d4221量理論釋莊嚴般若生藏 噶登嘉波 羅登謝繞 庫瑪拉室利 帕巴謝繞 c3.5s｜d4221量理論釋莊嚴般若生藏 噶登嘉波 羅登謝繞 庫瑪拉室利 帕巴謝繞 c3.5s（續10）

若說智是作用、執著是業、補特伽羅是作者，則補特伽羅了知義故是執著作者，何須智？若說智是執著能立、補特伽羅是了知，則未見了知與執著有別。彼相是令現前，執著了知亦即是彼。 若說彼相即是執著非令現前，若彼等是智，人云何能知？因令彼體現前，義何不爾？若令現前有彼相智，則義即如是故，有義相智無義。 若說智了知義相故非遠境了知，因我遍故一切非遠境。不了知為遠境，亦不了知從彼相智未了知義。若無義，彼相智從何有？非也，義之彼相唯從智許，彼云何成顛倒？ 若說未如自性轉變則不能了知，非也，因自性非境界故許鏡等轉變，余非如是。鏡亦未轉變云何了知？因彼亦轉變為智鏡故。則智亦應許轉變為他智鏡或他處。 若說智非了知，因我及智皆隱蔽故，眾生應盲。若我非隱蔽則彼自能了知義，此中何須智？若問無作用云何見？眼等是作用。若說需內作用，則亦需內之內作用故無窮。無需則非作用。 若說彼等顯明補特伽羅，非也，無作用即從顯明不能取。故我成為義相。若說如鏡于彼亦非有相變化作用，非也，依鏡生彼相智故是變化。

།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ་གལ་ཏེ་རྣམ་པར་མ་གྱུར་ན་འཕོས་པའི་དོན་ཅི་ཡིན། མེ་ལོང་དུ་ནི་ བཞིན་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་འཁྲུལ་པའི་བློ་སྐྱེ་ལ།འདིར་ཡང་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པའི་བློ་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དེ། དོན་དམ་པར་ཡུལ་གྱི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ནི་མེད་དེ་འགྲོ་བ་ནི་གཙོ་བོ་དང་སྐྱེས་བུ་ཙམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འོ་ན་འགྲོ་བ་གཙོ་བོའི་བདག་ཉིད་ཀྱང་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྐྱེས་ བུའི་བདག་ཉིད་ཀྱང་ངོ་།།འདི་ཡང་ཕྱིས་རྣམ་པ་གཞན་དུ་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། གྲངས་ཅན་གྱི་འཇུག་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་འབའ་ཞིག་པོ་འདི་གང་གིས་འདི་ནི་སྔོན་པོ་འདི་ནི་སེར་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལས་དང་ལས་ལ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་དགོས་སོ། ། གལ་ཏེ་རྣ་བ་ལ་སོགས་པའི་འཇུག་པ་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་སྐད་ནི་བརྗོད་ན་རིགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། བདག་ཉིད་འགྱུར་མིན་རྒྱུད་དག་ལ། །ཐ་དད་ཡོད་ཀྱང་ཐ་དད་ཀྱི། །ལས་ལ་ཐ་དད་མེད་པ་འདི། །ཐ་དད་པར་ངེས་བྱེད་མ་ཡིན། །དབང་པོ་ལ སོགས་པའི་ཐ་དད་པ་ནི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ལས་ཐམས་ཅད་ལ་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་སྐྱེས་བུ་འདི་ཐ་དད་པར་ངེས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ནི་དེའི་བྱེད་པ་པོ་འམ་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན། བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ཀྱིས་ངེས་པར་བྱེད་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། དེ་རྟག་པའི་ཕྱིར་དང་རྣམ་པ་ དང་བཅས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ།།རྣམ་པ་མེད་ན་སྐྱོན་དེ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། རང་གི་བདག་ཉིད་ཁོ་ན་རིག་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་དོན་མ་ཤེས་ན་ཅི་ལྟར་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ལས་ཤེས་པ་ངེས་ལ་ཤེས་པ་དེས་ན་ ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཕན་ཚུན་རྟེན་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ།།སྣང་བ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་དེ་ཤེས་པར་བྱ་བ་ལ་ཡང་ཤེས་པར་བྱེད་པ་གཞན་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཐུག་པ་མེད་དོ། །ཐམས་ཅད་དུ་སྣང་བ་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །སྣང་བས་ཤེས་པར་ བྱས་ན་ཡང་མིག་ལ་སོགས་པས་ཅི་བྱ།དེ་དག་ཉིད་སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་སྣང་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་རྣམ་པར་གནས་པའི་ཕྱིར་རང་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་འདི་ཅི་ལྟར་རིག་པ་པོ་ཡིན་ཞེས་བཤད་པར་བྱའོ།

非也，若無變化，轉變義為何？鏡中生起面相之錯亂智，此中亦是境相智之錯亂，勝義中無境界差別，因世間唯是勝性與補特伽羅自性故。若爾，則世間勝性自性亦成錯亂，如是補特伽羅自性亦然。此後當以他相說明，非由數論行相。 是故唯此經驗，由何于”此是青、此是黃”等諸業中分別，應成彼自性。 豈不說耳等行為是現量？雖作是說然非合理。如是： 自性非變異， 相續雖差別， 業中無差異， 非能定差別。 根等差別于青等一切業中無差別之補特伽羅，非能決定差別。彼由作者性或能知性而決定。由作者性決定不合理，因彼常故，及應有相故。若無相則成彼過，因應唯了知自性故。 若由能知性故決定，不知義時云何為能知？從能知決定知，由彼知故是能知，則成相互依賴過。若說如光明是能知，非也，因彼所知亦需他能知故無窮。一切處光明亦非能知。若由光明所知，則眼等何用？ 若說彼等即成聲等光明，如是則應說住于自性故，此自證自性云何是能知者？

།དེ་ཕྱིར་འདི་བདག་ཐ་དད་པ། །གང་ལས་འདི་འདི་རྟོགས་པ་ ཞེས།།བྱེད་པ་ཡི་ནི་ལས་ངེས་དེ། །དེ་ཡི་སྒྲུབ་བྱེད་ཅན་དུ་གྲུབ། །རིག་པ་འདིའི་རང་གི་ངོ་བོར་གྱུར་པ་ཐ་དད་པ་གང་ལས་འདི་ནི་སྔོན་པོ་འམ་སེར་པོ་འདིའི་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ངེས་པའི་རྟོགས་པ་དེ་ནི་དེའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཅན་དུ་གྲུབ་བོ། །འདིའི་ངེས་པ་ནི་དེ་ཙམ་ལས་གྱུར་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ སྐད་དུ་ཡང་།དེ་ཡོད་ན་འདི་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །རིག་པ་འདིའི་དོན་དང་འབྲེལ་པ་དེ་ཡང་འདྲ་བ་ལས་གཞན་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། རྣམ་འགས་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ནི། །ཐ་དད་པར་ནི་བྱེད་ན་ཡང་། །འདི་ནི་དོན་དང་འབྲེལ་བྱེད་པ། །དོན་གྱི་རང་བཞིན་མིན་གཞན་གྱུར། །དེ་ ཕྱིར་གཞལ་བྱ་རྟགས་པ་ཡི།།སྒྲུབ་བྱེད་གཞལ་བྱའི་རང་བཞིན་ཉིད། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་གཞན་ཡིན་ན། །དེ་ལས་དང་འབྲེལ་མི་འགྲུབ་པོ། །དེའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་རིག་པ་ནི་འདི་ནི་སྔོན་པོ་འམ་སེར་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དོན་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་དོ། །ཇི་ལྟར་ཤེས་པ་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པ་དེ་ལྟར་ཡང་འོག་ ནས་བསྟན་པར་བྱའོ།།སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་གཞན་ཡིན་ན་ན་རིག་པ་ལས་དེ་དང་འབྲེལ་པར་མི་འགྲུབ་པོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པ་སྤངས་པ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་དེའི་རིག་པ་ཞེས་ངེས་པ་ཡིན། མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཉིད་ལས་ངེས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞིག་།དོན་གྱི་ ངོ་བོའམ།འོན་ཏེ་ཤེས་པ་ཡིན་ནམ། ཅི་སྟེ་གཞན་འགའ་ཞིག་ཡིན། གལ་ཏེ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཡི། །རང་བཞིན་དོན་ལ་ཡོད་འདོད་ན། །མངོན་དུ་བྱེད་ཅན་ཤེས་པ་ཡིན། །དེ་ནི་ཇི་ལྟར་དོན་ཅིར་འགྱུར། །འོན་ཏེ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཡི། །རང་བཞིན་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་ན། །དོན་དེ་ཇི་ལྟར་མངོན་དུ་བྱས། ། གཞན་གྱི་ངོ་བོ་གཞན་མ་ཡིན། །གཞན་ལའང་སྐྱོན་འདིར་འགྱུར་བ་ནི། །བཟློག་ཏུ་མེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན། །འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཡིན་ན། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ལྟར་ཐུན་མོང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རིག་པར་འགྱུར་རོ། །མངོན་དུ་བྱེད་པ་དོན་ཡིན་པར་འཐད་པ་ཡང མ་ཡིན་ཏེ།ཤེས་པའི་ཆོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ཤེས་པའི་ཆོས་འདི་དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པ་དེས་ན་དོན་རིག་པར་བརྗོད་དོ་ཞེ་ན། དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ཡུལ་གྱི་དོན་གྱི་ཡིན། དོན་མྱོང་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དོན་མྱོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཅི་ཞིག་།ཤེས་པའི་དོན་གྱི་རང་བཞིན་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན།དེ་ཉིད་རིག་པའི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་དོན་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་དོན་མྱོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་མིག་ལས་ཀྱང་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་མིག་མྱོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ།

我來為您翻譯這段藏文文獻： 因此，這個自性的差別，從何處能了知這個[對像]，如是說。作為能作的業已確定，即成為它的能成立者。對於這個認識的自性差別，從何處[能知道]這是藍色或黃色的認識呢？那確定的認識即成為它的能成立者。因為這個確定僅從彼而生。 如前所說：“由於此有故彼有”。這個認識與對象的關聯也非由相似以外的[其他方式]，即： 雖然某些識的自性， 現為差別之相狀， 此與對像相關聯， 非是對像性而異。 是故所量與能量， 能立即是所量性， 若謂能立異於彼， 則與彼關聯不成。 具有彼相的認識即是確立”這是藍色或黃色”等對象。識具有何種相貌，將在下文中說明。若能立異於彼，則不能成立認識與彼的關聯。 若離開相貌，如何確定為彼之認識？若說由現證性而得確定，則問：何為現證？是對象的自性？還是認識？抑或是其他什麼？ 若許現證性之， 自性存在於對象， 現證者即是認識， 如何成為對境性？ 若謂現證性即是， 認識自性之本身， 彼對境如何現證？ 他性非即是他者。 對於其他[立場]過失， 確實無可避免者。 若現證是對象的自性，則如藍等是共同的，故一切對象都應成為能知。現證作為對象也不應理，因為是識的屬性故。 若說：此識的屬性是以對像為境，故說能知對象。[問：]以對像為境是什麼意思？若說因為是經驗對象的自性故。[問：]什麼是經驗對像？若說因為識具有對象的自性故，這就是所說的對象相而已。若說因為從對像而生故名為經驗對象，那麼因為也從眼根而生，則應成為經驗眼根。

།དོན་མཐོང་གི་མིག་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དོན་མཐོང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཅི། དོན་མཐོང་ཞིང་ བལྟས་པ་དེས་ན་མཐོང་ངོ་ཞེས་བརྗོད་དོ།།ཅི་མཐོང་ཞེ་ན། རང་གི་ངོ་བོས་སོ། །འོ་ན་ནི་ཇི་ལྟར་རང་གི་ངོ་བོ་མྱོང་བའི་རང་བཞིན་གྱིས་མཐོང་བ་དེ་བཞིན་དུ་དོན་དོན་གྱི་རང་བཞིན་གྱིས་མཐོང་བའི་ཕྱིར། དོན་གྱི་རང་བཞིན་ནི་དོན་གྱི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་ལ་མྱོང་བའི་རང་བཞིན་ནི་མྱོང་བའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་པས་ དེའི་རྣམ་པ་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ།།གཞན་ནི་ཤེས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཡང་དོན་དང་འབྲེལ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་དེ་ཡི་བདག་ཉིད་ཡིན། །དེས་ན་འབྲས་བུ་དོན་གཞན་མིན། །འབྲས་བུ་དོན་གཞན་ཡིན་པར་སྨྲ་བ་རྣམས་ལ་ཐམས་ཅད་འཐད་ པར་དཀའ་བའི་ཕྱིར།ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ཞིང་། དེའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་རིག་པ་ནི་ཚད་མའི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ། །དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མ་རྟོགས་པར་ནི་དོན་རྟོགས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ནི་དོན་རིག་ པ་མ་ཡིན་ཏེ།དེའི་ཁྱད་པར་ལས་དོན་ཁྱད་པར་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་བདེ་བའི་རྒྱུར་ཉམས་སུ་མྱོང་ངོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་མེད་ན་བདེ་བ་ཉིད་འབའ་ཞིག་མྱོང་བར་འགྱུར་རོ། །དོན་ལ་མྱོང་ངོ་ཞེ་ན། སྔོན་པོ་ལ་སེར་པོར་ཅིའི་ཕྱིར་མ་མྱང་། ཕན་ཚུན་མི་མཐུན་ པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་བདེ་བ་དང་སྔོན་པོ་དག་ལ་ཡང་མཚུངས་པས་རང་གི་ཕྱོགས་ཉམས་པ་ཡིན་ནོ།།བཏགས་ཟིན་པས་བཏགས་པས་ཆོག་གོ། །དེ་ནི་དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་གྱི་རིག་པའི་བྱ་བ་ནི་མེད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་བརྗོད་པ། དེ་ཡི་བདག་ཉིད་འཛིན་པ་དེ། །དོན་རྟོགས་པ་ཡི་ བདག་ཉིད་ཀྱི།།བྱེད་པས་རང་གི་ལས་ལ་ནི། །བྱེད་དང་བཅས་པ་ལྟ་བུར་སྣང་། །བདག་ཉིད་བྱེད་པོ་མིན་ན་ཡང་། །དེ་ཡི་དབང་གིས་དེར་གཞག་ཕྱིར། །དོན་དམ་པར་ནི་གང་ལ་ཡང་གང་གི་བྱེད་པ་མེད་དོ། །དོན་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་གྱུར་པ་དག་ལ། དེ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་པ་ དག་གིས་སྒྲོ་བཏགས་པས་བྱེད་པར་བརྗོད་ཀྱི་དོན་དམ་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།སྐྱེས་བུའི་རང་གི་དོན་ནི་ཤེས་པ་ཡིན་ཏེ། བདེ་བའི་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ། །དཔེར་ན་བདེ་བའི་ཤེས་པ་སྐྱེས་པ་ནི་རང་གི་དོན་ཅན་ཡིན་གྱི། བདེ་བའི་ཤེས་པས་ཅུང་ཟད་བྱས་པ་ནི་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་ལ་སོགས་ པའི་ཤེས་པ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་རང་གི་དོན་ཡིན་གྱི་དེས་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

若說”非為見境之眼”，則問：何為”見境”之義？因見境並觀察，故說為”見”。若問見何？以自性見。如是，正如以自性經驗之自性而見，同樣由於以境之自性見境，則境之自性即是境之能立，經驗之自性即是經驗之能立，故其相即成為一切之能立。 其他雖能令識之自性差別，但不能與境相關聯。彼亦即是彼之本性，故果非異於境。對於主張果異於境者，一切皆難以成立，故以識為本性的境相即是量，以彼為本性的了知即是量果。 若未領悟境相之經驗，則無有通達境之可能。樂等諸相非是知境，因為[若是知境]則應從彼之差別而經驗境之差別故。若說經驗境為樂之因，則若無境相，應唯經驗樂性。若說于境經驗，則何故不於藍處經驗黃？若說因互不相容故，此說於樂與藍二者亦同樣[相違]，故自宗已破。 已經安立故，標名即可。若說”彼即是其自性，無有了知之作用”，對此回答： 執持彼之自性者， 通達境之本性中， 由作用於自業用， 顯現似有作用性。 雖非自性為作者， 由彼力故立為彼。 勝義中任何事物于任何[對像]都無有作用。諸境之自性如是如是，由非真實者增益而說有作用，然于勝義則非如是。 補特伽羅之自利即是認識，如樂之認識。譬如生起樂之認識是具有自利，而樂之認識並無所作，如是色等之認識亦是自性即為自利，而非由彼成知。

།དེ་དོན་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ན་དེ་ཙམ་གྱི་ཐ་སྙད་རྫོགས་པས་དོན་ལ་བྱེད་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། འོ་ན་དོན་རིག་པ་འབྲས་བུར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འབྲས་བུ་དོན་གྱི་རྣམ་པར་རིག་པ་ཡང་དོན་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་ ཅི་ཡོད།འོ་ན་ཅི་ལྟར་དོན་རིག་གོ་དེས་ཐ་དད་པའི་ཐ་སྙད་དུ་འགྱུར་ཞེ་ན། དོན་གྱི་རྣམ་པ་འཛིན་པ་དེ་ཉིད་ལ་རིག་པར་བྱེད་པ་ཞེས་ཐ་སྙད་འདོགས་སོ། །འདི་ལྟར་གང་གི་ཚེ་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སེར་པོ་སྤངས་ནས་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་འཇུག་པ་དེའི་ཚེ་འདོར་བ་དང་ལེན་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་བྱེད་པ་དང་ ལྡན་པ་ལྟ་བུར་མངོན་པ་དང་།གང་གི་ཚེ་སྔོན་པོ་མྱོང་བ་ནི་སྔོན་པོའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ན། གཞན་གྱི་ངོ་བོ་གཞན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སེར་པོ་ལ་མི་འཕོ་བ་དེས་ན། དེ་ཐ་དད་པ་དང་། བྱེད་པ་དང་བཅས་པར་རིག་པས་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་ཞིང་དེ་ཡང་དོན་གྱིས་རྟོགས་པ་ཉིད་ཡིན་ ལ།དོན་དམ་པར་ནི་དེ་དང་དེ་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་གཞན་དང་གཞན་ཉིད་དེ། དེ་ལ་ཐ་དད་པ་དང་བྱེད་པ་དག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཐ་དད་བྱེད་པའི་རྟོག་པ་ནི། །རྗེས་འགྲོ་ལྡོག་པ་དག་ལས་དེ། །ཐོགས་མེད་བག་ཆགས་དང་འབྲེལ་ལས། །མངོན་སུམ་སྔོན་འགྲོ་ཅན་མ་ཡིན། ། རིགས་མཐུན་སྔ་མའི་རྣམ་པར་ཤེས། །ཉམས་མྱོང་གིས་བསྐྱེད་བག་ཆགས་ནི། །ལྡོག་པར་རྣམ་རྟོག་ས་བོན་ཏེ། །ལོང་བ་བརྒྱུད་པ་ཁོ་ནར་ཟད། །བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དག་གོ། །གལ་ཏེ་དེའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་དེས་བསྐྱེད་ན་དོན་དེ་ཉིད་དེ་ལ་བྱེད་པར་འགྱུར་གྱི་དོན་ལ་ནི་ཤེས པས་མ་ཡིན་ན།དེ་ཇི་ལྟར་ཤེས་པས་དོན་འཛིན་ཞེས་བྱ་བར་ངེས་ཤེ་ན། འདི་ལ་ལན་ནི། དཔེར་ན་འབྲས་བུ་རྒྱུ་རྣམས་ཀྱི། །བདག་ཉིད་འདྲ་བར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། །བྱ་བ་ལྡན་ཉིད་མ་ཡིན་ཡང་། །འཇིག་རྟེན་རྒྱུ་གཟུགས་འཛིན་ཞེས་བརྗོད། །དཔེར་ན་ཕ་དང་འདྲ་བའི་བུ། །སྐྱེས་པ་འཛིན་པའི་ བྱེད་པ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ཡང་འཇིག་རྟེན་ན་ཕའི་གཟུགས་འཛིན་ཏོ་ཞེས་བརྗོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་ལ་ཡང་ཐ་སྙད་བྱེད་པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་ཅི་ཡོད།དེ་ལ་ནི་དེའི་རྣམ་པ་མཐོང་ན་དེ་ལྟར་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། འདི་ལ་ཡང་མྱ་ངན་ལ་སོགས་པར་མཐོང་བ་ཉིད་དོ། །དེའི་རྣམ་པ་དེ་ནི་དེའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ ཤེས་པ་ཉིད་ལས་ཡིན་གྱི།དོན་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མི་བརྩད་དོ། །རེ་ཞིག་དེའི་རྣམ་པ་ཉིད་ལས་དེའི་རྣམ་པ་ཡིན་པར་ནི་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མཐོང་བ་ལ་རྒྱུ་བག་ཆགས་ཀྱི་ནུས་པ་ཡོད་ན་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་དེའི་རྣམ་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་སྔོན་མ་མཐོང་མ་ཐོས་པ་ལ་འཇུག་ ན་ནི།དེའི་ཚེ་བག་ཆགས་ཀྱི་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། རྒྱུ་གཞན་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེའི་རྒྱུ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཡིན་ནོ།

由於從境生起，僅此名言已足，何需境上作用？若問：“如是則知境不成為果？“答：果即是境相之了知亦是知境，有何相違？若問：“如何知境與彼差別成為名言？“答：即于執持境相之上安立了知之名言。 如是，當眼識舍黃而趣向藍等時，以舍取為相而似有作用，當經驗藍時即是藍之自性，由於他性非即他者故不轉向黃，因此，由了知安立為差別及具作用，而此即是由境通達。然于勝義，彼與非彼相之諸識即是種種差別，于彼無有差別與作用。 差別作用之分別， 隨行遮遣二者彼， 無礙習氣相連故， 非是現量為先導。 同類前識之了知， 所生習氣即經驗， 遮遣分別之種子， 唯是盲者相續耳。 若由具彼相之識所生，則彼境即于彼有作用，而非識于境有作用，則如何決定說”識執境”？對此回答： 譬如果從諸因中， 生起相似自性故， 雖無作用之體性， 世間說為執因相。 譬如似父之子生， 雖無執持之作用， 世間說為執父相， 如是于識立名言， 有何相違之過失？ 於此若見彼相則如何？於此亦見為憂等。不應諍論說：“彼相唯從具彼相之識，非從境生。“暫且可見彼相即從彼相。若見有因習氣之力，則從經驗即是彼相。若趣向前所未見未聞，則彼時無習氣之力，故從他因，故其因即是外境。

།འདི་ལྟར། བག་ཆགས་ལས་བྱུང་གང་ཡིན་པ། །དེ་ནི་གཅིག་ཉིད་ལ་ཡོད་ཡིན། །དོན་ནི་གནས་པར་འགྱུར་ན་འདིར། །ཐམས་ཅད་ཐུན་མོང་བར་སྐྱེ་འགྱུར། །དེའི་ཕྱིར་དོན་གྱི་ རྣམ་པ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་མཐོང་དང་དབང་འབྲེལ་དང་། །ཁྱད་པར་གྱི་ནི་བློ་དེ་དག་།བྱ་བ་ལ་ནི་ཆོད་པའི་ཕྱིར། །ཚད་མ་ཉིད་དུ་མི་འདོད་དོ། །ཁ་ཅིག་ན་རེ་ལྟ་བའི་ཤེས་པ་ཚད་མ་ཡིན་ལ། དེ་ལས་གཞན་རིག་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་དངོས་པོར་ངེས་པའི་བདག་ ཉིད་ཅན་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལས་ཀྱང་འཇུག་པ། དེ་ལས་ཐོབ་པ། དེ་ལས་ནི་བདེ་བ་སྟེ། སྔ་མ་སྔ་མ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ལ། ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིམ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དོན་སོ་སོར་ངེས་པར་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་རྣམ་པའི་སྟོབས་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་གྱི་གཞན་ལས་ནི་ མ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་ལྟ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སོ་སོར་ངེས་པའི་རྣམ་པ་ལ་མི་བརྟེན་ན་ཅི་ལྟར་འདི་འདིའི་ལྟ་བ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར། དེ་བཞིན་དུ་ངེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་གཞན་ཡང་འདི་ལྟ་བུ་ཁོ་ནར་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་སྔ་མ་སྔ་མ་ནི་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་ཉིད་ལས་རྒྱུར་འགྱུར་ གྱི།སོ་སོར་ངེས་པའི་དོན་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ནི་དེའི་རྣམ་པ་ཉིད་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། བྱ་བ་ལ་ནི་བྱེད་པ་རྣམས། །ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་སྦྱོར་ན་ཡང་། །ཐ་མའི་ཐ་དད་བྱེད་གང་དེ། །དེ་ཡི་སྒྲུབ་བྱེད་དམ་པར་འདོད། །རྒྱུ་ཐམས་ཅད་བྱ་བ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་ཡང་དེ་ཇི་ལྟར་ ཁྱད་པར་དུ་འཕགས།བྱ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཙམ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡོད་ཀྱང་གང་ཞིག་བྱ་བ་ལ་མཆོད་པ་མེད་པ་དེ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དམ་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་དག་ཡོད་ཀྱང་། ཡུལ་ཐག་རིང་བ་ལ་སོགས་པས་གལ་ཏེ་སོ་སོར་ངེས་པའི་རྣམ་པ་མ་ཐོབ་ན། དེའི་ཚེ་དེའི་ རྣམ་པ་ཅན་གྱི་དོན་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་རྣམ་པར་མི་གནས་སོ།།དེ་དང་བར་མ་ཆོད་པར་གྱུར་པ་དེ་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཡུལ་ཐག་རིང་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་ཐག་རིང་བ་མ་ཡིན་ཡང་དབང་པོ་ཉམས་ན་ངེས་པ་རྣམ་པར་ གནས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།འོ་ན་མ་ཉམས་པ་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། དབང་པོ་ཉམས་པ་མེད་པ་ནི། །མྱོང་བའི་དེ་ཡི་རྣམ་པ་ཡི། །ཁྱད་པར་ལས་ནི་ཡུལ་ཡིན་ནོ།

從習氣所生者， 唯存在於一體， 若境成為住立， 此處共同而生。 因此，境相即是能立。故見與根結合及差別之智等，由於于作用有間斷故，不許為量。 有人說：見的認識是量，而異於此的了知等差別事物之確定自性即是果。從彼而趣入，從彼而獲得，從彼而生樂，前前為量，後後為果，此即是次第。 對境的各別確定安立，是由相的力量，而非由他。若見識不依于各別確定之相，如何說”此是彼之見”？如是，其他確定等識亦唯如是獲得彼之名言。 前前因唯成為後後之因，而非安立各別確定之境。於此，彼相即是能立。如是： 諸作者于作業， 雖皆共同趣入時， 最後差別所作者， 許為彼之勝能立。 雖一切因皆趣入作業，然如何殊勝？非僅作業之能立，雖有彼，凡於作業無間斷者即是勝能立。如是，雖有根等，若由境遠等而未得各別確定之相，爾時不住立具彼相之境的遍斷。 由於與彼無間即是作業，故彼即是能立。若說”非境遠即是能立”，則不然，因為雖非境遠，若根損壞則無確定安立故。 若說”無損壞即是能立”，此亦不然。如是： 根無有損壞， 經驗彼相之， 差別即是境。

།དེ་ཕྱིར་དེ་ནི་ཆོད་པ་ཡིན། །རྣམ་པ་དེ་ཉིད་ཆོད་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། རྣམ་པ་དེས་ངེས་པར་ བྱས་པའི་དབང་པོ་མ་ཉམས་པ་ནི་དོན་སོ་སོར་ངེས་པར་རྣམ་པར་གནས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་ལེགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་རྣམ་པར་ངེས་པ་ནི། །གྲུབ་ན་དེ་ཡིས་དོན་གནས་ཏེ། །གྲུབ་ལ་རྒྱུ་མིན་གཞན་པ་དག་།ཅི་ཞིག་རྒྱས་པར་བྱེད་པ་ཡིན། ། རྣམ་པར་ངེས་པ་མ་གྲུབ་པར་ནི་དབང་པོ་མ་ཉམས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་གྲུབ་ན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་དོན་རྣམ་པར་གནས་པའི་ཕྱིར་དབང་པོ་མ་ཉམས་པ་དོན་མེད་དོ། །དོན་གྲུབ་པ་ལས་ནི་འགལ་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གྲུབ་ཟིན་པ་ལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེས་ན་གྲུབ་པ་ཉེ་བར་འཇོག་པར་བྱེད་པ་གང་ལ་ལྟོས་པར་བྱ་བ་ཡིན། དེའི་རྣམ་པ་ཡང་དེས་རྣམ་པར་གནས་པ་ན་ངེས་པར་བྱེད་པ་གཞན་ལ་ལྟོས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མའི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གོམས་པ་ཡོད་ན་ནི་མངོན་སུམ་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། ངེས་པ་མེད ཀྱང་དེའི་ཚེ་དེའི་རྣམ་པ་ཙམ་ལས་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ།།གང་གི་ཚེ་ངེས་པ་ལ་ལྟོས་པ་དེའི་ཚེ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་རྣམ་པ་ཙམ་ཁོ་ན་ལས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་ལས་གཞན་ནི་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཐུན་མོང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ ཏེ།ཀུན་གྱི་མཚུངས་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །འདི་འདྲ་དབང་པོ་ལ་ཡོད་མིན། །དེ་ཐ་དད་ཀྱང་ཐ་དད་མེད། །འདི་ཡི་འདི་ཞེས་དེ་གང་ལས། །དབང་པོའི་ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐུན་མོང་དུ་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ཐམས་ཅད་ལ་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་སྔོན་པོ་དང་སེར་ པོ་དང་།དེ་གཉི་ག་མ་ཡིན་པའི་ཡུལ་ལ་དབང་པོ་གཞན་དང་གཞན་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ནམ་དེ་ལ་མངོན་པར་ཕྱོགས་པ་ནི་དེར་གཞན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཆོས་ཐ་དད་པས་དབང་པོ་ཐ་དད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ཐ་དད་པ་ཉིད་ལས་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ཇི་ལྟར་ན། ཀུན་གྱི་མཚུངས་རྒྱུ་ཡིན་ཕྱིར་ རོ།།ཞེས་བརྗོད་ཅེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའི་ཁྱད་པར་ནི་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་མེད་པར་རྟོགས་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཡང་རྣམ་པ་དང་བྲལ་བ་འདིའི་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ལ་ཕྱོགས་ཞེས་བྱ་བ་ག་ལས་ཡིན། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཁྱད་པར་མ་ རྟོགས་པར་ནི་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའི་ཁྱད་པར་མི་རྟོགས་སོ།

因此彼即是間斷。難道不是彼相成為間斷嗎？若說：“由彼相所確定的無損根是境各別確定安立之因”，此說不善。如是： 若確定已成立， 由彼境得住， 于成就之外因， 何須廣說為？ 未成立確定時，無損根非能立。若彼已成，由彼即能安立境，故無損根無義。從境已成亦非相違能立，因為于已成就者不可能有能立故。 若說：“依於何者而安立已成？彼相亦由彼安立時，應依于其他確定者”，則不然，因為是現量之場合故。若有串習則是現量，雖無確定，爾時僅從彼相而趣入。若時依于確定，則是比量。彼亦唯從相而趣入，故不依他。因此，異於相者非是作者。 由是共同故， 為一切同因， 此類根非有， 雖異而無異， 此之此者從何來？ 根非差別作者，因為共同是一切藍黃等境之因故。若說：“於藍與黃及非二者之境，豈非生起異異根耶？趣向彼即是彼處之異性，故由法差別而根差別。因此，由彼差別性而了知差別，如何說’因為是一切同因故’？” 此說不然，因為不能了知趣向差別而無相差別故。故雖彼差別，離相而言，此趣向藍黃等境從何而有？未了知藍等差別則不了知趣向差別。

།གལ་ཏེ་དེ་ཡོད་ན་དེ་ནི་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་བརྗོད་པས་ཅི་བྱ། ཡང་ན་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཐ་དད་པ་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་ལ་སོགས་པ་རིག་པ་ཐ་དད་ཀྱང་། ཐ་དད་པ་མེད་པའི་དབང་པོ་ལ། འདིའི་བྱེད་པ་ནི་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་ བྱ་བ་ག་ལས་ཡིན།མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའི་ཁྱད་པར་ལས་ཁྱད་པར་ཡོད་དོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་ནི་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་མེད་པ་ནི་ཁྱད་པར་དུ་རྟོགས་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བརྗོད་ཟིན་ཏོ། །དེས་ན་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ཉིད་དོན་དུ་གཉེར་བར་བྱའོ། །དེ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན་གཞན་གྱིས་ཅི་ བྱ།གལ་ཏེ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ནི་དོན་ཉིད་ཡིན་གྱི་ཤེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་དོན་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པ་དེ་ནི་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་ཀྱི་བདག་ཉིད་བེམས་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ལ། ཤེས་པ་ནི་དེ་ལས་བཟློག་པ་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་མ་ རྟོགས་པར་རྟོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་རྟོགས་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ།།སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་དང་། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་མ་རྟོགས་པར་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་གཞན་མཚོན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ནི་ཤེས་པ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་བ་ཡིན་པའམ། ཡང་ན་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་བཟང་སྟེ། འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་ཤེས་དེ་ལྐོག་གྱུར་ན། །ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་དེ་གང་ལས། །ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་དེ་ཡི་ནི། །རང་བཞིན་སུ་ཡིས་ཤེས་པར་ནུས། །གང་ལས་དོན་ནི་ལྐོག་གྱུར་མིན། །དེ་མ་ཤེས་པར་འདོད་ཅེ་ན། །དོན་ནི་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་ཉིད། །ཤེས་ཡིན་འདིར་ནི་གཞན་ཅི་དགོས། །དོན་གནས་ན་ནི་འདི་ཡོད ཅིང་།།མི་གནས་ན་ནི་མེད་པ་ཉིད། །དེས་ན་དོན་ཡོད་ཅེས་བྱ་བ། །འདི་ནི་འབད་པ་མེད་པར་འགྲུབ། །འདིས་ནི་མེད་པ་ཡང་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་དུས་ན་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ལས་ཐ་དད་པར་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་མྱོང་བ་མེད་དོ། །དེས་ན་དེ་ནི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ཡིན་ ནོ།།དེའི་ཁྱད་པར་གྱི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པའི་སྔོན་པོ་ནི་གཞན་ཉིད་དེ། མེ་ལོང་གི་བཞིན་གྱི་གཟུགས་བརྙན་ལས་བཞིན་ཉིད་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ནི་རྣམ་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི། དོན་རང་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མེ་ལོང་གི་གཟུགས་བརྙན་དང་། གཟུགས་གཉིས་ཀ་ཡང་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནམ། འདིར་ནི་རྣམ་པ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་དོན་རྟོགས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་འོག་ནས་བསྟན་པར་བྱའོ། །འདི་ནི་རེ་ཞིག་གཞག་གོ། །རང་ཉིད་གསལ་བ་བེམས་པོའི་རང་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་པར་ཡང་ཅི་ལྟར་ནུས། གལ་ཏེ་གང་ལས་འདི་འགྱུར་བ། །དོན་ལྐོག་ཏུ་མ གྱུར་པ་ལས་གཞན་འགའ་ཞིག་ཡོད་དོ་ཞེས་བསྒྲུབ་པ་དེའི་ཚེ་བག་ཆགས་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ།

若有彼，何須說趣向？或者”彼一切亦無差別”者，雖有藍黃等了知之差別，于無差別之根，如何說”此之作用是此”？ 若說從趣向差別有差別，則不然。已說趣向若無相差別則不能了知差別故。因此應當追求相差別。若說彼有，何須他者？ 若說：“境相即是境本身而非識，因爲了知為境本身故。彼相了知為色與形之自性、無情之體性，而識了知為與彼相反之了知自性。“則不然，因為未了知相則不能了知了知之體性故。未了知藍等及樂等，則無顯示識之其他相故。 若說：“則識成為隱蔽，或者成為無”，此說不善。如是： 若彼識成隱， 識之名從何？ 彼隱蔽性之， 自性誰能知？ 若問從何境非隱， 彼未知而許可， 境非隱蔽性， 即識此何須他？ 境住則此有， 不住則成無， 故說境有者， 此無勤而成。 此亦遮遣無。經驗時無異於隱蔽而經驗藍等。故彼即是藍等之相。成為彼差別自性之藍是他性，如鏡中面像異於面本身。故彼即是相，而非境自身。 若說：“豈非映象與色二者皆了知耶？此中除相外無境了知”，此當下說。此暫且擱置。如何能成立自明為無情自性？若說：“從此生起，境非隱蔽外另有某者”，爾時即成習氣。

།རྣམ་པར་ཤེས་པའི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་འདི་བག་ཆགས་ཀྱི་སྟོབས་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་གྱི། དོན་ནི་བག་ཆགས་ཀྱི་སྟོབས་ལས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བག་ཆགས་ཀྱི་ སྟོབས་ལས་བྱུང་བ་ནི་དོན་གྱིས་སྟོང་པར་འགྱུར་ཏེ།རྨི་ལམ་གྱི་རྣམ་པ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། གང་གིས་སད་ཚེ་མཐོང་བ་ཡི། །རྣམ་པ་དོན་སྟོང་མི་འགྱུར་བ། །བག་ཆགས་ཀྱི་ནི་ཁྱད་པར་དག་།འགའ་ཞིག་དེ་ལ་ཡོད་པ་ཡིན། །རེ་ཞིག་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པར་བག་ཆགས་རྣམ་པའི་སྐྱེད་ པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ནི་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་སད་པ་ན་དམིགས་པའི་ཡུལ་འདི་ཡང་དེ་ཉིད་ལས་ཡིན་པར་རྟོགས་ཏེ། དེའི་རིགས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིན་རོ། །རྣམ་པ་དེ་ཉིད་དེ་ཡིན་པར་མ་གྲུབ་སྟེ། དེ་ནི་དོན་ཉིད་དོ་ཞེས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་རྨི་ལམ་ གྱི་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་ཡང་དོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་པ་ཉིད་དོ།།བརྟགས་ན་གཞན་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདིར་ཡང་བརྟགས་པ། བྱ་རོག་གིས་ཟོས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བག་ཆགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡང་ལས་སད་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཉིད་དོན་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ བརྟགས་པ་ནི་མཆོག་གོ།།རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་ཡང་རྣམ་པ་དང་བཅས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཡང་དོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ནི་འོག་ནས་བསྟན་པར་བྱའོ། །འོན་ཏེ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་མ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ནི་དོན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་ དངོས་པོ་ཉེ་བས་དེ་ལྟར་མངོན་པ་ཡིན་ཏེ།མེ་ལོང་ལ་གཟུགས་བརྙན་བཞིན་ནོ། །མེ་ལོང་ལ་རྣམ་པ་མེད་པ་ཡིན་ཡང་བཞིན་ཉེ་བས་རྣམ་པ་དང་བཅས་པར་མཚོན་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་སྒྲོན་མ་ལ་སོགས་པའི་མཐུ་ལས་ཡིན་ནོ། །སྒྲོན་མའི་འོད་ནི་རྣམ་པ་མེད་པའི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཁྱབ་ པས་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་མངོན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མི་བཟང་སྟེ། བཞིན་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་ཡང་། །མེ་ལོང་ལ་སོགས་མཐོང་བ་ཡིན། །རྣམ་པ་ལས་ནི་ཐ་དད་དུ། །ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་མཐོང་བ་མེད། །ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པ་ཉིད་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་སྔོན་པོའི་རྣམ་པའི་ བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པར་རྟོགས་ཀྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་དོན་ཉེ་བར་ཅི་ཞིག་བྱ། འདི་ལྟར་སྣང་ངོ་། །འདི་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཞིག་གི་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་ཚད་མ་ཅི་ཡོད། ཁྱེད་ལ་ཡང་ཚད་མ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། ཐ་མི་དད་པར་དམིགས་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། གནོད་ པར་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དོན་འཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཐོབ་པ་ནི་དེའི་རྣམ་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་རྣམ་པ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་ཐོབ་པ་ནི་མེད་དོ་ཞེས་བསྟན་པར་བྱའོ།

識之境相是從習氣力而生，而境非從習氣力生，因為會導致境不存在之過。若說：“從習氣力所生者將成空無境，如夢中相”，則： 醒時所見之， 諸相非無境， 習氣差別等， 于彼有某些。 且於夢等中，習氣被見為生相之作者。故醒時所緣境亦了知為從彼而生，因為是彼類故。 若說：“彼相非成立為彼，因爲了知為境自身故”，則不然，因為錯亂故，夢識之相亦了知為境。若說：“觀察則了知為他”，此中亦觀察，非為烏鴉所食，觀察習氣差別亦從醒時狀態之相即具境，此觀察為勝。 若說：“夢等識亦無相，因為彼中亦有境故”，此當下說。若說：“境相非隱蔽，藍等境相即是境自身。由事物近故如是顯現，如鏡中影像。雖鏡無相，由面近故顯為有相。或由燈等力。燈光遍及無相瓶等，顯現為瓶等相。“此說不善： 雖無面等時， 鏡等亦可見， 異於相之外， 非隱不可見。 非隱者一切時了知為藍相自性，而非他。故境近有何用？如是顯現。于”如是成者”此有何量？問：“于汝亦有何量？“答：無差別所緣性。若說：“彼即是錯亂”，則不然，因為無能害故。 若說：“因為獲得境故”，則不然，因為獲得是彼相之相。當說除彼相外無獲得。

།གལ་ཏེ་དེ་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་རྣམ་པར་མ་གྱུར་ན། དོན་སོ་སོར་ངེས་པའི་རྣམ་པར་ གཞག་པ་འགའ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་རོ།།འདིས་ནི་ལྷག་མ་བཤད་པ་ཡིན། །དེ་དངོས་མེད་ན་ཁྱད་པར་གྱི། །བློ་ཡང་ཐ་དད་མེད་འགྱུར་ཏེ། །བློ་གཞན་དག་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ། །ལྷག་མ་ནི་ལྟ་བ་དང་། དོན་དང་ཕྲད་པ་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་ན་དང་ཕྲད་པ་ཡང་རྣམ་པ་ལས་འདས་ཏེ་ཤེས་པ་ནི་ མེད་དོ།།དེས་ན་དེ་དག་ཀྱང་བྱ་བ་ལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དམ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱད་པར་གྱི་བློ་ཡང་དེའི་རྣམ་པ་མེད་ན་ཁྱད་པར་གྱི་བློ་ཉིད་དུ་མི་འགྲུབ་པོ། །ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་བློ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དེ་བཞིན་ཏེ། དེས་ན་དེ་དག་ཀྱང་བྱེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རེ་ཞིག་ཁྱད་པར་ གྱི་བློ་དུས་སྔར་ཡིན་ན།།འདི་ནི་ཁྱད་པར་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཇི་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ། ཁྱད་པར་ཅན་ལ་བརྟེན་པ་མེད་པར་ནི། ཁྱད་པར་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ལ། དེའི་རང་བཞིན་ལ་བརྟེན་པར་འཛིན་པ་མེད་པར་ཁྱད་པར་ཉིད་དུ་འཛིན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་རྣམ་པ་འཛིན་པ་ཁྱད་པར་ ཅན་ཡང་བཟུང་བའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་བློ་དེ་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པར་འགྱུར།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་ན་བཟུང་བ་ནི། དེ་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་བློས་བསྐྱེད་པའི་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་བཟུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་དུས་སུ་ཡང་ཁྱད་པར་སྣང་ངོ་ཞེ་ན། སྔར་དེ་འཛིན་པ་དོན་མེད་དོ། །སྔར་ཡང་ ཁྱད་པར་ཅན་སྣང་ངོ་།།ཞེས་པ་ནི་མི་འཐད་དོ། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་ཁྱད་པར་གྱི་བློ་ནི་ཁྱད་པར་ལ་ཡིན་ལ། ཁྱད་པར་ཅན་ལ་ནི་དེའི་བློ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བྱ་བ་དང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དག་ཡུལ་ཐ་དད་པར་འགྱུར་རོ། །གྱུར་མོད་ཅི་སྐྱོན་ཞེ་ ན།བྱ་བ་དང་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་གཉིས། །ཡུལ་ཐ་དད་པའང་མི་འདོད་དོ། །དོན་གཅིག་ཡིན་ན་གཉིས་དོན་མེད། །རིམ་བཞིན་འབྱུང་བའང་མེད་པར་འགྱུར། །པ་ལ་ཤ་ལ་སྟ་རེ་ལ་སོགས་པའི་བྱེད་པ་ཞུགས་ན་ནྱ་གྲོ་དྷ་ཆད་པ་སྒྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་གཅིག་ཡིན་ན་ནི་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཐལ་ལོ། ། གཉིས་དོན་མེད་པ་དང་། དོན་དེའི་རྒྱུ་ཅན་གྱི་བློ་ཐམས་ཅད་རིམ་གྱིས་འབྱུང་བ་འགལ་བར་ཡང་འགྱུར་ཏེ། གཅིག་ལ་རིམ་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །བཟླས་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་རིམ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། བཟླས་པའི་བྱེ་བྲག་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ ཤེས་པ་དེ་ཉིད་བསྐྱར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་པ་དེ་ལྟར་ན་བཟླས་པར་ཡིད་ཆེས་པར་འགྱུར་རོ།།རིམ་གྱིས་བྱུང་ཡང་ཐ་མི་དད་པའི་རང་བཞིན་འཛིན་པའི་བློ་དག་ཕན་ཚུན་བྱ་བ་དང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ།

若彼不成為如是相，則將無任何境各別決定之安立。此說餘者： 若無彼事物， 差別覺亦無， 其他諸覺知， 亦復是如此。 餘者即見、與境相遇等。彼與境相遇亦超越相而無識。故彼等亦非作用之最勝能立，因為已斷故。 若無差別相，差別覺亦不成立為差別覺。有差別之覺等亦如是，故彼等亦非作者。若暫時差別覺在先，如何知”此是差別”？無依有差別者則不成為所謂差別，無執取彼自性之所依亦非執為差別性。 執取彼相亦執取有差別者，故如何成立有差別覺異於彼為所立？爾時所取非是能取之覺所生之能取所取。若說：“爾時亦現差別”，則先前執取無義。若說：“先前亦現有差別者”，不應理，因為將成無能立故。 複次，差別覺是於差別，于有差別者是彼覺，故作用與能立二者成為境各異。若問：“雖成如是有何過？” 作用與能立二， 境異亦非許， 若一義二無義， 次第亦應無。 若斧等作用入于波羅奢樹，則不成立尼拘陀樹斷。若是一義則如前過。二無義，及彼義為因之一切覺次第生亦成相違，因為一中不應有次第故。 若說：“由重複差別成次第”，則不然，因為重複差別不能由現量了知故。若了知”彼識即是重複”，如是則信為重複。雖次第生，執取無差別自性之諸覺互非作用與能立。

།སྔ་མས་ཕྱི་མ་བསྐྱེད་པའི་བྱ་བ་ཉིད་བྱེད་ཀྱི་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྔ་མ་དང་ཁྱད་ པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།བསྐྱེད་པའི་བྱ་བ་ཡང་དེའི་རང་བཞིན་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཞན་དུ་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །བློ་ནི་ཅིག་ཅར་འབྱུང་འགྱུར་ན། །བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པར་འགྱུར། །དེ་རྣམས་གཞག་ལ་བརྟེན་ནས་ནི། །ཆ་དག་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་གཞག་།ཅེས་བྱ་བ་ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ།།ཕྲད་པ་ཡང་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། བདག་ཉིད་ཀུན་གྱིས་འབྲེལ་ན་ཡང་། །ཆོས་འགའ་ཞིག་གིས་རྟོགས་འགྱུར་བའི། །ངེས་པ་དེ་ནི་མི་འགྱུར་ཏེ། །འབྲེལ་པ་བྱེ་བྲག་མེད་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དབང་པོ་དང་དོན་ཕྲད་པ་ཚད་མ་ཡིན་ལ། དེའི་འབྲས་བུ་དོན་རྟོགས་པ་ ཡིན་ན།ཕྲད་པ་དེ་ནི་སྦྱོར་བ་དང་། འབྱོར་པའི་འདུ་བ་དང་འབྱོར་པའི་འདུས་པའི་འདུ་བ་དང་། འདུ་བ་དང་འདུས་པའི་འདུ་བ་དང་། འབྱོར་པ་དང་ཁྱད་པར་གྱི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་དངོས་པོའོ། །དབང་པོ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་དང་ནི་སྦྱོར་བ་ཡིན་ནོ། །བུམ་པ་ལ་འདུས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ནི་འབྱོར་པའི་ འདུ་བའོ།།དཀར་པོ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དང་། ཡོན་ཏན་ཉིད་དང་ནི་འབྱོར་པའི་འདུས་པའི་འདུ་བའོ། །རྣ་བ་ནམ་མཁའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་དང་འདུ་བའོ། །སྒྲ་ཉིད་དང་ནི་འདུས་པའི་འདུ་བའོ། །དབང་པོ་ཕྱོགས་ན་བུམ་པ་མེད་པ་དང་ནི་འབྱོར་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་ཡིན་ ནོ།།དེ་ལ་གལ་ཏེ་སྦྱོར་བས་འབྲེལ་པ་ཡིན་ན། དེ་འཛིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ག་ལས། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན་དུ་བ་དང་འབྲེལ་པའི་མེ་ལ་སོགས་པ་ཡང་རྟོགས་པར་འགྱུར་འོན་ཏེ་འདུ་བའི་འབྲེལ་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བ་ཅན་གྱི་རེག་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་མིག་གིས་ རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ།།འདིས་ནི་ཡུལ་མཚུངས་པ་ཉིད་ཀྱང་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བ་ཅན་གྱི་དབྱིབས་རྟོགས་པ་དེ་བཞིན་དུ་རེག་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་འགྱུར་རོ། །མིག་གིས་གཟུང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བ་ཅན་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་མིག་གིས་གཟུང་བ་མ་ཡིན་ཞེས་དེ་ཉིད་དཔྱོད་པ་མ་ཡིན་ནམ།དེའི་ཕྱིར་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་འབྲེལ་ཡང་ཆོས་འགའ་ཞིག་ཁོ་ནས་རྟོགས་པར་ངེས་པ་མི་འཐད་དོ། །གལ་ཏེ་མིག་ལ་སོགས་པའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཕྱི་རོལ་དུ་སོང་སྟེ། དོན་གྱི་ཡུལ་དུ་ཕྱིན་ནས་དེ་དང་སྦྱོར་བ་ནི་དོན་ འཛིན་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ན།དོན་ལྟར་ཡིན་ན་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་མ་ལུས་པ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་འཁྱོག་པོ་དང་། གསེང་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཀྱང་གསལ་བར་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། །ཁ་དོག་ཀྱང་སྟེ་དབྱིབས་ཙམ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

前者生後者之作用而非了知，因為與前者無差別故。生之作用亦非異於彼自性，已於他處說明。 若諸覺同時生， 所立能立無， 依彼等安立， 諸分立能所。 相遇亦非量，如是： 雖以一切體相連， 由某法成能了知， 彼決定則不應理， 因為相連無差別。 若根境相遇為量，彼果爲了知境，則彼相遇是和合、結合之聚、結合之聚之聚、聚與聚之聚、結合與差別之有差別者之事物。根與瓶等是和合。與瓶聚集之德是結合之聚。與白性等及德性是結合之聚之聚。耳與虛空性聲是聚。與聲性是聚之聚。根處無瓶是結合與差別之有差別者之事物。 其中若由和合相連，則何來所謂”執取彼”？若非如是，則應了知與煙相連之火等。若是聚之相連等，則於一境有聚之觸等亦應為眼所了知。此亦遮遣境相同性。如了知於一境有聚之形狀，觸等亦應如是。 若說：“因非眼所取故不了知”，則豈非正在觀察”因為於一境有聚，如何非眼所取”？故雖以一切自體相連，唯由某法決定了知不應理。 若眼等極微出至外，至境處后與彼和合是執境之因，若如境，則因以一切自體相連故，應了知無餘自性，故曲直等法亦應明顯顯現。色亦然，而非僅形狀。

།དེ་བཞིན་དུ་རིགས་ལ་ སོགས་པ་མ་ལུས་པ་མངོན་པར་གསལ་བར་འགྱུར་རོ།།ཐག་རིང་པོ་ལ་སོགས་པར་བྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ནུས་པ་མེད་ན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་མི་འཛིན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །གང་གིས་དེ་ལྟར་གྱུར་པ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཚོགས་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དབྱིབས་ནི་ ཁ་དོག་ལས་ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་དོ།།དབྱིབས་ནི་ཁ་དོག་ལས་ཐ་དད་པའི་ངེས་པ་མེད་དོ། །ཁ་དོག་མེད་ཀྱང་མུན་པ་ངེས་པར་གཟུང་བ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེར་ཡང་ཁ་དོག་ནག་པོ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མུན་པ་དངོས་པོ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཁ་དོག་མི་དམིགས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ་དམིགས་པ་ ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་དུ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ།།སྣང་བ་ལ་ཡང་མིག་བཙུམས་པས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཅིག་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་དུ་འཁྲུལ་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཧ་ཅང་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འདི་སྐད་ ཅེས་ཤེས་པ་འགའ་ཞིག་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ལ།འགའ་ཞིག་ནི་མ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེས་ན་སྣང་བ་ཉིད་ལ་བདེན་པའི་དབྱིབས་འཛིན་པ་ཡིན་གྱི། མུན་པར་ནི་མ་ཡིན་ལ། ཉེ་བ་ཉིད་དུ་ཡིན་གྱི་རྒྱང་རིང་པོར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཛིན་པ་ འམ་མི་འཛིན་པར་རིགས་སོ།།དེ་ཐ་དད་མེད་ཀྱང་གང་ལས། །ཐ་དད་དེ་འདིའི་ཚད་མ་ཉིད། །དོན་ཐ་དད་པ་མེད་ཀྱང་ཤེས་པ་ཐ་དད་པ་ནི་རང་ལ་གནས་པ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ཉིད་ལས་ཡིན་གྱི་ཕྱི་རོལ་གྱི་རྣམ་པ་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཤེས་ པ་རྣམ་པ་མེད་པ་ཡིན་ཡང་འདུས་བྱས་པ་ལས་དོན་སོ་སོར་ངེས་པར་རྣམ་པར་གཞག་པ་བྱེད་དོ་ཞེ་ན།འདི་བཤད་པ། འདུས་བྱས་ལས་མིན་དེ་ཡི་དངོས། །མེད་ན་དེ་ཡང་གཞག་མེད་ཕྱིར། །དོན་སོ་སོར་ངེས་པར་གནས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་འདུས་བྱས་པ་ནི། རང་ཉིད་སོ་སོར་ངེས་ པས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དོན་སོ་སོར་ངེས་པའི་ཡུལ་ཅན་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ནི་དོན་གང་ཇི་ལྟར་མྱོང་བ་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་དྲན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ན་རྣམ་པ་མེད་པར་ནི་དོན་ངེས་པར་མྱོང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལས་དོན་ངེས་པར་རྣམ་པར་འཇོག་པ་དེ་ལས་འདུ་བྱས་པ་སོ་སོར་ ངེས་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ།ཕན་ཚུན་རྟེན་པའི་སྐྱོན་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཉམས་སུ་མྱོང་བ་སོ་སོར་ངེས་པ་ཡིན་ན། འདུས་བྱས་པ་སོ་སོར་ངེས་པར་འགྱུར་ལ། འདུས་མ་བྱས་པ་སོ་སོར་ངེས་ན་ཡང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ངེས་པའི་ཕྱིར་གཅིག་ཀྱང་མི་འགྱུར་རོ།

如是，種類等一切亦將明顯顯現。若說：“于遠處等無作用能力”，則若無能力，一切時應成不取。若說：“如是了知之聚合即是如此”，則不然，因為形狀即不異於色。形狀無異於色之決定。 若說：“雖無色亦決定取暗”，則彼中亦見黑色故。若說：“因暗非事物故不見色”，此亦不應理，因為所見不應成為無事故。若說：“于明亦由閉眼而了知”，則不然，因為彼是錯亂故。因一錯亂故非一切皆錯亂，因為太過故。故應說此：“某些識是錯亂，某些非錯亂。“故於明處取真實形狀，而非於暗；于近處而非遠處。故應以一切自體取或不取。 雖無差別從何者， 差別此即是量性。 雖無異境，識差別是從住于自身之藍等相，而非從外相。故相即是量。 若說：“雖識無相，亦由和合安立境各別決定”，此說： 非從和合彼事物， 若無則彼亦無立。 以境各別決定為先之和合，由自各別決定而令識成為境各別決定之所緣。由彼如何經驗境即如是憶念，而無相則非決定經驗境。故由彼安立境決定，則和合如何各別決定？因將成相互依賴過故。 若經驗各別決定則和合各別決定，若和合各別決定則經驗決定，故皆不成。

།གལ་ཏེ་རྣམ་པ་དང་བཅས་ པའི་ཤེས་པ་ཚད་མ་ཡིན་ན།དེ་ཉིད་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བྱ་བ་དང་། སྒྲུབ་བྱེད་དག་གཅིག་ཏུ་ཐལ་ཏེ། རྣམ་པ་ནི་རྟོགས་པ་ལས་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདིར་ཡང་བཤད་པ་ནི། གལ་ཏེ་བྱ་བྱེད་གཅིག་ཡིན་པར། །འགལ་ལོ་ཞེ་ན་མི་བདེན་ཏེ། །ཆོས་ཐ་དད་པར་ཁས་ལེན་ཕྱིར། །དངོས་ སུ་ཐ་དད་མེད་པར་འདོད།།བྱ་བ་བྱེད་པའི་རྣམ་པ་དག་།ཐམས་ཅད་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་གནས། །ཐ་དད་འདོད་པའི་དངོས་རྣམས་ལའང་། །སྒྲོ་འདོགས་པས་ནི་འཇུག་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དོན་དམ་པར་བྱ་བ་དང་། སྒྲུབ་བྱེད་དག་གཅིག་པར་མི་འཐད་དོ་ཞེས་བརྗོད་ན། དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། བྱེད་པ་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་བྱ་བ་ནི་བྱེད་པ་པོའི་བདག་ཉིད་དུ་འགལ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །བྱེད་པ་ནི་དངོས་པོ་ལས་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འཕར་བ་དང་འབབ་པ་དག་ནི་སྟ་རེ་ལས་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ཡུལ་གཞན་དང་གཞན་དག་དང་འབྲེལ་པར་སྐྱེད་པ་ལ་དེ་ལྟར་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི། དེ་དག་རང་གི་ངོ་བོ་ལས་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ལ། རང་གི་ངོ་བོ་དང་གཅིག་པར་འགལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཐ་སྙད་དུ་བྱ་བ་དང་བྱེད་པ་པོ་གཅིག་པར་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་འདོད་པ་ཉིད་དེ། ཆོས་ཐ་དད་པར་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་གནས་པའི་ཆོས་ཐ་དད་པ་ནི་ཁས ལེན་པ་ཉིད་དོ།།བྱ་བ་དང་བྱེད་པ་པོར་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཐམས་ཅད་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་ཏེ། བརྟགས་པའི་ཐ་དད་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། རྗེས་འགྲོ་ལྡོག་པ་དག་ལས་ནི། །གཅིག་དང་དུ་མར་བརྟགས་པས་ནི། །བྱ་བ་དང་ནི་བྱེད་པོ་དག་།ཐ་དད་ཐ་སྙད་རྣམ་པར་གནས་ རེ་ཞིག་ངོ་ཤེས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ལྷ་སྦྱིན་ནི་གཅིག་ཉིད་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་ལ་དེའི་འདུག་པ་དང་འགྲོ་བ་དག་ནི་ཆར་རྣམ་པར་གནས་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་དེ་ལ་བྱ་བ་དག་ཐ་དད་དུ་རྟོག་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ཞིག་དེ་ཐ་མི་དད་ཀྱང་ཐ་དད་པ་དེ་ནི་དེ་ལས་ལྡོག་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་དམ་པར་ནི་ལྷ་སྦྱིན་ ཉིད་ཀྱི་གནས་སྐབས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ལས་ཐ་མི་དད་པ་ཅན་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་འཇིག་རྟེན་ན་ཐ་དད་པར་འདོད་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་ཡང་གཅིག་ཏུ་སྒྲོ་བཏགས་ནས་འཇུག་པའི་ཕྱིར། དེའི་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་པོ་ཐ་དད་པ་རྣམ་པར་གཞག་གོ། །དོན་དམ་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་ དུ་རྣམ་པ་ཡང་རྟོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཁྱབ་བྱེད་མ་ཡིན་ལ།རྟོགས་པ་ནི་རྣམ་པ་མཐའ་དག་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ཚད་མ་དང་འབྲས་བུ་དག་ཐ་དད་པར་རྣམ་པར་གཞག་གོ། །དོན་དམ་པར་ནི་སྣང་བའི་རྣམ་པ་ཉིད་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ལ། དོན་རིག་ པ་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་ཏེ།འབྲས་བུ་ཚད་མ་ལས་ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་དང་དེ་ལས་ཀྱང་ཚད་མ་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་ནོ།

若說：“若有相識為量，因彼即是果故，作用與能立應成一，因相不異於了知故”，此中亦說： 若謂作者所作一， 相違則非為真實， 因許諸法有差別， 實無差異為所許。 作用與作者二相， 一切如是而安住， 于許異體諸事物， 由增益故而趣入。 若說：“勝義中作用與能立一不應理”，此不應理。具作者性之作用不相違于作者自性。作用不異於事物。上舉下落不異於斧，彼與異處相連而生時如是假立，非異於自性，與自性為一亦不相違。 若說：“世俗中作用與作者為一相違”，此即所許，因許法有差別故。許分別中安住之法差別。一切作用作者安立皆如是相，具分別差別。如是： 隨行及返遮， 由一多分別， 作用及作者， 差別名言住。 暫由識力安立提婆提那為一，彼之坐臥為分而住。故於彼分別作用差別。若彼雖無差別而差別，即從彼返遮。勝義中即不異於提婆提那位差別之差別。 故於世間許為異體諸事物上，由增益為一而趣入，故安立彼義作用作者差別，而非勝義。如是相亦非遍一切了知，了知遍一切相。由此安立量果差別。勝義中現相即是果。故相是量，了知境是果，果不異於量，量亦不異於彼。

།དེ་སྐད་དུ་ཡང་། བྱེད་དང་བཅས་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། །འབྲས་བུ་ཉིད་ནི་ཚད་མར་འགྱུར། །ཞེས་བཤད་དོ། །ཡང་ན་འདིར་ཡང་རིག་པ་འབྲས་བུ་ཡིན་ཏེ། རང་ རིག་པ་ཉིད་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ།།འཇིག་རྟེན་དོན་དུ་གཉེར་བའི་འབྲས་བུ་དོན་རིག་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། འདིར་བཤད་པ། གང་ཚེ་དོན་རིག་ཡོད་མིན་ཚེ། །འཇིག་རྟེན་དོན་དོན་གཉེར་མི་འཐད། །ནམ་ཡང་མ་མཐོང་དོན་ལ་ནི། །འཇིག་རྟེན་དོན་གཉེར་ སྲིད་མ་ཡིན།།ཐོས་པ་ཡང་བརྒྱུད་ནས་མཐོང་བ་ཉིད་ལ་ཡིན་ནོ། །སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་དོན་རིག་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་དོན་མི་རིག་ཅེ་ན། འདི་ལ་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་ནི། །དོན་རིག་གང་ཡིན་སོ་སོར་རིག་།མངོན་སུམ་གང་ཡིན་འདི་ཉིད་དོ། །དེ་ནི་གང་གིས་དོན་རིག་ཡིན། ། དེ་འདྲ་ལས་ཡིན་འཁྲུལ་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་སོ་སོར་ངེས་པ་འམ་སོ་སོར་རིག་པར་འགྱུར་བའི་རིག་པ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་རྣམ་པ་དང་བཅས་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་དོན་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐ་སྙད་ཙམ་ཁོ་ན་འབའ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་གྱི། དོན་རིག་པ་ཉིད་ནི་མི་འགྲུབ་བོ། །འོན་ཏེ་དེའི་རང་བཞིན་ཉིད ལས་དོན་རིག་པ་ཡིན་ཏེ།དེ་ལྟ་བུ་མེད་ན་དེའི་རང་བཞིན་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། སྐྲ་དང་སྦྲང་བུ་ལ་སོགས་པས་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་དོན་རིག་པ་དེ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་དཔྱད་པར་བྱ་བ་ཡིན། །གལ་ཏེ་དོན་རིག་པ་མེད་ན་དེའི་ཚེ་ཉམས་ སུ་མྱོང་བ་འདི་གང་ལ་ཡིན་ཏེ།ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནི་མྱོང་བར་བྱ་བའི་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། རབ་རིབ་ཅན་ལ་སྐྲ་ལ་སོགས་པ་མྱོང་བ་ཡོད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། གལ་ཏེ་ཁ་ཅིག་དོན་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་ངོ་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་དཔྱད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། མཐོང་བ་ནི་ཡིན་ན་དོན་གྱི་ཞེས་ནི་མཐོང་བ་མེད་དེ། དོན་ནི་མཐོང་བ་ མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།གལ་ཏེ་སྐྱེས་པ་ཙམ་གྱིས་དོན་རིག་པ་ཡིན་ན་མིག་ཀྱང་དེས་རིག་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་འབྲས་བུ་མཐོང་བ་ལས་རྗེས་སུ་དཔག་པས་དོན་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་དེ་བཞིན་དུ་མིག་ཀྱང་ཡིན་པས་དེ་ཡང་དེས་རིག་པ་དང་། དེ་ཉིད་དེའི་རྣམ་པར་བརྟག་ པར་འགྱུར་རོ།།ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པས་ཕྱི་རོལ་ཉིད་དུ་བརྟག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཅི་མེ་ལོང་གི་བཞིན་གྱི་རྣམ་པས་བཞིན་དེའི་ཡུལ་དུ་རྟོག་གམ། དེས་ན་བཞིན་ལྟར་མཐའ་དག་ལ་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། བཞིན་ལྟར་གཟུགས་བརྙན་གྱིས་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྟག་པར་བྱའོ།

如是亦說： “由了知具作用故， 果性即成為量性。” 或者此中了知亦是果，即自證分以二相顯現之識之果。 若問：“世間所求之果非爲了知境耶？“此說： 當時無有境了知， 世間求境不應理， 于從未見之境上， 世間求境不可能。 聞亦是間接見故。 豈非了知藍等境？云何不了知境？對此觀察： 境了知者各別知， 現量即是此自身， 彼由何者知于境？ 若由如是成錯亂。 若是各別決定或成各別了知之了知，則彼時因具相識即是了知境故，唯成名言而已，了知境性不成。若說：“由彼自性即是了知境，因無如是則彼自性不可能故”，則不然，因發、蚊等錯亂故。 若問：“彼了知境為何？“則彼即應觀察。若說：“若無了知境，則此經驗於何？因經驗以所經驗為究竟故”，則有翳眼于發等經驗如何應理？若說：“見某些依于境”，則彼即應觀察，雖有見而無所謂”境之”見，因境無所見故。 若由生起即是了知境，則眼亦應成了知，因從彼生故。如由見果而比量推知所比境，眼亦應如是，故彼亦應成彼了知，且應觀察彼即是彼相。 若說：“由外境相而觀察為外”，則鏡中面相是否了知彼面為境？故應觀察：如面遍住一切，如面由影像顯現。

།རྡུལ་ཕྲན་དེ་ དག་གང་གིས་ན།།རགས་པས་སྣང་བ་དེ་འདྲར་བྱེད། །གལ་ཏེ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཡུལ་ཡིན་ན་དེ་ལ་རགས་པས་སྣང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདྲ་བ་མེད་པས་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཡུལ་ཡིན་ཏེ། ཤིང་ལ་སོགས་པ་ལ་གོང་བུར་འཛིན་པ་ལྟར་འཁྲུལ་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །ཁ་ དོག་རྣམ་པར་འདྲ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ།དབྱིབས་ནི་ཁ་དོག་ལས་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དབྱིབས་ཁ་དོག་གི་བདག་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་རགས་པ་ཉིད་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་རགས་པ་ཉིད་ནི་འཛིན་པའི་ཆོས་ཡིན་ལ། ཁ་དོག་ནི་གཟུང་བའི་ཆོས་ཡིན་ཏེ། མང་པོ་གཟུང་བ་ ན་རགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་དུ་འགྲུབ་པ་ཡིན་གྱི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་སོ་སོ་བ་དག་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།སྔོན་པོ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ནི་དེར་སོ་སོར་ཡིན་ཏེ་དེས་དེ་ནི་གཟུང་བའི་ཕྱིར་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་བར་དང་བཅས་པ་དག་ལ་བར་མེད་པར་གཟུང་བའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དོ། །མ་ ཡིན་ཏེ་བར་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན།གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ན་ཉེ་བར་བརྗོད་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་མཚན་ཉིད་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་པས་བར་མེད་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་བར་མེད་པ་ཉིད་དུ་བརྟག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །བར་མེད་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་ རོ།།དངོས་པོ་ཆ་ཤས་དང་བཅས་པ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་ཆ་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཡིན་པས་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དམ་བཅས་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་བསལ་བའི་ཕྱིར་ཡང་དེ་མི་རིགས་སོ། །མངོན་སུམ་མེད་པར་རྗེས་སུ་ དཔག་པ་ཡང་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ།།རགས་པ་ནི་ཕྲ་མོ་ཚོགས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་སྔར་ལན་བཏབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་ཡང་མི་བརྗོད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ནི་དོན་དངོས་མིན། །ཡིན་ཡང་འཁྲུལ་པ་ཅན་ཡིན་པས། །དེ་མྱོང་བ་ཡི་ངོ་བོ་ཉིད། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནུས་མ་ཡིན། །དོན་གྱི་རང་ བཞིན་ཡང་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་དེ་ཙམ་གྱིས་དོན་རིག་གོ་ཞེས་བྱ་བར་མི་འགྲུབ་པོ།།འཁྲུལ་པ་ཉིད་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དོན་ནི་མི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཡང་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་ན་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ ཡིན་པར་འགྱུར་རོ།།སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་འཇོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན། འཁྲུལ་པ་དེ་ནི་རེས་འགའ་མེད་པར་ཡང་འགྱུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱོགས་འཕེན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡོད་པ་ཉིད་དང་ཅིག་ཤེས་གཅིག་གི་ཚེ་གཅིག་ལ་འགལ་ལོ།

微塵彼等由何故， 粗顯現作如是相？ 若微塵為境，則于彼粗顯現之識故，無相似，云何為識之境？如於木等執為團塊，唯成錯亂。若說：“令色相似”，則不然，因形狀不異於色故。若形狀為色自性，則應成粗性。 若說：“粗性是能取法，色是所取法，取多時成立粗之名言，而於各別微塵則不”，藍性等於彼各別，因彼取彼故。若如是，則于有間者無間取故即是錯亂。若說：“不然，因間非境故不顯現”，則若如是，離一切近說相即是無事，故唯成無間，故應觀察事物即是無間。因無間不應理故。 若說：“事物具分非理，如識是無分事物故，成立微塵”，則不然，因無關聯故。且因立宗為現量所違故不應理。無現量則比量亦不生故。 若說：“粗即是細聚之自性”，此前已答故不復說。故彼非實境，雖有亦具錯亂，彼經驗自性，能立無所能。因境自性亦錯亂故，不能僅由彼成立了知境。錯亂非能立，因能立義為不錯亂故。若錯亂亦是能立，則應成一切之能立。 能立是安立有性，而錯亂有時亦成無故，不引有性之邊。故與有性及一智一時一處相違。

།དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཙམ་གྱིས་དོན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ།།གཞན་ཡང་། དོན་གཅིག་པོའི་མྱོང་བ་རྣམས་ཀྱང་འདྲ་བ་ཡིན་ན། དེ་དག་ཕན་ཚུན་རིག་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུད་གཞན་གྱི་མྱོང་བ་འདྲ་བ་ཡིན་ཡང་མྱོང་ བར་བྱ་བའམ་མྱོང་བར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་འདྲ་བ་དང་དེ་ལས་བྱུང་། །གལ་ཏེ་མྱོང་བའི་མཚན་ཉིད་ཡིན། །དོན་མཚུངས་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས། །མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་མྱོང་འགྱུར། །གལ་ཏེ་གང་ལས་སྐྱེས་པ་དང་འདྲ་བ་དེ་དེས་རིག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་དེའི་ཚེ་ཡུལ་མཚུངས་པའི་ཤེས་པ་དེ་མ་ཐག་ པ་ཡུལ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ།།གང་གི་ཚེ་སྔ་མ་ལ་ཡང་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་ལ་དེའི་དེ་མ་ཐག་པ་ལས་སྐྱེས་པ། ཕྱི་མ་ཡང་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། འདྲ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྔ་མ་ཡུལ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་གང་ལས་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ རྣམ་པར་སྐྱེ་བ་རྣམ་པ་དེ་དང་ལྡན་པའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ།།ཡུལ་མཚུངས་པའི་ཤེས་པ་ལ་ཡོད་པའི་རྣམ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེ་མ་ཐག་པ་ལས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་དེ་མ་ཐག་པ་ལས་སེར་པོར་ཤེས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ དེ་མ་ཐག་པས་བྱས་པའི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་པས་དེ་ཡུལ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ།།གཞན་དག་སྨྲ་བ་ནི་གང་གི་ཚེ་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་དེ་མ་ཐག་པ་ལས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ཅན་སྐྱེ་བ་དེའི་སྔ་མ་ཡུལ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ནི་རྣམ་པ་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སོ། ། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། མྱོང་བ་ནི་དྲན་པའི་ཡུལ་ཡིན་པར་འདོད་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་ཡང་ཤེས་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་དྲན་པ་ལས། །རྗེས་སུ་འབྲང་བས་དོན་མྱོང་བ། །རྟོགས་འགྱུར་དངོས་སུ་དོན་དག་ནི། །རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་དྲན་པ བརྗེད་པ་མེད་པ་དེའི་ཚེ་དྲན་པ་ཐམས་ཅད་དོན་མྱོང་བ་ལ་འཇུག་པར་རྟོགས་སོ།།དེས་ན་འདི་ནི་མྱོང་བའི་ཡུལ་ཅན་དུ་འདོད་པ་ཉིད་དོ། །ཁས་བླངས་པ་ཉིད་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་དྲན་པ་འདི་ནི་ཡུལ་མེད་པ་ཡིན་པས་འདིའི་ཡུལ་བསམས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། འདིར་བརྗོད་ པ།སྔར་གྱི་སྔོན་པོ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་གསལ་བར་སྣང་བ་སྐྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེའི་ཡུལ་སྔ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟར་དེ་དེ་མ་ཐག་པ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་འདྲ་བ་རིགས་མཐུན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཞན་བར་དུ་བྱུང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་དེ་སྐྱེད་པར་ བྱེད་པ་ཡིན་ཞེ་ན།འདི་ལ་ལན་བཏབ་ཟིན་ཏོ།

因此，僅由識之藍等自性不能成立境故，是不定。又，即使同一境之諸經驗相似，彼等互不了知。雖有他相續經驗相似，非能經驗或所經驗。 若如是及從彼生， 若是經驗之性相， 同境諸識次第生， 相似無間成經驗。 若說：“從何生及相似者，即由彼了知”，則爾時同境無間識應成境。目前者具藍相，從彼無間生後者亦具藍相時，因是因故及能相似故，前者應成境。 若說：“從何生藍等相，具彼相者即是境。同境識所具相非從無間生，若不爾，則從具藍相無間不應生黃識。故藍等相非無間所作”，由了知此故彼非境性。 他人說：“當從具藍相無間生具分別具藍相時，前者應成境，因彼是能作相故。” 彼亦不然，因許經驗是憶念境故。如是亦是智，如是： 世間一切從憶念， 隨行故知境經驗， 直接諸境非能知。 當憶念無忘失時，了知一切憶念趣入境經驗。故此許為具經驗境。所許不成過失。 又此憶念無境，思其境有何用？此說：由先前藍經驗，由修習力生明顯顯現者，彼境應成前者。云何彼是無間？因無同類其他識間隔故。云何彼能生？此已答訖。

།བར་དུ་ཆོད་ཀྱང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདི་ནི་བསྟན་ཟིན་ཏེ། །ཡང་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རྣམ་པ་ཉིད་གོམས་པ་ལས་གསལ་བར་སྣང་བའི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས་ཡུལ་དུ་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་རྣམ་པ་དེ་ལས་ནི་དོན་གནས་པ་མ་ ཡིན་ནོ།།རིགས་གང་གང་ལས་བྱུང་བ་དེས། །ཞེས་བྱ་བའི་རིགས་པས་དོན་གྱི་རྣམ་པ་འདི་ནི་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་རིགས་མཐུན་པ་ལས་ཡིན་པར་གནས་པའི་དོན་དུ་རྟོགས་པ་དེ་ནི་མི་རིགས་སོ། །དེས་ན་དེ་མ་ཐག་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་ཡུལ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན། འདི་ མཐོང་འདི་ཐོས་ཞེས་བྱ་བར།།གང་ལ་བློ་ནི་ངེས་པ་དེ། །དེ་མྱོང་ཡིན་ན་གང་གིས་དེ། །དེ་ཡི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་འདོད་པ། །སྣང་དང་མཐོང་བ་དེ་དག་གི། །ཉེ་བ་དེ་ནི་དཔྱད་བྱ་ཡིན། །དེ་དག་འབྲེལ་པ་ལ་བརྟེན་ནས། །ལྟ་བ་པོ་ཡི་ངེས་དེ་ཡིན། །གལ་ཏེ་དོན་གནས་པ་ནི་ངེས་པ་ལས་ཡིན་ནོ། ། ངེས་པར་ནི་དོན་ལས་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །འདི་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་ལས་བྱུང་དོ་ཞེས་ངེས་པ་ནི་མེད་དེ། འོན་ཀྱང་ངའི་མྱོང་བ་འདིའི་ཡུལ་ནི་དོན་ཡིན་གྱི་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །དོན་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མེད་པར་ནི་དོན་ནོ་ཞེས་ངེས་པར་རིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ངེས་པ ནི་མྱོང་བའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་ཕྱིར་རོ།།འདི་ལ་བརྗོད་པ། ཉམས་སུ་མྱོང་བས་དོན་རྣམ་པར་གནས་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། དེའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་ངེས་པ་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ལོང་བ་གཅིག་གིས་ནི་ལམ་མི་རྟོགས་ཀྱི། དེས་ཁྲིད་པའི་གཉིས་པས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ ལྟར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཤིན་ཏུ་ངོ་མཚར་ཆེའོ།།འདི་ལྟར། དངོས་སུ་དོན་ལས་སྐྱེས་པ་ཡི། །ཤེས་པས་གང་ཞིག་མི་མཐོང་བའི། །དོན་དེ་དེ་ལས་གཞན་པ་ཡི། །ཞེན་པས་ཡིན་ཞེས་གཟུ་ལུམས་ཡིན། །ངེས་པ་ནི་མྱོང་བའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་འདི་ནི་དོན་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ ཡིན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཙམ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངེས་པ་ཉིད་ལས་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ངེས་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ། ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཉིད་གང་གི་ཞེས་མི་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ཉིད་དུ་འགྲུབ། འོ་ན་ངེས་ པ་ག་ལས་ཤེ་ན།གོམས་པ་ཉིད་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །གོམས་པ་དེ་ཡང་མྱོང་བ་ཉིད་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ག་ལས་ཕྱིན་ཀྱི་ལོག་ཏུ་ངེས་ཤེ་ན། འདི་ཡང་ལན་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ནི་འགའ་ཡང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ངེས་པར་མི་འགྱུར་བ་ཞིག་ན་མཐོང་བ་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ འདི་ནི་མི་འཐད་དོ།

雖有間隔亦能生已如是顯示。或由分別相習氣而生明顯顯現故成境。故由此相非境安住。 以”從何種類生”之理，此境相由修習力從同類而有，為安住義之瞭解不應理。故無間識即成境。若爾則： 此見此聞如是說， 於何智得決定彼， 若彼經驗由何者， 許為彼之能立者， 顯現與見彼等之， 彼近性應當觀察， 依彼等之關聯故， 見者之定即是彼。 若說：“境安住由決定，決定不離境”。無”此從無間緣生”之決定，然”我此經驗之境是境，非無間緣”。無境經驗則不能決定了知為境，因決定隨經驗故。 此說：非由經驗安立境，而由隨彼決定。此說如”盲人一人不知道，由彼引導第二人知”，故極為稀有。如是： 從境直接所生之， 智慧何者不見之， 彼境由彼之外之， 執著所為實誑詐。 決定隨經驗。由決定了知”此是境經驗，非僅自性”，若不爾則不成如是決定。若說：“此不然，豈非不知經驗即是何者？云何成就隨經驗性？則決定從何而有？“已說由習氣故。 若說：“彼習氣亦由經驗故，云何顛倒決定？“此亦非答，因若如是則任何亦不應成顛倒決定，然見有之。故此不應理。

།གལ་ཏེ་ལྟ་བ་ཙམ་ནི་རྣམ་པར་འབྱེད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ངེས་པ་ཁོ་ནས་དོན་དང་དོན་མ་ཡིན་པ་རྣམ་པར་འབྱེད་དོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ནི་ངེས་པ་ཡང་རྣམ་པར་འབྱེད་པར་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཟླ་བ་གཉིས་སུ་ཤེས་པ་ནི་ཟླ་བ་གཅིག་ཏུ་ངེས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ ནོ།།ཅི་སྟེ་གོམས་པ་ལས་ངེས་པ་ནི་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། གོམས་པ་ནི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སོ་སོར་ངེས་པར་ཉམས་སུ་མྱོང་ན་ངེས་པ་དེ་གོམས་པ་ལ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དོན་ཞེས་ངེས་པ་ཡང་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་འདོད་པ་ཡིན་ན། དོན་བྱེད་པ་དེ་ནི་སྣང་བ་ གཞན་ཉིད་དོ།།སྣང་བ་ལས་སྣང་བ་གཞན་མི་སྐྱེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ངེས་པ་ལས་དོན་གནས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དེ་གང་ལ་ཡིན་ཞེས་གང་བརྗོད་པ་དེ་ལ་ཡང་བརྗོད་པ་ནི། དེ་ཡི་མྱོང་དེ་བདག་ཉིད་དེ། །དེ་གཞན་འགའ་ཞིག་གི་མ་ཡིན། །མངོན་སུམ་སོ་སོར་ རིག་བྱ་ཡང་།།དེ་ཡི་དེ་ནི་བདག་ཉིད་ཡིན། །དོན་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་རྒྱུ་མེད་པར་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་འདི་ག་ལས་ཞེས་རྒྱུ་འདྲི་བ་ནི་རིགས་ཀྱི། འདི་གང་ལ་ཡིན་ཞེས་འདྲི་བའི་དོན་དེ་གོ་གང་ཞིག་།འདི་ལྟར། མྱོང་འདི་གང་ལ་ཞེས་བརྗོད་ལ། །གང་ཚེ་དོན་ལ་སླར་བཟློག་པ། །དེ་ཚེ་དོན་ འདི་གང་ལ་ཞེས།།འདྲི་བ་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར། །རྣམ་པ་འདི་ལྟ་བུའི་དྲི་བ་ནི་རྩེད་མོ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མཐར་ཐུག་པ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་དོན་དེ་གང་ལས་ཡིན། དེ་གང་ལ་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། ཡང་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ནི་ དོན་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར།མྱོང་བ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། གཞི་བརྟགས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། འདིས་ནི་དྲུག་པའི་དོན་ལ་བརྒལ་ཞིང་བརྟགས་པ་ཡང་སྤངས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བརྗོད་པ་ནི། དེ་གཞན་འགའ་ཞིག་གི་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། འོ་ན་ཇི་ལྟར་མངོན་སུམ་དུ་སོ་སོར་རིག་པར་བྱ་བའི་དོན་དགག་པར་ནུས། འདི་ལྟར་དེ་དང་ལྡན་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་སྔོན་པོ་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །མངོན་སུམ་རིག་བྱ་དེ་ཡི་ནི། །རྣམ་པ་ཉིད་ཡིན་དོན་གཞན་མིན། །རྣམ པ་དེ་ལ་སྔོན་པོ་ཞེས།།ཐ་སྙད་འདོགས་ཀྱི་གཞན་མ་ཡིན། །དེའི་ཕྱིར་སྔོན་པོའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་མྱོང་བ་ནི་སྔོན་པོ་མྱོང་བ་སྟེ། དཔེར་ན་མཆི་གུའི་ལུས་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་ནོ། །དྲུག་པའི་དོན་ཞེས་བྱ་བ་ཙམ་གྱིས་ནི་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་རྣམ་པ་ཇི་ལྟར་ཡང་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།

若說：“僅見不能分別，故唯由決定分別境與非境”，若如是則決定亦不能分別，因見二月之智不能決定為一月故。 若說：“由習氣決定能別別成立”，不然，因習氣非因故。若各別決定經驗，則彼決定成習氣。若許境決定亦是境作用，彼境作用即是異顯現。顯現不生異顯現亦非。故由決定非境安住。 若問”彼經驗於何”者，此答： 彼經驗即自性， 非屬於彼他者， 現量各別所知， 彼之彼即自性。 諸境自性非無因生故，問”此從何”之因是應理，而問”此於何”之義何解？如是： 說此經驗於何時， 若時于境復返轉， 爾時境此於何者， 問難將成無窮盡。 如是問難乃戲論。何故？因不見究竟故。若說：“因見境彼從何，彼於何如是，故無復問難”，若爾則因無見境故，經驗亦住自性，因如是所見故，觀察所依有何用？ 此亦遮第六義之問難，彼說即是”非屬於彼他者”。則云何能遮現量各別所知義？若說：“具彼者由現量見藍”，不然，已說無見境故。 現量所知彼之者， 即是相性非異境， 于彼相說為藍性， 安立名言非他者。 故具藍自性之經驗即是藍經驗，如說”童子身”。僅說第六義非差別，因此隨諸相轉故。

།ཡང་ན་ གལ་ཏེ་དེ་ལ་མྱོང་བ་གཞན་མེད་ན་དེ་མངོན་སུམ་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་མྱོང་བ་ཉིད་ཀྱིས་གསལ་བར་མངོན་སུམ་དུ་འགྱུར་ཏེ། གཞན་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་མངོན་སུམ་དུ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ངོ་བོ་ནི་གཞན་གྱིར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟ་ཡིན་ ན་གཞན་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ།།ཡང་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པས་ན་གང་ཞིག་མྱོང་བ་དེ་ནི་དོན་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་དེའི་མྱོང་བ་དེ་བདག་ཉིད་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། གཞན་ལ་རིག་པར་བྱ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གྱུར་མོད་ཅི་སྐྱོན་ཞེ་ན། དེ་གཞན་འགའ་ཞིག་གི་མ་ཡིན། ། གལ་ཏེ་དོན་གྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་ན་གཞན་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་དེ་མཐོང་བར་འགྱུར་ན། གཞན་ལ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་གྱིས་རིག་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི། བདག་ཉིད་ཀྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་དེའི་རང་བཞིན་ཉིད རྟོགས་པས་ཐ་དད་པར་རྣམ་པར་བཞག་ནས་དེ་ལྟར་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་གཞན་གྱིས་རིག་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་ཉིད་ཁོ་ན་མྱོང་བ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་གལ་ཏེ་དོན་མྱོང་བ་མེད་ན་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་ཕྱོགས་དང་འབྲེལ་པར་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་འདི་ཇི་ལྟར་བྱ་ ཞེ་ན།བདག་ཉིད་མྱོང་བ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཉིད་མྱོང་བ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་ཡིན། །དེ་ཡང་གཞན་གྱི་མ་ཡིན་ཏེ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་ཇི་ལྟར་ཕྱི་རོལ་དུ་གྱུར་པ་ཡིན། ཡང་ན་དེ་བདག་ཉིད་ཡིན་ཏེ། འདི་ཐམས་ཅད་ནི་བདག་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཁྱེད་ཀྱིས་ཀྱང་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ ཡང་མྱོང་བ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཡང་གཞན་གྱི་ནི་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་བདག་ཁོ་ནའི་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་དུ་སོ་སོར་རིག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་མངོན་སུམ་དུ་རིག་པར་བྱ་བ་ཉིད་ནི་བདག་ཉིད་ཁོ་ནས་ཡིན་གྱི་གཞན་ དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་བདག་ཏུ་སྨྲ་བར་ཐལ་ལོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་མྱོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །མ་རིག་པའི་དབང་གིས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ནི་མྱོང་བ་ཁོ་ནའོ། །བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་ནི་ཉེ་བར་མཁོ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་རབ་ཏུ་ཞི་བ་དང་། རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ནི་བདག་མེད་ པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ།།འདི་ཉིད་འོག་ནས་སྟོན་པ་ནི། །དེས་ན་ཉམས་མྱོང་བྱ་གཞན་མེད། །དེ་ལ་འང་མྱོང་བ་གཞན་ཡོད་མིན། །དེར་ཡང་བརྩད་པ་མཚུངས་ཕྱིར་ཏེ། །དེ་ནི་རང་ཉིད་གསལ་བ་ཡིན། །བློས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གཞན་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་མྱོང་བར་བྱ་བ་ མེད་པར་དེ་ལྟར་བརྗོད་ཟིན་ཏོ།

或若問：“若彼無他經驗，云何成為現量經驗？“不然，由成為自性之經驗即明顯成現量，因不應理為他自性之現量故。彼之自性不成他者，若如是則不成他性。 或若說：“因識隱蔽故，所經驗者即成境”，若如是則彼經驗即成自性，因無所知於他故。若問：“雖爾有何過？“非屬於彼他者。若是境自性，則於他亦應如是，故一切應見彼，然於他非如是。 若說：“是現量所知，非由自性”，不然，若了知彼自性，安立差別而如是言說。故藍等非他所知，唯自性是經驗。 或若問：“若無境經驗，此外境方位關聯之行境云何？“自性是經驗，心即是經驗。云何是外境？彼亦非他者，故此云何成外？ 或彼是自性，因汝亦許”此一切唯是自”故。彼亦是經驗。彼亦非他者而唯是自，因無異於彼故。 若說：“彼是言說”，不然，因是現量各別所知故。因彼現量所知性唯由自性非由他故。 若說：“應成說我”，不然，因經驗種種相故。因無明力所生故彼唯是經驗。說我非所需，因貪等寂滅，隨順即是無我故無過。 此即下說： 故無異所經驗， 彼亦無異經驗， 因於彼難相等， 彼即自明瞭性。 智所經驗者非他，如何無所經驗已如是說訖。

།འོ་ན་དེ་མྱོང་བར་བྱེད་པ་གཞན་མྱོང་བའི་བློར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་མཚན་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མྱོང་བ་གཞན་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་གཞན་གྱི་མྱོང་བ་ཡིན། མངོན་དུ་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་སྤངས་པ་ ཡིན་ནོ།།དེ་མྱོང་བར་རྗེས་སུ་ཞུགས་ན་ཡང་དེ་དག་གཅིག་ཉིད་དུ་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟ་ཡིན་དང་རང་ཉིད་ཁོ་ན་གསལ་བ་ཡིན་གྱི་དེ་ལས་གཞན་ནི་མེད་དོ་ཞེས་གནས་སོ། །འོ་ན་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཞན་གྱི་སེམས་རྟོགས་པ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། འདི་ནི་འོག་ནས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་ ཉིད་རང་གི་ངོ་བོ་གསལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་རང་གི་ངོ་བོ་མྱོང་བ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་གྱི། ཇི་ལྟར་སྔོན་པོ་མྱོང་བ་ཞེས་བརྗོད་ཅེ་ན། འདིར་བཤད་པ། དེ་ཡི་དངོས་ཏེ་སྔོ་སོགས་ཀྱི། །རང་བཞིན་ཉམས་སུ་མྱོང་བའང་དེ། །རང་གི་ངོ་བོ་མྱོང་གྱུར་ཀྱང་། །སྔོ་སོགས་ མྱོང་བར་སྣང་བ་ཡིན།།སྔོན་པོའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྔོན་པོའི་མྱོང་བ་ཡིན་གྱི། སྔོན་པོ་གཞན་མྱོང་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འབའ་ཞིག་མྱོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཞིག་གང་ལས་ཐ་དད་པ་དེ་ནི་དེའི་རང་བཞིན་གྱིས་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་གལ་ཏེ་འབའ་ཞིག་ནི། །དེ་ ལྟ་བུར་ནི་ངེས་པར་འགྱུར།།ལྡོག་པ་རང་གི་ངོ་བོ་ལའང་། །མཐོང་བ་དེ་ཕྱིར་དེ་ལྟ་མིན། །ཇི་ལྟར་སྔོན་པོ་མྱོང་བ་ཞེས་བརྗོད་པ་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་འདི་མྱོང་བ་སྔོན་པོའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ་ཞེས་རིགས་སོ། །ཐ་དད་པར་བསྙད་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་པའི་ཐ་སྙད་ནི་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་ ལྟར་བག་ཆགས་ཀྱི་སྟོབས་ལས་ཀྱང་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྔར་བསྟན་ཟིན་ཏོ།།ཇི་ལྟར་སྔོན་པོའི་རང་གི་ངོ་བོ་གསལ་བར་བྱེད། སྒྲོན་མ་ལ་སོགས་པས་གསལ་བར་བྱ་བ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་དག་ནི་རང་ཉིད་གསལ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བདག་ཉིད་ལ་ནི་བྱེད་པར་འགལ་བ་ཡང་ཡིན་ ཏེ།རལ་གྲིའི་སོ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་གཅོད་པ་ནི་མེད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ལན། ཇི་ལྟར་དེ་ཡི་བདག་ཉིད་ཕྱིར། །གསལ་བྱེད་རབ་ཏུ་གསལ་བ་ན། །རང་གི་ངོ་བོ་གསལ་བྱེད་འདོད། །དེ་ལྟར་བློ་བདག་རིག་ཅན་ཡིན། །བདག་ཉིད་ལ་བྱེད་པ་འགལ་བ་ཞེས་ཚད་མ་གང་ལས་ངེས། དཔེ་ཙམ་གྱིས་ནི་འདོད་པའི་ དོན་མི་འགྲུབ་སྟེ།བཟློག་པ་ལས་ཡང་སྒྲོན་མ་དཔེར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་བུམ་པ་ཕྱི་རོལ་གྱི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་སྒྲོན་མས་གསལ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ན། སྒྲོན་མ་ཡང་དེ་ལྟ་བུ་གཞན་གྱིས་གསལ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །བུམ་པ་ཡང་སྒྲོན་མས་གསལ་བར་ ནི་བྱས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།འོན་ཀྱང་དེ་ལས་དེ་ལྟར་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ།

若問：“則彼能經驗成為經驗他者之智？“不然，因彼亦無所取能取相故。他經驗住于自性故，云何是他經驗？已遮現前等。 若隨入彼經驗，則彼等成一，如是則唯自明瞭，無異於彼而住。若問：“瑜伽師如何了知他心？“此將下說。故由自明瞭自性故如是成。 若爾則應成”經驗自性”，云何說”經驗藍”？此說： 彼之事即藍等之， 自性所經驗亦彼， 雖經驗自性， 顯現為經驗藍等。 因是藍自性故是藍經驗，非經驗他藍，因無單獨經驗故。若某從某異，則以彼自性成言說境。如是： 若唯獨者， 則如是決定， 返于自性亦， 見故非如是。 如說”經驗藍”，應知此經驗即是藍自性。僅由說異不成異，已說異言說亦從某分習氣力所緣。 云何明瞭藍自性？燈等所明瞭瓶等非自明瞭。于自亦相違作用，如劍刃不能自割。此答： 如由彼自性， 明瞭者極明， 許明瞭自性， 如是智具自知。 “于自相違作用”由何量定？僅以喻不成所欲義，因反面亦有燈喻故。若瓶為外自性之燈所明瞭，則燈亦應為如是他所明瞭之詰難非理。瓶亦非燈所明瞭，然從彼如是而生。

།ཅི་སྟེ་སྒྲོན་མ་ཡང་མིག་ལ་སོགས་པ་གཞན་གྱིས་གསལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། མིག་ལ་སོགས་པ་ནི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཐུན་མོང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་མིག་ཡོད་ཀྱང་ བུམ་པ་གསལ་བར་བྱེད་པ་སྒྲོན་མ་ལ་ལྟོས་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྒྲོན་མ་ཡང་འགྱུར་རོ།།འོན་ཏེ་བུམ་པ་དེ་ལྟར་སྐྱེ་བ་ཉིད་དེ། དེའི་གསལ་བར་བྱེད་པ་ནི་མིག་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན། ཇི་ལྟར་སྒྲོན་མས་ཕྱི་རོལ་དོན། །གསལ་བར་བྱས་པ་ཡིན་མིན་ཡང་། །གསལ་བྱེད་ཐ་སྙད་ ཡུལ་ཡིན་ལྟར།།མིག་ལ་སོགས་པའང་འདོད་པར་བྱ། །དཔེར་ན་དེ་ལས་དེ་ལྟ་བུའི་ངོ་བོར་སྐྱེས་པ་ཡིན་ཡང་། སྒྲོན་མ་ལ་སོགས་པས་བུམ་པ་གསལ་བར་བྱས་སོ་ཞེས་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་མིག་ལ་སོགས་པ་ལས་ཀྱང་དེ་ལྟར་སྐྱེས་པས་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་བུམ་པ་ལ་ སོགས་པ་ལ་ནི་གཉི་ག་གསལ་བྱེད་ཡིན་ལ།སྒྲོན་མ་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི་གཅིག་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་འོ་ན། ཇི་ལྟར་སྲིད་པ་འགའ་ཞིག་ལ། །གསལ་བྱེད་གཅིག་ཡིན་གཞན་དག་ལ། །གཉིས་ནི་གཞན་པ་དག་ལ་ནི། །གཅིག་ཀྱང་མེད་ན་ཅི་ཞིག་ཆད། །ཤིན་ཏུ་ནུས་པ་མེད་པ་ལ་ནི་གཉིས་ ཡིན་ལ་གཞན་ལ་གཅིག་ཡིན་ཞིང་།གཞན་དག་ལ་ནི་གཅིག་ཀྱང་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདི་ལ་ཆད་པ་ཅི་ཡོད་ཅི་སྟེ་རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་བྱེད་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བརྗོད་ན། གང་ཚེ་དེ་ཡི་རང་བཞིན་ནི། །དེ་ཡིན་དེ་ཚེ་ཅི་ཞིག་འགལ། །རང་གི་ ངོ་བོ་འགལ་ན་ནི།།འདི་ཀུན་ཐམས་ཅད་ཉམས་པར་འགྱུར། རང་གི་ངོ་བོ་དང་འགལ་བ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ནི་འགའ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོར་མི་འགྱུར་བས་ཐམས་ཅད་འཇིག་པར་འགྱུར་རོ། །ཆད་པ་ནི་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་སྐྱེད་པ་ཡིན་པས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ཉིད་སྐྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་ཉིད་ དོན་རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་བྱེད་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ།།རང་གསལ་བར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་ནི། དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་དེ་ཉིད་དང་འགལ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ལས་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་རང་གི་རྒྱུ་ལས་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རྒྱུ་མེད་པ་དེའི་ཚེ་མི་འཐད་པར་འགྱུར་གྱི་གཞན་ དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་རིགས་སོ།།དེས་ན་གཞན་གྱིས་འདི་སྐད་ཅེས་རང་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་ནི་མ་མཐོང་ངོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་རང་གི་ངོ་བོས་གསལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ལན་བཏབ་ཟིན་པ་ཉིད་དོ། །ཡང་བརྗོད་པ། དེ་ཡི་རིག་བྱ་དན་གཞན་ན། །ཚོར་བྱ་ཚོར་ བྱེད་འཐད་པར་དཀའ།།དོན་གཞན་དུ་གྱུར་པའི་བློ་རང་ཉིད་གསལ་བའམ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར། གལ་ཏེ་རང་ཉིད་གསལ་བ་ཡིན་ན་རང་གི་ངོ་བོས་གསལ་བ་ཡིན་ནོ།

若說：“燈亦由眼等他者明瞭”，不然，因眼等於瓶等一切是共同故。如是雖有眼，瓶依燈明瞭，燈亦如是。 若說：“瓶如是生，其明瞭者是眼等”，則如是： 如燈于外境， 非是所明瞭， 如明瞭言境， 眼等亦應許。 譬如雖從彼生如是體性，說”燈等明瞭瓶”為言說，如是從眼等亦如是生而為言說。 若說：“于瓶等二者皆是明瞭，于燈等唯一”，則如是： 如於某有時， 明瞭唯一者， 二于異者中， 一亦無何缺？ 于極無力者是二，於他是一，于餘者一亦無，此是諸事物自性故，此有何缺？ 若說：“因於自體相違作用故”： 當彼自性是， 彼時有何違？ 若違自體性， 此一切皆壞。 無有違于自體性者。若如是則無任何成自體性，故一切將壞。缺即生差別，故彼不生彼，因事於事自體作用相違故。 自明瞭之自性，是彼自性故不違彼。若說”從彼等”，則是從如是成之自因。若無因則不應理，余非爾，應知。 故他說”未見自明瞭性”，對此已答”因一切由自性明瞭故”。 復說： 彼所知異境， 所感能感難。 異境之智自明瞭，或非如是。若自明瞭則由自性明瞭。

།དེས་ན་དེ་མ་གསལ་བར་དེས་ན་དོན་གཞན་གསལ་ལོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་དེ་ལྟར་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་གསལ་ན་ནི་དེ་ཡང་ དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་དེའི་ཚེ་གསལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་དེ་གཞན་གྱི་གསལ་བ་ཡིན།དེའི་ཚེ་ནི་གསལ་བྱ་དང་གསལ་བྱེད་དག་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེའི་བྱེད་པ་ལ་རིམ་གྱིས་རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། སྒྲོན་མ་ལ་སོགས་ཉེ་བ་ན། །དེ་ཡི་ཁྱད་པར་རྟོགས་པ་ཡིན། །དེས་ ན་དེ་གཉིས་དེ་ཉིད་ཡིན།།དེ་ལྟར་སྐྱེས་པར་ཅིས་མི་འདོད། །ཁྱད་པར་གསལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གསལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་ལྟར་གསལ་བ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་མཐར་ཡང་རང་ཉིད་གསལ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་རང་ཉིད་གསལ་བ་ཞེས་གྲགས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། ཐ་སྙད་དེ་ ལྟ་བུར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་འདི་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དང་མཐུན་པའི་ཐ་སྙད་ཆད་མར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི་ཐམས་ཅད་ནི་མ་ཡིན་ནམ་ཅི་སྟེ་ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་ཚད་མ་ཡིན་ན། དེ་ལྟར་གྱུར་ན་ཕྱི་རོལ་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འགའ་ཡང་བརྗོད་པར་མི་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ ཇི་ལྟར་རྟོགས་པ་དེ་ལྟར་ཁས་བླང་ངོ་།།གལ་ཏེ་རིག་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པར་འཐད་ཀྱི་རིག་པར་བྱ་བ་ནི་དེ་ལྟར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་རིགས་སོ། །རིག་པར་བྱ་བ་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ལ་ཡང་ཡོད་པར་འཐད་དོ། །གལ་ཏེ་རིག་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ན་ནི་ཤེས་པ་དང་ ཤེས་བྱ་ཁྱད་པར་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མི་འཐད་དོ། །རིག་བྱ་ལས་ནི་མ་གཏོགས་པ། །སྔོན་པོ་ལ་སོགས་རྟོགས་པ་མེད། །རིག་བྱ་མིན་པ་རྟོགས་ཤེ་ན། །དེ་མེད་པར་ནི་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །རིག་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་རྟོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་ནི་འགལ་ལོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་དོན་འདིར་འགྱུར་ཏེ། མ་རྟོགས་པ་རྟོགས་སོ་ཞེས་སོ། །འོན་ཏེ་མངོན་སུམ་གྱིས་མ་རྟོགས་པ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྟོགས་པ་ཡིན་ན་དེ་ཡང་མི་རུང་སྟེ། རྟོགས་པ་ལས་ཐ་དད་པའི་དོན་གཞན་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱོགས་ཡིན་གྱི། མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྗེས སུ་དཔག་པས་རྟོགས་པ་ཡང་གཟུང་བའི་རང་བཞིན་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་དེ་ལ་གཞན་གྱིས་མཐོང་བའམ་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལས་གཞན་པའི་དོན་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་རྟོགས་པ་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ག་ལས་ཡིན། རྗེས་སུ་ དཔག་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན།འོ་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། དོན་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

故彼未明瞭，則不成”彼明瞭異境”之言說。若明瞭，則彼亦如是時明瞭故，云何彼是他明瞭？彼時所明瞭與能明瞭無差別。 若說：“于彼作用有次第了知差別，如是： 燈等近時中， 了知彼差別， 故彼二即彼， 如是生何不許？” 差別明瞭即彼由自性明瞭。故由自性如是明瞭故，究竟亦唯自明瞭。 若說：“無自明瞭之共識”，非如是言說。若說：“故說此”，應依經驗作言說，非一切耶？若一切言說皆是量，則為令外道瞭解故應無所說。故如何了知即如何承許。 若說：“能知非隱蔽應理，所知非一切時如是”應理。所知于隱蔽亦應理。若唯是知，則知與所知無差別。此不應理： 除所知外無， 了知藍等事， 若了非所知， 無彼云何成？ 說”了知非所知”相違。如是亦成此義：“了知未了”。若說：“未現量了知由比量了知”，亦不應理，因是”無異於了知之異境”之宗，非是”唯現量了知”。比量了知亦了知所取自性即現量。 若說：“于彼有他所見或非如是之異境耶？“不然，因無了知故。“有未了知”從何而有？若說：“由比量了知”，則不成比量，因現前境故。

།མངོན་དུ་བྱེད་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡོད་པ་ཡང་ཡིན་ལ་དེ་མེད་པ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་རིགས་སམ་ཅི། མངོན་དུ་བྱེད་པ་མེད་པར་རྟོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཅི་ཡིན། རང་གི་ངོ་བོ་ རྟོགས་སོ་ཞེ་ན་ནི།དེ་ཉིད་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ནི་མ་རྟོགས་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་རིགས་སོ། །རང་གི་ངོ་བོས་རྟོགས་ན་ནི། །དེ་ཉིད་མངོན་དུ་བྱས་པ་ཡིན། །རང་གི་ངོ་བོས་མ་རྟོགས་སམ། །དེ་ནི་རྣམ་ཀུན་མ་རྟོགས་ཉིད། །རང་གི་ངོ་བོས་རྟོགས་ཀྱང་དེ། །གལ་ཏེ་མངོན་དུ་བྱས་མིན་ན། ། འོ་ན་མྱོང་ལས་སྔོན་པོ་ཡི། །རང་བཞིན་ཇི་ལྟར་ཐ་དད་འགྱུར། །རྟོགས་པའི་དབྱེ་བས་ཐ་དད་པ། །སྔོ་སོགས་རང་བཞིན་གཅིག་པ་ཉིད། །གཞན་ཐ་དད་པས་དེ་ལས་གཞན། །ཐ་དད་ཇི་ལྟར་ཚད་ཅན་ཡིན། །དེ་དང་འབྲེལ་པས་དེ་ཉིད་ན། །དོན་གཞན་ཡོད་པར་ག་ལ་འགྱུར། །དེ་དང་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ ནི།།དེ་ལས་གཞན་པར་ག་ལས་འདོད། །རྗེས་འགྲོ་ལྡོག་པ་དག་ལས་ནི། །ཐ་དད་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་དང་ལྡོག་པ་དག་།མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་རིག་མ་ཡིན། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྟོགས་ན་མིན། །རྗེས་དཔག་མངོན་སུམ་སྔོན་འགྲོ་ཅན། །དེ་མེད་རྗེས་དཔག་མེད་པས་ན། །ལོང་བ་ བརྒྱུད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན།།གལ་ཏེ་ཁྱབ་བྱེད་མེད་པར་ནི། །ཁྱབ་བྱ་ཡོད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །མ་རྟོགས་པར་ནི་ཇི་ལྟར་ན། །དེ་ཡི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པར་བརྗོད། །གལ་ཏེ་དེའི་ཚེ་རྟོགས་ན་རྟོགས་པའི་ནང་དུ་ཆུད་པ་ཉིད་ལས་ཇི་ལྟར་དོན་ཡིན། འོན་ཏེ་མ་རྟོགས་ན་ཇི་ལྟར་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས། ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་སྔར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། །འདིའི་དུས་སུ་མ་རྟོགས་པ་དེའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དོན་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་སྔར་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་རྟོགས། སྔོན་དང་ད་ལྟར་ཤེས་པ་ཉིད། །ཐ་དད་ཁྱབ་བྱེད་ཇི་ལྟར་རྟོགས། །དེ་ནི་རྟོགས པ་ཙམ་ཞེ་ན།།ཁྱབ་པ་དེ་ནི་ཇི་ལྟར་བརྗོད། །གལ་ཏེ་དུ་བའི་རྣམ་པར་ནི། །རྟོགས་པ་མེ་མེད་མི་འབྱུང་ན། །མེ་ཡི་རྣམ་པ་འདི་ཡང་ནི། །མེ་མེད་པར་ནི་འདོད་མ་ཡིན། །མེའི་འབྲས་བུ་དུ་བ་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པ་ཙམ་ཡིན་ཞེ་ན། འདི་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་མེའི་འབྲས་བུ་ཉིད་ཡིན་ན། དུད་སོགས་ ཕྱི་རོལ་ངོ་བོ་ཉིད།།དེ་ནི་མེ་ཡི་འབྲས་བུར་ཡང་། །ཕྱིར་ཉིད་དུ་བ་གྲུབ་ན་གྱུར། །དེའི་ཕྱིར་ཕན་ཚུན་རྟེན་པ་དངོས་པོར་རྣམ་པར་གནས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པ་འདི་ནི་ཉེ་བར་དགོད་པར་མི་བྱ་བ་ཉིད་དོ།

若說：“非由現前”，則”彼有亦彼無”應理耶？“無現前而了知”是何義？若說：“了知自性”，則彼即是現前，若說”非”，則應是未了知。 由自性了知， 即是已現前， 自性未了知， 即全未了知。 若非已現前， 則經驗與藍， 自性何異別？ 了知差別異， 藍等一自性， 他異故彼異， 云何有量度？ 由彼相系故， 異境何能有？ 與彼成一者， 云何許異彼？ 非了知差別， 現量不能知。 若由比量知非是， 比量依于現量故， 無彼比量亦無故， 成為盲人相續矣。 若無能遍者， 所遍何能有？ 未了知云何， 說為彼能遍？ 若爾時了知，則由攝入了知中，云何是境？若未了知，云何了知是能遍性？若說：“因先了知是能遍性”，則比量何為？ 若說：“此時未了知故比量非無義”，則先前云何了知能遍性？ 前後知性異， 能遍何能知？ 若說唯了知， 云何說能遍？ 若煙相了知， 無火不生起， 此火相亦是， 無火所不許。 若說：“如何唯了知火果煙”，此非然，如是： 煙等外自性， 彼亦為火果， 外性煙若成。 故此互相依住，非實有性者不應安立。

།འདིས་ནི་ངོ་ཤེས་པ་ཡང་ཁྱད་དུ་བསད་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་ངོ་ཤེས་པའི་སྟོབས་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་ པར་ཤེས་པ་ཙམ་བཟློག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཛེར་ཏེ།འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་མྱོང་བའི་ནང་གནས་ན། །ངོ་ཤེས་པ་ཡི་དོན་ཅི་ཡིན། །གལ་ཏེ་མྱོང་མིན་དོན་བདག་ན། །རྣམ་རིག་ཙམ་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །བར་ན་ཡོད་པའི་དོན་ངོ་ཤེས་པས་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ནི་མྱོང་བའི་ནང་དུ་འདུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སོ། །འདི་ལྟར། ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པར་རྟོགས་པ་ནི། །རྟོགས་པར་འདུས་པ་དངོས་ཉིད་ནི། །རྟོགས་པར་མ་ཆུད་རྟོགས་མིན་ཞེས། །བྱ་བ་འདི་ཡང་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །མ་རྟོགས་པ་བར་ན་ཡོད་པ་མེད་ན། ཇི་ལྟར་ངོ་ཤེས་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ རིགས་མཐུན་པ་ཉིད་རྟོགས་པ་ཙམ་ཁོ་ན་ལས་ཡིན་པར་མཐོང་བས།དེ་ཁོ་ན་ལྟར་འགྱུར་མོད། གཞན་གྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ། བྲེགས་པའི་ཕྱིར་སོགས་པའི་སྒྲ་དང་། སེན་མོ་ངོ་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ། །འོན་ཏེ་དེར་ངོ་ཤེས་པའི་ཤེས་པ་ནི་སྤྱི་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྤྱི་ཉིད་གཅིག་ཡིན་ནོ་ཞེས་ ངོ་ཤེས་པ་དེས་ན་གསལ་བ་གཅིག་ཉིད་དུ་མི་འགྲུབ་པོ།།སྤྱི་ཡང་བར་ན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ངོ་ཤེས་པ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་རང་བཞིན་ཙམ་ཞིག་ངོ་ཤེས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ངོ་ཤེས་པའི་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །ངོ་ཤེས་པའི་དེ་ཉིད་ ནི་བར་གྱི་རང་བཞིན་ལ་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།བར་གྱི་རང་བཞིན་རིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་མ་མཐོང་བ་ནི་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ལ། མཐོང་བ་ན་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་ན་ཇི་ལྟར་ཤེས་པ་ཡིན། གནས་ སྐབས་གང་ལ་ཡོད་པ་དེའི་ཚེ།ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པ་ཉིད་དོ། །ད་ལྟར་འདས་པས་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་ཀྱང་ཤེས་པ་ཉིད་ནི་མི་ཉམས་སོ། །གལ་ཏེ་ཉམས་ན་དོན་གྱི་དོན་ཉིད་ཀྱང་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དོན་ཀྱང་འདས་ན་དོན་ཉིད་ལས་ཉམས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་བར་ན་ཡོད་པ་དེ་དོན་ཉིད་མ་ ཡིན་ཏེ།དེ་ནི་འདས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདས་པ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཡང་དོན་ཉིད་གཏོང་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འགལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མྱོང་བ་མེད་པ་ནི་མྱོང་བ་ཡིན་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། འོ་ན་དོན་བྱེད་པ་མེད་པ་ཡང་དོན་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། མྱོང་བ་མེད་པ་ནི་དོན་བྱ་བ་བྱེད་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་རིག་པ་ནི་སྤང་ཟིན་ཏོ། །གཞན་གྱིས་བར་རིག་ན་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ།

此亦破除再認知，如說”由再認知力唯遮遣識”，如是： 若住經驗內， 再認知何義？ 若非經驗境， 云何唯識性？ 中間存在之境由再認知了知者，非攝入經驗中，因了知為隱蔽故。如是： 了知為隱蔽， 攝入了知性， 未入了知中， 非了已說訖。 若無未了知之中間存在，云何成再認知？若說：“僅由了知前後同類性而見，即如是，他何為？如剃髮等聲及指甲再認知。” 若說：“彼再認知之智是總相等境”，則由再認知”總相是一”故不成別相是一。總相亦非中間存在，因無量故。若說：“再認知即是量”不然，因前後自性唯是再認知因故，彼即是再認知所緣。 再認知自性非緣中間自性，因無了知中間自性故。未見隱蔽非所緣，見時非隱蔽故即是知。若隱蔽云何是知？於何位存在時，即非隱蔽。雖現在過去成隱蔽，知性不壞。若壞則境性亦壞。 若說：“若境亦過去則從境性壞”，則中間存在非是境，因彼已過去故。雖過去隱蔽，不捨境性，因無相違故。 若說：“無經驗云何成經驗？“則無作用云何成境性？無經驗不能作所作。已遮由比量了知彼。若他了知中間，即是彼知。

།གཞན་གྱིས་རིག་པ་ཉིད་ནི་ངོ་ཤེས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་གཅིག་པ་ཉིད་མེད་པས་ངོ་ཤེས་པ་རྒྱུ་ཉིད་དུ་མི་འགྲུབ་པོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པའི་རྣམ་པ་ནི་ཤེས་པ་གཅིག་གི་བདག ཉིད་དུ་བག་ཆགས་ཀྱི་སྟོབས་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་གསལ་བར་སྣང་བའི་རྣམ་པ་མཐའ་དག་ཀྱང་བག་ཆགས་ཀྱང་སྟོབས་ཉིད་ལ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བག་ཆགས་ངོ་བོ་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཐ་དད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། བག་ཆགས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་དོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་ལ་སོགས་པ་དབྱེ་བ་མཐའ་ཡས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་བག་ཆགས་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་དེ་དང་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཐ་དད་པ་ཅི་ཡོད་དེ་བག་ཆགས་ཞེས་མིང་ཙམ་དུ་ཟད་དོ་ཞེ་ན་དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་ཤེས་སྔ་མས་བྱས་པ་ཡི། །ནུས་པ་བག་ཆགས་ཡིན་པར་བརྗོད། །དེ་ནི་ལུས་མེད ཡིན་པའི་ཕྱིར།།ཇི་ལྟར་དོན་དང་མཚུངས་པ་ཡིན། །བག་ཆགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྔ་མས་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ཡིན་པར་བག་ཆགས་ཀྱི་རང་བཞིན་རིག་པ་དག་གིས་རྟོགས་སོ། །དོན་ནི་ལུས་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་རྟག་ཏུ་ཉེ་བར་འཚེ་བ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ ཏེ་དོན་རིག་པ་ཉིད་ཀྱི་གནས་སྐབས་ན་ཉེ་བར་འཚེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་གྱི་རྟག་ཏུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་བག་ཆགས་ཀྱི་སྟོབས་ལས་བྱུང་བའི་སྣང་བའམ། དོན་ཉེ་བར་འཚེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ཡང་རུང་སྟེ། འདི་གཉིས་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་རོལ་ཁྱད་པར་ཡོད་མིན་ཡང་། །བསྒོམས་པ་ཡི་ནི་ཁྱད་པར་ གྱི།།གསལ་བ་ལ་སོགས་ཁྱད་འགྱུར་ཕྱིར། །སྣང་བ་དོན་གྱི་ངོ་བོ་མིན། །བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ལས་བྱུང་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་བག་ཆགས་ལོག་ཅིང་འདོད་པའི་བག་ཆགས་འབྱོར་པར་གྱུར་ན། མི་འདོད་པ་ལྡོག་ཅིང་འདོད་པ་འོས་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི་ཁྱད་ཆེའོ། །དེས་ན་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་མཐའ་དག་ནི་བློའི་ངོ་བོ་ བག་ཆགས་ཀྱིས་བྱས་པ་ཉིད་དོ།།གལ་ཏེ་བག་ཆགས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཅིག་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སད་པར་བྱེད་པ་ཡོད་ན་བག་ཆགས་ཐམས་ཅད་སད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་མཐའ་ཡས་པར་སྣང་བ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བས་འཆོལ་བ་ཆེན་པོར་འགྱུར་རོ། །ཕྱི་ རོལ་གྱི་དོན་ལས་ལེན་ན་ནི་སྐྱོན་མེད་དེ།ཉེ་བའི་དོན་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ཉེ་བ་མ་ཡིན་པ་ཡང་མཐོང་བར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར། དྲན་པ་བརྗེད་པར་འདོད་པ་དང་། །འགས་ནི་ལོག་པར་རིག་པ་སྟེ། །གཞན་དག་མེད་སྣང་གཞན་དག་ནི། །ཐམས་ཅད་ ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་འདོད།།རེ་ཞིག་ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་པ་དེ་དག་ལ་ནི་སྐྱོན་མཚུངས་པ་ཉིད་དོ། །མེད་པ་སྣང་བ་ལ་ཡང་མེད་པ་ཐམས་ཅད་སྣང་བར་ཐལ་ལོ།

他知亦非再認知，因彼與彼無共一性故，不成再認知因。比量相由習氣力生為一知自性。故一切明顯顯現相亦由習氣力。 若說：“因習氣一性故，諸識相如何差別？因習氣差別故差別。“若說：“若是生起藍黃等無邊差別識之相的習氣，則彼時彼與外境有何差別？習氣僅是名而已。“非然： 前識所作之， 功能說習氣， 彼無身故故， 云何同於境？ 習氣即是前識所生功能，知習氣自性者了知。境是有身自性常作損害。若說：“境了知位是損害因，非恒常。故由習氣力生顯現，或境為損害因，此二有何差別？“非然： 雖無外差別， 由修習差別， 明等成差故， 顯非境自性。 由修習力生，顛倒習氣滅，所欲習氣圓滿時，不欲轉而欲應理故，此有大差別。故一切差別顯現皆是心性習氣所作。 若說：“因習氣成一識自性故，有能覺醒則一切習氣覺醒故，將生無邊顯現識，成大混亂。若從外境取則無過，見何近境即彼。“非然，因許見非近亦故。如是： 憶念許忘失， 有謂顛倒知， 他無現他許， 一切於一切。 且於彼等許一切於一切者即過相同。于無現亦應一切無現。

།དྲན་པ་བརྗེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ཡང་སྔར་དུ་མ་མཐོང་བས་ཅིའི་ཕྱིར་དུ་མ་མ་མཐོང་། རྣམ་པར་ཤེས་པར་སྨྲ་བ་ལ་ཡང་དེ་མཚུངས་ པའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།སྔར་ཞུགས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དྲན་ནམ། དོན་ཡང་རུང་སྟེ། ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྣང་བ་ཡང་སྔར་མཐོང་བ་ལ་འཇུག་གམ་གཞན་དུ་ཡང་རུང་སྟེ། ཅི་སྟེ་ཐམས་ཅད་ལ་མ་ཡིན་ཞེས་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་མཚུངས་སོ། །སླར་ཡང་དེར་བག་ཆགས་དེ་ཉིད་ ངེས་པར་བརྗོད་དགོས་པར་མཚུངས་སོ།།དེ་མ་ཐག་པའི་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་ནི་བག་ཆགས་ཡིན་ཏེ། སྔ་མའི་བདག་ཉིད་སྣང་བ་ནི། །གསལ་ཞིང་དོད་པ་བག་ཆགས་ཡིན། །སྐྱེད་བྱེད་མྱོང་བ་དེ་ལྟའི་བདག་།ཡིན་ཕྱིར་མེད་པར་ག་ལ་འགྱུར། །སད་བྱེད་ཡོད་པར་གྱུར་ན་བློ། །སྔོན་པོ་ དང་ནི་སེར་པོ་ལ།།སོགས་པའི་སྣང་བ་དང་འབྲེལ་པ། །ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་སྐྱེ་བར་མཐོང་། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྔ་མ་མངོན་པར་འདོད་པ་དང་གཞན་དུ་སྣང་བ་ལ། སེར་བ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་སྔ་མ་གནས་པ་དང་འབྲེལ་ཏེ་ལས་དེའི་མོད་དམ་དུས་གཞན་དུ་དེ་ལྟར་སྣང་བའི་རྣམ་ པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་སྟེ།སད་པའི་མཐོང་བས་རྨི་ལམ་གྱི་སྣང་བ་བསྐྱེད་པ་བཞིན་ནོ། །ཆོད་པ་ལས་ཇི་ལྟར་སྐྱེ་ཞེ་ན། དྲན་པ་དང་རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་ཆོད་པ་ལས་ཀྱང་མཐོང་སྟེ། མཐོང་བ་མི་འདོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་སྨོན་པ་ལ་སོགས་ པས་དེ་ཉིད་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ།འདས་པ་ལ་སྣང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདས་པ་ཡང་སྣང་བར་མཐོང་ངོ་ཞེ་ན། མེད་པ་སྣང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་པའི་དོན་ཅི་ཡིན། དེའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་དེ་ལ་དྲན་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་ལ་དེ་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱི་ནུས་པའི་ ཁྱད་པར་འཇོག་པ་ཡིན་ལ་ནུས་པའི་ཁྱད་པར་དེ་ནི་བག་ཆགས་ཞེས་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་འདི་ནི་འདི་ཁོ་ན་ལྟར་དམིགས་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་བག་ཆགས་ཡོད་པ་ཉིད་དང་། རྣམ་ཤེས་སྔ་མའི་བྱེ་བྲག་ལ་ཚད་མ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་དངོས་པོ་ ནི་དོན་ཐོག་མ་མེད་པའི་རྒྱུན་ཅན་བཞིན་དུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།

于憶念忘失者，因先未見多故，何故不見多？于識論者亦同故非近有。憶念先入識或境亦然，有何差別？顛倒顯現亦入先見或他亦然，何故非一切？難察相同。 複次彼中應定說彼習氣相同。等無間識自性即是習氣： 前性顯現者， 明顯熱習氣， 能生經驗彼， 自性豈成無？ 有能覺醒時， 藍與黃等智， 相應諸顯現， 如何如何生？ 於前識欲顯及異顯現中，與黃等前知住相應，即時或他時生如是顯現識，如覺醒見生夢中顯現。 若問：“從間斷如何生？“見從憶念及夢知等間斷亦生，非說不許見。若說：“彼非能生，然由愿等彼即顯現”不然，因無顯現過去故。若說：“見顯現過去”，“無顯現”義何？即是彼分別。 故由經驗于彼生憶念，彼即安立彼功能差別，彼功能差別即名言為習氣。此因果事唯如是所緣。故習氣有性及前識差別非無量，因無始習氣事如無始境相續成就故。

།ཇི་ལྟར་ཕྱི་རོལ་རྒྱུ་འབྲས་རྒྱུན། །སྐྱེ་བ་ཐོག་མ་མེད་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུན། །ཐོག་མ་མེད་པར་ཅིས་མི་འདོད། །བག་ཆགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ལ་རྒྱུ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་པའི་ཕྱིར། །བག་ཆགས་དབྱེ་ བ་ཡོད་པ་ཉིད།།རྒྱུ་མཚན་ཤེས་པའི་བྱེ་བྲག་སྟེ། །དེ་ཡི་དབྱེ་བའང་དེ་ལས་ཡིན། །སྔར་ཞུགས་པའི་ཤེས་པའི་བྱེ་བྲག་ཉིད་བག་ཆགས་སད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ལ། ཤེས་པའི་དབྱེ་བ་ཡང་བག་ཆགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དེ་ཉིད་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་ཅི་ཡོད། དེ་ལྟ་ན་ཕན་ཚུན་རྟེན་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ མ་ཡིན་ཏེ།འདི་ལྟར། གང་གི་ཕན་ཚུན་རྟེན་པ་ཡི། །ཉེས་པ་འདིར་ནི་ཐལ་འགྱུར་བ། །ངེས་བསྐྱེད་བག་ཆགས་དེ་ཉིད་ནི། །ཤེས་ཏེ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་མ་ཡིན། །འོན་ཀྱང་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་བྱེ་བྲག་གཞན་གྱི་རྒྱུ་བག་ཆགས་གཞན་ཡིན་ལ། སྔར་གྱི་བག་ཆགས་ཀྱི་དབྱེ་བས་བསྐྱེད་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཞན་ནི་བག་ ཆགས་གཞན་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་ཕན་ཚུན་རྟེན་པའི་སྐྱོན་མེད་དོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན། དོན་མཐོང་བ་ལ་ཡང་འདི་མཚུངས་སོ། །འདི་ལྟར་དོན་གྱི་བྱེ་བྲག་རྒྱུ་ཡིན་ན། །དེ་ཡི་དབྱེ་བ་འང་ཇི་ལྟར་ཡིན། །ཤེས་པའི་དབྱེ་བས་དབྱེ་ཞེ་ན། །ཕན་ཚུན་རྟེན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །དོན་གྱི་དབྱེ་བ་ཡང་རྒྱུ་མཚན་མེད་ པ་ཁོ་ནར་ཤེས་པ་ཐ་དད་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པའི་དབྱེ་བ་ལས་ཡིན་ན་ཕན་ཚུན་རྟེན་པའི་སྐྱོན་ཡོད་དོ། །དོན་ཉིད་ཀྱི་དབྱེ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་མ་འབྲེལ་པ་ཉིད་དོ། །འོན་ཏེ་དོན་གྱི་དབྱེ་བ་གཞན་གྱི་རྒྱུ་མཚན་ནི་དོན་གྱི་དབྱེ་བ་གཞན་ཡིན་ལ། དེའི་ ཡང་གཞན་ཡིན་ལ་འདི་ནི་བག་ཆགས་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ།།གལ་ཏེ་དོན་གྱི་བྱེ་བྲག་ནི་སྣང་བ་ཡིན་པས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཐ་དད་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་རིགས་ཀྱི། བག་ཆགས་གོ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ན་ཅི་ཞིག་ལན་དུ་འགྱུར། གལ་ཏེ་དོན་བཞིན་དུ་བག་ཆགས་ཀྱང་སྣང་བ་ཡིན་ན། དེ་ནི་དོན་ཉིད་ཡིན་ པས་མིང་ཙམ་ཞིག་ཐ་དད་པར་ཟད་དོ།།དེ་ལ་བག་ཆགས་འཛིན་པ་ལ་བྱེད་པ་ཡོད་པ་ནི་འཛིན་པ་ཐ་དད་པ་ཉིད་སྐྱེད་པར་འགྱུར་གྱི་གཟུང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

如外因果相續， 生無始亦然， 如是識相續， 何不許無始？ 若問：“習氣差別何因？“非然： 因有彼因故， 習氣有差別， 因是知差別， 彼差別亦彼。 先入知差別即是習氣覺醒因，知差別亦從彼習氣差別故，有何過？若說：“如是成相互依過。“非然，如是： 若此相互依， 過失此應成， 定生習氣彼， 知非彼之因。 然他識差別因是他習氣，由前習氣差別所生他識是他習氣因。故無相互依過。若非爾時，于見境亦同。如是： 若境差別是因者， 彼差別復云何？ 若說由知差別分， 即成相互依矣。 境差別非唯無因成異知因，因不應理故。若由知差別則有相互依過。說”境自差別是因”極不相屬。 若說：“境差別他因是境差別他，彼復是他”，此于習氣亦同。若說：“境差別是顯現故令識差別”此理，習氣云何？有何答？若習氣如境亦是顯現，則彼即是境，僅名異而已。 其中習氣執持有作用生異執持，非所執。

།དེ་ལྟ་བུའི་གཟུང་བ་མྱོང་བ་ལས་བྱུང་བའི་བག་ཆགས་ནི་དྲན་པ་ཙམ་སྐྱེད་པར་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ལན། འདིར་ནི་རྣམ་ཤེས་སྔ་མ་ཉིད། ། བག་ཆགས་ཡིན་ཞེས་སྔར་བརྗོད་ཟིན། །དེ་ཡི་རྣམ་ཅན་ཤེས་སྐྱེད་དེ། །ཇི་ལྟར་ཐ་དད་བྱེད་མ་ཡིན། །དཔེར་ན་ལྕགས་སྒྲོག་གིས་བཅིངས་པས། །འཁྱོར་པོ་ཡི་ནི་འགྲོས་བྱེད་པ། །བདག་ཉིད་མེད་ཀྱང་དེ་ལྟ་བུའི། །ཚུལ་དུ་འགྲོ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་བཞིན། །འདོད་འཇིགས་མྱ་ངན་ལ་སོགས་ལ། །དོན་དེ དག་ནི་ཡོད་མིན་ཡང་།།བག་ཆགས་དབྱེ་བས་གཟུང་བ་ཡི། །རྣམ་པ་ཡང་ནི་ཐ་དད་མཐོང་། །ཅི་སྟེ་དེར་ཡང་ཡུལ་དང་དུས་གཞན་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ཕྱི་རོལ་ཉིད་དམིགས་པ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེའི་ཚེ་དེར་ཐོབ་པ་མེད་པས་དེའི་ཚེ་ ཉིད་དེ་ཉིད་དུ་མེད་མོད།གཞན་གྱི་ཚེ་གཞན་ན་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་གོ་ཚད་མ་ཅི་ཡོད། འདི་ལྟར་བུམ་པ་གང་ན་གང་གི་ཚེ་མ་དམིགས་པ་དེའི་ཚེ། དེ་ན་མེད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། འདིར་དམིགས་ཡུལ་ལ་སོགས་པ་ཡིས། །གཞན་ཉིད་ཡིན་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །སྔོ་ སྩོགས་ཉིད་དུ་མཐོང་བ་ལ།།རྣམ་གཞན་ཡོད་ལ་ཡོད་དམ་ཅི། །གལ་ཏེ་ཡུལ་གཞན་པ་དག་ཀྱང་། །ཡུལ་གཞན་པར་ནི་དམིགས་ཡིན་ན། །སྔོན་པོ་ཡི་ནི་རྣམ་པ་ཡང་། །དེ་ལྟར་ཡིན་ཕྱིར་འདི་མཚུངས་སོ། །རྣམ་པ་གཞན་ལ་ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་གཞན་དུ་མ་ཡིན་ ནོ་ཞེས་ལན་འདེབས་ན།ཡུལ་གཞན་དུ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ལན་མཚུངས་སོ། །རྣམ་པ་ལ་ནི་གནོད་པར་བྱེད་པ་མེད་ལ། ཡུལ་ལ་གནོད་པ་ཡོད་པ་དེས་ན་ཡུལ་དང་འབྲེལ་པ་དེ་ཉིད་མེད་ཀྱི་རྣམ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་དེ་ལ་དམིགས་པ་མེད་པ་དེས་ན་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ མ་གྲུབ་པོ།།གལ་ཏེ་དེ་ལ་ཡང་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དེ། འདི་ལྟར། ཡུལ་དང་བརྟེན་པ་མ་གཏོགས་པར། །འབྲེལ་པ་འགའ་ཡང་མཐོང་བ་མེད། །དེ་གཉིས་དམིགས་ན་ཤེས་པ་ནི། །དམིགས་པ་མེད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །དེར་ནི་ཡུལ་དང་དེ་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་སྣང་ལ་དེ་གཉིས་ཀྱང་བདེན་པའི་ཕྱིར་དམིགས་ པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར།འབྲེལ་པ་ནི་དེ་དག་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ། འབྲེལ་པ་ལ་ཡང་དམིགས་བཅས་ན། །དེ་ལྟ་ཉིད་ནི་ཅིས་མ་ཐོབ། །ཐོབ་པ་མེད་ཀྱང་དམིགས་ བཅས་ཞེས།།བྱ་བ་འདི་ནི་ཅལ་ཅོལ་ཡིན། །གལ་ཏེ་ཐོབ་པ་མེད་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ན་འོ་ན་ལོག་པར་སྣང་བ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་ཁས་བླང་དང་འགལ་ལོ། །གཞན་ཡང་ཇི་ལྟར་ལོག་པར་སྣང་བ་དེ་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་གཞན་དུ་བརྟགས་པས་ཅི་བྱ་ཞེས་བྱ་ བ་འདི་ནི་བསྟན་ཟིན་པའི་ཕྱིར་ཡང་མི་བརྗོད་དོ།

若說：“如是所取經驗所生習氣僅見生憶念。“此答： 此中前識自， 說為習氣已， 生彼相識故， 如鐵鎖所縛， 作跛者之行， 雖無自性然， 如是為行因。 于欲怖憂等， 雖彼境非有， 由習氣差別， 見所取相異。 若說：“彼中亦緣他處時自性外境，因一切識有所緣故。若爾時無得故，爾時彼處無，他時他處無，此有何量？如瓶於何處何時不見，彼時彼處無，非一切。“此說： 此中由所緣境等， 云何成為他性耶？ 于見為青等性時， 豈有異相於有耶？ 若他處境亦， 緣為他處境， 則青相亦然， 故此相同矣。 若答：“無異相量故非他。“答”非他處”亦同。于相無能破，于境有能破，故彼境系屬無，非相。若爾，則無所緣故，一切識有所緣不成。 若說：“彼亦有所緣，如是： 除境及所依， 不見任何系， 若見彼二者， 識云何無緣？” 彼中顯境及所依，彼二亦真故，云何成無所緣自性？系屬非異彼等。故一切識有所緣。若爾： 若系屬亦有所緣， 何不即得如是性？ 雖無得說有所緣， 此說誠為戲論也。 若無得亦有所緣，則顛倒顯現亦無故違許。複次如顛倒顯現，一切皆成故，何須察他？此已說故不復說。

།གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་མེད་ཀྱང་ལོག་པར་སྣང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གནོད་པ་བྱེད་པ་བདེན་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །གང་དུ་དུས་གཞན་དུ་གྱུར་པ་དེར་ནི་བག་ཆགས་ཉིད་ཀྱི་བྱེད་པ་རྟོགས་ཀྱི་ དོན་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེའི་རྣམ་པ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་སྔ་མ་ཉིད་ལས་ཡིན་གྱི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་སྣང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་མ་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་མ་སྐྱེས་པ་ནི་བསྒོ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ལ་འདས་པའི་དོན་ནི་སྒོ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཕན་ཚུན་འབྲེལ་པ་མེད་ པ་ལྷན་ཅིག་པ་དག་ཀྱང་བསྒོ་བར་བྱ་བ་དང་།སྒོ་བར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བསྒོ་བར་བྱ་བ་དང་། སྒོ་བར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ནི་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་དག་ཁོ་ན་ལ་ཡོད་ཀྱི་རྟག་པ་ལ་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་གཏན་ཚིགས་འདི་ནི་བཟློག་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་དྲན་ལ་འཛིན་དབྱེ་ཡོད། །གཟུང་བའི་རྣམ་པ་སྤངས་གཞན་མིན། །དེ་ནི་དོན་ནི་ཡོད་མིན་པས། །དེ་ལམ་མདུན་དུ་ཉེ་བ་ཉིད། །རྗེས་འགྲོ་མེད་པར་འཇིག་ན་ཡང་། །སྐད་ཅིག་མ་ཡི་སེམས་དག་ལ། །བག་ ཆགས་བསྒོ་བྱ་སྒོ་བྱེད་ཀྱི།།དོན་འཐད་རྟག་པ་ལ་མ་ཡིན། །ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་སྐད་ཅིག་ན། །སྐད་ཅིག་སྔ་མ་ལས་སྐྱེ་ཉིད། །དེས་ན་དེ་ལས་དུས་གཞན་དུ། །འབྲས་བུ་གཞན་དག་རབ་ཏུ་སྐྱེ། །བསྒོ་བྱ་སྒོ་བྱེད་དངོས་པོ་འདི། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ལས་གཞན་མིན། །འཇིག་པ་སྔ་མས་ཕྱི་མ་ནི། ། སྐྱེད་པར་བྱེད་ཚེ་བསྒོས་འགྱུར་གྱི། །བརྟན་པའི་དངོས་ལ་བརྟན་དངོས་ཀྱིས། །བག་ཆགས་སྒོ་བར་བྱེད་པ་མེད། །རྟག་པ་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ག་ལ་ཡོད། །བརྟན་པར་གནས་པ་སྔ་མ་ལ། །བག་ཆགས་དང་འབྲེལ་འཐད་མ་ཡིན། །སྔ་བཞིན་དེ་ལ་བག་ཆགས་ནི། །མི་འགྱུར ཁྱད་པར་མེད་ཕྱིར་རོ།

若說：“因無能破知故非爾。“雖無能破知，因是顛倒顯現故，能破非真。於他時處，由習氣作用了知，非由境。彼相由前經驗，非是無有境相顯現。 若說：“剎那知是作用事，其中未生非所熏，過去境非能熏，無相互系屬同時者亦非所熏能熏事。“非然，已說所熏能熏事即是因果差別。彼唯于剎那有，非於常故，“因是剎那”此因成立相違。 故憶有執差別， 除所取相非他， 彼因境非有， 彼道近前性。 雖無隨行滅， 于剎那心中， 習氣所熏能熏， 義成非於常。 差別剎那中， 從前剎那生， 故從彼他時， 諸他果遍生。 所熏能熏事， 非異因與果， 前滅生后時， 成熏非堅事。 于堅事堅事， 無習氣能熏， 常無變異故， 豈有因與果？ 於前堅住者， 習氣系不成， 如前于彼中， 不變無差故。

།སྔ་མ་དང་འདྲ་ཐ་དད་ཕྱིར། །འཇིག་པ་ལ་ནི་བག་ཆགས་ཡོད། །སྐད་ཅིག་ཡིན་ཡང་སེམས་ལ་ནི། །དེ་དང་རྗེས་མཐུན་ཡོད་པ་ཉིད། །རྣམ་ཤེས་སྔ་མས་དེ་བསྐྱེད་ཕྱིར། །ཕྱི་མའི་བློ་ལྟར་སྐྱེ་མ་ཡིན། །སྐྱེས་པའི་སྐད་ཅིག་དེ་ཉིད་ནི། །འབྲས་བུ་གཞན་དག་སྐྱེད་པར་བྱེད། ། དེས་ན་སྐྱེས་ནས་ཞིག་ན་ཡང་། །སྐད་ཅིག་གནས་ཕྱིར་འབྲས་བུ་རྩོམ། །རྗེས་འགྲོ་མེད་པ་ཞིག་གྱུར་ཀྱང་། །རྗེས་སུ་མཐུན་ལ་ཅི་ཞིག་གནོད། །ཕྱི་མའི་བློ་ལ་དེ་ཚེ་བའི། །ཆོས་འགའ་ཡོད་པ་མིན་ཞེ་ན། །མ་ཡིན་མཚུངས་པར་འཛིན་པ་ཡི། །ཤེས་ལས་རང་བཞིན་གཅིག་པ་ཉིད། །གལ་ཏེ་བ ལང་བློ་ཡི་ནི།།བག་ཆགས་རྗེས་མཐུན་དེ་ཡི་ཚེ། །མི་མཐུན་ཕྱིར་ན་གླང་པོ་ཡི། །བློ་འདིར་བག་ཆགས་མ་ཡིན་འགྱུར། །གཞན་གྱིས་བར་དུ་ཆོད་ན་ཡང་། །བག་ཆགས་སྔ་མས་བརྟན་པའི་ཕྱིར། །བརྟན་པ་སྒྲུབ་བྱེད་ཤེས་པ་ནི། །བར་དུ་ཆོད་ཀྱང་འབྲས་བུ་བྱེད། །གླང་པོའི་ཤེས་པས་སྔ་མ་ ཡི།།བག་ཆགས་ལས་ནི་རྣམ་ཤེས་འཇུག་།བར་དུ་མི་མཐུན་ཤེས་པ་ནི། །བག་ཆགས་གཞན་ལས་རབ་ཏུ་སྐྱེ། །ཤེས་པ་གཅིག་ནི་ཞིག་པ་ཡིས། །བག་ཆགས་ཐམས་ཅད་འཇིག་པ་མིན། །མེ་ཏོག་ཞིག་པར་གྱུར་ན་ཡང་། །དམར་པོ་སྐྱེ་བ་ག་ལས་ཡིན། ། ས་བོན་མྱུག་སོགས་ཆུ་བ་སོགས། །དེ་དང་མི་མཐུན་ལས་ཇི་ལྟར། །དེ་ལས་སྐྱེས་པ་དེ་དག་ཀྱང་། །རིམ་གྱིས་འབྲས་བུའི་བྱེད་པོ་ཉིད། །འདི་ནི་མ་ཧེ་ལ་སོགས་ཀྱི། །བློ་ལ་ཅི་ཕྱིར་ཡོད་མ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ལས། །རྣམ་པ་ཀུན་ལྡན་སྐྱེ་བ་ཡི། །ཤེས་པ་སྐད་ཅིག གཅིག་ཉིད་ཀྱིས།།འཇིག་པར་འགྱུར་བ་འཐད་མ་ཡིན། །དེ་རྟེན་ཞིག་པར་གྱུར་ན་ཡང་། །གཞན་དག་ནུས་པའི་རྟེན་དུ་འགྱུར། །ནུས་པ་ཐ་དད་མ་ཡིན་ཕྱིར། །སྐད་ཅིག་ཉིད་ནི་ཉམས་མི་འགྱུར། །བག་ཆགས་ལྡན་རྣམས་བག་ཆགས་ཀྱི། །རྒྱུན་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡི། །རྒྱུན་བཞིན་ འདོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།།བག་ཆགས་ནུས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན། །བག་ཆགས་ལས་དེའི་ཤེས་སྐྱེ་ཞིང་། །དེ་དག་ཀྱང་ནི་བག་ཆགས་ཡིན། །དེ་དག་ཕན་ཚུན་མཉམ་པར་ནི། །མཚུངས་པ་ཉིད་ནི་བྱེད་མ་ཡིན། །ནུས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་རྒྱུ། །གང་ཡིན་མི་མཐུན་པ་ཡང་ཡོད། ། དེ་ཕྱིར་མི་མཐུན་རྒྱུ་ལས་ནི། །མི་མཐུན་འབྲས་བུ་གཞན་འབྱུང་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་ལྡོག་པར་བརྟགས་པ་འདི། །ཀུན་རྫོབ་ཡོད་ཡིན་དངོས་པོར་ནི། །མ་ཡིན་དེ་ཡི་འབྲས་བུ་ནི། །གཞན་པ་ཅི་ཕྱིར་སྲིད་མ་ཡིན། །གང་དག་ཤེས་ཕྱིར་བརྟན་པ་དང་། །ཤེས་པ་གོམས་འདོད་པ་དེ་ཡི། །བག ཆགས་འཛིན་པར་བྱེད་མིན་ཞིང་།།བག་ཆགས་སུ་ཡང་དེ་འདོད་མིན། །མེ་ཏོག་མ་དུ་ལུང་ག་སྩོགས། །རྒྱ་སྐྱེགས་སྩོགས་ཀྱིས་བསྒྱུར་གང་ཡང་། །དེ་ཡི་རང་བཞིན་དེ་འབྲས་ལ། །འཕོ་བའི་ཕྱིར་ན་བག་ཆགས་ཉིད། །རིགས་པས་འཐད་པའི་བག་ཆགས་གང་ཡིན་འདི། །

如前同異故， 滅中有習氣， 雖剎那心中， 有彼隨順性。 前識生彼故， 非如后智生， 彼生剎那即， 能生諸他果。 故雖生已滅， 因住剎那故， 開始諸果業， 無隨行雖滅， 于隨順何損？ 若說：“后智爾時無有法。“非然，由相似執知，自性即一。若爾時牛知習氣隨順，因不相順故，此象知非習氣。 雖為他間斷， 因前習氣堅， 成堅諸知性， 雖斷仍作果。 象知從前習， 習氣識趣入， 中間不順知， 從他習氣生。 一知滅壞時， 非滅一切習， 花雖成壞時， 紅色從何生？ 種芽等莖等， 如何從不順？ 從彼所生彼， 漸為果作者。 此於水牛等， 智中何不有？ 故此一切中， 具相生之知， 一剎那壞滅， 不應道理也。 彼依雖壞滅， 成他功能依， 功能無異故， 剎那性不失。 具習氣諸者， 習氣相續流， 非如識相續， 習氣是功能。 從習氣生彼知， 彼等亦是習氣， 彼等相互平等， 非作相似性。 具功能性因， 亦有不相順， 故從不順因， 生他不順果。 故此倒執想， 是世俗有性， 非事彼果他， 何故不可能？ 諸欲知堅固， 及知修習者， 非為執習氣， 亦非許彼習。 花如茉莉等， 紅花等所變， 彼性于彼果， 遷故即習氣。 此是以理成就之習氣。

རིགས་པས་འཐད་པའི་བག་ཆགས་གང་ཡིན་འདི། །རབ་ཏུ་བརྟགས་ ཏེ་ཕྱི་རོལ་དོན་བཟློག་པ།།དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཕྱི་རོལ་མངོན་ཞེན་པའི། །གདོན་གྱིས་འགྲོ་བ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ཟིན། །དེ་ཕྱིར་རྣམ་པའི་རྣམ་དབྱེ་བ། །མཐའ་དག་བག་ཆགས་སྟོབས་ལས་ཡིན། །ཕྱི་རོལ་དོན་མེད་དེ་ཡི་ཕྱིར། །བློ་ནི་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད། །དེ་ཕྱིར་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་ དམིགས་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ།ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོངས་སུ་དག་པའི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་དམིགས་པ་མེད་ཉིད་ནི་འདི་ཁོ་ན་སྟེ། བདག་གི་རྣམ་པ་རིག་པ་གང་ཡིན་པའོ། །གལ་ཏེ་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཕྱོགས་སུ་བྱེད་ན་དཔེ་མེད་པའི་ ཕྱིར་ཇི་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔོག་ཅེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། དོན་མ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚད་མས་ཕྱོགས་ནི་སྒྲུབ་པ་ན། །དཔེ་ནི་རང་ཉིད་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། །ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་ལ་སོགས་པའི། །ཚད་འབྲས་འདི་ནི་རིགས་པར་ལྡན། །རྩོད་པའི་གཞིར་གྱུར་པ་སད་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་ཕྱོགས་སུ་བྱས་པ་ཡིན་ ནོ།།རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པ་ནི་བསྒོམས་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་། ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པས་ན་དཔེར་བྱེད་དོ། །ཇི་ལྟར་ཁྱབ་པ་གྲུབ་ཅེ་ན། །རིགས་གང་གང་ལས་གྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རིགས་པས་སོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་མཐའ་ དག་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ།ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དེ་ཉིད་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པར་དེ་རིག་པ་དག་འཛེར་ཏོ། །གུས་པར་བསྒོམ་པ་དང་འབྲེལ་པ། །སད་ཚེ་མཐོང་བ་རྨི་ལམ་དུ། །མཐོང་འགྱུར་དེས་ན་ཤེས་གཞན་ཡང་། །དེ་ལྟ་ཉིད་ ཅེས་རྟོགས་པ་ཡིན།།གལ་ཏེ་རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པ་ནི་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དམིགས་པ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར། དེ་ཚེ་དེ་འམ་གཞན་གྱི་ཚེ། །གཞན་གྱིས་རྨི་ལམ་མཐོང་བའི་ནི། །སད་པའི་ལྟ་བས་མཐོང་མེད་པ། །དེ་ཕྱིར་དེ་ནི་ དམིགས་མེད་ཉིད།།གནོད་བྱེད་ཤེས་པས་དེ་ཡི་ཡུལ། །དམིགས་པས་བཟློག་པར་བྱས་པས་ན། །ཤེས་ཏེ་དམིགས་པ་མེད་པར་ནི། །བྱེད་དོ་ཞེས་འདིར་རྣམ་པར་ངེས། །རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པ་བཞིན་དུ་སད་པའི་ཤེས་པ་ལ་ནི་དེ་ལྟར་གནོད་པར་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ཇི་ལྟར་དཔེ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གནོད་བྱེད་ཤེས་པས་དེ་ཡི་ཡུལ། །དབྲོག་པར་ནུས་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །ལྕགས་ཀྱུ་སྩོགས་བཞིན་ཤེས་པ་ལ། །འདྲེན་པའི་བྱེད་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། ཤེས་པར་བྱེད་པའི་བྱ་བ་ཉིད་དོ།

以理成就此習氣， 詳察遮破外境已， 如是外境執著魔， 已執一切諸有情。 故諸相之差別， 悉從習氣力， 無有外境故， 心即無所緣。 故一切知無所緣，因是知故，如夢知，此是清凈量。如是無所緣性即是此，謂自相了知。 若說：“若以一切知為宗，因無喻故，云何比量？“非然，因不知義故。量成立宗時，因喻自成故，“一切”等量果，此具道理性。以覺知為諍事宗。夢知由隨順修習及隨逆故，成無所緣性為喻。 若問：“云何成遍？“由”何類從何成”之理故。若非爾者，一切因果事應無，因無量故。因果性即是隨順及隨逆性，諸知彼者許。 敬修相應時， 覺見於夢中， 見故余知亦， 了知即如是。 若說：“夢知因是知故非無所緣，然有能破故。如是： 爾時彼或他， 時他見夢境， 覺見不見故， 故彼無所緣。 能破知奪彼， 境遮破故知， 無所緣性者， 此中定解也。” 如夢知，覺知無如是能破故，云何為喻？非然： 能破知于彼， 境云何能奪？ 如鉤等於知， 無有牽引用。 若爾云何？即是能知作用。

།འདི་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་ཡུལ་གྱི་དོན་མེད་དོ་ཞེས་གཞན་གྱིས་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན ནོ།།དངོས་པོ་མེད་པ་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡང་མི་དམིགས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། གཅིག་ནི་དགག་པའི་གཏན་ཚིགས་སོ་ཞེས་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འགལ་བ་ཡང་མི་དམིགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གནོད་པར་བྱེད་པས་ནི་དེ་གཞལ་བྱས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་ པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།དེ་མེད་པ་ཡང་གཞན་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གནོད་པའི་བྱེད་པ་ནི་དེ་ལས་གཞན་དམིགས་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ནི་སད་པའི་ཤེས་པ་ལ་ཐམས་ཅད་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སད་པའི་ཤེས་པ་ལ། །དེ་ནི་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟར་མི་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ་དེ་ཇི་ལྟར་ གནོད་ཅེ་ན།འདི་ནི་དེ་ལྟ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་རིག་པ་དང་། ཅིག་ཤོས་ཀྱི་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་ཇི་ལྟར་འབྲས་བུས་རྣམ་པར་འཇོག་གི་རིག་པས་མ་ཡིན། འབྲས་བུས་རྣམ་པར་གནས་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིག་པ་མེད་ པར་འབྲས་བུར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན།རང་རིག་པས་རིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འབྲས་བུ་བཞིན་དུ་དོན་རིག་པ་ཡང་རང་རིག་པ་ཙམ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་དོན་རིག་པ་ཡང་དེ་ཉིད་ལ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྣམ་པར་གནས་སོ། །འདི་ལྟར། དོན་རིག་བྱེད་པ་ཤེས་ན་ནི། །དེ་ཡི་དེ་མ་ཐག་བྱུང་བའི། །འབྲས་བུ་ དེ་ནི་དེ་ལྟ་བུར།།གོ་བྱེད་གཞན་དུ་དེ་མ་ཡིན། །དེའི་ཕྱིར་དེའི་གནོད་པར་བྱེད་པ་ནི་འདི་ཉིད་དེ། རང་བཞིན་གཞན་འཛིན་པ་གང་ཡིན་པའོ། །དེ་ཡང་ཤེས་པ་གཞན་ལ་ལྟོས་ནས་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སད་པའི་ཤེས་པའི་དོན། །མི་སླུ་བ་ཅན་མ་ཡིན་ནམ། །དེ་ཇི་ལྟར་ན་གཞན་ གྱིས་དེ་མི་འཛིན་ཞེ་ན།རྨི་ལམ་དུ་རྟོགས་པ་ཡང་དེ་ལས་གཞན་པའི་རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པས་འཛིན་པའི་ཕྱིར་མི་སླུ་བ་ཉིད་ཡིན་པས་དེ་ཇི་ལྟར་གནོད་པ་ཡིན། སད་པའི་ཤེས་པས་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། སད་པའི་ཤེས་པ་ལ་ཡང་དེས་གནོད་པའི་ཕྱིར་དེ་ནི་མཚུངས་སོ།

於此，由他知”無如是境義”。了知無事唯由不見，因說”一是遮因”故。相違亦由不見成立故。故由能破了知彼空無所量。彼無亦因他有故，能破作用即是見彼異者。彼于覺知皆有。 若說：“于覺知，彼非如是”，豈非不應爾？云何能破？此即如是。“此是如是，此非如是”，豈非是智及余果？故云何由果安立而非由智？由果安立是世俗有性，因無量故。 若問：“無智云何成果？“因由自證知故。故如果，境智亦唯自證性。故境智亦于彼自身，如是安立。如是： 若知境能知， 彼無間所生， 彼果即如是， 能知非他故。 故彼能破即是此，謂執異自性。彼亦對余知是一切知。 若問：“覺知之境，豈非無欺耶？云何他不執彼？“夢中了知亦由異夢知執故是無欺性，云何能破？若說：“由覺知能破故。“于覺知亦由彼能破故，彼等同。

།ཡིད་གཉིད་ཀྱིས་ ཉམས་པ་ལ་དེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་གནོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དཔེར་ན་མིག་ཉམས་པས་སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པར་མཐོང་བ་དེ་ལས་བཟློག་པ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཉིད་ཀྱིས་ཉམས་པར་བྱེད་པའི་སེམས་གང་གིས་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ཡིན། རེ་ཞིག་དེ་ཡི་གནས་སྐབས་སུ། །དེ་ནི་དེ་ལྟར་རྟོགས་མ་ཡིན། །གཉིད་ལོག་པ་འམ་ལངས་པ་ན་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ཐམས་ཅད་རྨི་ལམ་ན་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། འདི་ལྟར། རྨི་ལམ་ན་ཡང་བདག་ཉིད་ནི། །གཉིད་ཀྱིས་ལོག་པ་སླར་སད་ཅེས། །ཁྱེད་ཀྱིས་རྣམ་དབྱེར་བརྗོད པ་ཡི།།རྟོགས་པ་འདི་ནི་གང་གིས་བྱས། །སད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་ནི་རྨི་ལམ་དུ་ཡང་མཐོང་སྟེ་དེས་ན་སད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་དེ་ཡང་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་པར་མཐོང་བས་ཡིད་ཆེས་པར་བྱེད་པ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། ཅི་སྟེ་ཡིད་ཆེས་པས་རིག་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རྨི་ལམ་ དུ་ཡང་དེ་ལྟར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་འདི་ནི་མཚུངས་སོ།།ཅི་སྟེ་རྨི་ལམ་དུ་ཡང་འདི་ནི་རྨི་ལམ་མོ་ཞེས་རེས་འགའ་ཡིད་ཆེས་པ་ཡོད་པ་དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཅི་འདི་བདེན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་རྟོགས་པ་མེད་དམ། དེས་ན་བདེན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྨི་ལམ་ནི་རྣམ་པར་མི་ གནས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འདི་ཡང་རྣམ་པར་མི་གནས་པ་ཉིད་དེ། ཕྱུག་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་མི་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེར་རྣམ་པར་མི་གནས་པ་ནི་རྒྱུ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ལ་རྨི་ལམ་གྱི་ནི་རྒྱུ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། རྨི་ལམ་དུ་མཐོང་བ་ནི་མོད་ལ་འཇིག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་བག་ ཆགས་བརྟན་པ་ཡིན་གྱི།དེ་ལྟར་དོན་སྒྲུབ་པར་ནུས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། དེར་ཡང་ཡིད་འོང་སྩོགས་མཐོང་བ། །མོད་ལ་འཇིག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །རྨི་ལམ་དུ་ཡང་ཉིན་ལ་ནི། །རྒྱུན་མི་འཆད་པར་དེ་མཐོང་ཉིད། །གལ་ཏེ་རྨི་ལམ་དང་རྨི་ལམ་མ་ཡིན་པའི་ཤེས་པ་གཉིས་ཐ་ དད་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མའམ།ཚད་མ་མ་ཡིན་ཞེས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་སོ། །གལ་ཏེ་ཚད་མ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་དེ་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ཀྱིས་མ་ངེས་སོ། །ཅི་སྟེ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་ཕྱོགས་དང་དཔེ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ འཇུག་ཅིང་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཇི་ལྟར་འགྲུབ་ཅེ་ན་དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་པས་སྐྱོན་མེད་དོ།།ཚད་མ་ཐམས་ཅད་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་དམིགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དམིགས་པ་མེད་ཀྱང་ཐ་སྙད་ཀྱི་མི་སླུ་བ་ལ་ལྟོས་ནས་འདིར་ཚད་ མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

若說：“因意識為睡眠所損，有彼故非能破，如眼根損壞見髮絲等，于彼相違非能破。“非然，由何睡眠所損心如是了知？且於彼時，彼非如是了知。 若說：“睡眠時或醒時了知。“此一切于夢中豈非亦有？如是： 夢中亦自身， 睡眠復醒覺， 汝所分別說， 此了知誰作？ 覺醒等言說于夢中亦見，故彼覺醒等言說亦見非相，云何成信？若說：“由信解故如是。“于夢中亦如是故，此等同。 若說：“于夢中亦有時信解’此是夢’故非如是。“豈無’此是真實’之了知耶？故應成真實。若說：“正因此故夢是不住。“此亦是不住性，因富者等不住故。彼不住有因，夢則無因。 若說：“夢中所見即刻壞滅。“此是習氣堅固，然非如是能成義。如是： 彼中見悅等， 即刻成壞滅， 于夢日間亦， 恒見彼無斷。 若夢與非夢二知，為有成立差別之量或非量二分別？若是量，爾時因有所緣故，即由彼不定。若非量，爾時因宗喻不成故，云何比量轉而成無所緣性？非然，因是量故無過。 非一切量有所緣，因比量無所緣故。雖無所緣，因對世俗無欺故，此是量。

།གལ་ཏེ་རྨི་ལམ་དང་གཞན་པའི་ཤེས་པ་དེ་གཉིས་ཐ་དད་པར་གྲུབ་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་དམིགས་པ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཐ་དད་སྒྲུབ་བྱེད་ནི། ། འཇིག་རྟེན་པ་ཡི་རྟོགས་པ་ཉིད། །བསྒྲུབ་བྱ་དཔེ་ཡི་དཔྱད་པ་འདི། །སྣང་བ་ལ་ནི་རྟེན་ཕྱིར་རོ། །རེ་ཞིག་འདི་ནི་རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པ་ཡིན་ལ་འདི་ནི་སད་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི ཐ་སྙད་ཡིན་ནོ།།དེ་ནས་ཕྱིས་གལ་ཏེ་རྣམ་པར་དཔྱོད་ན་འདི་ལ་རྣམ་པར་དབྱེ་བའི་རྒྱུ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཐ་མི་དད་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་གཞན་ལ་ཉེས་པ་ཅི་ཡོད་གལ་ཏེ་ཉེས་པ་ཡོད་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་རིག་བྱེད་ཚད་མར་སྒྲུབ་པ་ལ་ཡང་ཉེས་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་ ལྟར་རིག་བྱེད་ནི་ཆོས་ཅན་ཡིན་ནོ།།དེ་ཇི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་པའི་ཚིག་ལས་ཐ་དད་ཅེས་བརྒལ་ཞིང་བརྟགས་ན་ཇི་སྐད་བརྗོད་པར་བྱ། གལ་ཏེ་ཚད་མ་མེད་ན་འཇིག་རྟེན་པའི་ཚིག་དང་འདྲ་བའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་དེ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཚིག་ལས་ཐ་དད་པའི་ཆོས་ཅན་ཡིན། འོན་ཏེ་ཐ་དད་པ་ཉིད་ཚད་མས་གྲུབ་ པར་བརྗོད་ན།དེ་ལྟ་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དགོད་པ་ལ་འབྲས་བུ་ཅི་ཞིག་ཡོད། དེའི་ཕྱིར་རྩོད་པ་འདི་ཇི་ལྟར་སྤང་བར་བྱ། གལ་ཏེ་དབྱངས་དང་ཡི་གེའི་གོ་རིམས་ཁྱད་པར་གཞན་ཉིད་ལས་རིག་བྱེད་ཀྱི་ཚོགས་ཐ་དད་པར་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དག་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པར་ གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།།འོན་ཏེ་རྒྱུ་འདི་ཡོད་པ་ཡིན་ན། ཅི་འདི་རིག་བྱེད་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་མ་ཡིན་ཞེས་དཔྱད་པ་ན། གལ་ཏེ་ཚད་མ་ཡོད་ན་ནི་རིག་བྱེད་ཉིད་དོ། །དེ་སྟེ་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན། འདིས་དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་འདིར། །རོ་ཡང་དེ་ལྟར་ཤེས་པ་ནི། ། རེ་ཞིག་མཚུངས་པར་མཐོང་བ་ཡིན། །རྨི་ལམ་གྲུབ་པ་འདི་ལས་ཅི། །གཞན་ན་མིན་ཞེས་རྟོག་པ་ན། །དམ་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཡིན་པ། །དེ་ལྟར་བལྟའོ་ཞེས་བྱ་ཡང་། །གལ་ཏེ་ཕྱིས་རྣམ་པར་དཔྱད་ན་རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པ་འམ་གཞན་དག་དོན་དམ་པར་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པའམ་ཐ་མི་དད་པར་འགྱུར བ་དེ་ལྟར་གཟུང་བར་བྱའོ།།དེ་ལ་གལ་ཏེ་བརྟགས་ན་ཐ་དད་པ་ལ་ཚད་མ་འགའ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་ཐ་མི་དད་པར་རྟོགས་སོ།

即使成立夢知與余知二者差別，由能立知有所緣故，亦不成一切有所緣性之過。 彼差別能立者， 即世間了知性， 所立喻觀察此， 因依于顯現故。 且”此是夢知，此是覺知”，此是世間所了知。故依彼安立所立能立言說。其後若觀察，此中全無差別因可知故，成立無差別。 若爾，於他有何過？若有過者，則于成立明論為量亦應有過。如是，明論是有法。彼云何異於世間語？若觀察推究，當如何說？若無量，因同世間語故，云何彼異於世間語之有法？若說差別由量成立，則立能立有何果？故此諍如何遣？ 若說：“由音韻字母次第差別性，成立明論集異。“非然，因余亦如是互成差別故。若有此因，觀察”此是明論耶？抑非耶？“，若有量則是明論。若非爾者，因無用故應舍。 若爾則於此， 味亦如是知， 且見為相等， 此成夢何異？ 若思”他中非”， 如何成勝義， 如是當觀察。 若后詳察，夢知或余知，勝義中互異或無異，如是應取。于彼若察，因於差別無有任何量故，了知無差別。

།དེས་ན་འདི་ལ་འགལ་བ་ཅི་ཡོད། སྔར་གྱི་ཐ་དད་པར་འཛིན་པ་ཚད་མར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་གྱུར་མོད་སྐྱོན་ཅི་ཡོད། ཕྱོགས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་ པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།མ་གྱུར་མོད་ད་ལྟ་ངེད་ལ་ཆད་པ་ཅི་ཡོད། ཐ་དད་པ་མེད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་གང་ཡིན་པ་འདི་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་འོ་ན། ཆོས་ཅན་ཐུན་མོང་བ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་གང་ཡིན་ཚད་མ་མིན། དེ་ལྟ་ཡིན་དང་དེ་ལྟ་བུའི། །སྒོ་ཅན་ཕྱི་རོལ་གཞན་ཡང་མིན། །རིག་བྱེད་ཀྱི་ མཚན་ཉིད་ཚད་མ་དང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ཐུན་མོང་དུ་ཆོས་ཅན་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་དུ་འགྱུར་ཏེ།ཕྱིས་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་བསྒྲུབས་པས་བཟློག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཆོས་ཅན་སྒྲུབ་བྱེད་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེའི་སྒོ་ནས་ཚད་མར་སྒྲུབ་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པས་རིག་བྱེད་ཚད་ མར་མི་འགྲུབ་པོ།།དེས་ན་བསྒྲུབ་བྱ་དང་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཐ་སྙད་མཐའ་དག་ཞིག་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ཆོས་ཅན་ཐུན་མོང་དུ་འཛིན་ཀྱང་དེ་འཛིན་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཉིད་ལ་ཚད་མ་ལྷག་པ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེའི་གཞལ་བྱ་གཞན་གྱིས་བསལ་བ་ཡིན་ན་ཚད་མར་མི་ འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་འདི་ལྟར། གང་ཚེ་ཆོས་ཅན་དེ་ཉིད་ཀྱིས། །རང་བཞིན་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ན། །དེ་ལ་དེ་དང་བྲལ་བ་ནི། །འཛིན་ཀྱང་ཇི་ལྟར་ཚད་མ་ཡིན། །རིག་བྱེད་ཀྱི་ཚིག་ནི་ཚད་མའི་རང་བཞིན་ཡིན་ལ་དེ་དེ་ལས་བཟློག་པར་འཛིན་པ་ན་དེ་ལས་བཟློག་པའི་གཞལ་བྱ་ གཞན་གྱིས་བསལ་བ་ན་ཇི་ལྟར་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ།མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །རང་གི་ངོ་བོས་ནི་ལྷག་པ་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །མ་བཟུང་བས་ན་དེ་ལ་ལྷག་པར་ཐ་སྙད་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། མ་བཟུང་བ་ཇི་ལྟར་ཚད་མ་ཡིན། རང་བཞིན་འགའ་ཞིག་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ རོ།།ཆོས་ཐ་དད་པར་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཐུག་པ་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཚེ་ཆོས་ནི་ཐ་དད་ན། །དེ་དང་སྦྱོར་བ་གཞན་དུ་འགྱུར། །དེ་དང་སྦྱོར་བའང་དེས་ཡིན་ཕྱིར། །ཆོས་ཀྱིས་བསླད་པ་མཐའ་མེད་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དེ་དང་ལྡན་པ་ཉིད། ། དེ་གཉིས་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ན། །ཚད་མ་ཉིད་ཀྱང་དེ་ལྟ་བུར། །འགྱུར་ཕྱིར་ངེད་ལ་ཅི་ཞིག་གནོད། །སྒྲོ་འདོགས་ཀྱིས་ནི་ངོ་བོ་ལས། །ཐ་དད་པར་ནི་བཟུང་བ་ཡང་། །དཔྱད་པས་ཐ་དད་མེད་རྟོགས་པ། །ཅི་ཡི་ཕྱིར་ན་ཚད་མ་ཡིན། །ཁྱེད་ཐ་མི་དད་པར་རྟོགས པས་ཐ་དད་དུ་ཆོས་ཅན་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཇི་ལྟར་འཇུག་ཅེ་ན།དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་གཞན་གྱིས་བརྟགས་པ་ལ་ལྟོས་ཏེ། རྗེས་སུ་བརྗོད་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ།

故此有何相違？若說：“前之執異非量。“雖非量有何過？若說：“將無宗等分別。“雖無之，今於我有何損？若說：“此即是無異性之能立非量。“若爾則： 共同有法之了知即非量。如是，如是門類外境亦非他。明論相量與非量共同了知有法者成非量，因后成立非量而返故。故因有法能立非量故，由彼門成立為量亦非量，故明論不成量。故所立能立一切言說皆當壞。 若說：“雖共執有法，彼執非成非量，因於彼成立殊勝量故。若所量為他所遮，則不成量。“此亦非然，如是： 若時有法彼， 自性即是量， 于彼離彼者， 雖執云何量？ 明論語是量之自性，于彼執相違時，由相違所量他遮時，云何是量？即非量也。由自體無有任何殊勝。 若說：“由未執故，于彼立殊勝言說。“未執云何是量？若說：“因執某自性故。“非然，因無差別故。若說：“因許法差別故非如是。“非然，因成無窮過故。 若時法差別， 彼合成為他， 彼合亦由彼， 法染成無邊。 若彼相應性， 即彼二自性， 量性亦如是， 於我有何損？ 增益執自體， 異性所執者， 觀察知無異， 云何即是量？ 若問：“汝了知無異，云何由有法等分別能立得轉？“非然，此唯是對他觀察之隨說而已。

།སྔོན་གོམས་པས་རང་ཉིད་ཀྱང་སྒྲུབ་བྱེད་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར། ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ མེད་དོ།།ང་ལ་ཡང་འདི་ལྟར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་གཞན་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ། །གལ་ཏེ་རྨི་སོགས་གནོད་བྱེད་ཀྱི། །བློ་བཞིན་ཤེས་ཀུན་ཤེས་ཉིད་ཕྱིར། །དམིགས་དང་བཅས་པར་གཞན་དག་ཀྱང་། །ཅི་སྟེ་སྒྲུབ་མི་བྱེད་ཅེ་ན། །ཇི་ལྟར་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་དམིགས་པ་མེད་དེ་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ ཕྱིར།རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་དམིགས་པ་དང་བཅས་ཏེ། ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྨི་ལམ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། ཤེས་པ་ཉིད་དུ་ཁྱད་མེད་པས། །རྨི་ལམ་ཤེས་ལས་ཕ་རོལ་གྱི། །ཤེས་གཞན་ དམིགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར།།ཇི་ལྟར་ལན་གྱི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན། །ཇི་ལྟར་རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པ་དང་ཁྱད་མེད་པའི་ཕྱིར་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མས་ངེས་པ་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་སྒྲུབ་པ་དེ་བཞིན་དུ། གལ་ཏེ་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ཀྱང་ཡིན་ ན།དེའི་ཕྱིར་འགལ་བ་མི་འཁྲུལ་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཅིག་ཀྱང་མི་འགྲུབ་པས་དེ་ཉིད་དམིགས་པས་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་སྒྲུབ་པ་ལ་ནི་འབྲེལ་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཉི་ག་ཡང་མི་དམིགས་པ་ལས་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། ཇི་ལྟར་ རྨི་སོགས་ཤེས་པ་ལ།།རང་གི་ངོ་བོ་རིག་ཙམ་ལས། །གཞན་པ་རིག་པ་གང་ཡིན་པ། །སད་པའི་ཤེས་པའང་དེ་བཞིན་མཐོང་། །སད་པ་སྣང་བ་རིག་པ་ཡང་། །གཞན་གྱིས་རིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པ་གཞན་ཉིད་དེ་ལྟར་རིག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་འདི་ནི་བརྗོད་ཟིན་ཏོ། །དེ་ལ་ཡང་དམིགས་ པ་ཡོད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན།ཅིའི་ཕྱིར་དོན་བྱེད་པ་མ་ཡིན། གལ་ཏེ་དོན་བྱེད་པ་མེད་དུ་ཆུག་ཀྱང་རྟོགས་པ་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། །གཅིག་མེད་པས་གཞན་མེད་པར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དུ་བ་མེད་པས་མེ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཀིང་ཤུ་ཀའི་ཕུང་པོ་བཞིན་དུ་ མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན་དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་དེའི་དོན་བྱེད་པ་མ་ཡིན་གྱི།ཀིང་ཤུ་ཀའི་ཕུང་པོ་བཞིན་དུ་རང་གི་ངོ་བོས་ནི་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། ཀིང་ཤུ་ཀའི་ཕུང་པོ་རང་གི་ངོ་བོས་དོན་བྱེད་པ་ཅན་ནི་ཡོད་པར་འགྱུར་གྱི་རྨི་ལམ་དུ་དམིགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྨི་ལམ་དུ་ཟོས་པ་ནི་རྒྱས་པར་བྱེད་པ་མེད་དོ། ། འོན་ཏེ་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་དེ་ནི་གཟུགས་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ངོ་བོ་རང་རིག་པའི་ཕྱིར་དེ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་རིགས་སོ། །དོན་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ན་ཅི་འགལ་ཞེ་ན། བག་ཆགས་ཀྱི་སྟོབས་ལས་གྱུར་པ་ཉིད་དང་། རང་གིས་རྟོགས་པ་ཉིད་དོ།

由先習故自亦作能立之合，故全無過失。令他了知”於我亦如是”。 若說：“如夢等能破， 諸智皆智性故， 有所緣餘者， 何不能立耶？” 如說”一切知無所緣，因是知性故，如夢知”，如是”一切知有所緣，因是知性故，如破夢之知”。此中說： 由知性無異， 從夢知彼岸， 余知無所緣， 云何成答立？ 如由與夢知無異故，能破量決定無所緣性相屬故，成立無所緣性。如是，若亦是有所緣性者，故因相違不錯亂故，一亦不成，故即是無所緣性。于成立有所緣性則無相屬。二者皆由不見故是無所緣性。如是： 如於夢等知， 唯自體了知， 所有他了知， 覺知亦見同。 覺時顯現了知亦非由他了知，因知他性如是了知故，此已說訖。 若說：“于彼亦有所緣性。“何故不作用？若許無作用，然有了知性。由一無故他無非理。由無煙故無火非理，因一切時有故。 若說：“如紅花聚非有性。“若爾則彼不作用，如紅花聚由自體有。紅花聚由自體有作用，然夢中所緣非有，因夢中所食無增長故。 若說：“如是相即是色性，故非然。“非理，因自體自證故，應知彼即是識性。若問：“若是境自性有何相違？“由習氣力所成性及自證性。

།དོན་ཉིད དེ་ལྟར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།འདི་ནི་མིང་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །ཁྱེད་ཀྱིས་ཡང་ཇི་ལྟར་མ་ཡིན་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ནང་གི་བྱེད་པ་ལ་རག་ལས་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེ་ནི་ཤེས་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ལྟར་ཡང་བློ་ཙམ་དུ་སྒྲུབ་པ་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་། དེ་ཡི་རིག་བྱ་དོན་གཞན་ལ། ། རིག་བྱ་རིག་བྱེད་འཐད་པར་དཀའ། །རང་བཞིན་དེ་ནི་དོན་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་མ་ཞུགས་ན་རིག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞུགས་ན་ཡང་དོན་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་བློའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་རང་གིས་རིག་པར་འགྱུར་བས་ཇི་ལྟར་གཞན་གྱིས་ཀྱང་རིག ཅེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ།འདི་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཏེ། རབ་རིབ་ཅན་གྱིས་ཟླ་བ་གཉིས་མཐོང་བ་བཞིན་ནོ། །དེར་ཡང་དོན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། ཇི་ལྟར་མ་འཁྲུལ་ཤེས་པ་ནི། །ཐུན་མོང་དོན་གྱི་རིག་བྱེད་འདོད། །དེ་བཞིན་དུ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡང་། །དོན་ཉིད་རིག་པར་བྱེད་པ་ཡིན། །དཔེར་ན་ཐུན་མོང་ དུ་རྟོགས་པས་མ་འཁྲུལ་པར་འདོད་པས་རྟོགས་པ་དོན་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་གཞན་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། ཐུན་མོང་བ་ཡི་དོན་ཉིད་ནི། །མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་མཐོང་བ་མེད། །མངོན་སུམ་མེད་ཕྱིར་དེ་ལ་ནི། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་རིག་པ་མིན། །རེ་ཞིག་མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་ཐུན་ མོང་དུ་གཞན་གྱིས་རིག་པ་མི་རྟོགས་ཏེ།།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་རྟགས་མེད་པ་ཉིད་དུ་གཞན་གྱི་རྟོགས་པ་ཐམས་ཅད་རིག་པར་ཐལ་ལོ། །འོན་ཏེ་ཕ་རོལ་དག་གིས་ཀྱང་། །རྟོགས་པ་དེ་ནི་དེ་འདྲ་ཉིད། །དེ་ཕྱིར་དེ་ཡི་དེ་ཉིད་ནི། །ཐུན་མོང་བ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་ངས་ འདི་རྟོགས་པ་དེ་བཞིན་དུ་རུང་བའི་ཡུལ་ན་འདུག་པ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་རྟོགས་སོ་ཞེས་འཇིག་རྟེན་ན་གྲགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། རབ་རིབ་ཅན་གྱིས་མཐོང་བའི་སྐྲ་ཤད་དང་། རྨི་ལམ་ལམ་དུ་མཐོང་བ་དག་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེར་ཡང་ཡོད་པ་ ཉིད་དོ།།རྨི་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་ན་ཡང་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་དེ་དང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་ཕྱི་རོལ་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་གོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་བདག་ཉིད་དེ་འདྲ་བར་སྣང་བ་ཡིན་གྱི་དེ་ན་གཞན་མེད་དོ་ཞེས་འཇིག་རྟེན་གྱི་གྲགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་སད་པའི་ གནས་སྐབས་ཀྱང་ཡིན་པས་མཚུངས་སོ།།དོན་དམ་པར་ནི་གཉི་གར་ཡང་རང་གི་ངོ་བོར་སྣང་བ་ཙམ་དུ་ཟད་པས་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་མེད་དོ།

若說：“境即如是。“此僅是名言而已。若問：“汝亦如何非？“非然，因了知依內作用故。故彼即是知性。如是亦當說唯心之成立。若爾： 所知能知難。 彼自性不成他境。故未入則非了知，若入亦非他境。若說：“若彼是心自性者，爾時青等應自了知，云何亦由他了知？“非然，此是錯亂，如眼翳者見二月。于彼亦是境性。如是： 如無錯知性， 許共境能知， 如是錯亂亦， 即境能了知。 若說：“如由共同了知故許無錯亂之了知是境，如是余亦然。“此不應理： 共同境性者， 現量所不見， 由無現量故， 于彼比量非。 且現量不了知共同為他所知，若非爾，則無因相而應知一切他了知。 若說：“他方亦然， 了知即如是性， 故彼之彼性， 即是共同性。” 若說：“如我了知此，如是適境中住他亦了知”，是世間共許。非然，因於眼翳者所見髮絲及夢中所見亦無如是了知故。于彼亦有性。夢時亦是彼自性。故由與彼相等故，彼亦唯是外境。非然，由習力自體如是顯現，然彼中無他，是世間共許。如是覺時亦然故相等。勝義中二者皆唯自體顯現而已，故無有所緣性。

།གལ་ཏེ་རྨི་ལམ་ན་ནི་ཐམས་ཅད་འཆོལ་བ་དང་འབད་པ་མེད་པར་འགྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཇི་ལྟར་ཤེས་པ་མཚུངས་པ་ཉིད་ཡིན་ ཞེ་ན།དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་སྣང་བ་ལས། །འཆོལ་བ་གཞན་གང་ཡིན་པར་རྟོགས། །དེ་ཡང་གོམས་པའི་སྟོབས་ལས་བྱུང་། །དེས་ནི་ཇི་ལྟར་འདི་གནས་འགྱུར། །སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་འབའ་ཞིག་སྟེ། དེ་འཆོལ་བ་དང་འབད་པ་མེད་པར་འགྱུར་ བ་གཞན་ག་ལ་ཡོད།ཤིང་ལ་སོགས་པའི་གནས་སུ་མོད་ལ་མཚེའུ་ལ་སོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་འབད་པ་མེད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འབད་པ་མེད་པར་འགྱུར་བ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པར་བཟུང་འབྲས་བུར་གྱུར་པའི་ཤེས་པས་ནི་འབྲས་བུ་ཉིད་ལ་རྒྱུར་གྱུར་པས་ནི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པས། འདི་འདི་ལས་འགྱུར་རོ་ཞེས་ག་ལས་འགྱུར་ཞིང་འདི་མེད་པར་འདི་འབྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟར་ངེས་པར་ཡང་ག་ལ་འགྱུར། འདི་ལ་མངོན་སུམ་མེད་ཅིང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་མེད་དོ། །འདི་འཆོལ་ལོ་ཞེས་བྱ་བར་ཡང་འགས་རིག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གོམས་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་ན་རྨི་ལམ་དུ་འང་། འཆོལ་བ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་སྣང་བ་དང་། དེ་བཞིན་སད་པའི་གནས་སྐབས་དག་ཏུ་ཡང་། འཆི་ལྟས་སྩོགས་ཀྱིས་འཆོལ་བར་མཐོང་བ་ཉིད་དོ། །དེ་ནི་འཆི་ལྟས་ཀྱི་ཉེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། འཆི་ལྟས་དང་འཆི་ལྟས་མ་ཡིན་པ་དག་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ཡང རྣམ་པར་འབྱེད་པ་གཞན་དགོས་ལ།དེ་ལ་ཡང་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གང་ལས་ཐ་དད་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟ་བུ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རང་ཉིད་ཁོ་ནས་ཐ་དད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་རང་གི་རང་བཞིན་ཙམ་གྱི་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་ངོ་བོའི་མཐར་ཐུག་པ་ནི་ གཞན་རིག་པ་མ་ཡིན་ནོ།།རང་གི་ངོ་བོ་ཙམ་རིག་པར་ནི་འཆོལ་པ་དང་མ་འཆོལ་པ་མཚུངས་སོ། །གལ་ཏེ་རིང་དུ་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་དང་། འཁྲུལ་པ་དང་བྲལ་བ་ནི་མ་འཆོལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་གྱིས་རིང་དུ་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བ་མི་མཛད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གཞན་རྣམ་ པར་རྟོག་པ་ལྷག་མར་གྱུར་པ་ཉིད་ཡིན་ན་དེས་ཀྱང་དོན་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་པས་དེ་ལས་ཀྱང་རྣམ་པར་མི་གནས་སོ།།དེ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་མངོན་སུམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་སྐྱེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་མི་སླུ་བ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། འབྲེལ་པ་མ་བཟུང་ བའི་ཕྱིར་རོ།།གང་གི་ཚེ་དངོས་པོ་མྱོང་བ་དེའི་ཚེ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་ལ། གང་གི་ཚེ་དེ་ཡོད་པའི་ཚེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་འདིར་འབྲེལ་པ་འཛིན་པ་ག་ལ་ཞིག་།རྣམ་པར་རྟོག་པས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་འབྲེལ་པ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཞན་ དགོས་པས་ཐུག་པ་མེད་དོ།

若說：“夢中豈非一切錯亂且無功用而成就？如何是知性相等？“非然： 由青等顯現， 錯亂知何他？ 彼亦由習生， 此云何得住？ 唯有青黃等顯現，何有他錯亂及無功用？若說：“因樹等處頓成池等故是無功用。“所謂無功用者，果位知即是果性，因位知即是因性，故”此從此生”云何得有？“此無此生”如是決定亦云何有？此中無現量亦無比量。“此錯亂”亦非任何了知。由習氣差別故，夢中亦現無錯亂等，如是覺時亦由死兆等見錯亂性。 若說：“彼由死兆過失故。“非然，因死兆與非死兆無差別故。于彼亦需他分別，于彼亦是他故，無有如是能成差別者。若說：“唯由自體成差別。“非然，因此唯是自性邊際故。自體邊際非他了知。唯自體了知則錯亂與無錯亂相等。 若說：“長時相續及離錯亂是無錯亂。“非然，因現量不作長時相續故。故余唯是分別增益性，彼亦不了知義故，由彼亦不安立。彼亦因於自體是現量故。 若說：“事物體驗所生分別具不欺。“非然，因未執相屬故。當體驗事物時無分別，當有彼時無體驗，故此中何有相屬執取？若說：“由分別。“彼亦非量。彼亦因依相屬故需他分別，故成無窮。

།དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་བག་ཆགས་དང་ཡང་འབྲེལ་པ་ཇི་ལྟར་འཛིན་ཞེ་ན། དོན་དམ་པར་དེ་དང་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདི་ཡང་ཕྱོགས་ཉིད་དོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །ཕྱི་རོལ་དོན་སྨྲ་དག་གིས་ནི། །ཕྱི་དང་རྒྱུ་འབྲས་ཞེས་བྱ་བའི། །བག་ཆགས་ཁས་བླངས་རྣམ་ཤེས་སུ། ། སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་མ་ཡིན་ནོ། །བག་ཆགས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པ་མེད་ཀྱང་འདི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་སད་པའི་ཤེས་པ་བག་ཆགས་ལས་བྱུང་བར་རྟོགས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། རྨི་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་སུ་ཡང་རྨི་ལམ་དུ་སྣང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདི་མཚུངས་སོ། ། ལངས་པ་ལ་འགྱུར་རོ། །སད་པའི་གནས་སྐབས་ལ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ཡང་གྱི་ན་སྟེ། འདི་ལྟར། འདི་ནི་བཤད་ཟིན་རྨི་ལམ་དུ་འང་། །སད་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །དེས་ན་སད་པའི་གནས་སྐབས་ནི། །རྨི་ལམ་ལས་གཞན་མཚན་ཉིད་མིན། །བདག་སད དོ་སྙམ་པ་ནི་རྨི་ལམ་ན་ཡང་ཡོད་པ་ཉིད་དོ།།དེས་ན་ཇི་ལྟར་སད་པར་སྣང་བས་རྣམ་པར་གཞག་སད་པ་གཞན་གྱིས་དེ་ཡང་རྨི་ལམ་དུ་བྱེད་ཀྱི་འདི་ནི་གང་གིས་ཀྱང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདི་ཉིད་དོན་རྣམ་པར་གཞག་གོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་དུ་ཆུག་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་དང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ཡིད་ ཆེས་པའི་གནས་མ་ཡིན་ནོ།།རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དུས་ན་ཡོད་པའི་དུ་བ་མེ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་དུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་གྱི། །འོན་ཀྱང་དེའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་སད་པའི་གནས་སྐབས་འདི་ཡང་དེའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེའི་རང་ བཞིན་ཉིད་དོ།།གལ་ཏེ་སད་པའི་གནས་སྐབས་དེར་སྒོམ་པའི་བྱེད་པ་མ་མཐོང་བ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་ན་རྨི་ལམ་དང་མཚུངས་ཤེ་ན། དེ་ལ་བརྗོད་པ། བསྒོམ་པ་ཆོད་པར་གྱུར་ན་ཡང་། །རབ་ཏུ་སྣང་བ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། །དཔེར་ན་རྒས་པའི་གནས་སྐབས་སུ། །བྱིས་པས་མཐོང་བ་དམིགས་པ་བཞིན། ། སྐྱེ་བ་གཞན་སོགས་མཐོང་བ་ཡང་། །འཆི་བའི་གཉིད་ཀྱིས་ལོག་གྱུར་པ། །སྐྱེ་གཞན་སྐྱེས་པའི་རྨི་ལམ་དུ། །དེ་ལྟར་ཅི་ཕྱིར་རྟོགས་མི་བྱེད། །ཇི་ལྟར་མཚན་མོ་གཉིད་ལོག་པ། །དེ་བཞིན་དུ་འཆི་བའི་གཉིད་ཀྱིས་ལོག་པ་ལ་ཡང་ཡིན་ནོ། །གཉིད་ལོག་སད་ལས་ཉིན་དང་ཉིན་ལ་འདིར། །སྣ་ཚོགས མཐོང་བ་དེ་ལྟར་འདི་ཅིས་མིན།།སྣང་བ་མ་མཐོང་གྱུར་པ་གང་ཡིན་ཏེ། དོན་མཐོང་བ་ཡི་རྒྱུ་ཡིན་པས་ན་མཚུངས། ཇི་ལྟར་སྔར་གྱི་ཉིན་མོ་མཐོང་བ་མཚན་མོ་རྨི་ལམ་མཐོང་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། ཉི་མ་སྔ་མ་ལ་མཐོང་བ་ཕྱིས་ཀྱི་མཚན་མོ་དང་། ཆོད་པའི་ཉིན་མོ་རྨི་ལམ་མཐོང་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ པས་འདི་ནི་རྨི་ལམ་བརྒྱུད་པ་ཆེན་པོ་ཡིན་ནོ།

若問：“如是則如何執取與習氣相屬？“已說勝義中與彼亦非故，此亦是宗。 外境論者等， 外及因果名， 習氣所許識， 諸說者非爾。 雖無習氣所生，因此唯是識故無過。若說：“未了知覺知從習氣生。“夢時亦因非夢中顯現故此相等。 若說：“覺醒時成。覺時非如是。“此亦錯誤。如是： 此已說夢中， 亦成覺知性， 故覺時位非， 異夢之相。 “我覺醒”想于夢中亦有。故如由覺顯現安立覺，他覺亦成夢，而此非由任何故，此即義安立。若說：“縱非如是，然由與彼相等故非可信處。比量時有煙已成有前行火故，非是能比度，然由是彼相故。如是此覺時亦由是彼相故即彼自性。” 若說：“于覺時未見修習作用，云何與夢相等？“此中說： 縱修習間斷， 然是顯現性， 如於老年時， 童年所見境。 見他生等亦， 由死眠睡眠， 他生中生夢， 何故不了知？ 如夜眠睡眠，如是于死眠睡眠亦然。 由眠覺日日於此中， 種種所見此何非爾？ 未見顯現彼即是， 由見境因故相等。 如前日所見為夜夢見因，如是前日所見為后夜及間斷日夢見之因，故此是大夢相續。

།སྔ་ན་མེད་པ་ཡང་མཐོང་ངོ་ཞེ་ན། རྨི་ལམ་དུ་མངོན་པར་འདོད་པ་ལ་ཡང་དེ་ལྟ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་མཚུངས་སོ། །ཇི་ལྟར་འགྲོ་འོང་རྨི་ལམ་དུ། །དམིགས་པ་གཞན་དང་གཞན་བྱེད་ལྟར། །སད་པའི་གཉིད་ལའང་འགྲོ་བ་དང་། །འོང་བ་ཅི་ཡིན་ ཕྱིར་མི་འདོད།།ཐ་སྙད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མཁས་པ་རྣམས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་སྙད་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཅི་སྟེ་མཆོག་།ཇི་ལྟར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ཐ་སྙད་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་འདི་ཡང་ཡིན་པས་མཚུངས་སོ། །སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ལ་ཡང་ཐ་སྙད་མེད་ པས་དེ་མེད་པར་འགྱུར་རམ་ཅི།དེ་ཡང་མེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་བསྟན་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་གཉིད་ཀྱིས་ཉམས་པའི་ཕྱིར་རྨི་ལམ་དུ་མཐོང་བའི་དོན་ནི་བདེན་པ་མ་ཡིན་པར་འཐད་དོ་ཞེ་ན་དེ་གསལ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་གཉིད་ལོག་པ་ཡིན། དང་པོ་གཉིད་ལོག་པ་ནི་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ སྣང་བ་དེའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ།བསྒོམས་པའི་ཁྱད་པར་ལས་སྣང་བའི་ཁྱད་པར་ཡིན་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དང་པོ་གཉིད་ལོག་པར་མཚུངས་ཀྱང་འགའ་ཞིག་གིས་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་ལྟར་རྨི་ལམ་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་མེད་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྒྱུ་མཚན་ཙམ་ཡིན་ལ་རག་ མོད།དེ་ལྟར་ན་ཡང་དེ་སྣང་བའི་ཁྱད་པར་གྱི་རྒྱུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ཡང་གཉིད་ལོག་པའི་དེ་མ་ཐག་པ་ཉིད་དུ་སྣང་བ་དེས་ན་རྨི་ལམ་དང་མཚུངས་པ་ཉིད་དོ། །སད་ན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། སྣང་བ་ལས་སད་པ་མ་གཏོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སད་དོ་ཞེས་རྟོགས་པ་ལས་སད་ པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ།རྨི་ལམ་དུ་ཡང་དེ་ལྟར་རྟོགས་སོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་རྨི་ལམ་དང་གཞན་དག་ལ་ཁྱད་པར་མེད་དོ། །དེས་ན་ཁྱད་པར་མཐོང་བ་ལས་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་དང་དམིགས་པ་མེད་པ་ཐ་དད་པར་སྨྲ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་དེའི་ཁྱད་པར་མ་གྲུབ་པས་སུན་ ཕྱུང་བ་ཡིན་ནོ།།དེ་ནི་སད་པའི་ཤེས་པ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྲུབ་པས་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རམ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ལོག་པར་སྣང་བ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། སད་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཁས་བླངས་པ་ལ་གནོད་དོ། ། གཞན་ཡང་། ཤེས་ཉིད་ལ་སོགས་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས། །གནོད་བྱེད་མངོན་སུམ་ཤེས་པ་ནི། །གཞན་དུ་བྱ་བར་མི་ནུས་ཏེ། །རྗེས་དཔག་མངོན་སུམ་གནོད་བྱེད་མིན། །བཟློག་པ་དམིགས་པའི་རང་བཞིན་མངོན་སུམ་གྱི་ངོ་བོ་མི་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་ནི། ། ཤེས་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གནོད་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ།

若說：“亦見前所未有。“于夢中所欲亦如是故一切相等。 如夢中往來， 見異異所緣， 覺眠往與來， 何故不許爾？ 若說：“因無言說故。“諸智者以此比量作言說故何非勝？如因果言說從比量，如是此亦然故相等。于剎那性亦無言說，彼豈成無？若說：“彼亦無。“此當說明。 若說：“由眠損故，夢中所見境理應非真。“彼豈非明瞭？云何是睡眠？初眠非近行。若說：“彼顯現即是彼因。“非然，因見由修習差別成顯現差別故。雖初眠相等，有者見如是諸相夢。若說：“由彼無故無。“雖唯是因緣，然如是彼非顯現差別因。此亦由眠無間顯現故即與夢相等。 若說：“覺時則是。“非然，因除顯現無有覺故。若說：“由了知覺醒故是覺。“非然，已說夢中亦如是了知。故夢與余無差別。故由見差別說有所緣與無所緣差別者，由彼差別不成而破。 若說：“由與覺知無差別故，成顛倒故應成有所緣性？“非然，應成無錯亂顯現，如覺知性。如是亦違自許。 由知性等因， 能破現量知， 不能作他性， 比量非現違。 相違所緣自性現量體不可得相之能破知，不能由知性等比量所破。

།གལ་ཏེ་དུ་བ་ལས་མེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ན་ཕྱིས་བཟློག་པ་ལ་མངོན་སུམ་ཞུགས་ན་གཅིག་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་ཞུགས་ཀྱང་ཟླ་བ་གཉིས་ཀྱི ཡུལ་དུ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གནོད་ན།ཅི་སྟེ་མངོན་སུམ་ཡིན་ནམ་ཞེས་རིག་པ་མཚུངས་སོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེར་ཡང་མངོན་སུམ་ཉིད་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། སྔར་གཅིག་ཏུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་དུ་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །མངོན་སུམ་ནི་རྗེས་ སུ་དཔག་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་ཡིན་ན་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་དེར་ཡང་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གནོད་ན་མངོན་སུམ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཕན་ཚུན་གནོད་པ་འགར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ རྩ་བ་ནི་མངོན་སུམ་ཡིན་གྱི།མངོན་སུམ་གྱི་རྩ་བ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་རྩ་བ་ཅན་དུ་རྣམ་པར་གནས་པ་མ་ཡིན་ནམ། འདི་ལྟར། གོམས་པ་མེད་པར་དང་པོ་ནི། །མངོན་སུམ་འཇུག་པར་བྱེད་མིན་ཏེ། །འབྲེལ་པ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན། ། བཟུང་ན་དེ་ལས་འཇུག་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་དོན་བྱེད་པ་དང་། འབྲེལ་པ་བཟུང་ན་མངོན་སུམ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་མངོན་སུམ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། མངོན་སུམ་ལས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཕན་ཚུན་གནོད་པར་བྱེད་པར་མཚུངས་སོ། ། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ཕན་ཚུན་རྟེན་པའི་ཉེས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བས། གཅིག་ཀྱང་ཚད་མར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །རང་ལ་རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས། །ཐ་སྙད་ལ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་ཐ་དད་པའི་འཇུག་པའི་ཡུལ་དོན་གྱི་བདག་ཉིད་ལ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་ཐོག་མ་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ལོང་བ བརྒྱུད་པ་ལས་སོ།།དེ་ཡང་མི་སླུ་བ་ལས་ཚད་མ་ཡིན་ལ། མི་སླུ་བ་ཡང་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་མྱོང་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཚད་མ་ཡིན་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོའི་ཡུལ་ལ་མངོན་སུམ་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ནི་དེ་མངོན་སུམ་ཉིད་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཐ་དད་པའི་དོན་ལ་མངོན་སུམ་འགོག་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ལ་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་ཡིན་ཞེ་ན། འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་གྱི་འཛིན་པར་ བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་ནི་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ།

若問：“從煙比度火時，後於相違入現量，一比量豈是量？“若說：“縱入現量，於二月境若比量能破，云何是現量？“此理相等。非然，彼中亦現量能破，因先見為一故。若非爾者，亦不成比量。現量非以比量為前行。若是則比量亦能破彼故，若比量能破則現量非量，如是則于任處亦無相違。故比量根本是現量，而現量根本非比量。 現量亦豈非安立為以比量為根本？如是： 無習初時非， 現量得趣入， 相屬是比量， 執已從彼入。 若謂：“由比量執取所作及相屬故現量趣入，故由比量現量是量。“由現量成比量故，相違能破相等。若說：“如是則成相互依過，一亦不成量。“此已說訖。于自了知自體，言說中量性于異趣入境義體性。彼亦從無始言說盲相續。彼亦由不欺為量，不欺即是當生體驗。故云何成有境量？比量于自體境亦應無現量。非然，于彼是現量故。 故比量于異義能遮現量。因是彼比量境故，因彼是隱蔽故。云何于隱蔽是現量？由趣入性故，非由執取。若是執取則非趣入性。

།འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་སྔར་གྱི་མངོན་སུམ་ལ། །དེ་ཉིད་སྣང་བ་ཡིན་ན་ནི། །དེ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡིས། །ཐོབ་ཕྱིར་འཇུག་ལ་དོན་ཅི་ཡོད། །དོན་བྱེད་དོན་གཉེར་འཇུག་བྱེད་ན། །འོ་ན་དེ་ནི་མི་གསལ་ཉིད། ། གལ་ཏེ་གསལ་བ་ཡིན་ན་ནི། །ཕྱིར་ཡང་འཇུག་པ་མེད་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དོན་བྱེད་གསལ་ན་ཡང་། །ཐོབ་པའི་དོན་དུ་འཇུག་ཅེ་ན། །ཐོབ་པ་སྣང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། །མི་སྣང་བ་ལ་འཇུག་པ་ཉིད། །གལ་ཏེ་དེ་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གནོད་ན་ནི་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་ཁོ་བོ་ཅག་གི་འདོད་པ གྲུབ་པོ།།འདི་ལྟར། ཐ་དད་པའི་དོན་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་མངོན་སུམ་འཇུག་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ལ་མངོན་སུམ་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གསལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གནོད་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་ རྗེས་སུ་དཔག་པས་བཀག་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་ནི་ལོང་བ་བརྒྱུད་པ་ལས་བྱུང་བའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་ལ་དེ་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འམ་མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་ན་ཆད་པ་ཅི་ཡང་མེད་དོ། །མངོན་སུམ་དང་དེས་བསླང་བའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དག་ལ་ནི་མངོན་སུམ་མམ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ གནོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་རིགས་པ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་ཡང་ཟླ་བ་གཉིས་ཀྱི་ཡུལ་ཅན། དེའི་དུས་ཕྱིས་འབྱུང་བ་ཟླ་བ་གཅིག་ཏུ་སྣང་བ་གཞན་གྱིས་གནོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར། གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕན་ཚུན་སྤངས་པས་རྣམ་ པར་གནས་པ་དག་ཇི་ལྟར་གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིན།དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། གཉི་ག་ཡང་གནོད་པར་བྱ་བ་འམ་གནོད་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་རམ། མ་ཡིན་ཏེ། ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་གཅིག་ནི་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་མངོན་པར་འདོད་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ནི་གཅིག་ལ་ ཡོད་ཀྱི་གཞན་ལ་ནི་མེད་དོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟར་འོ་ན་བརྒྱུད་པས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་གནོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་དེ། རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། རང་གི་ངོ་བོ་ལ་དམིགས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ཡང་ མངོན་སུམ་ཡིན་ཞིང་།དེས་བསླང་བའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་མི་དམིགས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་དེ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འམ་གཞན་གྱིས་བསལ་བར་མི་ནུས་སོ། །དམིགས་པ་ཐ་དད་པ་སྒྲུབ་པ་ནི་མུན་པ་བརྒྱུད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ཞིང་དེས་བླང་བའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ པས་དེ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པའི་མངོན་སུམ་མམ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་གཅིག་ཏུ་ངེས་པའོ།།དེའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་དམིགས་པ་དང་བཅས་ཏེ་སད་པའི་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ལན་གྱི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། རྩ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

若於先前現量中， 彼即是顯現性時， 由其自體獲得故， 趣入有何義利？ 若為所作求趣入， 則彼即是不明瞭， 若是明瞭性時者， 則成更無復趣入。 若雖所作明瞭時， 為獲得故而趣入， 由獲得無顯現故， 即于不現而趣入。 若彼為比量所破，則極明顯成立我等所許。如是：于異義由比量現量趣入，彼亦因隱蔽故是比量境故，于彼現量為比量所明。若彼為比量所破，則比量為比量所遮。彼是從盲相續所生比量，若為比量或現量所破則無何損。于現量及彼所發比量，非為現量或比量所破，此是正理。 若說：“現量亦為二月境，其後所生一月顯現他所破耶？非是現量故。何故？由破故。相互遠離安住者，云何是所破能破體？“若說：“即如是。“二者皆成所破或能破耶？非然，由能獲得故一是能破性。如是唯一有所欲現前能獲得性，余則無。若爾則由相續比量成能破。 故一切知皆無所緣，如夢知，此義云何？于自體是所緣，于彼亦是現量，彼所發比量是無所得自性故，彼不能為比量或他所遣。證成異所緣是暗相續故非現量，亦非彼所發比量，故於彼能破現量或比量性，此是一向決定。 故”一切有所緣如覺知”此答非量，因無根本故。

།རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་དམིགས་པ་དང་ བཅས་པ་སེལ་བ་གནོད་པར་བྱེད་པའི་བློ་ནི་དམིགས་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟ་ཡིན་ན་དཔེ་དེས་ཐམས་ཅད་དམིགས་པ་དང་བཅས་པར་ཇི་ལྟར་འགྲུབ། གལ་ཏེ་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཤེས་པ་གཞན་དུ་གྱུར་པ་དེ་བློ་འདིས་སྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ནི་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཤེས་པ་གཞན་ ཡང་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་བྱ་ཐ་དད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པས་ཇི་ལྟར་ལན་གྱི་ཚད་མ་ཡིན་ཞེ་ན།གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདི་དམིགས་པ་ཐ་དད་པ་ཅན་ཡིན་དུ་ཆུག་ཀྱང་། གང་གིས་དེ་ཡང་དེ་ལྟར་འདོད་པ་དེ་ལས་བཟློག་པའི་བློ་བཟློག་པས་གསལ་བ་ལ་གོ་ཅི་ཞིག་ འོངས།འདི་ཐ་དད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་སྙད་ཙམ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་དད་པ་གཞན་ལས་ཅིག་ཤོས་ལ་དམིགས་པར་མི་འཁྲུལ་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ལ། མི་འཁྲུལ་པ་དེ་ཡང་དེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བཞིན་པའི་དེའི་དུས་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་ད་ལྟར་དེ་འདིར་སྣང་བར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། འདི་ནི་རང་གི་རྣམ་པའི་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དམིགས་པ་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་དམིགས་པ་དང་བཅས་པས་གཞན་ཡང་དམིགས་པ་དང་བཅས་པར་སྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེའི་རང་བཞིན་ཡུལ་དུ་མི་འབྱེད་ན། ཇི་ལྟར་འདིས་དེ་སྒྲུབ་ཅེ་ན་དེ ལ་མི་སླུ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ།།མི་སླུ་བ་ལས་ཡུལ་དུ་བྱས་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བཤད་པ། རིག་བྱ་རིག་བྱེད་རྣམ་པ་མེད། །སྐྲ་སོགས་ཤེས་པའི་ཐ་དད་བཞིན། །གང་ཚེ་གཟུང་འཛིན་རྣམ་ཕྱེ་བའི། །མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་བསླད་པ་ཅན། །ཇི་ལྟར་འཁྲུལ་པས་མཐོང་གྱུར་ པ།།དེ་ལྟར་འདི་རྣམས་གཞག་བྱས་པ། །དེ་ཚེ་གཟུང་དང་འཛིན་པ་ཡི། །མཚན་ཉིད་ལ་ནི་བརྩད་བྱ་མིན། །སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པ་ཐོབ་པར་བྱ་བ་རིག་བྱའི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཁོ་ནར་རིག་པར་བྱེད་པའི་རྣམ་པ་ཡིན་ནོ། །སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པ་ཐོབ་པར་བྱ་བ་དེ་ལ་ནི་བློ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་ པའི་ཕྱིར་རོ།།ཐོབ་པར་བྱ་བའི་རིག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་འཁྲུལ་པས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རྟོགས་པ་གང་ཡིན་པ་འཇུག་གོ། །དེ་ལ་དེ་ལྟར་འཇུག་པ་རྣམས་ཀྱི་ཐོབ་པ་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ནི་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་གསལ་བ་ཁོ་ནའོ། །དེས་ནི་གཞན་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་པར་ བྱེད་དོ།།མི་མཐུན་པ་རྟོགས་པ་མེད་པས་རང་བཞིན་མཚུངས་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ནི་གར་ཡང་རྟོགས་པ་མེད་པ་དེའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་དེ་དང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་དམིགས་པ་དང་བཅས་པར་འགྲུབ། ཐོབ་པར་བྱ་བའི་རང་བཞིན་དུ་སྣང་བ་དེ་ལྟར་རྟོགས་ པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།འཇུག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ།

遣除夢等有所緣之能破知是無所緣。若爾，云何由彼喻成立一切有所緣？若說：“此知豈非成立無所緣性即是異知？“彼是差別，故余知亦由知性故，是異所證境者，云何是答量？ 若說：“雖許此有異所緣因成現量性，然由彼亦如是許者，相違知遣除于明瞭有何所得？“此非成立差別，唯成立言說故。由異差別于余成立不錯亂所緣，彼不錯亂即是正經驗彼之時分。故今此中非能顯現。此由至自相邊際故能了知彼體性所緣。故此有所緣非能成立余亦有所緣。 若說：“若不分別彼自性為境，云何此能成彼？“已說由不欺故。由不欺了知成為境。故即說： 所知能知無諸相， 如發等知有差別， 何時所取能取分， 其相即成虛妄性。 如何由錯亂所見， 如是安立諸此等， 爾時于所取能取， 其相不應當詰難。 髮絲等所得即是無所知事之能知相。于彼髮絲等所得，知非能取，因無彼故。言”所得能知”是由錯亂了知。故何爲了知即趣入。于彼如是諸趣入之無所得者，即明瞭是無所緣性。由彼成立余無所緣，因無相違了知故，了知自性相等故。有所緣性於何處亦無了知，故云何由與彼相等故成立一切有所緣？非如是了知所得自性顯現，因是趣入性故。

།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དེ་སྣང་བའི་ཕྱིར་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །སྣང་བ་ལ་ཡང་ཡང་སྣང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འཇུག་གོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ཡང་སྣང་བ་ཉིད་མི་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་སྣང་བ་ཡིན་ན་ནི་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཐུག་པ་མེད་དོ། །ཡང་སྣང་ བ་ཡང་ཅིའི་དོན་དུ་ཡིན།བདེ་བའི་དོན་དམ་འཛིན་པའི་དོན་དུའོ་ཞེ་ན། འོ་ན་འཇུག་པ་དེའི་དོན་དུ་ཡིན་ལ་དེའི་ཡང་མི་སྣང་བ་ཁོ་ནའོ། །དེའི་ཕྱིར་མི་སྣང་བ་ཉིད་ཐམས་ཅད་དུ་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མྱོང་བ་མཐའ་དག་དམིགས་པ་མེད་པ་ཡིན་པས་ཇི་ལྟར་དེ་ལས་བཟློག་པར་འགྲུབ། འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཡུལ་དུ་ མ་བྱས་པ་ལ་འཇུག་ཅེ་ན།དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་དུ་བྱས་པ་ཉིད་ལ་ཡང་། །ཇི་ལྟར་འཇུག་ཅེས་བརྗོད་པ་ཡིན། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་འདི། །དེ་ལྟ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གནས། །རང་རིག་པ་ཡི་རྟོགས་པ་ལས། །རང་གི་རྒྱུ་ཡི་མཐུ་ལས་སམ། །རྒྱུ་མེད་པར་རྟོགས་པས་གཞན་འབྱུང་བ་ཡིན་ ཏེ།ཇི་ལྟར་མཐོང་བ་དེ་ལྟར་ཁས་ལེན་ཏོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་བྱེད་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །ཡང་ན་སྔར་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ཐ་དད་པ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཕྱིས་ཐ་དད་པ་ཡིན་པའི་ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ཐ་དད་པར་རྟོགས། འདིས་ནི་དོན་ བྱེད་པ་དང་ལྷན་ཅིག་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཡིན་པ་ཡང་བསལ་ཏོ།།སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་དག་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། དུས་མཉམ་པ་དང་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དོན་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ནི་རྨི་ལམ་ལ་ཡང་ཡོད་པས་མཚུངས་སོ། །དེས་ན་བློ་ནི་རིག་བྱ་ དང་རིག་བྱེད་ཀྱི་རྣམ་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ།།དེའི་ཕྱིར་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་རྣམ་པར་ཕྱེ་བའི་མཚན་ཉིད་ནི་བསླད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་རང་གི་ངོ་བོ་ཙམ་རིག་པ་ལས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཞན་སྐྱེ་བ་དེས་སྔར་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་གཞག་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་ཀྱི་དོན་དམ་པར་ནི་ དེ་ལ་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།འདི་ལྟར་སྐྲ་ཤད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཡོད་ན་སྔ་མ་རྗེས་སུ་དྲན་པས་འདི་ལྟ་བུའི་སྣང་བའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཐོབ་པར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་སྣང་བར་སྐྱེ་བ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་རང་གི་རང་བཞིན་ལ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་ པའི་རང་བཞིན་དང་བྲལ་བ་ཉིད་དེ།གཞན་གྱིས་དེ་ལྟར་འཇོག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་རང་གིས་རྣམ་པར་གནས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

若非如是，則因彼顯現故不成趣入，已如是說。若說：“于顯現亦為再顯現故趣入。“則再顯現性即是不顯現，若彼亦是顯現，則因不成趣入故無窮盡。再顯現復為何義？若說：“為執取勝義樂故。“則趣入是為彼義，彼亦唯是不顯現。故因不顯現性於一切是境故，一切體驗無所緣，云何成立與彼相違？ 若說：“云何于非所作境趣入？“非爾： 于所作境性上， 云何趣入已說， 因果事物此等， 如是安住自性。 由自證了知故， 由自因力故或， 無因了知生他， 如所見而許之。 故說：“一切法無作用。“或因先無了知所得差別故，后無差別量故，云何了知差別？此亦遣除與所作俱因果事物性。因無了知前後差別故，及同時非所生故，自體性是所作，彼于夢中亦有故相等。故知無所知能知相。 故所取能取分別相唯是虛妄，故由唯了知自體性生起異分別，彼隨前而如是如是安立而已，勝義中於彼無如是性。如是，有髮絲知時，由憶念前者謂”得如是顯現無間”。故所取能取相顯現生起是分別。彼于自性亦離所取能取自性，由他如是安立。彼亦非由自安住。

།དེ་ལས་ཕྱི་རོལ་དོན་ཉིད་ནི། །ཉམས་སུ་མྱོང་བར་གྲུབ་པ་མིན། །ཉམས་སུ་མྱོང་བས་ཕྱི་རོལ་གྱི། །དངོས་ཡོད་དེ་ཉིད་གྲུབ་པ་མེད། །གལ་ཏེ་སྔོན་པོ་མྱོང་བ་དེ། །ཇི་ ལྟར་ཕྱི་རོལ་ཡིན་པར་བརྗོད།།གལ་ཏེ་སྔོན་པོ་མྱོང་མིན་ན། །དེ་ནི་ཇི་ལྟར་ཕྱི་ཞེས་བྱ། །གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་མིན་ན་དེས། །ཇི་ལྟར་དེ་ནི་ཕྱི་ཞེས་བརྗོད། །གཞན་གྱིས་མྱོང་ན་དེ་དང་དེས། །འདི་ནི་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར། །འདི་ནི་གཞན་གྱིས་མྱོང་ཡིན་པར། །བདག་གིས་ག་ལས་ངེས་པ་ཡིན། ། དེ་འབྲས་མཐོང་ཕྱིར་དེ་མིན་ཏེ། །འབྲས་བུ་རབ་ཏུ་མ་གྲུབ་ཕྱིར། །རྒྱུ་འབྲས་དངོས་པོ་མ་གྲུབ་ཅེས། །བྱ་བ་འདི་ནི་བརྗོད་ཟིན་ཏོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྤྱི་ཡི་ནི། །ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། །གཞན་གྱིས་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་ནི། །འདི་ཞེས་རབ་ཏུ་གྲུབ་མི་འགྱུར། །ཇི་ལྟར་སྤུ་ལྡང་ལ་སོགས པའི།།འབྲས་མཐོང་ལས་ན་དེ་གཅིག་ཉིད། །དེ་བཞིན་བདེ་སོགས་གཅིག་ཉིད་དུ། །དེ་ཉིད་ལས་ནི་འགྲུབ་པར་འགྱུར། །དེ་ཡི་བདེ་བ་གཞན་ཡིན་ན། །གཟུང་བ་དེ་ལས་གཞན་དུ་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ཡུལ་ནི་ཐ་དད་ལས། །བདེ་སོགས་གཞན་དུ་འདོད་ཅེ་ན། །དེ་ཉིད་དུ་ན་གཅིག་ཉིད་ལ། །ཡུལ་ཐ་ དད་པ་ཇི་ལྟར་འགྲུབ།།གཞན་དག་བདེ་བ་དེ་ཉིད་ལས། །སྤུ་ལྡང་སོགས་པར་ཅིས་མ་ཡིན། །སྤུ་ལྡང་ལ་སོགས་གཞན་ཡིན་ཕྱིར། །གལ་ཏེ་བདེ་བ་ཐ་དད་ན། །གཞན་ལ་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡང་། །གཞན་དུ་ཅིའི་ཕྱིར་འཛིན་མི་བྱེད། །གལ་ཏེ་སྤུ་ལྡང་ལ་སོགས་ཀྱང་། །ངེད་ཀྱི་མྱོང་བར་ འདུས་ཤེ་ན།།སྣང་རྟེན་གསལ་བ་བདེ་ལ་སོགས། །དེ་ལས་ཇི་ལྟར་ཐ་དད་ཡིན། །གལ་ཏེ་ཁོ་བོའི་བདེ་བ་ནི། །མེད་ཀྱང་སྤུ་ལྡང་སྩོགས་དེ་ན། །ཁོ་བོའི་གཟུང་བ་མེད་ཀྱང་དེ། །སྤུ་ལྡང་སྩོགས་པ་ཅིས་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་དེར་ཡང་དུས་ཀྱི་ནི། །དབྱེ་བས་ཐ་དད་འདོད་ན་ནི། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ དབྱེར་མེད་ལ།།དུས་ཀྱི་དབྱེ་བས་ཅི་བྱར་ཡོད། །དེར་ཡང་ཐ་དད་མེད་པའང་ཡིན། །དེ་ནི་ལྐོག་གྱུར་ཉིད་མི་འགྱུར། །གཅིག་པོ་དེ་ནི་ཇི་ལྟར་ན། །རིག་པ་སྤངས་ནས་གནས་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དེ་གཅིག་ཡིན་དེ་ལྟར་ཡང་རྗེས་སུ་འཇུག་པས་དེ་ཇི་ལྟར་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན། ཕན་ཚུན་རིག་པ་ དང་སྤངས་ཏེ་གནས་པ་ཇི་ལྟར་གཅིག་ཡིན་ཞེས་འདི་ནི་བསམ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དོ།།གལ་ཏེ་ཐུན་མོང་བ་ཉིད་དུ་སྣང་ན་ཁྱོད་ཀྱིས་མཐོང་ངམ་མ་མཐོང་ཞེས་འདྲི་བ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། ཚད་མ་གཞན་གྱིས་ཡིད་ཆེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་ལ་ཡིད་མི་ཆེས་ན་ཚིག་གིས་ཀྱང་ཡིད་ཆེས་ པར་མི་འགྱུར་རོ།།དེ་ཡང་རང་གི་སྣང་བ་ཉིད་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ཀྱང་ཁྱོད་ལ་སྣང་བ་ནི་ང་ལ་ཡང་སྣང་ངོ་ཞེས་དེ་ལྟར་མཐོང་བ་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཕན་ཚུན་བརྟེན་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ།

由此外境自體， 非成立為體驗， 由體驗外境之， 實有性不成立。 若說青色體驗， 云何說為外境？ 若非青色體驗， 彼云何說為外？ 若非他所體驗， 云何說彼為外？ 若為他所體驗， 此成無窮過失。 此為他所體驗， 我何由得決定？ 見彼果故非爾， 因果未成立故。 因果事物未成， 此義已宣說訖。 比量唯緣共相， 故已說為境者。 他所見彼自體， 不成立為此故。 如見豎毛等果， 由彼即成一性。 如是樂等一性， 由彼即得成立。 若彼樂為他者， 所取異於彼故。 若許由境差別， 樂等成為異者， 即于彼一性中， 云何成境差別？ 他樂即由彼故， 何非豎毛等耶？ 因豎毛等為他， 若說樂有差別。 於他所取境者， 何故不取為他？ 若說豎毛等亦， 攝入我之體驗。 顯現依明樂等， 云何異於彼耶？ 若說我之樂雖， 無豎毛等在彼。 我之所取雖無， 若許彼中亦由， 時分別成差別。 于自性無別中， 時分別何所為？ 彼中亦無差別， 彼非成隱蔽性。 彼一云何能住， 遠離於了知耶？ 若說彼雖是一如是亦隨行，云何是隱蔽性？互相了知遠離而住，云何是一？此應思維。 若顯為共同性，汝見與未見，云何有此問？若說為令由余量信解故。若於現量不信，由言亦不信。彼亦唯顯自顯現。由彼亦知如是見：“汝所顯現於我亦顯現。“是故成互相依過。

།མངོན་སུམ་གྱིས་མ་རྟོགས་པའི་གང་ཡིན་པ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཚིག་ལས་ཡིད་ཚིམ་པར་བྱ་བ་ མངོན་སུམ་གྱི་དོན་ལ་ཉེ་བར་སྟོན་པ་ནི་ཆེན་པོ་མ་ཡིན་ནོ།།གཞན་ཡང་། མངོན་སུམ་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ན། །ཚིག་ནི་ཚད་མ་ཡིན་པར་འགྱུར། །ཚིག་ཚད་ཡིན་ན་འང་མངོན་སུམ་ནི། །ཚད་མ་ཡིན་ཕྱིར་འདི་བཟང་ངོ་། །རབ་རིབ་ཅན་གཉིས་ཕན་ཚུན་དུ། །ལྷན་ཅིག་པར་ནི་གྱུར་པ་དག་།སོ་སོར་ནུས་ པ་མེད་ན་ནི།།གང་ཕྱིར་འདུས་ཀྱང་དེ་ཉིད་ཡིན། །དེའི་ཕྱིར་མིག་ལ་སོགས་པའི་བྱེད་པ་དང་འབྲེལ་པ་ནི་རང་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་པས་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་བློ་ནི་རིག་བྱ་རིག་བྱེད་ཀྱི་རྣམ་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །བློས་དེ་ལྟར་རིག་པའི་ཕྱིར་རྣམ་ པར་གཞག་པ་འདི་ནི་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་དམ་པའོ།།དེས་ན་རང་རིག་པ་ཉིད་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ། །དོན་ཏོ་ཞེས་ངེས་པ་ཡང་དེ་ཉིད་ལ་ཡིན་གྱི་དོན་མྱོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གཟུང་བའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ལ་དཔེ་འགའ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་བཤད་དོ། །དེ་ལ་ བཟློག་པ་མེད་པར་མི་དམིགས་པས་སྒྲུབ་པ་ལ་དཔེ་མེད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ།རི་བོང་གི་རྭ་ལ་སོགས་པ་མ་དམིགས་པ་དཔེ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་དཔེས་ཅི་བྱ་སྟེ་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་གི་ཆ་བཟུང་བ་ཡིན་པ་གསལ་བར་བཟློག་ནུས་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ་ཁྱད་པར་དང་བྲལ་བའི་དག་པ་ཉིད་ ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུང་བ་བཟློག་པའི་ཕྱོགས་ཡིན་པར་འགྱུར་ན་ཕྱོགས་དེ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་པ་ཡིན་ཏེ།གང་གི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པའི་ཚོགས་ཀྱི་དམིགས་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་ཉིད་ལུས་པ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ཆ་གཟུང་བ་ཡིན་པ་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་གཞན་གྱིས་བརྗོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མ་ འབྲེལ་པ་ཡིན་ཏེ།ཕྱིའི་ཡུལ་མངོན་སུམ་པ་མེད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གནོད་པར་བྱེད་པ་དང་བྲལ་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་ངེས་པའི་ཕྱིར་སད་པའི་ཤེས་པ་འདི་དག་ནི་སྟོབས་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། འདི་དག་ཤིན་ཏུ་རྣམ་ངེས་ཏེ། །སྣང་བ་ཉིད་ནི་རང་གི་ཆ་ལ་གཏོགས་ཀྱི། །ཕྱིའི་དོན་མི་སྣང་ བ་ལ་ནི་ངེས་པ་དེ་མ་ཡིན་ནོ།།སྣང་བ་དང་དྲན་པ་ལས་མ་གཏོགས་པར་ངེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མེད་དོ། །རེ་ཞིག་དོན་སྣང་བ་ནི་མེད་དོ། །སྣང་བ་མེད་ན་ཡང་དྲན་པ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལས་གཞན་པའི་ངེས་པ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ངེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ཚིག་ཙམ་དུ་ཟད་པས་དོན་མེད་དོ།

現量未了知者，云何由言得滿足？于現量義近示非為大。又： 若現量是量， 言說即成量， 若言說是量， 現量亦是量， 故此為善說。 如二翳眼者， 互相共聚時， 各別無能力， 何故合亦爾？ 是故眼等作用相屬是自證故，青等即是知故，色等知無所知能知相。由知如是了知故，此安立即如是作，此是勝義。故自證即是果。決定為”是境”亦唯于彼，無所謂”經驗境”。故說所取自性為能取無有任何譬喻。 於此無相違不可得能成，云何無譬喻？兔角等不可得即是譬喻。或何須譬喻，由現量成立故。是故當能明顯遮遣執取自分時，離差別清凈性即成外境所取遮遣品，然彼品為現量所違，因現量等諸知聚之所緣即是外境，由遮遣執取自分故。他所說此皆不相屬，因已說無外境現量故。 若說：“離能破故，極為決定故，此等覺知有力。“非爾。此等極決定，顯現唯屬自分，于不顯現外境無彼決定。除顯現與憶念外，無所謂決定。且無境顯現，無顯現亦無憶念。無餘決定故，所謂外境決定唯是言說而已，無義。

། སྐྱོན་ཅན་ཤེས་པས་གཟུང་བ་ཡི། །དོན་ནི་དགག་པར་རུང་ཡིན་ན། །གཟུང་མེད་འཛིན་པར་འཛིན་པ་དག་།འགོག་ལ་མི་འཐད་ཅི་ཞིག་ཡོད། །གཟུང་བ་ཙམ་ལ་གནོད་ན་ནི། །རང་ཕྱོགས་གྲུབ་པ་མེད་འགྱུར་མོད། །གཟུང་བ་དེ་ནི་ཡོད་ཉིད་དུ། །ཁྱེད་ཅག་ཇི་ལྟར་རྗོད་པར་བྱེད། །ཁྱད་པར་ཁྱད་པར་ཅན་དག་ནི། ། ཐ་དད་པར་ནི་མ་བཟུང་ཕྱིར། །གཉི་ག་འམ་གང་ཡང་རུང་བ་ཉིད། །མ་གྲུབ་པར་ནི་བརྗོད་པ་ཡིན། །སྔར་ནི་ཐ་དད་འཛིན་པ་ལས། །ཕྱི་ནས་ངེས་པར་དཔྱད་པ་ན། །དོན་དམ་ཐ་དད་མེད་འགྱུར་བ། །དེ་ཡི་ཕྱིར་ཡང་ཅི་ཞིག་འགལ། །ལྡོག་པ་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པ་ཡི། །ཁྱད་པར་ཁྱད་པར་ཅན་ཉིད་ནི། ། སངས་རྒྱས་གཞུང་ལ་འབྲས་བྱེད་པར། །རྣ་ལམ་དུ་ནི་མ་གྱུར་ཏམ། །འཆད་པོ་ཉན་པོའི་ཁྱད་པར་དག་།ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཤེས་གང་ཡིན། །དེ་ནི་དམིགས་པ་མེད་པ་ན། །རང་ཚིག་གནོད་པ་འགའ་ཡང་མེད། །ཁྱད་པར་དང་ནི་ཁྱད་པར་ཅན། །རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ཡོད་མིན་པ། །དེས་ན་དམ་བཅའ་བ་ཡི དོན།།བརྟགས་ན་མི་མཛེས་ཅི་ཞིག་ཡོད། །གཞན་ཡང་། དམིགས་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི། །དངོས་པོ་ཅུང་ཟད་རྟོགས་པ་མེད། །དེས་འདི་ཐ་དད་ལ་སོགས་པར། །འདྲི་བ་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དངོས་མེད་ཇི་ལྟར་ཁྱོད། །ངེད་ཅག་རྟོགས་པར་འདོད་པའམ། །རང་གི་བློ་ཡིས་རྟོགས་པར་ བྱེད།།ཅི་སྟེ་བརྟགས་ནས་བསྒྲུབ་བྱ་ན། །མེད་ལ་རྟོགས་པ་ཅི་འདྲ་ཞིག་།རྟོགས་ན་དངོས་པོར་ཐལ་བར་འགྱུར། །དངོས་མེད་ཇི་ལྟར་འདོད་ཅེ་ན། །དེ་ཡང་དངོས་པོར་བརྗོད་པར་བྱ། །འདི་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་ནི་ལྡོག་པའི་དབྱེ་བ་བརྟགས་པའི་རང་བཞིན་ གྱིས་ཡིན་ནོ།།དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཕྱི་རོལ་གྱི་དམིགས་པར་བརྟགས་པ་ལས་ཐ་དད་པར་སོ་སོ་བ་ལྟ་བུར་དེ་ལྟ་བུའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་གྱི། དོན་དམ་ནི་ཐ་དད་པ་རྟོགས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་པ་མེད་པར་རྟོགས་པ་དངོས་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

我將為您翻譯這段藏文佛教邏輯論著。以下是完整的中文翻譯： 如果可以否定被有過失的認識所執取的對象，那麼在否定無所取而有能取的執著時，有什麼不合理之處呢？ 如果僅僅否定所取，雖然自方立場將無法成立，但你們又怎麼能說那個所取是實有的呢？ 因為差別與所差別二者並未被分別執取，所以說兩者都不成立，或說任一都不成立。 先前從分別執取差異的角度，後來經過詳細觀察，在勝義中無有差異，對此有什麼矛盾呢？ 難道你沒有聽說過，在佛陀教法中，差別與所差別性是通過遍計分別的反體而建立的嗎？ 說法者與聽法者的差別，以及具有差別的認識是什麼？當無所緣時，對自語並無任何違害。 既然差別與所差別無有真實區分，那麼對所立宗義進行觀察時，有什麼不妥之處呢？ 再者，所謂無所緣這一事物，根本無法認知。因此，詢問這是否有差異等問題都是不合理的。 如果你認為我們如何能認知無實體，或是以自己的心識認知，若要通過觀察而成立，對於無法之認知將如何可能？若有認知就會成為實有。若問如何承許無實體，那也將成為實有的說法。 這個問題已經解釋過了。差別與所差別的事物是通過反體分別而安立的自性。無所緣性是爲了了知如同離於所分別的外境所緣而各自分開的那樣的自性而安立的，但在勝義中並不存在差異的認知，因為無差異的認知即是實有的緣故。

། དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་རྟོགས་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན། དངོས་པོ་རྟོགས་པ་ཅི་འདྲ་ཞིག་།དེ་ལྟར་དངོས་པོ་ཐལ་མིན་ཏེ། །མེད་ལ་རྟོགས་པ་འཇུག་འགྱུར་ཏེ། །དེ་ནི་དངོས་ལ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཅི་སྟེ་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་འདི། །ལས་སམ་དངོས་ལ་སོགས་པར་བརྗོད། ། དངོས་སོགས་སུ་ནི་འགལ་འགྱུར་ཞིང་། །ལས་ཡིན་ན་ནི་གྲུབ་པ་བསྒྲུབ། །ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལས་སུ་བརྗོད་ན་ནི་རྟོགས་པར་བྱ་བས་ན་ཤེས་པ་ཞེས་ཆོས་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་དོན་ལས་སུ་བཤད་པར་འགྱུར་བའམ། ཡང་ན་རྟོགས་པས་ན་ཤེས་པ་ཞེའམ། རྟོགས་པར་བྱེད་པས ན་ཤེས་པ་ཞེའམ།འདིས་རྟོགས་པར་བྱ་བས་ན་ཤེས་པ་ཞེས་དངོས་པོ་དང་བྱེད་པ་པོ་དང་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་གྲང་ན། འདི་ཐམས་ཅད་མི་འཐད་དོ། །གལ་ཏེ་རྟོགས་པས་ན་ཤེས་པ་ཡིན་ན་ནི་དེ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་མེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་བྱེད་པ་པོ་ ལ་སོགས་པ་ཡང་ངོ་།།དེས་ན་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ལ་དམིགས་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཕན་ཚུན་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་རྟོགས་པས་ན་ཤེས་པ་ཡིན་ན་རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་གནས་པས་གཞན་མེད་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་ བྱ་བ་འདི་ག་ལས་ཏེ།དེ་ལས་གཞན་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། གཞན་གྱིས་ཅི་བྱ། དེ་ལྟར་ཡང་བསྟན་པ་ཉིད་དེ་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ། །བདག་ཉིད་འདིས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་འགལ་བ་རྟོགས་པ་ཅི་ཡོད། ལས་ཡིན་ ནོ་ཞེས་བྱ་བ་རྟོགས་པ་མེད་དོ།།སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་སྣང་བ་ཡིན་གྱི་དེ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་གཞན་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འདི་བྱེད་པ་པོ་གཞན་གྱི་རང་གི་བྱེད་པ་དང་འབྲེལ་པར་དམིགས་ན་དེ་ཉིད་གཞན་གྱི་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་བཟློག་ན་ཇི་ལྟར་གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་ པ་ཡིན།འདིའི་འབྲེལ་པ་ཉིད་རབ་ཏུ་མ་གྲུབ་པ་དེའི་ཕྱིར་ལས་ཉིད་ཀྱིས་དེ་དམིགས་པ་ཡིན་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། དེ་རང་གི་ངོ་བོས་དམིགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ད་ནི་འདི་གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ངས་སྔོན་པོར་རྟོགས་སོ་ཞེས་དམིགས་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ ན།དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ངའོ་སྙམ་པའི་ཤེས་གང་ཡིན། །དེ་ནི་ལུས་དབང་བདག་ཉིད་རིག་།ངར་འཛིན་པས་ནི་དཀར་བདེ་དང་། །གཞི་མཐུན་པར་ནི་རིག་ཕྱིར་རོ། །དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་དག་ལས་གཞན་ངའོ་སྙམ་པའི་ཤེས་པའི་དམིགས་པ་བདག་ནི་མ་དམིགས་སོ།

以下是這段藏文的完整中文翻譯： 若問：“如何能對無實法產生認知？“正是因為這個緣故。若不如此，又怎能認知實法呢？ 實法並不會導致這樣的過失，因為認知可以趣入無法中，而這認知並不存在於實法中。 若問：“所謂的認知是指業用還是實體等？“若說是實體等則有矛盾，若說是業用則是成立已成。 若將”認知”解釋為業用，則可能有以下含義：因為是所認知故稱為認知，這將成為有法自性的業用義；或者因為能了知故稱為認知；或者因為能認知故稱為認知；或者因為由此而被認知故稱為認知。這些可能成為實體、作者和作用的自性，但這些全都不合理。 若因爲了知故稱為認知，則不應無有所認知對象。同樣，作者等也是如此。 若說：“所謂認知是依賴外境的，而無所緣則是無有彼境，因此二者相互矛盾。“這是不對的。若說因爲了知故稱為認知，則說”安住于自體故不應無有他法”這一說法從何而來？因為未見彼外之他法故。 其中所認知也是自性，他法有何用？如是已經說明了能認知。對於”以此自體為所認知”這一說法有什麼矛盾可言？並無業用的認知。 青等是以自性顯現，並無所謂”從彼”的他法存在。若觀察到此作者與他法的作用相關聯，則彼即是他法的所緣。若遮遣彼，怎會是成立已成？ 正因為彼關聯性完全不成立，故怎能以業用性而成為彼所緣？若說”彼以自性為所緣”，那麼這就是成立已成。 若問：“難道不是已經認知到’我認知為青色’這一所緣性嗎？“這是不對的。 何者為我執之識？彼即了知身根自性。因為我執能了知白樂等共同所依故。 除了根等之外，未曾觀察到我執識的所緣——我。

།གང་གིས་འདི་དག་སྐུལ་བྱེད་ པའི།།ལུས་དེ་བདག་ཡིན་དེ་བཞིན་དུ། །རིག་མེད་འདི་དག་རང་བཞིན་ནི། །སྐྱེ་ལས་བསྐུལ་གཞན་གང་ལའང་མེད། །གལ་ཏེ་གང་ལས་སྐྱེ་བར་ནི། །མཐོང་བ་དེ་ཉིད་སྐུལ་བྱེད་ན། །དེ་དག་ཕན་ཚུན་རྐྱེན་ཡིན་པས། །གཅིག་ལ་གཅིག་ནི་སྐུལ་བྱེད་ཡིན། །དེ་ལས་གཞན་པའི་ཚོགས་པ་ནི། །ཚོགས་ པ་ལས་ནི་སྐྱེ་བ་ལ།།རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་ནི། །ཐ་སྙད་རབ་ཏུ་འཇུག་པ་ཡིན། །བློ་ཡི་ངོ་བོ་མ་རྟོགས་པར། །སྒྲུབ་བྱེད་གཞན་ནི་རྟོགས་པ་མེད། །སྔ་མ་སྔ་མར་དེ་ལྟ་བུ། །གོམས་པའང་ལ་ལར་སྐུལ་བྱེད་ཡིན། །བདེ་དབང་བློ་ཡི་རྣམ་པ་ལས། །སྔོ་སོགས་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པའི། ། གལ་ཏེ་བློ་གཞན་སྐྱེ་འགྱུར་ན། །ལས་དང་བྱེད་པོ་དེ་གང་ལས། །དུས་མཉམ་པར་ནི་རིག་པ་ལས། །ཕན་ཚུན་བྱེད་པའང་ཡོད་མ་ཡིན། །དེས་ན་ལས་ལ་སོགས་པ་ཡི། །ངོ་བོ་དངོས་པོར་འཐད་མ་ཡིན། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྟོགས་པ་ནི། །དམིགས་པ་མེད་པར་འདོད་པ་ཉིད། རྣམ་ཤེས བདག་ཉིད་མིན་པས་ན།།འདི་ལ་དམིགས་པ་འགའ་ཡང་མེད། །ཅེས་གང་བརྗོད་པ་དེ་ནི་ཡེ་ནས་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྟོགས་པ་ནི། །དམིགས་པ་མེད་པར་འདོད་མ་ཡིན། །རྟོགས་མེད་རང་བཞིན་ལས་ལྡོག་པས། །འདི་ནི་རང་གི་ཆ་ལ་དམིགས། །ཐ་དད་པའི་དམིགས་ པས་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་པར་ཤིན་ཏུ་གསལ་ལོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ།།གལ་ཏེ་བྱེད་པོ་བྱེད་པ་དག་།ཡིན་ན་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒྲ་དག་ཀྱང་། །དེ་དག་དམིགས་པ་མེད་པས་ན། །ཕྱོགས་མེད་པར་ནི་ཐལ་བར་འགྱུར། །ཞེས་གང་བརྗོད་པ་དེ་ཡང་ཤིན་ཏུ་ལེགས་ པས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ།།འདི་ལྟར་ཤེས་པ་དང་དམིགས་པ་མེད་པའི་སྒྲ་དེ་དག་གིས་ཀྱང་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། །དེས་ན་དེ་དག་ཀྱང་རྟོགས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་དམིགས་པ་མེད་པ་ཡིན་ན་ཕྱོགས་འགའ་ཡང་མེད་པས་སྒྲ་བླ་ལྷག་ཙམ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དོན་དམིགས་མ་ཡིན་ དེ་ལ་ནི།།ལྡོག་པ་སྒྲ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན། །དེ་ལ་མི་སླུ་ཙམ་གྱིས་ནི། །ཕྱོགས་ཉིད་ཡིན་པའང་འགལ་བ་མེད། །སྒྲའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཉིད་ནི་ཕྱོགས་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མངོན་སུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་མི་དམིགས་པ་དེས་རང་གི་རྣམ་པ་དམིགས་པར་ སྒྲུབ་པ་དེ་ཕྱོགས་ཡིན་པས་ན་ཕྱོགས་མེད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར།རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདིར་ཤེས་པ་ཉིད་སྐབས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་གོ་བས་དེ་ཇི་ལྟར་སྒྲའི་སྒོ་ནས་སུན་འབྱིན་པའི་སྐབས་སུ་འགྱུར། ཇི་སྙེད་བཤད་པས་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་དེ་སྒྲའི་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་སྐབས་ཀྱིས་འོངས་པ་ ཉིད་དེ།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན། སྒྲ་ལས་དོན་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ།

驅使這些的身體即是我，同樣地，這些無知覺之自性，除了從生起而驅使外，于其他任何方面都不存在。 若說從何處見到生起即是驅使者，則彼等互為緣故，一者對一者即是驅使者。 除此之外的聚合，從聚合而生起，于因果事物上，名言安立得以執行。 若未了知心識自性，則不能了知其他能立。如是前前，某些習氣也是驅使者。 若從樂根心識行相中，生起具有青等行相的其他心識，則業與作者從何而來？ 由於同時了知，故無有相互作用。因此，業等自性作為實法不應理。 所說”色等的認知即是無所緣的主張，因非識之自性，故於此無有任何所緣”這種說法從來就不對。這是因為： 色等的認知，並非主張無所緣，由離無知自性，此緣于自分。 已說明由差別所緣而無所緣性，以識之自性極為明顯。 若說：“若是作者與作用，則方位之聲音，由於彼等無所緣，將導致無方位之過失。“此說極為善哉。 如是，以知與無所緣之聲，也是所了知，因此彼等也非了知性。若彼無所緣，則無有任何方位，故僅是多餘之聲而已，如是而說。 于非所緣義上，反體是聲之行境，于彼僅以不欺而為宗性亦無矛盾。 聲之行境本身非是宗，因為彼是能立境故。以現量相之不可得為能立，以彼成立自相可得為宗，故怎會成為無宗？ 此處所說”了知”，由語境力即可理解為知，故如何成為從聲音角度破斥的語境？ 凡所說之所緣境非是聲之所了知，然而是由語境而來。若不如此，則不能從聲音了知義。

།སྤྱིའི་སྒྲ་ཡང་སྐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་འཇུག་པ་དམིགས་ཏེ། དཔེར་ན་སེན་ད་བ་འོན་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ཟས་ཀྱི་སྐབས་སུ་ཚ་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་བཞིན་ནོ། །ཕྱི་རོལ་རྟོགས་བྱ་མེད་པར་ནི། །བྱེད་པོ་ལ་སོགས་ མི་སྲིད་ཅེས།།རྟོགས་པ་དེ་རྒྱུ་ཅན་ཡིན་ན། །དེ་ནི་རང་གི་ཚིག་གིས་གནོད། །གལ་ཏེ་ཅུང་ཟད་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་འམ། དེས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ་འདི་ཅི་ལྟར་དེ་ལྟར་འགྱུར། རྟོགས་པའི་ཡུལ་མེད་ན་ཡང་ཡུལ་ཅི་ཞིག་རྟོགས་ཞེས་གང་སྨྲས་པ་དེ་ཡང་དབུགས་གཅིག་གིས་སོང་ བ་ཡིན་ཏེ།འདི་ལྟར། རྟོགས་བྱ་ཐ་དད་མེད་པར་ནི། །བྱེད་པོ་ལ་སོགས་སྲིད་པ་དང་། །རྟོགས་པ་དེ་རྒྱུ་ཅན་མིན་ན། །རང་གི་ཚིག་གིས་ཇི་ལྟར་གནོད། །ལས་དང་བྱེད་པ་པོ་ལ་སོགས། །བརྟགས་ཡིན་དམ་པའི་དོན་དུ་མེད། །བདག་ལ་བདག་གིས་བདག་ཉིད་ནི། །འཚོག་པར་བྱེད་ཅེས་ བརྗོད་པ་བཞིན།།རྟོགས་པའི་སྒྲའི་དོན་གྱི་ཕྱི་རོལ་གྱི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་མ་ཡིན་པས་རང་གི་ཚིག་གིས་གནོད་པ་མེད་དོ། །འོན་ཏེ་རྟོགས་པ་ནི་གྲགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་བདག་ཅག་གི་དངོས་པོ་གཞན་གྱིས་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་རྟོགས་པ་ཡིན་པར་གྲུབ་སྟེ། གྲགས་ པའི་རང་བཞིན་གྱིས་ཀྱང་རྟོགས་པའི་སྒྲ་རྟོགས་པ་ལ་མ་ལྟོས་པར་དངོས་པོ་ཐ་དད་པ་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡིན་པར་གྲུབ་པོ།།དེས་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་གྲགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱིའི་དངོས་པོ་ཡུལ་ཡིན་པར་གྲུབ་པ་ཉིད་དོ། །འཇིག་རྟེན་གྱི་གྲགས་པ་ནི་གཞན་དུ་བྱ་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འཇིག་ རྟེན་གྲགས་པ་ཙམ་གྱིས་ནི།།དངོས་པོ་རྣམ་པར་གནས་མ་ཡིན། །རྣམ་པར་དཔྱོད་པའི་འཇིག་རྟེན་ནི། །དངོས་པོ་གྲུབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད། །དོན་སྒྲུབ་པ་ལ་རིག་པ་ལས། །མ་གཏོགས་འཇིག་རྟེན་ཡང་གང་ཞིག་།རིག་པ་འཇིག་རྟེན་ཡིན་ན་ནི། །དེ་དམིགས་མེད་པར་བྱས་པ་ཡིན། །གལ་ཏེ་ རིག་པ་མེད་པར་ནི།།འཇིག་རྟེན་དེ་ཉིད་རྣམ་འབྱེད་ན། །བེ+ེམས་པོའི་བདག་ཉིད་རྡོ་ལ་སོགས། །འདི་ཀུན་རྣམ་པར་འབྱེད་པར་འགྱུར། །གང་ཡང་། དེ་ཁས་བླངས་ནས་ཕྱོགས་ཉིད་ན། །ཁས་བླངས་པ་ལ་གནོད་པར་འགྱུར། །ཁྱད་ཅན་ཁྱད་ལ་མ་གྲུབ་ཅིང་། །དེ་ལྟ་ཡིན་པ་ངེད་ཅག་ལ། །དངོས་ པོ་གཞན་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་རྟོགས་པ་དེ་འདྲ་བ་ནི་ཁྱེད་ལ་མ་གྲུབ་ཅིང་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ནི་ངེད་ཅག་ལ་མ་གྲུབ་པོ།།དེ་བཞིན་དུ། བདག་གི་ཆོས་དང་རང་རྒྱུད་དུ། །རྟོགས་པ་ན་ཡང་དེ་ལྟར་འགྱུར། །རྟོགས་པ་ཙམ་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་། །ཡོད་མིན་རྟོགས་པ་མེད་ཕྱིར་རོ། ། འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་ཐ་དད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཁས་བླངས་ནས་རྟོགས་པ་ཕྱོགས་སུ་བྱེད་ན་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་ཆོས་ཅན་ཁྱེད་ལ་མ་གྲུབ་པོ། །དེ་ལྟར་ནི་སངས་རྒྱས་པས་ཁས་མ་བླངས་སོ།

通用名詞也被觀察到隨語境差別而運用，例如說”拿來鹽”時，在食物語境中理解為咸性一樣。 若說”無外境所知，則作者等不成立，若了知有因，則為自語相違”。 若完全不能了知或非彼所了知，此怎會如是？若無了知境，又了知何境？所說這些都是一氣呵成的。這是因為： 無有差別所知，作者等得成立，了知非有因，如何自語違？ 業與作者等，是假立非勝義，如說”我以我，集聚於我身”。 了知之聲義非外境為因，故無自語相違。 若說了知成為共許自性，如是則我等成立由他事物所執持之事物爲了知，以共許自性亦成立了知之聲不待了知而了知差別事物。 由此即以世間共許而成立外境事物為境。若說世間共許不能改變，這是不對的： 僅以世間共許，事物不得安立，具觀察世間，是事物成立因。 成立義理時，除正理外，世間為何？若正理即世間，則已成無所緣。 若無正理而，世間能辨別，則無情自性，石等皆能辨。 再者，若許彼為宗，則違背所許，差別法未成，如是於我等。 了知他事物的具差別了知，於你未成，其他則於我等未成。 同樣地，自法及自相續，了知時亦復如是。絲毫無有僅了知，因為無有了知故。 如是，若許差別能立性而立了知為宗，則如是有法於你未成。諸佛教徒並未如是許可。

།འོན་ཏེ་བཟློག་པ་ཐ་དད་པ་མེད་པ་སྒྲུབ་པ་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་ན། དེ་ལྟར་ཡིན་ན་ཕྱིར་རྒོལ་བདག་ཅག་ལ མ་གྲུབ་པོ།།ཐ་དད་པ་མེད་པ་སྒྲུབ་པའི་རྟོགས་པ་ནི་བདག་ཅག་གིས་ཁས་བླངས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་བདག་གི་ཆོས་ཉིད་ནི་སངས་རྒྱས་པ་དག་ལས་མ་གྲུབ་ལ། རང་རྒྱུད་པ་ནི་དཔྱོད་པ་པ་དག་ལས་མ་གྲུབ་པོ། །གང་ཞིག་ཆོས་ཅན་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའི་རྟོགས་པ་ཙམ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ ཏེ།ཕྱོགས་གཉིས་ལས་མ་གཏོགས་པ་བརྟགས་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སྨྲས་པ། དེ་ནི་རྣམ་པ་ཅི་ཞིག་ལྟར་ཡོད་དོ་ཞེས་བདེ་བླག་ཏུ་བརྗོད་དོ། །གང་གི་ཕྱིར་འདི་ནི་བརྗོད་ཟིན་ཏེ། གདོན་མི་ཟ་བར་རྩོད་པ་ཡི། །གཞི་ནི་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཡིན། །གལ་ཏེ་དེ་ནི་གྲུབ་གྱུར་ན། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་ པས་ཅི་ཞིག་སྒྲུབ།།ཁྱེད་དེ་མ་གྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་ཁྱད་པར་ཅན་མ་གྲུབ་པར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། ཐ་དད་པ་མེད་པའི་སྒྲུབ་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཅན་རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་དུ་མ་གྲུབ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ནི་རྩོད་པའི་གཞིར་གྱུར་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས། ཁྱད་པར་དེས་ནི་སྒྲུབ་པར་ བྱེད་པའི་དུས་སུ་ཆོས་ཅན་མ་གྲུབ་པར་འདོད་པ་ཉིད་དོ།།གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་གྲུབ་ཟིན་པ་ཉེ་བར་འཇོག་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་ཅི་བྱ། གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་མ་གྲུབ་པས་ཕྱོགས་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་གྲངས་ཅན་ལ་སྒྲ་འཇིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། གྲངས་ཅན་ལ་ཡང་ཕྱོགས་ སྐྱོན་དུ།།འགྱུར་བ་ཉིད་ནི་བཟློག་པ་ཡིན། །དཔེ་ལ་དོན་ནི་གྲུབ་ན་ཕྱོགས། །ཁྱད་པར་མ་གྲུབ་ཉིད་མ་ཡིན། །འོན་ཏེ་དཔེ་ལ་འཇིག་པ་ནི། །མ་གྲུབ་གཏན་ཚིགས་སྐྱོན་འགྱུར་ཏེ། །གཏན་ཚིགས་མ་ངེས་པ་ཉིད་དམ། །ཡང་ན་འགལ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན། །གལ་ཏེ་འཇིག་པ་ཕྱོགས་ལ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ སྐྱོན་ཡིན་ནོ།།དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཁྱད་པར་གྲུབ་པ་ཉིད་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡིན་ན། །ཇི་ལྟར་འདི་སྐྱོན་ཡིན་ཏེ། ཅི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་དཔེ་ལ་མ་གྲུབ་ན། །དེའི་ཚེ་དཔེའི་སྐྱོན་ནམ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་མ་ཡིན་ནོ།།བདག་གི་ཆོས་མ་གྲུབ་ན། ཆོས་ཅན་མི་རྟོགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་མ་གྲུབ་ན་ཆོས་ཅན་སྒྲ་མ་གྲུབ་པར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་ཉན་པས་བཟུང་བ་ཙམ་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་ཅན་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཆོས་ཅན་འགའ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་ རོ།།ཕྱིར་རྒོལ་བས་ཉེ་བར་གཞག་པའི་ཆོས་འདི་ཐམས་ཅད་དུ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་ཡང་སྐྱོན་མ་ཡིན་པས་འདི་ནི་གྱི་ནའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཕ་རོལ་པས་བརྗོད་པ་གཞན་ཡང་མི་འཐད་དོ།

若反過來承許無差別能立性，如是則於我等論敵未成。我等未曾承許無差別能立的了知。 同樣，自性于佛教徒未成，自相續于勝論師未成。連能成為有法的僅僅了知也不存在，因為除二邊外不能觀察故，如是所說。 這容易說明到底如何存在。因為已經說過： 必然爭論之，基礎即未成，若彼已成立，能立復何立？ 由你從未成的角度說明具差別未成故，所謂”無差別能立相之有法了知的差別未成”即是爭論之基所立，以彼差別即是于能立時承許有法未成。 若彼已成立，則能立有何用？若說因差別未成而成宗過，如數論師中”聲是無常”之例。這是不對的。這是因為： 于數論師中宗過，即是遮遣，若於喻上義成，則非差別未成過。 若於喻上無常，未成則成因過，因即不定性，或者成相違。 若說因無常于宗未成故為過。這是不對的，正因為這個緣故是所立。因此，若差別成立即是宗過，則此怎會是過？自性豈會成為過失？ 若於喻上未成，則彼時是喻過或因過，故非宗過。 若自性未成，有法亦非不了知，如虛空功德未成時，有法聲並非不成立。 彼僅以聽聞所取而為有法，若不如此，則將無有任何有法，因為論敵安立的一切法皆未成故。 因此這也非過失，故此乃是如此。正因為這個緣故，對方所說其他也不應理。

།སྒྲ་དོན་ཙམ་གྱི་ངོ་བོ་ཡིས། །ཇི་ལྟར་གཞན་དག་རྟོགས་བྱེད་པ། །དེ་ལྟ་འང་ཁྱེད་ལ་མི་འགྱུར་ཏེ། ། བརྗོད་བྱའི་དབྱེ་བས་མི་འདོད་ཕྱིར། །ཞེས་ཏེ། རྗོད་བྱེད་དང་བརྗོད་བྱ་གཞན་དག་ལས་ཐ་དད་པར་ཁས་མ་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒོལ་བ་གང་ཞིག་སྤྱི་ཁས་མ་བླངས་པས་སྒྲའི་དོན་གྱི་རང་བཞིན་ཙམ་དུ་ཡང་བརྟག་པར་མི་ནུས་པ་དེས་ནི་ཕས་ཀྱི་རྒོལ་བ་ཆོས་ཅན་ལ་སོགས་པའི་རྟོག་པ་མེད་པས་ཕྱིར བཟློག་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།རྟོགས་པ་ཞེས་ཁྱད་པར་མེད་པའི་སྒྲའི་དོན་ཙམ། རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་གང་ཡིན་པ། སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་གྲངས་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ན་དེ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྟོགས་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་འཛིན་ པའི་ཡུལ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཟླ་བ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་རྟོགས་པ་དང་གཞན་དག་ལ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཡིན་ལ།དེའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གང་ཡིན་ཞེས་དཔྱད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་དེ་བསྒྲུབ་བྱའི་ནང་དུ་གཞག་པ་གཞན་མཐའ་དག་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་རིགས་པ་ཅི་ཡོད། དེ་ལ་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་ནི་ཕྱིས་བཀོད་ནས་བཟློག་ པར་བྱའོ།།རེ་ཞིག་གཞན་དག་བརྗོད་པ་ནི། །གལ་ཏེ་འདི་ལ་ཐམས་ཅད་དུ། །དམིགས་མེད་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་བྱེད་ན། །ཁྱད་པར་མ་གྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། །དཔེ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྟོགས་པ་ཐམས་ཅད་དམིགས་པ་མེད་པར་སྒྲུབ་ན་འདི་ལ་དཔེ་གང་ཡོད། འོན་ཏེ་མ་སད་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་ན། དེ་ ལྟར་ན་ཡང་དཔེ་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་དེ།རྨི་ལམ་གྱི་རྟོགས་པ་ཡང་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དུས་དེའམ་དུས་གཞན་གྱི་གནས་སྐབས་དམིགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་དུས་དེའི་དམིགས་པ་གཞན་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ཚེ་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་གིས་ དམིགས་པ་མེད་པར་བརྗོད་པས་གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ།གཟུགས་ཀྱི་ཤེས་པ་རོ་ལ་སོགས་པས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་དུས་སམ་གཞན་གྱི་དུས་ལ་སོགས་པ་ཡང་རུང་སྟེ། གང་ཞིག་གང་གི་ཚེ། ཇི་ལྟར་དམིགས་པ་དེ་ལྟར་དེ་དམིགས་པ་དང་བཅས་པར་ཁས་བླང་བར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ ཡང་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་རོའི་ཤེས་པ་ཡང་གཟུགས་ཀྱི་དམིགས་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་ན།དེ་ནི་འདོད་པ་ཉིད་ཡིན་པས་གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་བློ་ལ་གང་ཞིག་གི་།རྣམ་ཡོད་དེ་དམིགས་ཟློག་བྱེད་ན། །རང་གི་རྣམ་པ་ཁས་བླངས་ཕྱིར། །དེ་མེད་པ་ནི་འགལ་ བ་ཡིན།།རྣམ་པར་ཤེས་པའི་འཛིན་པའི་ཆ་ལ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཉིད་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། ཤེས་པའི་རྣམ་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་ཁྱེད་ཀྱིས་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་པས། དེ་ལ་ད་ནི་ཤེས་པའི་གཟུང་བ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ན་འདོད་པ་ལ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ།

僅以聲義自性，如何了知他者，如是於你不成，因不許所詮別。 這是因為未承許能詮與所詮異於他者。 若有論者因未承許共相而不能觀察僅聲義自性，則彼不能以無有法等分別而遮破對方論者，這是不對的。 了知即無差別聲義，即所謂識之義，即具顯現之異名已成故，故非如是。 所謂了知性即是一向執取之境，彼於二月等了知及他者中已成立，當觀察彼真實為何，故置於所立中，因其他一切未成，有何不應理？ 對此，應后立未成而遮遣。 且他者所說：“若於此一切，立為無所緣，則差別不成，亦無有譬喻。” 若立一切了知無所緣，此有何喻？若說是未醒覺識，如是亦是喻不成，因夢中了知亦有某些有所緣故，因彼時或他時境界為所緣故。 若說彼時無有他所緣，則彼時以某方面說無所緣即是成立已成，因色識空離味等故。 無論彼時或他時等，某者何時如何所緣，如是應許彼有所緣。 如是若是無所緣性，則味識亦無色所緣，此即是所許，故成立已成。 若說：“於心若有某，行相遮所緣，因許自行相，無彼成相違。” 識之能取分上無有義之行相。那麼是什麼？是識之行相，因你已承許故，今于彼成無識所取之過，然于所許亦非如是。

།དེ་ལ་གཟུང་བའི་བདག་ཉིད་དམིགས་ པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།།ཅི་སྟེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དམིགས་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་རོལ་དམིགས་པ་མེད་པ་ལའང་། །གལ་ཏེ་ཕྱི་ཞེས་འཛིན་མེད་ན། །ཀ་ལ་སོགས་པ་བློ་དེ་མེད། །དེ་ལྟར་ན་ནི་གྲུབ་པ་སྒྲུབ། །གང་ལ་བློས་ཕྱི་རོལ་གྱི་བུམ་པ་སྙམ་པ་དེར་ཡང་བུམ་པ་ཉིད་དམིགས་པ་ནི་ མ་ཡིན་ཏེ།འོན་ཀྱང་ཕྱི་རོལ་ཡུལ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་དང་གཞི་མཐུན་པའི་ཕྱིར་ནི་བུམ་པ་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཀ་བ་ལ་སོགས་པའི། །ངོ་བོས་དམིགས་པ་མེད་བརྗོད་ན། །ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། །དེ་དང་འགལ་བར་ཐལ་བར་འགྱུར། །ཟླ་གཉིས་སྩོགས་ལ་མཚུངས་ཤེ་ ན།།དབང་པོ་ཕྲད་པ་མེད་ཕྱིར་དེར། །དམིགས་པ་མེད་པར་བདག་ཅག་བརྗོད། །དོན་རིག་མེད་པའི་ཕྱིར་མ་ཡིན། །མིག་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོ་དང་མ་ཕྲད་པ་བློས་བཟུང་བའི་ཕྱིར། ཟླ་བ་གཉིས་ལ་སོགས་པའི་བློ་དམིགས་པ་མེད་པར་བརྗོད་ཀྱི། དེ་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། འདི་ནི་སྟོན་ཟླ་བ་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་སོ་ཞེས་དབང་པོ་དེ་དང་གཉིས་ལྡན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དམིགས་པ་མེད་པ་ཡིན་གྱི། ཐམས་ཅད་དུ་དོན་མེད་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཟླ་བ་གཅིག་མཐོང་བ་དེ་ལས་བཟློག་པ་དམིགས་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དམིགས་པ་མེད་པར་རྟོགས པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ།།འདི་ཉིད་སྟོན་པ་ནི། དབང་པོ་དོན་དང་འབྲེལ་པ་དང་། །མ་འབྲེལ་པས་ན་ཐམས་ཅད་དུ། །བདག་ཅག་མྱོང་བ་ཡོད་པ་ལ། །མེད་པ་འཛིན་པར་འཇོག་པ་ཡིན། །ཁྱེད་ལ་དབང་པོ་ལ་སོགས་པ། །མེད་ཕྱིར་འཛིན་དང་བྲལ་བས་ན། །དམིགས་པ་ཉིད་ནི་རྒྱུ་མེད་འགྱུར། །དགག་པ་ ཉིད་ནི་འཐད་མ་ཡིན།།རྟོགས་པ་དམིགས་པ་མེད་དོ་ཞེས་སོ། །འདི་ནི་མི་བདེན་པའི་རྟོགས་པའི་དྲི་མས་སྦགས་པའི་སེམས་ང་རྒྱལ་དང་བཅས་པར་ཕ་རོལ་སྟོན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཤིན་ཏུ་ཆེར་རྨོངས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། དམིགས་མེད་སྒྲ་ཡི་བརྗེད་བྱ་བ། །རང་གི་ཆ་ལ་དམིགས་པ་ཉིད། ། གལ་ཏེ་ཚད་མས་གྲུབ་གྱུར་ན། །སུན་འབྱིན་ཇི་ལྟར་སུན་འབྱིན་ཡིན། །སྒྲ་འདི་ནི་གཞན་གྱིས་བརྟགས་པ་བཟུང་བ་ལ་དམིགས་པ་བཀག་ནས་རང་གི་ཆ་ལ་དམིགས་པ་ཉིད་ལ་སྦྱོར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྐབས་ལ་སོགས་པ་ལ་རྟོགས་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་སྒྲ་ལས་དོན་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལ་སྒྲ་ལས་དོན་འདི་འཇིག་རྟེན་ན་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་འདི་བརྟག་པར་མི་ནུས། གལ་ཏེ་དེ་ལ་ཡང་རྗོད་པར་བྱེད་པ་དང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་གཞན་ལས་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་སྒྲའི་དོན་ཙམ་ཆོས་ཅན་དུ་འགྱུར་ཞེས་བརྗོད་ཟིན་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། བརྗོད་པ་ནི་བདེན་ན་རིགས་པ་མ་ཡིན་པའི ཕྱིར་དེས་ཅི་བྱ།གང་ལས་ཐ་དད་པར་མི་འགྱུར་བ་འདི་ད་ལྟར་ཁོ་ན་གཉིས་མེད་པའི་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

于彼成為所取自性之所緣。若說無外境所緣，這是不對的： 若於無外境所緣，若無執為外境識，則無柱等彼等識，如是即成立已成。 即使在心中認為是外境瓶時，瓶本身也非所緣，然而是外境對象。因與彼共同基故而如是了知瓶。 若說柱等自性，無所緣可言，因見親身經驗，則成相違過失。 若說如二月等同，因無根接觸故彼，我等說無所緣，非因無知境故。 因眼等根官未接觸而為心所取故，說二月等識無所緣，而非彼即是無所緣性。 此謂了知為秋月一輪，因無具彼根二性故為無所緣，而非一切處皆無境。從見一月之反面為無所緣，此爲了知無所緣之因。 為顯此義：根與境相連，及不相連故，於一切我等，有經驗立為，執無所緣性。 於你根等無，故離能取性，所緣性無因，遮遣不應理。 所謂了知無所緣。此因為以不真實了知之垢染污心而具慢心顯示他方，故極為愚癡。這是因為： 無所緣聲之，所詮于自分，若成所緣性，能破如何破？ 此聲於他所計所取遮遮所緣，而於自分上配合所緣性，如是于語境等了知。若不如此，則不能從聲了知義故。 于彼，因從聲了知此義為世間共識，如何不能觀察此？若說于彼亦因能詮所詮無異於他故，如何聲義僅成為有法，豈非已說？ 雖說為真，然因不合理故有何用？彼所說無異者，現今並非即是無二性。

།འོན་ཀྱང་རྟོགས་པ་ནི་རྟོགས་པ་གཞན་དག་དང་ཕན་ཚུན་ཡང་ཐ་དད་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ལ་བུམ་པའི་སྒྲ་ལས་ནི་རྟོགས་པ་གཞན་ཡིན་ལ་སྣམ་བུའི་སྒྲ་ལས་ཀྱང་གཞན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ སོགས་པའོ།།སྒྲས་ནི་སྔར་བཟུང་བའི་དོན་ཉིད་དྲན་པའི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ལ་ཤེས་པ་གང་དག་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་དམིགས་པ་ཡིན་པར་ཁྱེད་ཀྱི་རྟོགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་དེ་དག་དམིགས་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཞན་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ལ་མི་རིགས་པ་ཅི་ཡོད། གལ་ཏེ་འགའ་ ཞིག་གིས་དུ་བ་མེ་ལས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་པར་རྟོགས་པ་དེ་ལ་ཁྱེད་ཀྱི་དུ་བ་མེ་ལས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་པར་རྟོགས་པ་དེ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་སྐད་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནམ་ཅི།སྨྲ་བ་པོ་ལས་སྐྱོན་ཅི་ཞིག་བྱུང་། འོན་ཏེ་མེ་ལས་བྱུང་བར་སྔོན་མཐོང་བས་ན་དེ་ནི་རྟོགས་པར་བྱ་ནུས་ཀྱི་འདི་ལ་གོ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། འདིར་ཡང་རབ་རིབ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་དམིགས་པ་མེད་པར་གྲུབ་པ་ཉིད་དེ། ཕྱི་རོལ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ཡང་ནམ་མཁའ་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ཇི་ལྟར་སྐྲ་ཤད་དམིགས་པ་ལ་ནམ་མཁའ་དམིགས་པ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་ནམ་མཁའ་དམིགས་པ་ལ་ཡང་གཞན་ཉིད་ཡིན་པར་འགྱུར ཏེ།སྣང་བཞིན་པ་དམིགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ནམ་མཁའི་རྟོགས་པ་ལ་སྣང་བཞིན་པ་ཉིད་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདིར་སྐྲའི་ཤེས་པ་ལ་ཡང་འགྱུར་རོ། །ཐམས་ཅད་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྣང་བ་དང་། དྲན་པ་བརྗེད་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ལ་སོགས་པར་བརྟག་པའམ། འགའ་ལ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཟླ་བ་གཅིག་གི་ཤེས་པ་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ལྡན་པས་ཟླ་བ་གཉིས་ཀྱི་ཤེས་པ་དམིགས་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་རིགས་ཀྱི། ཟླ་བ་གཅིག་གི་ཤེས་པ་ལ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། དེ་ཡང་དེའི་རང་བཞིན་ཅན་ཡིན པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བརྗོད་ཟིན་ཏོ།།གནོད་པར་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་ཡང་གནོད་པར་བྱས་སོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །མི་སྣང་བ་ཡང་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པར་བྱའོ། །སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་པར་ཡང་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟར་སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་ ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པས་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྔོན་པོའི་རང་བཞིན་ཤེས་པ་ཡང་སེར་པོ་དང་དམར་པོ་ལ་སོགས་པས་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར།ཇི་ལྟར་གཟུགས་ཀྱི་ཤེས་པ་རོ་ལ་སོགས་པས་དམིགས་པ་མེད་པ་གྲུབ་པ་ཅི། ཅི་སྟེ་འོད་ཟེར་གྱིས་ གདུངས་པའི་དགོན་དུང་མེད་པར་ཆུའི་ཤེས་པ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།རོ་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་གཟུགས་ཀྱི་ཤེས་པ་འབྱུང་ངམ་ཅི། བདེན་པའི་ཆུ་ལ་འོད་ཟེར་གྱིས་གདུངས་པའི་དགོན་དུང་མེད་ཀྱང་ཆུའི་ཤེས་པ་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ།

然而，了知與其他了知之間是互相差別的。如從瓶聲而有一種了知，從毯聲又有另一種了知等。聲只是使先前所取義成為憶念的對象。 對此，凡是成為你了知行境的青等所緣諸識，說彼等為無所緣而令他了知，有何不合理？若有人了知煙非從火生，對他說”你所了知的煙非從火生並非如此”，難道不應如是說嗎？說者有何過失？ 若說因先見從火而生故能了知彼，而此如何能解？此中亦成立翳眼者識無所緣，因無外境故。 若說于彼亦有虛空所緣，那麼如何于見髮絲時虛空為所緣，如是于虛空所緣時亦應是他性，因非顯現者為所緣故。 若說于虛空了知中顯現性即是所緣，則此于發識中亦應如是。於一切顯現顛倒、忘失憶念、出世間等作觀察，或於任何中皆非，此為決定。 若說具所緣一月之識由具所緣性，故二月之識無所緣是合理的，那麼對一月之識如何？已說彼亦具彼自性故。 若說因已破除，已說于彼亦已破除。當說不顯現亦非所緣。 將說明青等即是識性。如髮絲等識以虛空等為所緣，如是青的自性識亦應以黃紅等為所緣故。如何成立色識無味等所緣？ 若說無日光炙烤的海市蜃樓則不生水識，難道無味等即不生色識嗎？于真實水中，雖無日光炙烤的海市蜃樓，亦生水識。

།དེ་ལ་ཁྱད་པར་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། ཕན་ཚུན་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ གཉི་ག་དམིགས་པ་མེད་པ་འམ་དེ་ལ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ།།གཉི་ག་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་མོད་ཅེ་ན། གལ་ཏེ་སྣང་བཞིན་པས་ཡིན་ན་ནི་དགོན་དུང་འོད་ཟེར་གྱིས་གདུངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་པར་མི་བྱའོ། །རྒྱུ་ཉིད་ཀྱིས་མི་སྣང་བ་དམིགས་པ་ ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།བག་ཆགས་ཡིན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ངེད་ཀྱི་འདོད་པ་གྲུབ་པོ། །འོ་ན་སྣང་བ་ཉིད་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། གཞན་གྱིས་ཅི་བྱ་ཞེ་ན། མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་གཉིས་ཁྱད་པར་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྣང་བ་ལ་ནི་ཐམས་ཅད་མངོན་སུམ་ཉིད་དོ། །འཇིག་རྟེན་ གྲགས་རྟེན་འཁྲུལ་པ་དང་།།མ་འཁྲུལ་རྣམ་དབྱེ་མེད་པར་འགྱུར། །ཐམས་ཅད་རང་གི་ངོ་བོ་ལ། །མ་འཁྲུལ་གཞན་ལ་བཟློག་པ་ཡིན། །མཐོང་ལས་དམིགས་དང་བཅས་ཤེས་ན། །ཐོབ་པ་མེད་ཅེས་སྒྲུབ་པ་ཡིན། །སྨིག་རྒྱུ་ལ་ནི་ཆུར་འཁྲུལ་པས། །ཐོབ་པར་འགྱུར་ལའང་དེར་འགྱུར་ རོ།།ཀུན་ཚེ་མིན་ན་ཐམས་ཅད་ལ། །ཀུན་ཚེ་མིན་པར་མཐོང་བ་ཉིད། །མ་ཞིག་ན་ནི་འགྱུར་ཉིད་ན། །དེ་ནི་ཇི་ལྟར་འཇིག་མི་འགྱུར། །ངོ་ཤེས་པ་ནི་གསལ་བ་ཡིན། །དེས་ན་ཐམས་ཅད་འཆོལ་བ་ཡིན། །དེའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དག་ལས་རྟོགས་པ་ཐམས་ཅད་དམིགས་ པ་མེད་པ་ཉིད་དོ།།ལྷག་མ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེ་ལྟར་གཞན་གྱི་ཀུན་བརྟགས་པའི་ཁྱད་པར་རྗེས་སུ་བརྗོད་ནས། གལ་ཏེ་འགོག་པར་བྱེད་ན། འདི་ལ་མི་འཐད་པ་ཅི་ཡོད། འདིས་ནི་ཇི་སྐད་དུ། ཕྱི་རོལ་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར། །དེ་ཡིས་དམིགས་པ་མེད་འདོད་པ། །ཇི་ལྟར་བསྒྲུབ་བྱ་དེ་ ཡི་ཚེ།།ཕྱོགས་འདི་ཤེས་པར་འགྱུར་མ་ཡིན། །ཞེས་གང་བརྗོད་པ་དེ་ཡང་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། དཔེར་ན་གཞན་རྟོགས་ནུས་མེད་པས། །ཁྱད་པར་རབ་ཏུ་མ་གྲུབ་ན། །ཕྱོགས་མི་འགྲུབ་པ་དེ་བཞིན་དུ། །ཁྱད་པར་ཁྱད་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །ཚིག་དོན་གྲུབ་པ་མེད་པར་ནི། །ངག་ དོན་རྟོགས་མེད་དེ་ནི་དེ།།སྔོན་འགྲོ་ཅན་ཕྱིར་ཕྱོགས་ཀྱང་ནི། །ངག་གི་དོན་དུ་རྣམ་གཞག་བྱ། །ལྡན་པའི་དོན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཞག་པར་བྱའོ་ཞེའོ། །དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དོན་དམ་པར་ཕྱི་རོལ་གྱི་དམིགས་པ་མ་གྲུབ་ཀྱི་གཞན་གྱིས་ཁས་བླངས་པ་ཙམ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་པ་ དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དགག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ།འཁྲུལ་པ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཕྱིས་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །ཚད་མས་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་མེད་པར་སྒྲུབ་པར་འགྱུར། ཚད་མ་ལ་གནོད་པའི་སྒོ་ནས་སོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མ་ལ་ཚད་མས་གནོད་ན་ ཡིད་བརྟེན་དུ་མེད་པས་ཚད་མ་ཆད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ།

若說彼有差別，因互為差別故，則二者皆無所緣，或非於彼。若說二者皆有所緣，若是由顯現，則不應說”海市蜃樓為日光所炙烤”等。 若說因即是不顯現為所緣，則成習氣故，我方所許已成。那麼應成顯現性，他者何用？因將成無分別現量與比量之過失故。于顯現中一切皆是現量。 世間共許迷亂與，無迷分別將不存，一切于自體性中，無迷於他則相反。 從見有所緣知時，無所得即是能立，于陽焰迷為水時，于所得中亦如是。 若非一切時，於一切法中，見非一切時性，未壞則當有，彼云何不壞？ 了知即是明顯，故一切皆錯亂。因此，從現量與比量所生一切了知皆是無所緣性。餘者已說。 如是複述他人遍計差別后，若欲破除，此有何不應理？由此亦遮遣所說：“因無外境事物故，許彼無所緣，如何能立時，此宗不能知。” 如是：如因不能知他，特徵全然未成時，宗不成立如是者，特徵亦復如是成。 無有語義成立時，不解語義彼即彼，因具前行故宗亦，應安立為語義。 應安立為具義所立。這是不對的，因為勝義中外境所緣未成，僅是他者承許而已，故應破除。后當說明為遮迷亂故而入能立。 若已由量成立，如何能立為無？若說由違害量門，不應理，因若量違害量，則無可信賴故，將成斷絕量之過失。

།འགལ་བ་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཅན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་མཐོང་བ་ཡུལ་དང་དུས་ལ་སོགས་པ་གཞན་དུ་འགོག་གོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་ལ་སོགས་པ་ གཞན་དུ་མཐོང་བ་ནི་གཞན་དུ་བརྟགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།འཁྲུལ་པ་མེད་པས་དེར་དེ་མེད་པར་སྒྲུབ་པའི་དོན་མེད་དོ། །འོན་ཏེ་བསྟན་བཅོས་འགའ་ཞིག་གམ་ཚད་མ་ལྟར་སྣང་བ་གཞན་ལས་གཞན་དུ་ཡང་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། འཁྲུལ་པ་མ་མཐོང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་ནི། །ཚད་ མས་མཐོང་ན་འཁྲུལ་གང་ཡིན།།དེ་ནི་ཡུལ་སོགས་འགའ་ཞིག་ཏུ། །ཚད་མས་བཟློག་པར་བྱ་བ་ཡིན། །འཁྲུལ་པ་ཉིད་ནི་ཇི་ལྟར་བཟོད། །རེས་འགའ་འཁྲུལ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་བཟློག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན། གཏན་འཁྲུལ་པ་དེ་བཟློག་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཅི། དེ་བཟློག་ན་སྐྱེས་བུའི་བྱ་བ་ ཆེན་པོར་འགྱུར་རོ།།གལ་ཏེ་དེ་ནི་གཞན་དུ་གནོད་པའི་ཚད་མ་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་བཟློག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན། རྟག་ཏུ་འཁྲུལ་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་གོ་ཇི་ལྟར་བཟློག་པར་བྱ། གནོད་པར་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་འཁྲུལ་པར་ཡང་ཇི་ལྟར་བརྗོད་ཅེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་གནོད་པར་ བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མེད་པ་ཉིད་དོ།།འདི་ལྟར། གནོད་པར་བྱེད་པ་དེ་གཅོད་པའམ། འོན་ཏེ་གཟུང་བ་འཇིག་བྱེད་དམ། །གཟུང་བ་མེད་པར་ཤེས་བྱེད་ཡིན། །ཕྱོགས་གསུམ་ལས་གཞན་ག་ལ་ཡོད། །གལ་ཏེ་གནོད་པར་བྱེད་པ་གནོད་པར་བྱ་བའི་ཤེས་པའམ། དེའི་དམིགས་པ་མེད་ པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་དེ་སྐྱེས་པའམ་མ་སྐྱེས་ལ།མ་སྐྱེས་པ་དེ་ཇི་ལྟར་ན། དེ་ཡི་དངོས་པོ་མེད་པར་སྐྱེད། །མ་སྐྱེས་རི་བོང་རྭ་ལ་ནི། །འགས་ཀྱང་འཇིག་པར་བྱེད་པ་མེད། །དེ་བཞིན་སྐྱེས་པའི་དངོས་པོ་ཡང་། །མེད་པ་བྱེད་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །རྒྱུ་ལས་དེ་ཡོད་གནོད་བྱེད་ལས། །དེ་མེད་ཅེས་བྱ་བྱུང་ རྒྱལ་ཆེས།།གལ་ཏེ་དེ་མི་སྐྱེས་ན་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་པས་གང་གིས་དེ་མེད་པར་བྱེད་དེ། རང་བཞིན་གྱིས་དམར་བའི་ཀིང་ཤུ་ཀ་འདི་ཡང་ཁ་བསྒྱུར་དགོས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་རྒྱུ་ལས་སྐྱེས་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་སྐྱེས་པ་དེ་ལྟར་ཡོད་པས་ཇི་ལྟར་དེ་ལ་འཇིག་པ་འཇུག་། དེ་ལྟར་གྱུར་ན་དེ་ཉིད་ནི་ཞིག་པ་ཡང་ཡིན་ལ་དེ་ཉིད་ཡོད་པ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཆལ་པ་ཆེན་པོ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཇི་ལྟར་མ་སྐྱེས་པ་དེ་ལྟར་འཇིག་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན། གཞན་གྱི་ངོ་བོས་སྐྱེས་པ་དག་།གལ་ཏེ་གཞན་གྱིས་འཇིག་ན་ནི། །སྔོན་སོགས་སེར་པོ་ལ་སོགས་པ། །གཞན་གྱི་ངོ་བོས འཇིག་པར་འགྱུར།།དེ་ནི་དེའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ཉིད་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་དམར་བ་ཡིན་ནོ།

應說”無矛盾無迷亂”這樣的說法是不存在的。若說在其他境界、時間等處遮遮所見，不應理，因為無迷亂故。于其他境界等所見非是他處計度，因無迷亂故，無需成立彼處無彼。 若說從某論典或似量中了知為他，非未見迷亂，那麼： 若已見於量中，何者為迷亂？ 彼于某境等處，應當以量遮， 迷亂性如何容？ 若偶爾迷亂應遮除，則恒常迷亂豈不應遮除？遮除彼則成大丈夫事業。 若說彼應由他處示現違害量而遮除，則常時迷亂如何能遮？因無違害故，如何說彼為迷亂？ 這也不對，因為所謂違害是不存在的。如是： 違害是能斷除，抑或壞所取， 或令知無所取，三外何處有？ 若違害能令所違害識或其所緣無，爾時彼已生或未生。若未生，則： 如何生彼事物無？ 未生兔角上，無人能毀壞， 如是已生事物，亦無能令無。 從因有彼違害，從彼無太隨意。 若彼不生則為無事，誰能令彼無？自性赤紅的緊述迦花亦無需改變顏色。若從因生，如是則如其所生而有，如何于彼有壞滅？若如是，則彼即是壞滅又即是存在，這是大錯亂。 若如未生而壞，則： 若諸以他性生，為他所壞者， 青等為黃等，他性當壞滅。 因彼非其自性故，彼即是自性赤紅。

།དེའི་ངོ་བོས་ཀྱང་དེ་ཕྱིས་འཇིག་གམ། འོན་ཏེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་གལ་ཏེ་ཕྱི་ནས་འཇིག་ན་ནི། སྔར་དེའི་རང་བཞིན་ཅན་དུ་འགྱུར། དེ་ཡི་ངོ་བོར་སྐྱེས་པ་ནི། །ཇི་ལྟར་ཕྱི་ནས་འཇིག་པ་ཡིན། ། དེ་ཡི་ངོ་བོ་དེ་ཚེ་ཉིད། །སྐྱེས་པ་ཕྱི་ནས་འཇིག་པར་འགྱུར། །ཕྱི་ནས་ངོ་བོ་དེ་མེད་ན། །རང་བཞིན་གྱིས་དམར་ཀིང་ཤུ་ཀ་།འདི་ནི་སྔར་ཉིད་འཇིག་ཅེ་ན། །དེ་རྒྱུ་ཉིད་ལས་དེ་ལྟར་འགྱུར། །དེ་ལ་འཇིག་པོས་བྱ་བ་གཞན། །ཅི་ཡོད་ཅེས་ནི་ངེས་པར་རྟོགས། །འདི་ནི་དམིགས་པ་འཇིག་པ་ལ་ཡང མཚུངས་སོ།།འདི་ལྟར། འདི་ཡི་ཇི་ལྟར་སྐྱེས་པ་ཡི། །རང་བཞིན་དེས་ནི་དེ་མི་འཇིག་།ཇི་ལྟར་སྐྱེས་པ་མ་ཡིན་པའི། །རང་བཞིན་དེས་ཀྱང་འཇིག་མ་ཡིན། །མི་ནུས་ཕྱིར་དང་མི་དགོས་ཕྱིར། །ཚད་མས་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །སེམས་དང་ལྡན་པ་དོན་འདི་ནི། །རྟོག་པ་ཙམ་དུའང་ཇི་ལྟར་ འགྱུར།།འོན་ཏེ་གནོད་པར་བྱེད་པ་དམིགས་པ་མེད་པར་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་དེ་ཡང་མི་རུང་སྟེ། གང་ཚེ་དངོས་དེ་མཐོང་གྱུར་པ། །དེ་ཚེ་མེད་པར་རྟོགས་མ་ཡིན། །གང་ཚེ་དངོས་པོ་མཐོང་མིན་པ། །དེ་ཚེ་མ་མཐོང་དེའི་གནོད་བྱེད། །དེ་ཚེ་དངོས་པོ་མ་གྲུབ་ན། །མེད་པ་ཁྱད་པར་བཅས་ མི་འགྱུར།།ཁྱད་པར་རབ་ཏུ་མ་གྲུབ་ན། །ཁྱེད་ལ་མེད་རྟོགས་ཇི་ལྟར་མིན། །འོན་ཏེ་གཞན་དུ་གྲུབ་པ་ཡི། །ཁྱད་པར་རྗེས་སུ་རྗོད་བྱེད་ན། །དེ་དངོས་རང་བཞིན་ཡིན་ཕྱིར་དེར། །མེད་པ་ཡི་ནི་ཁྱད་པར་མིན། །དེ་ཉིད་གཞན་ན་མེད་དོ་ཞེས། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་སྒྲུབ་བྱེད་ན། དེ་ལྟ་ཉིད་དུ་རྟོགས་ པ་དེའི།།འགལ་བ་ལ་ནི་དོན་ཅི་ཡང་། །དེ་ལྟར་མིན་ན་རྟོགས་ཡིན་པ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་འགག་མེད་འགྱུར། །འདིར་ནི་སྔར་བཤད་ཟིན་པའི་ཕྱིར། །ཡང་ནས་ཡང་དུ་མི་བརྗོད་དོ།

是否由其自性後來壞滅？抑或一切時若後來壞滅，則先前即成其自性。 由彼性而生者，如何後來壞？ 彼性于彼時，生已后當壞， 后無彼自性，自性赤緊述迦， 若說此先即壞，則從因如是成， 于彼壞者作，何有餘所作？ 應當如是決定了知。 這對於所緣壞滅也同樣適用。如是： 此如其所生，自性不壞彼， 如非所生性，自性亦不壞。 因不能及不需，無有量所成， 具心此義理，如何僅分別？ 若說違害令知無所緣，那也不應理： 當見彼事物，彼時非知無， 當不見事物，彼時不見違， 彼時事未成，無性不具別， 特徵全未成，于汝何非知無？ 若說別處已成，特徵複述者， 彼事自性故，非是無之別。 若說彼即證，他處彼非有， 如是即了知，于違有何義？ 若非如是知，如是亦無遮。 此中已說故，不再重複說。

།གང་ཚེ་དངོས་པོ་མཐོང་མེད་པ། །དེ་ཚེ་འགག་པར་འགྱུར་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་དེར་ནི་དྲན་པ་ཡིས། །བཟུང་ ནས་དེ་ནི་འགོག་ཅེ་ན།།དྲན་པས་རང་བཞིན་བཟུང་ན་ནི། །ཇི་ལྟ་བུར་ཡང་འགག་པ་མེད། །དྲན་པས་རང་བཞིན་མིན་བཟུང་ན། །དངོས་པོ་མེད་པའི་ཁྱད་པར་མིན། །འོན་ཏེ་དྲན་དང་རྣམ་རྟོག་ལ། །གང་ཞིག་སྣང་བར་གྱུར་པ་དེ། །དེ་ཙམ་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་དེ། །ཕྱི་ཡི་ངོ་བོ་ཡོད་མིན་ན། ། དེ་ལྟ་ན་ནི་འདི་འོ་ན། །འཇིག་རྟེན་རྟོགས་དང་གཞན་དག་ལ། །ཕྱི་རོལ་ཞེས་བྱར་སྣང་བ་གང་། །དེ་ནི་དེ་ཙམ་ཉིད་ཡོད་ཀྱི། །དེ་ཉིད་དུ་ནི་རྟོགས་པ་མེད། །རྟོགས་པ་ཙམ་ཉིད་དམིགས་པ་དེ། །ཕྱི་རོལ་དུ་ནི་རྟོགས་པ་མིན། །རྨི་ལམ་ལ་སོགས་རྟོགས་པ་ལ། །འདི་ནི་ཁྱད་པར་བཟུང་བ མེད།།བག་ཆགས་སྟོབས་ཀྱིས་སྤྲུལ་པའི་ཕྱིར། །འདི་ནི་རྟོགས་པ་ཙམ་ཉིད་ལས། །ཁྱད་པར་ཡོངས་སུ་བཅད་མིན་པ། །དེ་ཕྱིར་དམིགས་པ་མེད་པར་འདོད། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་གནོད་བྱ་དང་གནོད་བྱེད་ཀྱི་ངོ་བོ་གྲགས་ཤེ་ན། རྟོགས་བཞིན་པར་ནི་འབྱུང་འགྱུར་དང་། །གཅིག་པ་ཉིད་ དུ་སྒྲོ་བཏགས་ནས།།དེ་ལ་གནོད་བྱེད་ཤེས་པ་ནི། །དེ་ཡི་བར་དུ་བྱུང་གྱུར་ན། །གནོད་པར་བྱེད་པས་རྣམ་པར་གཞག་།གལ་ཏེ་གནོད་བྱེད་འདི་མེད་ན། །རྣམ་པར་ཆད་པ་མེད་པ་འདི། །དེ་བཞིན་ཁོ་ནར་འགྱུར་བ་ཡིན། །དེའི་ཕྱིར་ཆད་རྒྱུ་གནོད་བྱེད་འདོད། །འདི་ལྟར་གང་གི་ཚེ་དུས་ གཞན་དུ་གནས་པར་བརྟགས་པའི་དངོས་པོའི་དེའི་ཚེ་དུས་ཀྱི་བར་ཉིད་དུ་གཞན་གྱི་རང་བཞིན་ངེས་པར་བརྟགས་པ་ལྷུར་ལེན་པའི་ཤེས་པ་བྱུང་བ་དེའི་ཚེ་སྔར་གྱི་རྟོགས་པའི་ཡུལ་དེས་རྣམ་པར་བཅད་པ་ནི་གནོད་པར་ཞེན་པའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་དེ་གནོད་པར་བྱེད་པར་རྣམ་པར་གཞག་གོ། ། འདི་ལྟར་གལ་ཏེ་འདི་མ་བྱུང་ན་དེའི་ཚེ་དུས་གཞན་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྔ་མའི་ཡུལ་རྣམ་པར་མ་ཆད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་ལས་གནོད་པར་བྱེད་པས་རྣམ་པར་བཅད་དོ་ཞེས་རྟོགས་སོ། །གཞིག་བྱ་འཇིག་བྱེད་དང་དམིགས་པའི་དངོས་པོ་ཡང་དེ བཞིན་ནོ།།འདི་ལྟར། ལྐོག་གྱུར་བུམ་པ་ལ་སོགས་ལ། །རྣམ་ངེས་འབྱུང་འགྱུར་དངོས་པོ་ལ། །དེ་ཡི་རྣམ་ཅན་ཤེས་སྐྱེས་ན། །དེ་ཚེ་དམིགས་པ་ཉིད་དུ་འཇོག་།ཤེས་པ་ཤེལ་ལྟར་རབ་གསལ་བ། །དེ་བཞིན་གང་གང་ཉེར་གནས་པ། །དེ་དེའི་རྣམ་པ་ལ་བརྟེན་ ནས།།དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་རབ་གསལ་བ། །རེ་ཞིག་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡོད་དོ་ཞེས་ལུང་འགའ་ཞིག་གམ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །རབ་ཏུ་གསལ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པར་གལ་ཏེ་འདི་མེད་པར་མ་གྱུར་ན་ནི། ཅི་འདིར་ཡོད་དམ། འོན་ཏེ་མེད་ཅེས་དོན་དེ་ཡོངས་སུ་འཁྱམ་པ་འབའ་ ཞིག་ཏུ་འགྱུར་རོ།

當不見事物時，彼時不成壞滅。若說由憶念執取而遮遣彼，若憶念執取自性，則如何亦無壞滅；若憶念執取非自性，則非無事之差別。 若說于憶念分別中，若有所顯現者，僅以彼量而有，外境自性非有，如是則此：世間了知及他者中，所顯為外境者，唯彼量而有，非真實了知。僅是了知之所緣，非了知為外境。于夢等了知中，此無差別可執。 因習氣力所變現故，此僅從了知自身，無有差別遍計，故許無所緣。 若問如何成立所違害與能違害之自性？了知將生及，執為一性已，于彼違害知，若生於其間，立為能違害。若無此違害，無有斷絕此，即如是而成，故許斷因違害。 如是，當計度事物住於他時，於時間間隔中，若生起專注決定計度他性之知，爾時前了知境被遮遣者，即是所執違害境。故立彼為能違害。 如是，若此未生，爾時於他時，前識之境不被遮遣。故從隨行與返遮，了知由能違害遮遣。所壞能壞及所緣事物亦復如是。 如是：于隱蔽瓶等中，定生未來事，若生彼相知，爾時立所緣。 如水晶般明凈知，如是諸近住，依止彼彼相，如是如是明。 首先，從某教證或比量決定有隱蔽。若於明凈識中此非無，則此為有耶？抑或為無？將成唯是彼義遊移。

།དོན་གྱི་བདག་ཉིད་མཐོང་བ་ཡིན་ན་འཁྱམ་པ་འགྲམ་དུ་ཕྱིན་པ་ལྟར་བརྟན་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྣམ་པར་གནས་སོ། །འདི་ལྟར། སེམས་ནི་ཡོངས་སུ་འཕྱོ་བ་ཡིས། །སེམས་པའི་བྱེད་པ་དང་ལྡན་སེམས། །འདི་ནི་དེ་ཚེ་མཐོང་ངོ་ ཞེས།།སྔོན་མཐོང་ན་ནི་བརྟན་པར་འགྱུར། །མཐོང་བ་དང་ཐོས་པ་བརྗོད་དེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དག་ཅི་དེར་མཐོང་བའམ། གཏམ་གྱི་སྤྲོས་པ་ཐོབ་པ་ཅི་ཞིག་ཅེས་ཚོལ་བ་ལ་ཕྱོགས་པ་ན་གང་གི་ཚེ་ཇི་ལྟར་ཐོས་པ་ལ་སོགས་པ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་བརྟན་པ་ཉིད་དུ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་དེ་ལ་འཁྱམ་ པ་ཡོངས་སུ་གཏོང་བའི་རྒྱུ་མཚན་གྱི་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་དངོས་འདིའི་དེ་ཉིད་ནི། །དེ་ལྟར་ཅི་སྟེ་མིན་ཞེ་ན། །མ་ཡིན་མངོན་སུམ་རྗེས་དཔག་གིས། །མ་རྟོགས་པས་ན་དངོས་ཉིད་མིན། །རེ་ཞིག་མངོན་ སུམ་གྱིས་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡོད་པར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་དངོས་པོ་ཡོད་པར་གྲུབ་པ་ཡིན་ན་མངོན་སུམ་དེ་ལ་དམིགས་པར་གྲུབ་ལ། མངོན་སུམ་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ན་ཡང་དངོས་པོའི་འབྲེལ་པ་ གྲུབ་ཅིང་དེ་ལས་ནི་དེ་དང་འབྲེལ་པའི་རྟགས་ཀྱི་དངོས་པོ་ལས་སྐྱེས་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་དངོས་པོ་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པས་རབ་ཏུ་གྲུབ་པའི་དངོས་པོ་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལས་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དངོས་པོ་དང་ འབྲེལ་པ་ཡིན་ཞིང་དེ་ལས་དངོས་པོར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་འཁོར་ལོ་ལྟ་བུ་གནས་པ་མེད་པར་རྣམ་པར་གནས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དངོས་པོར་རྟོགས་པ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ།

若見義之自性，則如遊移至邊際般成為穩固。故安立為所緣。如是： 由心遍遊動，具思作用心， 此時說見彼，先見則成穩。 見聞所說及諸分別，為何所見？或得何言說廣演？當趣向尋求時，若時如所聞等現前，爾時于彼現前為穩固者，捨棄遊移之因，安立為無所緣，此乃世間言說。 若問：此事之真性，何故非如是？ 非也，現量比量，未了故非事。 首先，現量不能了知隱蔽為有。因彼不存在故，比量亦不能。何以故？若成立隱蔽事物為有，則成立現量緣彼，若現量有所緣，則成立事物關聯，由彼則由與彼相關之相事所生比量令知事物。 故比量所成事物為境故，現量有所緣，由彼比量事物相關，由彼了知事物故，將如輪轉般無有安住而住，故不可能了知事物。

།དེ་ལྟར་དངོས་པོ་རྟོགས་བྱེད་པ། །མེད་པར་ཁས་བླངས་འབའ་ཞིག་ཡིན། །ཚད་མའི་རང་བཞིན་ཤེས་པ་ལས། །སྔར་ རིག་ཡོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།།རྟོགས་པ་དེ་ཡི་རྗེས་འབྲངས་ཏེ། །ཁྱད་པར་ཁྱད་པར་ཅན་ཉིད་ཡིན། །དེ་ཡི་རང་བཞིན་མ་བརྟགས་པར། །ངའམ་ཁྱོད་ཀྱིས་སྔར་རྟོགས་པ། །དེ་ནི་ཕྱི་ནས་རྣམ་བརྟགས་ན། །ཇི་ལྟ་བུར་ན་དེ་རིག་ཅེས། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་རྣམ་དཔྱོད་ན། །དེ་ཉིད་དུ་ན་དེ་ལྟར་དེ། ། མེད་ན་མེད་ཉིད་གང་གིས་ན། །བརྒལ་ཞིང་བརྟག་འགྱུར་འདིར་སྐྱོན་ཅི། །གལ་ཏེ་སྔ་ཕྱི་ཤེས་པ་ཡི། །གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་ངོ་བོ་ནི། །རང་ཉིད་རྟོགས་ན་གང་གིས་ན། །བརྒལ་ཞིང་བརྟག་འགྱུར་སྐྱོན་ཅི་ཡོད། །འགའ་ཞིག་བདག་ཉིད་ཁོ་ན་ལ། །བརྒལ་ཞིང་རྟོག་པ་རིག་གམ་ཅི། ། དེ་ཡི་འཁྲུལ་ཉིད་ག་ལས་ཞེས། །བདག་ལ་བརྒལ་བརྟག་རྟེན་མ་ཡིན། །འཁྲུལ་ཉིད་ངེས་པ་ཡིན་ན་དེར། །རྒྱུ་བཙལ་བས་ནི་ཅི་ཞིག་བྱ། །གང་ཚེ་གཞན་ཡང་དེ་ལྟ་བུར། །ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་རྟོགས་བྱེད་པ། །དེ་ཚེ་དེ་ཡང་ང་འདི་ལྟར། །འཁྲུལ་པ་ག་ལས་ཞེས་མི་སྨྲ། །གང གི་ཚེ་འཁྲུལ་པ་སྲིད་པ་ན་རང་ཉིད་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་ལྡན་པས་འདི་ནི་དངུལ་མ་ཡིན་ཞེས་དེ་སླར་ལོག་པ་དེའི་ཚེ།གང་གིས་ངའི་ཕྱོགས་སྐྱོན་མེད་པར་འགྱུར་བ་ཇི་ལྟར་ན་དངུལ་མ་རྟོགས་པར་དེའི་ཁྱད་པར་ཅན་དངོས་པོ་མེད་པ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཁྱད་པར་རབ་ཏུ་མ་གྲུབ་ན་ཡང་དེའི་ཁྱད་ པར་ཅན་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཇི་ལྟར་ཤེས་པ་ཡིན།ཤེས་པ་བདག་ཉིད་རྒོལ་ཞིང་རྟོག་པར་བྱེད་པ་འགའ་ཡང་ཡོད་དམ་ཅི། གཞན་ལ་སྒྲུབ་པ་ན་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེར་ནི་བདེན་པའི་དངུལ་མཐོང་བས་འཁྲུལ་པ་སྲིད་ན། འདི་ན་འགའ་ཡང་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་གང་ལས་འཁྲུལ་ པར་འགྱུར་ཞེ་ན།འདི་ནི་འོག་ནས་བསྟན་པར་བྱའོ། །གཞན་ཡང་གལ་ཏེ་དོན་དམ་པར་འཁྲུལ་པ་རྣམ་པ་ཅི་ཞིག་ལྟར་རྟོགས་ནད་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་ཚོལ་བའི་ངལ་བས་ཅི་ཞིག་བྱ། གལ་ཏེ་རྒྱུ་མེད་ན་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མེད་དེ། རྒྱུ་ཡོད་པས་ན་འཁྲུལ་པ་མིན། །དོན་དམ་ པ་ལ་འང་རྒྱུ་ཡོད་ཉིད།།གལ་ཏེ་རྒྱུར་བཅས་ཕྱིར་འཁྲུལ་ན། །ཁྱེད་ཀྱི་འདོད་པའང་ཉམས་པར་འགྱུར། །རྒྱུ་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཙམ་གྱིས་ནི་འཁྲུལ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཁྱེད་ཅག་གི་ཐམས་ཅད་འཁྲུལ་པར་འགྱུར་རོ། །མ་འཁྲུལ་པ་འདི་ག་ལས་ཞེས་ མ་འཁྲུལ་པ་ལ་ཡང་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ན།།དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་འཁྲུལ་པ་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ།

如是了知事物，唯是承許無有。由知量之自性，先已了知故。隨順彼了知，差別即差別者。未察彼自性，我或汝先知，后若觀察彼，云何能知彼？ 若如是觀察，如是彼真實，若無則無性，何故有諍難，於此有何過？若前後諸識，所違能違性，自身了知時，何故有諍難，於此有何過？ 有誰唯于自身，了知諍難耶？彼之迷亂從何來？於我諍難非所依。若定是迷亂，尋求因何為？當他人亦如是，極為明瞭時，彼亦不說我，如是何處迷？ 當迷亂可能時，自身具分別而說”此非銀”，如是返回時，云何令我方無過？若未了知銀，如何能了知其差別事物為無？若其差別全未成，則如何知其差別者為隱蔽？ 有何自身能作諍難者？對他證成時亦復如是。若於彼由見真銀而有迷亂可能，此中因全無所見，從何成迷亂耶？此當下文說明。 複次，若於勝義中如何了知迷亂，則尋求迷亂因之勞有何用？若謂無因則不成迷亂，此不應理： 有因故非迷，勝義亦有因， 若因有故迷，汝許亦當壞。 僅由說有因非是迷亂，若不爾者，汝等一切將成迷亂。“無迷從何來”，于無迷亦應諍難。若謂如是了知故，此于迷亂亦同。

།འཁྲུལ་པ་ནི་མ་འཁྲུལ་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་ཅི་ཞིག་ལྟར་མ་འཁྲུལ་པ་ཞེས་བྱ་བ་མེད་པ་ཉིད་ལས་ཅིའི་ འཁྲུལ་པ་མེད་པར་འགྱུར་རམ།ཡོད་མོད་ཇི་ལྟར་རྟོགས་བྱ་སྟེ། འཁྲུལ་པ་ནི་མ་འཁྲུལ་པ་ལས་བཟློག་པས་རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གཞན་ལ་ཡང་མཚུངས་ཏེ། མ་འཁྲུལ་པ་ཡང་འཁྲུལ་པ་ལས་བཟློག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་མ་འཁྲུལ་པ་ནི་སྒྲུབ་པའི་ ཚུལ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་ཏེ།འཁྲུལ་པ་ལས་བཟློག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འཁྲུལ་པ་ནི་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡོད་ན་ཡིན་ནོ། །དེས་འཁྲུལ་པ་ནི་མ་འཁྲུལ་པ་ལས་བཟློག་པ་ཁོ་ནས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རུང་སྟེ། སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་དུ་མཐོང་བ་གང་། །དེ་ཉིད་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ཡིན། །ཕྱི་ལ་སྒྲུབ་པ་ཡོད་ མིན་པ།།དེ་ཕྱིར་དེ་ལ་འཁྲུལ་པར་ངེས། །འོན་ཏེ་གང་ལ་རྒྱུ་ཡོད་པ་དེ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ནི་མི་སྨྲ་སྟེ། འཁྲུལ་པ་གང་ཡིན་པ་དེའི་ནི་རྒྱུ་མེད་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བརྗོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་ཁྱད་པར་དང་བཅས་པ་རྒྱུ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་ནི་ཡོད་པ་ལས། །འཁྲུལ་འགྱུར་ དེ་ལྟ་མིན་པར་མིན།།འཁྲུལ་པའི་རང་བཞིན་ཤེས་ན་ཡང་། །དེ་རྒྱུ་རྣམ་པར་ངེས་པ་ཡིན། །དེ་རྒྱུ་ཁྱད་པར་དང་བཅས་པ་ཡིན་ན། དང་པོ་འཁྲུལ་པ་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཡང་དེ་ཡང་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གནས་པ་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་རྒྱུ་ཡོད་དམ་མེད་ཀྱང་རུང་སྟེ། རང་ བཞིན་གང་གིས་དེ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་དེ་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་ནོ།།རང་གི་ངོ་བོས་དངོས་པོར་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི། རྒྱུའི་རང་བཞིན་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

若謂迷亂以無迷為先導，則因無因故，如何說無迷？從無性中何能成無迷？雖有，如何了知？迷亂不應由返遮無迷而安立。 於他亦同，因無迷亦是返遮迷亂故。若謂無迷是以成立方式，非由返遮迷亂，迷亂唯在有違害時。由此迷亂唯由返遮無迷而有。 此亦不應理： 見為成立式，即是如是知， 外無有成立，故於彼定迷。 若謂不說有因者即是迷亂，而說凡是迷亂者必定有因，如是則成具差別之因。 由有迷亂因，成迷非余式， 若知迷自性，彼因定應知。 若其因具差別，則應先知迷亂。又彼亦從迷亂因故無安住。是故，不論有因無因，由何自性彼為迷亂，由了知彼自性而安立。由自體成事，非由因之自性。

།རང་གི་ངོ་བོ་དེ་ག་ལས་ཡིན་ཞེ་ན། འདིས་ཅི་ཞིག་བྱ། འཁྲུལ་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས་པ་དེ་ཡང་འཁྲུལ་པ་ མ་ཡིན་པར་ག་ལས་ཡིན་ཞེ་ན།གལ་ཏེ་འདི་རྟོགས་པ་དེ་ལྟར་དེ་ཡང་ཡིན་ན་ཡིན་མོད་ཅི་ཞིག་སྐྱོན། སྔ་མ་འཁྲུལ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དངུལ་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ནི། །ཉ་ཕྱིས་རྟོགས་ན་ལྡོག་པ་ཡིན། །གལ་ཏེ་ལྡོག་རྒྱུ་གཞན་ཡོད་ན། །ཉ་ཕྱིས་རྟོགས་པའང་ལྡོག་ པ་ཉིད།།དེས་ན་དངུལ་དུ་འཛིན་པ་ཡི། །ཤེས་དེ་ཇི་ལྟར་སླར་ཡང་ནི། །བདེན་འགྱུར་གཉི་ག་རྟོགས་ཀྱང་ནི། །མེད་ཅེས་མཐོང་བ་མེད་དམ་ཅི། །གལ་ཏེ་ལ་ལ་དག་ཏུ་ཡང་། །དེ་ཡི་ཤེས་པ་བདེན་གྱུར་ན། །དེ་ལ་བརྟན་པར་ཡོད་འགྱུར་ཕྱིར། །གཞན་ལ་བཟློག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། ། གནོད་བྱེད་རྟོགས་པ་ཡོད་ན་ནི། །གཞན་ལ་ལོག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །གལ་ཏེ་དེ་ལས་བཟློག་པ་ནི། །བདེན་བྱེད་གནོད་བྱེད་ཤེས་མེད་ན། །དེ་ཚེ་བཟློག་པ་མེད་པ་ཡི། །ངོ་བོ་གང་གིས་རྟོགས་པར་བྱེད། །འདི་ལ་སྨྲས་པ། གལ་ཏེ་བཟློག་རིག་དེ་སྟེ་དེ་ལྟ་མིན། །དངོས་པོ་མེད་པ་ངེས པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར།།འོན་ཏེ་ངེས་པ་མི་དམིགས་པས་བྱས་ན། །ངེས་པར་བྱེད་རྒྱུ་གཞན་གྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ། །གལ་ཏེ་བཟློག་པར་དམིགས་པའི་ཕྱིར། །དེ་མ་གྲུབ་པར་བརྗོད་ན་ནི། །ཕྱི་རོལ་རིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །རང་རིག་ཙམ་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན། །དེའི་ཕྱིར་མི་དམིགས་པ་ཉིད་གནོད་པར་བྱེད་ པའི་ཚད་མ་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རིགས་སོ།།དེ་ནི་འདི་ལ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དམིགས་པ་དང་བཅས་པར་འགྱུར། དེའི་ཕྱིར་བློ་ནི་རིག་པར་བྱ་བ་མེད་པའི་རིག་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ལྡན་པའི་དོན་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་ཤིན་ཏུ་ མི་འཐད་དེ།འདིར་ནི་ལྡན་པའི་དོན་མེད་ཉིད། །དོན་དམ་པར་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན། །དེ་ལྟ་མིན་ན་དེ་ཡི་ཚེ། །དམིགས་མེད་བསྒྲུབ་བྱར་འགྱུར་བ་མིན། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་དམིགས་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གང་གིས་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བར་ཞུགས་པ་དེ་ལ་ཇི་ལྟར་དེ་ཉིད་བསྒྲུབ་ པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཉེ་བར་དགོད་པར་བྱ་བ་ཡིན།འདོད་པ་ཡུལ་དུ་བྱས་པའི་ཕྱོགས་དེ་ཇི་ལྟར་གཞན་དུ་བྱེད། གང་ཞིག་གིས་གང་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པ་དེ་ཉིད་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་དེ་ལྟ་བུ་དེ་སྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པ་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་འདི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཉིད་དུ་འགྱུར་གྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དངོས་པོ་མེད་པ་དང་ལྡན་པར་སྒྲུབ་པ་ཡང་ལྡན་པའི་དོན་ཉིད་དོ། །དོན་དམ་པར་ལྡན་པའི་དོན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་ལ་ནི། ཚད་མ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་རྟེན་བརྟགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

若問自體從何而有？此有何用？了知迷亂自體者，云何非是迷亂？若此了知亦如是，有何過失？前者將成迷亂？非也： 執銀若了知，貝殼則當返， 若有他返因，貝知亦當返。 故執銀之知，如何覆成真， 雖知二者亦，豈非見為無？ 若於某些中，彼知成真實， 因於彼成穩，於他則當返。 若有能違知，於他成顛倒， 若無返遮者，真實違害知， 爾時無返遮，何以能了知？ 於此答曰： 若知返非爾，無事云何定？ 若定由不見，定因他何為？ 若謂由見返遮故，說彼未成，則因無外境了知故，唯成自證。是故，不見即是能違量，非余應理。此於此亦有故，云何識成有所緣？是故，心是無所知之了知自性。 所說相屬義為所立者極不應理： 此中無相屬，勝義為所立， 若非如是者，爾時無所緣， 非為所立也。 于說識無所緣者，云何于彼立無所緣性為所立？如何安立彼即是所立？如何改變所欲為境之宗？以何所欲證成者即是宗。若如是不能成立，則此成因之過失，非宗過。 證成無事相屬亦即相屬義。于勝義中證成相屬義者，無有量，因所觀察法與有法之所依故。

།རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པའི་ཆོས་ཉིད་ལྡོག་པའི་ སྒོ་ནས་ཐ་དད་པར་རྣམ་པར་གཞག་ནས་དོན་དང་ལྡན་པ་རྟོག་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལ་གལ་ཏེ་ཐ་སྙད་འདི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་ཙམ་གྱི་ཆད་པ་ནི་མེད་དོ། །གླང་པོ་ཆེའི་ལྟ་སྟངས་ཀྱིས་རེ་ཞིག་ཐ་སྙད་འདི་འཇུག་པ་ཡིན་ལ། ཕྱིས་ངེས་པར་བརྟགས་ན་ནི་འདི་ཡང་འཇིག་པ་ཁོ་ནའོ། །ཀུན་ རྫོབ་ཅེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞིག་།གལ་ཏེ་དངོས་པོ་ཡིན་ན་དེ་ཉིད་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་མིང་གཞན་གྱིས་ཅི་བྱ། འོན་ཏེ་ཅི་ཡང་མེད་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་ཀུན་རྫོབ་ཅེས་བྱ་བའི་མིང་གཞན་གྱིས་ཅི་བྱ་ཞེ་ན། བདེན་པར་མཆོག་ཏུ་གོམས་དེ་ལ། །དོན་དམ་དུ་ན་དེ་ཉིད་མེད། །རྣམ་པར་དཔྱད་ན་སྟོང པས་ན།།དེ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཅེས་བརྗོད་དོ། །དེ་ཁོ་ན་ལ་སྒྲིབ་པའི་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་པོ། །རེ་ཞིག་སྣང་བའི་རང་བཞིན་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་ནི་མི་རིགས་སོ། །རྣམ་པར་དཔྱད་ན་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་མེད་པར་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དོན་དམ་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཀུན་རྫོབ་ཅེས་བརྗོད་དོ། །ཀུན་རྫོབ་ ཏུ་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཁྲུལ་པའི་ཤེས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།འཁྲུལ་པ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པ་མ་སྐྱེས་པས་བདེན་པ་ཉིད་དུ་མངོན་པར་རློམ་པའི་ཕྱིར་འདི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །དེས་ན་འདི་ཡང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཁོ་ན་སྟེ། མེད་ན་ཇི་ལྟར་འདི་འཁྲུལ་ཡིན། ། ཡོད་དོ་ཞེ་ན་ཇི་ལྟར་འཁྲུལ། །གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་མི་སྣང་འཁྲུལ། །ཀུན་རྫོབ་དེ་ཉིད་མིན་ཅེས་མིན། །དེ་ཉིད་མིན་བདེན་མི་རུང་ན། །བདེན་པ་སྣང་བར་ཅིས་མི་འགྱུར། །དེས་ན་བདེན་ལྟར་སྣང་བ་ཡང་། །ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཞེས་བྱ་བ། །སླུ་བའི་ཚིག་ཏུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །ཁ་ཆུ་འཐུང་ཞེས བརྗོད་པ་བཞིན།།གང་ཞིག་བདེན་པ་མིན་པ་ཡང་། །བདེན་ལྟར་སྣང་བ་མི་འབྱོར་པ། །དེ་ཡི་བདེན་པ་སྣང་བ་ཉིད། །རྗོད་པས་འདྲིད་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །དེ་ཕྱིར་གཞན་བསམ་མ་ཤེས་པར། །བདག་བསྟོད་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཡིས། །སྨྲ་བ་འབའ་ཞིག་དེ་ལས་ནི། །འདྲིད་པ་གཞན་ནི་ཡོད་ མ་ཡིན།།དེས་ན་རེ་ཞིག་འདི་གཞག་སྟེ། །འདི་ཉིད་ལ་ཕ་རོལ་པོས་བརྗོད་པ་གཞན་བརྗོད་དོ། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་ཐ་དད་པ། །མ་ཡིན་པར་ནི་འགོག་ན་ཡང་། །འགྲོ་བ་གཞལ་བྱ་ཉིད་དུ་ནི། །ཐ་དད་མེད་པས་གྲུབ་པ་སྒྲུབ། །གཞལ་བྱ་ཉིད་ཀྱིས་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་རིག་པ་ལས་ཐ་དད་པ་ མེད་པ་ཉིད་དོ།