ལའང་གསལ་འཛིན་རྨོངས་པས་ཕོངས་གྱུར་ པ།།མུ་སྟེགས་ལྟ་ངན་རྒྱ་ཆེར་འཇོམས་པའི་གཞན་སེལ་འདི། །ཇི་བཞིན་བསྟན་ལ་མཁས་རྣམས་དཔྱོད་པར་མི་བྱེད་དམ། །གཞན་སེལ་བ་གྲུབ་པ་དགེ་བསྙེན་དམ་པ། མཁས་པ་ཆེན་པོ་བྲམ་ཟེ་ཤཾ་ཀ་རཱ་ནནྡས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ།

我來為您翻譯這段藏文結尾部分： 因此，由於無關聯故，應當如前所說持守此道理。 自詡智者於何處未得如實智慧， 即使于精審詞句亦因愚昧執著而貧乏， 此能摧破外道廣大邪見之遮遣， 諸智者豈不詳加觀察如實宣說？ 《遮遣他者成就論》圓滿，此由優婆塞聖者、大智者婆羅門商羯罹難陀所造。 [註：最後一句中的作者名”商羯罹難陀”(ཤཾ་ཀ་རཱ་ནནྡ, शंकरानन्द, Śaṃkarānanda)是梵文名字，我已按要求保留了原文形式。這是一位重要的佛教論師，其名字的字面意思是”吉祥歡喜”。] 這個譯文保持了原文的結構，特別是偈頌部分保持了對仗形式，同時也注意使用了恰當的邏輯連線詞使文意連貫。最後標明了作者資訊，並註明這是論著的結束。

། །།གྲོང་ཁྱེར་དཔེ་མེད་དུ་ཁ་ཆེའི་པཎྜི་ཏ་མ་ནོ་ར་ཐ་ ་དང་།

我來為您翻譯這段藏文： 于無比城，由克什米爾班智達摩諾拉塔 [註：這裡的人名”摩諾拉塔”(མ་ནོ་ར་ཐ, मनोरथ, Manoratha)是梵文名字，字面意思是”意願”或”心願”。“無比城”(གྲོང་ཁྱེར་དཔེ་མེད)是一個地名。] 這是一個短句，看起來像是一個譯者記錄或著作記載的開頭部分。我已經按照要求直譯，保持了原文的結構，並註明了專有名詞的解釋。

D4257

ལོ་ཙཱ་བ་བློ་ལྡན་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བསྒྱུར་བའོ།། །།[]@##། །རྒྱ་གར་སྐད་དུ། པྲ་ཏི་བནྡྷ་སིདྡྷི། བོད་སྐད་དུ། འབྲེལ་བ་གྲུབ་པ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ལྟ་བའི་ཐིབས་པོ་སེལ་བར་མཛད་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །དེ་ཉིད་ཤེས་ཚུལ་དོན་ངེས་མངོན་ སུམ་མཚན་ལ་དེ་ལམ་རྗེས་ཞུགས་ཀྱིས།།མུ་སྟེགས་ཅན་ངན་བསལ་བས་རྒྱལ་ཕྱིར་གང་གི་རྒྱལ་རྔ་རྒྱལ་ཆེན་ནམ། །དམ་པའི་ཚུལ་ལུགས་བརྗོད་པའི་བདག་འདི་གནོད་མེད་ངེས་པར་རབ་བསྒྲགས་པ། །བདེ་བར་གཤེགས་པ་དེ་ལ་རྟག་ཏུ་རྩེ་གཅིག་བློས་ནི་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཚད་མ་ ལས་དོན་གྲུབ་ན་ཡང་།།ཚད་མ་དེ་ཉིད་ལས་མ་ཡིན། །འོན་ཏེ་དེ་གྲུབ་ལྟོས་མེད་ན། །དེ་ཡང་གྲུབ་ཕྱིར་བསྒྲུབ་བྱ་མིན། །གནོད་བྲལ་རབ་གྲུབ་ཉམས་མྱོང་དང་། །གཞན་ཡང་རྟག་མིན་དེ་ཡི་ནི། །ཡན་ལག་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི། །ཐོབ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་ཕྱིར་རོ། །དངོས་རྣམས་ཚད་མ་ཙམ་ གྱིས་ནི།།བསྒྲུབ་བྱར་གནས་ན་གང་ཇི་སྙེད། །དེ་ནི་དེ་ལྟ་ཉིད་འགྲུབ་ཕྱིར། །ལྟོས་པ་བྱས་པ་དོན་མེད་འགྱུར། །རྟོགས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ནི། །གང་ཞིག་ཇི་ལྟར་ཉིད་དུ་འཐད། །འཐད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཅན་གྱི་ནི། །འཇལ་བྱེད་གཞལ་བྱ་རྣམ་པར་གནས། །དེ་ཡི་རྟེན་ནི་མཁས་རྣམས་ཀྱི། ། འབྲེལ་པ་ཡིན་བརྗོད་དེ་ཡང་ནི། །དངོས་ཐ་དད་མེད་སྤངས་བྱས་ཏེ། །ཆོས་གཅིག་བདག་ཉིད་ཅན་བདག་ཡིན། །དོན་རྣམས་དངོས་ཐ་དད་མེད་ཀྱང་། །དེ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་ལྟར་ནི། །རྟོགས་མིན་ཇི་ལྟར་རྟོགས་དེ་ལྟར། །དེ་མིན་འཁྲུལ་བ་དམིགས་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཕྱིར་ཆོས་བདག་ཅན་གྱི་ཆོས། །ཐམས ཅད་དུ་ནི་བདག་བཞིན་གཞན།།སྤངས་ནས་གནས་པ་ཐོབ་མིན་ཏེ། །དེ་ཉིད་ལས་འདི་དེ་ལྟར་འགྱུར། །གཅིག་ལ་གཞན་དེའི་བདག་ཉིད་དམ། །གཞན་ཡང་ཡོད་མིན་ཁྱད་མེད་ཕྱིར། །དེ་ལྟའི་ངོ་བོའི་ཆོས་གཞན་དེར། །དེ་ཉིད་དང་ནི་རྗེས་འབྲེལ་འགྱུར། །དེ་གཞན་གྱུར་པ་བཀག་པའི་ཕྱིར། །ཡང་ དག་སྦྲེལ་པའི་བློ་ཡིས་ཀྱང་།།འབྲེལ་པ་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །གཅིག་ལ་འགྱུར་དེའང་དོན་མེད་ཅན། །ཀུན་བདག་ཉིད་ཕྱིར་ཚད་མ་ཡིས། །ཡུལ་འདས་རིག་པར་འགྱུར་མིན་ལ། །མེད་ན་མི་འབྱུང་གནོད་མེད་ལ། །མེད་ཡིན་རྒྱུ་འབྲས་དེ་ལྟ་མིན། །སྤྱི་ནི་ལན་ཅིག་མཐོང་བ་ན། །ཐམས་ཅད་ལན་གཅིག་ མིན་པ་མིན།།མངོན་སུམ་ལ་ནི་བརྟེན་པའི་ཕྱིར། །རྗེས་དཔག་ལ་ཡང་དེ་རྟོགས་མིན། །གཞན་དུ་མི་འཐད་པ་ཡང་ནི། །མི་འཁྲུལ་རྟོགས་བྱེད་མ་ཡིན་ཏེ། །འགལ་དང་མི་འཁྲུལ་པ་དག་ནི། །མེད་པས་ལ་ལར་སྲིད་ཕྱིར་རོ།

我來為您翻譯這段藏文文獻： 這是由譯師羅丹謝繞（བློ་ལྡན་ཤེས་རབ）所翻譯。