d4254剎那滅成就廣釋牟底瓶 毗那夜迦 稱吉勝慧c3.5s

D4254

། །།རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་སྐལ་ལྡན་རྒྱལ་པོ་དང་། ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་བློ་ལྡན་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བསྒྱུར་བའོ།།[་]@##། །རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཀྵ་ཎ་བྷ་ག་སིདྡྷི་བ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། སྐད་ཅིག་མ་འཇིག་པ་གྲུབ་པའི་རྣམ་པར་འགྲེལ་པ། འཇམ་དཔལ་གཞོན ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ།།སྐད་ཅིག་འཇིག་པ་གྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མའི་རྒྱུ་ཅན་འགོག་པའི་ཐབས་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་བརྗོད་པ་ལ་གཞུང་ཉུང་ངུས་བདེ་བླག་ཏུ་གཟུང་བར་བྱ་བའི་དོན་དུ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་འདི་བརྩམས་སོ། །དེ་ལ་གྲངས་ཅན་ལ་སོགས་པ་རྒོལ་བའི་ཚོགས་ཀྱི་ཕྱོགས་སྔ་མས་ སུན་དབྱུང་བའི་དོན་དུ་འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གྲུབ་པའི་མཐའ་རྗེས་སུ་རྗོད་པར་བྱེད་དོ།།རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ཚོགས་པས་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར་འདུས་ནས་བྱས་པ་ནི་འདུས་བྱས་རྣམས་ཏེ། བྱས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །བློ་དང་མེ་ལྕེ་ལ་སོགས་པ་དུས་གཅིག་ཞིག་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་དག་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ལོགས་ པར་རྟོག་པ་མེད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཁྱད་པར་ཉེ་བར་བླངས་པ་ཡིན་ནོ།།ད་ནི་དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྐྱོན་རྣམས་ཀྱི་རིམ་པ་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། །གྲུབ་པའི་མཐའ་མངོན་པར་འདོད་པའི་སྐད་ཅིག་གིས་སྒྲའི་དོན་འཇིག་རྟེན་ལ་རབ་ཏུ་མ་གྲགས་ན་དེའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་སྐད་ཅིག་མའི་སྒྲའི་ དོན་མ་གྲུབ་པོ།།དེའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསམས་པའོ། །དེ་དག་གི་གཞུང་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་རིགས་པ་དང་བྲལ་བར་སྟོན་པར་བྱེད་དོ། །སྐྱེས་པའི་དོན་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྐད་ཅིག་གཞན་དུ་གནས་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ། །བྱེ་བྲག་པ་དང་རིགས་ པ་ཅན་དག་ནི་རང་གི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པ་དང་འདུ་བར་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་ཞིང་གྲུབ་པ་དང་འབྲེལ་པ་དག་ཀྱང་དུས་གཅིག་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི་དངོས་པོ་སྐྱེ་བ་ལས་དུས་ཐ་དད་པར་ཡོད་པ་དང་འབྲེལ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ལྟ་བ་མ་ཡིན་ནམ།དཔྱོད་པ་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི་འདུ་བ་ཉིད་འགའ་ཞིག་ བྱེད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་ཡོད་པ་ཙམ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ལ་ཁ་ཅིག་གིས་སྨྲས་པ། བདེན་ཏེ། རྫས་སྐྱེ་བ་ལ་ཕྱིས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དང་འདུ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ལུས་འདི་ལ་བསམས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། ཡོད་པའི་སྒྲ་ནི་ཅི་ཞིག་ལྟར་དེ་དག་ཉིད་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་དོན་དུའོ། །འདིས་ ཅི་ཞིག་གྲུབ་ཅེ་ན།འདིས་ནི་གྲུབ་སྟེ་རྫས་སྐྱེས་པ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དང་འདུ་བའི་དུས་སུ་སྡོད་པས་སྐད་ཅིག་གཞན་དུ་གནས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་རྣམ་པ་དེ་ལྟར་མི་དམིགས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།

我來為您翻譯這段藏文： 印度堪布吉祥勝王與譯師比丘智慧賢所譯。

梵文題名：Kṣaṇabhaṅgasiddhivarṇāma 藏文題名：སྐད་ཅིག་མ་འཇིག་པ་གྲུབ་པའི་རྣམ་པར་འགྲེལ་པ། 漢譯：剎那滅成就廣釋 頂禮文殊童子！ 爲了了知遮遣剎那滅成立之量因的方法，撰寫此論。為使易於理解，以簡短文字闡述其義。 針對數論派等諍論者的前宗，為破除其見，故說”一切有為法”等，以闡述其宗義。由因緣和合而生，故稱有為法，即”所作”之義。心識、火焰等非同時滅者，彼等絲毫無有差別，故取此差別。 今以”於此”等詞，顯示諸過失之次第。若所立宗義中欲顯的剎那義於世間不成立，則其隨行之剎那聲義亦不成立。故此乃不成差別品類之過失。 “彼等之論”此句顯示離於正理。“所生之義”等句成立住於他剎那。勝論派與正理派說：存在於自相續及和合而生。成立與關聯者亦是同時，非是事物生起后與異時存在有所關聯。 對於勝論派等，僅是和合性，然唯是存在而已。對此，有人說：誠然，是思及此身體生起后與色等和合之義。存在之聲如何表訴彼等之義耶？ 此成立何義？此中已成：事物生起后住于與色等和合之時，故住於他剎那。若非如是，則應成不可得，故成立此義。

།དེ་ལྟར་ན་རྫས་ཁོ་ན་སྐད་ཅིག་གཞན་དུ་གནས་པར་ བསྟན་པར་འགྱུར་གྱི།ཡོན་ཏན་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནམ། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་འདི་ལས་ཅིར་འགྱུར་རེ་ཞིག་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་དུ་དམ་བཅས་པ་བཏང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་བརྗོད་པ་ན་གྲུབ་པའི་མཐའ་ལ་ཡོད་པ་རྟག་པར་ཁས་མ་བླངས་པའི་སྐྱོན་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། ། དེའི་ཕྱིར་གཟེགས་ཟན་གྱི་སློབ་མ་ཁ་ཅིག་ཉིད་ཀྱིས་འདི་འདོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བྱས་པ་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ངག་འདི་ལ་ཚིག་དག་ཕན་ཚུན་འགལ་བའི་དོན་ཉིད་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། ངའི་མ་མོ་གཤམ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་ནོ། །ཁྱད་པར་མ གྲུབ་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་དེ་དེ་ལྟ་བུའི་ཆོས་དང་འབྲེལ་པའི་རྒོལ་བ་གཉི་ག་ལ་གྲུབ་པའི་དཔེ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ནི་དེས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སོ།།འདི་མེད་མོད་ཅེས་ནི་བརྗོད་པར་མི་བྱ་སྟེ། དེ་མེད་ན་ཁྱབ་པ་སྒྲུབ་ པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་དྲན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ལ།ཁྱབ་པ་མ་ངེས་པ་ཅན་གྱི་ཡོད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་གཏན་ཚིགས་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་སྨྲས་པ་ནི་ཁྱབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སོ། །བློ་ལ་སོགས་པའི་མྱུར་དུ་འཇིག་པ་ཡིན་ན་ཡང་ཡོད་པ་དང་འདུ་བའི་དུས་ ལ་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐྱེ་བ་ཉིད་ན་འཇིག་པར་མ་གྲུབ་པོ།།ཡང་ན་ཐེ་ཚོམ་དུ་གྱུར་མོད་དེ་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་སྐྱོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི་བློ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ཡོད་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱང་ལྷག་མ་དང་ལྡན་པའི་མ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་ པ་ནི་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པའོ།།འདི་ཉིད་ཀྱི་འཐད་པ་ནི་འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཞན་གྱི་དོགས་པ་བསུ་བ་ནི་འདི་སྙམ་དུ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་རྣམས་རིམ་གྱིས་ཉེ་བར་ལེན་པར་གྱུར་བའི་དངོས་པོ་རིམ་གྱིས་འབྲས་བུའི་ཚོགས་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་ལུགས་འདི་ལ་ལན་ཅིག་བྱེད་ པ་རྣམས་འདི་ལ་ཅུང་ཞིག་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ།དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན་དེ་ལས་གཞན་པ་བཞིན་དུ་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་བྲལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་མི་དད་པ་འགའ་ཞིག་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་ནི་རང་གི་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ལ། བྱས་པ་ལ་བྱེད་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་དད་པ་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་བྱེད་ན་ཡང་དེ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ རོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རང་བཞིན་གཞན་བྱེད་ན་ཁོ་བོ་ཅག་གི་ཕྱོགས་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པའི་རིམ་གྱིས་བྱེད་པ་ནི་མི་འཐད་དོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བའི་དཔེ་བསྟན་པས་སེལ་བ་ནི། དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་རྩོམ་མོ།

如此，豈非僅顯示實體住於他剎那，而非顯示功德等耶？若如是，將有何過？首先將捨棄一切皆為剎那性之立宗。如此宣說，即已遣除宗義中承許存在常法之過失。因此，有些迦毗羅弟子即許此義。 是故，“所作是剎那性”此語表達相互矛盾之義，如說”我母是石女”。不僅是差別不成等品類之過失，而且對於與如是法相關的雙方諍者而言，亦無共同成立之喻，故說”是故”等。 不應說”此無”，因為若無此者，則無能成立遍充之量的憶念，而不定遍充的”存在”因不是能立支。故說”遍充”等。 雖然心識等是速滅，然由待于存在與和合之時，故生時即滅尚未成立。或者成為懷疑，此即是于所立生疑之過失，此即”心識”等所說。 存在之因亦是具余不定，此即”所作功用”所說。此之正理即是”如是”所說。迎遣他人疑慮即是”作是念”所說。 諸助緣次第攝取之事物次第作果聚，於此理中，諸助緣於此稍作功用。若非如是，則如彼餘者將成無所待故。非作某一無差別，因彼生於自相續故，且於所作不應有作用故。若作差別之作用，亦因彼無所待故。 正因如此，若作異自性，則由承許我方立場故，非剎那性之次第作用不應理。以顯示此自見之喻而遣除，故說”彼不應理”等。

།བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བར་ ལེན་པ་རྣམས་ནི་ཐོབ་ལ་སོགས་པ་བསྣུན་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཉེ་བར་བླངས་ནས་འཇིག་པ་ཞེས་བྱ་བའི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དེ་ཞེས་གྲག་གོ།།ཐོ་བས་བུམ་པའི་འཇིག་པ་སྐྱེ་བ་ལ་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཐོ་བ་ལ་སོགས་ པ་འཇིག་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཀྱང་བརྗོད་པར་མི་བྱ་སྟེ།དེ་ནི་ཐོ་བ་ལ་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཤད་པ་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཡང་དཔེར་ན་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་ཚད་མ་ཅན་དངོས་པོའི་ངོ་བོའི་རྣམ་པའི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་ པ་དཔེར་བྱེད་དོ།།དེ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་བསྟན་པའི་དཔེ་ཅན་མཇུག་བསྡུ་བའོ། །དེ་ལྟར་རེ་ཞིག་ཐོ་བ་ལ་སོགས་པ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཅུང་ཞིག་མི་བྱེད་ཀྱང་བདག་ཉིད་ལྡོག་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ས་བོན་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ། །དེས་ན་ལྷན་ ཅིག་བྱེད་པ་རྣམས་ཁྱད་པར་མི་བྱེད་ཀྱང་ལྟོས་པ་ཉིད་དུ་སྔར་བསྟན་པ་དཔེས་བསྒྲུབས་པ་ཡིན་ནོ།།ཇི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་འདྲེས་པ་དང་ཐ་དད་མ་གྲུབ་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱད་པར་དང་འབྲེལ་པ་མ་འཐོབ་པའོ། །དེས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་སྔར་དམ་བཅས་པའི་མི་མཐུན་ པའི་ཕྱོགས་ལ་ལྡོག་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ལྷག་མ་དང་ལྡན་པའི་མ་ངེས་པའི་འཐད་པ་མཇུག་སྡུད་དོ།།ད་ནི་གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་གཏན་ཚིགས་དེ་ཉིད་མ་གྲུབ་པར་སྟོན་ཏོ། །སྔར་ནི་གྲུབ་པར་ཁས་བླངས་ནས་མ་ངེས་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཕྱོགས་ཆོས་མེད་ པར་ནི་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་འཐད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་དཔྱད་པར་མི་རིགས་སོ་ཞེས་གང་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །མ་གྲུབ་པ་ཡང་མཐོང་བའི་དངོས་པོ་དང་འབྲེལ་པ་འདི་ལ་བསྟན་པ་ཁྱད་པར་བྲལ་བ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་པ་མེད་དོ། །གནས་པའི་ ཁྱད་པར་དུ་རྟོགས་པ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ལས་བཟློག་པ་བསྟན་པས་ཁྱབ་པ་དེས་ན་འགལ་བ་ཉིད་དོ།།འགལ་བའི་ཕྱིར་ནུས་པ་མེད་པས་ཉེ་བར་དགོད་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི་རྣལ་མའི་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པའི་ནུས་པ་མེད་པས་འགལ་བར་བརྗོད་པར་འདོད་ནས་བསྟན་པ་ཡིན་གྱི་བཟློག་པ་ བསྒྲུབ་པ་ལ་བསམས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཁ་ཅིག་བློ་འཁྲུལ་པར་འགྱུར་བས་དེར་མ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་ཡང་ཉེ་བར་སྦྱར་ནས་སྨྲས་པ་ནི་ཅི་འདྲ་བ་ཞེས་བྱ་བའོ།།དེ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམ་བཅའ་བའི་དོན་ལ་མངོན་སུམ་གྱིས་དོན་གནོད་པ་སྡུད་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དག་མངོན་ སུམ་གྱིས་གྲུབ་པའི་དངོས་པོ་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱོགས་སུ་བྱེད་དོ།།དེ་ནི་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་གྱི་བདག་ཉིད་དོ།

據說，瓶等諸所取，攝取如錘擊等差別之助緣因后，能生所謂”壞滅”之果。錘子于瓶之壞滅生起時，並非作某隨順之差別。 不應說錘等非是壞滅之因，因其隨順於錘之有無故。此即”隨行”所說。“又如”此語是以隨行、返遮為量之事物自性相之生果為喻。“如是”即是總結前述所喻。 如是，雖然錘等於瓶等略無所作，然待自身返遮，此即成立如種子等所說。是故，諸助緣雖不作差別，然以喻成立前說之待性。 于”如何”等中，“和合與差別不成”即是未得差別之關聯。“是故”等即總結前立宗相違品之返遮疑惑相之具余不定之理。 今”複次”等即顯示此因不成。先前是承許已成而說不定，因為無有品法則不應理成為生疑之因，由無關聯故不應觀察，此即所說。 不成者亦於此所見事物關聯中，無差別之顯示非由現量所證。了知住性差別即由顯示剎那性之相違而遍攝，故即相違。 由相違故無力，不應安立，此說是欲說由無成立正所立之力故為相違而顯示，非是思及成立相違，有人心生迷惑，為令不致如此，故復加說”云何”。“如是”即總攝立宗義為現量所違。他人以現量所成事物之剎那性為宗，彼即總別之自性。

།སྤྱིའི་ཆ་ལ་ནི་ངོ་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་བསྟན་པར་འཛིན་པར་བསྙོན་དུ་མེད་དོ། །དེས་ན་དེས་གནོད་དོ། །དེ་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པ་ཡང་མ་ ཡིན་ཏེ།རྟོག་པ་མེད་པ་དང་མཚུངས་པར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དོན་ཉེ་བའི་ཡུལ་ཅན་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་ནི་མངོན་སུམ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་མཚན་ཉིད་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསལ་བ་དང་འདུ་བ་ཐ་མི་དད་པའི་ངོ་བོ་ནི་སྤྱི་ཡིན་ནོ། །གཞན་ནི་རྟོགས་པར་སླའོ། །རྗེས་སུ་དཔག་ པས་གནོད་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐབས་སུ་འདིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་དེའི་འབྲེལ་བ་བསྟན་པའི་དོན་དུ་བཟློག་པ་བཤད་དོ།།འདིར་གཏན་ཚིགས་ནི་ངོ་ཤེས་པ་དང་དྲན་པར་བྱེད་པའོ། །སོགས་པ་སྨོས་པས་ངོ་ཤེས་པ་པོ་བརྗོད་པར་འདོད་དོ། །སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་དུས་དང་འབྲེལ་པའི་རྩོད་གཞིར་ གྱུར་པ་རྣམས་སྐད་ཅིག་གིས་ཐ་དད་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་གསལ་བར་ཐ་དད་པའི་ལྷས་བྱིན་དང་མཆོད་སྦྱིན་དག་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ།།ངོ་ཤེས་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ལས་ལྡོག་པ་ན་རྣམ་པ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་ཐ་མི་དད་པས་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཤད་པ་ནི་ལྷས་ བྱིན་ཞེས་བྱ་བའོ།།གཞན་གྱིས་མཐོང་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་དྲན་པ་པོའི་དྲན་པའི་བཟློག་པ་བཤད་དོ། །དེ་ནི་བྱེད་པ་པོ་གཅིག་གིས་མྱོང་བ་ལ་ཡིན་ཏེ། བྱེད་པ་པོ་དུ་མ་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ངོ་ཤེས་པ་ལ་ཡང་འདི་ལྟ་བུ་ཁོ་ནའོ། །དེ་བསྟན་པ་ནི་ལྟ་བ་དང་ངོ་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། གལ་ཏེ་སྐད་ཅིག་གི་བདག་ཉིད་ཐ་དད་པ་དགག་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་མི་དམིགས་པའི་གཏན་ཚིགས་བླང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནམ། དགག་པ་གང་ཇི་སྙེད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་མི་དམིགས་པ་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་ན་འདི་ལ་མི་དམིགས་པ་གང་ཞིག་ཡིན་ཞེས་སྐབས་ཚོལ ཞིང་དོགས་པ་ལ་དེས་ན་འདིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཁྱབ་བྱེད་མི་དམིགས་པ་ཡིན་པར་བསྟན་ཏོ།།དེ་ལྟར་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དོན་བཞག་ནས་སྦྱོར་བ་ལ་འགོད་པར་བྱེད་པ་ནི་གང་ཞེས་བྱ་བའོ། །ལྟ་བ་པོ་དུ་མའི་དབུས་ན་གནས་པའི་གར་རམ་གྱད་ཐ་མི་དད་པར་ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་ ཅིག་ཅར་མཐོང་བ་ནི་ཆོས་མཐུན་པའི་དཔེའོ།།མཐོང་བ་པོ་རྣམས་ཕན་ཚུན་ངོ་ཤེས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མི་སླུ་བ་དེ་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་གྲུབ་པོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བས་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སྟོན་ཏོ། །དངོས་པོ་འགའ་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྩོད་པའི་གཞིར་བྱས་པའི་སྐད་ཅིག་གི་ བདག་ཉིད་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་དུས་སུ་ཐ་དད་པ་ཕྱོགས་སུ་བྱས་པ་བསྟན་ཏོ།

對於共相而言，無可否認地執持為具有認知自性之現量所顯。因此，彼為能害。彼亦非非現量，因說與無分別相等故，即”從近取境之根所生者為現量”之定義無差別故。 明顯與和合不異之體性即是共相。其餘易解。 于比量所違品類中，“此中”等為顯示其關聯而說返遮。此中因即是認知與憶念。說”等”者意欲表達能認知者。 于成立前後時關聯之諍論事物為剎那差別時，明顯有別之天授、祭授二者即是相違品。由彼等認知等返遮時無有異相故，應以無別遍攝。此即”天授”所說。 “他見”此語說明憶念者之憶念返遮。彼唯於一作者之經驗，因於多作者則無故。于認知亦復如是。此即”見與能認知”所說。 若問：于成立剎那自性差別之遮遣時，豈不應取不可得因耶？凡諸遮遣皆從不可得，如是安立，於此何為不可得因？尋求機會而生疑時，故說”此中”等以顯示遍攝不可得。 如是安立因義已，于比量中安立即是”何”字。處於眾多觀者中之舞者或力士無別而無疑頓見，即是同法喻。由諸觀者互相認知相而不欺故，隨行得成。“如是”顯示宗法。“某事物”即顯示立為諍論事之剎那自性前後時差別為宗。

།རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་འཕངས་པ་དང་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ལྡོག་པ་སྔར་བརྗོད་པས་ཚུལ་གསུམ་ཚང་ངོ་། །དེ་ལྟར་ངོ་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཉེ་བར་བསྟན་པས་ངོ་ཤེས་པ་ཉིད་མགོ་བསྒྲེས་ཏེ་དོན་གྱིས་སྟོན་པར་ བྱེད་པ་ནི།ངོ་ཤེས་པ་པོ་ལ་ལྟོས་པའི་ཐབས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སོ། །དྲན་པ་པོ་ཉིད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཡང་མགོ་བསྒྲེས་པར་བསྟན་པ་ནི་དེ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སོ། །འདི་ནི་ལྡོག་པ་འབའ་ཞིག་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྦྱོར་བར་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། མཐུན་ པའི་ཕྱོགས་ལ་མེད་ཀྱང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ལྡོག་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེས་ན་དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བས་སྔར་བསྟན་པ་ཉེ་བར་སྡུད་པར་བྱེད་དོ། །མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མེད་པར་གང་དུ་བརྗོད་ནས་མཇུག་སྡུད་པར་བྱེད་ཅེ་ན། གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་ པར་སྟོན་པའི་སྐབས་སུ་མངོན་སུམ་མེད་པར་བསྟན་ལ།གཏན་ཚིགས་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མེད་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དམ་བཅས་པའི་དོན་འཇིག་རྟེན་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གྲགས་པ་དང་ཡང་འགལ་ཏེ། རི་བོང་ཅན་ཟླ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་སྐྱོན་ གཅིག་གིས་སྤངས་པ་ལ་གཉེན་པོ་གཞན་དོན་མེད་དོ།།ཐལ་བར་བྱས་པ་ལ་མེ་སྦར་བ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། རྩོད་ན་བདེན་ཏེ། བསྟན་བཅོས་སུ་ནི་ཐབས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཉེ་བར་བསྟན་པས་འགའ་ཞིག་ཅི་ཞིག་ལྟར་འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་སྐྱོན་མེད་དོ། །དེས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་ པས་ཕྱོགས་ཀྱི་དོན་སྔ་མ་ཉེ་བར་སྡུད་པར་བྱེད་དོ།།དེའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱོགས་ཉིད་དང་། རང་གི་ཚིག་དང་འགལ་བ་དང་། དཔེས་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཉིད་དང་། གཏན་ཚིགས་མ་ངེས་པ་ཉིད་དང་། མ་གྲུབ་པའམ་འགལ་བ་ཉིད་དང་། དམ་བཅས་པའི་དོན་མངོན་ སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གསལ་བ་དང་།འགྲོ་བའི་གྲགས་པ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་འཇིག་པར་བརྗོད་པ་ཉིད་ནི་འཇིག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱོགས་སྔ་མའི་དོན་ཏོ། །གྲུབ་པའི་མཐའ་ཉེ་བར་དགོད་པའི་ཕྱིར་སློབ་དཔོན་གཞན་དོན་དུ་གཉེར་བར་བྱེད་པའམ་ ཡང་ན་དུས་ལ་བབ་ནས་འདི་ལ་ལན་ཉོན་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ།།སྐད་ཅིག་གི་སྒྲའི་དོན་གྲུབ་པར་བསྟན་པས་དང་པོ་བཀོད་པའི་ཁྱད་པར་མ་གྲུབ་པ་སེལ་བར་བྱེད་དོ། །འཇིག་རྟེན་སྐད་ཅིག་གི་སྒྲ་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཆུང་བའི་དུས་ཀྱི་དུམ་བུ་ལ་རྗོད་པར་བྱེད་དོ། །དེ་བསྟན་པ་ནི། འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བའོ། །སྐར་མ་ཤེས་པའི་གཙུག་ལག་དེ་ཉིད་ལ་འདི་གྲགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ནི་སྐད་ཅིག་ཐང་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ།

由投射隨行及前述因之返遮，三相具足。如是由近顯認知自身之因之比量，以認知為首而以義顯示者，即”依賴能認知者之方便”等。 亦顯示以憶念者自身之因之比量為首者，即”如是”等。此應說為唯返遮因之比量，因雖于同品無，然由於異品返遮之力而能成立所立故。 故”如是”者攝略前說。若問：於何處說無現量與比量而作結論？答：于顯示因不成之處說無現量，于因等過失中說無比量。 所立義亦違一切世間共許，如說”有兔者非月”。若謂：由一過失已遮，則余對治無義，如於灰中燃火。答：于諍論則然，然于論中由示現種種方便，于某時如何顯示某事，無過。 故”是故”等攝略前宗義。是故，由差別不成即是宗性，及與自語相違，由喻于所立生疑，因不定性，不成或相違性，所立義為現量與比量所明，及違世間共許故，說事物為無常即是無常，此為前宗義。 為安立宗義故，大師為利他而作，或說”時至，聽此答”。由顯示剎那聲義成就，遣除最初所立之差別不成。世間于剎那聲之運用，即說極小時分。此即”如是”所說。于星算明論中此即共許，即”剎那須臾”等所說。

།དེ་ལ་བསྟན་བཅོས་བྱེད་པ་ནི་སྲོག་ཆགས་རྣམས་ཀྱིས་ལས་སྣ་ཚོགས་བྱས་པས་འབྲས་བུ་སྣ་ཚོགས་པ་སྐྱེ་བ་དང་བག་མར་འགྲོ པ་ལ་སོགས་པ་དུས་ཐ་དད་པར་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་དུས་ཐ་དད་པ་རྣམ་པར་ཕྱེ་བས་དུས་ཤིན་ཏུ་ཉུང་བ་ནི་སྐད་ཅིག་ཏུ་བརྗོད་དོ། །འགའ་ཞིག་རྡུལ་ཕྲ་རབ་གཅིག་འདུས་པའི་དུས་ནི་སྐད་ཅིག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཚོན་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྲིད་དུ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་གཅིག་གིས་རྡུལ་ཕྲ་རབ་གཅིག་ རྒལ་བའི་དུས་ཅུང་ཟད་པ་དེ་ནི་སྐད་ཅིག་གོ།།དེ་ལྟར་རྡུལ་གཉིས་ལ་ལྟོས་ནས་ཆེས་ཕྲ་བ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་ཆ་དང་ལྡན་པའི་དུས་ཅུང་ཞིག་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཆ་དང་བྲལ་བའི་ཤིན་ཏུ་ཉུང་བའི་དུས་ཀྱི་ཆ་ནི་སྐད་ཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་དུ་མས་སྐད་ཅིག་གི་དོན་ ཤེས་པར་བླ་བས་དེའི་གནས་སྐབས་ནི་སྐད་ཅིག་མའོ།།དེ་བས་ན་ཁྱད་པར་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །གཉི་ག་ལ་གྲུབ་པའི་དཔེ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གང་སྨྲས་པ་དེ་ལ་ཅི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཆོས་ཀྱིས་བྱས་པའི་ཆོས་མཐུན་པའི་དཔེས་ཕྱོགས་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་ངེས་ལ་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་ རྗེས་སུ་དཔག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཚེ་དང་ལྡན་པས་བསམས་སམ།ཀྭའི་དཔེ་ཉེ་བར་ལེན་པའི་དགོས་པ་མི་ཤེས་པར་འདི་སྐད་དུ་སྨྲ་བར་བྱེད་དེ། ཁྱབ་པ་བསྒྲུབ་པའི་ཚད་མ་ཞུགས་པ་དྲན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཡིན་གྱི་དཔེའི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་མཐུན་པ་སྟོན་པ་མ་ ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།འདི་ནི་ཆོས་མཐུན་པ་ཉིད་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཚད་མ་བརྟག་པར་ཡང་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །ཁྱབ་པ་སྒྲུབ་པའི་ཚད་མ་དྲན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། ཁྱབ་པ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ ལ་སོགས་པ་འདི་སྨོས་སོ།།ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དོན་ཏོ། །དེ་ལྟར་ན་ཡོད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ཁྱབ་བྱེད་མི་དམིགས་པའི་ངོ་བོ་གང་ལ་ཁ་ཅིག་ཏུ་སྟོན་པ་དེ་ནི་དཔེ་ཡིན་ནོ། །དཔེ་མེད་ཀྱང་ གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་དཔེར་བྱེད་དོ་ཞེས་གང་བཤད་པ་ཡིན་ནོ།།ལོག་པར་རྟོག་པ་མེད་པར་རྒོལ་བ་གཉི་ག་ལ་དེའི་ངོ་བོར་རབ་ཏུ་གྲགས་པ་མེད་ན་ཡང་འབྲེལ་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་རྟེན་དུ་བྱས་པ་ཐམས་ཅད་དཔེ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི། དེས་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ན་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟུར་ན་གནས་བ་ཞིག་རྩོད་པར་བྱེད་དོ།

為您翻譯這段藏文： 關於造論，是為顯示諸有情造作種種業而生種種果報，以及婚嫁等事發生於不同時間。因此，通過區分不同時間，極短暫的時間稱為剎那。有說一極微和合的時間為剎那，此為譬喻。一極微越過另一極微所需的極短時間，即為剎那。 如同相對於二塵而言極微最細，同樣，相對於具有前後分位的短暫時間而言，無分位的極短時間即為剎那，故以多種方式可知剎那之義，其狀態即為剎那性。因此，並非差別不成。 對於所說”無二者共許之喻”，具壽是否認為：以所立法成就相似法之喻而於宗確定所立，由無此故非比量耶？不知取”如”喻之目的而作此說。為令憶念遍充成立之量而取，非為喻故。由”非顯示相似”等，故非能立支分。此于”相似性有二種”等中已於量論中說明。 若問：由憶念遍充成立之量有何作用？故說”遍充極成”等。“即”字表因義。如是，有性相之因與剎那性同時，以能遍不得為性之量于某處顯示彼自性即是喻。如說雖無喻，亦以能破量為喻。 說明：若無顛倒分別，雖於二方皆無彼性極成，然以一切能成立關係之量為所依者皆為喻，此即”是故”所說。“若如是”者，是旁觀者作諍論。

།ཆོས་ཅན་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་སྐད་ཅིག་ཉིད་དང་ལྡན་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་ཟློག་པ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ཉེ་བར་སྡུད་པ་བསྒྲུབ་བྱ་དང་འབྲེལ་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ན་བུམ་པ་བཞིན་དུ་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་སྐད་ཅིག་མ་ལ་སོགས་པའི་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ དང་ལྡན་པར་སྟན་པར་བྱེད་དེ།དེ་ན་ཡོད་པ་ལ་སོགས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཉེ་བར་བསྡུ་བ་ལ་དགོས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེ་ན། དེ་ལ་ཆོས་ཅན་ཉིད་ལ་ཞེས་སྨོས་སོ། །འདི་ལ་སྙིང་པོའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ་གང་ལ་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཆོས་ཅན་ཉིད་ལ་ཁྱབ་བྱེད་མི་དམིགས་པ་ ལ་སོགས་པ་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་འཇུག་པ་དེ་བརྗོད་པ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཅན་སྤྱི་མཐར་ཐུག་པར་འཇུག་པ་དེ་ལ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཀྱི་བློ་སྐྱེ་བ་དེས་ན་དོན་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྒྲུབ་བྱེད་ཉེ་བར་སྡུད་པ་དོན་ཕྱིར་རྗེས་སུ་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ནི་གང་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ།།དེའི་ལན་འདེབས་པ་ནི་འདུ་བ་ལྟ་ རེ་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སོ།།གལ་ཏེ་སྐྱེ་བ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡོད་པ་དང་འདུ་བ་ལ་སོགས་པར་རྟོག་པ་མེད་ན་དེ་ལས་དེའི་གནས་པ་འཕངས་པས་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པ་མཛེས་པར་འགྱུར་རོ། །ཡོད་པ་ཉིད་ནི་ད་འདིར་གཞན་གྱིས་ཁས་བླངས་པའི་རྟོག་པ་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་ཕྱི་ མོ་ལ་བརྟེན་པས་འདུ་བ་ཐག་བསྲིངས་སོ།།དེས་མ་གྲུབ་པ་གང་ཞིག་མ་གྲུབ་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན། ཇི་སྐད་དུ་ཞེས་བྱ་བས་གཏན་ཚིགས་ལ་ངེས་པ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་གཞན་གྱིས་འཇིག་པའི་རྒྱུའི་དཔེ་ཉེ་བར་བཀོད་པ་སུན་དབྱུང་བའི་ཆེད་དུ་རྗེས་སུ་རྗོད་པར་བྱེད་ དོ།།དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སུན་འབྱིན་པར་བྱེད་དོ། །སཱ་ལུའི་མྱུ་གུ་ལ་ཞིང་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་བུམ་པ་ནི་འཇིག་པའི་རྒྱུའི་དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་པར་འགྱུར་བར་འོས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ཉེ་བར་ལེན་པ་ལ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ལྟོས་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་ བུམ་པའི་དཔེ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དཔེ་ལས་བྱུང་བའི་མ་གྲུབ་པས་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ཡང་རིམ་གྱིས་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་དུ་སྲིད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་མ་ངེས་པར་བརྗོད་པ་རྩ་བ་དང་བཅས་ཏེ་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞུང་འདིའི་བསྡུས་པའི་དོན་ཏོ།།ཐོ་བ་ལ་སོགས་པ་བུམ་པའི་འཇིག་པ་བྱེད་ དོ་ཞེས་བརྗོད་པ་འདིའི་དོན་ཅི་ཡིན།།ཅི་བུམ་པ་ཉིད་བྱེད་དམ་འོན་ཏེ་འཇིག་པའི་སྒྲས་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་དེ་ལས་ཐ་དད་པ་ཞིག་ཡིན། ཕྱོགས་དང་པོ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བུམ་པ་ནི་འཇིམ་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་བྱས་པ་ལ་བྱེད་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ།

對於所立有法聲等具有剎那性時，為成立與所立相關而攝集能破違反之量時，如瓶子般顯示聲等具有剎那性等所立法。 若問：攝集有性等因有何必要？故說”于有法自身”。此中要義為：于聲等所立有法自身，凡是能遍不得等能破量所及處，即于所立有法之究竟總相所及處生起所立法之覺解，故由已成辦義利之故，能立攝集為顯義而重述，此即”任何”之義。 對此回答說”如和合暫時”等。若諸有生者無有性和合等分別，則由此推知其住，說為非剎那性則為妥當。有性即此處依於他者所許分別有無之後而延展和合。由此，何者不成而以不成為所立？如所說，為成立因之決定性，為破他者所立壞滅因喻而重述。 以”此亦”等而作破斥。如稻芽依田等，瓶不應依止壞滅因事物。故全無待于俱有事物之所取，由瓶喻不成故，以喻生不成而說非剎那性亦可次第為作者性之不定，此即顯示具根本之義，是此論之攝義。 錘等作瓶之壞滅，此義何為？是作瓶自身，抑或是異於以壞滅聲所詮事物？非第一種情況，因瓶由泥等所成，于已作不應再作故。

།གཉིས་པ་ཡང་ མ་ཡིན་ཏེ།འཇིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་དངོས་པོ་གཞན་བྱེད་ན་སྣམ་བུ་བཞིན་དུ་བུམ་པ་སྔ་མ་ལྟར་དམིགས་པ་དང་དོན་བྱེད་པ་དག་ཏུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་འཇིག་བྱེད་དུ་མི་འཐད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱི་གཞུང་གིས་བཤད་དོ། །གྲངས་ཅན་གྱི་འདོད་པ་དགོས་པར་བྱེད་པ་ནི་འདི་སྙམ་ དུ་ཞེས་བྱ་བའོ།།དམིགས་པ་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་མི་སྣང་བའོ། །དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སུན་འབྱིན་པར་བྱེད་དོ། །དམིགས་པ་གང་ཡིན་དེ་ཉིད་ནི་མི་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་མི་དམིགས་པའི་དུས་ན་སྔ་མའི་རང་བཞིན་ཉམས་པས་འདོད་པར་བྱའོ། ། གཞན་ནི་ཤེས་པར་སླའོ། །འདི་སྙམ་དུ་ཞེས་བྱ་བ་གཞན་གྱི་དོགས་པ་བསུ་བར་བྱེད་དེ། འབྲས་བུའི་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་ཐ་དད་པ་དང་། ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་འཇིག་པ་ནི་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མི་འཇུག གོ།།གྲུབ་པའི་མཐའ་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་བྱེད་པ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །དངོས་པོ་མེད་པ་གཉིས་ཉིད་ཡིན་ཏེ། མ་ཡིན་པར་དགག་པ་དང་། མེད་པར་དགག་པའོ། །མ་ཡིན་པར་དགག་པ་ནི་བུམ་པ་ལས་གཞན་དོན་གྱི་དངོས་པོ་སྣམ་བུ་ལྟ་བུ་ སྟེ།དེ་ལ་ནི་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤངས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མེད་པར་དགག་པའི་ཕྱོགས་ལ་རྒྱུ་ནི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ན་སྟེ། མེད་པ་ནི་མེད་པར་དགག་པ་ངོ་བོ་ཉམས་པ་ཅིའི་ངོ་བོ་ཡང་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྒྱུའི་བྱ་བའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ། །མེད་པ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་འབྲས་བུ་མ་ ཡིན་པར་འདོད་པར་བྱ་སྟེ།འབྲས་བུ་ཉིད་ནི་དངོས་པོའི་ངོ་བོར་ཁས་བླངས་སོ་ཞེས་རིམ་གྱིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སོ། །ཁ་ཅིག་ཏུ་ས་བོན་ལ་སོགས་པ་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེད་པ་ཉེ་བར་ལེན་པ་ས་བོན་གྱི་གནས་སྐབས་ལས་གནས་སྐབས་ཐ་དད་པ་དང་ གཞན་ལས་ཀྱང་ལྡོག་པའི་ལུས་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྐྱོན་འདི་ནི་ནང་གི་ཁྱབ་པ་སྨྲ་བ་ལ་ཡོད་དོ།།དེ་དག་གི་སྨྲ་བ་ནི་རིགས་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ནང་གི་ཁྱབ་པའི་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མར་རྟོགས་པའི་རིམ་པ་འདི་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་སྒྲ་སྐད་ ཅིག་མ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་ན་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་དག་གིས་དོན་བྱེད་པ་འདི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་ཁྱབ་བྱེད་མི་དམིགས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བས་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཁས་བླང་དགོས་སོ། །འདི་ལ་ཡང་བརྗོད་ན་གཞན་འདི་དག་སྨྲ་བར་བྱེད་དོ། །འདི་ བསྟན་པ་ཡིན་ཡང་བུམ་པ་བཞིན་དུ་འབྲས་བུ་བྱེད་དོ་ཞེས་སོ།།དེ་ལ་ཡང་གནོད་པར་བྱེད་པ་འཇུག་གོ་ཞེས་སོ།

第二種情況也不成立。若壞滅作為另一事物，則應如毛毯般，瓶應仍可被見及起作用，故不應理。此由”不應為壞滅者”等文已說明。 為說明數論派之主張，故說”作是念”。所見即有性之不顯現。以”此亦”等而作破斥。凡是所見者即非不見，因為相違故。是故，于不見時應許前者之自性已壞。其餘易知。 “作是念”是迎接他者疑慮：果事物之體性必定隨順差別與無差別性。壞滅為無故，差別與無差別之分別不起。 隨順宗派之無事物者說”無事物亦”。無事物有二：非遮與無遮。非遮如異於瓶之事物毛毯，於此未離差別與無差別之分別。于無遮分，因唯非因，無即無遮，性質已壞，非任何體性，故非因之作用境。 無必定應許為非果，因果性已許為事物之體性，故次第成立，如是等。于某處，種子等生芽等，所取種子之位從位差別及從他返，將成無體，此過失存在於內遍說者。 彼等所說非隨理，如是內遍之能破量之瞭解次第為：若聲成為剎那性等自性，則次第與頓時作用皆不應理。故應由能遍不得之過而許為剎那性。於此若說，則他者等作如是言：“此雖已說，然如瓶般作果”。于彼亦能破及故。

།ཕ་རོལ་དམིགས་པ་དང་། མི་དམིགས་པ་སྲིད་པར་བྱས་ནས་དེ་བཞིན་དུ་བསྟན་པས་དངོས་པོ་མཐའ་དག་གི་ཡུལ་ཅན་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཉེ་བར་འགོད་པས་ཁ་རོག་བསྡད་པར་ བྱའོ།།དེ་ལྟར་ཡིན་དང་ཕྱིའི་ཁྱབ་པ་འོངས་པ་ཡིན་ཏེ། བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཅན་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་གྱུར་པའི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་གདོན་མི་ཟ་བར་དེ་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་དག་དཔེ་ཡིན་ནོ། །བསྒྲུབ་བྱ་ངེས་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་དེ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན། རྣམ་པ་གཞན་དུ་སུས་བརྗོད། དེ་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་ནི་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་འཇུག་པས་ངེས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡང་མངོན་སུམ་གྱིས་སོ། །དེས་ན་དེ་ལྟར་ཚད་མ་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱི་གཞུང་གིས་སྙིང་པོའི་དོན་བཤད་དོ། །འདིའི བར་གྱི་གཞུང་གིས་ཡོད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་གཏན་ཚིགས་ཉེ་བར་བླངས་པའི་དོན་མེད་པའི་ཀླན་ཀ་ནང་གི་ཁྱབ་པར་ལྟ་བ་དེ་ནི་ལེགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།གཞན་གྱིས་བཀོད་པའི་གཏན་ཚིགས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་གཏན་ཚིགས་འཇུག་པའི་དོགས་པ་ལས་བཟློག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་བཟློག་ པའི་དོན་དུ་གཞན་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་འབྲེལ་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ལ་ནན་གྱིས་ཕྱིའི་ཁྱབ་པ་བླངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངེས་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ།།འདི་ལ་ཡང་རྒོལ་བ་ནི་ཡོད་པའི་གཏན་ཚིགས་ཉེ་བར་བསྡུ་བ་དོན་མེད་པའི་རྩོད་པ་མ་སྤངས་པར་གྱུར་ཏེ། འདི་རྩོད་པ་མེད་པ་ནི་གལ་ཏེ་ ཞེས་བྱ་བའོ།།གལ་ཏེ་ཕྱིའི་ཁྱབ་པ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྤངས་ཏེ་གནོད་པ་བྱེད་པས་དཔེ་ཁོ་ན་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ཁྱབ་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་སྤྱི་དང་བྱེ་བྲག་མེད་པར་མཐོང་བ་དང་མ་མཐོང་བའི་དངོས་པོ་མཐའ་དག་གི་ཡུལ་ལ་དུས་གཅིག་ཏུ་ བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།ཕྱིའི་ཁྱབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཕྱི་རོལ་ཉིད་མི་ལྡན་པ་རྣམ་པར་གཅད་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་ཡིན་གྱི་ཕྱི་རོལ་ཁོ་ནའི་ཁྱབ་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་ཁྱབ་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ནང་གི་ཁྱབ་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་འབྲེལ་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ཉིད་ལས་བསྒྲུབ་བྱའི་ ཆོས་ཅན་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ལ་གང་གི་དོན་དུ་ཡོད་པའི་གཏན་ཚིགས་ཉེ་བར་སྡུད་པ་ཡིན་དེ་ལྟར་ཡིན་དང་གོ་བར་བྱེད་པའི་གཏན་ཚིགས་ཚུལ་གཉིས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་གྱིས་བསམས་པའོ།།བདེན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ལན་འདེབས་པར་བྱེད་དོ།

為您直譯這段藏文： 在觀察到他方之所見與不見的可能性后，如是顯示，通過安立能破一切事物之境的能破，應當保持沉默。如是則外遍已至，因為必須于所立法之外的瓶等諸物上顯示彼故。正因如此，彼等為喻。 若問：豈非無有所立之決定，如何是彼？誰說為他相？於此，所立由能破量趣入故定是決定，能立亦由現量。故如是依賴於量，此等文句已說明要義。 此中經文所說，執”有”為因相之無義誹謗，視為內遍者非善。因為是為遮遣他者所立因於相違品趣入之疑慮故。為此遮遣之義，因於他趣入故，對建立關聯之量，特意取外遍，此為決定所說。 於此亦有諍論：攝取有之因相成為無義誹謗未除，此無誹謗即是”若”等。若外遍舍離所立法，由能破唯于喻上隨行、返遮為相之遍攝非能立，然于總別無別之所見、未見一切事物境，同時而作。 所謂外遍，是以遮除非外之差別而限定，非唯外之遍為外遍，如內遍。如是，從建立關聯之能破量本身即能了知所立法為剎那性，為何攝取有之因相？如是則成為二相之了知因，此為他者所思。以”誠然”等而作答。

འདི་ལ་བསྡུས་པའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། གནོད་པར་བྱེད་པའི་བྱ་བ་ནི་གང་ཡོད་པ་དེ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡིན་གྱི་དེས་སྒྲའི་ཡོད་པ་དང་དངོས་སུ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ཞིང་ཤུགས་ཀྱིས་ལེན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ལ་ཡོད་པའི་རང་བཞིན་སྐད་ཅིག་མར་སྒྲ་མེད་པར་རྟོགས་པར་ནུས་པ་ཡང་མ ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་ཚད་མ་གཞན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཡོད་པ་ཉེ་བར་བསྡུ་བར་བྱ་བ་ཁོ་ནའོ། །སྐྱོན་གཞན་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཡུལ་དང་དུས་ཐ་དད་པ་ནི་རྒོལ་བ་གཉི་ག་ལ་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་དུ་གྲུབ་པོ་ཞེས་གྲག་གོ། །གལ་ཏེ་བུམ་པའི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡང་མེད་པའི་གནས་སྐབས་ལས་ཐ་དད་པའི་གནས་སྐབས་ ཅན་ཐོ་བ་ལ་སོགས་པས་ལྷན་ཅིག་བྱས་པ་དེའི་ཉེ་བར་ལེན་པས་བསྐྱེད་པས་ཡུལ་དང་།དུས་ཐ་དད་པར་ཁས་ལེན་པ་ནི་རུང་སྟེ། དེ་ནི་དངོས་པོ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ནི་དེའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་སྔར་གྱི་གནས་སྐབས་ལས་ཐ་དད་པ་དང་། ཐ་མི་དད་པའི་ རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་མ་འདས་སོ།།གལ་ཏེ་དངོས་པོ་ནི་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཡིན་ལ་མེད་པ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་ན། དེ་ལ་དེ་ཉིད་དོན་བྱེད་ནུས་པའི་དངོས་པོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་སྨྲས་སོ། །དེ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་དོན་གཞན་ལས་ཐ་དད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །འདིར་བརྗོད་པར་ནུས་ ཞེས་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཞེས་བྱ་བ་ལྷག་མའོ།།དེ་ཉིད་གསལ་བར་བྱེད་པ་ནི་གང་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དོན་ཏོ། །རྒྱུ་དག་གི་ཁྱད་པར་ཞེས་བྱ་བ་དོན་གྱིས་ཐོབ་པ་རྗེས་སུ་བརྗོད་པའོ། །འདི་ནི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཏེ་བྱེད་བཞིན་པ་ནི་དོན་བྱེད་པ་པོ་བདག་ ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ནི་འོག་ནས་སྒྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ཇི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་འཇུག་པ་སྲིད་པ་ཉིད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་མ་ངེས་པ་ཉིད་དུ་དགོས་པར་བྱེད་དོ། །རྒྱུའི་ནུས་པ་རྣམས་ནི་སྣ་ཚོགས་ཏེ། དཔེར་ན་ཁ་ཅིག་དངོས་པོའི་ངོ་བོའི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་ལ། ཡང་གཞན་ནི་མེད་པ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ས་བོན་ལ་སོགས་པ་རྣམས་གདོན་མི་ཟ་བར་འབྲས་བུ་བྱེད་པར་ནུས་པའི་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པར་བྱེད་དོ། །བུམ་པ་དང་དབྱིག་པའི་ཚོགས་ཕལ་ཆེར་འབྲས་བུ་མཐའ་དག་གི རྒྱུར་ནུས་པ་མེད་པའི་དངོས་པོ་མེད་པར་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ།།འབྲས་བུ་མེད་པ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ན་ཡང་། འགའ་ཞིག་ཏུ་འབྲས་བུ་བྱེད་པ་འདི་ལ་འགལ་བ་ཅི་ཡོད། གཞན་གྱི་བསམ་པ་བླངས་ནས་སེལ་བར་བྱེད་པ་ནི་གང་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་གདོན་མི་ཟ་བར་ཁྱེད་ཀྱིས་མངོན་པར་ འདོད་པ་རྒྱུས་སྐྱེད་པ།དེ་ཡང་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་རིགས་པས་ཁྱད་པར་གྱི་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པར་འདོད་པར་བྱའོ།

此中總義如是：能破之作用即”凡是存在者皆為剎那性”，此非直接執取聲之存在，亦非間接獲取，且不能無聲了知存在之自性為剎那性。是故，唯應攝取由他量所成之存在。 所說遮除其他過失之境與時有別，于雙方論者皆成立為事物自性。若瓶之事物非有亦與非有之位有別之位，由錘等俱作，彼之近取所生，承許境與時有別是應理的，彼即成為事物。事物之體性即具彼相故。如是則不出離前位之異、不異分別。 若謂事物是能作用，無即非爾，對此即說彼即能作用之事物。彼之能立即”異於他義”等。此中”能說”後加”由比量”。彼之明顯即”凡所作”是因義。“因之差別”是義準而說。此是自性因，作用即能作者自體之自性故。彼體之關聯將於下文成立。 “若如何”即欲成立因於相違品趣入之可能性故為不定因。因之功能各異，如有些生事物體性之果，復有他者即是無，如是種子等必定能作芽等果。瓶與杖之聚多分生無有能為一切果因之事物無。雖非作無果，于某處作果有何相違？ 承他意而遮除：汝所許必定無體性，由因所生，彼亦應由下文所說理而許具差別相。

།གལ་ཏེ་དེ་ནི་བདག་ཅག་གིས་མངོན་སུམ་གྱིས་བཟུང་བའི་མཚམས་ལས་འདས་པའི་ཡུལ་ཅན་དུ་འགྱུར་ན་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་ཉིད་དུ་ནི་ནམ་ཡང་སྤང་བར་འོས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟར་ཡིན་དང་རྟོག་པ་པོ་གཅིག་རྒྱུད་དེ་ཡང་དག་པའི་ཁྱད་པར་མཚུངས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཡང་ནས་ཡང་དུ་བསླན་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བསྒོམ་པ་རབ་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པ་ལས་བྱུང་བའི་གསལ་ བར་སྣང་བའི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་ངེས་པར་འགྱུར་བའི་དེ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུར་འགྱུར་ཏེ།རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རིགས་པས་སོ། །དེས་ན་འདི་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་མཐར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འབྲས་བུ་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་མངོན་སུམ་གསོལ་བར་བྱ་བའམ།འབྲས་བུ་མེད་པ་དེའི་འབྲས་བུ་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ཁས་བླང་བར་བྱའོ། །དེ་སྤོང་བར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡང་དག་པར་ནི་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། དབང་པོ་ལས་འདས་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་མི་དམིགས་པའི་བྱ་བ་མ་ཡིན་ལ། དེ་ནི་རྩ་བ་ཉིད་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཞན་གྱིས་ཡང་མ་ཡིན་ནོ།།སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་སྲིད་པའི་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་པ་ཡོད་དེ། ཡང་གོམས་པ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བ་སྲིད་པ་དེ་ནི་གསལ་བར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་སྲིད་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟ་སྟེ་དཔེར་ན། འདོད་པ་དང་མྱ་ངན་ལ་སོགས་པ་ གོམས་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་བུར་མེད་ཀྱི་ངོ་བོ་ལྟ་བུའོ།།སྒྲ་དང་། རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྗེས་སུ་དཔོག་པས་ཡུལ་དུ་བྱས་པའི་བླང་བར་བྱ་བ་དང་དོར་བར་བྱ་བ་དང་། དེའི་ཐབས་ཀྱི་ཚོགས་འཛིན་པའི་འགྲོ་བ་ཡང་གོམས་པ་ལས་ཁྱད་པར་སྲིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་ གཞན་དུ་བསྟན་ཏོ།།དེ་བཤད་པ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡང་ཡོད་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ལྷག་མ་ནི་གསལ་ལོ། །དེ་ལྟར་རྒྱུ་བྱས་པའི་གཏན་ཚིགས་མ་ངེས་པ་ཉིད་སྤངས་ནས་འགྲེལ་པ་ངེས་པར་བྱས་པའི་ཕྱིར་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ལྡོག་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་བཤད་པ་ནི་དེས་ན་ དོན་བྱ་བ་མཐའ་དག་ཅེས་བྱ་བའོ།།དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་བྱ་བས་དོན་བྱེད་པར་ནུས་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ནི་དེའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ངོ་བོ་ཉིད་དང་འགལ་བ་མེད་པ་ངོ་བོ་མ་ཡིན་པ་ངོ་བོ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་ལ། ནུས་པ་ ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ནི་ངོ་བོ་དང་བྲལ་བའི་བྱ་བ་ངོ་བོ་དང་ལྡན་པ་ཡུལ་དང་དུས་དང་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱི་རྒྱུས་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ།

即便它超出了我們直接感知的界限而成為間接認知的對象，也絕不應捨棄作為比量等分別之境。如是，由一個認知者相續中具有真實差別之分別反覆熏習的修習究竟所生之明顯顯現的一切智智之行境，必定成為彼之因，以”非因非境”之理故。因此，此必定作為一切智智之果。 故應祈請一切智現量，或承許無果之彼成為作果。其遮除之真因是存在的，超越根境之自性不可得非作用，彼即是根本故，亦非由他。 能立即有推度可能，即由串習而成差別之可能性，是明顯顯現智之可能性。譬如貪慾、憂惱等串習位中之女性體性。聲與分別推度所取之應取、應舍及其方便聚，有情亦由串習而有差別可能等比量，於他處已說明。 其釋即”能立亦如有”。餘者明顯。如是遮除已作因之不定性后，為決定詮釋故，說明能立於相違品離之量：“故一切所作”。于無事物以作用成立能作用，與一切能作用相離者是其相違品。于彼，以作用自身與體性無違，非體即離體，與一切功能相離者即離體之作用具體，由境、時、位差別因所作，已如是顯示。

།དེས་ན་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་དང་ལྡན་པ་དང་། འགལ་བ་ལ་ངོ་བོ་དང་བྲལ་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་བས་བསྒྲུབ་བྱ་ལས་བཟློག་པ་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ དང་བྲལ་བ་ལས་ལྡོག་པས་དོན་བྱེད་ནུས་པ་བསྒྲུབ་བྱ་དང་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་གྲུབ་པོ།།བྱ་བ་ཉིད་ཀྱང་ཕ་རོལ་པོས་ཁས་བླངས་པ་བྱས་པའི་ཕྱིར་མཚན་ཉིད་གསུམ་ཚང་ངོ་། །འདི་ནི་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་གཏན་ཚིགས་སོ། །གང་གི་དོན་དུ་འདི་བརྗོད་པ་དེ་ མཇུག་སྡུད་པར་བྱེད་པ་ནི་དེ་བས་ན་དོན་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བའོ།།ཁྱེད་ཀྱིས་སྨྲས་པའི་རྣམ་པས་བུམ་པ་མེད་པ་ནི་དངོས་པོ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། བཤད་པའི་རིགས་པས་དོན་བྱེད་པར་ནུས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་དེ་ནི་བུམ་པ་ལས་ཐ་དད་པའམ། ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱོགས་གཉིས་སུ་ཐལ་བར་འགྱུར་ བའི་སྐྱོན་སོ་ན་འདུག་པ་ཡིན་ནོ།།རང་གི་མངོན་པར་འདོད་པའི་རྣམ་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དེས་ན་དངོས་པོ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །བུམ་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱུས་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གིས་འདི་ཡུལ་དང་དུས་དང་རྣམ་པ་ངེས་པའི་ངོ་བོར་འགྱུར། འོན་ཀྱང་ངོ་བོ་དང་བྲལ་བ་དེ་བུམ་པའི་ཅིའི་ ངོ་བོ་ཡང་མ་ཡིན་པ་རང་གི་ངོ་བོ་ཉམས་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ནི་ཅུང་ཟད་མ་ཡིན་ལ་མ་ཡིན་པ་འབའ་ཞིག་གོ་ཞེས་གང་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །ཐལ་བ་ལས་བཟློག་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། གང་དོན་ཐམས་ཅད་བྱེད་པར་མི་རུང་བ་དེ་ནི་དེའི་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་ཏེ། ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་བཞིན་ནོ། །བུམ་པ་མེད་པ་ཡང་དོན་ཐམས་ཅད་ བྱེད་པར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མི་དམིགས་པའོ།།འོ་ན་བུམ་པ་མེད་པ་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲ་བ་འདིའི་དོན་ཅི་ཡིན། དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །བཤད་པའི་རིགས་པས་དངོས་པོ་མེད་པ་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ལས་ཀྱི་དོན་ ནི་འཐད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སོ་སོར་བརྟགས་ན་བུམ་པའི་དངོས་པོ་མི་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཉིད་རིགས་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོའོ། །འོ་ན་དེ་ལྟར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་དང་འབྲེལ་པ་ལ་ལྟོས་པའི་དགག་པ་ནི་ཚིག་ཕྱི་མ་ལྷན་ཅིག་བསྡུ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། ནུས་པ་མེད་ པའི་ཕྱིར་རོ།།ད་ནི་ཇི་ལྟར་ཉི་མ་མི་མཐོང་བའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་སྦྱར་རོ། །དེ་དག་ཉིད་ལ་སྦྱར་བར་འོས་སོ་ཞེ་ན། གཞན་ལ་ཅི་སྟེ་མི་འགྱུར་ནུས་པ་ནི་གཞུང་ལུགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ནི་ཉི་མ་མི་མཐོང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྦྱར་བར་མི་བྱའོ། །དེ་དག་སྦྱོར་བ་ནི་འཆད་པ་ པོའི་ཚིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེའི་བཤད་པར་བྱ་བ་དང་འགལ་བ་འཆད་པ་པོའི་ཚིག་ལ་གུས་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

因此，具有作用自性者與相違者成為離自性之過，由此能遮遣所立之離功能性，以離功能性之遮遣而證成功能性為所立及其自性，故已成立隨行與遮遣。作用性亦為對方所承許，故具足三相。此為應成因。 為此所說之總結即是”故能作用”。依您所說之相，無瓶應成實事，以所說之理能作用故。如是則有異於瓶或不異於瓶二邊之過失仍在。 為顯自己所許之相故，說”無事物”。所謂無瓶非由因所作，何以此成為境、時、相確定之體性？然而，離體性者即非瓶之任何體性，是自體性之損減。此即所說”非任何所是，唯是非所是”。 從應成返諍即是：凡不能作一切義者，彼非其果，如虛空花。無瓶亦不能作一切義故，此為能遍不得。 若問：“說’無瓶能作’此義何為？“為顯示此故，說”無事物能作”等。以所說之理，無事物能作之業義不應理，如實觀察則”不作瓶事”此說隨順於理。 若爾，如是依能作義關聯之遮遣，則后句不應總攝，以無功能故。今如何配釋”不見日”等？若謂唯應配于彼等，何故不能用於他處？功能隨教理故。若爾，則不應配”不見日”等，彼等配釋是論師語故。其所解說相違者，不應敬信論師語。

།འཆད་པ་པོ་དག་ནི་མདོ་བྱེད་པ་ལས་ཆེས་མངོན་པར་བརྩོན་པའི་ཕྱིར་དེའི་ཚིག་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་དག་གིས་ཆེས་ཁྱད་པར་འཕགས་པ་འགའ་ཞིག་ཅེས་ཁྱད་པར་མི་ ཤེས་པའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་སྦྱོར་ན་ནི་སླུ་བ་དང་ཅིག་ཤོས་དག་ལས་ཁྱད་པར་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟར་གང་ཉི་མ་མི་མཐོང་བའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་མེད་པ་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་འཇིག་རྟེན་སྤྱད་པ་སྦྱོར་བར་འོས་སོ། །སྦྱོར་བ་པོ་དང་རྟོགས་པ་པོ་མཚུངས་པར་རྟོགས་ པ་ནི་ཡོད་དེ།དེ་ལ་བསྟན་བཅོས་བྱེད་པས་ཁས་མ་བླངས་པའི་བྱེད་པ་ཅན་སྤོང་བའི་རྒྱུ་ནི་བསྟན་པར་མི་བྱའོ། །དེའི་བྲང་བརྡུངས་ཤིང་ཆོ་ངེས་བཏབ་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་མི་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གཞན་ཡང་སྐྱེས་བུས་འདོད་རྒྱལ་དུ་ཡོངས་སུ་སྦྱར་བའི་བརྡ་ཙམ་གྱི་རྗེས་སུ་བྱེད་ པའི་སྒྲ་རྣམས་རང་དབང་དུ་གནས་པས་སུས་ཟློག་པར་བྱེད།ཟློག་པར་བྱེད་ན་ཡང་གླང་པོ་ཆེ་སྨྱོ་བ་བཞིན་དུ་དེ་དག་འཕམ་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་ནི་ཁོ་བོས་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་གཞན་དུ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་འདིར་མང་པོ་མི་བརྗོད་དོ། །དེ་ཀྱུས་མ་ལ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་ནི་མི་བྱེད་པའི་བྱེད་པ་པོ་དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལྟ་ ཡིན་དང་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་བྱེད་པའི་ལྷན་ཅིག་ཉིད་ཉེ་བའི་རིམ་གྱིས་འགྱུར་བས་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པར་རིམ་གྱིས་འབྲས་བུ་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ།འཇིག་པའི་རྒྱུ་བཞིན་ནོ་ཞེས་གང་སྨྲས་པ་དེ་ནི་དཔེ་མ་གྲུབ་པས་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་རེ་ཞིག་འཇིག་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་དཔྱད་པས་ཐོ་བ་ལ་སོགས་ པའི་རྒྱུའི་དངོས་པོ་བསལ་ནས་ད་ནི་གཞིག་པར་བྱ་བར་མངོན་པར་འདོད་པའི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོའི་རང་གི་ངོ་བོ་དཔྱད་པས་དེ་དག་གི་རྒྱུ་ཉིད་བསལ་བར་བྱ་བའི་དོན་དུ་མི་ནུས་པ་དང་དོན་མེད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་གཞན་དང་གཞིག་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ཅི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སོ།། ཕྱོགས་དང་པོ་ལ་ནི་དོན་མེད་པར་བསྟན་ལ་ཕྱི་མ་ལ་ནི་མི་ནུས་པའོ། །དེ་རྒྱུ་ནུས་པ་མེད་ཕྱིར་དང་། །གང་ཞེས་དེར་རང་བཞིན་གྱིས་འགྱུར། །ཞེས་ཀྱང་བཤད་ཟིན་ཏོ། །རྣམ་པ་གཞན་དོགས་པར་བྱེད་པ་ནི་འདི་སྙམ་དུ་ཞེས་བྱ་བའོ། །རྫ་མཁན་ལ་སོགས་པ་རང་གི་རྒྱུ་ལས་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཐོ བ་ལ་སོགས་པས་འཇིག་པའི་རྒྱུ་ཉེ་བའི་དུས་ཚུན་ཆད་དུ་མི་འཇིག་པར་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ།།དེ་བས་ན་འཇིག་པའི་རྒྱུས་བསྐྱེད་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེས་སེལ་བར་བྱེད་པ་ནི་དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སོ། །དེ་ལྟར་བརྗོད་པ་ན་དེ་དག་དུས་ཅུང་ཞིག་གནས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཡིན་ནོ་ ཞེས་ཁས་བླངས་པར་འགྱུར་རོ།།དུས་ཅུང་ཞིག་གནས་པའི་ཆོས་ཅན་རྣམས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དུས་ཅུང་ཞིག་གནས་པ་གང་དག་ལ་ཡོད་པ་དེ་དག་གོ།

若謂”諸論師較造論者更為精進，故其言是量”，則因彼等不知某些殊勝差別，若依世間用法，則知欺誑與其他之差別。 如是，如”不見日”等，“無事物能作”等亦應配合世間常用。能配者與能瞭解者有相同理解，於此造論者未許之作者，其因不應顯示。如已說”即使捶胸哀號，世間亦不轉故”。 複次，諸聲僅隨人意任立之名相而獨立存在，誰能遮止？若欲遮止，則如狂象，彼等將敗。此我已於他品廣說，故此不多言。 其配于因者，即所謂”彼不作之作者亦”。如是，由全然不作之俱生性次第生起，非剎那而次第作果，如壞滅因，所說此者以喻不成而遮遣。 如是，首先以觀察壞滅自性而遮除錘等因事，今為遮除欲壞瓶等事物自性之觀察中彼等之因性，為顯無能及無義，以”他與所壞事物何”等而成立。初分顯示無義，後分顯示無能。如說”彼因無能故，云何彼自性”。 作異疑慮者，即所謂”作是念”。陶師等從自因生瓶等，乃至錘等壞因現前之時皆不壞而生。故有壞因所生，此即所說。 彼遮遣者，即由”彼亦”等。如是說時，則成許彼等有暫住時性。“諸暫住法”者，即有暫住時者。

།དུས་ཡུད་ཙམ་མམ་མིག་འབྱེད་པའི་དུས་སུ་གནས་པའམ། སྐད་ཅིག་གཉིས་སུ་གནས་པ་ཡང་རུང་སྟེ། གང་གི་ཚེ་སྐད་ཅིག་གཉིས་པའི་ དུས་སུ་དེ་དག་གི་འཇིག་པའི་རྒྱུ་ལྷགས་པ་དེའི་ཚེ་སྔར་རང་གི་རྒྱུ་ལས་སྐྱེས་པའི་སྐད་ཅིག་གཉིས་སུ་གནས་པའི་རང་བཞིན་སྔ་མ་དེ་ཡོད་དམ་འོན་ཏེ་མེད།མེད་པའི་ཕྱོགས་ལ་འོན་ཏེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཕྱིས་སྐྱོན་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་དེ་ནི་སྐད་ཅིག་ གཉིས་སྡོད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་དང་གསུམ་པ་ལ་གནས་པར་འཕན་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་ལྟར་སྐད་ཅིག་གཉིས་སུ་གནས་པ་མ་བསལ་བའི་ཕྱིར་བཞི་པ་དང་ལྔ་པར་ཡང་རྒ་བ་དང་འཆི་བར་མི་འགྱུར་བ་ཁོ་ནའོ། །འདི་བཤད་པ་ནི་རྣམ་གྲངས་འདི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཟོལ་ བརྗོད་པས་སོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བས་ཕྱོགས་གཞན་སྐྱོན་གྱི་གནས་སྐབས་མཚུངས་པར་སྟོན་པར་བྱེད་དོ། །སྔར་ནི་འཇིག་པའི་རྒྱུ་ཉེ་བ་ལ་ལྟོས་པའི་དུས་ལ་བསྡད་ནས་ཅུང་ཟད་གནས་པ་ནི་སྲིད་པར་བྱས་ནས་སུན་ཕྱུང་ལ། ད་ནི་ཡོངས་སུ་བརྩིས་པའི་སྐད་ཅིག་ཅུང་ཟད་ཀྱི་མཚམས་སུ་ མི་འཇིག་པར་དངོས་པོ་དེའི་རྒྱུ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱེ་བྲག་གོ།།སྐྱོན་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །དེ་བཤད་པ་ནི་ཕྱོགས་འདི་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེས་ན་དེ་ལྟར་འཇིག་པའི་རྒྱུ་ཉེ་བའི་དངོས་པོ་སྔར་སྐྱེས་པའི་སྐད་ཅིག་གཉིས་སུ་སྡོད་པའི་རང་བཞིན་དེ་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པ་ལ་སུན་འབྱིན་པ་ བརྗོད་ནས་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱོགས་འདི་ལ་ཡང་བརྗོད་པ་ནི་འོན་ཏེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ།།དེ་ལ་བཤད་པ་དེ་ལྟར་ན་ནི་སྔར་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། མཐར་ཕྱིས་སྐྱེས་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་སྔ་མའི་མཐའ་ལའོ། །རྟག་པའམ་མི་རྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་འཇིག་པ་མི་འཇིག་པའི་ངང་ཅན་ཞེས་བྱ་བའི་ དོན་ཏོ།།ཕྱོགས་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་མི་ནུས་པ་དང་དོན་མེད་པ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །ཕྱིས་སྐྱེ་བ་ལ་ཡང་རྣམ་པ་དེ་ལྟར་བརྟག་པ་བྱས་ལ་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཀྱི་སྐྱོན་བརྗོད་པར་བྱའོ། །འདིར་ནིའི་སྒྲ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དོན་ཏོ། །དེས་ན་ཞེས་བྱ་བས་མཇུག་སྡུད་པར་བྱེད་དོ།

無論是須臾時間、眨眼之際的存在，還是存在兩個剎那，當第二剎那時其壞滅因到來之時，先前從自因所生的二剎那住性之前者是有還是無？若取無的一邊，則以”或者又”等後文將顯示過失。若謂有，則因其為二剎那住性，將延續至第二、第三剎那。如是，因未遮除二剎那住性，于第四、第五剎那也必定不會衰老死亡。 對此解釋即所謂”此理趣”，是以譬喻而說。“正因此故”表明另一邊過失情況相同。先前是就待壞因臨近時而住，承認暫住而予以破斥；今則是說在所計算的少許剎那間隔中不壞而從彼事物之因所生，此為差別。過失如前。對此解釋即所謂”此邊亦”。 因此，如是對”壞因臨近時，先前所生之二剎那住性存在”這一方面作出破斥后，對”不存在”這一邊的說明即以”或者又”而述。對此解釋即所謂”如是則先”，即後生自性對前邊際而言。“常或無常”意為自性是否壞滅之性質。 對兩邊皆應如前說無能及無義。對後生亦應作如是觀察，說明如是過失。此處”故”字表因由義。以”因此”作結語。

། གང་ཕྱོགས་སྔ་མ་སྨྲ་བས་དཔེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དཔེ་གཞན་བརྗོད་པ་ཐོ་བ་ལ་སོགས་པ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་འཇིག་པའི་རྒྱུ་རྣམས་དེའི་འཇིག་པ་སྐྱེད་པ་ལ་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཁྱད་པར་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟ་སྟེ་དཔེར་ན་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེད་པའི་རྒྱུ་ས་བོན་ལ་སོགས་པ་ལ་རྣམ པ་དེ་སྐྱེ་བའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཁྱད་པར་མི་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་རྗེས་སུ་བརྗོད་ནས་སུན་འབྱིན་པར་བྱེད་པ་ནི་དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ།དཔེ་དང་དོན་དག་ཤིན་ཏུ་མི་མཚུངས་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །དེས་ནི་གང་གི་ཚེ་དེ་ཉིད་ནི་ཉེ་བར་བརྗོད་པ་མེད་པ་འདུ་བྱ་བའི་སྣོད་མ་ ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་ས་བོན་ལ་སོགས་པ་མྱུ་གུ་སྐྱེད་པའི་སྔར་ཐ་དད་པའམ་དེ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་པ་མི་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་རིགས་པ་ཡིན་ནོ།།འོ་ན་དེ་དག་འདིའི་ཅི་བྱེད་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་བཤད་པ་འདིའི་གཞན་ཞིག་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྔ་ན་མེད་པའི་འཇུག་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ ཡིན་ནོ།།དེ་བཤད་པ་ནི་ས་བོན་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཞིག་པར་བྱ་བ་དང་འཇིག་པར་བྱེད་པ་དག་ནི་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་དང་། སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དང་མི་མཚུངས་པ་ཉིད་དུ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ནི་གཞིག་པར་བྱ་བ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཞིག་པར་བྱ་བ་མངོན་པར་འདོད་པའི་དངོས་པོའི་ ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འཇིག་པའམ་དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཁྱད་པར་ཐ་དད་པའམ་རྣམ་པ་གཞན་དུ་ཞེས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་ལས་མ་འདས་སོ།།དེ་བཞིན་དུ་གཞིག་པར་བྱ་བ་ཡང་ཅི་རང་ལས་ལྡོག་པའི་ཆོས་ཅན་ནམ་འོན་ཏེ་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པའི་རིགས་ སོ།།དེ་ལྟར་བརྒལ་ཞིང་བརྟགས་པ་ན་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་རྒྱུ་ནུས་པ་མེད་པ་དང་། དོན་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །རྩོད་པ་འདི་མི་ནུས་པ་དང་དོན་མེད་པའི་ཁོངས་སུ་འདུས་པར་བསྟན་པར་ནི་ཅི་ཐོ་བ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །གཞིག་པར་བྱ་བ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་དང་མི་འདྲ་བར་བརྗོད་ པར་མཇུག་སྡུད་པར་བྱེད་པ་ནི་གཞིག་པར་བྱ་བའི་ཞེས་བྱ་བའོ།།གང་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐོ་བ་ལ་སོགས་པ་འཇིག་པ་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་གི་རྗེས་སུ་གྲུབ་པར་བྱེད་པ་སྔར་བསྟན་པ་རྗེས་སུ་བརྗོད་ནས་དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སུན་འབྱིན་པར་བྱེད་དོ། །འདི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ ཏེ།རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་ལས་གཞན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་ན་དེའི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་གཞན་དུ་གྲུབ་པས་ནི་དེ་དག་བུམ་པ་ལ་འགོག་གོ།

前者為證成所立而舉出錘子等作為瓶等壞滅因的其他譬喻，這些並非其壞滅生起的隨順差別。譬如，種子等作為苗芽等生起之因，並不產生彼類生起的隨順差別。對此複述後進行破斥，即所謂”此亦”等。意為譬喻與所詮極不相同。 因此，當彼非所說近因、非造作之器時，種子等於生苗芽之前是否有差別或非如是，理應不作。若問”彼等於此作何”，對此解釋：並非作他事，然而產生彼之前無的趣入。對此解釋即所謂”種子等”。 所破與能破二者，顯示與所生及能生不同，即所謂”所破”。因所破是所欲顯現事物之體性，故不出離壞滅或與彼隨順差別相異或異類這兩種分別。如是，所破是否為自返之法相，抑或非如是性質，應當如是審察觀察。如是審察觀察時，當如理成立因無能及無義。 為顯示此諍論攝於無能及無義中，故說”豈錘子等”。總結所破與所生不同之義，即所謂”所破之”。“複次”即重述先前所說錘子等隨順壞滅性的隨行、返系之能立，以”此亦”等而破斥。此中所說：若成立非異於隨行與返系，則定能生其果，以異類成立則于瓶等遮止彼等。

།འཇིག་པའི་རང་བཞིན་བྱེད་པ་ལ་སྔར་བརྗོད་པའི་ཉེས་པ་བསྟན་པས་ལྷག་མར་གྱུར་པ་གྱོ་མོའི་རྒྱུན་བསྐྱེད་པ་ ཉིད་ཁོ་བོའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་བྱེད་པར་འཐད་པ་དེ་ནི་རིགས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་ཁོ་བོ་ཅག་གིས་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་བཤད་པ་ནི་དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །གང་གི་དོན་དུ་འདི་བརྗོད་པ་དེ་མཇུག་སྡུད་པར་བྱེད་པ་ནི་དེས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །འཇིག་པའི་རྒྱུ་སེལ་བར་བྱེད་པ་ འདི་ཡང་སྔོན་གྱི་སློབ་དཔོན་རྣམས་ཀྱིས།རྒྱུ་མེད་ཕྱིར་ན་འཇིག་པ་ནི། །རང་གི་ངོ་བོས་རྗེས་འབྲེལ་ཉིད། །ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྐད་ཅིག་མ་འཇིག་པ་གྲུབ་པར་རིགས་པར་གཞན་གྱིས་བརྗོད་དོ། །གཞུང་བྱེད་པ་འདི་ནི་ཡོད་པའི་གཏན་ཚིགས་ཉིད་ཀྱིས་སྟོབས་རྟོགས་པར་བྱ་ལ། དེའི་སྐྱོན་བསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་བཀོད་དོ། །ད་ནི་གཞན་རང་གི་མངོན་པར་འདོད་པའི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ལ་འདོད་པ་མེད་པར་རྟོགས་པར་བྱས་ནས་གྲུབ་པའི་མཐའ་སྨྲ་བ་གཡེང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྐབས་ཚོལ་བར་བྱེད་པ་ནི་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ཇི་ལྟར་བཤད་ཟིན པའི་རིགས་པས་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་དོན་བྱེད་པ་ལ་ལྷན་ཅིག་འཐད་པར་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་རིགས་པ་སྐད་ཅིག་མ་ཡང་ཞེས་དམ་བཅས་ནས་འཐད་པར་སྨྲས་པ་ནི་འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བའོ།།ས་བོན་སྐད་ཅིག་མ་ཡང་ཞིང་ལ་སོགས་ པའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ལ་ལྟོས་པ་ནས་མྱུ་གུ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་རྒྱུད་མཚུངས་པའི་སྐད་ཅིག་གཞན་བྱེད་དོ།།དེ་ལ་གལ་ཏེ་ས་བོན་ཞིང་ལ་སོགས་པའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་མྱུ་གུ་དང་རྫས་སུ་མཐུན་པའི་ཁྱད་པར་སྐྱེད་ན་མྱུ་གུ་སྐྱེད་པ་ལའང་། དེ་བཞིན་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་མྱུ་གུ་བཞིན་དུ་དེས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་པ་ཁོ་ནས་དེ་ལ་མངོན་དུ་བྱས་པ་སྐྱེད་ན་ཡང་ཐུག་པ་མེད་དོ། །ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། ས་བོན་གྱིས་རང་གི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ལས་བྱུང་བའི་འབྲས་བུ་ཐམས་ཅད་ལ་ཆུ་ལ་སོགས་པ་ལྷན་ཅིག བྱེད་པས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་པར་བྱའོ་ཞེས་ཁས་ལེན་ན་མྱུ་གུ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་མཐའི་སྐད་ཅིག་གིས་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ལ་དེ་སྐྱེད་པའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་ལ་དེའི་ཁྱད་པར་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ལ་ཡང་དེའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་པ དེ་སྲིད་དུ་ས་བོན་ཆུ་ལ་སོགས་པ་དང་ཕྲད་པའི་སྐད་ཅིག་བསྐྱེད་པ་འདི་ནི་གང་ཡང་རུང་བ་གནས་པའི་ཆུ་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་པར་འདོད་པར་བྱ་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཐུག་པ་མེད་དོ།

由於已顯示前述對壞滅自性所作的過失，對於剩餘的陶瓶相續生起，唯有我方的隨行返系之理是合理的，因具正理故，我等予以承許。對此解釋即所謂”此亦”。為何而說此義，其總結即所謂”是故”等。 此遮除壞滅因之理，古昔諸師亦曾說道：“因無因故，壞滅乃隨繫於自體”等，以此立成剎那壞滅之理。此論著則應以有性因了知其力，為除其過而近設。 今為令知他宗所許成立之宗無所欲求，並令說宗義者散亂，故尋求機會，即所謂”若”等。如已說理中非剎那性于作用時不應同時而行，如是將說之理”剎那性亦”作是立已，說其合理即所謂”如是”。 種子剎那性亦依賴田地等俱有因，乃至生起與芽隨順的相續同分之他剎那。其中，若種子不依賴田地等俱有因所作差別而生起與芽實相隨順之差別，則于生芽時亦應如是，因無差別故。若如芽般唯依彼所作差別而生起現前，則成無窮。 云何？若承許種子對其一切自所取生之果，皆須依賴水等俱有因所作之差別，則于生起隨順芽之最後剎那的相之差別時，須依彼生起之隨順差別，于生起彼差別時又須依其隨順差別，乃至種子與水等相遇之剎那生起，此亦須依隨一住水等近作之差別，故成無窮。

།དེ་ལ་འདི་སྙམ་དུ་ས་བོན་སྐྱེ་བའི་མཚམས་སུ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་ བརྒྱུད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐུག་པ་མེད་པས་བྱས་པའི་སྐྱོན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་ན།སྐྱེས་པ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། འདི་ལ་བཤད་པ་ངེས་པའི་དུས་སུ་ཞེས་བྱ་བའོ། །སྐྱོན་འདི་སྤང་བའི་ཕྱིར་དེ་འདོད་པར་མི་བྱ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཆུ་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བའི་དུས་ ཐ་དད་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ས་བོན་ཁ་ཅིག་ལོ་ཕྱེད་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པའམ།ཁ་ཅིག་ལོའི་མཐར་ཐུག་པའི་ངེས་པའི་དུས་སུ་སྐྱེ་བའི་མྱུ་གུ་དེ་གཏན་དུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་རང་གི་དུས་ཚིགས་སུ་ཞེས་བྱ་བའི་འོག་གི་དཔྱད་པ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པར་བྱའོ། །དེ་ཉིད་འབྱེད་པར་བྱེད་པ་ནི། འདི་ལྟར་ ཞེས་བྱ་བའོ།།བཤད་ཟིན་པའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པས་ཆུ་ལ་སོགས་ཉེ་བས་ས་བོན་གྱི་བངས་པ་དང་ཆེས་བངས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་བྱེད་པ་དང་ཕྲད་པའི་སྐད་ཅིག་སྐྱེ་བའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཁྱད་པར་ཤིན་ཏུ་རིང་བ་མ་ཡིན་པར་འཇུག་པས་དེའི་གནས་སྐབས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཡང་རིང་བར་ འཇུག་པ་དེ་ལྟར་གང་ཡང་རུང་བ་ན་གནས་པ་འདི་དག་རྟག་ཏུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་མྱུ་གུ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་དང་ཆེས་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་དང་ཆེས་ཤིན་ཏུ་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་འབྱུང་བའི་རིམ་གྱིས་ས་བོན་ལས་ཉི་མ་གཉིས་སམ་གསུམ་ན་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་གྱི་ས་བོན ལ་སོགས་པ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཉེ་བའི་དུས་ཀྱི་མཚམས་ཐ་དད་པས་ཁ་ཅིག་ཟླ་བའི་མཐར་ཐུག་པའམ།ལོའི་མཐར་ཐུག་པའོ་ཞེས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་མྱུ་གུ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་འབྱུང་བར་ངེས་ཏེ། ཉི་མ་གཉིས་སམ་གསུམ་ཚུན་ཆད་དུ་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བར་ཐལ་བ་དེ་ནི་ངེས་པའི་དུས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཉིད་ཀྱི་ དོན་དུའོ།།ཅི་སྟེ་འདི་སྐྱེ་བའི་དུས་ཀྱི་མཚམས་ཉི་མ་གཉིས་སམ་གསུམ་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེས་གང་ལས་ངེས་པར་བཟུང་ཞེ་ན། བརྗོད་པ་གང་གི་ཚེ་སྐྱེ་བའི་དུས་ཉིད་ན་ཆུ་ལ་སོགས་པ་དག་དང་ཕྲད་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་དུས་དེ་ཙམ་གྱིས་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བར་མཐོང་བ་དེ་འདིའི་རང་གི་དུས་ཚིགས་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེའི་ཚེ་ ཤེས་སོ།།ས་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བའི་ས་བོན་གྱི་ཁྱད་པར་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་ལ་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་ཡང་རུང་བ་ན་གནས་པ་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་དེ་འདྲ་བ་རྟག་ཏུ་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །ཐལ་བར་འགྱུར་བ་བརྗོད་ནས་དེའི་བཟློག་པ་བཤད་པ་ནི། དེ་ལྟར་ ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ།།ཕན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའང་། །ལྟོས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བཤད་པ་ནི། དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ས་བོན་ཡང་ལྟོས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ།

對此若作是念：由於種子生起之際俱有因所作差別是相續的緣故，並無無窮過失。對此說道”從生起”。云何？對此解釋即所謂”定時”。為除此過故不應如是承許，此為其義。 由於隨順於水等近時之差別，某些種子至半年終，某些至年終之定時所生之芽將永遠生起，此應與下文”于自時節”之觀察相連。 開顯此義即所謂”如是”。已說之觀察中，由水等近因令種子生起強盛、更強盛等差別，與此相遇之剎那生起隨順差別並非極遠而轉，故其狀態之隨順亦遠轉。如是任一所住之因永遠生起故，以隨順芽、更隨順、極隨順等差別生起之次第，種子於二三日後生芽，而非由種子等俱有因近時之差別，有些至月終或年終。 或者，一切芽生起之時定然，二三日內生芽之過失，即是”定時”之義。若問：何以定執此生起時際為二三日？答：當其生起之時與水等相遇時，由見於彼許時即生芽，故爾時知此為其自時節。 地等近因之種子差別所生差別，不依于某差別，因承許任一所住為作者故，如是將永遠存在。說此過失已，解說其相違即所謂”然非如是”。如說”非能益者，亦非所依”，即所謂”因彼無故”。如是種子亦非所依。

།དེ་ལྟ་ཡིན་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་བཀོད་པའི་རྩོད་པ་མཇུག་སྡུད་པར་བྱེད་དོ། །འདི་སྙམ་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ གྲུབ་པའི་མཐའ་ཅན་གྱི་འདོད་པ་དོགས་པར་བྱེད་དོ།།གང་གིས་སྔར་བརྗོད་པའི་རིམ་པས་ཐུག་པ་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཉེ་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་ཆུ་ལ་སོགས་པའི་ནང་ན་གནས་པའི་སྐད་ཅིག་སྐྱེད་པ་ལྟོས་པའི་ས་བོན་ཞིང་ལ་སོགས་པས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་ནི་ཁས་མི་ལེན་ཏོ། །འོ་ན་ཅི་ ཞེ་ན།ཉེ་བར་འདུ་བའི་རྐྱེན་ཚོགས་པའི་རྒྱུན་རྣམས་ཀྱིས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་ས་ལ་སོགས་པ་དེ་དང་ཕྲད་པའི་སྐད་ཅིག་སྐྱེད་པར་བྱེད་ལ། ཕྱིས་ནི་ས་བོན་ལ་སོགས་པ་མྱུ་གུ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་དོན་ཉིད་དུ་བྱེད་དོ། །ཉེ་བར་ཚོགས་པའི་རྒྱུ་དག་རྟག་ཏུ་ཡོད་ པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་དག་ཀྱང་རང་གི་རྒྱུ་ཉེ་བས་བྱས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྔར་བརྗོད་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ནི་འདི་ལ་ཡང་ཐུག་པ་མེད་པར་བསྟན་པར་བྱ་བ་ནི་ཉེ་བར་འགོད་པར་བྱེད་པ་ནི་དེ་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཉེ་བར་འདུ་བ་རྣམས་ས་བོན་ལ་སོགས་པ་ བསྲེ་བའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་སྐྱེ་བ་ཉེ་བར་འདུ་བར་བྱེད་པ་གཞན་གྱིས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་ཉིད་དུ་ལྡན་པར་རིགས་ཀྱི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་རེས་འགའ་བྱེད་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཐུག་པ་མེད་དོ། །ཡིན་མོད་ཅེ་ན། འབྲས་བུ་འགྲུབ་པ་རེ་རེ་ཞིང་རྒྱུ་བཙལ་བར་བྱ་བ་ལ་ཉེ་བར་འདུ་བའི་ རྐྱེན་འདི་ཙམ་བརྟག་པར་བྱ་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།འདི་ལ་བརྗོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གྲུབ་པའི་མཐའ་བྱད་དོ། །བསྡུས་པའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། གང་ཞིག་རང་གི་རྒྱུད་དུ་གཏོགས་པའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ལས་བྱུང་བའམ། ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་གཞན་གྱི་རྒྱུད་དུ་གཏོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་འགྱུར་བ་རྒྱུད་གཞན་གྱིས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་ལ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་པར་འཇུག་པར་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུད་འགའ་ཞིག་ནི་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།འགའ་ཞིག་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་ཆུ་ལ་སོགས་པ་རྒྱུད་གཞན་གྱིས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་ལ། ཁ་ཅིག་ནི་ཉེ་བར་ འདུ་བའི་རྐྱེན་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱུད་གཞན་གྱིས་བྱས་པའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་དོན་སྣོད་དུ་བྱེད་དོ།

所謂”如是”是總結前述爭論。所謂”作是念”是表達宗派論者的承許與疑慮。 不承許如前所說次第而導致無窮等過失的、依賴於水等內住剎那生起的種子由田地等所作差別。那麼是什麼呢？由和合緣聚集相續所作差別，與地等相遇的剎那而生起，其後則使種子等成為隨順芽之差別的事體。 和合因亦非恒常存在，因為彼等亦由自因鄰近所作故。因此不成前述過失。其他論者為顯示此中亦有無窮，即所謂”于彼亦”。 和合諸緣理應具有由其他和合所作之差別性，即種子等和合位差別生起之和合，若非如是則不應成為有時而作，因此仍成無窮。雖然如此，于每一果成就中尋求因時，不能觀察如是量的和合緣。 所謂”於此說”等是破除宗派。其攝義為：任何從屬自相續之近取所生，或由屬他相續之俱有因而生果，不可能有某近取相續背離他相續所作差別而轉。某些成為俱有因的水等依賴他相續所作差別，某些則成為所謂和合緣之他相續所作隨順差別之事物。

།དཔེར་ན་ས་བོན་གྱི་རྒྱུན་ཆུ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུན་གྱིས་བྱས་པའི་ཕངས་པ་ལ་སོགས་པའི་འདུ་བྱེད་ལ་ལྟོས་ནས་མྱུ་གུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་མཚམས་དང་བཅས་པའི་ཡུལ་དུ་ འཇུག་པ་འབྲས་བུ་ས་བོན་གྱི་སྐད་ཅིག་གཞན་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ས་བོན་གྱི་རྒྱུན་གང་ཡང་རུང་བ་ན་གནས་པའི་ཆུ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་བདག་གིར་བྱས་པ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ན་གང་གིས་ཕྱོགས་སྔ་མས་བརྗོད་པའི་སྐྱོན་དང་བཅས་པར་འགྱུར།འོན་ཀྱང་ཕན་ཚུན་ཉེ་བར་འདུ་བའི་རྒྱུ་རླུང་དང་ འདེབས་པ་པོ་ལ་སོགས་པ་རྒྱུད་གཞན་ཉིད་ཀྱིས་དེའི་གནས་སྐབས་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ལྟོས་པར་བྱེད་དོ།།ཉེ་བར་འདུ་བའི་རྐྱེན་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་བ་ཡང་ས་བོན་དང་མྱུ་གུ་ཐུག་པ་མེད་པ་བཞིན་དུ་གནོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་ལན་རྒྱས་པར་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། རླུང་ལ་ སོགས་པ་རང་གི་རྒྱུ་ཚོགས་པ་ཁོ་ན་ལས་ཡང་དག་པར་སྐྱེ་བ་ཐོབ་པའི་ཁྱད་པར་སྐྱེ་བ་དེ་དག་ཉེ་བར་འདུ་བ་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།ཇི་སྲིད་དུ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ལ་ཐུག་པ་དེ་སྲིད་དུ་ཞིང་གི་བདག་པོའི་སྐྱེས་བུའི་ལུང་ལས་གནས་སྐབས་དེ་ལྟ་བུའི་བརྩོན་པ་ཐོབ་ལ་ཞིང་གི་བདག་པོ་ཡང་དེའི་ ངོ་བོར་བརྟེན་པ་ནི་གཞན་ལས་ཡིན་ལ།དེ་ཡང་གཞན་ལས་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་གཞན་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཐུག་པ་མེད་དོ། །འདིར་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་གཞུང་རྣམ་པར་དཔྱད་པས་བ་ལང་དང་གླང་གི་ཚུལ་གྱིས་ས་བོན་ལ་སོགས་པ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ལ་ཉེ་བར་འདུ་བའི་རྐྱེན་ལས་ཐ་དད་པའི་སྒྲ་གཞུང་བྱེད་པས་བྱས་སོ་ ཞེས་བཤད་པར་བྱའོ།།དེ་ལ་མྱུ་གུ་ནི་ཁྱད་པར་བརྒྱུད་པ་ལས་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ས་བོན་ལ་སོགས་པས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་བརྒྱུད་ནས་སྐྱེས་པའི་རང་བཞིན་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ལ་སྐད་ཅིག་ཅེས་བྱའོ། །ཁྱད་པར་དང་པོ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདིར་ས་ལ་སོགས་པ་དང་ཕྲད་པས་བརྩམས་པ་དེ་ དང་ཚོགས་པའི་ས་བོན་གྱི་སྐད་ཅིག་དང་པོ་ལ་བརྗོད་པར་འདོད་དེ།དེ་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐོག་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ས་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བས་སྐྱེད་པ་ཕྱི་མ་ཕྱི་མའི་ཁྱད་པར་བརྒྱུད་པ་ལ་ལྟོས་ནས་མྱུ་གུ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ལ་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཉེ་བར་འདུ་བ་བྱེད་པ་ ཉིད་ལས་འདི་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།ས་བོན་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པས་ས་བོན་ལ་སོགས་པ་འབྲས་བུ་རྩོམ་པ་ན་རྒྱུད་གཞན་གྱིས་ཉེ་བར་མ་བྱས་པར་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མི་རྩོམ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་རེས་འགའ་བར་འགྱུར། རྒྱུད་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་འགྱུར་ ན་ཡང་བྱེ་བྲག་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།ལྷག་མ་ནི་སྙིང་པོ་བཀྲོལ་བའི་ཕྱིར་ཤེས་པར་སླའོ།

例如，種子相續依賴於水等相續所作的滋潤等諸行而生芽等，于有間隔處轉起，因為產生其他種子剎那之果，任何種子相續中不可能有據爲己有的水等差別，那麼何以成前說過失？然而，由於互相和合因如風和播種者等以他相續性而獲得其狀態，故而成為所依。 和合緣成無窮亦如種子與芽無窮般並非有害。雖然如此，當廣說回答：風等唯從自因和合而正得生起之差別，其生起不依賴其他和合。乃至生因所至，田主補特伽羅由教令獲得如是狀態之精進，田主亦依他而住其體性，彼復依他，彼復依他，如是無窮。 此中由觀察前後論典，以牛與公牛之理，當說種子等俱有因異於和合緣，此為論典作者所作。其中，芽是從差別相續而生之有法，即由俱有因種子等所作差別相續而生之自性，此稱為剎那。所謂第一差別，此處意指始於與地等相遇，與彼和合之種子第一剎那，因為此即是一切之最初。彼不依賴俱有因地等鄰近所生後後差別相續而隨順於芽，意即唯由和合作用而生此。 所謂種子，即近取因如種子等開始作果時，若無他相續所作，則決定不能開始，因為將成為有時而作。若無待於他相續，則將成無差別。餘下易知，因為已解釋精要。

།དེས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་དོན་ཉེ་བར་སྡུད་པར་བྱེད་དོ། །འབྲས་བུ་ལ་ལ་ཆུ་ལ་སོགས་པ་དང་ཕྲད་པའི་ས་བོན་གྱི་གནས་སྐབས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཕན་པར་བྱེད་པ་མ་ ཡིན་པའང་གང་ཡང་རུང་བ་ན་གནས་པའི་ཆུ་ལ་སོགས་པ་འཐད་པར་རིགས་ཏེ།དེ་ལ་ནི་ཉེ་བར་འདུ་བའི་རྒྱུ་རྣམས་ཁོ་ན་ཕན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ནི་བངས་པ་དང་ཆེས་བངས་པ་དང་ཆེས་ཤིན་ཏུ་བངས་པའི་གནས་སྐབས་ལ་སོགས་པ་འབྲས་བུ་གཞན་ལ་ མྱུ་གུའི་མཐར་ཐུག་པར་ས་བོན་གྱི་བོགས་བྱེད་པར་ནུས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱའོ།།དེས་ན་དེ་ལྟར་བར་ན་གནས་པའི་རྩོད་པ་ཡོངས་སུ་བསལ་ནས་ཕྱོགས་སྔ་མས་བརྗོད་པའི་སྐྱོན་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གང་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་འདི་སྨོས་ཏེ། དེ་ཡང་དཔྱད་པའི་སྐད་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་དཔྱད་པའི་ཡན་ལག་གི་བསལ་བ་ ལ་འཇུག་གོ།།དེ་དཔྱད་ནས་བསལ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འདི་ལ་ཚད་མ་ནི་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་བརྩམ་པར་བྱ་བ་ལ་ཚད་མ་བརྟག་པའི་གཞུང་ཤིན་ཏུ་མང་བ་འདིར་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་དུ་བླངས་པ་ནི་དེ་ཉིད་དུ་བཀྲོལ་བའི་ཕྱིར་ཡང་འདིར་བཤད་པར་མི་བྱའོ། །དེའི་སྙིང་པོའི་ དོན་ནི་འདི་ཙམ་ཡིན་ཏེ།ཡོད་པ་དག་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གང་སྨྲས་པ་དེ་ནི་ངན་པར་སྨྲས་པ་ཡིན་ཏེ། མི་སླུ་བར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །མི་སླུ་བ་ནི་སླུ་བ་མེད་པའོ། །དེ་ནི་ཐོབ་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་ཡང་འཇུག་པར་བྱེད་ པའོ།།ཤེས་པ་ནི་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེས་ན་དེ་ལྟར་ཐ་སྙད་འདོགས་པ་པོ་ཐ་སྙད་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་བའི་ཤེས་པ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་དུ་སྨྲས་པ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ རང་གི་རིགས་ལས་སྐྱེས་པ་ཞེན་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐ་སྙད་འདོགས་པས་འཇུག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི།ཡན་ལག་ཏུ་མི་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་ཡང་དོན་ལ་ལྟ་བ་ཙམ་ཞེན་པར་མ་བྱས་པ་ནི། ཐ་སྙད་འདོགས་པ་པོ་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡན་ལག་ཉིད་དུ་ནུས་པ་མ་ ཡིན་པ་ཁོ་ནའོ།།དེས་ན་མཐོང་བ་ཉིད་དུ་ཞེན་པའི་མཐར་ཐུག་པ་འཇུག་པའི་ཡུལ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །སྒྲོ་འདོགས་རེ་རེ་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཞེན་པ་དེ་དག་ཞེན་པ་གཅིག་ཏུ་ལྡོག་པ་གཅིག་གི་མཐར་ཐུག་པའི་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་རྟོགས་པ་ནི་ལྡོག་པ་གཞན་ལ་བརྟེན་ནས་ འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་ཆོས་ཅན་སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་མངོན་སུམ་གྱི་ཤེས་པ་ནི་མི་རྟག་པ་ཉིད་དང་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་སྤངས་ནས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ལས་ལོག་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་མཐར་ཐུག་གོ།

所謂”因此”是總結前述義理。某些果位中，與水等相遇的種子狀態之體性雖非有益，但任何所住之水等皆應合理，因為唯有和合因等才是有益。正是此等經由滋潤、更滋潤、極滋潤等狀態，乃至最終生芽，能夠增益其他果位的種子力用。 因此，如是遣除中間諸爭論后，為破除前說過失而說”任何”等語。其中考察語根即入于考察支分之遣除，意即應當考察后遣除。 關於此中”量即是能得”之所述，雖有眾多考察量的論典，此處就世俗而言，因已在彼處解釋故此不再闡述。其要義僅此：若說”諸有法因非現量所證故不成立”，此乃惡說。不欺誑之智即是量，不欺誑即無欺誑，彼即能得，彼即能入。已說明智即能顯示，因為能顯示即是能入。 因此，如是施設名言者對名言所需之智即說為量。比量因是從分別自類所生，具執著體性，故於施設名言等名言支分中並非不合理。現量僅是觀察對境，無所執著，對於施設名言者而言決定不能成為名言支分。因此，以見為執著而究竟顯示趣入境。 遣除一一增益之執著境，彼等執著歸於一體，以一返體而究竟了知事物體性，不依他返體而趣入。因此，有法聲等境之現量智，舍離無常性與剎那性諸法，以離非有之自性存在性而究竟。

།དེའི་མཐར་ཐུག་པའི་ཡོད་པ་ནི་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་སྐད་ཅིག་ མ་ཉིད་འཕེན་པའི་ཕྱིར་གཞན་དག་ཚད་མའི་བྱེད་པའི་ཡུལ་མི་ཤེས་པས་མ་གྲུབ་པ་ལ་སོགས་པ་བརྩད་པ་དེ་ནི་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་ཚད་མའི་བྱ་བའི་བསྟན་པས་དོར་བར་བྱའོ།།སྐྱོན་གཞན་ཡང་བསལ་བའི་ཕྱིར་དྲན་པར་བྱེད་པ་གང་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ཡང་ཞེས་སྨོས་པས་བསལ་ བ་ཡིན་ནོ།།འདི་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ཕལ་ཆེར་བཤད་ཟིན་པའི་ཕྱིར་ཟོས་ཟིན་པར་ཟ་བར་མི་བྱའོ། །དེ་ནི་དེ་ཉིད་དེའི་ཡུལ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བས་མངོན་སུམ་གྱི་ངོ་བོར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་གླིང་གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་སློབ་དཔོན་གྱིས་འདི་ནི་བ་ལང་སྟེ། རྐང་པས་རེག་ པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་ཞེས་གླིང་གཞན་དུ་འོངས་ཞེས་དེ་ལྟར་གོ་རིམས་བཟློག་པ་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ།།ཡུལ་གཞན་དུ་བ་ལང་མཐོང་བ་ངོ་ཤེས་པ་སྐྱེའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཡུལ་གཞན་གླིང་གཞན་དུ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། གླིང་གཞན་དང་ལྡན་པའི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡིན་དང་བ་ལང་གི་གསལ་བ་ གསལ་བར་ཐ་དད་པར་བསྟན་པར་འགྱུར་ཏེ།གླིང་གཞན་ནས་དེ་འོང་བ་ནི་འཐད་པར་དཀའ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ངོ་ཤེས་པ་སྐྱེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྔར་རྟོག་པ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་སྐྱེ་བའོ། །དེས་ན་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པའི་སྙིང་པོ་ཅན་ཐ་མི་དད་པར་རྟོགས་པ་ནི་རང་ཉིད་ ཉམས་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ།རབ་རིབ་དང་འབྲེལ་བ་ཅན་གྱི་ཟླ་བ་གཉིས་སུ་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་བསྟན་པའི་ཟླ་བ་གཅིག་ཤེས་པས་མདུན་དུ་བྱས་པ་གསལ་བ་སྐྱེས་ཀྱང་རབ་རིབ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ལ་བཀོད་པས་འཇིག་པའི་ཕྱིར་ཉམས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གྲག་གོ། །འདི་སྙམ་དུ་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་གལ་ཏེ་ཡང་གསལ་བར་རྟོགས་པ་ཐ་དད་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཐ་མི་དད་པ་འཇིག་པ་དེར་གཏོགས་པའི་ཐ་མི་དད་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་དེ་འཛིན་པར་མི་ནུས་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་དང་འབྲེལ་པའི་སྤྱི་འཛིན་པ་ལ་འགལ་བ་མེད་དོ།།གསལ་བ་ཐ་དད་ཀྱང་དེ་ནི་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་སེལ་བར་བྱེད་པ་ནི་དེ་ཡང་མི་རུང་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཁྱེད་ཅག་ངོ་ཤེས་པ་མངོན་སུམ་དུ་འདོད་པས་དེ་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་སོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །འདི་ཡང་ཉེ་བར་བཀོད་པའི་གནས་སྐབས་ཉིད་དུ་འདི་ལ་དེ་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱིས གཟུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིར་སྨྲས་ཟིན་ཏོ།།མངོན་སུམ་དུ་མངོན་པར་འདོད་པའི་ངོ་ཤེས་པ་འདི་ནི་བ་ལང་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་སྤྱི་མཐོང་བར་ཞེན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པའི་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པའི་དངོས་པོ་ཞེན་པར་ ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཕྱིར་རོ།

其究竟存在以無則不生之性質而引生剎那性，因此，對於他人由於不知量之作用境而提出的”不成立”等詰難，應以前述量之作用教法予以遣除。為遣除其他過失而說”任何憶念”等語。以”彼亦”之語而遣除。 關於”於此”等義，因多已說明故不應重複。以”彼即是其境”而說明現量之體性。 關於”於此他洲”等，應如阿阇黎所說”此是牛，不應以足觸及”之教示，配合”來至他洲”等倒序。“於他處見牛生起識別”中，應知他處即他洲，因具他洲之理故。如是則顯示牛之差別明顯差異，因為從他洲來此實難合理。“生起識別”即是對先前所知生起”此即是彼”之現前趣向。 因此，以差別了知為核心之無差別了知，自體即是壞失非量，如同與眼翳相關之見月為二之知。因此，雖由所示一月之知而生起面前明顯顯現，但因安立於眼翳等因而壞滅，故為壞失，如是衆所周知。 “作是念”即是：即便由差別明瞭了知之特徵而壞滅無差別，因彼類無差別相違故不能執取，然于執取與彼相關之共相則無相違。雖有差別顯現，彼即是無差別。 遣除彼者即”彼亦不應理”等。因為汝等許識別為現量，故說彼即由現量了知。此亦于安立之位即已說”於此由現量執取彼性”。 欲許為現量之此識別，並非執著見到牛性等共相，因為經驗到執著具有與生等相隨之色與形之特徵之事物故。

།འདི་སྙམ་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གཉི་ག་ངོ་ཤེས་པའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཞན་གྱི་འདོད་པ་དོགས་པར་བྱས་ནས་དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་ལན་འདེབས་པར་བྱེད་དོ། །གཞན་དག་གི་བསམ་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་དག་འདྲེས་པས་ཁྲ་ བོ་ལ་སོགས་པ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ངོ་ཤེས་པའི་མངོན་སུམ་ཡང་འདྲེས་པར་སྣང་ངོ་།།གང་གི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་ལྟར་སྐྱེས་ཏེ། དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐ་དད་པའི་ཆ་ལ་རེག་པ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་དང་དུས་ཐ་དད་པ་ནི་ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐ་མི་དད་ པའི་ཆ་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ།སྔར་རྟོག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པའི་རྣམ་པ་ལ་སོགས་པ་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཞན་དུ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་ཐ་མི་དད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཅན་སྣང་བ་དང་འགལ་བ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་བྱའོ། །གྲུབ་ པའི་མཐའ་སྨྲ་བ་ནི་སྤྱི་སྣང་བ་མི་དམིགས་པས་སེལ་བར་བྱེད་དེ།གལ་ཏེ་སྤྱི་སྣང་ན་དེ་ལས་ད་ལྟར་ཡང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མ་རྟོགས་པའི་རྒྱལ་བ་དང་རྒྱལ་དཔོག་པའི་སློབ་མ་དག་སྤྱི་ལ་བརྟེན་པའི་རྩོད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པའི་ངོ་བོར་སྣང་བའི་དབང་གིས་ངོ་ཤེས་པ་ལས་ ཉམས་པས་དུས་གཞན་དུ་གནས་པའི་དངོས་པོ་གཞག་པར་མི་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།འདི་སྙམ་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཀུ་མཱ་ར་རི་ལ་སོགས་པའི་འདོད་པ་དོགས་པར་བྱེད་དོ། །འུག་པ་པ་དག་མཐའ་གཅིག་ཏུ་སྤྱི་གསལ་བ་ལས་ཐ་དད་དེ། དེ་དག་ནི་སྤྱིའི་ཤེས་པ་ཐ་མི་དད་པར་སྣང་ བ་དང་འགལ་ཏེ།མ་ངེས་པར་སྨྲ་བ་ལ་ནི་ཅི་ཞིག་ལྟར་ཐ་དད་པ་ལ་ཅི་ཞིག་ལྟར་ཐ་མི་དད་དེ། དེ་ལ་ཐ་དད་པའི་ཕྱོགས་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ལ་ནི་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱོགས་ཀྱིས་བསལ་ལ། ཅིག་ཤོས་ཀྱི་ཕྱོགས་ནི་ཐ་དད་པའི་ཕྱོགས་ལ་བརྟེན་ནས་སེལ་བར་བྱེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པའི་ ངོ་བོར་སྣང་བ་འགལ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ།།སློབ་དཔོན་ནི་མངོན་པར་མི་འདོད་པའི་སྤྱིའི་བདག་ཉིད་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་འདི་ཚིག་ཙམ་གྱིས་ཁས་བླངས། ཚད་མས་དགག་པར་འདོད་ནས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་མོད་ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཐ་དད་པའི་རྣམས་ ལས་ཐ་མི་དད་པར་སྣང་བ་ཤེས་པ་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་གཞན་དག་དེ་ལ་བརྟེན་པས།གང་གི་ཕྱིར་ཡུལ་པར་ནི་བློ། །སྐྱེ་བར་འདོད་པ་མ་ཡིན་པ། །དེས་ན་དེ་དག་ཁྱད་པར་ལས། །སྤྱི་ནི་གཞན་དུ་ངེས་པར་འདོད། །ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨྲས་སོ། །དེ་ལས་ཅིར་ འགྱུར་ཞེ་ན།དེས་ན་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཐ་དད་པའི་ཁྱད་པར་ཤེས་པ་དེ་ལ་ཅི་ཡང་བསལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་གཞུང་འདི་ཐམས་ཅད་དང་འདིའི་རྣམ་གྲངས་སོ།

我為您直譯這段藏文： “作是念”等語，是針對他人認為”二者皆為識別之境”的觀點提出質疑後作出”非如是”的回答。他人之意是這樣的：由於共相與別相混合，雜色等自相識別之現量也顯現為混合。因為如是生起”此即是彼”，其中”彼”觸及差別分，因為處所與時間差別即是體性差別之故。“即是”顯現無差別分，先前所知即是不隱蔽之相等，此即是不執為他，而是無差別之義。如是則與生等法之顯現亦無相違。 宗論師以不見共相顯現而遣除之。若共相顯現，則現在如實未了解的佛教徒與勝論派弟子們就不會對共相產生爭論。因此，並非由於差別體性顯現之力而識別壞失，就不能安立處於他時之事物。 “作是念”等是對鳩摩利羅等人的觀點提出質疑。烏巴派一向主張共相異於差別，彼等與共相知顯現無差別相違。對於說不定者，如何差別又如何無差別，其中隨順差別方面者為無差別方面所遣除，另一方面則依據差別方面而遣除，因此差別體性顯現並不相違。 論師說”不欲許之共相自性不可言說，此僅以言詞承許”，是因為欲以量遮遣而說”不可言說”。因為爲了成立從差別諸法顯現無差別之知具有所緣性，其他人依此而說：“由於境上不欲許智生起，故許彼等差別外之共相決定為他。“等語。 由此將如何？故說”是故若”，因為對彼差別特徵之知無任何遣除，故此論典一切及其異門。

།གསལ་བ་ཡང་གོམས་པ་མྱུར་བ་ལ་སོགས་པ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་སྐྱོན་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་མི་མཚོན་ནོ་ཞེས་བྱ་ བའི་ཚིག་ནི་རིགས་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་ནོ།།ཐ་དད་པ་རྣམས་ལ་དེའི་རྒྱུ་མཚན་གྱི་སྒྲ་འཇུག་པར་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་མཚན་མི་དམིགས་པས་རྒྱུ་མཚན་འཇུག་པ་མི་འཐད་དོ། །དེ་ལས་གཞན་ལ་བློ་དང་ནི། །སྒྲ་འཇུག་ཕྱིར་ན་མི་རྟོག་མིན། །དེ་ལས་ཐ་དད་ཡོད་མ་ཡིན། ། སྤྱི་ཡི་བློ་ནི་ཐ་དང་ཕྱིར། །ཞེས་ཀྱང་བཤད་དོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་ཐ་མི་དད་པའི་རྣམ་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་མེད་པས་ཡུལ་གང་ཞིག་བརྟགས་པས་སྤྱི་ཐ་དད་པའམ། ཐ་མི་དད་པའམ་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པ་ཡོངས་སུ་རྟོག་པར་བྱེད། དེས་ན་གལ་ཏེ་སྤྱིའི་བདག་ཉིད་ཇི་ལྟར་གྱུར་པ་དེ་བཞིན་དུ། དེའི་དམིགས་པ་མི་སྟོན་པས་དེའི་ཚེ་སྤྱི་ངོ་ཤེས་པ་ལོག་པར་ཁས་བླང་བར་བྱས་པའོ། །རང་གི་ཡུལ་དང་རྗེས་སུ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱིའི་ཤེས་པ་ཡང་ལོག་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་པའི་ངོ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐ་མི་དད་པའི་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཐ་མི་དད་པ་ཆ་ཉིད་ལ་རྩོད་པ་སྲིད་པས་དེ་སྨོས་པ་ཉིད་ཀྱིས་བསལ་བ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །གཞུང་ཕྱི་མ་ནི་འདི་ཉིད་ཀྱིས་སྤྲོས་པའི་དོན་ཏེ་ཤེས་པར་སླའོ། །དེ་ལྟར་རྣམ་པ་གཅིག་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་བསལ་ནས་གཞན་དག་དུ་མ་ལ་གཅིག་ཡོད་པའི་དབང་པོར་གྱུར་པ སྒྲ་གཅིག་སྟོན་པར་བྱེད་པ་དེ་དག་ལ་སྣང་བ་མི་དམིགས་པ་སྟོབས་དང་ལྡན་པས་མི་སྣང་བ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པའི་མཐའ་ཅན་སེལ་བར་བྱེད་པ་བཤད་པ་ནི་བ་ལང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སོ།།དམིགས་པར་བྱ་བའི་སྤྱི་གཞན་དག་གིས་ཀུན་དུ་བརྟགས་སོ། །དེ་ལ་མངོན་སུམ་ལས་བླ་ ལྷག་པས་མཚོན་པ་མཛེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།གླང་པོ་མཐོང་བ་ལ་དེའི་རྗེས་ཀྱིས་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རིགས་པ་ལ་མཁས་པ་སྨྲའོ། །གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ངོ་ཤེས་པ་ཐ་མི་དད་པའི་རྣམ་པ་བསལ་ནས་གཞན་གྱི་སྒོ་ནས་རྗེས་སུ་བརྗོད་དོ། །ལན་བརྗོད་པར་ འདོད་པའོ།།ལན་གྱི་སྐབས་བྱེད་པ་ནི་དེ་ནི་མི་འཐད་དོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཐ་དད་པ་དག་མཚམས་སྦྱོར་བ་ནི་ངོ་ཤེས་པའི་དོན་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་རྣམ་པ་ཐ་མི་དད་པའི་དྲི་བ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ལན་བརྒྱར་ངེས་པར་བྱས་སོ། །ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་མ་ནི་བསྟན་པ་འཛིན་པར་འཐད་པ་མ་ ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་རིགས་པ་ནི་ཚད་མ་བརྟག་པར་དཔྱད་ཟིན་ཏོ།།ཁ་ཅིག་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཤེས་པ་གསུམ་པོ་འདི་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་བག་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་ལས་སྐྱེས་པའི་ཚིག་གསུམ་པོ་ནི་ཐ་མི་དད་པ་མཚོན་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་རྗོད་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ སྔར་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་དྲན་པའོ།

明顯性也因為遠離熟習迅速等俱有緣之過失，故不能表徵，此說法不符合理路。因為承認在差別諸法中安立其因相之名，故以不見因相而安立因相之理不應理。如說：“由於于彼外智與名安立故非無分別，彼外無差別，共相智異故。” 如是則由於無差別相之識本身不存在，以何境來觀察共相是差別、無差別、亦差別亦無差別？因此，若不如共相自性之本然而顯示其所緣，則此時應承認共相識別為錯誤，因為與自境不相順故。共相之識也是錯誤的，因為無有隨順於彼之識故。 “遍攝體性”即是”無差別”之義。因可能對無差別分有諍論，故以說此而作遣除。後文是對此之廣說，易於理解。如是遣除一相之識后，對於其他諸多中有一之根，為顯示一聲，對彼等以不見顯現之力而成立不顯現性之宗者作遣除，此以”是牛”等來說明。 所緣之共相是他人遍計。對此，不應以超越現量而表徵，如智者所說：“見象時不應由其足跡推度。“以”若”等遣除識別無差別相后，從他門而隨說。欲作答覆。作答之處說”此不應理”。連結差別即是識別之義。於此亦無無差別相之問，如是百次決定。 剎那之識不應理解教言，此理已於量論中考察。有些人說：此三種分別識從經驗習氣等聚生起之三語表徵無差別。“彼”即是憶念先前所經驗之隱蔽。

།འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པ་ཞེན་པའོ། །ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གཉི་ག་མཚམས་སྦྱོར་བའི་ཤེས་པའོ། །ངོ་ཤེས་པ་ནི་གསུམ་པོ་དེ་དག་ལ་བརྗོད་དོ། །ཡང་ན་ཇི་སྐད་དུ་བསྟན་པའི་སོ་སོའི་ཤེས་པ་དང་འདྲ་བ་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གྱི་ ཁྱད་པར་ལས་སྐྱེས་པའི་མིའི་སེང་གེ་འདྲ་བའི་ངོ་ཤེས་པ་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་གཞན་དག་སེམས་སོ།།ལྟ་བ་གཉི་ག་ལའང་ཐ་དད་པ་མཚམས་སྦྱོར་བའི་ངོ་ཤེས་པ་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་ཤེས་པའི་ཁྱད་པར་བྱེད་དོ། །དོན་གཅིག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་ལས་འདི་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ ཚད་མར་འགྱུར་བ་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་དག་ཐ་མི་དད་པའི་ངོ་བོར་སྣང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།མཚམས་སྦྱོར་བ་ཉིད་ནི་དོན་གཅིག་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དོགས་ནས་གཞན་ལ་འདྲི་བར་བྱེད་པ་ནི་མཚམས་སྦྱོར་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཅི་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །སློབ་དཔོན་གྱིས་བསམས་པ་དེ་ རིག་ནས་ལན་འདེབས་པ་ནི་འགའ་ཞིག་ལ་ཞེས་བྱ་བའོ།།ཐ་དད་པ་དང་སྣང་བ་ཡོངས་སུ་མ་སྤངས་པ་ཁོ་ནར་རྣམ་པ་གཅིག་གི་འབྲས་བུ་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ལ་ལྟོས་པ་གཅིག་ཏུ་བརྟགས་པ་ནི་མཚམས་སྦྱོར་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །མངོན་སུམ་དང་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་བའི་ཡུལ་རྣམ་ པར་རྟོག་པས་སྒྲོ་བཏགས་པའི་རྣམ་པ་ཐ་དད་པར་ཞེན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་མཚམས་སྦྱོར་བ་འཐད་པ་ནི་གཞན་སེལ་དུ་བསྟན་པ་བཞིན་ནོ།།ལྷག་མ་ནི་བསལ་ལོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་གནོད་པ་སེལ་བར་བྱེད་པའི་སྐབས་ཀྱི་དོན་བསྡུ་བ་ནི་སྤྱི་འཛིན་པ་མངོན་སུམ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། འདི་སྐད་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། རེ་ཞིག་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་རིགས་པས་མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་བའི་ངོ་ཤེས་པས་སྐད་ཅིག་གིས་འཇིག་པ་ལ་གནོད་པར་མི་ནུས་སོ། །ཅི་སྟེ་ཇི་ལྟར་འོག་ནས་སྟོན་པས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་བླངས་ནས་འདི་ལ་གནོད་པར་ནུས་སོ་སྙམ་དུ་སེམས་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པ སྐད་ཅིག་མའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱིས་ཐ་དད་པ་དགག་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་ངོ་ཤེས་པ་པོ་དང་ངོ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཤེས་པ་པོ་དང་ཤེས་བྱ་དག་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ལ།དེ་དག་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཐ་དད་པའང་སྲིད་པས་ལྷག་མ་དང་ལྡན་པའི་མ་ངེས་པ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་ཡང་རྒྱུད་ཐ་དད་དུ་ གནས་པ་ལ་དེ་མ་མཐོང་བ་དེ་ལྟ་ནའང་རྒྱུ་གཅིག་ཏུ་གཏོགས་པའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་དང་།ཉེ་བར་ལེན་པ་ལས་བྱུང་བ་བྱེད་པ་དག་ལ་ཡང་དེ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ལོག་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟའོ་ཞེས་འདི་ལ་མི་རིགས་པ་ཅི་ཡོད་ཅེས་བྱ་བའི་གཞུང་འདིའི་བར་གྱིས་དེའི་དོན་བསྟན་ཏོ། ། གང་ཡང་གྲགས་པས་གནོད་དོ་ཞེས་སྨྲས་པ་དེ་ནི་ཁ་ཅིག་ལ་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་དུ་མཐོང་བ་ཡང་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་མི་རིགས་སོ།

“此”是指執著非隱蔽。“自身”是指二者連結之識。“識別”是指那三者。或者，如有人認為：如前所說的各別識相似，從因緣差別而生的如人中獅子般的識別即是一體。 對於兩種見解，差別連結的識別是另一識的差別。“非一義”是指由此非剎那性而成為量的前後二者並非顯現為無差別體性。 因懷疑連結本身非執持一義，而問他人說：“何為連結之義？“阿阇黎了知其意而答：“于某者”等。差別與顯現完全未舍，唯由一相作果等因相而觀察為一，此即連結之義。 現量與隱蔽境由分別增益之相執為差別的因相，及連結之理，如別擇所說。餘者已遣除。 總結比量遣除違害之義即”共相執持非現量”。此說明：首先如前所說之理，似現量之識別不能違害剎那壞滅。若想：如下所說，取比量能違害此，對此回答： 對於欲成立剎那自性差別否定，已說明能識別者、所識別者、能知者、所知為能立，彼等由於相違品差別亦有可能，故有餘不定性。 即使于相續差別安住未見彼，如是于同一因攝之取者與從取者所生作者二者亦成彼故，于相違品離系生疑，此有何不應理？以此文句顯示其義。 又所說”名言相違”，因於某者已成立剎那性故不應理。

།དེས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གཞན་གྱིས་བརྗོད་པའི་སྐྱོན་བསལ་བ་མཇུག་སྡུད་པ་དང་། རང་གི་ཕྱོགས་སྒྲུབ་པར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་དམ་བཅའ་བར་བྱེད་དོ། ། ད་ནི་དེ་བསྒྲུབ་པ་བརྗོད་པ་གང་ཞེས་བྱ་བས་སྒྲུབ་བྱེད་རྗེས་སུ་བརྗོད་ནས་དེ་ཞེས་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པོ། །དཔེར་ན་ཞེས་བྱ་བས་ཁྱབ་པའི་ཡུལ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་དཔེར་བྱེད་དོ། །ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡོད་པ་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་སྟོན པའོ།།དེ་ནི་ཚུལ་གསུམ་གོ་བར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཅན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ངག་ཡན་ལག་གཉིས་པ་ནི་ཡན་ལག་གཅིག་གི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་སྒྲའམ་དོན་གྱི་ནུས་པ་དག་ལ་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱོགས་ཆོས་སྨོས་པས་ཕྱོགས་ཆོས་ཉིད་བརྗོད་དོ། །འོན་ཀྱང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ ལག་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་བྱེད་ཡན་ལག་མི་བརྗོད་པའི་རྒོལ་བ་ཚར་བཅད་པའི་གནས་སུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་དེའི་དོན་དུ་གཞན་གྱིས་བརྗོད་པའི་མ་ངེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་དོགས་པ་སེལ་བར་ནུས་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྩ་བར་གྱུར་བའི་རང་བཞིན་འབྲེལ པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་གཏན་ཚིགས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མི་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་འགོད་པ་ནི་གང་ཡང་དངོས་པོ་རྣམས་ཞེས་བྱ་བའོ།།ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཀྱང་མངོན་སུམ་གྱིས་སྒྲུབ་པས་འབད་པར་བྱ་བ་མ་ ཡིན་ནོ།།དོན་བྱ་བ་བྱེད་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་ནི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། རྣམ་པར་བརྟག་པར་བྱ་བ་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་དག་ནི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཟླས་དབྱེ་བ་ནི་རང་གི་དོན་ལ་མཐོང་གིའམ་གཞན་གྱི་དོན་ལ་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནམ་དེ་ཇི་ལྟར་རིམ་པའམ་ཅིག་ཅར་དག་ ཅེས་བྱ་བའི་དོན་འདི་ལ་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་དག་གིས་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན།བརྗོད་པ། འདིར་དོན་གོ་བས་ཡོད་པ་དང་འདི་དག་ལ་དང་གི་དོན་ཡོད་པ་ཁོ་ན་སྟེ། དོན་བྱེད་པ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བའི་རྣམ་པ་རེ་རེ་ཡིན་གྱི་གཉི་གས་མ་ཡིན་པས་རྣམ་པར་བརྟག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ། །ཡང་ན་ དང་བཞིན་དུ་འམ་ལ་ཡང་ཟླས་དབྱེ་བ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་མ་ཎི་ནིའི་ཚིག་ལ་གདོན་མི་ཟ་བར་གུས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་བྲང་བརྡུངས་ཤིང་ཆོ་ངེས་བཏབ་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་མི་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཀྱང་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ལམ་གྱི་དོན་ལ་ཟླས་དབྱེ་བས་མཐོང་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ། དཔེར་ ན།སྒྲ་རྣམས་ཐམས་ཅད་དག་གི་ནི། །དངོས་པོ་ཉེ་བར་དཔྱད་པ་ན། །རིགས་སམ་ཡང་ན་རྫས་ཉིད་ལ། །དངོས་པོར་བརྟག་ཏུ་བརྗོད་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །འདིར་ཟླས་དབྱེ་བར་མཚུངས་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་གཅིག་ལྷག་མ་ཡིན་ནོ།

“因此”等語句是總結遣除他人所說過失，併爲宣說成立自方而立宗。現在，以”何為能立”說明能立后，以”彼”成立所立。以”譬如”將瓶等所遍境作為譬喻。“是有”是顯示能立之有于聲等上為宗法性。 彼為令了知三相之因，能立語二支分，是因一支分之隨行與返系二者，依止聲或義之功能故。說宗法即表宗法性。然而，由於能立支分隨行等無功能故，不說能立支分之論者應成諍論敗處，為此，能遣除他人所說不定性之疑慮，作為隨行與返系根本之自性關聯，能立因相違品能害之量，遍行不可得相執行故，安立”諸事物”等。 宗法性亦非現量所成而應勤求。以作用自性而有即是能遍，所觀察次第與頓時二者是所遍。若問：對舉不是見於自義而非他義耶？如何於此”次第或頓時”義中說”以次第與頓時”？ 答：此中由義理解有及此等中有”與”義，于作用加行之一一相而非二者，故是觀察，因此無過。或者，如”與”般于”或”亦見對舉故，不必定恭敬遵從波你尼語法。故亦已說：“即使捶胸哀號，世間亦不轉故。” 于道義見對舉，如是，例如： “于諸聲一切， 觀察事物時， 類或唯實體， 說應觀事故。” 此中由見對舉相等故，一為余分。

།དེས་ན་འདི་དག་ཇི་ལྟར་ཡོད་པའི་ཁྱབ་ པར་བྱེད་པ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་བསྟན་པ་ནི་རྣམ་པ་གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སོ།།རྣམ་པ་གཞན་སྲིད་པར་འགྱུར་བ་ལ་ནི་ཁྱབ་པར་ཉམས་པར་འགྱུར་ཏེ། །ཡོད་པ་རྣམ་པ་གསུམ་པ་ལ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་ན་གཉིས་ཉིད་དུ་ངེས་པས་དེ་དག་གིས་ཁྱབ་པོ། །ཇི་ ལྟར་རྣམ་པ་གཞན་མི་སྲིད་ཅེས་བྱ་བ་འདི་ལ་བཤད་པ་ནི་འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བའོ།།རྣམ་པ་དེར་འགྱུར་ན་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་བཞིན་དུ་དམིགས་པར་བྱ་བ་ཁོ་ནར་འགྱུར་ན་དམིགས་པར་བྱ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་སྙམ་དུ་རྣམ་པ་དེ་དམིགས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་ན།དེ་ལྟར་ནི་རིགས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་གཞན་རིམ་གྱིས་ཕྱོགས་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་གྱུར་ན་གཅིག་གི་སྡེ་ཚན་དུ་ངེས་པར་བབ་ལ་ཅིག་ཅར་ལས་ཕྱིར་བྱུང་ན་རིམ་གྱིས་བདག་ཉིད་ཀྱི་ནང་དུ་འདུས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ནི་ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་ གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེས་ན་མི་དམིགས་པའི་རྣམ་པ་གཞན་ནི་མེད་དོ། །ཅི་སྟེ་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་དང་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པ་གསུམ་པོ་དེ་དག་ཀྱང་ཐ་དད་པ་དང་འདུས་ནས་འབྲས་བུ་བྱེད་པར་གྲུབ་པར་དམིགས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ་ཞེས་ སྨྲའོ།།དེ་བསལ་བར་འདོད་ནས་འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །དོན་འདི་ཡིན་ཏེ། རེ་ཞིག་མཐོང་བའི་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུའི་རིམ་པ་མི་སླུ་བ་དང་ལྡན་པའི་མངོན་སུམ་གྱིས་དམིགས་ལ། དེ་བཞིན་དུ་ཅིག་ཅར་ཡང་ངོ་། །རིམ་པ་ནི་རིམ་དང་ལྡན་པ་དུ་མ་ཡིན་ལ་ཅིག་ཅར་ཡང་ གཅིག་དང་དུ་མ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་ཡང་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་གཞན་འགའ་ཞིག་སྲིད་པར་འགྱུར་ན། དེ་ལས་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་གྱི་ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་ཉིད་མ་འདྲེས་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ལས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་དང་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། གང་ཞིག་ གང་རིམ་པ་དང་གང་ཡང་ཅིག་ཅར་བ་འབའ་ཞིག་པ་དེ་ཉིད་ནི་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་ངོ་བོ་དང་འདྲེས་པར་དམིགས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་དང་།འབྲས་བུ་སྣ་ཚོགས་བསྐྱེད་པར་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །འབའ་ཞིག་པ་དང་འབའ་ཞིག་མ་ཡིན་པ་དག་དམིགས་པར་ཅིའི་ཕྱིར་ཐལ་ བར་འགྱུར།འབའ་ཞིག་པ་དང་འབའ་ཞིག་པ་མ་ཡིན་པ་དག་ནི་རྣམ་པ་ཐ་དད་པར་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་འདི་ལ་དེའི་རིམ་དང་རིམ་མ་ཡིན་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་གཉིས་པོ་ཡང་ད་ལྟར་བདག་ཅག་གིས་མཐོང་བ་ཅི་འདྲ་བར་དེ་ཐ་དད་པ་དེ་འདྲ་བ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ།

這些如何是能遍，如是顯示即由”其他方式”等而說。若有其他方式則遍性將損壞，因為有于第三種有中存在故。若彼不可能，則由定為二性，彼等即能遍。對於”如何其他方式不可能”此說明即是”如是”。 若成彼方式，則如次第與頓時般唯應可得，然實不可得，故無。若作是念：“彼方式應不可得”，如是則不應理。因為其他方式若離次第品則必定歸屬一類，若離頓時則攝入次第自性中，彼等為相互排除而住之相故。故無不可得之其他方式。 若說：“次第與頓時、次第與頓時”此三種方式亦是差別與和合而作果之成立可得自性。為遣除彼而說”如是”。此義為：首先，見諸事物之果次第不欺具足之現量所得，如是頓時亦然。次第是具次第之多，頓時亦是一與多。 若復有某次第與頓時自性之其他方式，由彼見次第與頓時之體性差別即不混雜性。由彼將如何？故說”如是則”。凡是唯次第者與唯頓時者，應成與他體性混雜可得，及應成生種種果。 為何應成唯一與非唯一可得？若問：“因承許唯一與非唯一為異類故。“對此，如今我等所見彼次第與非次第自性之二性，如是差別即如是，已如是說。

། དེ་ལས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ལས་འདིར་འགྱུར་ཏེ། ཇི་ལྟར་ཐ་དད་པར་འདྲེས་པ་དང་འདྲ་བར་དེ་བཞིན་དུ་འདྲེས་པའི་ངོ་བོ་ཡང་ཐ་དད་པ་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་ཏེ། འདྲ་བ་ནི་གཉིས་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་གྱུར་དང་འདྲེས་པའི་རྣམ་པ་ལ་བརྟེན་པ་དེ་དག་ངོ་བོ་ཕན་ཚུན་འདུ་བས དམིགས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གང་དང་གང་ན་གནས་པ་དེ་དང་དེར་འདྲེས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ།།དེ་ལྟར་ཡིན་དང་རིམ་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་ཅིག་ཅར་ཡང་རིམ་གྱིས་ངོ་བོར་དམིགས་པས་དེ་འདྲ་བའི་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ལེགས་པར་འབྲེལ་ཏོ། །རང་བཞིན་ནམ་ཞེས་ བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཐལ་བ་ལས་ཟློག་པའི་གཞུང་ནི་གོ་བར་སླའོ།།དེ་ལྟ་ཡིན་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕན་ཚུན་མ་འདྲེས་པར་དམིགས་པ་ཉིད་ཡིན་ན་དམིགས་པའི་ཚད་མ་སྟོབས་དང་ལྡན་པས་དེ་དག་ཕན་ཚུན་སྤངས་པའི་རང་བཞིན་ཁོ་ནའོ། །དེ་ཇི་ལྟར་དེ་དག་ལས་འདྲེས་པའི་རྣམ་པ་གཞན་ ཐ་མི་དད་པའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་བར་འོས།ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་འདྲེས་ན་འདྲེས་པའི་རྣམ་པ་རང་གི་ངོ་བོའི་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་རོ། །ངོ་བོ་ཕན་ཚུན་ནང་དུ་འདུས་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་ཐ་དད་པ་ནི་རང་བཞིན་ཐ་དད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་མི་དད་པའི་ ཕྱོགས་ལ་རེ་རེ་གཉི་གའི་ངོ་བོར་དམིགས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ།།རིམ་དང་ཅིག་ཅར་ལས་ཐ་དད་པ་འདྲ་བ་གཉི་གའི་ངོ་བོ་རྣམ་པ་གཞན་མ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནམ། གང་གིས་ན་སྔར་གྱི་སྐྱོན་དང་ལྡན་པར་འགྱུར། དེ་ནི་འདྲ་བ་མ་ཡིན་པའི་ངོ་བོའི་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ་ ཞེ་ན།དེས་ན་ལན་སྨྲས་པ་ནི་འདི་འདྲ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་འདྲ་བ་མ་ཡིན་པའི་ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་དེ་རྣམ་པ་གཞན་ཡིན་པར་འདོད་དོ་ཞེས་ནི་མི་ཟེར་གྱི་འོན་ཀྱང་དེ་ནི་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་གྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །གཞན་ལ་ཡང་རིགས་པ་དེ་མགོ་བསྒྲེ་བར་བཤད་པ་དེ་ལྟར་ གྱུར་དང་ཞེས་བྱ་བའོ།།མཐོང་བ་ནི་སྔོན་པོ་དང་སྔོན་པོ་མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པའོ། །བརྟགས་པ་ནི་རྟག་པ་དང་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ཕན་ཚུན་འགལ་བ་བརྗོད་པར་འདོད་དོ། །དེས་ན་ཞེས་པ་ནི་སྔར་གྱི་གནས་སྐབས་ཉེ་བར་སྡུད་པར་བྱེད་དོ། །དེས་ན་དེ་ལྟར་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་ དག་ཡོད་པའི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་གྲུབ་ན་བསྒྲུབ་བྱ་ལས་བཟློག་པ་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ལ།དེ་དག་མེད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་རིམ་པའི་རྣམ་པ་མི་འཐད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལ་སྙིང་པོའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པར་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ཇི་སྙེད་པ་ནི་མི་གཡོ་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ།

若問：“由此將如何？“由此將成：如同差別與混雜相似，如是混雜之體性亦將如差別相似，因為相似存在於二者故。如是則依于混雜之相，彼等體性由相互和合而可得故，凡所住處即成混雜自性。 如是則次第與他體性中，頓時亦由次第體性可得，因作如是義用故，善相連。“自性耶”等之遮遣教文易解。“如是則”者，若是相互不混雜可得性，則由具力量之量度，彼等唯是相互排除之自性。如是，彼等如何應成不同之混雜方式之無差別自性？ 體性差別若混雜，則混雜之相將成自體之特徵。由體性相互攝入故非差別，因事物差別即具差別自性之相故。于無差別品，已說應成各別可得為二者體性。 豈非已了知異於次第與頓時、似二者體性之其他方式？何以具前過？若問：“彼是不相似體性之差別。“故答曰：“此非如是。“若謂不欲說不相似體性差別是其他方式，然彼是次第與頓時之自性。 對他亦說轉用此理，故曰”如是則”。見者，謂青與非青等。分別者，謂常與剎那性等，意欲說相互相違。“故”者，攝略前位。 故如是，若成就次第與頓時二者存在之能遍，則對所立之相違非剎那性，為顯示彼等不存在故，說”非剎那性”。此”如是”即成立次第之相不應理。其中要義為：諸說非剎那者之諸事物之諸位，即是不動

།གཡོ་བ་ཉིད་ཡིན་འཇིག་པར་ཁས་བླང་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་སྐད་ཅིག་གཞན་དུ་འབྱུང་བའི་འབྲས་བུའི་རྣམ་པ་དེ་ཉིད་དུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། ཐམས ཅད་དུ་རང་བཞིན་གཅིག་པའི་ཕྱིར་དང་།རང་བཞིན་གྱིས་ཀྱང་འབྲས་བུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འབྲས་བུ་བྱེད་པ་ནི་དེའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཇུག་སྡུད་པར་བྱེད་པ་ནི་དེ་ལྟ་ཡིན་དང་ཞེས་བྱ་བའོ། །ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ནི་ཉེ་བའི་རིམ་པ་ལ་ལྟོས་ ནས་རིམ་གྱིས་བྱེད་པ་ཡང་སྔར་བསལ་ལོ་ཞེས་བསྟན་པ་ནི་ཐ་དད་པ་དང་ཞེས་བྱ་བའོ།།འདི་སྙམ་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཅིག་ཅར་གྱི་ཕྱོགས་བསལ་བའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་བརྗོད་པའོ། །དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སེལ་བར་བྱེད་པ་སྟེ། འདི་ནི་བསལ་ལོ། །ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མེད་པ་བཤད་ ཟིན་ཏོ།།ད་ནི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མི་དམིགས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཅན་གྱི་ཡོད་པའི་གཏན་ཚིགས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ལས་ལྡོག་པར་བསྟན་པས་རྣམ་པ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་སྣལ་མའི་བསྒྲུབ་བྱ་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་དང་། དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་འབྲེལ་པའི་རྒྱུ་ཅན་གྱི་ ཁྱབ་པ་བསྒྲུབས་ནས་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་སྡུད་པར་བྱེད་པ་ནི་དེས་ན་རྣམ་གྲངས་འདིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སོ།།གསར་པའི་ཚིག་མེད་དང་དངོས་པོའང་གསར་པ་མེད། །འདིར་ནི་ཁ་ཅིག་འདོད་པ་མཆོག་ཏུ་སྙིང་། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ལྷ་ཡི་སྤོབས་ཚིག་གིས། །རབ་ཏུ་དང་བས་དེ་ གསུམ་སྣ་ཚོགས་བྱེད།།སློབ་དཔོན་བྲམ་ཟེ་མུ་ཏིག་བུམ་པས་མཛད་པ་སྐད་ཅིག་མ་འཇིག་པ་གྲུབ་པའི་རྣམ་པར་འགྲེལ་པ་རྫོགས་སོ།། །།རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་བི་ན་ཡ་ཀ་དང་། ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་གྲགས་འབྱོར་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བསྒྱུར་བའོ།

應成承許動性即是壞滅。故於其他剎那所生之果相將於彼處生起，因為一切處皆是一性故，且由自性亦能作果故。故作果者，隨其行與返而作故。 總結者即是”如是則”。已遮共作者依近次第而次第作，此即所說”與差別”。“作是念”者，為遮頓時品而隨說。由”彼亦”等而遮遣，此即已遮。已說無能遍。 今顯示具能遍不可得因相之有因相違品非剎那性之返，由無他相故，成立本所立剎那性，及具彼性相屬因之遍，而攝品者，即由”故由此理門”等。 無新語亦無新事， 於此有人慾為勝， 雖然由天敢語故， 極凈作彼三種異。 阿阇黎婆羅門牟底瓶所造《剎那滅成就廣釋》圓滿。 印度堪布毗那夜迦與譯師比丘稱吉勝慧譯。