d4221量理論釋莊嚴般若生藏 噶登嘉波 羅登謝繞 庫瑪拉室利 帕巴謝繞 f2.0s 區域性閱讀材料，翻譯紕漏｜d4221量理論釋莊嚴般若生藏 噶登嘉波 羅登謝繞 庫瑪拉室利 帕巴謝繞 f2.0s 區域性閱讀材料，翻譯紕漏（續19）

།འོན་ཏེ་དེ་གཉིས་ཀ་རྣམ་པ་གཅིག་ཉིད་ཀྱིས་མ་འཕྲིགས་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་བདེ་བ་དང་དེ་རིག་པ་དག་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རུང་སྟེ་འདི་ལྟར། དོན་དུ་སྣང་བའི་རྣམ་ཤེས་དང་། །ཕྱི་རོལ་ གྱི་དོན་འབའ་ཞིག་ནི།།རྣམ་པ་གཅིག་ཕྱིར་གཟུང་མིན་ཏེ། །ཐ་དད་མེད་པར་ཐལ་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དག་དང་དེའི་བློ་ཡང་རྣམ་པ་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་དེ་ལ་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །ཐ་དད་པར་སྣང་བ་མེད་པར་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བདེ་བ་མྱོང་བ་ལ་འབའ་ ཞིག་གོ་ཞེས་རིགས་སོ།།དེ་བཞིན་དུ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ངོ་། །དེའི་ཕྱིར་འགྲོ་བ་འདི་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ལས་གཞན་རིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡང་རང་རིག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རིགས་པ་འདི་ནི་གདོན་མི་ཟའོ། ། འོན་ཏེ་འདིར་རིག་པ་གཞན་ཐ་དད་པར་གསལ་བ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་མེད་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་ཡོད་པ་ཉིད་དེ། དཔེར་ན་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ངེས་པའི་སྣང་བ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རུང་སྟེ། འདི་ལྟར། ལེགས་པར་རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས། །མྱོང་བ་ལེགས་པར་རྟོགས་མེད་པའི། །དོན་དང དོན་ཤེས་གང་དེ་དག་།ཕྱི་ནས་ཇི་ལྟར་སོ་སོར་དྲན། །སྣང་བ་ཡང་གལ་ཏེ། དེ་ལ་ཐ་དད་པར་འཛིན་པའི་ཚད་མ་འགའ་ཡང་མེད་ན་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །རིག་པ་དང་ཐ་དད་པ་མཚོན་པ་ཡིན་ན་ཐ་དད་པར་བརྟགས་པ་ཡིན་ཏེ་དེ་ལྟར་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རིག་པ་ནི་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན ནོ།།སྣང་བ་ནི་སྔོན་པོ་ལས་ཐ་དད་པས་རེས་འགའ་འབབ་ཞིག་དམིགས་པ་ཡིན་ལ། འགའ་ཞིག་ན་གཟུགས་ཀྱང་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཇི་ལྟར་གཟུགས་འབའ་ཞིག་གམ་སྣང་བ་འབའ་ཞིག་གམ། སྣང་བ་དང་བཅས་པའི་གཟུགས་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་ དུ།རྣམ་པར་ཤེས་པ་འབའ་ཞིག་དང་། རིག་པ་དང་བཅས་པའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྣང་བ་གཉིས་སུ་འགྱུར་རོ། །དོན་དང་དོན་གྱི་ཡིད་དག་ནི། །མྱོང་བར་རིམ་གྱིས་སྐྱེ་བ་ལའང་། །སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་པ་ཉིད་ཀྱི། །བརྩད་པའི་སྐྱོན་འདི་གདོན་པར་དཀའ། །ཇི་ལྟར་ཅིག་ཅར་མྱོང་བ་ཁས་ ལེན་པ་ལ་དོན་དང་དོན་སྣང་བའི་སྣང་བ་གཉིས་སུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྐྱོན་གདོན་པར་དཀའ་སྟེ་དེ་བཞིན་དུ་རིམ་པ་ལ་ཡང་ངོ་།།འདི་ལྟར་རེ་ཞིག་དོན་རིག་ཅིང་། །དེས་ན་དོན་སྣང་རིག་པ་ཡིན། །དོན་རིག་པ་ན་དག་པ་ཡི། །རིམ་པ་ཙམ་དུ་འགྱུར་མ་ཡིན། །དོན་རིག་པ་རིག་པ་གཞན་གྱིས་ རིག་པ་ན།།དོན་རིག་པའི་རང་བཞིན་དུ་རིག་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དོན་གཉིས་སུ་སྣང་བར་ཐལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དེའི་རིག་པ་གཞན་གྱིས་དོན་གྱི་རིག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཇི་ལྟར་རིགས། དེའི་ཕྱིར་དུས་ཕྱིས་ཀྱང་དོན་སྣང་བར་མི་འགྱུར་ན། དེ་ལྟ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ།

「然而，如果說，那兩個都是沒有被一個形態欺騙，例如，像快樂和那個的認識，那麼，也是不合理的，像這樣，『顯現為意義的識，』『僅僅外面的意義，』『不是執持是一個形態，』『因為會變成沒有不同。』如果說，快樂等等和那個的意識也是一個形態本身，那個時候，對於那個沒有不同本身。』沒有顯現是不同不是不同，應該說僅僅是體驗快樂。』同樣，藍色等等也是。』因此，在這個去處，因為沒有其他認識不同於快樂等等和藍色等等，像快樂等等一樣，藍色等等也是自證，這個理是不可奪的。』然而，即使沒有認識到這裡有其他認識顯明是不同，那個也是存在本身，例如，像確定色等等的顯現，』那麼，也是不合理的，像這樣，『通過很好認識的差別，』『沒有很好認識的體驗，』『哪個是意義和意義識，』『如何從之後各自憶念？』如果說，顯現也是，對於那個沒有執持是不同的量，僅僅是沒有不同。』如果說是表示和認識不同，是觀察是不同，即使那樣也不是。』因此，認識不是不同。』顯現是通過不同於藍色，有時目標是降落，有時目標也是色。』因此，如何僅僅是色或者僅僅是顯現，或者是有顯現的色，同樣，因為是僅僅是識和具有認識的意義，會變成是兩個顯現。』意義和意義的意識，』『對於通過次第產生體驗，』『具有各種顯現的，』『這個爭論的過失難以去除。』如何接受同時體驗，會變成是意義和顯現意義的兩個顯現，難以去除過失，同樣對於次第也是。』像這樣，暫時認識意義，』『因此，認識是顯現意義，』『如果認識意義，』『不是變成僅僅是次第。』如果通過其他認識認識認識意義，認識是認識是意義的自性，因此，會變成顯現是兩個意義。』如果不是那樣，如何合理說是通過其他認識是意義的認識？』因此，如果之後也不會變成顯現意義，即使那樣也不是。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、自證（Svasaṃvedana）、顯現（Ābhāsa）、對境（Viṣaya）、意識（Citta）、以及同一性（Tādātmya）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 顯現（Ābhāsa）的理解： 文字認為，顯現是認知的內容，但顯現不是獨立於認知而存在的，而是與認知相互依賴的。這與現代哲學中關於現象和實在的討論相關。現代哲學認為，現象是認知的內容，而實在是指獨立於我們意識的外部世界。 同一性（Tādātmya）的理解： 文字認為，同一性是指事物之間完全相同的關係，但同一性不是絕對的，它可能受到多種因素的影響。這與現代邏輯學中關於同一性的討論相關。現代邏輯學認為，同一性是一種重要的邏輯關係，但它不是絕對的，並且它可能受到多種因素的影響。

།འདི་ལྟར་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི། ། རྣམ་པ་གཅིག་ཉིད་ཉམས་མྱོང་གཅིག་།རྟོགས་ཀྱི་སྔོན་པོར་སྣང་བ་ནི། །མྱོང་ལ་མྱོང་བ་གཞན་མ་ཡིན། །འདི་ལྟར་རྣམ་པར་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ། ཅི་ཉེས་པ་འདི་ཤེས་པ་ཅིག་ཅར་བའི་ཕྱོགས་སམ་རིམ་གྱིས་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡིན། གལ་ཏེ་ཅིག་ཅར་བ་ཡིན་ན། དེ་ནི་མི་རུང་སྟེ། ཅིག་ཅར་ནི་སྔོན པོའི་རྣམ་པ་དང་རིམ་པ་གཉིས་མྱོང་བ་མེད་དོ།།འོན་ཏེ་རིམ་གྱིས་མ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་ཡང་རིམ་པ་ཙམ་ཕྱིས་དྲན་པས་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་པོ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྐྱོན་འདི་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། འདིའི་དོན་འདི་ཡིན་ནོ། །སྔོན་པོ་ལ་ སོགས་པའི་རྣམ་པ་མྱོང་བ་དང་གཅིག་པ་ཉིད་དམ།སྔོན་པོ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་དང་གཅིག་ཡིན་གྱི། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་སྣང་བའི་མྱོང་བ་ལ་དོན་ལས་མ་རྟོགས་པའི་མྱོང་བ་གཞན་ནི་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་གཅིག་དང་བདེ་ བ་མྱོང་བའི་རང་བཞིན་གཅིག་རིག་གི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རིག་པ་ལ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་ལ་ཡང་གཞན་དགོས་པས་ཐུག་པ་མེད་པས་རིག་པ་མྱོང་བ་མཐའ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནི་སྐབས་ཉིད་ལ་འཇུག་པར་བྱའོ། །ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་རྗེས་མྱོང་བ། །འགྱུར་བ་དེ་ ལའང་དྲན་པ་མཐོང་།།དེ་ནི་གང་གིས་མྱོང་བ་ཡིན། །གལ་ཏེ་དེ་ཡང་གཞན་གྱིས་ན། །ཤེས་རིག་འབྲེལ་པ་རྗེས་འབྲེལ་ཅན། །འདི་སྐྱེད་དེ་ནི་གང་ཞིག་ཡིན། །གལ་ཏེ་ཤེས་པ་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་ཡིན་ན། དེ་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པར་བྱ། དེར་ཡང་དྲན་པ་མྱོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་རིག་པ་ཡིན་ཏེ།དེ་ཡང་དྲན་པ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་ཤེས་པ་དང་དེ་རིག་པ་རྣམས་ཀྱིས་འབྲེལ་པ་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་དང་ལྡན་པ་འདི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་གང་ཡིན། གལ་ཏེ་སྔ་བློ་དེ་ཉིད་ན། །ཡུལ་གཞན་ལ་ནི་འཕོ་མི་འགྱུར། །ཕྱི་མ་ཕྱི་མས་སྔ་མ་ཉིད་འཛིན་གྱི། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ནི་མ་ཡིན་པས་དེ་འཛིན་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་བ་ཁོ་ནའོ། །འདི་ལྟར། གཟུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིར་གྱུར་པ། །ཉེས་པ་སྐྱེད་བྱེད་བློ་དེ་དག་།མི་འཛིན་པར་ནི་ཤེས་ཕྱི་མ། །ཇི་ལྟར་གཞན་ནི་འཛིན་པར་འགྱུར། །བདག་ལ་ཤེས་སྐྱེད་རང་བཞིན་དུ། །ངེས་པའི་ནང་གི་ཡན ལག་ནི།།དེ་དག་ནི་གཞན་ཕྱི་མ་ཡི། །ཡན་ལག་གང་གི་གེགས་བྱེད་འགྱུར། །གལ་ཏེ་བློ་རང་ཉིད་རིག་པའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པས་དོན་འཛིན་ན་ནི་དེའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ཉེས་པའི་དོན་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་གཞན་ལ་འཕོ་བར་འགྱུར་རོ།

「像這樣，藍色等等的，』『一個形態本身，一個體驗，』『認識是顯現為藍色，』『對於體驗不是其他體驗。』像這樣，應該分別觀察，這個過失是在於識是同時還是次第的一方？』如果說是同時，那麼，是不合理的，因為同時沒有體驗藍色形態和次第兩個。』然而，如果不是次第，那個時候，也不是僅僅通過次第，之後通過憶念認識，因為認識是具有藍色本身。』因此，這個過失不是，』如果說，不是也是，』這個意義是這個。』體驗藍色等等的形態是一個本身嗎？』是藍色，藍色等等的形態是一個，不是認識到體驗顯現藍色等等，是其他體驗沒有從意義認識，』是這樣說的。』或者，一個藍色等等的形態和一個體驗快樂的自性，不是做執持認識快樂等等的認識，』因為對於那個也需要其他，因為沒有最後，會變成是無盡的體驗認識。』那個是應該進入到情況本身。』『通過其他識跟隨體驗，』『在那個也看見憶念。』『那個是通過什麼體驗？』『如果說，那個也是通過其他，』『識的關聯是跟隨關聯，』『這個產生，那個是什麼？』如果說，識是通過其他識體驗，如何認識那個？』因為在那個也體驗憶念。』然而，識是通過其他認識，那個也是憶念本身是量。』那個時候，識和那個的認識，具有跟隨關聯的關聯，產生這個的因是什麼？』如果說，是之前的意識本身，』『不會轉移到其他對境。』『之後通過之後執持之前的本身，』『不是藍色等等的對境，』『會變成僅僅是執持那個。』像這樣，『變成是執持的定義，』『那些意識是產生過失，』『如果不是執持，之後的識，』『如何會變成執持其他？』『在自己產生識的自性，』『確定的內部部分，』『那些是其他之後的，』『哪個部分會變成障礙？』如果說，意識變成是自己認識的自性，因此執持意義，那麼，因此如何會變成轉移到其他對境，爲了執持過失的意義？」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、自證（Svasaṃvedana）、體驗（Anubhava）、意識（Citta）、對境（Viṣaya）、以及時間（Kāla）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 體驗（Anubhava）的理解： 文字認為，體驗是認知的一種形式，並且體驗具有直接性和即時性。這與現代心理學中關於體驗的討論相關。現代心理學認為，體驗是一個複雜而多樣的概念，它可以指主觀感受、情緒或意識狀態。 無限倒退： 文字中提出了無限倒退的問題，這與現代邏輯學和哲學中關於無限倒退的討論相關。現代邏輯學和哲學認為，無限倒退是一種邏輯謬誤，它會導致論證的無效。

།གང་གི་ཚེ་བློ་བློ་གཞན་གྱིས་འཛིན་པ་དེའི་ཚེ་ནི་ཤེས་པ་སྔ་ མ་བློ་ཕྱི་མས་གཟུང་བའི་མཚན་ཉིད་དུ་གྱུར་ཅིང་།ཉེ་བར་གནས་པ་དེ་མི་འཛིན་པར་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པར་འཛིན་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། བདག་དང་འབྲེལ་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཉེ་བར་གྱུར་པའི་གཟུང་བར་བྱ་བ་བོར་ནས་གནས་གཞན་འཛིན་པར་ནུས་པ་ནི་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཕྱི་རོལ་ཉེ་བར་ གནས་པ་དེ་གེགས་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་གཞན་འཕོ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མི་རུང་སྟེ། འདི་ལྟར། ཕྱི་རོལ་དོན་ནི་ཉེ་བས་ཀྱང་། །དེ་ལ་གསལ་བྱེད་ནུས་མ་ཡིན། །གཞན་དུ་ཡུལ་དུ་ཉེ་བ་ན། །འགའ་ཡང་བློ་མྱོང་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་དྲན་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་གེགས་ བྱེད་པ་མེད་པ་ཅན་མྱོང་བ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མི་བདེན་ཏེ། འདི་ལྟར། དོན་དེ་མིན་པའི་གནས་སྐབས་འགའ། །ཡོད་མིན་དས་ན་རྩ་བ་ནི། །མེད་ན་བློ་ཡི་དྲན་པ་ཡང་། །མེད་ཕྱིར་འདོད་པ་ཨ་རེ་མཚར། །དོན་ཅེས་བྱ་བ་དྲན་པ་ཙམ་དུ་འགྱུར་གྱི་ཉམས་སུ་མྱོང་ངོ་ཞེས་ བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།འོན་ཏེ་དོན་གྱིས་གོ་བས་ན་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་དོན་གྱིས་རང་གི་མྱོང་བ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རུང་སྟེ། གང་གི་ཚེ་དོན་མྱོང་བ་ཉིད་མེད་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ། དོན་གྱིས་གོ་བ་ཡང་ངོ་། །གང་གི་ཚེ་དོན་གྱིས་གོ་བ་ཡང་དོན་གྱིས་གོ་བ་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐུག་པ་མེད་པ་ཉིད་ དོ།།དེའི་ཕྱིར་མྱོང་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་གྱུར་པ་དྲན་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་གྱིས་གེགས་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མེད་ཅིང་དྲན་པ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཡོད་ཙམ་ལས་ཀྱང་དོན་མྱོང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དབང་པོ་དང་འབྲེལ་པས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་གང་ལས་ རྟོགས་པར་བྱ།།དབང་པོ་དང་འབྲེལ་པ་གཞན་ལས་སོ་ཞེ་ན་ཐུག་པ་མེད་དོ། །འདས་སོགས་རྣམ་རྟོག་གང་དག་ལ། །དོན་ཉེ་བ་ནི་ཡོད་མིན་ལ། །འཕོ་བའི་རྒྱུ་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར། །དོན་ལ་དཔྱོད་པར་མི་སྲིད་འགྱུར། །འདས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ནི་དབང་པོ་དང་འབྲེལ་ པ་མ་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་ཇི་ལྟར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཉིད་དུ་ངེས། །དེའི་ཕྱིར་དོན་ལ་སེམས་པར་མི་འགྱུར་གྱི། །སེམས་པ་ལ་སོགས་པ་སེམས་པས་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་དེར་ཡང་ཡུལ་དང་དུས་གཞན་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་དོན་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་དེའི་ཚེ་ཐམས་ཅད་དུ་ གེགས་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ལ་དེ་ལྟ་ཡིན་དང་འཕོ་བར་མི་འཕོ་བར་འགྱུར་བ་ཁོ་ན་སྟེ།དེ་ཉིད་ཀྱིས་བཟློག་པའི་ཕྱིར་རོ།

「當意識被其他意識執持時，那個時候，之前的識變成是被之後的意識執持的定義，並且不執持臨近的那個，如何會變成執持藍色等等？』拋棄自己連線臨近的應該被執持的，能夠執持其他處是不合理的。』然而，如果說，因為外面的臨近那個是做障礙，所以轉移到其他對境，』那麼，是不合理的，像這樣，『即使外面的意義是臨近，』『對於那個沒有能力顯明。』『其他，如果臨近對境，』『任何意識也不會體驗。』如果那樣，會變成沒有憶念。』然而，如果說是具有沒有障礙的體驗，』那麼，是不真實的，像這樣，『那個意義不是的某些情況，』『如果說沒有，那麼，根本，』『如果沒有，意識的憶念也是，』『因為沒有，想要是多麼奇怪。』說是意義會變成僅僅是憶念，不是說是體驗，』然而，如果說，通過意義瞭解，通過體驗意義認識自己的體驗，』那麼，也是不合理的，當沒有體驗意義本身的時候，那個時候，也是通過意義瞭解。』當通過意義瞭解也是通過其他意義瞭解，因此，是本身沒有最後。』因此，體驗變成是體驗的憶念，不是其他。』因此，因為意義做障礙，沒有體驗，也會變成沒有憶念。』僅僅存在也不是體驗意義。』如果說是通過和根連線，』那麼，也是通過什麼認識？』如果說是通過其他和根連線，沒有最後。』『對於過去等等的分別，』『沒有意義是臨近，』『因為沒有轉移的因，』『會變成不可能觀察意義。』過去等等的分別不是和根連線，因此，如何確定是體驗本身？』因此，不會思考意義，』『思考等等通過思考會變成沒有最後。』然而，如果說，在那個也有具有其他對境和時間自性的意義，』那麼，那個時候，會變成在所有處做障礙，如果那樣，會變成僅僅是不轉移，因為那個本身是阻止。』」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、自證（Svasaṃvedana）、體驗（Anubhava）、意識（Citta）、對境（Viṣaya）、以及因果關係（Hetuphala）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 因果關係（Hetuphala）的理解： 文字中隱含地討論了因果關係的問題，認為事物之間存在因果聯繫，但因果關係不是絕對的，它可能受到多種因素的影響。這與現代哲學中關於因果關係的討論相關。現代哲學認為，因果關係是一種重要的邏輯關係，但它不是絕對的，並且它可能受到多種因素的影響。

།དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་ནི་དོན་ཉེ་བར་གནས་པ་ཉིད་གེགས་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་བློ་དང་དེས་རིག་པ་དག་རྒྱུན་རྣམ་པར་འཆད་པར་འགྱུར་ལ་རེས་འགའ་བ་ནི་ དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་གྱི།དཔྱོད་པའི་རྒྱུན་ལ་ནི་དོན་ཆད་པ་ཡང་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཏན་དུ་གེགས་བྱེད་པ་ཡོད་པས་ན། དེར་དོན་ཉིད་རིག་པར་འགྱུར་གྱི་རིག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རིག་པ་དྲན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་གེགས་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་སེམས་པ་སེམས་པ་ལ་སོགས་ པའི་རྒྱུན་རིག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བས་དོན་ལ་སེམས་པ་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་རོ།།འོན་ཏེ་ཡང་གང་གིས་བདག་ལ་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ནུས་པ་འགའ་ཞིག་ཡོད་པ་ཡིན་ལ་དེ་རིམ་གྱིས་ཟད་པར་གྱུར་པས་ན། ཡུལ་གཞན་ལ་འཕོ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ་འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་ བདག་ལ་ཤེས་སྐྱེད་པའི།།ནུས་པ་རིམ་གྱིས་ཟད་པ་ན། །ཡུལ་གཞན་ལ་ནི་འཕོ་འགྱུར་ན། །དོན་བློ་དེ་ཉིད་གང་ལས་ཡིན། །གལ་ཏེ་བློ་སྔ་མ་བློ་འཛིན་པ་ལ་ནུས་པ་མེད་པ་ཡིན་ན་ནུས་པ་དང་བྲལ་བས་ན་ཡུལ་གཞན་ལ་འཕོ་བར་འདོད་པའི་དོན་གྱི་བློ་དེ་ཉིད་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །ནུས་པ་སྐྱེད་ པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་མི་ནུས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར། སྔར་གྱི་བློ་ནི་ནུས་ཟད་ན། །དོན་ལ་འཕོ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། །འདི་ལྟར། བློ་སྔོན་མེད་པར་བློ་མ་ཡིན། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དོན་གཞན་ཆགས་ཞེས་ནུས་ཉམས་ན། །ཤེས་པ་སྐྱོ་བ་མ་རྟོགས་ཕྱིར། །གལ་ཏེ་བློ་སྔ་མ་རྒྱུ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་དོན་ གཞན་ལ་ཆགས་པས་ནུས་པ་ཉམས་ཀྱང་བློ་གནས་སྐྱེས་པར་འགྱུར་ཏེ།རྒྱུ་མ་ཡིན་ན་མི་མཐུན་པའམ་མི་མཐུན་པ་མ་ཡིན་ཡང་རུང་སྟེ། གཞན་ཐོབ་པའམ་ཅིག་ཤོས་ཀྱང་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བློ་སྔ་མ་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པས་དེ་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དོན་གྱི་བློར་མི་འགྱུར་བས་ན་ཡུལ་གཞན་ལ་འཕོ་ བ་ཤིན་ཏུ་ཡང་མེད་པར་གསལ་ལོ།།འོ་ན་ནི་གང་ཞིག་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་དེའི་ལྟར་ན་རྣམ་པ་ཤེས་པ་སྔ་མ་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དེ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ཉིད་ལས་ཅིག་ཅར་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ ངེད་ལ་ཡང་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ།

「對於根的識，臨近的意義本身是做障礙，因此，意識和那個的認識會變成是連續解釋，有時會變成不是那樣，對於觀察的連續，因為意義分割也是對境，因為總是存在做障礙，在那裡，會變成認識是意義本身，不是認識，因此，不會憶念認識。』然而，如果不是做障礙，如果那樣，會變成意識等等的連續是認識本身，會變成不可能思考意義。』然而，如果說，存在著某種能力，通過那個，自己產生識，並且那個通過次第耗盡，因此，會變成轉移到其他對境，』那麼，也是不合理的，像這樣，『如果說，自己產生識的，』『能力通過次第耗盡，』『如果轉移到其他對境，』『那個意義意識是從哪裡？』如果說，之前的意識沒有能力執持意識，因為沒有能力，會變成沒有那個想要轉移到其他對境的意義意識。』是產生能力，不是不能。』因此，『如果之前的意識耗盡能力，』『不會轉移到意義，』像這樣，『沒有之前的意識不是意識。』為什麼？如果說，因為執著其他意義，能力耗盡，』『因為沒有認識到識是衰退。』如果說，之前的意識不是因本身，即使因為執著其他意義，能力耗盡，意識也會產生，即使不是因，即使是不相同或者不是不相同，獲得其他或者也沒有一個。』因此，因為之前的意識是因本身，因為那個沒有能力，不會變成意義的意識，因此，顯明完全沒有轉移到其他對境。』那麼，如果說，哪個是產生所有進入的識，如果那樣，之前的識不是因本身，因為從那個阿賴耶識本身產生同時進入的識。』因此，對於我們也不是因。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、自證（Svasaṃvedana）、意識（Citta）、根（Indriya）、對境（Viṣaya）、因果關係（Hetuphala）、以及阿賴耶識（Ālayavijñāna）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 因果關係（Hetuphala）的理解： 文字中討論了因果關係的問題，認為事物之間存在因果聯繫，但因果關係不是絕對的，它可能受到多種因素的影響。這與現代哲學中關於因果關係的討論相關。現代哲學認為，因果關係是一種重要的邏輯關係，但它不是絕對的，並且它可能受到多種因素的影響。 阿賴耶識（Ālayavijñāna）的理解： 文字中提到了阿賴耶識的概念，認為阿賴耶識是所有識的根本。這與佛教哲學中關於阿賴耶識的討論相關。佛教哲學認為，阿賴耶識是所有經驗的儲存庫，並且它是輪迴的根源。

།འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྔ་མའི་རྒྱུ་ཡིན་ན་ནི་འབྲས་བུ་དེ་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྒྱུ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བཤད་པ། ཅིག་ཅར་རིགས་མི་མཐུན་སྐྱེ་ཡང་། །ཤིན་ཏུ་གསལ་ བའི་སེམས་གཅིག་གིས།།ནུས་པ་ཉམས་པར་བྱས་པའི་ཕྱིར། །ཀུན་གཞི་ལས་གཞན་འབྱུང་བ་ཡིན། །གང་ཞིག་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ལྟར་ན། གང་ལས་རེས་འགའ་ཅིག་ཅར་རིགས་མི་མཐུན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་ཡང་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དོན་གཞན་ ལ་ཆགས་པས་མི་མཐུན་པར་གྱུར་པ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བ་གཅིག་གིས་མི་མཐུན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡང་ཀུན་གཞི་ལས་གཞན་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་དེར་ཡང་ཉིད་མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་དེ་ཉིད་ལས་མཐུན་པ་དང་མི་མཐུན་པའི་རྣམ་པར་ ཤེས་པ་མི་སྐྱེ་བ་སྐྱེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན།ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བསམ་པ་འདི་ཞོག་ཅིག་།ཡང་ན་དེའི་བག་ཆགས་ཀྱི་གཞི་ཀུན་བརྟགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྔ་མ་རྒྱུར་མི་འདོད་ན་ནི་དེའི་ཚེ། དེ་ལྟ་མིན་ ན་ཡིད་འཇུག་ནི།།མཚུངས་ལ་ཡིད་གཞན་ལྟོས་མི་འགྱུར། །གལ་ཏེ་རྒྱུ་ཡིན་ན་སྔ་མའི་ཡིད་འཇུག་པར་མཚུངས་པ་ལ་ནི་ཡིད་ཕྱི་མ་ལྟོས་པར་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་ནི་ལྟོས་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི་རྒྱུ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ རིགས་པ་དང་ལྡན་པའི་ངེས་པ་ཡིན་ནོ།།གཞན་ཡང་། ཡིད་ཤེས་རིམ་བཞིན་སྐྱེ་བས་ཀྱང་། །ལྟོས་པ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་ཡིན། །ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ནི་མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་ཙམ་ཉིད་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་རྒྱུ་མ་ཡིན་ན་ནི་རྒྱུ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཅིག་ཅར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། ། དེའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་ནི་ཤེས་པ་སྔ་མའི་རྒྱུ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པས་ན། རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྔ་མའི་ནུས་པ་མེད་ན་འགའ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར། ཡིད་གཅིག་ཡིན་ཕྱིར་གཞན་ལ་ནི། །ཆགས་པ་གཞན་ལས་མི་འགྲོ་ཕྱིར། །ཤེས་གཞན་མི་སྐྱེ་ཞེ་ན་མིན། །ལ་ལར་ཅིག་ཅར་འབྱུང་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ ཡིད་ནི་གཅིག་ཉིད་དོ།།དེ་ལ་ཡང་གཞན་དུ་སོང་བས་གཞན་དུ་མི་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྔ་མ་ནི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། འདི་ལྟར་ཡིད་དེ་ཡང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྔ་མ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་གཞན་ཚད་མ་གྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཅིག་ཅར་ མི་སྐྱེ་བས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ།དེ་ཡང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྔ་མས་གཞན་ལ་ཆགས་པས་མི་མཐུན་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་ལས་ཡིན་ནོ། །ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཡང་རེས་འགའ་དམིགས་སོ།

「如果進入的識是之前的因，那麼，因為跟隨和返回那個果的存在和不存在，會變成阿賴耶識不是因，

།འཇུག་པ་མཚུངས་ལའང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། །ཐམས་ཅད་ཚེ་གཞན་རྟོགས་མི་འགྱུར། །གང་ ཞིག་ཡིད་གཅིག་པས་བྱས་པས།།རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཞན་མི་སྐྱེ་བ་དེའི་ལྟར་ན་མཚུངས་པར་འཇུག་པ་དང་གཞན་དུ་རུང་སྟེ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་མི་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །ངེད་ཀྱི་ལྟར་ན་ནི་མཉམ་པར་འཇུག་པ་ལ་ནི་སྐྱེ་ལ། གཞན་དུ་ནི་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་འགལ་བ་མེད་དོ། །ཡིད་མེད་ པར་རིམ་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མི་མཐུན་པར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ།།བདག་ཡིད་ལྡན་པ་ཙམ་ལས་ནི། །སྐྱེ་བ་གཅིག་ཀྱང་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །གང་ལ་རིམ་གྱིས་འགྱུར་བ་དེ་ལ་ནི་ཡུལ་གཞན་རྟོགས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་འཁོར་ལོ་ནི་ བདག་དང་ཡིད་འབྲེལ་པ་ཙམ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་ཡིད་གཅིག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་བློའི་བྱ་བ་གཅིག་བྱེད་པར་འགྱུར་ན། དེ་ནི་མི་རུང་སྟེ། འདི་ལྟར། གཅིག་ལས་བྱ་བ་གཅིག་ཡིན་ན་འང་། །ཇི་ལྟར་མར་མེ་དུ་མས་མཐོང་། །ཇི་ལྟར་མར་མེ་གཅིག་ གིས་ཀྱང་མཐོང་བ་དུ་མ་སྐྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཡིད་ཀྱང་འགྱུར་རོ།།འོན་ཏེ་ལྟ་བ་པོ་དུ་མའི་དབང་གིས་སོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ཡང་བཟུང་བ་དུ་མའི་དབང་གིས་ཡིན་པར་མཚུངས་སོ། །ཡིད་ནི་རྒྱུ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། བག་ཆགས་ལས་ངེས་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །ཡིད་ནི་རྟག་པའི་ ཕྱིར།རིམ་གྱིས་ཀྱང་ནུས་མེད་འགྱུར་ཏེ། །ཕྱིས་ཀྱང་བྱེ་བྲག་མེད་ཕྱིར་རོ། །རྟག་པ་ནི་འགགས་ཀྱང་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་དེ་ཉིད་དང་གཞན་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར། དེ་བདག་ཁྱད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །གལ་ཏེ་གཞན་ན་དེ་ཅི་ཡིན། །དེ་དང་འབྲེལ་ནའང་འདི་དེ་ ཡིན།།མི་འགྱུར་རང་བཞིན་གཅིག་པ་ཉིད། །འདི་ལུས་སྐྱེས་བུ་བཤད་པ་ཡིན། །གང་དག་ལུས་དང་སྐྱེས་བུ་དག་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བྱ་བ་གཅིག་ཁོ་ནའོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་དེ་ཡང་། ཅིའི་ཕྱིར་མར་མེ་དུ་མ་ཡོད། །རིམ་གྱིས་ཀྱང་ནི་མེད་འགྱུར་ཏེ། །ཕྱིས་ཀྱང་བྱེ་བྲག་མེད་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་ བྱ་བ་འདིས་རྟོགས་པ་ཉིད་དོ།།འོན་ཏེ་དེ་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་ཡིན་ན། །དེའི་ཚེ་ནུས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་དང་ལྡན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ཉིད་དེའི་རིམ་པའི་ཕྱིར་ལུས་དང་སྐྱེས་བུ་དག་རྒྱུ་དག་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་པ་ནི་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་འདུ་བྱེད་ལས་ངེས་ན། །དེ་ཕྱིས་གང་ལས་བློ་ཉིད་ལས། །ཞེ་ན་ཡིན་ མོད་འདོད་པ་ཉིད།།འདུ་བྱེད་ཀྱང་གནས་པ་ཉིད་པས་དེ་ལས་ངེས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཕྱིས་སྐྱེ་ན་དེ་ལས་ཤེས་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་རྒྱུ་འདུ་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བློ་ཉིད་ལས་འདུ་བྱེད་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ན་འདི་བདག་ཅག་གི་འདོད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ།

「因為進入是相同，也是相同，』『所有時候不會認識其他。』如果說，通過一個意識做，』『不會產生其他識，』如果那樣，進入是相同，也是其他，會變成所有時候不會產生。』按照我們的觀點，對於同時進入會產生，對於其他不會產生，因此，絲毫沒有矛盾。』如果說，沒有意識如何變成次第？』因為識變成是不相同，已經說了。』僅僅具有我意識，』『也會產生一個產生。』對於哪個變成是次第，對於那個沒有認識其他對境。』因為快樂等等的輪是僅僅通過我和意識連線產生，』是這樣顯示的。』然而，如果因為意識是一個本身，會變成做意識的一個作用，』那麼，是不合理的，像這樣，『如果從一個是一個作用，』『如何通過多個燈看見？』如何一個燈也產生多個看見，同樣，意識也會。』然而，如果說是通過多個觀看者的力量，』對於這個，也是相同，是通過多個執持的力量。』意識也不是因，因為從習氣確定，識變成是那樣。』因為意識是常，』『通過次第也沒有能力，』『因為之後也沒有差別。』常即使停止也不會變成差別，因為差別本身和不同是不合理的。』因為，『那個是我變成差別，』『如果說是其他，那個是什麼？』『即使和那個連線，這個是那個，』『不會變成是相同的自性。』這個是解釋身體和人。』那些認為因為身體和人是一個，僅僅是一個作用，也是，『為什麼有多個燈？』『通過次第也沒有，』『因為之後也沒有差別。』通過這個認識本身。』然而，如果那個有差別，』那個時候，具有差別能力的識本身，因為那個的次第，沒有接受身體和人是因本身。』如果從行確定，』『之後從哪裡？僅僅從意識。』如果說，是，也是想要本身。』因為行也是安住本身，不是從那個確定。』然而，如果之後產生，因為那個是從識產生的因是行，僅僅從意識是行。』如果那樣，這個是我們想要本身。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、意識（Citta）、因果關係（Hetuphala）、常（Nitya）、以及身心關係（Kāya-citta sambandha）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 常（Nitya）的理解： 文字中討論了常的概念，認為常是不變的、永恒的，但常的概念可能存在矛盾。這與現代哲學中關於時間、變化和永恒的討論相關。現代哲學認為，時間是一個複雜而多樣的概念，並且受到多種因素的影響。 身心關係（Kāya-citta sambandha）的理解： 文字中討論了身心關係的問題，認為身心之間存在相互作用，但身心之間的關係可能存在多種解釋。這與現代哲學中關於身心問題的討論相關。現代哲學認為，身心問題是一個複雜而多樣的概念，它主要研究身心之間的關係。 類比推理： 文字中使用了類比推理的方法，例如用燈的例子來類比意識的作用。這與現代邏輯學中關於類比推理的討論相關。現代邏輯學認為，類比推理是一種重要的推理方法，但它不是絕對可靠的，並且它可能存在多種解釋。 形而上學： 文字中涉及了形而上學的問題，例如關於常和身心關係的討論。這與現代哲學中關於形而上學的討論相關。現代哲學認為，形而上學是哲學研究的重要領域，它主要研究存在的本質、宇宙的起源和人生的意義等問題。

།བློས་སྐྱེས་ པའི་འདུ་བྱེད་ནི་བག་ཆགས་ཞེས་བྱ་བའི་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ཅན་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་ངེས་པའི་བློ་སྔ་མ་ཉིད་ལས་ཏེ། གཞན་ཡང་ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བློ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་བག་ཆགས་ཞེས་བྱ་བའི་བག་ཆགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཡང་ཤེས་པ་གཞན་ནི་སྐྱེད་བྱེད་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི་ གཟུང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་བློ་སྔ་མ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཡང་གཟུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཡུལ་གཞན་ལ་འཕོ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་བདེན་ཏེ། འདི་ལྟར། གཟུང་ལ་གཟུང་ཉིད་སྐྱེད་བྱེད་པས། །གཞན་མིན་སྐྱེད་བྱེད་ཉིད་མཚན་ཉིད། །གཟུང་བར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ལ་ནི་ཤེས་ པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་གཟུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ།།འདི་ལྟར། སྣང་བ་གཟུང་ཡིན་མ་ཡིན་མིན། །ཆ་མེད་པ་ལའང་ཕྲ་སོགས་མེད། །སྣང་བ་ནི་ནམ་ཡང་གཟུང་བ་མ་ཡིན་པར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་མི་སྲིད་དོ། །ཐམས་ཅད་ཀྱང་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཉིད་དེ། དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་མཐོང་བ་ ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་སྣང་བ་ནི་ཆ་ཤས་དང་བཅས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཕ་རོལ་གྱི་ཆ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེད་བྱེད་ཡིན་ཡང་གཟུང་བ་མ་ཡིན་གྱི། ཆ་མེད་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཆ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །སྣང་བ་ནི་ཆ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་རོ་དེ་ལྟར་འཐད་དོ། །གཟུང་བའི་ནུས་པ་ཉམས་འགྱུར་ གྱི།།སྐྱེད་བྱེད་བདག་ཉིད་གཞན་མིན་ན། །དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ་འདི་ལྟར། གཟུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ལ་ནི། །གཟུང་ལས་སྐྱེད་བྱེད་གཞན་མེད་དེ། །གཟུགས་སོགས་དེ་ལྟར་མིན་པར་ནི། །བློ་ལ་དངོས་སུ་ཕན་འདོགས་མེད། །གཟུང་བ་ནི་བརྒྱུད་པས་ནི་གཟུང་བ་མ་ཡིན་པར་བློ་ལ་འདོགས་ པར་འགྱུར་གྱི།དངོས་སུ་ནི་མ་ཡིན་པར་ཕན་འདོགས་པ་མི་སྲིད་པས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་བློ་ནི་གཟུང་བ་ཉིད་དོ། །གཟུང་བའི་མཚན་ཉིད་ལས་འདི་ཡིས། །དེ་དངོས་ངེས་པ་གཞན་ཅི་ཡོད། །བློ་ལའང་དེ་ཡོད་དེ་ཡི་ཕྱིར། །དེ་ཡང་དེ་ཉིད་དུ་རྣམ་གནས། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་ བཅད་པའོ།།དེའི་ཕྱིར་བློ་ནི་གཟུང་བ་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར། འཛིན་པ་ཡི་ནི་ཉེར་ལེན་དང་། །མྱོང་བ་སེམས་ཀྱི་གཟུང་མཚན་ཉིད། །སེམས་ཀྱི་གཟུང་བ་ཉིད་ནི་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་དངོས་པོ་དང་། མྱོང་བ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་འདིར་གཞན་ཕྲ་བ་ཉིད་ལ་སོགས་པས་ གཟུང་བ་མ་ཡིན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་ཉེ་བར་ལེན་པའི་དངོས་པོ་ཉིད་གཟུང་བ་ཡིན་ན། ཉེ་བར་ལེན་པའི་དངོས་པོ་དེ་ཡང་རང་གི་བློ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་གཞན་གྱི་བློ་ཡང་རིག་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །གཞན་གྱི་སེམས་མི་འཛིན་པ་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

「意識產生的行，是具有習氣這個名稱的異名，因此，是從確定的之前意識本身，因為沒有其他量。』除了意識，是習氣這個習氣，』然而，其他識僅僅是產生者，不是執持。』因此，即使之前的意識是產生者，不是執持，因此，是轉移到其他對境，』那麼，是不真實的，像這樣，『對於執持，執持本身是產生者，』『不是其他，產生者本身是定義。』對於應該被執持的事物，產生識本身是執持的定義。』像這樣，『顯現是執持，不是不執持，』『對於沒有部分，也沒有微細等等。』顯現永遠不是執持，不可能產生識。』所有也是應該被執持，是看見是那樣本身。』然而，如果說，因為顯現是具有部分，即使產生其他部分等等，不是執持，對於沒有部分的識不是，因為是本身沒有部分。』顯現是因為具有部分，那樣合理。』執持的能力會耗盡，』『如果產生者自性不是其他，』那麼，是不合理的，像這樣，『對於具有執持的定義，』『沒有其他產生者從執持，』『色等等不是那樣，』『對於意識沒有直接利益。』執持是通過間接，會變成執持不是執持，對於意識，不可能直接利益，因此，產生意識是執持本身。』從執持的定義，通過這個，』『那個直接確定，還有什麼其他？』『對於意識也有那個，因此，』『那個也安住是那個本身。』是中間的偈頌。』因此，意識不是不執持。』因為，『執持的近取和，』『體驗是意識的執持定義。』如果意識的執持本身是執持的識的近取事物和體驗本身，那麼，在這裡，不是不執持，因為其他是微細等等。』如果近取事物本身是執持，那個近取事物也是自己的意識本身。』如果不是那樣，也會變成認識其他意識。』不執持其他意識，因為不是近取事物。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、意識（Citta）、習氣（Vāsanā）、執持（Grāhya）、近取（Upādāna）、以及自他意識（Sva-para citta）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 習氣（Vāsanā）的理解： 文字中提到了習氣的概念，認為習氣是意識產生的潛在力量，並且習氣會影響我們的認知和行為。這與佛教哲學中關於習氣的討論相關。佛教哲學認為，習氣是輪迴的根源，並且它會影響我們的修行。 執持（Grāhya）的理解： 文字認為，執持是認知的對象，但執持不是獨立於認知而存在的，而是與認知相互依賴的。這與現代哲學中關於實在論和反實在論的討論相關。現代哲學認為，實在論認為存在一個獨立於我們意識的外部世界，而反實在論則認為我們的知識不是對外部世界的反映，而是我們自己創造的。 近取（Upādāna）的理解： 文字中提到了近取的概念，認為近取是執持的直接原因，並且近取與意識密切相關。這與佛教哲學中關於近取的討論相關。佛教哲學認為，近取是導致輪迴的因素之一，並且它與慾望和執著密切相關。 自他意識（Sva-para citta）的理解： 文字中討論了自他意識的問題，認為我們只能認識自己的意識，而不能直接認識他人的意識。這與現代哲學中關於他心問題的討論相關。現代哲學認為，他心問題是一個複雜而多樣的概念，它主要研究我們如何認識他人的意識。 無限倒退： 文字中可能隱含地涉及了無限倒退的問題，這與現代邏輯學和哲學中關於無限倒退的討論相關。現代邏輯學和哲學認為，無限倒退是一種邏輯謬誤，它會導致論證的無效。

། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནི་རྒྱང་རིང་བ་དང་ཕྲ་བ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོས་མི་འཛིན་པ་ལ་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཡུལ་རྣམ་པར་དབྱེ་བའོ། །གལ་ཏེ་བློ་ཡང་གཟུང་བ་མ་ཡིན་ན་དེ་ཡང་མིག་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་གཟུང་བ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་བ་ཁོ་ནའོ། ། འོན་ཏེ་བློ་ནི་དོན་གོ་བས་རྟོགས་པ་དེས་ན་དྲན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་འཐད་དེ། ཐམས་ཅད་དུ་དོན་གྱིས་གོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཚེ་ཀ་བ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ། །བརྟད་དང་བཅས་པས་འགྲང་བྱེད་པ། །དེ་ཚེ་སྤྲོས་ནི་རབ་མང་བས། །དོན་གྱིས་གོ་བ་སྐྱེ་མི་འགྱུར། །རིང་བ་དང བཅས་པས་འབྲང་བ་དེ་ལ་ནི་དོན་གྱིས་གོ་བ་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་དེར་ཡང་དོན་གྱིས་གོ་བར་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། འཇུག་པ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་གོ་ཡོད་པའི་དངོས་པོ་ནི། །ཐ་དད་པ་ཡི་རྟོགས་པར་འགྱུར། །འདི་ནི་དོན་དམ་དོན་རིག་གམ། །འོན་ཏེ་གཉི་ག་ ལས་སྐྱེས་འགྲང་།།རེ་ཞིག་དོན་ལས་མིན་དོན་ལས། །བློ་རྣམས་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པར་འགྱུར། །དོན་རྟོགས་ལས་ཀྱང་ང་ཡི་ཞེས། །དེ་ལྟར་དོན་བློ་རྟོགས་མི་འགྱུར། །དེ་ཉིད་གཉི་ག་ནི། ལས་ཀྱང་རྟོགས་པ་འགྲུབ་མ་ཡིན། །དེ་ཡི་ཕྱིར་ན་རང་རིག་པ། །ཉིད་ཕྱིར་བདག་ཉིད་རིག་པར་ གནས།།གལ་ཏེ་དོན་ཉིད་ལས་རང་རིག་པ་རྟོགས་པ་ཡིན་ན་རིག་ཙམ་རྟོགས་པར་འགྱུར་གྱི། བདག་གི་རིག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་དོན་རིག་པ་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དོན་རིག་པ་དེ་ཉིད་དོན་གྱིས་གོ་བས་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཉིད་ལས་དོན་གྱིས་གོ་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། ཕན་ཚུན་རྟེན་པའི་ ཉེས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ།།གང་གི་ཕྱིར་མཐོང་བའི་དོན་གཞན་དུ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་མ་མཐོང་བའི་དོན་རྟོགས་པ་ནི་དོན་གྱིས་གོ་བ་ཡིན་ན། དོན་མྱོང་བ་ཡང་མཐོང་བ་མ་ཡིན་པ་དེས་ན་གང་ལས་དོན་གྱིས་གོ་བར་འགྱུར། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གཉི་ག་མཐོང་བ་མེད་དེ། གཅིག་མཐོང་ན་ནི་གཉི་ག་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་རིག་པ་ནི་རང་རིག་པ་ཁོ་ན་སྟེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་མི་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གཞན་གྱི་མངོན་སུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་བློ་གཞན་གྱིས་རིག་པ་ཡིན་ན་ཞེས་ཁས་བླངས་པ་དེ་ལ་སྔར་གྱིས་བློ་ཐམས་ཅད་འཛིན་པས་ཡུལ་གཞན་ལ་འཕོ་བར་མི་འགྱུར་རོ།

「因為色等等是通過遙遠和微細等等的自性不執持，不是根的識的近取，是這樣說的對境分別。』如果說，意識也不是執持，那麼，那個也像眼睛等等一樣，會變成僅僅是不執持。』然而，如果說，意識是通過了解意義認識，因此，是憶念，』那麼，是不合理的，因為在所有處沒有通過意義瞭解。』當柱子瓶子等等，』『具有阻礙做滿足，』『那個時候，散亂非常多，』『不會產生通過意義瞭解。』對於具有遙遠的阻礙，不會產生通過意義瞭解。』然而，如果說，在那個也進入通過意義瞭解，』那麼，不是，因為沒有認識進入。』具有通過意義瞭解的事物，』『會變成是不同的認識。』『這個是勝義意義認識嗎？』『或者，從兩個產生滿足？』暫時，不是從意義，從意義，』『所有意識會變成認識。』『從認識意義，也是我的，』『那樣不會認識意義意識。』『那個兩個，』『也是不能成就認識。』『因此，自認識，』『因為本身，安住是自己認識。』如果說，從意義本身認識自認識，會變成僅僅認識認識，不是我的認識。』然而，如果說，是從意義認識，』那個意義認識不是通過了解意義認識嗎？如何會變成從那個通過了解意義，因為會變成互相依賴的過失。』因為，如果說，認識沒有看見的意義是不合理的，認識沒有看見的意義是通過了解意義，體驗意義也是沒有看見，因此，從哪裡會變成通過了解意義？』因此，兩個沒有看見，如果看見一個，不是看見兩個。』那個的認識是僅僅是自認識，如果不是那樣，因為不成立。』因此，如果說，接受其他認識其他顯現自性的意識，那麼，之前執持所有意識，不會轉移到其他對境。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、意識（Citta）、對境（Viṣaya）、自證（Svasaṃvedana）、以及認識的可靠性（Pramāṇa）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 認識的可靠性（Pramāṇa）： 文字中討論了認識的可靠性問題，認為我們不能僅僅通過外部對像來獲得知識，還需要通過內在的認知能力。這與現代哲學中關於認識論的討論相關。現代哲學認為，認識論是哲學研究的重要領域，它主要研究知識的來源、性質和範圍。 循環論證： 文字中指出了循環論證的問題，認為如果用意義來解釋意義，就會陷入循環論證的困境。這與現代邏輯學中關於循環論證的討論相關。現代邏輯學認為，循環論證是一種邏輯謬誤，它會導致論證的無效。

། གལ་ཏེ་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཉིད་ཀྱིས་བློ་རིག་པ་ཡིན་ལ། ཕྲ་བ་ལ་སོགས་པ་མ་ཡིན་པས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱི་གཞན་གྱི་བློ་དང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རིག་པ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། འདི་ནི་སྐྱོན་མེད་དེ་འདི་ལྟར། གཟུགས་སོགས་དང་ནི་སེམས་དེ་ལྟར། ། གཟུང་བའི་མཚན་ཉིད་དཔྱོད་པ་འདི། །མ་དག་བློ་ཅན་མ་ཡིན་གྱི། །རྣལ་འབྱོར་རྟོགས་པ་བསམ་མི་ཁྱབ། །རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་རིང་པོ་དང་ཐུང་ངུ་དང་ཕྲ་མོ་དང་། གཞན་གྱི་སེམས་རིག་པ་ཇི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ད་ལྟར་བསམ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། གཟུང་བའི་མཚན་ཉིད་ནི་བདག ཅག་གིས་ཚུ་རོལ་མཐོང་བ་རྣམས་ལ་བལྟས་ཏེ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ།།བློའི་རྒྱུད་ཡོངས་སུ་དག་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ལ་ཇི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བའི་བསམ་པ་འདིས་ཅི་ཞིག་བྱ། དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་གཞག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་ཇི་ལྟར་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ཡང་ཆ་ཙམ་ཞིག་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གལ་ཏེ་བདག་ གི་བློ་འཛིན་ན་རྟག་ཏུ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ག་ལས་ཡིན།འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ནི་ཡུལ་གཞན་ལ་འཕོ་བ་ཉིད་ལས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། འདི་ལྟར། དེ་ལ་ཕྲ་སོགས་ངོ་བོ་ཡིས། །གཟུང་བ་གཟུང་མིན་ཉིད་འགྱུར་ན། །གཟུགས་སོགས་བློ་ལ་སྔར་ མེད་གང་།།ཕྱིས་སྐྱེས་པ་ནི་ཅི་ཞིག་ཡོད། །དེ་ལ་གང་སྔོན་མེད་པ་ཕྲ་མོ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡུལ་ནི་ཁྱད་མེད་ཀྱང་། །འཛིན་པ་བྱེ་བྲག་ཡོད་འགྱུར་ན། །འོན་ཏེ་དེ་རྒྱུ་ཅན་མིན་པ། །དེ་ན་རྣམ་དབྱེར་ལྡན་མི་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་རང་བློ་འཛིན་འགྱུར་ན། ། དེ་མ་ཐག་པའི་རྒྱུ་ཡིས་ནི། །གང་ཡིན་དེ་ཉིད་འཛིན་འགྱུར་བ། །དེས་ན་དོན་གཞན་རྟོགས་མི་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །གལ་ཏེ་རྒྱུ་ཉིད་གཟུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་མི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནམ། དངོས་པོ་རྣམས་ནི་ནུས་པ་དུ་མ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེས་ན་གང་ཞིག་ཡུལ་གཞན་ལ་འཕོ་བའི་དུས་མེད་པའི་གཟུང་བའི་ནུས་པ་ཡང་གཞན་ཡིན་ལ། གང་གི་མཐུས་དོན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་སྐྱེ་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཙམ་གྱིས་ནུས་པ་ཡང་གཞན་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་རྣམས་ནུས་པ་དུ་མ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཀྱང་འབྲས་བུ་དུ་མ་སྐྱེ་བ་ཉིད་ལས ངེས་པ་ཡིན་ཏེ།གཞན་དུ་མ་འབྲས་བུ་སྣ་ཚོགས་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་གྱི་ན་སྟེ། འདི་ལྟར། ནུས་པ་དུ་མ་གཅིག་བྱེད་ཀྱང་། །དངོས་རྣམས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་འབྲས། །གཅིག་དང་དུ་མ་བྱེད་ཅེས་བརྗོད། འདི་ནི་རང་གི་རྒྱུ་ལ་རག་ལས་པ་སྐྱེ་བའི་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ཏེ། འདི་ ཇི་ལྟར་ཞེས་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པར་འོས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

「如果說，僅僅通過近取認識意識，並且因為不是微細等等，是色等等，那個時候，瑜伽行者們如何認識其他意識和色等等？』這個沒有過失，像這樣，『色等等和意識那樣，』『這個觀察執持的定義，』『不是不純意識者，』『瑜伽行者的認識不可思議。』瑜伽行者們如何認識長和短和微細，和其他意識，這個不是現在應該思考，因為執持的定義是我們觀察我們所看見的而說的。』對於意識相續完全清凈的瑜伽行者們如何，通過這個思考做什麼？』因此，這個是應該放置的。』這個如何，那樣也已經說了一部分。』如果說，如果執持自己的意識，會變成是常，』這個是從哪裡？』爲了說不是執持，是從轉移到其他對境認識，』那麼，也是不合理的，像這樣，『對於那個，通過微細等等的自性，』『會變成執持不是執持，』『色等等，對於意識，之前沒有什麼，』『之後產生的是什麼？』對於那個，之前沒有的微細等等的自性不是存在。』如果說，即使對境沒有差別，』『執持會變成有差別，』『然而，那個不是具有因，』『那個時候，不會具有分別。』『因此，如果執持自己的意識，』『通過那個直接的因，』『執持是哪個，』『因此，不會認識其他意義。』是中間的偈頌。』如果說，因本身是執持，這個不是不合理嗎？』因為事物是具有多個能力。』因此，哪個是沒有轉移到其他對境的時候的執持能力也是其他，通過哪個的力量，產生之後意義的識，僅僅是產生者，能力也是其他。』事物具有多個能力本身也是從產生多個果確定，否則，不會產生多種果，』那麼，也是，像這樣，『即使一個做多個能力，』『事物是自性的果，』『說做一和多。』這個是依賴於自己的因產生的事物的自性，這個如何，不應該辯論和觀察。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、意識（Citta）、執持（Grāhya）、近取（Upādāna）、瑜伽行者（Yogin）、以及事物多重能力（Anekasāmarthya）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 瑜伽行者（Yogin）的理解： 文字中提到了瑜伽行者的概念，認為瑜伽行者具有超越常人的認知能力。這與佛教哲學中關於瑜伽行者的討論相關。佛教哲學認為，瑜伽行者通過修行可以獲得更高的智慧和認知能力。 事物多重能力（Anekasāmarthya）的理解： 文字中提到了事物多重能力的概念，認為事物具有多種能力，可以產生多種不同的結果。這與現代哲學中關於因果關係和可能性的討論相關。現代哲學認為，因果關係是一種重要的邏輯關係，但它不是絕對的，並且事物可能具有多種不同的能力。 形而上學： 文字中涉及了形而上學的問題，例如關於事物多重能力的討論。這與現代哲學中關於形而上學的討論相關。現代哲學認為，形而上學是哲學研究的重要領域，它主要研究存在的本質、宇宙的起源和人生的意義等問題。

།རང་གི་རྒྱུ་ལ་སོ་སོར་ངེས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་དེ་སུས་དགག་ཏུ་ཡོད། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནུས་པ་ནི་འདྲ་བ་ཡང་ག་ལས་ཤེས་དེ་ཡང་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་ལ་མི་གྲོལ་ལོ། །རང་གི་རྒྱུ་ལས་ཤེ་ན། ད་ནི་འདིས་ཅི་ཞིག་བྱ། རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་ ཆོག་མོད་དངོས་པོ་གཞན་བརྟགས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ།གལ་ཏེ་ནུས་པ་ངེས་པ་རང་གི་རྒྱུ་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཇིག་རྟེན་ན་གྲགས་པ་མ་ཡིན་ནམ་གྲགས་པ་འདི་ནི་ཡོད་ན་ནུས་པ་གཞན་དུ་གྲགས་པ་ནི་མེད་དོ། །རང་གི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་ཆོས་ཐ་དད་པར་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཙམ་གྱིས་དེ་ལྟར་རྟོགས་ པའི་ཕྱིར་རོ།།འདི་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། ནུས་པ་ལ་ཡང་ནུས་པའི་བློ་གཞན་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་གལ་ཏེ་དངོས་པོ་ནུས་པ་དང་ལྡན་ཕྱིར་འབྲས་བུ་རྒྱུ་ཡིན་ན། ནུས་པའི་ནུས་པའང་ག་ལས་ཤེས། །ཅིའི་ཕྱིར་ན་རྟོགས་མི་འདོད། །དེའི་ཕྱིར་ནུས་པ་ནི་རྟོགས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དེ། གཞན་གསལ་བས་ རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།གལ་ཏེ་ནུས་པ་མེད་ན་གཅིག་ལས་དུ་མར་འགྱུར་བའི་དངོས་པོ་ཇི་ལྟར་འབྱུང་། ནུས་པ་ཐ་དད་པ་ཡོད་པས་ནི་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བར་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་བཤད་པ། གལ་ཏེ་གཅིག་ལས་དུ་མ་ཡིན། །མ་ཡིན་འགའ་ཞིག་གཅིག་ལས་གཅིག་།འབྲས་ བུ་ཚོགས་པ་དག་ལས་འབྱུང་།།གཅིག་ཀྱང་ཚོགས་པ་གཉིས་འགྱུར་ཕྱིར། །དེ་ནི་དུ་མ་བྱེད་ཅེས་བརྗོད། །འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་ཕལ་ཆེར་ཚོགས་པ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །འགའ་ཞིག་ནི་གཅིག་ལས་གཅིག་སྐྱེའོ། །དེ་ལྟར་དུ་མ་ལས་དུ་མ་དང་། གཅིག་ལས་ ཀྱང་དུ་མ་ཡིན་ཏེ།གང་གི་ཚོགས་པ་ཅི་འདྲ་བ་དེ་ཉིད་ལས་གཅིག་གམ་དུ་མ་དེར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། ཕལ་ཆེར་ནི་ཚུལ་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་གང་གིས་འབྲས་བུ་གཅིག་གམ་དུ་མ་སྐྱེད་པར་བྱེད་གཅིག་གམ་དུ་མ་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་དེ་ནི་རྒྱུ་ཉིད་ལས་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །འགའ་ཞིག་ཏུ་ནུས་ པའི་དབྱེ་བ་ཡང་དོགས་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན།ནུས་པ་ཡང་དེ་ལ་ཕན་པའི་རྟེན་པས་ན་དེ་དག་དེའི་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་དེ་དག་དོན་གཞན་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དོན་གཞན་ཉིད་ཡིན་ཡང་དེ་ལྟར་མཐོང་བར་ཐལ་བ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་ལས་གཅིག་བྱུང་བ་གང་ཡིན་ པ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དོ།།ཚོགས་པ་ཉིད་ལས་འབྲས་བུ་དུ་མ་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་གཅིག་གིས་དུ་མ་བྱུང་ཞེས་བརྗོད་ཅེ་ན། གཅིག་ཚོགས་པ་གཉིས་ཀྱི་ནང་དུ་ཆུད་པས་འབྲས་བུ་དུ་མ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ན་དེ་སྐད་བརྗོད་དེ། དཔེར་ན་མར་མེ་གཅིག་ཉིད་སྐྱེས་བུ་དུ་མ་ལ་མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་ པའི་ཚོགས་པ་དུ་མ་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་མཐོང་བ་དུ་མ་བསྐྱེད་པ་བཞིན་ནོ།།ཇི་ལྟར་ཡང་གཅིག་ཉིད་ནུས་པ་དུ་མ་དང་ལྡན་པ་དེ་བཞིན་དུ་འབྲས་བུ་དུ་མ་དང་ལྡན་པར་ཡང་འགྱུར་རོ།

「誰能否定從自己的因各自確定產生？如果不是那樣，即使能力是相同，如何知道？那個也是不能擺脫辯論和觀察。』如果說，從自己的因，』現在這個做什麼？』通過自性本身足夠，通過觀察其他事物做什麼？』如果說，能力確定和自己的因連線，不是在世間流傳嗎？如果這個流傳存在，沒有流傳其他能力。』僅僅通過虛構變成自己自性的法是不同的，因此認識那樣。』這個如何？』因為也看見其他能力的意識。』像這樣，如果說，因為事物具有能力，果是因，』『如何知道能力的能力？』『為什麼不想認識？』因此，能力僅僅是認識，因為通過其他顯明，是分別。』如果說，沒有能力，如何產生從一個變成多個的事物？』因為存在不同的能力，是應該說產生。』這裡說，『如果不是從一個多個，』『一些不是從一個一個，』『從果的集合產生，』『一個也變成兩個集合，』『那個說做多個。』大多數果的產生是從集合產生。』一些是從一個產生一個。』那樣，從多個是多個，從一個也是多個，因為哪個集合是什麼樣的，從那個變成一個或者多個，大多數是那樣。』像這樣，通過哪個產生一個或者多個果，那個變成一個或者多個，那個是從因本身變成。』在一些地方，能力的區別不是疑惑嗎？』能力也是通過對那個有利益的依賴，說那些是那個。』否則不是，那個時候，那些會變成其他意義。』即使是其他意義，也會變成看見那樣。』或者，沒有什麼是產生一個作用的。』從集合本身產生多個果。』那麼，如何說一個產生多個？』因為一個包含在兩個集合之中，產生多個果，因此那樣說，例如，一個燈本身對於多個人的相同，因為和多個直接的集合連線，產生多個看見一樣。』如何一個本身具有多個能力，那樣也會變成具有多個果。」 這段文字繼續探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於因果關係（Hetuphala）、事物多重能力（Anekasāmarthya）、集合（Saṃghāta）、以及認識的可靠性（Pramāṇa）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 因果關係（Hetuphala）的理解： 文字認為，因果關係是事物產生和變化的根本原因，並且事物是通過其自身的因產生出來的。這與現代哲學中關於因果關係的討論相關。現代哲學認為，因果關係是一種重要的邏輯關係，但它不是絕對的，並且它可能受到多種因素的影響。 集合（Saṃghāta）的理解： 文字中提到了集合的概念，認為許多事物組合在一起可以產生新的事物或現象。這與現代哲學中關於整體與部分關係的討論相關。現代哲學認為，整體與部分之間存在複雜的相互作用，並且整體不等於部分之和。 認識的可靠性（Pramāṇa）： 文字中討論了認識的可靠性問題，認為我們不能僅僅通過感官經驗來獲得知識，還需要通過邏輯推理和內在的認知能力。這與現代哲學中關於認識論的討論相關。現代哲學認為，認識論是哲學研究的重要領域，它主要研究知識的來源、性質和範圍。 類比推理： 文字中使用了類比推理的方法，例如用燈的例子來類比事物多重能力的概念。這與現代邏輯學中關於類比推理的討論相關。現代邏輯學認為，類比推理是一種重要的推理方法，但它不是絕對可靠的，並且它可能存在多種解釋。 形而上學： 文字中涉及了形而上學的問題，例如關於因果關係和事物多重能力的討論。這與現代哲學中關於形而上學的討論相關。現代哲學認為，形而上學是哲學研究的重要領域，它主要研究存在的本質、宇宙的起源和人生的意義等問題。 科學方法： 文字中提到了觀察和實驗的重要性，這與現代科學方法中的觀察和實驗環節相呼應。現代科學方法強調通過觀察和實驗來驗證假設，並獲得可靠的知識。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於因果關係、事物多重能力、集合、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།དེའི་ཕྱིར་ནུས་པ་དུ་མ་མེད་ཀྱང་འབྲས་བུ་དུ་མར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་འོ་ན་ཇི་ལྟར་གཅིག་འབྲས་བུ་དུ་མ་དང་ལྡན་པ་ དེ་བཞིན་དུ།བློ་གཅིག་ཀྱང་རང་གི་ཡུལ་གྱི་བློ་གཞན་དང་དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཡང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་རེས་འགའ་ནི་བློའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་བློ་ཡིན་ལ། རེས་འགའ་ནི་དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་གཞན་ལ་འཕོ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ ཀྱི་ཚེ་གཉི་ག་སྐྱེད་པར་འགྱུར་རོ།།སྐྱེ་བ་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་བློ་གཞན་དོན་དང་ནི། །རྣམ་ཤེས་སྔ་མ་འཛིན་འགྱུར་ན། །དེའི་ཚེ་དཔྱོད་སོགས་དོན་གཅིག་ལ། །རྟག་ཏུ་རིམ་གྱིས་མཐོང་བ་ཡི། །བརྗོད་གཉིས་རིམ་མིན་ཉིད་འགྱུར་ཞིང་། །བདག་དང་དེ་རིག་ སྣང་བའི་ཕྱིར།།གཅིག་ཀྱང་གཉིས་ཉིད་སྣང་བར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་སྔར་གྱི་བློ་དང་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་དོན་འཛིན་པའི་བློ་གཉིས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་བློ་སྔ་མའི་དོན་དང་ཕྱི་མའི་དོན་སྣང་བའི་ཕྱིར་རིམ་གྱིས་དམིགས་པའི་གཉིས་གང་ཡིན་པ་དེ་རིམ་པ་མ་ཡིན་པར་སྣང་བར་ འགྱུར་རོ།།དོན་འཛིན་པའི་རང་བཞིན་མེད་པ་བློ་སྣང་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་དེའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་འཛིན་པར་སྣང་ན་ཡང་དོན་དེ་དེ་ཉིད་སྣང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་བརྗོད་པ་གཉིས་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཅིག་ཉིད་གཉིས་སུ་སྣང་བར་འགྱུར་ཏེ། དོན་ བདག་ཉིད་དང་དེའི་བློ་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ།།སྔར་ནི་རེ་ཞིག་རང་ཉིད་སྣང་བ་ཡིན་ལ་ཕྱིས་ནི་དེའི་བློ་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་གཉིས་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་དོན་སྣང་བའི་དེ་མ་ཐག་པའི་བློ་འཛིན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བློ་ནི་མངོན་སུམ་དུ་རང་གི་ངོ་བོས་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་གལ་ཏེ་དོན་གྱིས་ གོ་བས་རྟོགས་ཀྱང་དེའི་ཚེ་བདག་དང་དེའི་བློ་སྣང་བའི་ཕྱིར་ཐལ་བ་མེད་དོ།།དུས་གཞན་དུ་དོན་གྱིས་གོ་བ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུན་མི་འཆད་པར་དོན་དུ་རིམ་གྱིས་འཛིན་པའི་དབུས་ནི་དོན་གྱིས་གོ་བ་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །ཞེ་ན་དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་དོན་གྱིས་རྟོགས་ན་ནི། །གཏན་འགྱུར་གཞན་ གྱི་ཚེ་ན་མིན།།དེས་ན་དོན་གྱིས་གོ་བར་ནི། །མེ་ལ་ལན་བརྒྱ་སྣང་བར་འགྱུར། །འོན་ཏེ་རང་གི་བློ་སྡོམ་པར་བྱེད་པའི་དུས་གཞན་དུ་ན་དེའི་ཚེ་གཞན་གྱིས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་ཡང་གང་ལས་དོན་གོར་འགྱུར། །མཐོང་འགའ་དེ་ཚེ་ཡོད་མིན་ཏེ། །དེ་ཡི་ཚེ་ན་དོན་གྱིས་ནི། །གོ་བར་བྱེད་ པ་འདས་ཕྱིར་རོ།

「因此，即使沒有多個能力，也會變成多個果。』那樣，那麼，如何一個具有多個果，同樣，一個意識也會產生自己對境的其他意識和具有意義對境。』對於那個，有時是具有意識對境的意識，有時是具有意義對境，因此，會變成轉移到其他對境，』那麼，不是，因為沒有差別，在所有時候會產生兩個。』僅僅是產生嗎？』那麼，不是，像這樣，『如果其他意識和意義，』『執持之前的識，』『那個時候，觀察等等，對於一個意義，』『總是次第看見的，』『兩個表達會變成不是次第，』『因為我和那個認識顯現，』『一個也會變成顯現是兩個。』如果說，產生兩個執持之前的意識和色等等意義的意識，那個時候，因為顯現之前意識的意義和之後意義，會變成顯現不是次第，哪個是次第觀察的兩個。』沒有執持意義自性的意識顯現不是，因為那個是那個的自性。』即使顯現執持意義，因為那個意義顯現是那個本身，會變成顯現之前和之後的兩個表達。』同樣，一個也會變成顯現是兩個，因為顯現意義本身和那個的意識。』之前是暫時顯現自己，之後是顯現那個的意識，因此，會變成顯現兩個。』然而，不是執持顯現意義的那個直接意識，因為意識不是顯現執持自己的自性，』那麼，如果說，即使通過了解意義認識，那個時候，因為顯現我和那個的意識，沒有過失。』在其他時候是通過了解意義，在不間斷次第執持意義的中間，沒有通過了解意義。』那麼，不是，如果說，通過意義認識，』『會變成永遠，在其他時候不是。』『因此，對於通過了解意義，』『對於火會變成顯現百次。』然而，如果說，在其他時候，在做收攝自己的意識的時候，那個時候是通過其他產生，』那個時候，從哪裡會變成了解意義？』『一些看見那個時候不存在，』『因為在那個時候，通過意義，』『做了解已經過去。』」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於意識（Citta）、對境（Viṣaya）、顯現（Ābhāsa）、次第（Krama）、以及認識的可靠性（Pramāṇa）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 顯現（Ābhāsa）的理解： 文字中提到了顯現的概念，認為顯現是意識對對境的呈現方式，並且顯現可能與對境的真實狀態不完全一致。這與現代哲學中關於現象和實在的討論相關。現代哲學認為，現象是事物在我們意識中的呈現方式，而實在則是事物本身的真實狀態。 次第（Krama）的理解： 文字中提到了次第的概念，認為認知活動是按照一定的順序進行的，並且不同的認知活動之間存在先後關係。這與現代認知科學中關於認知過程的討論相關。現代認知科學認為，認知過程是按照一定的順序進行的，並且不同的認知過程之間存在相互作用。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於意識、對境、顯現、次第、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།དོན་མཐོང་བས་འདས་པ་ནི་ཇི་ལྟར་དེ་ལས་དོན་གྱིས་གོ་བ་འབྱུང་། དྲན་པར་གྱུར་པ་ལས་དོན་གཞན་དུ་ཡང་དོན་གྱིས་གོ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དྲན་པ་ཉིད་དོན་གྱིས་གོ་བས་རྟོགས་པར་འགྱུར་གྱི། མྱོང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེར་ཡང་བརྗོད་པ་གཉིས་དང་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། འོན་ཏེ་མ་མྱོང་བ་ནི་མི་དྲན་ཏེ། དེས་ན་མྱོང་བ་དྲན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་གིས་ཉམས་སུ་མྱོང་འགྱུར་ཞེས། །འདི་ལྟར་དྲན་པ་འཇུག་པ་ནི། །ང་ཡི་བློ་ནི་ཡོད་འགྱུར་ཅེས། །དེ་ལྟར་དོན་གྱིས་གོ་མི་སྲིད། །གང་གི་ཚེ་སྔོན་མྱོང་བ་དྲན་ནོ་ཞེས་དྲན་པ་ཉིད་དང་པོ་བློ་ལ་འཇུག་པ་དེའི་ཚེ། སྔར་དོན་གྱིས་གོ་བ་མེད་ལ། ཕྱིས་ཀྱང་མ་ཡིན་པས་དྲན་པ་ག་ལ་སྲིད། གང་གི་ཚེ་དོན་དྲན་པ་དེའི་ཚེ་ཡང་དྲན་པ་དང་མྱོང་བ་ལ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔོག་པའི་ཕྱིར། དྲན་པ་དང་མྱོང་བར་ཡང་དོན་གྱི་རྣམ་པར་ཅིག་ཅར་སྣང་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་དྲན པའི་དུས་སུ་ཡང་དོན་གསལ་བའི་རྣམ་པར་རིག་པར་ཐལ་ལོ།།འོན་ཏེ་གསལ་བའི་རྣམ་པ་གཉིས་རིག་གོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མཐོང་བ་ཉིད་ཡིན་པ་ལན་དུ་མི་རུང་ངོ་། །འོན་ཏེ་གང་ཞིག་འདོད་པ་དེའི་ཚེ་དེ་དོན་གྱིས་གོ་བ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དྲན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ ན།གང་གི་ཕྱིར་དྲན་པས་ན་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་གང་གི་ཕྱིར་མྱོང་བ་དེའི་ཕྱིར་མྱོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་གང་གི་ཕྱིར་དྲན་པ་དེས་ན་དྲན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གི་ཚུལ་དུ་འགྱུར་བས་ཚད་མ་ལ་ཆེར་མཁས་སོ། །འདོད་པ་ཡང་མྱོང་བར་འགྱུར་ བའི་དོན་ལ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ན་མྱོང་བ་ནི་ནམ་ཡང་མྱོང་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པས་ན་ཇི་ལྟར་འདོད་པས་དོན་གྱིས་གོ་བར་སྐྱེད།དེའི་ཕྱིར་བློ་གཞན་གྱིས་བློ་རིག་པ་མི་རུང་བ་ཁོ་ནའོ། །ཅི་སྟེ་གལ་ཏེ་ཡུལ་གཞན་ལ་འཕོ་བ་ན། །ཐ་མ་ཉམས་སུ་མྱོང་མིན་ན། །གཞན་གྱིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་བཞིན། ། ཐམས་ཅད་མྱོང་མེད་ཐལ་བར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ཡུལ་གཞན་ལ་འཕོ་བའི་དུས་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུན་གྱི་ཐ་མ། ཡུལ་གཞན་ལ་འཕོ་བའི་དུས་ཀྱི་སྔོན་རོལ་གྱི་ཤེས་པ་དེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་མ་གྱུར་ན། དེའི་ཚེ་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །ཉམས་སུ་མྱོང་བར་གྱུར་པའི་མྱོང་བ་ཉམས སུ་མྱོང་བར་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་གཞན་གྱིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་གྱུར་པ་བཞིན་ནོ།།དེས་ན་ཐ་མ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཕྱིར་ཇི་སྲིད་དངོས་པོ་མྱོང་བར་གྱུར་པའི་བར་གྱི་དེའི་སྔར་མྱོང་བར་གྱུར་པ་དག་ཀྱང་མ་མྱོང་བར་འགྱུར་རོ།

「通過看見意義，過去如何從那個產生通過意義瞭解？如果說，從變成憶念，也是通過意義瞭解其他意義，』憶念本身會變成通過了解意義認識，不是體驗。』在那裡，也是因為顯現兩個和兩個。』然而，沒有體驗不會憶念，因此，體驗憶念，』那麼，不是，『我將體驗，』『像這樣，憶念進入是，』『我的意識會存在，』『那樣不可能通過意義瞭解。』當憶念之前體驗的時候，憶念本身首先進入意識，那個時候，之前沒有通過意義瞭解，之後也不是，憶念如何可能？』當憶念意義的時候，也是因為對於憶念和體驗也進行推測，會變成對於憶念和體驗也同時顯現意義的形態。』如果是那樣，在憶念的時候，也會變成認識是顯明意義的形態。』然而，如果說，認識兩個顯明的形態，』那個也是看見本身，多次不合理。』然而，如果說，當想要的時候，那個是通過意義瞭解，』因為憶念，因此變成體驗，』如果說，因為憶念，因此體驗，』如果是那樣，會變成像說因為體驗，因此是體驗，』同樣，像說因為憶念，因此是憶念的詞語方式，對於量會非常精通。』如果想要也是產生在變成體驗的意義，體驗永遠不會變成體驗，那麼，如何通過想要產生通過意義瞭解？』因此，通過其他意識認識意識是不合理的。』如果說，如果轉移到其他對境，』『最後沒有體驗，』『像其他體驗，』『所有會變成沒有體驗。』如果說，在轉移到其他對境的時候，識相續的最後，在轉移到其他對境的時候之前的識，那個沒有變成體驗，』那個時候，會變成不是其他體驗。』因為沒有變成體驗的體驗會變成體驗，像變成其他體驗一樣。』因此，因為最後體驗，直到事物變成體驗之間，那個之前變成體驗的也會變成沒有體驗。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、體驗（Anubhava）、憶念（Smṛti）、對境（Viṣaya）、以及認識的可靠性（Pramāṇa）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 體驗（Anubhava）的理解： 文字認為，體驗是認知的一個重要組成部分，並且體驗與憶念密切相關。這與現代心理學中關於體驗的討論相關。現代心理學認為，體驗是一個複雜而多樣的概念，它可以指主觀感受、情緒或感覺。 憶念（Smṛti）的理解： 文字認為，憶念是對過去體驗的再現，但憶念不是對過去體驗的簡單複製，而是經過重新構建的。這與現代認知科學中關於記憶的討論相關。現代認知科學認為，記憶是一個複雜而多樣的過程，它可以指對過去事件的回憶、對知識的儲存或對技能的掌握。 循環論證： 文字中指出了循環論證的問題，認為如果用體驗來解釋體驗，就會陷入循環論證的困境。這與現代邏輯學中關於循環論證的討論相關。現代邏輯學認為，循環論證是一種邏輯謬誤，它會導致論證的無效。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於認知、體驗、憶念、對境、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།དཔེར་ན་གཞན་གྱིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡང་དེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་དེ་བཞིན་དུ་རང་གིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་གྱུར་པ་ཡང་འགྱུར་རོ། །དོན་གྱི་རང་བཞིན་དེ་ནི་གཞན་ལ་ལྟོས་ནས་ཀྱང་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་མྱོང་བ་ཡིན། གལ་ཏེ་ཇི་ལྟར་གཞན་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ན་རང་ཉིད་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་གཞན་གྱི་མྱོང་བ་ཡིན་པར་རྣམ་པར་གཞག པ་དེ་བཞིན་དུ་གཞན་གྱིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མ་ཡིན་པས་རང་གིས་མྱོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྣམ་པར་གཞག་གོ་ཞེ་ན།ད་ནི་མི་རུང་སྟེ། གལ་ཏེ་ཚད་མ་ཡོད་ན་རྣམ་པར་ཞོག་ཤིག་།ཇི་ལྟར་གཞན་གྱིས་མྱོང་བར་བྱས་པ་བདག་གི་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ལ། གཞན་གྱིས་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཀྱང་རྣམ་པར་གཞག་པར་ ནུས་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ།བདག་གི་མངོན་སུམ་དུ་འདོད་པ་ཡང་དག་གམ་གཞན་གྱིས་ཞེས་རྣམ་པར་གཞག་པར་འོས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་དེ་དོན་རང་གི་ངོ་བོས་སྣང་བ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཇི་ལྟར་མངོན་སུམ་ཉིད་མ་ཡིན། །གཞན་མ་རྟོགས་པས་གཞན་མ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་ བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ཡང་རང་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་རང་རིག་པ་ཉིད་དོ། །འོན་ཏེ་བདག་ནི་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་དུ་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ལུས་ལས་མ་གཏོགས་པ་ནི་བདག་མེད་པ་ཉེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ལུས་ཉིད་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ལུས་ཀྱང་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ རོ།།གང་གི་ཕྱིར་ལུས་ལ་སོགས་པ་ནི་རང་རིག་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །རང་རིག་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་རྩོད་པ་མེད་དོ། །བློ་མྱོང་བ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བདག་རང་རིག་པ་ཡིན་པ་དེས་དོན་མྱོང་ན་དེ་ཙམ་གྱིས་མ་ཆོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་བློ་དོན་མེད་དོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བཤད་པ། གལ་ཏེ་བདག་ མྱོང་མངོན་སུམ་ཡིན།།གཞན་གྱིས་མྱོང་འགྱུར་མ་ཡིན་ན། །གང་གིས་དེ་སྐད་བརྗོད་འགྱུར་བ། །བདག་གི་མྱོང་དེ་ག་ལས་གྲུབ། །བདག་གིས་མྱོང་བར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ག་ལས། གཞན་གྱིས་མྱོང་བར་གྱུར་པ་ཡིན་ན་འདི་གཞན་གྱི་བདག་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་ག་ལས་ཡིན། རང་ རིག་པས་མྱོང་བ་ཡིན་ན་ནི་རང་རིག་པ་གྲུབ་པ་ཡིན་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྩོད་པ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ།།དེའི་ཕྱིར་རང་རིག་པ་མ་ཡིན་ན་ཐམས་ཅད་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བ་ཡིན་ནོ།

「例如，因為其他體驗也沒有體驗那個，會變成自己體驗也像其他體驗一樣。』因為意義的自性是依賴於其他也是那樣本身，如何體驗？』如果說，如何其他體驗，因為自己沒有體驗，分別說其他體驗，同樣，因為不是其他體驗，分別說自己體驗，』現在是不合理的，如果存在量，請分別。』如何其他做體驗，不是我的顯現，也不能分別說其他，同樣，應該分別我的顯現是正確還是其他。』那個意義不是通過自己的自性顯現嗎？』如何不是顯現本身？』如果說，因為不認識其他，會變成不認識其他，』那麼，不是，』那個也是認識自己，因此，是自認識本身。』然而，如果說，認識我是作者本身，』那麼，不是，因為除了身體沒有我接近。』如果說，身體本身是作者，』那麼，不是，因為身體也是業。』因為身體等等是沒有自認識。』即使是自認識本身，也沒有爭論。』如果說，意識沒有體驗，』如果說，我本身是自認識，那個體驗意義，因為僅此就足夠，沒有意識意義。』因此，說，『如果我體驗是顯現，』『不是其他會體驗，』『通過哪個會說那樣，』『我的體驗如何成立？』如何說我沒有變成體驗？』如果說，變成其他體驗，這個不是其他我的嗎？』如果說，通過自認識體驗，因為是成立自認識本身，僅僅是沒有爭論。』因此，如果不是自認識，會變成所有沒有變成體驗。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於體驗（Anubhava）、自認識（Svasaṃvedana）、作者（Kartṛ）、以及認識的可靠性（Pramāṇa）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 體驗（Anubhava）的理解： 文字認為，體驗是認知的一個重要組成部分，並且體驗與自我意識密切相關。這與現代心理學中關於體驗的討論相關。現代心理學認為，體驗是一個複雜而多樣的概念，它可以指主觀感受、情緒或感覺。 自認識（Svasaṃvedana）的理解： 文字認為，認知本身具有自認識的性質，不需要依賴於其他認知來證明自己的存在。這與現代哲學中關於意識的討論相關。現代哲學認為，意識是一個複雜而多樣的概念，它可以指主觀體驗、自我意識或認知能力。 作者（Kartṛ）的理解： 文字中討論了作者的概念，認為我們不能將作者歸結為身體或意識，而是應該將其理解為一種更深層次的自我意識。這與現代哲學中關於自由意志和責任的討論相關。現代哲學認為，自由意志和責任是人類存在的重要方面，但它們也面臨著許多挑戰。 自我意識： 文字中強調了自我意識的重要性，認為自我意識是認識和體驗的基礎。這與現代哲學中關於自我意識的討論相關。現代哲學認為，自我意識是人類存在的重要方面，但它也面臨著許多挑戰。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於體驗、自認識、作者、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།གལ་ཏེ་མིག་ལ་སོགས་པ་མྱོང་བ་མེད་ཀྱང་མིག་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ སྙད་དུ་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ།བདག་ཉིད་རིག་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཅི་སྟེ་མི་འདོད་ཅེ་ན། འདི་ལ་བཤད་པ། གསལ་རྒྱུ་མ་གྲུབ་པར་འགྱུར་གྱི། །གསལ་བར་འདོད་པའི་གསལ་བ་མིན། །གལ་ཏེ་གསལ་བ་མ་གྲུབ་ཀྱང་། །གསལ་ན་འགྲོ་འདི་གསལ་བར་འགྱུར། །གསལ་བའི་རྒྱུ་མིག་ལ་ སོགས་པའི་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་ཀྱང་།དོན་གསལ་བར་འགྱུར་ཏེ། གསལ་བ་གསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ངའི་མིག་གིས་གསལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། ངའི་རང་རིག་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ངའི་མིག་གི་གསལ་བ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །རིག་པ་ཡང་རིག་པ་ཉིད་ ལས་ངའི་ཡིན་ནོ།།རིག་པ་དེ་ཡང་རང་རིག་པ་མ་ཡིན་ན་ནི། འགའ་ཡང་བདག་དང་འབྲེལ་པར་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་བས་ན། རང་གི་ངོ་བོ་ཙམ་གྱིས་གསལ་བར་འགྲོ་བ་མཐའ་དག་གསལ་བའི་ཕྱིར། ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་གང་ལས་གསལ་བ་བསྐྱེད་པ་དེ་གསལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ ཇི་ལྟར།ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་ཞེ་ན། །གལ་ཏེ་གསལ་བ་སྐྱེས་ཙམ་གྱིས། །གསལ་ན་དེ་ཚེ་མཐའ་དག་འགྱུར། །གང་གིས་གསལ་བ་ཞེས་བྱ་བ། །འདི་ནི་འབྲེལ་པ་མེད་པ་མིན། །དེ་ལ་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད། །ཙམ་གྱིས་ཐམས་ཅད་གསལ་བར་འགྱུར། །ཅི་སྟོ་དོན་དེའི་རང་བཞིན་ཉིད། །ཡིན་ན་ རང་ཉིད་རིག་པར་བརྗོད།།ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་འགྲེལ་པ་ལས། མངོན་སུམ་གྱི་ལེའུ་སྟེ་གསུམ་པའོ།། །།རང་གི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་གཞན་གྱི་དོན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་བརྗོད་དེ། གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་རང་གི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལ། གཞན་དོན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི། །རང་གིས་མཐོང་དོན་རབ་གསལ་བྱེད། །རང་གིས་མཐོང་བ་ནི་རྒོལ་བ་དང་ཕྱིར་རྒོལ་བ་རང་གིས་མཐོང་བ་སྟེ། བསྟན་པར་བྱ་བ་དང་སྟོན་པར་བྱེད་པ་དག་རང་གིས་མཐོང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །གལ་ཏེ་ཉན་པར་བྱེད་པ་ཡོད་ན་ནི་དེ་ དག་རྣམས་ཀྱང་ཡིན་ཏེ་དེ་དག་ཀྱང་དབང་དུ་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།ལོག་པར་རྟོགས་པ་གསལ་བ་ནི་ཤུགས་ཉིད་ལས་འགྲུབ་ཅིང་། རང་གིས་རྟོགས་པའི་དོན་འདིས་གཞན་ལ་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ལུས་དང་ངག་གི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་རང་གིས་མཐོང་བའི་ དོན་ནི་ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་སོ།

「例如，即使眼睛等等沒有體驗，也會變成說成沒有眼睛等等，同樣，為什麼不想要自己認識體驗？』對於這個說，『不會成立顯明因，』『不是想要顯明的顯明。』『即使不成立顯明，』『如果顯明，這個去會變成顯明。』即使不成立顯明因眼睛等等的自性，會變成顯明意義，因為顯明是顯明。』如何說我的眼睛顯明？』因為產生我的自認識，說我的眼睛顯明。』認識也是從認識本身是我的。』如果那個認識不是自認識，因為不會認識任何與我連線，因為僅僅通過自己的自性，所有去顯明都會顯明，會變成非常過失。』如果說，因為從哪裡產生顯明，那個是顯明，如何會變成非常過失？』『如果僅僅產生顯明，』『那個時候，所有都會變成。』『通過哪個說顯明，』『這個不是沒有連線。』『對於那個，僅僅自己的自性，』『所有會變成顯明。』『如果那個意義的自性，』『說自己認識。』在《量釋論》的解釋中，是現量品的第三品。』在自己意義的推測之後，直接說其他意義的推測，因為其他意義的推測是具有自己意義的推測在前。』對於那個，『其他意義的推測，』『非常顯明自己看見的意義。』自己看見的是論辯者和反論辯者自己看見，應該教導和教導者自己看見是說的詞語。』如果存在聽者，那些也是，因為那些也是應該控制的。』顯明顛倒認識是從力量本身成就，通過自己認識的意義，對於其他做顯明，那個也是身體和語言的形態的表詮自性。』對於那個，自己看見的意義是三相的標誌。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於顯明（Prakāśa）、自認識（Svasaṃvedana）、推測（Anumāna）、以及認識的可靠性（Pramāṇa）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 顯明（Prakāśa）的理解： 文字認為，顯明是認知活動的一個重要方面，它與認知對象的呈現方式密切相關。這與現代哲學中關於現象和實在的討論相關。現代哲學認為，現象是事物在我們意識中的呈現方式，而實在則是事物本身的真實狀態。 推測（Anumāna）的理解： 文字中提到了推測的概念，認為推測是一種通過已知資訊推斷未知資訊的方法。這與現代邏輯學中關於推理的討論相關。現代邏輯學認為，推理是一種重要的認知能力，它可以幫助我們獲得新的知識。 循環論證： 文字中指出了循環論證的問題，認為如果用顯明來解釋顯明，就會陷入循環論證的困境。這與現代邏輯學中關於循環論證的討論相關。現代邏輯學認為，循環論證是一種邏輯謬誤，它會導致論證的無效。 符號學： 文字中提到了身體和語言的形態的表詮自性，這與現代符號學中的符號概念相關。現代符號學認為，符號是一種具有意義的載體，它可以是語言、影象、手勢等等。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於顯明、自認識、推測、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།གལ་ཏེ་རང་གིས་མཐོང་བ་སྨོས་པ་ནི་རང་གིས་མཐོང་བའི་དོན་ཙམ་སྟོན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་ཞེས་བྱ་བ་གང་ལས་ཡིན། དེས་ན་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་རང་བཞིན་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་མཐའ་དག་གི་གཞན་ལ་གསལ་བར་བྱེད་པ་གཞན་གྱི་དོན་ རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།འདི་ལ་བརྗོད་པ། ཚུལ་གསུམ་རྟགས་ལས་མ་གཏོགས་པ། །གསལ་བྱེད་གཞན་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །དེ་ནི་གཞན་གྱིས་རྟོགས་བྱ་བར། །མི་ནུས་ཕྱིར་ན་གསལ་མ་ཡིན། གང་ལ་གཞན་ཡིད་ཆེས་པ་དེ་ནི་གསལ་བར་བརྗོད་དོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་ དུ་འཕགས་པའི་བརྗོད་པ་རབ་ཀྱི་ཚིག་སྨོས་སོ།།གཞན་ཡིད་ཆེས་པ་ཡང་ཚད་མས་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ཡང་ཚད་མས་རྟོགས་ན་ནི་དེའི་ཚེ་རྩོད་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་གསལ་བར་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་ཡིན་ན་ནི། རྩོད་པའི་གཞིར་གྱུར་ པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཚིག་དོན་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་ཉེ་བར་བརྟགས་ནས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཚིག་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་ན། མངོན་སུམ་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར་གཞན་གྱི་དོན་ གྱི་མངོན་དུ་ཡང་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་ལེགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་ཚིག་ལས་མཐོང་བ་ཡི། །འབྲེལ་པ་དྲན་པར་གྱུར་པ་ན། །རྗེས་དཔག་སྐྱེ་བ་དེ་བཞིན་དུ། །འགར་ཡང་མངོན་སུམ་སྐྱེ་མ་ཡིན། །ཚུལ་གསུམ་རྟགས་ནི་དྲན་པ་ན། །ངེས་པར་རྗེས་དཔག་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །རང་རིག་རྟོགས་ པའི་དོན་ཙམ་ནི།།བརྗོད་པས་མངོན་སུམ་རིག་མ་ཡིན། །ཚིག་ཙམ་ལས་ནི་གཞན་ལ་མངོན་སུམ་སྐྱེ་བ་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་རི་དྭགས་རྒྱུག་པ་ལ་ལྟོས་ཞེས་བྱ་བ་ལས་མཐོང་བ་སྐྱེ་བར་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེར་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དེ་མ་ཐག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར། དེ་ལྟར་ ལྟོས་ཞེས་བྱ་བས་དེ།།དོན་དེ་མངོན་ཕྱོགས་ལ་སྦྱོར་ཞིང་། །ང་ཡི་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ཡང་། །དོན་གྱིས་བསྟན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །འདི་ནི་རི་དྭགས་ལྟ་བ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་ངེས་པར་སྦྱོར་བ་ཡིན་ཏེ། མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་ནི་ང་ཇི་ལྟ་བར་ཁྱོད་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ་ཞེས་སོ། །དེས་ ན་དེ་ལྟར་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པར་འགྱུར་ན།དབང་པོ་རྣམས་ཀྱི་བྱེད་པ་འཇུག་གོ་ཞེས་དྲན་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པས་མངོན་སུམ་སྲིད་པར་བལྟས་ཏེ། འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པའི་ཡུལ་ལ་སྲིད་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འཇུག་ན་རང་བཞིན་གྱི་ གཏན་ཚིགས་ཡིན་ཏེ།ཚིག་གི་འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་གསལ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

「如果說，說自己看見是爲了僅僅顯示自己看見的意義，從哪裡是三相的標誌？』因此，所有應該推測隱藏的自性，對於其他做顯明，會變成應該推測其他意義，』對於這個說，『除了三相標誌，』『沒有其他顯明者存在。』『那個對於其他應該認識，』『因為不能，不是顯明。』對於哪個，其他相信，那個說成顯明。』因此，說了特別殊勝的表達詞語。』其他相信也不是通過量認識，如果說，應該推測的也是通過量認識，那個時候，是沒有爭論本身。』如果說，通過三相標誌顯明，爲了認識變成爭論基礎的應該推測，詞語不是沒有意義。』因為從那個產生推測，那個也是接近觀察之後是推測。』如果說，爲了產生推測，詞語是推測，爲了產生顯現，也會變成其他意義的顯現，』那個不是好，『如何從詞語看見，』『如果憶念連線，』『那樣產生推測，』『在一些地方也不會產生顯現。』『當憶念三相標誌，』『一定產生推測。』『僅僅自己認識的意義，』『通過表達不是認識顯現。』僅僅從詞語，對於其他沒有產生顯現。』如果說，從說看奔跑的鹿產生看見，不是看見嗎？』那麼，不是，在那裡也是因為直接是推測。』像這樣，『通過說看，那個，』『將那個意義連線到顯現方向，』『我的那樣認識也是，』『會變成通過意義顯示。』這個是確定連線，讓看鹿面向顯現，面向顯現是像我一樣你也那樣。』因此，如果變成那樣面向顯現，因為憶念說，諸根的作用進入，僅僅是推測。』因此，觀察通過推測可能存在顯現，進入。』如果是那樣，那麼，如果進入對於不是顯現的對境可能存在的推測，是自性的理由，不是顯明詞語的果的理由。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於推測（Anumāna）、三相標誌（Trairūpya Hetu）、顯現（Pratyakṣa）、以及認識的可靠性（Pramāṇa）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 推測（Anumāna）的理解： 文字認為，推測是一種通過已知資訊推斷未知資訊的方法，並且推測依賴於三相標誌。這與現代邏輯學中關於推理的討論相關。現代邏輯學認為，推理是一種重要的認知能力，它可以幫助我們獲得新的知識。 三相標誌（Trairūpya Hetu）的理解： 文字中提到了三相標誌的概念，認為推測必須滿足三個條件：遍是宗法性（pakṣadharmatva）、同品有性（sapakṣasattva）和異品遍無性（vipakṣāsattva）。這與佛教邏輯中關於有效推理的討論相關。佛教邏輯認為，只有滿足這三個條件的推理才是有效的。 顯現（Pratyakṣa）的理解： 文字認為，顯現是一種直接的認知方式，它不需要通過推測或其他認知方式來獲得。這與現代哲學中關於經驗主義的討論相關。現代哲學認為，經驗主義認為我們的知識主要來源於感官經驗。 循環論證： 文字中指出了循環論證的問題，認為如果用推測來解釋推測，就會陷入循環論證的困境。這與現代邏輯學中關於循環論證的討論相關。現代邏輯學認為，循環論證是一種邏輯謬誤，它會導致論證的無效。 語言哲學： 文字中討論了語言在認知中的作用，認為語言可以幫助我們表達和交流思想，但語言本身並不是認知的基礎。這與現代語言哲學中的語言和思想關係的討論相關。現代語言哲學認為，語言和思想之間存在複雜的相互作用，但它們不是完全等同的。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於推測、三相標誌、顯現、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།འདི་ལྟར། དུ་བ་ལ་འདིར་མེ་ཡོད་ཅེས། །ཚིག་གིས་འབྲེལ་པ་ཙམ་ཞིག་ནི། །བསྟན་པར་འགྱུར་གྱི་དུ་བ་ནི། །མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་བསྟན་པ་ཡིན། །དེས་ན་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་ སུ་དཔག་པ་ནི་ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་སྟོན་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ཚད་མ་ཀུན་ལས་བཏུས་པའི་འགྲེལ་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན་དེ་ནི་མི་འཐད་དེ།གང་གི་ཕྱིར། ཚིག་ཀུན་དྲན་པའི་དོན་ཡིན་ཏེ། །དེས་ན་དེ་ལ་ཚད་བརྗོད་ཀྱི། །མངོན་སུམ་གྱི་ནི་རྟོགས་པ་ལ། །རྟག་ཏུ་ཚིག་ནི་དོན་མེད་དོ། །མཁས་པ་ རྣམས་ལ་ནི།གཏན་ཚིགས་འབའ་ཞིག་བརྗོད་པར་ཟད། །ཅེས་འདི་ནི་བཤད་པ་ཉིད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་འབྲེལ་པ་འབའ་ཞིག་ཀྱང་ངོ་ཞེས་བལྟ་བར་བྱའོ། །ཡང་ན་དེར་ཡང་འཁྲུལ་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར་འདི་ནི་དུ་བའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་ལ་ལྟོས་པར་བྱ་བ་ཉིད་དོ། །འདི་ལྟར། འདི་དེས་ཕྱིར་ན་དེ་ལ་ནི། ། འདི་ལ་དུ་བར་རྟོགས་པ་བྱུང་། །འདིར་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ཁྱོད་འཁྲུལ་ཅེས། །དེ་ལྟར་གཞན་གྱིས་རྟོགས་པར་བྱེད། །ཚིག་གི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། །དེ་ལ་མངོན་སུམ་གྱིས་མཐོང་བའི་དོན་ནི་གཞན་ལ་ཚིག་གིས་སྟོན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་དེའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ནི་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག པ་ཉིད་དོ།།འདི་ནི་དུ་བ་ཉིད་དེ་གཞན་དུ་ནི་བལྟ་བར་མི་བྱའོ། །འདི་ནི་སྔར་དམིགས་པ་གང་ཡིན་དེ་ལས་རྣམ་པ་གཞན་དུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་དོན་གྱིས་བརྗོད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཚུལ་ཉིད་སྒྲས་སྟོན་པར་ བྱེད་ཀྱི།མངོན་སུམ་ལ་ནི་ནམ་ཡང་སྒྲས་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཤིན་ཏུ་གོམས་པ་ལས་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྤྲོས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་ལས་གཞན་དུ་མངོན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཚིག་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་རྒྱུ་ཉིད་བདག་གིར་བྱེད་པས་འཇོག་པ་ཡིན་ནོ། །ཚིག་ནི་དེའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རང་ བཞིན་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི་འདི་ན་དུ་བ་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱུ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།ཚིག་གི་རང་བཞིན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རང་དོན་རྗེས་དཔག་དུ་བ་ལའང་། །བར་དུ་རང་བཞིན་གཏན་ཚིགས་འཇུག་།དེར་ཡང་དཔྱོད་པོ་རང་བཞིན་ རྟགས།།མེད་པར་འཁྲུལ་པ་དང་མི་འབྲལ། །འདིར་སྨྲས་པ། འདི་ལ་འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་ནི། །མི་ཉམས་འགལ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །དེ་ནི་བར་དུ་ཆོད་ན་ཡང་། །འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་སྤོང་མ་ཡིན། །རང་གི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་ནི། །འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་ཡོད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་ དེ་ཙམ་ཞིག་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ལ་བར་ཆོད་བསྟན་པ་གང་དུ་ཉེ་བར་མཁོ།གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་ནི་འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་པ་སྲིད་པ་ཉིད་དོ།

「像這樣，『對於煙，這裡有火，』僅僅通過詞語的連線，』會變成顯示，煙是，』『通過顯現本身顯示。』因此，如果說，其他意義的推測是顯示三相標誌，與《量集論》的解釋相違背，』那麼，那個是不合理的，因為，『所有詞語是憶念的意義，』『因此，對於那個說量，』『對於顯現的認識，』『總是詞語沒有意義。』『對於智者，』『僅僅說理由，』這個是說的本身。』同樣，也應該觀察僅僅是連線。』或者，在那裡也是爲了消除錯誤，應該觀察這個是煙的詞語本身。』像這樣，『因為這個，對於那個，』『對於這個產生認識是煙。』『在這裡，為什麼你錯誤？』『那樣讓其他認識。』詞語的意義是這個，通過顯現看見的意義不是通過詞語顯示給其他，然而，因為是那個的因，那個是其他意義的推測本身。』這個是煙本身，不應該觀察成其他。』這個不是變成與之前觀察的任何不同，因為那個是具有相，』這個會變成通過意義表達。』因此，推測的方式是通過聲音顯示，對於顯現，從來不是通過聲音做。』因為從非常習慣，推測不是散佈，在世間顯現成其他。』因此，詞語是持有推測的因本身而安立。』因為詞語是那個的因，是自性推測本身，不是說這裡有煙，是因推測，因為是詞語自性的推測，』那麼，不是，『對於自己意義的推測，即使對於煙，』『中間也進入自性理由。』『在那裡，觀察者也是自性標誌，』『不會脫離錯誤。』在這裡說，『對於這個，果的理由，』『不損害，有什麼矛盾？』『即使那個是中間隔斷，』『不是放棄果的理由。』『對於自己意義的推測，』『果的理由是存在本身，』爲了僅僅表達那個，在何處需要顯示隔斷？』對於其他意義的推測，果的理由是可能存在本身。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於推測（Anumāna）、理由（Hetu）、顯現（Pratyakṣa）、詞語（Śabda）、以及認識的可靠性（Pramāṇa）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 推測（Anumāna）的理解： 文字認為，推測是一種通過已知資訊推斷未知資訊的方法，並且推測依賴於理由。這與現代邏輯學中關於推理的討論相關。現代邏輯學認為，推理是一種重要的認知能力，它可以幫助我們獲得新的知識。 理由（Hetu）的理解： 文字中提到了理由的概念，認為理由是推測的基礎，並且理由必須與所推測的事物之間存在某種聯繫。這與佛教邏輯中關於有效推理的討論相關。佛教邏輯認為，只有滿足一定條件的理由才是有效的。 詞語（Śabda）的理解： 文字中討論了詞語在認知中的作用，認為詞語可以幫助我們表達和交流思想，但詞語本身並不是認知的基礎。這與現代語言哲學中的語言和思想關係的討論相關。現代語言哲學認為，語言和思想之間存在複雜的相互作用，但它們不是完全等同的。 因果關係： 文字中討論了因果關係在推測中的作用，認為推測必須建立在因果關係的基礎上。這與現代哲學中關於因果關係的討論相關。現代哲學認為，因果關係是一種重要的邏輯關係，但它不是絕對的，並且它可能受到多種因素的影響。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於推測、理由、顯現、詞語、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།དུ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་ནི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ལ་དངོས་སུ་ཡོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་མེ་རྗེས་སུ་ དཔག་པ་ལས་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་སྲིད་པ་ལ་བརྟེན་ནས། །བསྟན་བཅོས་མཛད་པས་གཞན་དོན་གྱི། །རྗེས་སུ་དཔག་ཉིད་བཤད་ལ་དེ། །མེད་མོད་ཆད་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །ཡང་ན་གང་དུ་འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་རང་གི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ དེར་འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་ཆོད་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ།།གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་ཡང་ཚུལ་དེ་ཉིད་ཡིན་པས་སྒྲ་ལས་དངོས་ཁོ་ནར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ། །འཁྲུལ་པ་མེད་ན་བརྗོད་པས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། འབྲེལ་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཡིན་པས་སྐྱོན་མེད་དོ། །ཚུལ་གསུམ་པའི་ རྟགས་ཡོད་པ་སྟོན་པ་ནི་ཅི་ལྟར་སྲིད་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་ད་ལྟར་ཁོ་ན་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ།།གཞན་ཡང་། རྗེས་སུ་དཔག་པ་མེད་པར་ནི། །ཚིག་ལ་ཚད་མ་ཉིད་མེད་པ། །དེ་ཙམ་ཉིད་གཅིག་མངོན་འདོད་ཀྱི། །ཚིག་རྣམས་ཐམས་ཅད་དེ་ལྟ་མིན། །ཇི་སྐད་དུ་ཇི་ལྟར་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་གཉིས་ ཚད་མ་ཡིན་ཏེ།ཚིག་ཀྱང་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚིག་མེད་པར་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་དེ་ལ་བཤད་པ། མངོན་སུམ་དང་ནི་རྗེས་དཔག་དང་། །ཚིག་མེད་པར་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི། །ཐ་སྙད་མེད་པར་འགྱུར་རམ་ཅི། །ཅི་ག་དེ་ཡང་ཚད་ཉིད་དམ། ། མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པ་མེད་པ་སྔོན་མཐོང་བའི་དོན་དྲན་ནས་ཀྱང་འཇུག་པ་མེད་དམ་ཅི། ཅི་ག་ད་ནི་དྲན་པ་ཡང་ཚད་མ་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ན། དེ་ལྟ་བུའི་དོན་ཅན་གྱི་ཚིག་ཀྱང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་མཚུངས་སོ། །གང་དུ་ཚད་མ་ཡིན་པ་དེར་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་གྱི གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།འདིར་ནི་འདི་ཙམ་ཞིག་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཡིན་གྱི། ཚིག་ཐམས་ཅད་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཚིག་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་དེ་རང་རྒྱུད་ཉིད་ནི་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །ཐམས་ཅད་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བསྟན་པ་ནི་ཉེ་བར་ མཁོ་བ་མེད་དོ།།དེའི་ཕྱིར་ཚུལ་གསུམ་པ་སྟོན་པའི་ཚིག་ཉིད་དོ། །འོ་ན་ནི་རིག་བྱེད་ཀྱི་ཚིག་ཇི་ལྟར་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན། དེར་ཡང་ཟླ་བ་བཅུ་གཉིས་ནི་ལོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དོན་སྟོན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ པ་སྟེ།དཔེར་ན་སྐྱེས་བུའི་ཚིག་བཞིན་ནོ། །སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ཡིད་ཆེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚིག་ཙམ་གྱིས་ནི་སུ་ཡང་ཡིད་མི་ཆེས་སོ།

「因為有煙，』這個詞語是對於自性理由直接存在，』因此，如果說，除了推測火，沒有其他意義的推測，』那麼，不是，『如何依賴於存在，』『作者通過論著，對於其他意義，』『僅僅說推測，那個，』『即使沒有，有什麼缺失？』或者，在沒有錯誤的地方，自己的意義的推測，那裡果的理由是沒有隔斷本身。』在其他意義的推測中也是那個方式，因此，從聲音僅僅產生推測。』如果說，沒有錯誤，表達做什麼？』因為是爲了顯示連線，沒有過失。』顯示存在三相標誌是如何可能，現在僅僅說。』還有，『在沒有推測的時候，』『對於詞語沒有量本身，』『僅僅一個想要顯現，』『所有詞語不是那樣。』如所說，如何顯現和推測兩個是量，詞語也是因為是表達的因。』如果說，沒有詞語，世間的表達不是完全，』對於那個說，『在沒有顯現和推測和，』『詞語的時候，世間，』『會變成沒有表達嗎？』『難道那個也是量本身？』在沒有顯現等等的時候，難道不是從憶念之前看見的意義也進入嗎？』難道現在憶念也是量嗎？』然而，如果不是量本身，那樣具有意義的詞語也同樣不是量。』在哪個地方是量，那裡僅僅是通過推測的因，其他地方不是。』在這裡，想要表達僅僅這個，不是說所有詞語是所有推測的因。』詞語是推測本身，自己相續本身不是量本身。』顯示所有是推測是沒有接近需要。』因此，是顯示三相的詞語本身。』那麼，如果說，如何是吠陀的詞語是量本身？』在那裡也是，十二個月是年，等等，因為顯示顯現和推測的意義本身是量，其他地方不是量，例如像人的詞語。』如果說，僅僅因為不是人所做是量，』那麼，不是，因為沒有相信。』僅僅通過詞語，誰也不相信。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於推測（Anumāna）、理由（Hetu）、顯現（Pratyakṣa）、詞語（Śabda）、量（Pramāṇa）、以及認識的可靠性。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 量（Pramāṇa）的理解： 文字中提到了量的概念，認為量是知識的來源，包括顯現、推測和可靠的詞語。這與現代哲學中關於認識論的討論相關。現代哲學認為，認識論是哲學研究的重要領域，它主要研究知識的來源、性質和範圍。 認識的可靠性： 文字中討論了認識的可靠性問題，認為我們不能僅僅通過感官經驗來獲得知識，還需要通過邏輯推理和內在的認知能力。這與現代哲學中關於認識論的討論相關。現代哲學認為，認識論是哲學研究的重要領域，它主要研究知識的來源、性質和範圍。 循環論證： 文字中指出了循環論證的問題，認為如果用詞語來解釋詞語，就會陷入循環論證的困境。這與現代邏輯學中關於循環論證的討論相關。現代邏輯學認為，循環論證是一種邏輯謬誤，它會導致論證的無效。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於推測、理由、顯現、詞語、量、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་ལྟར་རིག་བྱེད་ཡིན་ན། ཅི་སྟེ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མི་རྟོགས་ལ། སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ལ་ སོགས་པའི་བཞིན་དུ།རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་ཀྱང་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འཁྲུལ་པ་ཡིན་ན་འདིར་ཡང་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ཡིད་ཆེས་པའི་གནས་དེའི་རིགས་ཅན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་བཟློག་ལ། རིག་བྱེད་ལ་ནི་དེའི་རིགས་ཅན་གྱི་ཚིག་གིས་མ་ཡིན་པས་ འདི་ནི་མི་མཚུངས་སོ།།རྗེས་འགྲོ་དང་ནི་འབྲེལ་པས་ན། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མ་ཡིན། །རིག་བྱེད་ལ་ནི་རྗེས་འགྲོ་དག་།མཐོང་བས་མེད་ཅེས་སྔར་དཔྱད་དོ། །ཡང་ན་དོན་འདི་ཡིན་ཏེ་ཚུལ་གསུམ་པ་སྟོན་པའི་ཚིག་ཉིད་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་གྱི་རིག་བྱེད་ཀྱི་ཚིག་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཚུལ་གསུམ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ནི་བདེན་པ་ཉིད་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མཐོང་བ་མེད་པ་དང་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱང་མཐོང་བ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །འདི་ལྟར་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱང་མི་བདེན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ལྡོག་པ་ཡིན་གྱི། བདེན་པ་ཉིད་དང་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་དོ། །ཅི་སྟེ་ཟླ་བ་བཅུ་གཉིས་ལོ་ཡིན ནོ་ཞེས་བྱ་བས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འདི་ལ་བརྗོད་པ། མེ་ལ་སྦྱིན་སྲེག་ལ་སོགས་དག་།རིག་བྱེད་ཉིད་དུ་ངེས་པ་མེད། །འགའ་ཞིག་གིས་ནི་བྱས་པས་འདི། །སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས། །འདི་ནི་བརྒྱ་ལ་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པའི་ནང་དུ་འགའ་ཞིག་གིས་བཅུག་པ་ཡིན་ཏེ། འགའ་ ཞིག་ཏུ་ཡན་ལག་གཞན་བྱས་པར་ཐོས་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟ་བུའི་ཐ་སྙད་དེ་ནི་དྲན་ན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཡིད་ཆེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དག་ལ་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ཐམས་ཅད་ནི་སྔར་བསྟན་ཟིན་པས་འདིར་མི་སྤྲོ་སྟེ། གཞག་གོ། །གལ་ཏེ་ཚུལ་གསུམ་ པའི་རྟགས་ཉིད་རང་གིས་མཐོང་བའི་སྒྲས་བརྗོད་ན།ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་སྟོན་པ་གཞན་གྱི་དོན་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱའོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའི། རང་གིས་མཐོང་བ་སྨོས་པས་ཅི་བྱ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དོན་གཞན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར། གཞན་ལ་བསྟན་པར་བྱ་ཉིད་ཕྱིར། །བདག་ མཐོང་མིན་ཡང་གཞན་དག་གི།།མཐོང་བ་སྒྲུབ་བྱེད་ཅེས་ཁ་ཅིག་།དེ་སྤོངས་ཕྱིར་བདག་མཐོང་བའི་ཚིག་།གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་ནི་རང་གིས་རྟོགས་པའི་དབང་དུ་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རྟགས་ཏེ་གཞན་གྱིས་རྟོགས་ན་ གཞན་གྱིས་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ།

「如果說，像顯現一樣是吠陀，為什麼不是所有都認識？像剎那等等一樣，也不是所有都認識推測。』如果說，是錯誤，在這裡也是錯誤，』那麼，通過與推測相信的處所同類的推測遮止推測，對於吠陀，不是通過與那個同類的詞語，這個是不相同的。』因為與隨行和連線，』『推測是量。』『對於吠陀，隨行，』『之前觀察說通過看見沒有。』或者，這個意義是，顯示三相的詞語本身是其他意義的推測，不是吠陀的詞語，因為那個沒有三相。』對於那個，沒有看見隨行真理本身，也沒有看見宗法。』像這樣，僅僅不是人所做也是通過不真實本身遮止，沒有隨行真理本身。』如果說，通過說十二個月是年是隨行，』對於這個說，『對於火，祭祀等等，』『不是確定是吠陀本身。』『一些人做，這個，』『認識是人所做本身。』這個是在一百個不是人所做之中，一些人放入，在一些地方，聽說做其他分支。』如果說，憶念那樣表達是，』那麼，不是，因為沒有相信。』對於其他也會變成過失，』所有這些是之前已經顯示，在這裡不散佈，安立。』如果說，僅僅通過自己看見的聲音表達三相標誌，應該表達顯示三相標誌是其他意義的推測，說自己看見做什麼？』那麼，不是，因為存在其他意義。』像這樣，『爲了顯示給其他本身，』『即使不是我看見，其他，』『一些人說，是看見的成立者，』『爲了消除那個，是我看見的詞語。』對於其他意義的推測，不是控制自己認識，因為是應該讓其他認識。』如果說，如果其他認識標誌，會變成其他認識本身。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於吠陀（Veda）、推測（Anumāna）、三相標誌（Trairūpya Hetu）、顯現（Pratyakṣa）、量（Pramāṇa）、以及認識的可靠性。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 吠陀（Veda）的理解： 文字中討論了吠陀的地位，認為吠陀不是一種可靠的知識來源，因為吠陀缺乏三相標誌，並且吠陀的內容可能受到人為因素的影響。這與現代哲學中關於權威的討論相關。現代哲學認為，權威是一種重要的知識來源，但它不是絕對的，並且它可能受到多種因素的影響。 循環論證： 文字中指出了循環論證的問題，認為如果用吠陀來解釋吠陀，就會陷入循環論證的困境。這與現代邏輯學中關於循環論證的討論相關。現代邏輯學認為，循環論證是一種邏輯謬誤，它會導致論證的無效。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於吠陀、推測、三相標誌、顯現、量、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།རྒོལ་བས་མ་རྟོགས་པ་ཇི་ལྟར་གཞན་རྟོགས་ཞེས་ནི་བརྗོད་པར་མི་བྱ་སྟེ། རྒོལ་བས་རྟོགས་ཀྱང་གཞན་དག་ནི། །རང་རྟོགས་མེད་པར་རྟོགས་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་དེ་ཡོད་དེ་ཉིད་འདིར། །འགྱུར་བྱེད་གཞན་གྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ། །དེ་ཙམ་གྱིས་ནི་འདི་རྒོལ་ བས་རྟོགས་སོ་ཞེས་ཡིད་ཆེས་པ་མ་ཡིན་གྱི།འོན་ཀྱང་འདིས་ཤེས་ནས་བསྟན་ནམ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཡང་བླ་སྟེ། ངས་ནི་ཇི་ལྟར་རྟོགས་སོ་ཞེས་རང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། སྤྲོས་པ་བླ་ལྷག་གི་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་འདིར་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེས། བསམ་པ་འདིས་རང་གིས་མ་རྟོགས་ཀྱང་གཞན་གྱིས་རྟོགས་པ་ རྟགས་སུ་འདོད་པས།བསམ་པ་དེ་དགག་པའི་ཕྱིར་རང་གིས་མཐོང་བ་སྨོས་སོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་རང་ཁོ་ནས་མཐོང་བ་ཡིན་པར་འགྱུར་བས་གཞན་གྱིས་མཐོང་བ་རྣམ་པར་དཔྱད་པའི་ཕྱིར། དོན་མེད་པ་གཞན་ཐོག་ཏུ་བབ་པོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་གཉི་གས་མཐོང་བ་བསྟན་པའི་དོན་དུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ འདི་ནི་མཚན་ཉིད་ཇི་ལྟར་གནས་པ་ཉིད་དོ།།དེས་ནི་ལོག་པར་རྟོགས་པ་ཡང་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་དེའི་དོན་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་བ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་དོན་དུ་འདི་ཙམ་པ་དེ་ནི་ཡང་གི་སྒྲས་བསྡུ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མི་རིགས་སོ། །རང་གིས་མ་རྟོགས་པར་ནི་གཞན་གྱིས་རྟོགས་སོ་ཞེས་བརྗོད་ པར་མི་ནུས་སོ།།གལ་ཏེ་དེ་གཞན་གྱིས་རྟོགས་པར་འགྱུར་མོད། གཞན་གྱིས་རྟོགས་སོ་ཞེས་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ནི་མཁོ་བ་མེད་དེ། རང་རྟོགས་པ་ཙམ་གྱིས་གཞན་ལ་ཆོག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ཇི་ལྟར་རང་གིས་མ་ཤེས་པ་གཞན་ལ་ཉེ་བར་འགོད། གཞན་ལ་གྲུབ་ པས་སོ་ཞེ་ན།འོ་ན་གཞན་ལ་གྲུབ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་རང་ཉིད་མ་རྟོགས་པར་དེར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། ཚུ་རོལ་མཐོང་བས་གཞན་གྱིས་རྟོགས་པས་མངོན་སུམ་དུ་ནི་མི་བྱེད་དོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་རང་གིས་རྟོགས་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གཞན་གྱིས་རྟོགས་སོ་ ཞེས་ངེས་པ་ནི་རང་གིས་ཀྱང་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་གཞན་གྱི་ལུང་ལས་རྟོགས་ལ་རང་གིས་ཀྱང་དེ་རྟོགས་པ་ཡིན་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་། རྒོལ་བས་ལུང་དེ་ཁས་མ་བླངས་པས་མ་རྟོགས་སོ་ཞེས་ཐ་སྙད་བྱེད་དོ། །དེས་ན་ལུང་ལས་གཞན་གྱིས་རྟོགས་ཀྱི་རང་ཉིད་ཀྱིས་མ་ཡིན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ ཡང་།སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན་འདིར་བརྗོད་པ། ཡོངས་རྟགས་ཡོངས་སུ་ལེན་པའི་ཕྱིར། །རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་ལ་ཚིག་།ཚད་མ་ཉིད་དུ་འདོད་མ་ཡིན། །དེར་ནི་རྗེས་དཔག་འཇུག་མི་འགྱུར། །ལུང་ཚད་མའང་ཚད་མ་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་ཚད་མ་ཡིན་ན་ནི་གཉི་ག་ལ་གྲུབ་པ་ཉིད་དེ་ཚད་ མས་མཐོང་བ་གཞན་བཞིན་ནོ།།ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ན་འགའ་ལ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ།

「不應該說論辯者不認識如何其他認識，即使論辯者認識，其他，』『在沒有自己認識時，不是認識。』『如果那個存在，那個在這裡，』『其他做什麼？』僅僅通過那個，不是相信這個是論辯者認識，然而，通過這個知道之後顯示嗎？即使不是那樣，是多餘的，因為我如何認識，爲了自己認識，』『在這裡做什麼多餘的觀察，』通過這個想法，即使自己不認識，也想要其他認識作為標誌，爲了反駁那個想法，說了自己看見。』如果說，如果是那樣，會變成僅僅自己看見，爲了觀察其他看見，』『沒有意義，落在其他身上，』那麼，不是，因為是爲了顯示兩者看見的意義，這個是相如何安住本身。』通過那個也消除了顛倒認識。』如果說，會變成那個的意義本身，』那麼，不是，不合理說，對於哪個意義，這個僅僅，是通過也的詞語收集。』在自己不認識的時候，不能說其他認識。』如果說，那個會變成其他認識，完全知道其他認識是不需要的，因為僅僅自己認識就足夠給其他。』那麼，如何自己不認識，給其他接近安立？』如果說，通過在其他成立，』那麼，會變成那個本身說在其他成立。』因此，在自己不認識的時候，如何變成那個？』通過看見此岸，其他認識，不是做顯現。』推測也是依賴於自己認識。』因此，確定說其他認識，也是自己認識。』然而，從其他教言認識，即使自己也認識那個，然而，因為論辯者沒有接受那個教言，說不認識。』因此，從教言其他認識，自己不是的任何，』也是，』是應該成立本身，』在這裡說，『爲了完全接受遍標誌，』『對於推測的對境，詞語，』『不是想要是量本身。』『在那裡，不會進入推測。』『教言量也不是量。』『如果說是量，對於兩者是成立本身，像其他通過量看見。』『如果不是量本身，對於任何也不是。』」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於論辯（Vāda）、自認識（Svasaṃvedana）、教言（Āgama）、量（Pramāṇa）、以及認識的可靠性。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 論辯（Vāda）的理解： 文字中討論了論辯的性質，認為論辯的目的是爲了澄清真理，而不是爲了證明自己的觀點。這與現代哲學中關於論證的討論相關。現代哲學認為，論證是一種重要的認知工具，它可以幫助我們獲得新的知識和理解。 教言（Āgama）的理解： 文字中討論了教言的地位，認為教言不是一種可靠的知識來源，因為教言可能受到人為因素的影響，並且教言的內容可能與現實不符。這與現代哲學中關於權威的討論相關。現代哲學認為，權威是一種重要的知識來源，但它不是絕對的，並且它可能受到多種因素的影響。 循環論證： 文字中指出了循環論證的問題，認為如果用教言來解釋教言，就會陷入循環論證的困境。這與現代邏輯學中關於循環論證的討論相關。現代邏輯學認為，循環論證是一種邏輯謬誤，它會導致論證的無效。 知識的客觀性： 文字中討論了知識的客觀性問題，認為知識必須是客觀的，而不是主觀的。這與現代哲學中關於客觀性的討論相關。現代哲學認為，客觀性是一種重要的知識標準，但它不是絕對的，並且它可能受到多種因素的影響。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論辯、自認識、教言、量、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་ཕ་རོལ་པོ་ཉིད་ལ་གྲུབ་པོ་ཞེ་ན། རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་ལ་ཁས་བླངས་པས་ལུང་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོངས་སུ་བརྟགས་པ་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་མངོན་སུམ་དང་། རྗེས་ སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཚད་མ་ཡིན་གྱི་དེའི་ཡུལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་མ་ཡིན་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཅི་བྱ་སྟེ། ཚིག་ཙམ་གྱིས་དོན་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་གྲངས་ཅན་གྱིས། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་སེམས་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེ་བ་ཅན་ནམ་མི་རྟག་པའི་ཕྱིར། གཟུགས་ལ་ སོགས་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི།གཞན་ལ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པར་འདོད་པ་ཡིན་གྱི། གྲངས་ཅན་རང་ཉིད་ལ་ནི་སྐྱེ་བ་ཅན་ནམ་མི་རྟག་པ་ཉིད་མ་གྲུབ་པོ། །དེར་གལ་ཏེ་ཚིག་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་གྲུབ་ན། གྲངས་ཅན་གྱི་ཚིག་ཀྱང་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་པས་བློ་དང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སེམས་ པ་མེད་པར་གྲུབ་པས་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཅི་བྱ།འོན་ཏེ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་སངས་རྒྱས་པའི་ཚིག་གིས་གྲུབ་པ་དེའི་ཚེ་བློ་ལ་སོགས་པ་སེམས་པ་ཅན་དུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དོན་མེད་པ་ཉིད་དོ། །འོན་ཏེ་རྗེས་སུ་ དཔག་པ་ཡང་ཚད་མ་ཡིན་པས་དེ་ལས་བཟློག་པ་ཡང་འགྲུབ་པོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟར་ཡིན་ན་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི། ལུང་ལ་གནོད་ཕྱིར་གཞན་ལ་ནི། །སྒྲུབ་བྱེད་བརྗོད་ཕྱིར་དེ་ཡི་ཚེ། །དེ་ནི་ཚད་མིན་དེ་བས་ན། །དེས་གྲུབ་མ་ལུས་གྲུབ་མ་ཡིན། །གང་གི་ཚེ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་བསྒྲུབ་པར་རྩོམ་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་བརྟག་མི་བཟོད་པའི་ཕྱིར་ཚིག་དེ་ཚད་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དེ།ཁས་བླངས་པ་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལུང་ནི་ཁས་བླངས་པས་ཚད་མའི་དངོས་པོར་བྱས་པ་ཡིན་པས། དེ་དོར་ན་དེའི་ཚད་མ་ཉིད་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་དེར་རབ་ཏུ་གྲུབ་པའི་གཏན་ ཚིགས་གྲུབ་པ་ཉམས་པའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་བྱ་གྲུབ་པ་ཡང་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་ལས་རག་ལས་པའི་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ནི་དེའི་རྗེས་སུ་མི་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་རག་ལས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཏན་ཚིགས་གྲུབ་པ་ལ་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་གྱི། སེམས་པ་ཉིད་ལ་ནི་མ་ ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ།འགའ་ཞིག་ལ་འཁྲུལ་པ་མཐོང་བས་ཐམས་ཅད་ལ་ཡིད་བརྟན་དུ་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་མི་སླུ་བ་ཅན་གྱི་ཚིག་དེ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱོགས་གཅིག་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་དེའི་ཚེ་གཏན་ཚིགས་དེ་རྒོལ་བ་དང་ཕྱིར་རྒོལ་བ་གཉིས་ཀ་ལ་གྲུབ་པར་འགྱུར་རོ།

「如果說，因為接受，對於對方本身是成立，那麼，對於推測的對境，因為接受，教言不是量本身，因為接受完全觀察。』那個對於不是顯現和推測的對境是量，不是那個的對境。』如果說，在所有地方也不是，推測做什麼？因為僅僅通過詞語成立意義。』像這樣，數論派，『快樂等等是沒有心識，因為是有生或者無常，像色等等，』這個是想要對於其他完全成立，對於數論派自己，不是成立有生或者無常本身。』在那裡，如果說，因為詞語是量，完全成立，數論派的詞語也是量本身，通過那個本身成立智慧和快樂等等是沒有心識，推測做什麼？』然而，如果通過佛陀的詞語成立無常本身等等，那個時候，因為成立智慧等等是具有心識，爲了不顛倒成立推測，推測是沒有意義本身。』然而，如果說，推測也是量，通過那個也成立遮止，』如果說是那樣，那麼，說不是量本身，『因為損害教言，對於其他，』『爲了表達成立者，那個時候，』『那個不是量，因此，』『通過那個成立的所有不是成立。』在哪個時候，當推測試圖顛倒成立，那個時候，因為不能觀察，那個詞語是量本身，因為想要接受接受。』因為教言是通過接受做成量的實事，如果放棄那個，那個的量本身也同樣會變成那樣。』因此，在那裡，因為完全成立的理由成立被損害，應該成立的成立也會變成被損害。』所有依賴於那個的自性，不是不隨行那個，因為會變成那個不是依賴本身。』如果說，對於理由成立是量本身，不是對於心識本身，』那麼，不是，因為看見一些錯誤，會變成對於所有沒有相信。』然而，如果說，不欺騙的詞語是量，不是一方，』那麼，那個時候，那個理由會變成對於論辯者和反論辯者兩者成立。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於教言（Āgama）、推測（Anumāna）、量（Pramāṇa）、以及認識的可靠性。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 知識的相對性： 文字中討論了知識的相對性問題，認為知識可能受到個人信仰和文化背景的影響。這與現代哲學中關於相對主義的討論相關。現代哲學認為，相對主義認為知識是相對的，而不是絕對的，並且它可能受到多種因素的影響。 論證的結構： 文字中討論了論證的結構，認為論證必須建立在可靠的理由之上，並且論證必須是邏輯有效的。這與現代邏輯學中關於論證的討論相關。現代邏輯學認為，論證是一種重要的認知工具，它可以幫助我們獲得新的知識和理解。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於教言、推測、量、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

། འོན་ཏེ་ཚད་མས་འགྲུབ་ཀྱང་གྲངས་ཅན་པའི་གཙུག་ལག་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་ཕ་རོལ་ལ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་འཐད་དོ་དེ་ལྟར་ན་ནི་གྲངས་ཅན་རང་གིས་མཚང་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་སྐྱོན་ཅི་ཡོད། །རང་ལ་གྲུབ་པའི་རྟགས་ཀྱིས་ནི། །དེས་འདིས་རྟོགས་པར་བྱས་པ ཡིན།།གཞན་དུ་མ་ཤེས་པ་ཙམ་གྱིས། །ཀུན་དུ་མི་ཤེས་པར་མི་འོས། །གཏན་ཚིགས་སྒྲུབ་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཞེས་ཏེ། དེ་བསྒྲུབ་བྱ་བསྒྲུབ་པར་ཡང་མི་ནུས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་རེ་ཞིག་གཏན་ཚིགས་དེ་ལས་བསྒྲུབ་བྱ་རྟོགས་པ་ཉིད་དེ། རང་ལས་གྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཅི་སྟེ་འདི་ངོ་བཟློག་པར་ནུས་པའི་ཕྱིར་རྒོལ་བ་བརྟན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རུང་སྟེ། བསྒྲུབ་བྱ་བསྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་གྲུབ་པས་གཞན་གྱིས་ཅི་བྱ་འདི་ལྟར་རེ་ཞིག་ཁྱོད་ལ་དེ་གྲུབ་སྟེ། དེ་གྲུབ་ཡོན་ཏན་ཅི་ཞིག་ཡོད། །ཐམས་ཅད་ང་ཡིས་ཅི་དགོས་ཞེས། །བྱ བའི་ཚུལ་འདི་ཅི་ཞིག་ཡིན།།བསྒྲུབ་བྱ་བཞིན་དུ་གཏན་ཚིགས་ཀྱང་ངས་སྒྲུབ་དགོས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་རྒྱལ་པོའི་བཀའ་འམ་ཅི། ཐམས་ཅད་མི་ཤེས་པ་ནི་རྟོགས་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་རང་ཉིད་ངེས་པ་བཞིན་དུ་གཞན་དག་ཀྱང་ངེས་པར་འདོད་པས་སྒྲུབ་བྱེད་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ ཚུལ་གྱིས་ན་དེ་ནི་མི་རིགས་སོ་ཞེ་ན།དེ་ཡང་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། འདིར་ནི་གཞན་དག་ངེས་པ་ནི། །སྐྱེ་བ་ཙམ་གྱིས་དགོས་པ་ཡིན། །རང་གིས་ངེས་པ་བཞིན་དུ་ཞེས། །བྱ་བའི་ཁྱད་པར་དོན་མེད་དོ། །གཞན་དག་གི་ངེས་པ་ཙམ་ཞིག་དོན་གྱི་གཉེར་གྱི། འདིར་ཉེ་བར་མཁོ་ བ་མེད་པའི་ཁྱད་པར་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

「然而，如果說，即使通過量成立，因為不瞭解數論派的教義，對於對方是完全成立本身，』那麼，那個也是不合理的，如果是那樣，數論派自己會變成顯明過失。』即使是那樣，有什麼過失？』『通過對於自己成立的標誌，』『通過那個，這個被認識。』『僅僅通過其他不瞭解，』『不應該所有都不瞭解。』說不是能夠成立理由，不是說那個應該成立的也不能成立。』那個暫時是僅僅從那個理由認識應該成立，因為是對於自己成立的理由。』如果說，因為這個能夠顛倒，論辯者不是穩固，』那麼，那個也是不行的，因為應該成立的成立理由成立，其他做什麼？像這樣，暫時對於你那個成立，那個成立有什麼功德？』『所有我需要什麼？』『這個行為的方式是什麼？』說像應該成立一樣，我也需要成立理由，這個是國王的命令嗎？』所有不瞭解不是能夠認識。』然而，如果說，想要像自己確定一樣，其他也確定，因此表達成立者，』如果是那樣的方式，那麼，那個是不合理的，』那個也是不正確的，像這樣，『在這裡，其他確定是，』『僅僅通過出生是需要。』『像自己確定一樣，』『那個差別沒有意義。』僅僅其他確定是意義的追求，不是在這裡沒有接近需要的其他差別。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於論辯（Vāda）、量（Pramāṇa）、理由（Hetu）、以及認識的可靠性。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 理由（Hetu）的理解： 文字中討論了理由的作用，認為理由是推測的基礎，並且理由必須與所推測的事物之間存在某種聯繫。這與佛教邏輯中關於有效推理的討論相關。佛教邏輯認為，只有滿足一定條件的理由才是有效的。 循環論證： 文字中指出了循環論證的問題，認為如果用理由來解釋理由，就會陷入循環論證的困境。這與現代邏輯學中關於循環論證的討論相關。現代邏輯學認為，循環論證是一種邏輯謬誤，它會導致論證的無效。 論證的有效性： 文字中討論了論證的有效性問題，認為論證必須是邏輯有效的，也就是說，論證的結論必須從論證的前提中邏輯地推導出來。這與現代邏輯學中關於論證的討論相關。現代邏輯學認為，論證是一種重要的認知工具，它可以幫助我們獲得新的知識和理解。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論辯、量、理由、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།མཁོ་བ་མེད་པའི་ཁྱད་པར་ནི་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཁས་ལེན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདིར་བརྗོད་པ། གང་ཞིག་གཞན་གྱིས་རྟོགས་པ་ནི། །བྱེ་བྲག་ཏུ་ནི་ཤེས་མེད་པ། །དེ་ལ་འདིས་རྟོགས་ཞེས་བྱ་བའི། །བློར་ནི་ཇི་ལྟར་འགྱུར་བ་ཡིན། །འདི་ནི་ངས་མ་ བསླུས་ཏེ།ཡང་དག་པར་རྟོགས་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་རང་གིས་མ་རྟོགས་པས་ཇི་ལྟར་རྟོགས། ཅི་སྟེ་འདིས་ཅི་བྱ་སྟེ་རྟོགས་པ་ཙམ་ནི་གཞན་ལ་འགྱུར་བ་ཡིན་ལ་དེ་ཙམ་ཞིག་གིས་རྒོལ་བའི་ཚིག་གིས་དོན་བྱས་པ་ཡིན་པས་འདི་ལ་ཉེས་པ་ཅི་ཡོད། དེ་ལྟར་ན་འོ་ན་འདི་ཡང་ལན་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། ང་ཡིས་ཁྱོད་ནི་ བསླུས་ནས་ཀྱང་།།འགའ་ཞིག་རྟོགས་པར་བྱས་པ་ཡིན། །ངས་རྟོགས་པ་ཡིས་ཁྱོད་ལ་འདིར། །དགོས་པ་གཞན་ནི་ཅི་ཞིག་ཡོད། །གང་གི་ཚེ་སྒྲུབ་པ་བྱེད་པར་སྣང་བ་འགའ་ཞིག་ཇི་ལྟར་རུང་བར་བརྗོད་ནས། ངས་ཁྱོད་རྟོགས་པར་བྱས་སོ་ཞེས་སྨྲ་བ་དེའི་ཚིག་དེ་ལ་ལན་ཇི་སྐད་གདབ། དེ་ལ་སུན་འབྱིན་པ་ བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ།སུན་འབྱིན་པས་ནི་རྒོལ་བས་མ་རྟོགས་པ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན། རྒོལ་བ་དེས་ནི་ངས་རྟོགས་པས་ཁྱེད་ལ་ཅི་དགོས་ཞེས་ལན་འདི་བཏབ་པ་ཡིན་ནོ། །ངས་ཀྱང་དེ་ལྟར་ན་མ་རྟོགས་སོ་ཞེས་བརྗོད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་གཞན་ལ་སུན་འབྱིན་པ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། འདིར་ ངས་རྟོགས་པ་མེད་པས་དེ་ཙམ་ཞིག་བརྗོད་པར་བྱའོ།།མ་རྟོགས་པ་འཐད་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་སུན་འབྱིན་པ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན། གལ་ཏེ་གཞན་གྱིས་འཐད་པ་དང་། བཅས་པའི་སུན་འབྱིན་བརྗོད་བྱ་ན། །རྒོལ་བས་ཀྱང་ནི་འཐད་པ་དང་། །བཅས་ པའི་སྒྲུབ་བྱེད་བརྗོད་པར་བྱ།།ཇི་ལྟར་ངས་འདིར་འདི་ལྟར་མ་རྟོགས་ཞེས་ཕྱིར་རྒོལ་བས་འཐད་པ་དང་བཅས་པར་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དེ་བཞིན་དུ་རྒོལ་བས་ཀྱང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་འཐད་པ་དང་བཅས་པར་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་འདིར་ཇི་ལྟར་ངས་མ་རྟོགས་པ་དེ་བཞིན་དུ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་ བརྒྱ་ལ་མི་རྟོགས་པ་སྲིད་དོ་སྙམ་པའི་དོགས་པ་དང་འབྲལ་བར་མི་འགྱུར་རོ།།གཞན་གྱི་དོན་གྲུབ་པར་ངེས་པ་མེད་པར་ཚིམ་པ་ལ་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱལ་བར་འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་མཁས་པ་འཇུག་པའམ། དེའི་དོན་དུ་བསྟན་བཅོས་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཁོ་ན་འཇུག་པའི་དོན་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་རང་གིས་རྟོགས་ན་འདིས་ནི་འདི་རྟོགས་ཏེ། འདི་མ་རྟོགས་པར་བརྗོད་པ་ནི་བརྫུན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །རང་གིས་རྟོགས་པ་མེད་པ་ནི། །གལ་ཏེ་གཞན་ཁས་མི་ལེན་ན་རྒོལ་བར་སྟོན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ན་བདག་ཉིད་ཉམས་པར་འདོད་པ་སུ་ཡོད། འདི་ཉིད་ཚད་མས་རྟོགས་ན་ནི། །ཁས་མི་ལེན་ཡང་གཞན་མི་བདེན་པར་སྨྲ་བ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ།

「如果說，沒有需要的差別不是接受具有認識，』在這裡說，『任何其他認識，』『特別沒有知道，』『對於那個，說通過這個認識，』『在智慧中如何變成？』『這個我沒有欺騙，是正確認識本身，』在自己不認識的時候，如何認識？』如果說，這個做什麼，僅僅認識是變成其他，僅僅那個是通過論辯者的詞語做成意義，這個有什麼過失？』如果是那樣，那麼，這個也會變成回答，『即使我欺騙你，』『也讓一些認識。』『通過我認識，在這裡對於你，』『其他需要是什麼？』在哪個時候，如果說，表達一些顯現成立，無論如何，『我讓你認識，』對於那個說，如何回答？』如果說，對於那個應該說反駁，』那麼，不是，如果通過反駁應該說論辯者不認識，論辯者那個回答說我認識，對於你有什麼需要？』如果說，我也說那樣不認識，』那麼，不應該說對於其他應該說反駁，在這裡，因為我沒有認識，僅僅說那個。』爲了顯示不認識是與合理性一起本身，也應該說反駁，』如果說是那樣，那麼，『如果說，對於其他，應該說與合理性一起的反駁，』『論辯者也應該，』『說與合理性一起的成立者。』如何我在這裡這樣不認識，像那樣，反論辯者應該說與合理性一起，同樣，論辯者也應該說成立者與合理性一起，如果不是那樣，在這裡，如何我不認識，像那樣，其他也可能一百個不認識，不會脫離懷疑。』不是依賴於滿足沒有確定其他成立。』僅僅想要勝利，不是智者進入，也不是爲了那個目的做論著，因為那個是進入的意義本身。』因此，如果自己認識，通過這個認識這個，說這個不認識是虛假，』會變成那樣。』如果自己沒有認識，』『如果其他不接受，會變成不是顯示論辯者，誰想要自己損害？』如果通過這個量認識，』『即使不接受，也會變成認識說其他不真實。』」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於論辯（Vāda）、認識（Jñāna）、量（Pramāṇa）、以及認識的可靠性。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 認識（Jñāna）的理解： 文字中討論了認識的性質，認為認識必須是真實的，而不是虛假的。這與現代哲學中關於真理的討論相關。現代哲學認為，真理是一個複雜而多樣的概念，它可以指與事實相符、與邏輯相符或與價值相符。 循環論證： 文字中指出了循環論證的問題，認為如果用認識來解釋認識，就會陷入循環論證的困境。這與現代邏輯學中關於循環論證的討論相關。現代邏輯學認為，循環論證是一種邏輯謬誤，它會導致論證的無效。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論辯、認識、量、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།འོན་ཏེ་རང་གིས་རྟོགས་ཀྱང་གཞན་གྱིས་རྟོགས་སོ་ཞེས་ཇི་ལྟར་ཤེས་ཤེ་ན། གལ་ཏེ་ཕྱིར་རྒོལ་བས་མི་རྟོགས་སུ་ཆུག་ཀྱང་ཉན་པར་བྱེད་པ་དག་ནི་རྟོགས་པ་ཉིད་དོ། །ཉན་པར་བྱེད་པ་དག་གིས རྟོགས་པས་གལ་ཏེ་དེས་མ་རྟོགས་ན་དེའི་ཚེ་དེ་ལ་ཚོགས་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ།རྒོལ་བའི་ཉེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་མ་དམུས་ལོང་ལ་བསྟན་པ། །མེད་ཀྱང་སྟོན་བྱེད་ཉམས་པ་མིན། །རྒོལ་བ་འགས་ཀྱང་ཕྱིར་རྒོལ་ལ། །མིག་བྱིན་པས་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །འོ་མ་དཀར་པོའོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ན། མིག་མ་ ཚང་བས་གལ་ཏེ་མ་རྟོགས་ན་ཡང་ཕྱིར་རྒོལ་བ་དམུས་ལོང་ཉིད་ཀྱིས་ཉེས་པ་ཡིན་ཏེ།ཇི་ལྟར་དེར་རྒོལ་བའི་ཉེས་པ་ཡིན་པར་འགྱུར། དབང་པོ་དག་གིས་རྟོགས་པ་དེ་ཙམ་གྱིས་རྒོལ་བའི་ཚིག་དོན་བྱས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ཡང་། གཞན་དོན་བྱེད་པ་སྙིང་རྗེ་ཡིས། །ཡིད་དྲངས་རྣམས་ ཀྱི་ཉན་པ་པོས།།རྟོགས་པ་ཙམ་གྱིས་ཚིམ་པ་དང་། །འབྲེལ་འདི་ཇི་ལྟར་འཐད་པ་ཡིན། །རང་ཡོངས་སུ་ཚིམ་པ་ཙམ་ནི་གཞན་གྱི་དོན་བྱེད་པའི་དོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ནི་གཞན་གྱི་རྨོངས་པ་བསལ་བའི་དོན་དུ་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཕྱིར་རྒོལ་བ་རྟོགས་པར་ བྱ་བའི་དོན་དུ་ཞུགས་པ་དག་ཉན་པ་པོ་ཙམ་རྟོགས་པས་ཡོངས་སུ་ཚིམ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་གོ་གང་ལ་འཕངས་པ་གང་ལ་འཕོས་པ་ཡིན།ཕྱིར་རྒོལ་བ་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྩོམ་པ་ནི་གང་ལ་ཡིན་ལ། ཉན་པ་པོ་ཙམ་རྟོགས་པས་ཆོག་པ་ནི་གང་ན་ཡིན། གཞན་ཡང་། དེ་ཕྱོགས་འཛིན་པས་ ཉམས་པ་ཡིས།།ཉན་པོ་གང་ཚེ་རྩོད་བྱེད་པ། །དེར་ཡང་རྒོལ་པས་ཉན་པ་པོ། །གཞན་ཡང་བཙལ་བར་བྱ་བ་ཡིན། །ཉན་པོ་ཕྱིར་རྒོལ་གྱུར་པ་ན། །ཉན་པོ་གཞན་དུ་སྤོ་བས་ན། །ཐུག་མེད་དེས་ན་རྒོལ་བ་ནི། །སུ་ཡི་སྟོན་པ་བྱེད་པར་འགྱུར། །འོན་ཏེ་ཉན་པོའི་འཇིག་རྟེན་ནི། །རྒོལ་ བའི་ཕྱོགས་སུ་གྱུར་ན་ཡང་།།དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཕྱོགས་ལྟུང་ཕྱིར། །ཉན་པོ་མིན་པར་གསལ་བ་ཉིད། །འདི་ལ་བརྗོད་པ། འདི་གཞན་དོན་བྱེད་ཅེས་བྱ་སྟེ། །སྐལ་མེད་ལ་ཡང་དེ་ལྟའམ་ཅི། །ནུས་ལས་འདས་ནས་མ་བྱས་པས། །སྙིང་རྗེའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་མིན། །སྙིང་རྗེ་ལྡན་ཡང་ སྐལ་ལྡན་གྱིས།།དོན་བྱེད་པར་ནི་ནུས་པ་ཡིན། །སྐལ་ལྡན་མིན་ལ་ནུས་པ་ནི། །ཉམས་ཀྱིས་སྙིང་རྗེ་ཉམས་མ་ཡིན། །དེ་ནི་སྙིང་རྗེ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཉན་པ་པོ་རྣམས་ཕྱོགས་སུ་ལྷུང་ན་ནི། །མི་རྟོགས་པ་ཉིད་པས་གདོན་མི་ཟ་བར་ཉན་པ་པོ་གཞན་བཙལ་བ་ ཡིན་ནོ།།ཐམས་ཅད་རྩོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཕན་ཚུན་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ།

「然而，如果說，即使自己認識，如何知道其他認識？』如果說，即使讓反論辯者不認識，聽的人是認識本身。』如果聽的人認識，如果那個不認識，那個時候，那個沒有集會，不是論辯者的過失。』哦，即使沒有顯示給盲人牛奶，』『顯示者沒有喪失。』『即使一些論辯者給反論辯者，』『通過給予眼睛不是有。』如果說，說牛奶是白色，』即使因為眼睛不完整不認識，也是反論辯者盲人本身的過失，如何會變成那裡是論辯者的過失？』僅僅通過諸根認識，不是變成論辯者的詞語做成意義。』如果說，『通過悲憫做其他意義者，』『被意念引導的聽者，』『僅僅通過認識滿足和，』『這個連線如何合理？』僅僅自己完全滿足不是做其他意義的替代，那些是想要爲了消除其他愚癡的意義。』對於那個，爲了讓反論辯者認識而進入的人，僅僅通過聽者認識就完全滿足，這個是給誰，轉移給誰？』爲了讓反論辯者認識而努力是爲了誰？』僅僅通過聽者認識就足夠是爲了哪裡？』還有，『因為那個偏袒而喪失，』『當聽者辯論時，』『在那裡，論辯者也應該，』『尋找其他聽者。』『當聽者變成反論辯者時，』『通過轉移到其他聽者，』『因為沒有盡頭，論辯者，』『會變成是誰的顯示者？』『然而，如果聽者的世間，』『變成論辯者的陣營，』『即使是那樣，因為偏袒，』『顯明不是聽者本身。』對於這個說，『說這個做其他意義，』『即使對於沒有資格的也是那樣嗎？』『因為超越能力沒有做，』『不是沒有悲憫的自性。』『即使具有悲憫，』『有資格的能夠做意義。』『對於沒有資格的，能力，』『通過喪失，悲憫沒有喪失。』不是認識說那個不是具有悲憫。』如果聽者們偏袒，』『因為不認識本身，必然尋找其他聽者。』不是所有都是辯論，因為沒有需要，和互相依賴。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於論辯（Vāda）、認識（Jñāna）、悲憫（Karuṇā）、以及認識的可靠性。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 悲憫（Karuṇā）的理解： 文字中討論了悲憫的作用，認為悲憫是促使人們幫助他人獲得知識和理解的動機。這與現代哲學中關於倫理學的討論相關。現代哲學認為，倫理學是哲學研究的重要領域，它主要研究道德的原則和價值。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論辯、認識、悲憫、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།ཅི་སྟེ་དེ་དག་ཀྱང་ཕན་ཚུན་རྒོལ་བ་དང་། ཕྱིར་རྒོལ་བ་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ནི་ཐ་སྙད་མཐའ་དག་ཆད་པར་འགྱུར་ལ་མཐོང་བ་ཡང་མེད་དེ། དེའི་ཕྱིར་ཉན་པ་པོའི་རྟོགས་པ་ཙམ་ཉིད་ཀྱིས་ སྨྲ་བ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཡིན་ནོ།།གང་ཞིག་གཟུང་བར་མི་འོས་པ་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་པས་གཞན་ཕམ་པར་བྱེད་པ་དེ་ནི་བརྩེ་བ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་གིས་རྟོགས་པ་ཉན་པ་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་བསྟན་པས་བདག་ཉིད་སྟོན་པའི་ནུས་པ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གཞན་ལ་གྲུབ་ པ་ནི་ལུང་ལས་འགྲུབ་པ་ཉིད་དོ།།གལ་ཏེ་ལུང་དེ་གཞན་གྱིས་ཁས་བླངས་པ་དེའི་ཚེ། དེ་ལས་རབ་ཏུ་གྲུབ་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ལས་དེ་དག་ཉིད་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱོགས་གཅིག་གནོད་པར་འགྱུར་བ་ཅན་ནི་དེ་ལྟར་ཁས་ལེན་པར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བཤད་ པ།གལ་ཏེ་ལུང་དེ་ལྡན་ལ་གྲུབ། །ཅེ་ན་གང་གི་ལུང་གང་ཡིན། །ཚད་མས་གནོད་པར་གྲུབ་པ་ཡིན། །ལུང་དེ་ཇི་ལྟར་གྲུབ་པ་ཡིན། །གལ་ཏེ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཞིང་གཞན་གྱིས་ཁས་བླངས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ན་གང་གི་ལུང་གང་ཡིན། གལ་ཏེ་ཁས་མ་བླངས་ཀྱང་ལུང་དེ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ན་གྲངས་ ཅན་གང་ཡིན་པས་མ་ཡིན་པ་གཉིས་ཀ་ལ་གྲུབ་པ་ཉིད་དོ།།ཅི་སྟེ་ཁས་མ་བླངས་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན། འགའ་ཡང་ལུང་དེ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པས་འགའ་ལ་ཡང་མ་གྲུབ་པོ། །དེ་ནི་ལུང་ཡང་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཚད་མས་གནོད་པའི་ཕྱིར་དེ་ནི་ལུང་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མ་ལྟར་སྣང་ བ་ལས་རྟོགས་ན་ནི་དེ་རྨོངས་པ་ཉིད་ཡིན་པས་དེ་གཞན་གྱི་རྨོངས་པ་མ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་རྒོལ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ།།ཚད་ལྟར་སྣང་བ་མི་ཤེས་ན་གཞན་ཇི་ལྟར་རྨོངས་པ་མ་ཡིན། མི་ཤེས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། དེ་དང་འགལ་བ་ཁས་ལེན་པ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །དེ་དང་ འགལ་བ་ཁས་ལེན་ན།།དེ་ངོར་ཡན་ལག་ཚད་མ་མིན། །གང་གི་ཚེ་འདི་དེ་དང་འགལ་བ་ཁས་ལེན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་ལུང་དེ་མི་བདེན་པར་ཡང་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དང་འགལ་བ་ཁས་ལེན་པ་ནི། །དེ་མེད་པར་མི་འགྱུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྨོངས་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། རྨོངས་ན་ནི་སྟོན་པར་ བྱེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ།།རྨོངས་པ་བསྐྱེད་ནས་དེ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་ན། རྒོལ་བའི་འབྲས་བུ་གྲུབ་པོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དུག་ཀྱང་སྦྱིན་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྨྲ་བ་ལ་བཟོ་བ་ཉིད་ཀྱིས་རྨོངས་པར་བྱེད་པ་ནི། རྒོལ་བ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོངས་སུ་དག་པའི་དངོས་པོ་གསལ་ བར་སྟོན་པ་ནི་སྨྲ་བ་ལ་བཟོ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

「如果說，那些也是互相論辯者和反論辯者本身，如果是那樣，所有表達都會斷絕，也沒有看見，因此，僅僅通過聽者的認識，說話是完全圓滿。』通過說不應該接受等等，讓其他失敗，那個是沒有慈悲本身。』因此，通過自己認識，顯示給聽者等等，依賴於自己顯示的能力。』因此，對於其他成立是從教言成立本身。』如果說，那個教言是其他接受，那個時候，從那個完全成立的宗法，那些本身不是認識嗎？』那麼，不是，因為具有損害一方，不應該那樣接受。』爲了那個本身，說，『如果那個教言具有成立，』『如果說，哪個教言是哪個？』『通過量成立損害，』『那個教言如何成立？』如果說，不是量，也不是其他接受，哪個教言是哪個？』如果說，即使不接受，也具有那個教言，對於數論派無論哪個，對於不是的兩者是成立本身。』如果說，因為不接受，不是那樣，任何也不具有那個教言，對於任何也不成立。』那個也不會變成教言，因為通過量損害，那個是像教言顯現，』如果從像量顯現認識，那個是愚癡本身，因為那個不消除其他愚癡，不是論辯者本身。』如果說，不瞭解像量顯現，如何其他不是愚癡？』也不是不瞭解，像這樣，『接受與那個相違，』『通過那個本身如何變成？』『如果接受與那個相違，』『對於那個，分支不是量。』在哪個時候，當這個接受與那個相違，那個時候，也認識那個教言是不真實的，因為接受與那個相違，『因為不是沒有那個。』如果說，因為愚癡沒有過失，』如果愚癡，那麼，已經說過不是顯示者本身。』如果說，爲了產生愚癡，爲了消除那個，論辯者的結果成立，』那麼，不是，因為也會變成給予毒藥。』如果說，通過做說話本身讓愚癡，是論辯者本身，』那麼，不是，因為顯示完全清凈的實事是做說話本身。』」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於論辯（Vāda）、教言（Āgama）、量（Pramāṇa）、以及認識的可靠性。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論辯、教言、量、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།འདི་ལྟར། མདོར་བསྡུས་པ་དང་རྒྱས་པ་ཡིས། །ཚད་མ་དང་ལྡན་དངོས་པོ་ནི། །སྟོན་བྱེད་སྨྲ་ལ་བཟོ་བར་ནི། །དེ་ཉིད་རིག་པ་རྣམས་ཀྱིས་བཞེད། །རྣམ་པ་ཇི་ལྟར་ཡང་རུང་སྟེ། །རྒྱལ་བར་འདོད་པས་གཞན་ཟློག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ ཡིན་ཏེ།རྣམ་པ་ཇི་ལྟར་ཡང་རུང་བས་བཟློག་པས། གཞན་དག་།གཞན་དག་གིས་གནས་སུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་གང་གི་ཚེ་ཡོངས་སུ་དག་པའི་དངོས་པོ་བརྗོད་པས་ཀྱང་གཞན་རྨོངས་པ་དེའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་རྒོལ་བ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན། ཉན་པ་པོ་རྟོགས་པས་ཆོག་པའི་ཕྱིར་ ཏེ།དམུས་ལོང་གིས་མ་མཐོང་བས་ནི་ཉི་མས་གསལ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར། སྐལ་ལྡན་ཡང་ནི་རྟོགས་མིན་ན། །སྟོན་པར་བྱེད་པའི་སྐྱོན་ཡིན་གྱི། །གལ་ཏེ་མི་ཤེས་ཚིག་དེ་ལས། །དོན་རྟོགས་མེད་པས་དེ་མི་འགྱུར། །གལ་ཏེ་གསལ་བ་བརྗོད་པས་མི་རྟོགས་ན། །ཕྱིར་ རྒོལ་བ་ལ་དད་པས་ཅི་ཞིག་བྱ།།དེ་ནི་ཡི་གེ་ཕྱི་མོ་འདོན་པའི་མཁན་པོའི་ཁང་པར་ཞུགས་པར་རིགས་སོ། །འོན་ཏེ་མཁས་པ་དག་ལ་ནི་དེ་ལྟ་བུའི། སྒྲུབ་བྱེད་ཉེ་བར་དགོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། མི་མཁས་པ་ལ་བསྟན་པའི་དོན་དུ་དགོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ཡང་སྐྱོན་འབྲེལ་པར་མེད་ པ་ཉིད་འགྲེལ་པའི་ཕྱིར་རོ།།འདི་ལྟར་རིན་དང་རིན་ལ་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཀྱི་ཕུར་མ་འཆིང་བ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་གླེན་པའི་གཏམ་འདིས་ངའི་སློང་ཕོར་དུ་ཆང་འཐུངས་ཏེ། ངས་འདིའི་སློང་ཕོར་དུ་གཅིན་འཐུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་། གྲངས་ཅན་རང་ཉིད་མི་རྟག་པ། །ཉིད་ལས་ སེམས་མེད་རྟོགས་མ་ཡིན།།དེས་ན་གྲངས་ཅན་རང་ཉིད་ནི། །རིག་ལ་ཚད་མ་གཞན་ཡོད་འགྱུར། །གཞན་ལ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱིས་རང་ཉིད་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་ནི་རྟོགས་པས་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདིའི་དོན་དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་རང་ལ་རབ་ཏུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ ཡོད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟ་ན་འོ་ན། རང་རྟོགས་གང་ལས་བྱུང་གྱུར་པའི། །སྒྲུབ་བྱེད་དེ་ནི་ཅིས་མི་བརྗོད། །རང་ཉིད་ལ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དེ་ཉིད་ཅི་སྟེ་ཉེ་བར་མི་དགོད་དེ། ནམ་མཁའ་བལྡད་པའི་ངལ་བ་གཞན་གྱིས་ཅི་བྱ། གཏན་ཚིགས་གསལ་བའི་ངོ་བོ་ཡོད་བཞིན་ དུ་དཀའ་བ་བྱེད་པའི་ངོ་བོ་ནི་ལེགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།

「像這樣，『通過簡略和廣博，』『具有量的實事，』『顯示者是做說話，』『那個是智者們所許。』無論如何，『想要勝利，讓其他遮止，』如果說，那麼，不是，通過無論如何遮止，其他，『因為其他變成其他地方。』哦，在哪個時候，即使通過說完全清凈的實事，其他愚癡，那個時候，如何是論辯者本身？』因為足夠聽者認識，因為盲人沒有看見，不會變成太陽不是讓顯明。』像這樣，『即使有資格也不認識，』『是顯示者的過失，』『如果從那個詞語不瞭解，』『因為沒有認識意義，那個不會變成那樣。』如果說，通過說顯明不認識，』『對於反論辯者，通過相信做什麼？』『那個應該進入寫字母的老師的家。』然而，對於智者們，不是應該接近安立那種，爲了顯示給不智者的意義安立。』因為那個也是爲了解釋沒有聯繫過失本身。』像這樣，如果說，束縛價值和價值是那種本身，』這個是愚人的話語，『通過這個，我的乞討碗喝了酒，我通過這個的乞討碗喝尿，』那個出現。』還有，『數論派自己無常，』『不是從本身認識沒有心識。』『因此，數論派自己，』『對於明，會有其他量。』通過對於其他完全成立的成立者，自己應該成立不是通過認識合理。』因此，這個的意義，爲了成立那個，會有對於自己完全成立。』如果說，那個是有本身，』如果是那樣，那麼，『自己認識從哪裡出現，』『那個成立者為什麼不說？』為什麼不接近安立通過對於自己完全成立的理由成立的那個本身，其他做什麼舔天空的辛苦？』當理由顯明的自性存在時，做困難的自性是不好的。」 知識的簡潔性： 文字中強調了知識的簡潔性，認為我們應該使用最簡單、最直接的方式來表達我們的思想。這與現代科學中關於奧卡姆剃刀的討論相關。奧卡姆剃刀認為，在多種解釋中，最簡單的解釋通常是最好的。

།གྲངས་ཅན་ལ་དེ་ལུང་ལས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རང་ལ་གྲུབ་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཉེ་བར་མ་བཀོད་དོ་ཞེ་ན། ལུང་དེ་ཉིད་གཞན་ལ་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། མ་ཡིན་ཏེ་གཞན་ལ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ལས་རང་ཉིད་ཀྱང་ཇི་ ལྟར་རྟོགས།དེ་ལ་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ཚད་མ་ཡིན་ན་ཐམས་ཅད་ལ་ཅི་སྟེ་མ་ཡིན། ཁས་བླངས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གྲངས་ཅན་ཡང་ཅི་སྟེ་འདི་ལས་ཁས་ལེན་ངེས་བརྟགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་གཞན་ལ་ཡང་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར། རིགས་པ་གང་གིས་ལུང་ འཛིན་པ།།དེ་ནི་འདིས་ཀྱང་ཅིས་མི་འཛིན། །རིགས་པ་གང་གིས་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པའི་ལུང་གྲངས་ཅན་གྱིས་ཚད་མར་འདོད་པའི་རིགས་པ་དེ་སངས་རྒྱས་པ་ལ་ཡང་ཅི་སྟེ་མ་ཡིན་དེས་ཁས་མ་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་མི་རྟག་པའི་ཕྱིར་སེམས་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་རིགས་པ་ཡང་ ཇི་ལྟར་ཁས་ལེན།རིགས་པས་ཐོབ་པ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་ཁས་བླང་བར་བྱའོ་ཞེ་ན། བསྟན་བཅོས་ཁས་ལེན་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་གཉིས་ཀ་ལ་གྲུབ་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་སྲིད་པ་ན། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་གཞན་ཉེ་བར་འགོད་པས་བདག་ཉིད་ངལ་བར་བྱེད་པས་ཅི་བྱ། གལ་ཏེ་དོན་འདི་ནི་ རྣལ་འབྱོར་པས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་གཞན་ལ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ། རྣམ་པ་ཇི་ལྟ་བུ་ཡང་རུང་བས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་རྣལ་འབྱོར་པས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཞན་གྱིས་ཀྱང་རང་གིས་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་བརྗོད་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་ཚད་མ་མེད་དོ་ཞེས་ ཀྱང་།བརྗོད་པར་མི་ནུས་ཏེ། འདི་ལྟར། སྔར་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་གང་དག་གི། །ཐ་མལ་པར་འགྱུར་རྟོགས་པ་དང་། །དབང་པོ་འབྱུང་བའི་སྒྲུབ་དེ་དག་།དེའི་དོན་ནུས་ཤེས་ལ་ནུས་ཡིན། །རང་བཞིན་གྲུབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དེ་ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་མི་རྟག་ན་ཡང་ཚད་མེད་ ཉིད་ཅེས་སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ།།དེའི་ཕྱིར་ཐ་མལ་པར་གྱུར་པ་ལས་ཕྱིས་ཐབས་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་པས། རྣལ་འབྱོར་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི། བཀྲ་ཤིས་ཀྱིས་སྒྲུབ་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡིན་དང་། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་གང་དག་གིས། །དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་རྟོགས་པ་དང་། ཐབས་དེ་རྗེས་སུ་སྒྲུབ་པ་ ལས་དབང་པོ་འབྱུང་བ་སྟེ།དོན་དེ་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་མངོན་སུམ་གྱི་དབང་པོའམ། ཡང་ན་དེ་འདྲ་བའི་རྟོགས་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དབང་པོ་ཉིད་ལ་བརྗོད་དོ། །དེའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དེ་དག་ནི་ཐབས་སུ་གྱུར་པའི་དོན་གྱི་དབང་པོ་དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནུས་པ་སྟེ་མཐུ་ཤེས་པ་ལ་ནུས་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་རྣལ་འབྱོར་ པས་རྟོགས་པའི་དོན་ཁས་ལེན་ནའོ།

「如果說，對於數論派，因為那個從教言成立，沒有接近安立對於自己成立的成立者，』那個教言本身不是也讓其他成立嗎？』如果說，不是，因為對於其他不是量，』如何從不是量自己認識？』如果說，因為對於那個是量，』如果說是量，為什麼不是對於所有？』如果說，因為沒有接受，』為什麼數論派也從這個接受確定觀察？』如果說是那樣，也會變成對於其他，像這樣，『通過哪個道理持有教言，』『為什麼這個也不持有？』通過哪個道理，數論派認為完全觀察的教言是量，為什麼那個道理也不是對於佛陀？』如果說，因為那個沒有接受，』如果是那樣，那麼，如何接受說因為無常是沒有心識的道理？』如果說，應該接受通過道理獲得，』對於接受論著也是相同。』如果是那樣，當存在對於兩者成立的成立者時，通過接近安立其他成立者，自己做什麼辛苦？』如果說，這個意義是瑜伽行者應該認識，因此，對於其他，成立者，無論如何應該通過任何方式認識，』這個是瑜伽行者應該認識，其他不是也能說對於自己應該成立嗎？』也不能說對於那個瑜伽行者沒有量，像這樣，『以前，哪些成立者，』『變成普通人的認識和，』『諸根出現的那個成立者，』『對於那個意義，能夠知道是能夠。』沒有自性成立的瑜伽行者，因為沒有量。』即使是那樣，如果無常，也已經說過沒有量本身。』因此，通過從變成普通人後來隨行成立方法，變成瑜伽行者本身，不是通過吉祥成立。』如果是那樣，『通過哪些成立者，』『認識那個成立的方法和，』『從隨行成立那個方法，』諸根出現，對於那個意義，說自性的顯現的諸根，或者對於那個，說像那樣的認識的成立者的諸根本身。』那個的那些成立者是變成方法的意義的諸根，那個成立者是能夠，就是對於知道力量是能夠本身。』那個的瑜伽行者也接受認識的意義。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於論辯（Vāda）、教言（Āgama）、量（Pramāṇa）、理由（Hetu）、以及認識的可靠性。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 知識的普遍性： 文字中討論了知識的普遍性問題，認為如果一個知識是真實的，那麼它應該對所有人都是真實的。這與現代科學中關於客觀性的討論相關。現代科學認為，科學知識必須是客觀的，也就是說，它必須獨立於個人的信仰和觀點。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論辯、教言、量、理由、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།དེས་ན་མེད་པའི་དོན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་ཉེ་བར་དགོད་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། ཇི་ལྟར་བདེ་བར་གཤེགས་པས་རྣལ་འབྱོར་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་བརྗོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་བརྗོད་པར་རིགས་སོ། །འོན་ཏེ་རྣལ་འབྱོར་པ་སྲིད་པའི་ སྒོ་ནས་ཀྱང་དེའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉེ་བར་བླང་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ན།དེའི་ཚེ་འདིར་མི་སྨྲ་བ་ཉིད་འཐོབ་པོ། །གང་གི་ཕྱིར། གང་ཡང་རྗེས་འགྲོ་རྣམ་ཆད་ཅན། །སྤྱིས་ཀྱང་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི། །དོན་དེ་དག་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་དང་། །སྒྲུབ་བྱེད་དཔྱོད་པ་ཅུང་ཟད་མེད། །དོན་གང་ཞིག་སྤྱི་ཉིད་དམ། སྤྱིའི་ཁྱད་པར་གྱིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་རྗེས་སུ་རྟོགས་པར་ནུས་པ་དེ་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་དང་། སྒྲུབ་བྱེད་ལ་སེམས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་སྤྱི་སེམས་པ་ནི། རེ་ཞིག་ངེད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པ་སྲིད་པ་དང་། དེས་དོན་འདི་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡང་སྲིད་དོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཡང་ན་དོན་འདི་ཉིད་ཡིན ནོ་ཞེས་ཁྱད་པར་དུའོ།།གང་ཞིག་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པས་སྤྱིས་ཀྱང་ཡུལ་དུ་བྱ་བར་མི་ནུས་དེ་ལྟ་བུའི་དངོས་པོ་དག་ལ་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་དང་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པའི་དཔྱོད་པ་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །ཚད་མའི་དཔྱད་པ་ལྟ་རེ་ཞིག་ཞོག་སྟེ། འདི་ན་འདི་ལུང་གཅིག་པུས་རྟོགས་ པར་བྱ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་དེ་ལ་ཚད་མ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ནི་བདག་ཉིད་ཚད་མའི་ཡུལ་མངོན་པར་མི་ཤེས་པ། མ་རུངས་པའི་བདག་ཉིད་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་འདི་ཇི་སྲིད་མ་རྟོགས་པ་དེ་སྲིད་དུ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལྟར་སྣང་བ་མི་ཤེས་ཏེ། དེས་ན་དེའི་བསམ་པས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དོ། །གང་ གི་ཚེ་འདི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཤེས་པ་དེའི་ཚེ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་བས་འདི་ལ་སྐྱོན་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན།དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། འདི་ལྟར། སྐྱེས་བུའི་བསམ་པའི་དབང་གིས་ན། །དེ་ཉིད་དེ་ཉིད་མི་འཇོག་ན། །གཏན་ཚིགས་དེར་སྣང་མེད་འགྱུར་ཏེ། །དེ་ནི་དངོས་རྟེན་མིན་ཕྱིར་ རོ།།སྐྱེས་བུའི་འདོད་པ་ཙམ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཀྱང་གཏན་ཚིགས་མ་ཡིན་པ་དང་། གཏན་ཚིགས་མ་ཡིན་པ་ཡང་གཏན་ཚིགས་ཉིད་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར། གཏན་ཚིགས་དང་དེར་སྣང་བ་རྣམ་པར་གཞག་པ་མེད་པར་འགྱུར་བ་འམ་ཡོད་ན་ནི་སྐྱེས་བུའི་འདོད་པ་སེལ་བར་བྱེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་གཞན་གྱིས་ ཁས་བླངས་པ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།གཞན་ཡང་མ་བརྟགས་པའི་ལུང་ལས་ནི་ཤེས་པ་ཙམ་ཞིག་སྐྱེ་བར་འགྱུར་གྱི། དངོས་པོ་ངེས་པ་མ་ཡིན་ནོ།

「因此，通過接近安立成立不存在的意義，做什麼？』像安樂逝者說瑜伽行者的成立者，像那樣，其他也應該說。』然而，如果不能從瑜伽行者存在的方式接近接受那個的成立者，那個時候，在這裡，獲得不說本身。』因為，『任何也是隨行完全斷絕者，』『通過普遍也不是行境的，』『對於那些意義，應該成立和，』『成立者，沒有絲毫觀察。』對於哪個意義，通過普遍本身或者普遍的差別，能夠隨行認識，對於那個，應該思考應該成立和成立者。』對於那個，思考普遍是，暫時，『我們的瑜伽行者存在，通過那個見到這個意義，』這個也是可能，』是這樣。』或者，『這個意義本身是，』是差別。』對於哪些，因為在所有方式中沒有隨行，通過普遍也不能做行境，對於像那樣的實事，沒有做應該成立和成立者的觀察。』暫時放置量的觀察，在這裡，這個也不是僅僅通過一個教言應該認識。』因此，對於那個，讓量進入是顯示自己不顯明知道量的行境，不調順的自己。』然而，如果說，這個在沒有認識之前，不瞭解像成立者顯現，因此，通過那個的意念是成立者本身。』在哪個時候，當知道這個不是成立者，那個時候，會變成不是成立者，這個有什麼過失？』那麼，那個也是不真實的，像這樣，『依靠人的意念，』『如果那個本身不成立，』『理由會變成沒有顯現，』『因為那個不是實事所依。』僅僅人的意願是讓理由也不是理由，讓不是理由也是理由本身，會變成沒有安立理由和顯現，或者如果有，消除人的意願。』因此，其他接受不是成立者。』還有，從沒有觀察的教言，僅僅會產生認識，不是確定實事。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於論辯（Vāda）、瑜伽行者（Yogin）、教言（Āgama）、量（Pramāṇa）、理由（Hetu）、以及認識的可靠性。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 瑜伽行者（Yogin）的理解： 文字中討論了瑜伽行者的地位，認為瑜伽行者可以通過修行獲得特殊的認知能力，但這種能力並不是絕對可靠的，並且需要通過邏輯推理來檢驗。這與現代哲學中關於直覺和經驗的討論相關。現代哲學認為，直覺和經驗都是重要的認知來源，但它們都不是絕對可靠的。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論辯、瑜伽行者、教言、量、理由、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།ཤེས་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་དངོས་པོ་འགྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། དོན་ཡོད་ཤེས་ལ་ལྟོས་བཅས་ཡིན། །མེད་པ་ཤེས་པས་སྒྲུབ་བྱེད་མིན། ། ཡོད་ཀྱང་དངོས་དང་འབྲེལ་མེད་པའི། །རྟོགས་པ་རྟོགས་པ་མེད་དང་མཚུངས། །དོན་ཡོད་པ་ཉིད་གཞན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མེད་པ་ལ་གྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རྒྱུ་མེད་པ་ཅན་ནོ། །མེད་པ་ཤེས་པ་ཡོད་པ་དེ་ལས་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་མེད་ན་དེ་དེའི་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས གང་ལས་ཤེས་པ་ཉིད་དངོས་སུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་མེད་ན་ཤེས་པ་ལས་འགྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཤེས་པ་ཙམ་ལས་ཀྱང་རྟོགས་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་ཇི་ལྟར་ཡང་རུང་བར་སྒྲོ་བཏགས་པའི་དོན་ཅན་ལས་སོ་ཞེ་ན་ མ་ཡིན་ཏེ།དངོས་པོ་དང་བཅས་པའི་སྒྲོ་འདོགས་པ་ནི་དངོས་པོའི་སྒོ་ཉིད་ནས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དངོས་པོར་གྱུར་པའི་རྟགས་མེད་པར་ནི་རྟོགས་ཀྱང་དེའི་ཚེ་དེ་རྟོགས་པ་ལྟར་སྣང་བ་ཉིད་དེ། གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་ལས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དུ་བ་མིན་ལས་དུར་རིག་ལས། ། མེ་རྟོགས་པ་ནི་བདེན་མ་ཡིན། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྒྲོ་འདོགས་པ། །བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་མ་ཡིན། །གཞན་ཡང་འདི་ནི་རང་གི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་གཏན་ལ་ཕབ་ཟིན་ཏེ། རྟགས་གསུམ་ཉིད་ཀྱི་དོན་གྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན། རང་བཞིན་དང་ནི་འབྲས བུ་འམ།།སྣང་བ་མཐོང་བ་མེད་ཉིད་རྟགས། །འབྲེལ་དེ་དངོས་ལས་གྲུབ་ཡིན་ན། །རང་ལ་ཅི་ཡི་ཕྱིར་མ་གྲུབ། །གལ་ཏེ་བསྒྲུབ་བྱའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པར་ཚད་མས་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་ལ་གྲུབ་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་ཅི་སྟེ་གྲངས་ཅན་རང་ཉིད་ལ་མ་གྲུབ། ཚད་མས་གྲུབ་པ་ནི་གཉིས་ཀ་ལ་གྲུབ་པ་ ཡིན་ཏེ།ཚད་མ་ཐུན་མོང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ཚད་མ་མེད་ན་ནི་དེའི་ཚེ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་གཞན་རྟོགས་པར་ནི་མི་རིགས། ཅི་ལྟར་གྲངས་ཅན་མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཁྱེད་ལ་གྲུབ་པ་དེ་ལས་རྟོགས་པར་གྱིས་ཤིག་ཅེས། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ། གཞན་ཡང་འདི་ནི་ ཁྱོད་ལ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ།ཇི་ལྟར་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ལས་ང་ལ་རྟོགས་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པ་གཞན་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་གྲངས་ཅན་རྟོགས་པ་སྔོན་དུ་གཏོང་བ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །བདག་གཅིག་པུ་མཁས་པ་ཡིན་གྱི། གཞན་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ནི་སེམས་པ་དང་ལྡན་པ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གཞན་གྱིས་ཁས་བླངས་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་མཁས་པ་རྣམས་ལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་སྦྱོར་བར་མི་རིགས་སོ།

「僅僅通過認識不是成立實事，像這樣，『對於有意義，是依賴，』『通過認識沒有，不是成立者。』『即使有，與實事沒有聯繫的，』『認識與沒有認識相同。』有意義本身是讓其他成立，不是沒有。』對於沒有，沒有具有成立的理由。』如果說，認識沒有是從有成立，』如果那個沒有，那個是那個的認識，從哪裡說認識本身是實際成立者？』那麼，不是，因為會變成顯現本身。』因此，如果不存在，不是從認識成立。』如果說，即使僅僅從認識也有認識，從具有無論如何假立的意義，』那麼，不是，具有實事的假立是從實事的方式本身認識。』如果說，沒有變成實事的標，即使認識，那個時候，那個是像認識顯現本身，因為從像理由顯現出現。』從不是煙的煙霧，』『認識火不是真實。』『顛倒假立，』『不是讓應該成立成立。』還有，這個已經確定是隨行自己的意義推測，是成立三個標的意義，不是其他。』因此，『自性和果，』『或者顯現，沒有看見本身是標。』『如果那個聯繫從實事成立，』『為什麼不是對於自己成立？』如果說，爲了通過量成立變成應該成立的自性，從實事成立，那個時候，為什麼不是對於數論派自己成立？』通過量成立是對於兩者成立，因為量是共同。』然而，如果沒有量，那個時候，其他也不應該認識其他。』像如何對於你成立數論派無常等等的理由，從那個認識，』像那樣，讓成立者，『還有，這個對於你成立，像如何從通過量成立的理由，對於我認識，像那樣，也是具有認識的其他。』如果不是那樣，不會變成數論派認識先於。』不是認識具有認為只有自己是智者，其他不是那樣。』因此，僅僅通過其他接受，不應該對於智者們結合成立者。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於論辯（Vāda）、認識（Jñāna）、實事（Bhāva）、量（Pramāṇa）、理由（Hetu）、以及認識的可靠性。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 實事（Bhāva）的理解： 文字中強調了實事的重要性，認為認識必須與實事相聯繫，而不是僅僅基於抽像的概念或假設。這與現代科學中關於經驗主義的討論相關。現代科學認為，科學知識必須基於經驗觀察和實驗。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論辯、認識、實事、量、理由、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།འོ་ན་ནི་ཇི་ལྟར་ཁྱོད་དང་སྔོན་གྱི་སློབ་དཔོན་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་གཞན་ལ་གྲུབ་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས། བསྒྲུབ་བྱ་གྲུབ་པར་འདོད་ཅེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གང་ཕྱིར་གཞན་གྱིས་བརྟགས་པ་ཡིས། །ཐལ་བ་སྒྲུབ་པ་གཉིས་འབྲེལ་ཕྱིར། །གཅིག་མེད་ན་གཞན་དགག་ཕྱིར་ཡིན། །དེ་ནི་ཐལ་བར་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་གྱི། དེ་ལས་བསྒྲུབ་བྱ་ངེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་གྱིས་ཁས་བླངས་པ་ཙམ་ལས ནི་བསྒྲུབ་བྱ་ངེས་པ་མེད་དོ།།འོ་ན་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འབྲེལ་པ་དེ་གཅིག་མེད་ན་གཞན་མེད་པར་བསྟན་པའི་དོན་དུའོ། །བསྒྲུབ་བྱ་མེད་པར་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཐལ་བར་བསྒྲུབ་པ་དེ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། དུ་མ་ལ་སོགས་པའི་གཅིག་པོ་ནི་ཡུལ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་གཞན་དང་ལྡན་པ་ མ་ཡིན་ཏེ།ཡུལ་དང་དུས་དང་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ངེས་པ་གཅིག་དང་འདྲེས་པས་རྣམ་པར་མ་བཅད་པའི་རང་བཞིན་གཞན་གྱིས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་དང་དེ་བཞིན་དུ་ཆ་ཤས་བསྒྱུར་བས་ཀྱང་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །གང་གི་ཕྱིར་ དེ་ལྟ་བུའི་དངོས་པོ་ནི་ཡུལ་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པ་དང་འབྲེལ་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ།།གལ་ཏེ་གཅིག་ཡིན་ཡང་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་ལ་སོགས་པ་དུ་མ་དང་འབྲེལ་པ་ཅི་འགལ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་དུས་དུ་མ་དང་འབྲེལ་པ་ནི་མཐོང་བ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་དང་ངོ་། །སྔོན་དང་ཕྱི་མའི་དུས་སུ་ཁྱབ་པ་ཉིད་ནི་མངོན་ སུམ་གྱིས་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།སྔོན་དང་ཕྱི་མའི་དངོས་པོ་ནི་རྟོག་པའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཞིག་འདས་པར་མཐོང་བ་དེ་ནི་སྔོན་གྱི་དུས་ཡིན་ལ། དུས་གང་ཞིག་མ་འོངས་པར་མཐོང་བ་ནི་ཕྱི་མའི་དུས་ཡིན་ཏེ། དེའི་དུས་སུ་མཐོང་བའི་དངོས་པོ་ལས་ཐ་དད་པའི་དུས་གཞན་ནི་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་ དུས་མེད་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་སྔ་མ་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་དུ་འགྱུར།དེ་བཞིན་དུ་ཡུལ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དུས་ཡོད་ཀྱང་ཇི་ལྟར་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་ཐ་སྙད་དུ་འགྱུར། དུས་དང་འབྲེལ་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་སྔ་མ་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ད་ལྟར་བྱུང་བ་ཡང་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དུས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ལྟར། གང་ཞིག་སྔོན་གྱི་དུས་སོགས་དང་། །ལྡན་དེ་སྔོན་སོགས་ཐ་སྙད་སྟོན། །དེའི་ཡང་སྔོན་དང་ཕྱི་མ་ནི། །ངོ་བོ་ཉིད་ལས་གཞན་མིན་ཕྱིར། །སྔོན་གྱི་དུས་ཀྱི་དངོས་པོ་དང་ལྡན་པ་ནི། སྔོན་ཡིན་ལ། ཕྱི་མའི་དུས་ཀྱི་དངོས་པོ་དང་ལྡན་པ་ནི་དེ་བཞིན་དུ་ཕྱི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ ལ་སོགས་པའོ།།དུས་ཉིད་ཇི་ལྟར་སྔོན་ཡིན་ཞེ་ན། དུས་ཀྱི་སྔོན་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཁོ་ནས་ཡིན་ནོ།

「那麼，如何你和以前的老師們也通過對於其他成立的成立者，想要成立應該成立？』那麼，不是，因為，『通過其他觀察，』『因為相連，成立和反駁兩者，』『如果一個不存在，爲了否定其他。』『那個是成立反駁，不是從那個確定應該成立，因為僅僅從其他接受沒有確定應該成立。』哦，為什麼？』爲了顯示那個聯繫，如果一個不存在，其他不存在的意義。』沒有應該成立，不可能存在成立者。』那個成立反駁是這個，『許多等等的唯一不是具有其他行境等等的差別，』『因為確定行境和時間和情況的差別與一個混合，因為沒有分別的自性，空于其他，』是這樣，像那樣，通過改變部分，也會成立所有，因為沒有不同，』是這樣等等。』因為像那樣的實事，因為與行境等等不同聯繫相違背。』如果說，即使是一個，因為遍佈，為什麼與許多行境等等聯繫相違背？』那麼，不是，因為不能看見與許多時間聯繫，和哦。』遍佈以前和以後的時間本身不是通過顯現觀察，因為以前和以後的實事是思考的行境。』哪個看見過去，那個是以前的時間，哪個看見未來，那個是以後的時間，在那個時間，沒有從看見的實事不同的其他時間。』如果說，因為沒有時間，如何變成以前等等的表達？』像那樣，也因為沒有行境，』即使有時間，如何變成以前和以後的表達？』僅僅通過與時間聯繫，不會變成以前等等表達的行境，因為也會變成現在出現。』因為時間不同，像這樣，『哪個具有以前的時間等等，』『那個顯示以前等等的表達。』『那個的以前和以後，』『因為不是從自性其他。』『具有以前的時間的實事是，以前，』『具有以後的時間的實事，像那樣，是以後，』是這樣等等。』時間本身如何是以前？』時間的以前本身等等是從自己的自性本身。」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論辯（Vāda）、反駁（Prasaṅga）、成立（Sādhana）、應該成立（Sādhya）、時間（Kāla）、以及普遍性（Vyāpti）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 反駁（Prasaṅga）的理解： 文字中討論了反駁的性質，認為反駁是一種重要的論證方法，它可以幫助我們發現和消除錯誤。這與現代邏輯學中關於反證法的討論相關。現代邏輯學認為，反證法是一種重要的論證方法，它可以幫助我們證明一個命題是錯誤的。 成立（Sādhana）和應該成立（Sādhya）的理解： 文字中討論了成立和應該成立的關係，認為成立是證明應該成立的工具，並且成立必須與應該成立之間存在某種聯繫。這與佛教邏輯中關於有效推理的討論相關。佛教邏輯認為，只有滿足一定條件的成立才是有效的。 時間（Kāla）的理解： 文字中討論了時間的性質，認為時間是相對的，並且時間的概念是基於我們對事件的感知。這與現代物理學中關於相對論的討論相關。現代物理學認為，時間不是絕對的，而是相對的，並且時間的概念是基於我們對事件的感知。 普遍性（Vyāpti）的理解： 文字中討論了普遍性的概念，認為普遍性是指一個屬性在所有情況下都成立。這與現代邏輯學中關於量詞的討論相關。現代邏輯學認為，量詞是邏輯推理的重要工具，它可以幫助我們表達普遍性和存在性。 循環論證： 文字中指出了循環論證的問題，認為如果用成立來解釋成立，就會陷入循環論證的困境。這與現代邏輯學中關於循環論證的討論相關。現代邏輯學認為，循環論證是一種邏輯謬誤，它會導致論證的無效。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論辯、反駁、成立、應該成立、時間、普遍性、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།དེ་བཞིན་དུ་ཡུལ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར། དེ་དག་རྟགས་དང་ཁྱབ་ཉིད་ན། །སྔོན་ཉིད་ལ་སོགས་ཇི་ལྟར་གྲུབ། །ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་པ་དེ་བཞིན་ཕྱིར། ། ཞེ་ན་ཕན་ཚུན་རྟེན་པར་འགྱུར། །ཡུལ་དང་དུས་ཁྱབ་པ་དང་། རྟག་པ་ཡིན་ཡང་། ར་མ་ཎ་ལ་སོགས་པ་ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་པ་སྔོན་ལ་སོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་འགྱུར་བས་ཅི་འགལ། ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་པས་འགའ་ཞིག་ལ་ཡང་ཐ་སྙད་མི་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཁྲིའུ་འབོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་དུས་དེ་ནི་འདས་སོ་ཞེས་ཐ་སྙད་དོ་ཞེ་ན་དེས་ན་ཕན་ཚུན་དུ་རྟེན་པའི་ཉེས་པར་འགྱུར་བར་ཁྱོད་དང་འབྲེལ་པར་འགྱུར་རོ། །ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་པའི་སྔ་མ་ཉིད། །སྔར་ནི་དུས་དང་འབྲེལ་པ་ལས། །དུས་ཀྱི་སྔོན་ཉིད་ལ་སོགས་ཀྱང་། །ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་དང་འབྲེལ་ཕྱིར་ཡིན། ། གཅིག་ནི་སྔོན་དུ་མ་གྲུབ་ན། །གཅིག་ཀྱང་གནས་པར་ཅི་ལྟར་འགྱུར། །གཉིས་པོ་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་ན་ནི། །སྔོན་ཉིད་ཕན་ཚུན་བྱས་མི་འགྱུར། །ཅི་སྲིད་དུས་སྔ་མ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་སྲིད་དུ་ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་པ་རྣམས་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་མངོན་པར་འདོད་པ་མི་འགྲུབ་པོ། །འོན་ཏེ་གཉི་གའི སྔ་མའི་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དུས་མཚུངས་པ་དང་ཕན་ཚུན་བྱེད་པ་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཕན་ཚུན་བྱས་པ་ཉིད་མེད་པས་རང་བཞིན་དེ་རང་གི་རྒྱུས་སྐྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།སྔ་མ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་དེ་ནི་དངོས་པོ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དུས་ཡོངས་སུ་རྟོགས་པ་ནི་དོན་མེད་དོ། །འདི་ལྟར་འདས་པའི་དངོས་པོ་ གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྔ་མ་ཡིན་པར་བརྗོད་ལ།གང་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཕྱི་མ་གང་ཡོད་པ་དེ་ནི་ད་ལྟར་བར་བརྗོད་དོ། །གལ་ཏེ་དུས་མེད་པའི་ཕྱིར། འདི་ཉིད་ཅི་ལྟར་ཞེ་ན་དུས་ཡོད་ཀྱང་ཇི་ལྟར་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེས་ན་འདི་ནི་ལན་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་། རྒྱུ་ ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ལས།།འབྲས་བུ་ཡོད་དང་མེད་དེའི་ཕྱིར། །སྔ་མ་ཕྱི་མ་རྣམས་གནས་པས། །མ་མཐོང་བརྟགས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། །སྔོན་དང་ཕྱི་ཡི་ཐ་སྙད་ནི། །ཡོད་པ་དང་མེད་པ་རྣམ་པར་གནས་པས་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་རྒྱུ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དག་ལས་རྒྱུ་དེ་ཡང་རང་གི་རྒྱུ་ཉིད་ཡོད་པ་དང་མེད་ པ་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མ་མཐོང་བ་རྟོགས་པ་ནི་རིགས་པ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ནོ།

「像那樣，行境也是，如果說，』這個不是那樣，因為，『如果那些是標和遍佈本身，』『如何成立以前本身等等？』『因為同時行，像那樣，』『如果說，會變成互相依賴。』即使行境和時間是遍佈和常，因為羅摩等等同時行是以前等等，那樣變成有什麼相違？』通過同時行，對於任何也不做表達，不是，像例如，『呼喚床』是這樣。』像那樣，在這裡，也表達那個時間是過去，』如果說，那麼，會變成互相依賴的過失，與你聯繫。』同時行的以前本身，』『以前，從與時間聯繫，』『時間的以前本身等等也，』『因為與同時行聯繫。』『如果一個不是以前成立，』『如何變成一個也存在？』『如果兩者同時出現，』『以前本身不會互相做。』因為在沒有時間以前本身等等之前，不會變成所有同時行，不能成立顯現想要。』然而，因為不認識兩者的以前本身等等是同時和互相做，因為沒有互相做本身，那個自性是通過自己的因產生，』以前等等的自性是實事本身，因此，完全認識時間是沒有意義。』像這樣，說什麼過去實事是以前，說什麼沒有認識，那個以後是什麼，那個是現在之間。』如果說，因為沒有時間，這個如何？』即使有時間，如何？』已經顯示。』因此，這個不是回答。』還有，『從有因和沒有因，』『因為果有和沒有，』『因為以前和以後存在，』『做什麼沒有看見通過觀察？』『以前和以後的表達是，』『因為有和沒有分別存在。』『那個也是從有因和沒有因，因為那個因也是從自己的因有和沒有，』因此，認識沒有看見不是具有道理。」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論辯（Vāda）、時間（Kāla）、行境（Viṣaya）、普遍性（Vyāpti）、因果關係（Hetuphala）、以及認識的可靠性。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 行境（Viṣaya）的理解： 文字中討論了行境的性質，認為行境是指我們所感知和認識的對象，並且行境的概念是基於我們的經驗。這與現代認知科學中關於感知的討論相關。現代認知科學認為，感知是一個複雜的過程，它受到多種因素的影響。 因果關係（Hetuphala）的理解： 文字中討論了因果關係的概念，認為因果關係是指原因和結果之間的聯繫，並且因果關係是基於我們的經驗。這與現代科學中關於因果關係的討論相關。現代科學認為，因果關係是科學研究的重要基礎，並且因果關係可以通過實驗來檢驗。 循環論證： 文字中指出了循環論證的問題，認為如果用因果關係來解釋因果關係，就會陷入循環論證的困境。這與現代邏輯學中關於循環論證的討論相關。現代邏輯學認為，循環論證是一種邏輯謬誤，它會導致論證的無效。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論辯、時間、行境、普遍性、因果關係、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།འོན་ཏེ་ཡུན་རིང་བ་དང་མྱུར་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་རྒྱུ་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པའི་དུས་འདོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་ཡུན་རིང་མྱུར་སོགས་བློའི། ། བཟུང་བ་དུས་སུ་འདོད་ན་ནི། །ཐོག་མ་ཐ་མ་མེད་དུས་ལས། །ཅི་ལྟར་མྱུར་སོགས་བློ་འགྱུར་ཡིན། །གལ་ཏེ་བློ་དེ་དག་དུས་ཀྱི་རང་བཞིན་འཛིན་པ་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ཚེ་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པ་ཉིད་དང་། ཁྱབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ཉིད་འཛིན་པར་འགྱུར་ཏེ། ཡུན་རིང་པོ་ལ་སོགས་པ་གཞན་གྱིས་དེ་ལྟ་བུར་འཛིན པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ།།གཟུང་བའི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ། །དེ་ཉིད་དོན་དུ་རིགས་པར་རྟོགས། །དངོས་པོ་རྣམ་པ་གཞན་དུ་ནི། །གནས་པར་འདོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡུན་རིང་མྱུར་སོགས་དབྱེ་བ་རྣམས། །ཕན་ཚུན་དུ་ནི་ཐ་དད་ཕྱིར། །དེ་ནི་དུས་ལ་ཐལ་འགྱུར་བས། །ཁྱབ་དང་གཅིག་ཉིད་ཅི་ལྟར་ ཡིན།།འོན་ཏེ། དོན་འདི་དུས་ནི་ཡུན་རིང་ཞེས། །གནས་ལུགས་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ལས། །ཡུན་རིང་མི་རིང་སོགས་དབྱེ་རྣམས། །དུས་ཀྱི་རང་བཞིན་རྗེས་འགྲོ་ཉིད། །ཡུན་རིང་བ་དང་མྱུར་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་དུས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བར་གཏོགས་ཀྱི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་གྱི་ནང་དུ་གཏོགས་པ་ ནི་མ་ཡིན་པས་ན་ཁྱབ་པའི་དུས་རྣམ་པར་གནས་སོ།།འདི་ལྟར་གང་ཞིག་གང་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པར་རྟོགས་པ་དེ་ནི་དེ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཁྲ་བོ་བ་ལང་གི་རང་བཞིན་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པར་རྟོགས་པ་དེ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་པ་བཞིན་པས་དུས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་གཞག་གོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན། ཡུན་ རིང་མྱུར་སོགས་དབྱེ་བ་ནི།།དུས་ཀྱི་རང་བཞིན་རྗེས་འགྲོ་ལ། །དུས་ཞེས་བྱ་བ་སྤྱི་ཡིན་པ། །དེའི་ཕྱིར་དུས་ནི་འགྲུབ་མི་འགྱུར། །དུས་ཀྱི་རྫས་ཀྱི་ཚིག་དོན་གྱི་ནང་དུ་འདོད་པ་ཡིན་གྱི། སྤྱི་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ཚིག་གིས་དོན་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུན་རིང་བ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཐ་དད་པའི་དུས་སུ་ནི་ཡོད་པ་ མ་ཡིན་ནོ།།དུས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་དག་ལ་མིང་ཙམ་ཞིག་འགའ་ཞིག་གིས་ཟོར་ཡང་བར་བྱ་བའི་དོན་དུ་བཀོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཡུན་རིང་ལ་སོགས་དེ་དག་ཀྱང་། །བྱེད་པ་ལས་ནི་གཞན་མ་ཡིན། །ཡུན་རིང་བྱ་ཞེས་དེ་ལྟ་བུར། །བྱ་བའི་རང་བཞིན་ལ་འཇུག་ཕྱིར། །ཡུན་རིང་པོ་ནས་བྱས་སོ་ཞེས་བྱེད་པ་དང་ གཞི་མཐུན་པར་རྟོགས་པས་ཡུན་རིང་པོ་ལ་སོགས་པའི་དེ་ཉིད་ནི།བྱ་བའི་རང་བཞིན་གྱི་ནང་དུ་ཆུད་པ་ཉིད་དོ། །བྱ་བ་ཡང་ལས་དང་བྱེད་པ་པོའི་དངོས་པོ་ལས་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། ལྷ་སྦྱིན་བྱེད་ཅེས་བྱེད་པ་ནི། །བྱེད་པ་པོ་ལས་ཐ་དད་དུ། །རྟོགས་མིན་དེ་ནི་ཚད་མ་ཡིས། །གཅིག་ཉིད་དུ་ནི་ རྟོགས་ཕྱིར་རོ།

「然而，如果說，想要沒有開始和結束的時間，是完全斷定長久和快速等等的自性的因，』那麼，那個也絲毫不是，像這樣，『如果想要長久快速等等是心識的，』『在時間，』『從沒有開始和結束的時間，』『如何快速等等是心識變化？』如果那些心識是持有時間的自性，那個時候，會變成通過沒有開始和結束本身，和遍佈本身持有那個本身，因為不可能讓其他那樣持有長久等等。』哪個是持有的自性，』『那個本身應該認識是意義，』『不是想要實事在其他方式存在。』『長久快速等等的差別，』『因為互相不同，』『那個會變成時間，』『如何是遍佈和唯一本身？』然而，『這個意義，時間是長久，』『從分別安立，』『長久不長等等的差別，』『是時間的自性隨行本身。』長久和快速等等是屬於隨行時間的自性，不是屬於實事的自性，因此，遍佈的時間分別存在。』像這樣，哪個認識與哪個隨行聯繫，那個是具有那個，像例如，認識與花斑牛的自性隨行聯繫，是具有那個，像那樣，也安立時間，』如果說，那樣，那麼，『長久快速等等的差別是，』『隨行時間的自性，』『時間是普遍，』『因此，時間不會成立。』想要在時間的實體詞義中，不是普遍，因為那個是通過詞語是其他意義。』在不同於長久等等的時間中是不存在的。』時間是僅僅爲了讓一些人容易使用，對於那些是設定一個名稱。』長久等等那些也，』『不是從做其他，』『因為進入長久做，像那樣，』『進入做的自性。』因為認識從長久做，與做是相同的，長久等等的那個本身是屬於做的自性本身。』做也不是不同於業和作者的實事，像這樣，『說天授做，』『從作者不同，』『不是認識，因為通過量，』『認識是唯一本身。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於時間（Kāla）、心識（Buddhi）、普遍性（Sāmānya）、自性（Svabhāva）、行為（Karma）、以及認識的可靠性。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 時間（Kāla）的理解： 文字中討論了時間的性質，認為時間不是一個獨立的實體，而是我們對事件的感知和理解。這與現代物理學中關於相對論的討論相關。現代物理學認為，時間不是絕對的，而是相對的，並且時間的概念是基於我們對事件的感知。 心識（Buddhi）的理解： 文字中討論了心識的作用，認為心識是我們認識和理解世界的基礎，並且心識的概念是基於我們的經驗。這與現代認知科學中關於認知的討論相關。現代認知科學認為，認知是一個複雜的過程，它受到多種因素的影響。 普遍性（Sāmānya）的理解： 文字中討論了普遍性的概念，認為普遍性是指一個屬性在所有情況下都成立。這與現代邏輯學中關於量詞的討論相關。現代邏輯學認為，量詞是邏輯推理的重要工具，它可以幫助我們表達普遍性和存在性。 自性（Svabhāva）的理解： 文字中討論了自性的概念，認為自性是指一個事物所固有的屬性，並且自性的概念是基於我們的經驗。這與現代哲學中關於本質主義的討論相關。現代哲學認為，本質主義認為事物具有固有的本質，並且本質是事物之所以成為其所是的原因。 行為（Karma）的理解： 文字中討論了行為的性質，認為行為是指我們所做的事情，並且行為的概念是基於我們的經驗。這與現代倫理學中關於行為的討論相關。現代倫理學認為，行為是倫理學研究的重要對象，並且行為的倫理價值受到多種因素的影響。 循環論證： 文字中指出了循環論證的問題，認為如果用時間來解釋時間，就會陷入循環論證的困境。這與現代邏輯學中關於循環論證的討論相關。現代邏輯學認為，循環論證是一種邏輯謬誤，它會導致論證的無效。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於時間、心識、普遍性、自性、行為、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།ལས་བྱེད་བུམ་པ་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་བུམ་པ་དང་ལས་བྱེད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལས་ཐ་དད་པའི་བྱ་བ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཀྱང་མ་ཡིན་པས་བྱ་བ་ནི་མེད་པ་ཉིད་དོ། །འདི་ལྟར། ཆད་གྱུར་ལས་གཞན་བཅད་པ་མེད། །འགྲོ་བོ་ལས་གཞན་ འགྲོ་བ་མེད།།ཐོག་མེད་བག་ཆགས་ཁྱད་པར་ལས། །རྟོགས་པ་འབའ་ཞིག་ཐ་དད་ཡིན། །ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་དང་རྒྱུད་འབྲེལ་པར་བྱས་པ་དང་། དོན་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ། ཉམས་པར་གྱུར་པའི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་དག་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་ལས་ཐ་དད་པར་ཉེ་བར་གཞག་སྟེ། ཐ་དད་པ་ལས་བཟློག་པ་ལ་ཡང་ཐ་དད་པར་ཤེས་པར་བྱེད་དེ། དེས་ན་བྱ་བ་ཐ་དད་པར་ཞེན་པ་འདི་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་བྱ་བ་ལྷས་བྱིན་ལས། །ཐ་དད་མེད་ན་གཞན་དག་དེར། །མི་འགྱུར་གཞན་ཡང་བྱ་བ་དང་། །ལྡན་ཕྱིར་བྱ་བ་གཞན་ཞེས་བརྟག་།འདི་ཡང་སྔར བསྟན་ཟིན་པ་ཉིད་དེ།ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ལས་སྐྱེས་པའི་ཡིད་ཀྱིས་རྟོགས་པ་ལས་མ་རྟོགས་པར་མངོན་སུམ་གྱི་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་། ལྡོག་པར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།། །།བམ་པོ་དང་པོ། །འོན་ཏེ་བྱ་བ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི། ཡོད་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པས། མངོན་སུམ་གྱིས་ཐ་དད་པར་དམིགས་ པ་མ་ཡིན་ན།གལ་ཏེ་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་དུ་ཆུག་པ་ད་ལྟར་ན་ཡང་རྟགས་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པར་མ་གྱུར་མོད། དངོས་པོ་ལས་ཐ་དད་པ་ཡིན་ན་མངོན་སུམ་གྱིས་དམིགས་པ་ལ་འགལ་བ་ཅི་ཡོད་དེས་ན་ཡུན་རིང་བ་དང་མྱུར་བ་ལ་སོགས་པའི་རྟག་པའི་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་ ཉིད་ཡིན་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།ཅི་ལྟར་འདི་ལྟར་དེ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་དོན་བཞིན་ནོ། །འདི་ལྟར་དེ་བཞིན་ཞེས་འདི་དག་།དངོས་པོ་ལས་ནི་ཐ་དད་འགྱུར། །གལ་ཏེ་རྣམ་རྟོག་ཐ་དད་ཀྱི། །སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་དང་། །གལ་ཏེ་གང་ཞིག་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གང་དང་ལྡན་པ་དེ་དང་རྗེས་ སུ་མཐུན་པའི་རང་བཞིན་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་གྱི་དོན་དེ་ཉིད་དོན་དམ་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ།དེ་ལྟར་ལ་སོགས་པ་ཡིད་ཚིག་གི་དོན་དུ་འགྱུར་བས་དེ་དག་གང་གི་ནང་དུ་བསྡུ། དུས་ལ་སོགས་པ་ནི་དེའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་མི་འདོད་ལ་མ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་དེ་དག་ནི་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་ཉིད་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ ཡུན་རིང་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཡིན་པས།དུས་ལ་སོགས་པ་རྟོགས་པའི་ངལ་བ་ནི་དོན་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་དུས་སུ་གྱུར་པའི་ཚིག་གི་དོན་འཛིན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་ཁྱབ་པ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ།

「說，『業做瓶子，』對於那個，從瓶子和業的差別，不是通過顯現觀察不同於業。』因為那個不存在，也不是通過推測，因此，業是不存在本身。』像這樣，『斷絕變成，沒有其他斷絕，』『沒有其他行者，沒有行，』『從沒有開始的習氣差別，』『僅僅認識是不同。』通過沒有開始的習氣和相續聯繫，和顯明執著意義的真實，安立從衰敗的各自的生者隨行和返回不同，也讓認識從不同返回是不同，因此，執著業是不同，這個僅僅是顛倒。』像這樣，『如果業不是不同於天授，』『其他不會變成那裡，』『也因為具有其他業，觀察其他業。』這個也是以前已經顯示本身，從沒有開始的習氣產生的意念認識，不是認識不認識是隨行顯現和返回。』第一品。』然而，如果說，這個稱為業，不是變成存在本身，不是通過顯現觀察不同，』如果說，即使不是變成存在本身，現在也沒有具有標等等，如果不同於實事，通過顯現觀察有什麼相違，因此，是長久和快速等等的常業的差別本身，不是那個真實，像例如，像這個，像那樣等等的意義。』像這樣，『像那樣，這個等等，』『從實事變成不同，』『如果分別思惟是不同的，』『如果成立者，如何？』『如果哪個具有分別思惟，那個與那個隨行相同的自性，分別思惟的行境的意義，那個本身是勝義，那個時候，』『像那樣等等，會變成意念詞語的意義，那些在哪個中收集？』時間等等不是想要那個的理由，也不是不認識。』然而，如果那些是業的差別本身，』如果是那樣，也會是長久等等，認識時間等等的辛苦是沒有意義。』因此，因為沒有持有變成以前和以後時間的詞語的意義，不是通過顯現持有遍佈。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於行為（Karma）、認識（Jñāna）、實事（Bhāva）、時間（Kāla）、普遍性（Vyāpti）、以及因果關係（Hetuphala）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 行為（Karma）的理解： 文字中討論了行為的性質，認為行為不是一個獨立的實體，而是我們所做的事情，並且行為的概念是基於我們的經驗。這與現代倫理學中關於行為的討論相關。現代倫理學認為，行為是倫理學研究的重要對象，並且行為的倫理價值受到多種因素的影響。 認識（Jñāna）的理解： 文字中討論了認識的作用，認為認識是我們理解世界的基礎，並且認識的概念是基於我們的經驗。這與現代認知科學中關於認知的討論相關。現代認知科學認為，認知是一個複雜的過程，它受到多種因素的影響。 實事（Bhāva）的理解： 文字中討論了實事的性質，認為實事是指我們所感知和認識的對象，並且實事的概念是基於我們的經驗。這與現代哲學中關於實在論的討論相關。現代哲學認為，實在論認為存在一個獨立於我們意識的外部世界。 循環論證： 文字中指出了循環論證的問題，認為如果用行為來解釋行為，就會陷入循環論證的困境。這與現代邏輯學中關於循環論證的討論相關。現代邏輯學認為，循環論證是一種邏輯謬誤，它會導致論證的無效。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於行為、認識、實事、時間、普遍性、因果關係、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།འོན་ཏེ་དུས་ཁྱབ་པ་མེད་ཀྱང་ཡུལ་ཁྱབ་པར་འཛིན་པ་ནི་འགལ་བ་མེད་པར་ འདོད་ན་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་ལ་ཡང་དེའི་རྟེན་ལས་ཐ་དད་པར་སྤྱི་ལ་སོགས་པ་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་ནི་ཡུལ་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པ་དང་འབྲེལ་པར་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེར་ཞུགས་པ་ནི་གཞན་དུ་ཡང་དེ་ལྟར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་པ་མེད་པས་ཐམས་ཅད་ཞུགས་པ་ན་གོང་བུ་ གཅིག་ཏུ་འགྱུར་རོ།།རྟེན་དེར་མ་ཞུགས་པར་ནི་དེར་ཞུགས་པ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་འདི་གཉིས་མཚུངས་སོ་སྙམ་པའི་བློ་སྐྱེས་པ་ཡིན་ཏེ་དེས་ན་སྤྱི་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པ། བློ་རྣམས་མཚུངས་པ་ཉིད་ཡིན་ན། །ཅི་ལྟར་དོན་ནི་མཚུངས་པ་ཉིད། །གཞན་དུ་མཚུངས་ པ་ཉིད་ཀྱིས་ནི།།མཚུངས་དེ་གཞན་ལ་འགྱུར་མ་ཡིན། །མཚུངས་རྣམས་དོན་ལ་ཡོད་ན་ནི། །དོན་ལས་ཐ་དད་པར་རིག་འགྱུར། །དོན་ལ་མཐོང་བ་མེད་པ་ནི། །ཅི་ལྟར་དོན་ལ་ཡོད་པར་བརྟགས། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་བློ་སྐྱེ་བ་ཞེས་བརྗོད་པ་འདིའི་དོན་གང་ཡིན། དོན་མ་རྟོགས་པར་ རྣམ་པ་ཅི་ལྟར་རུང་བར་རྟོགས་པའི་དོན་ཅན་གྱི་ཚིག་གིས་ནི་དོན་བདེན་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།རྣམ་པར་དཔྱད་ན་ནི་མཚུངས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་བློ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲའི་དོན་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་འགྱུར་ཏེ། བརྒྱ་ཞིག་ལ་རང་གི་ངོ་བོ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་མཚུངས་པའི་རྣམ་པའམ། ཡང་ན་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ཡིན།རྣམ་པ་གཞན་ནི་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་ངོ་བོ་མཚུངས་པའི་རྣམ་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་འགྱུར་གྱི། དོན་རྣམ་པ་མཚུངས་པ་དང་ལྡན་པ་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་མཚུངས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །བློའི་རྣམ་པ་དེ་ཡང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི། དེའི་སྤྱི་ནི་ མ་ཡིན་ཏེ།དེའི་བློ་གཞན་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། དོན་ལ་བརྟེན་པ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཉིད་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། དེའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་བློ་ཞེས་བརྗོད་དོ་ཞེ་ན་དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། རྣམ་པ་གཉིས་སྣང་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པ་གཉིས་པོ་དེ་ནི་སྣང་བ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། རང་ལྟའི་ཕྱོགས་སུ་ལྷུང་བས་ན། །ཚིག་ཙམ་གྱིས་ནི་རྟོགས་པ་ལས། །དོན་གྲུབ་མ་ལུས་གྲུབ་འགྱུར་ཏེ། །སྒྲ་ནི་ཀུན་ལ་འཇུག་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྣམ་པ་མཚུངས་པ་ཅན་གྱི་བློ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི། བློ་མེད་ཀྱི་བློ་འཁྲུགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྤྱི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།

「然而，如果說，想要即使時間不是遍佈，持有行境是遍佈沒有相違，那麼，不是，因為對於那個，也沒有觀察從那個所依不同普遍等等。』因為像那樣的自性，與行境等等不同聯繫相違背。』進入那裡，也不是在其他地方那樣變成，因為沒有不同，當所有進入，會變成一個整體。』沒有進入那個所依，不是進入那裡進入。』然而，如果說，產生了認為這兩個相同的意念，因此，普遍是不同和不不同，』對於這個說，『如果意念是相同本身，』『如何意義是相同本身？』『在其他地方，通過相同本身，』『相同那個不會變成其他。』『如果相同在意義上存在，』『會認識從意義不同，』『沒有在意義上看見，』『如何觀察在意義上存在？』『說產生具有隨行方式的意念，』這個意義是什麼？』沒有認識意義，通過無論如何認識方式的意義的詞語，不是讓意義真實成立。』如果分別觀察，會變成稱為具有相同方式的意念的詞語的意義是兩種，因為對於一百個，自己的自性是相同，是相同的方式，或者，因為意義的方式是相同。』因為沒有其他方式。』如果是自己的自性是相同的方式本身，會變成自己的自性本身，不是具有意義的方式是相同，因此，不會變成意義相同。』那個意念的方式也是僅僅自己的特徵，不是那個的普遍，因為那個的意念在其他地方不存在，也沒有依賴意義。』然而，如果說，因為意義的方式本身是相同，說具有那個方式的意念，』那麼，那個也是不真實的，因為會變成顯現兩種方式。』如果說，那兩種方式是顯現本身，那麼，不是，像這樣，『因為落入自己見的方面，』『僅僅通過詞語，從認識，』『會成立所有意義成立，』『因為聲音進入所有。』因此，稱為具有相同方式的意念，這個是意念沒有的意念混亂。』因此，普遍是不存在的。」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於普遍性（Sāmānya）、認識（Jñāna）、行境（Viṣaya）、自性（Svabhāva）、以及論證（Vāda）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 普遍性（Sāmānya）的理解： 文字中討論了普遍性的概念，認為普遍性不是一個獨立的實體，而是我們對事物之間共同屬性的抽像概念。這與現代哲學中關於共相的討論相關。現代哲學認為，共相是指事物之間共同的屬性，並且共相的存在是一個有爭議的問題。 行境（Viṣaya）的理解： 文字中討論了行境的性質，認為行境是指我們所感知和認識的對象，並且行境的概念是基於我們的經驗。這與現代哲學中關於實在論的討論相關。現代哲學認為，實在論認為存在一個獨立於我們意識的外部世界。 論證（Vāda）的理解： 文字中討論了論證的性質，認為論證的目的是爲了澄清真理，而不是爲了證明自己的觀點。這與現代哲學中關於論證的討論相關。現代哲學認為，論證是一種重要的認知工具，它可以幫助我們獲得新的知識和理解。 循環論證： 文字中指出了循環論證的問題，認為如果用普遍性來解釋普遍性，就會陷入循環論證的困境。這與現代邏輯學中關於循環論證的討論相關。現代邏輯學認為，循環論證是一種邏輯謬誤，它會導致論證的無效。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於普遍性、認識、行境、自性、論證、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代

།འོན་ཏེ་ལྐོག་ཤལ་ལ སོགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཀྱིས་མཚུངས་པའི་རྣམ་པ་ཉིད་དེ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི་ནི་ཡུལ་དང་དུས་ལ་སོགས་པར་ངེས་པའི་གསལ་བ་གཞན་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། དེ་ལྟར་མངོན་སུམ་གྱིས་བཟུང་བ། །མེད་ཕྱིར་རྣམ་པ་འང་གཅིག་མ་ ཡིན།།གཅིག་ཕྱིར་གཅིག་ནི་ཤེས་པས་ན། །གསལ་བ་ཐམས་ཅད་འཛིན་པར་འགྱུར། །རྣམ་པ་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྣམ་པ་གཅིག་བཟུང་ན་ཡང་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པའི་དོན་ཐམས་ཅད་གཟུང་བར་ཐལ་ལོ། འོན་ཏེ་རྣམ་པ་ནི་གཟུང་བ་ཉིད་དོ། །རྣམ་པ་དང་ལྡན་པ་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་དད་པར་ནི་འཛིན་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་གྱི། གཞན་ནི་དེའི་བདག་ཉིད་ཁོ་ན་ལས་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་བདག་ཉིད་དང་དེ་བདག་ཅན། །དེ་བདག་མིན་པར་བརྗོད་མ་ཡིན། །བརྒྱུད་པས་དེའི་བདག་ཅན་ཡིན་ན། །ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་དུ་ཐལ། །རྣམ་པ་གཞན དང་རྣམ་པ་གཞན་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་དེའི་བདག་ཅན་ཉིད་ཡིན་ནོ།།རྣམ་པ་གཞན་དེ་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པ་དང་། དེའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེའི་བདག་ཉིད་ཅན་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པ་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པ་མི་འཛིན་ན། རྣམ་ པ་གཞན་གཟུང་ཡང་དེ་ལས་གཞན་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་རོ།།ཐ་མི་དད་པ་ནི་འཛིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་དང་ལྡན་པ་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་དེ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་དེ་ནི་རྣམ་པ་གཞན་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པར་ ཡང་མི་འགྱུར་རོ།།འདིས་ནི་རྣམ་པར་བཤད་པ་བྱེད་པའི་ཚིག་ཀྱང་སྤངས་པ་ཡིན་ཏེ། གཅིག་ལ་ཞིག་པས་ནི་ཐམས་ཅད་ལ་ཞིག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། གསལ་བ་གཞན་ལ་གནས་པར་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་དང་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ནི་གསལ་བ་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་མ་ ཡིན་ཏེ།རྣམ་པ་གཞན་བཞིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ནག་པོ་ལ་སོགས་པའི་དབྱེ་བས་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པ་ནི་གཞན་ཉིད་དུ་འགྱུར་གྱི། རྣམ་པ་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་ནག་སོགས་གཞན་ཡིན་ན། །དེ་ཐ་དད་ལས་ཐ་དད་གང་། །དེ་དང་འབྲེལ་ཕྱིར་ཐ་དད་ན། །རྣམ་པའང་དེར་ནི་ཅིས་ མི་འགྱུར།།གལ་ཏེ་ནག་པོ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པ་ལས་གཞན་ཡིན་ན། ཅི་ལྟར་དེ་ཐ་དད་པས་ཐ་དད་པར་འགྱུར། གཞན་ཐ་དད་པས་ནི་གཞན་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོན་ཏན་ཉིད་ནི་རྫས་ཀྱི་རྒྱུ་ མ་ཡིན་ཏེ།དེ་དང་གྲུབ་པ་དང་བདེ་བ་གཅིག་ཏུ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ།

「然而，如果說，具有隱蔽等等本身，相同的方式本身，那個不不同的特徵的普遍，因為會變成具有確定行境和時間等等的其他的清晰，沒有過失，』那麼，不是，像這樣，『因為沒有那樣通過顯現持有，』『方式也不是一個，』『因為一個，通過認識一個，』『會持有所有清晰。』『因為方式是一個，』即使持有一個方式，也會變成持有具有方式的所有的意義。』然而，方式是持有本身。』不會變成持有具有方式，因為不同於那個。』不能持有是不同，因為其他是從那個的自性本身持有，』如果說，那麼，也不是，『那個自性和那個具有，』『不是說那個不是那個，』『如果通過傳遞是那個具有，』『會變成不不同本身。』『其他方式和其他方式，通過那個的自性是那個具有本身。』因為那個其他方式是具有方式和具有那個的自性，會變成持有具有那個的自性的方式。』如果說，不持有具有與那個不不同的方式，即使持有其他方式，也不會變成從那個持有其他。』不不同不是持有的理由，因為不持有具有方式。』然而，如果說，因為與那個不不同，那個不會變成其他方式本身，』如果是那樣，那麼，哦，因為方式不是不同，也不會變成具有方式。』通過這個，也捨棄了做分別解說的詞語，因為一個壞掉，不會變成所有壞掉，因為觀察存在於其他清晰，』如果說，因為沒有不同方式，與那個不不同不會變成其他清晰，像其他方式。』然而，如果說，通過黑色等等的差別，具有方式會變成其他本身，不是其他方式，』那麼，不是，『如果黑色等等是其他，』『那個從不同，哪個不同？』『因為與那個聯繫是不同，』『為什麼方式也不會變成那裡？』『如果黑色本身等等是其他于具有方式，如何那個通過不同變成不同？』其他不同不是其他不同。』是因本身做不同本身，』如果說，那麼，不是，因為沒有因本身。』功德本身不是實體的因，因為與那個成立和快樂一起產生。」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於普遍性（Sāmānya）、認識（Jñāna）、自性（Svabhāva）、屬性（Guṇa）、以及論證（Vāda）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 屬性（Guṇa）的理解： 文字中討論了屬性的性質，認為屬性不是一個獨立的實體，而是依附於實體的性質。這與現代哲學中關於屬性的討論相關。現代哲學認為，屬性是指事物的性質或特徵，並且屬性的存在是一個有爭議的問題。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於普遍性、認識、自性、屬性、論證、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་ཡང་དེ་ལས་གཞན་ཐ་དད་པ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ཡང་འབྲེལ་པ་ཅན་ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་གཞན་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །རྒྱུ་ཉིད་ནི་འབྲེལ་པ་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་མེ་ཡང་དུ་བའི་འབྲེལ་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ། །མ་ མཐོང་བའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འོ་ན་ནི་འབྲེལ་པ་ཅན་ཡང་རྒྱུར་མ་མཐོང་བས་ན་རྒྱུ་ཉིད་དུ་བརྟག་པར་མི་བྱའོ། །ཐ་དད་མིན་ཕྱོགས་ལ་ཐ་དད། །ཅེ་ན་རྣམ་པའང་ཐ་དད་ཉིད། །ཐ་དད་ལས་དབྱེ་མེད་ཐ་དད། །གཞན་དུ་ཐ་དད་མེད་མི་འགྱུར། །ནག་པོ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པ་ ལས་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་ཐ་དད་པ་ལས་ཐ་མི་དད་པའི་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་ཐ་དད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པ་ཐ་དད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་རྣམ་པ་ཡང་དེ་དང་ཐ་མི་དད་པས་ཐ་དད་པར་ཐལ་ལོ། །རྣམ་པ་ཡང་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པ་དང་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པ་ནི་ རྣམ་པ་དང་ལྡན་པ་གཞན་དང་།རྣམ་པ་ལས་ཀྱང་ཐ་དད་པར་འགྱུར་རོ། །རྣམ་པ་ནི་ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་དེ། རྣམ་པ་ཡོན་ཏན་ཏུ་གྱུར་པ་ནི་ནག་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོན་ཏན་རྣམས་ཕན་ཚུན་མི་འདུ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དེའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ནི་ཡོན་ཏན་ཅན་ལ་འདུ་བ་ ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་གཞུང་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། ཐ་དད་ནི་འདི་བརྗོད་པར་རིགས། །གཅིག་པ་ལས་ནི་དབྱེར་མེད་ཕྱིར། །འདི་འདིར་འདི་ནི་མ་ཡིན་ཞེས། །རྟོགས་པ་ཐ་དད་ལས་བྱུང་ཡིན། །འོ་ན་ཐ་དད་འགྱུར་ཞེ་ན། །འདི་ནི་བྱིས་པའི་རྩེད་མོར་འགྱུར། །ཐ་དད་ཕྱོགས་ནི་ཡོངས་སྤངས་ ཏེ།།ཕྱོགས་གཞན་ལ་ནི་རྟེན་པའི་ཕྱིར། །དེར་ཡང་ཉེས་པ་མཐོང་བ་ཡིས། །སླར་ཡང་སྔ་མ་ལ་བརྟེན་ཕྱིར། །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་སྤྱི་མ་ཡིན་ནོ། །འདིས་ནི་གཙོ་བོའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་གསལ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ན། དེའི་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་འཛིན་པའི་ ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་མཐོང་བར་འགྱུར་ཏེ།།དེ་ཁོ་ན་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་ན། གནས་སྐབས་དེ་གཙོ་བོའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་དོན་དམ་པར་ན་ཐམས་ཅད་སྣང་བ་ཉིད་དོ།

「即使是因本身，因為從那個產生其他不同，對於那個，也會變成有其他做聯繫的不同。』因本身不是具有聯繫，如果不是那樣，火也會變成具有煙的聯繫。』因為沒有看見，不是那樣，』如果說，那麼，因為也沒有看見具有聯繫是因，不應該觀察是因本身。』『在不不同方面是不同，』『如果說，方式也是不同本身。』『從不同沒有分別不同，』『在其他地方，不會變成沒有不同。』黑色等等不是不同於具有方式，因此，如果說，因為從不同，哪個是不不同，那個也是不同，具有方式是不同，』那麼，哦，方式也因為與那個不不同，會變成不同。』方式也不是不同於具有方式，因此，會變成不同和不不同是不同於其他具有方式和方式。』方式是不不同本身，變成方式的功德不是與黑色等等的功德聯繫，因為功德互相不聚集，那個的功德是聚集於具有功德，』是這樣說，是論點，』如果說，那麼，是不合理的，『這個應該說不同，』『因為從一個沒有分別，』『這個在這裡不是這個，』『認識是從不同產生。』『如果說，會變成不同，』『這個會變成孩子的遊戲，』『完全捨棄不同方面，』『因為依賴其他方面。』『在那裡也看見過失，』『因為再次依賴以前。』『因此，方式的特徵也不是普遍。』通過這個，也清晰了主體的特徵，如果是那個隨行，因為持有那個的所有情況，會變成所有看見所有，因為那個本身沒有其他，因為那個情況是主體的自性。』然而，在勝義上，所有是顯現本身。」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於因果關係（Hetuphala）、差異（Bheda）、普遍性（Sāmānya）、屬性（Guṇa）、以及實在（Tattva）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 因果關係（Hetuphala）的理解： 文字中討論了因果關係的性質，認為因果關係是指原因和結果之間的聯繫，並且因果關係是基於我們的經驗。這與現代科學中關於因果關係的討論相關。現代科學認為，因果關係是科學研究的重要基礎，並且因果關係可以通過實驗來檢驗。 差異（Bheda）的理解： 文字中討論了差異的概念，認為差異是指事物之間不同的屬性，並且差異的概念是基於我們的經驗。這與現代哲學中關於同一性和差異的討論相關。現代哲學認為，同一性和差異是哲學研究的重要對象，並且它們之間的關係是一個有爭議的問題。 實在（Tattva）的理解： 文字中討論了實在的性質，認為實在是指事物的真實本質，並且實在的概念是基於我們的經驗。這與現代哲學中關於實在論的討論相關。現代哲學認為，實在論認為存在一個獨立於我們意識的外部世界。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於因果關係、差異、普遍性、屬性、實在、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།འཁྲུལ་པས་མི་སྣང་ངོ་ཞེས་རྣམ་པར་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། འདི་ལྟར། ཐམས་ ཅད་སྣང་བ་མེད་དམ་ཅི།།འོན་ཏེ་སྣང་ཡང་འཁྲུལ་པ་ཡིན། །འདིར་ནི་ཚད་མ་ཡོད་མིན་ཏེ། །རྟོགས་པ་འབའ་ཞིག་ཙམ་དུ་ཟད། །ཐམས་ཅད་རྒྱུ་ལས་ནུས་པ་ཡིས། །རང་བཞིན་དུ་ནི་གནས་པ་གང་། །དེ་ནི་གཙོ་བོ་འགྲོ་བ་ཀུན། །དེ་ལས་སྐྱེས་པར་གྱུར་པ་ཡིན། །གལ་ཏེ་ཁྱབ་དང་རྟག་པར་ནི། ། གནས་པ་དེ་ཉིད་སྤྱི་ཡིན་ལ། །གསལ་བ་གསལ་བ་ཕན་ཚུན་དུ། །ཐ་དད་པར་ནི་མཐོང་བ་ཡིན། །འདིར་འདི་ནི་འགལ་བ་ཡིན་ཏེ། །ཡོན་ཏན་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་མཆོག་།མཐོང་བའི་ལམ་དུ་འགྲོ་མ་ཡིན། །མཐོང་བའི་ལམ་དུ་གང་འགྱུར་ཏེ། །སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་ཤིན་ཏུ་གསོག་།ཅེས་བྱའོ། །གང་གི་ཕྱིར། འབྲས་བུའི་སྒོ་ནས་བརྟགས་པ་གང་། །དེ་གསོག་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ཡང་ནི། །གསོག་འགྱུར་རྒྱུ་ལ་དེ་ཡི་ནི། །རང་བཞིན་གྱིས་ནི་ཡོད་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་གཞན་ཉིད་དེ་འབྲས་སྔར། །ཡོད་སྨྲ་བ་ནི་ཉམས་པར་འགྱུར། །གང་ཞིག་མཐོང་བ་མེད་པ་ཡི། །དངོས་པོ་དེ་ཉིད་དོན དམ་མིན།།དེའི་ཕྱིར་གཙོ་བོའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་སྤྱི་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཡང་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་དངོས་པོ་ལ་མངོན་སུམ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་དུས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ཐ་དད་པའི་གསལ་བ་ཁྱབ་པའི་སྤྱི་མི་འཛིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་། དུས་མཚུངས་པ་ཡུལ་ཐ་དད་པའི་ཁྱབ་པ་ནི་འཛིན་པ་ཉིད་དོ་སྙམ་ན་དེ་ཡང་མ་ ཡིན་ཏེ།འདི་ལྟར། དུས་ཐ་དད་པར་གྱུར་པ་ཡིན། །གསལ་བ་ཁྱབ་པ་མི་འཛིན་ན། །སྤྱི་ལ་དགོས་པ་ཡོད་མིན་ཏེ། །དེ་འདྲའི་ཐ་སྙད་འགྱུར་མ་ཡིན། །ར་དཀར་པོས་ལྷ་གསོལ་ཅིག་བྱས་པ་ན་སྔར་ལྷ་གསོལ་བ་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ། །སྙམ་པས། རིགས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་ལྷ་ གསོལ་བའི་དོན་དུ་ཐ་སྙད་པ་དག་གིས་དེ་སྤྱིར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ།།དུས་གཅིག་ཏུ་མཐོང་བ་དེ་ནི་ཐ་སྙད་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། གཉི་ག་ཡང་སྔར་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་པས་དེའི་རིགས་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་དག་ལ་ཡང་སྔ་ཕྱིའི་གསལ་བ་གསལ་བར་སྣང་བ་དང་། མི་གསལ་ བར་སྣང་བའི་རྣམ་པ་དག་ལས་ཐ་དད་པའི་སྤྱི་གཞན་ནི་རྟོགས་པ་མེད་དོ།།དེ་བཞིན་དུས་མཚུངས་པ་དག་ལ་ཡང་གསལ་བའི་རྣམ་པ་གཉིས་ལས་མེད་དོ། །འོ་ན་ཅི་ལྟར་འདི་གཉིས་མཚུངས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་རྟོགས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། རྟོགས་པ་འདི་ནི་སྔ་ཕྱི་བྱུང་བ་དག་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ། །འདི་ལྟར། དེ་ལ་མཚུངས་པའི་རྣམ་པ་ནི། །མངོན་སུམ་གྱིས་མཐོང་ཡོད་མ་ཡིན། །གསལ་བ་དུས་མཚུངས་པ་དག་ལའང་། །མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་མཐོང་བ་མེད། །སྤྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚིག་གི་ལྷག་མའོ། །སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་གསལ་བ་དེ་བཞིན་དུ་དུས་མཚུངས་པ་དག་ལ་ཡང་རྣམ་པ་མཚུངས་པ་ཉིད་ཐ་དད་པར རྟོགས་པ་མེད་དོ།

「如果說，』通過錯亂，不顯現，』是分別錯亂，』那麼，那個也是不合理的，像這樣，『所有沒有顯現嗎？』『然而，即使顯現也是錯亂，』『這裡沒有量，』『僅僅是認識本身。』『所有從因的能力，』『哪個是自性存在，』『那個是主體，所有行者，』『是從那個產生。』『如果遍佈和常，』『存在那個本身是普遍，』『清晰清晰互相，』『看見是不同。』『在這裡，這個是相違，』『功德的自性是殊勝，』『不是去看見的道路，』『哪個變成看見的道路，』『像幻術一樣非常聚集。』是這樣說。』因為，『哪個是通過果觀察，』『那個通過聚集本身也是，』『會聚集，因為那個在因上，』『通過自性存在。』『如果說其他那個在果以前，』『會變成衰敗，』『哪個沒有看見，』『那個實事不是勝義。』因此，主體的特徵也不是普遍。』然而，即使因為以前和以後的實事，顯現不進入，如果說，即使不持有時間差別不同的清晰遍佈的普遍，那麼，也持有時間相同，行境不同的遍佈，』如果想，那麼，也不是，像這樣，『變成時間不同，』『如果不持有清晰遍佈，』『對於普遍沒有需要，』『不會變成像那樣的表達。』當白羊做祭祀，『以前看見做祭祀的那個本身是這個，』想，』因為隨行種類，表達者想要那個是普遍，作為祭祀的意義。』看見在同一時間，那個不是接近需要表達，因為兩者都隨行以前，爲了認識那個的種類本身。』對於以前和以後，也從以前和以後的清晰顯現和不清晰顯現的方式不同，沒有認識其他普遍。』像那樣，對於時間相同的，也沒有兩種清晰的方式。』如果說，如何認識說這兩個是相同？』這個認識對於以前和以後產生的也是相同。』像這樣，『對於那個，相同的方式是，』『沒有通過顯現看見存在，』『對於清晰時間相同的也，』『沒有通過顯現看見。』稱為普遍是詞語的剩餘。』以前和以後的清晰，像那樣，對於時間相同的也，沒有認識相同的方式本身是不同。」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於認識（Jñāna）、實在（Tattva）、普遍性（Sāmānya）、經驗（Anubhava）、以及論證（Vāda）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 經驗（Anubhava）的理解： 文字中討論了經驗的作用，認為經驗是我們認識世界的基礎，並且經驗的概念是基於我們的感官知覺。這與現代哲學中關於經驗主義的討論相關。現代哲學認為，經驗主義認為知識來源於感官經驗。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於認識、實在、普遍性、經驗、論證、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།དེ་ནི་རྟོགས་པ་ཙམ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དེ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་མི་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྟོགས་པར་བྱ་བའི་རྣམ་པ་མེད་པར་ནི་རྟོགས་པ་འགའ་ཡང་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མཚུངས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གང་། །དེ་ནི་དམིགས་པ་མེད་པར་སྐྱེ། །དེ་ཡི་གཟུང་བ་སྣང་མེད་ཕྱིར། །སྔོན་ དང་ཕྱི་མའི་ཁྱད་པར་བཞིན།།གང་མཚུངས་པའི་རྟོགས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་དམིགས་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་གཟུང་བ་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་དུས་ཐ་དད་པའི་གསལ་བའི་སྤྱི་ལ་དམིགས་པར་འདོད་པ་བཞིན་ཏེ། གསལ་བ་དུས་མཚུངས་པའི་སྤྱིའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་རྟོགས་པ་ཡང་། སྤྱིའི་ རྣམ་པ་སྣང་བ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་གཏན་ཚིགས་སོ།།འོ་ན་ཐམས་ཅད་མི་འདྲ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྤྱི་མེད་ན་ཤེས་པ་དེ་ཅི་ལྟར་སྐྱེ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། གལ་ཏེ་རྟོགས་པ་འདི་དག་ནི། །འགའ་ཞིག་ཉིད་ལ་འཇུག་ན་ཡང་། །རྒྱུ་ཙམ་ཉིད་ལ་ངེས་འགྱུར་གྱི། །སྤྱི་རྟོགས་པར་གོ་ ཅི་ལྟར་འགྱུར།།རྒྱུ་མེད་པར་ངེས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་ཙམ་ཞིག་བརྟག་པ་ཉིད་དུ་རིགས་ཀྱི་སྤྱི་ལ་གོ་ཅིར་འགྱུར། ཡང་ན་དེ་ལས་གཞན་པ་དག་ལས་ལྡོག་པ་ཙམ་ཉིད་སྤྱིར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཆད་པ་ཅི་ཡོད། དེ་ཡང་ངོ་བོ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །གཞན་ཡང་། བག་ཆགས་ས་བོན་ སད་པ་ལས།།སྒྲོ་འདོགས་པ་ཡི་རྣམ་པ་གང་། །དེ་ཙམ་གྱིས་ནི་ཆོག་པའི་ཕྱིར། །སྤྱི་གཞན་ཅི་ལྟར་དོན་མེད་མིན། །ཐ་སྙད་པ་ཙམ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་མ་བརྟགས་པ་ཡང་རིགས་སུ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་གཞན་དུ་ངལ་བ་ལྷུར་ལེན་པ་གཞན་གྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ། གལ་ཏེ་ཆོས་དང་ཆོས་མིན་པ། །གྲུབ་ ཕྱིར་རིགས་ནི་དོན་དམ་ན།།དེ་ཡི་ཆོས་ཀྱིས་སྒྲུབ་བྱེད་ཉིད། །ཚད་མའང་གང་གིས་འཇལ་བ་ཡིན། །རིགས་རང་གི་ངོ་བོར་གྲུབ་པར་གྱུར་ཀྱང་ཆོས་ལ་སོགས་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ནི། བྱེ་བྲག་ཏུ་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རིགས་གཞན་ལས་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ན་ནི་འབྲས་བུ་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རིགས་འཛིན་པ་དོན་མེད་དོ།།ཡང་ན་དེ་ལྟ་བུའི་རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་གསལ་བ་ཉིད་ཆོས་ལ་སོགས་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས་དེ་ཉིད་སྤྱི་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་གལ་ཏེ་རྟག་པ་དང་ཁྱབ་པའི་སྤྱི་མེད་ན་སྤྱིའི་ རྣམ་པ་ཅན་གྱི་རྟོག་པ་ཁྱབ་པ་ཉིད་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། རྟོགས་པ་དེ་ལ་རྒྱུ་འགའ་ཞིག་།ཡོད་དོ་ཞེས་ནི་རྟོགས་པར་འགྱུར། །གཞལ་བྱའི་རྣམ་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། །གཞལ་བྱ་ཡོངས་སུ་རྟོགས་པ་ཡིན། །སྤྱིའི་རྣམ་པའི་གཞལ་བྱ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་ ཡང་སྔར་བསྟན་པ་ཉིད་དོ།།དེའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་གྱི་མྱོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྤྱི་ནི་མེད་པ་ཉིད་དོ།

「那個僅僅是認識本身，因為沒有看見應該認識。』沒有應該認識的方式，任何認識也不是認識。』『哪個認識是相同的方式，』『那個產生是沒有觀察，』『因為那個的持有不顯現，』『像以前和以後的差別。』哪個是相同的認識，那個所有是沒有觀察，因為對於那個，持有不顯現。』像例如，想要觀察時間不同的清晰的普遍，清晰時間相同的普遍的行境的認識也是，』說普遍的方式不顯現，是自性理。』如果說，如果所有是不相同，因為沒有普遍，那個知識如何產生？』那麼，那個也是不真實的，『如果這些認識是，』『即使進入一些本身，』『也會確定僅僅在因，』『如何理解是認識普遍？』因為不是確定沒有因，僅僅觀察因本身是合理的，如何理解是普遍的種類？或者，因為僅僅從那些其他返回本身會變成普遍，有什麼斷絕？』那個也是沒有自性，已經顯示。』還有，『從習氣種子甦醒，』『哪個是安立的方式，』『因為僅僅那個足夠，』『如何其他普遍不是無意義？』僅僅是表達者，即使沒有觀察那個本身，爲了成立種類，其他做什麼承擔辛苦？』如果說，因為成立法和非法，』『種類在勝義，』『那個的法是成立者本身，』『通過什麼衡量量？』即使種類成立是自己的自性，對於成立法等等本身，不是特別理解，因為沒有不同於其他種類。』像那樣，如果沒有成立，因為不是接近需要果，持有種類是無意義。』或者，通過像那樣的認識的差別，接近表示的清晰本身是成立法等等，因此，那個本身是普遍。』然而，如果說，如果沒有常和遍佈的普遍，具有普遍的方式的認識會變成沒有遍佈本身，』那麼，是不合理的，『對於那個認識，一些因，』『存在，認識是變成。』『因為存在可衡量的形式，』『完全認識可衡量，』『普遍的方式的可衡量是沒有體驗。』像那樣也是以前顯示本身。』因此，因為沒有顯現的體驗，普遍是不存在本身。」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於認識（Jñāna）、普遍性（Sāmānya）、因果關係（Hetuphala）、經驗（Anubhava）、以及論證（Vāda）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於認識、普遍性、因果關係、經驗、論證、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།སྣང་བའི་རང་བཞིན་པ་ཡང་དེ་ལས་གཞན་ཐུན་མོང་བ་ཉིད་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མེད་པས་སྤྱི་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་སྤྱི་གསལ་བ་གཅིག་གིས་མཐར་ཐུག་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ ཆོས་ཅན་གྱི་སྤྱི་མེད་པའི་ཕྱིར་ཁྱོད་ལ་ཆོས་ཅན་མ་གྲུབ་པས་ན།གཞི་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་ཐལ་བ་སྒྲུབ་བྱེད་པ། །དེས་ན་གཞི་མ་གྲུབ་ཉིད་མིན། །གལ་ཏེ་འདི་འགྱུར་འདིར་ཡང་དེར། །མིན་ན་གཉི་གའང་ཞེས་འདོད་འདིར། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ གསལ་བ་གཅིག་གི་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་ན།དེའི་ཚེ་ཡུལ་གྱི་ཁྱབ་པ་དང་ལྡན་པ་གཞན་དང་འབྲེལ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །མ་ཡིན་ན་ནི་གཉི་ག་ཡང་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་གཞན་དང་ལྡན་པ་གསལ་བ་གཅིག་གི་མཐར་ཐུག་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། ། གསལ་བ་གཅིག་ལ་གནས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གསལ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱི་ནི་གསལ་བ་གཅིག་ཉིད་ལ་གནས་པར་འདོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་འདི་མེད་དེ། དེ་ནི་ཐུན་མོང་ཉིད་ཡིན་ན། །ཁྱབ་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་རིག་འགྱུར། །དེ་ཡི་ངོ་བོ་གཞན་གྱིས་ནི། །ངོ་བོ འཛིན་པ་མ་འཁྲུལ་མིན།།གལ་ཏེ་སྤྱི་ཁྱབ་པ་ཡིན་ན། །མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མས་ཁྱབ་པ་ཉིད་དུ་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འཛིན་པ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཁྱབ་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་ན་ནི། །གསལ་བ་མཐའ་དག་རྟོགས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཁྱབ་པར་བྱ་བ་མ་བཟུང་བར་ ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ།།རྟོགས་པ་ཡང་མེད་དོ། །དེས་ན་དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྤྱི་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་ཆོས་གཉི་ག་ལྡོག་གོ། །གལ་ཏེ་འདི་གནས་པའི་ཕྱོགས་ཡིན་ན་ནི། ཆོས་ཅན་མ་གྲུབ་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ། །འདི་ནི་ཕན་ཚུན་འགལ་བ་སྟོན་པ་ ལྷུར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།ཁོ་བོ་ཅག་དེ་ལྟ་བུའི་དོན་སྒྲུབ་པར་ནི་མི་ནུས་ཏེ། དེ་ལྟ་བུར་འགྱུར་བ་གཞན་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་དཔེ་མེད་པར་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་སྤྱི་ནི་གཞན་དུ་མི་འཐད་པས་རྟོགས་པར་བྱ་བ། དོན་ཐམས་ཅད་དང་མི་མཐུན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ནི་གཞན་གྱི་ ཆོས་འགལ་བས་འགལ་བ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ།།གཞན་གྱི་ཆོས་ནི་གཞན་དང་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལུས་ཅན་གྱི་དངོས་པོའི་ཆོས་ལུས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་སྤྱི་ལ་སྦྱོར་བར་མི་བྱའོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། ཐ་མའི་ཁྱད་པར་ལུས་མིན་ཡང་། །ཁྱབ་པར་ཕ་རོལ་འདོད་མ་ ཡིན།།དེ་བཞིན་སྤྱི་ཡང་ཁྱབ་པར་ནི། །འགྱུར་བ་མིན་པར་གཟུང་བར་གྱིས། །ལུས་ཅན་མ་ཡིན་པ་དང་འབྲེལ་པའི་ཐ་མའི་ཁྱད་པར་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་སོ་སོར་ངེས་པའི་རྟེན་ཅན་ཡིན་གྱི། ཁྱབ་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

「顯現的自性也是，因為沒有從那個其他共同體驗，沒有普遍。』如果說，因為普遍是清晰一個到達最終，』因為沒有具有法的普遍，對於你，沒有成立具有法，不是沒有成立基礎本身嗎？』那麼，不是，『這個是成立反駁，』『因此，不是沒有成立基礎本身。』『如果這個變成，在這裡也是在那裡，』『如果不是，那麼，兩個也，』想要在這裡。』如果那樣是清晰一個到達最終，那個時候，不會變成與具有行境遍佈的其他聯繫。』如果不是，會變成說兩個也。』如果說，成立說，與具有其他，不會變成清晰一個到達最終，』成立者是成立。』不是存在於清晰一個，因為遍佈所有清晰。』如果說，不是想要普遍存在於清晰一個本身，』這個過失沒有，『如果那個是共同本身，』『通過顯現會認識遍佈。』『那個的自性通過其他，』『持有自性不是錯亂。』『如果普遍是遍佈，』『會變成通過顯現的量持有是遍佈本身。』顛倒持有不是量本身。』如果說，如果認識是遍佈本身，』『會變成認識所有清晰本身，』因為沒有持有應該遍佈，不會認識是遍佈本身。』也沒有認識。』因此，不是像那樣的自性。』因此，因為沒有普遍本身，兩個法返回。』如果說，這個是存在方面，會變成沒有成立具有法的過失。』這個是承擔顯示互相相違。』我們不能成立像那樣的意義，因為沒有看見其他變成像那樣。』推測不是沒有例子進入。』然而，因為普遍在其他地方不合理，應該認識，與所有意義不一致，對於那個，不是說因為其他法的相違是相違。』因為其他法不是與其他聯繫。』不要將有身體的實事的法連線到沒有身體的普遍，』如果說，那麼，不是，像這樣，『即使最後的差別不是身體，』『也不想要遍佈其他。』『像那樣，也持有普遍不是變成遍佈。』哪個是與沒有身體聯繫的最後的差別，那個也是具有各自確定的所依，不是遍佈。」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於普遍性（Sāmānya）、認識（Jñāna）、實在（Tattva）、經驗（Anubhava）、以及論證（Vāda）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於普遍性、認識、實在、經驗、論證、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།དེ་བཞིན་དུ་སྤྱི་ཡང་ལུས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་མ་ཡིན་པ་ལས་ འདའ་བར་ནི་མི་འགྱུར་རོ།།འོན་ཏེ་ཁྱད་པར་དེ་ནི་ལུས་ཅན་མ་ཡིན་ཡང་། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཁྱབ་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་འདི་ལུས་ཅན་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱིས་བྱས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱབ་པ་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ནི་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཡིན་མོད་ཅི་སྐྱོན་ཞེ་ན། མ་གྲུབ་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། སྤྱི་ནི་ཁྱེད་ཀྱིས་ཀྱང་ཆོས་ཅན་ཉིད་དུ་ཉེ་བར་བླངས་པའི་ཕྱིར་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། ཁྱབ་པ་ཉིད་ནི་མ་བཟུང་བར། །ཅི་ལྟར་སྤྱི་ནི་གཟུང་བར་བརྗོད། །གལ་ཏེ་དེ་ནི་རང་ངོ་བོས། །གཟུང་ན་དེ་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་སྤྱི། །གཟུང་ཞེས་བྱ་བ་ཚིག གི་ལྷག་མའོ།།སྤྱི་རང་གི་ངོ་བོས་གཟུང་ན་ཁྱབ་པ་ཉིད་དམ་ཅིག་ཤོས་སུ་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ། །ཁྱབ་པ་ཉིད་དུ་འཛིན་ཏོ་ཞེ་ན། དེ་གསལ་བ་མཐའ་དག་ལ་ཁྱབ་པའི་སྤྱི་ལ་འཇུག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཙམ་གྱིས་འཇུག་པ་ནི་མངོན་སུམ་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་གསལ་བ་དག་དུ་ནི་མི་འཛིན་ཏེ་ ཞེ་ན།དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་སྤྱི་གསལ་བ་གཅིག་དང་འབྲེལ་པ་གཟུང་བ་ནི་ཅི་ལྟར་ཁྱབ་པ་ཉིད་དུ་འཛིན་པ་ཡིན། གསལ་བ་གཅིག་གི་ཁྱད་པར་ཅན་ཉིད་ཡིན་ན་ནི། གསལ་བ་དེའི་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་པས་ཁྱད་པར་བཞིན་དུ་སྤྱི་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་རྣམ་གྲངས་གཞན་གྱིས་གསལ་བ་གཞན་ གྱི་ཁྱད་པར་དུ་ཡང་འཛིན་ཏོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟ་ཡིན་ན་སྤྱི་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཅི་ལྟར་རྟོགས། དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་མི་རྟོགས་སོ་ཞེས་དཔྱད་ཟིན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་སྤྱི་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཇི་ལྟར་ཁྱབ་པ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད། དེའི་ཕྱིར་ལུས་ཅན་མིན་ལས་དང་། སྤྱི་ལས་གང་ དུའང་ཁྱབ་མི་གྲུབ།།མངོན་སུམ་གྱིས་ཀྱང་མཐོང་མེད་ཕྱིར། །སྤྱི་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །གལ་ཏེ་སྤྱི་མ་གྲུབ་ན་ཅི་ལྟར་ཁྱེད་ཀྱིས་སྤྱིའི་ཡུལ་ཁྱབ་པ་ཡིན་པར་སྒྲུབ་ཆོས་ཅན་ཉིད་ཉེ་བར་ལེན་ན་ནི་དེ་ལ་ཆོས་འགའ་ཞིག་སྒྲུབ་པར་འགྱུར་གྱི། གཞན་དུ་ནི་མ་ ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་ལྟར། འདི་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །འདི་ནི་ཐལ་བ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་རྩ་བའི་གཏན་ཚིགས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཁྱོད་དག་ལ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། །འདིར་བྱས་པས་དེར་ཡང་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ།

「像那樣，因為普遍也不是有身體，不會超越不是遍佈。』然而，如果說，那個差別即使不是有身體，僅僅因為那個不是遍佈，』那麼，哦，這個分別不是由有身體和一個其他做，遍佈和一個其他的理由是普遍和差別的自性本身。』即使是，有什麼過失？不是沒有成立本身嗎？因為即使你們也接近持有普遍是具有法本身，不是成立嗎？』那麼，不是，像這樣，『沒有持有是遍佈本身，』『如何說持有是普遍？』『如果那個通過自己自性，』『持有，為什麼那個是普遍？』稱為持有是詞語的剩餘。』如果通過自己自性持有普遍，會變成持有是遍佈本身或一個其他。』如果說，持有是遍佈本身，』那個進入遍佈所有清晰的普遍的哪個，僅僅通過那個進入不是存在於顯現。』然而，如果說，不持有是在清晰，』如果是那樣，那麼，哦，如何持有與清晰一個聯繫的普遍是持有是遍佈本身？如果僅僅是清晰一個的差別，因為是那個清晰的差別，會變成像差別一樣不是普遍。』然而，如果說，也通過其他種類持有是其他清晰的差別，』如果是那樣，如何認識說那個普遍本身是這個？』已經考察說，沒有通過顯現認識說那個本身是這個。』因此，如何成立普遍自性沒有成立本身成立是遍佈本身？』因此，從不是有身體和普遍，在任何地方，遍佈沒有成立。』因為也沒有通過顯現看見，』『普遍會變成空性本身。』『如果普遍沒有成立，如何你們持有是具有法本身，成立普遍的行境是遍佈？』如果說，那麼，對於那個，會變成成立一些法，在其他地方，不是，』那麼，不是，像那樣，『這個已經說。』這個是成立反駁，這個不是根本理。』因為說對於你們，』『因為在這裡做，也會變成在那裡，沒有過失。』」

།དེ་ཉིད་དུ་ཅིའི་ཕྱིར་མ་ཡིན་ཞེ་ན། དེར་བྱས་སམ་ འདིར་ཡང་བླང་སྟེ།འགལ་བ་ཅི་ཡོད། འདིར་བྱས་པ་ལ་ནི་དགོས་པ་ཡོད་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། རྟོགས་སོགས་ཀྱིས་བྱས་གཏན་ཚིགས་འགའ། །རང་གི་དོན་དུ་རྟོགས་མི་བྱེད། །སུ་ཡང་བདག་ཉིད་མངོན་འདོད་ལས། །སླུ་བར་བྱེད་པ་ཡོད་དམ་ཅི། །གཞན་ཡང་གཞན་གྱི་ དོན་ཉིད་ལ་མཆོག་ཏུ་འབད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་འདི་ཉིད་ལ་ཆེར་འབད་དོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་འདིར་ཡང་དོན་སྨོས་སོ།།དོན་དམ་པར་ནི་རྟོག་པས་སྒྲོ་བཏགས་པའི་གཏན་ཚིགས་མ་ངེས་པ་ཉིད་དོ། །འདི་ལྟར། རྟོག་དང་ལུང་ངག་བྱེད་པ་པོའི། །འདོད་པ་ཙམ་དང་ རྗེས་འབྲེལ་དང་།།དངོས་ལས་གཞན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། །བརྟགས་པ་དག་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡིན། །རྟོག་པས་སྒྲོ་བཏགས་པ་ནི་བསྒྲུབ་བྱའི་དངོས་པོ་དང་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བག་ཆགས་ཙམ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་མ་འབྲེལ་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཏན་ཚིགས་མ་ ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འབྲེལ་པ་ནི་འདི་ཉིད་ཀྱིས་འཕེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་དུ་ཡང་འབྲེལ་པ་དངོས་སུ་བསྟན་པ་ནི་མེད་དོ། །དེས་ན་དོན་སྨོས་སོ། །ཕྱོགས་དང་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལས་གང་ཡང་རུང་བ་ཉིད་ནི་རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་དག་ལས་གཅིག་ལ་ངེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་དང་གང་ཕྱོགས་སུ་བྱས་ པ་དེ་ལ་ལྟོས་ཏེ།དེ་དང་དེར་འཕོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་འདྲ་བས་ནི་དངོས་པོར་འགྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བརྗོད་པར་འདོད་པ་གཞན་དུ་འགྱུར་ན་གཞན་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཕྱོགས་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པ་དེ་ལ་ལྟོས་ནས་གཞན་ནི་ཕྱོགས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ གང་ཡང་རུང་བ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་ཆོས་དེའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལས་ལྡོག་པ་མ་ཡིན་ནམ།དེས་ན་ཅི་ལྟར་གཏན་ཚིགས་མ་ཡིན་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དག་ལ་ངེས་པའི་ཆོས་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་འཁྲུལ་པ་མི་སྲིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། ཕྱོགས་དང་མཐུན་ཕྱོགས་ དངོས་པོ་ལ།།འགར་ཡང་ངེས་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །མི་རྟག་ཉིད་ཙམ་ཕྱོགས་མིན་ཏེ། །གཞན་པ་དག་ཀྱང་སྲིད་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དག་ལས་གང་ཡང་རུང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན། སྒྲ་དང་བུམ་པའི་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི་ལ་མི་འཁྲུལ་པའི་ཆོས་དང་ ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡིན་ན་ནི།དེའི་ཚེ་ཆོས་དེ་བྱས་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་སྟེ། མི་འཁྲུལ་པའི་ཆོས་དེ་ཉིད་གང་ཡང་རུང་བའི་སྒྲ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་འཁྲུལ་པའི་ཆོས་དེ་ནི་བྱས་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ནའོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ནི་གཏན་ཚིགས་དེ་ དངོས་པོ་ཉིད་ཡིན་གྱི་བརྟགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

「如果說，為什麼不是在那個本身？在那裡做或在這裡也接受，有什麼相違？對於在這裡做，也有需要，像這樣，『認識等等做一些理，』『不認識是爲了自己的意義。』『誰有顯現想要自己，』『難道有欺騙？』還有，爲了顯示應該特別努力在其他意義本身，努力在自己偉大本身，在這裡也說意義。』在勝義上，通過認識安立的理是不確定本身。』像這樣，『認識和語言的作者，』『僅僅是想要和隨行，』『因為從實事變成其他，』『考察是錯亂。』通過認識安立不是與應該成立的實事聯繫，因為僅僅與習氣隨行。』如果那樣，因為沒有聯繫本身不是理，』聯繫是因為這個本身牽引。』在任何地方，沒有直接顯示聯繫。』因此，說意義。』與方面一致的方面，哪個本身，不是確定在常和無常的一個，因為依賴哪個和哪個做方面，爲了在那個和那個改變。』通過這個，不是成立實事，如果想要說的變成其他，爲了成立其他。』如果說，因為方面是應該成立，依賴那個，其他不是方面，對於那個，不是從那個的與方面一致的方面，哪個本身，稱為法的那個不一致方面返回嗎？』因此，如何不是理？對於在與方面一致的方面確定的法，不可能錯亂于應該成立，』那麼，不是，像這樣，『與方面一致方面，』『在實事，』『沒有確定在任何。』『僅僅無常本身不是方面，』『因為也存在其他。』如果說，因為從與方面一致的方面，哪個本身，意義，爲了具有不錯誤于聲音和瓶子的無常本身的普遍的法，』是這個，那麼，那個時候，那個法僅僅是做本身等等的特徵，爲了顯示不錯誤的法，哪個本身是聲音。』那個不錯誤的法僅僅是做本身等等的特徵。』如果是那樣，那個理是實事本身，不是考察。」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、理（Hetu）、認識（Jñāna）、實在（Tattva）、以及普遍性（Sāmānya）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 理（Hetu）的理解： 文字中討論了理的性質，認為理是指論證的前提，並且理的概念是基於我們的經驗。這與現代邏輯學中關於前提的討論相關。現代邏輯學認為，前提是論證的基礎，並且前提必須是真實的。 循環論證： 文字中指出了循環論證的問題，認為如果用理來解釋理，就會陷入循環論證的困境。這與現代邏輯學中關於循環論證的討論相關。現代邏輯學認為，循環論證是一種邏輯謬誤，它會導致論證的無效。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、理、認識、實在、普遍性、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།འོན་ཏེ་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ལས་ཕྱོགས་བྱས་པ་ཉིད་ཡིན་ན་དེ་ནི་མི་རུང་སྟེ། གལ་ཏེ་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པར་འདོད་པས་ཕྱོགས་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་ཙམ་གྱིས་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྲུབ་སྟེ། རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱི་ ཚེ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།།གལ་ཏེ་དངོས་པོ་ལ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱོགས་སུ་འགྲུབ་ན་གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་བརྟགས་པའི་ཆོས་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རང་ལ་གྲུབ་པའི་དོན་གྱི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དེ་ཡང་ཚུལ་གསུམ་པ་ཉིད་ཀྱི་རྟགས་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་སྟོན་པ་ནི་གཞན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་གང་དག་གིས་ཕྱོགས་གལ་ཏེ་སྤྱི་ཁྱབ་པ་ཁས་ལེན་ན། དེ་མངོན་སུམ་དང་དེ་ལ་སོགས་པའི་ཚད་མས་སྒྲུབ་དགོས་ཏེ། ཁས་ལེན་པ་ནི་ཚད་མའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་དང་དུས་རྣམ་པར་འཆད་པའི་ གསལ་བ་གཅིག་དང་འདྲེ་བས་རྣམ་པར་མ་བཅད་པའི་རང་བཞིན་གཞན་དང་བྲལ་བར་རྟོགས་པས་ཅི་ལྟར་དེ་ཁྱབ་པ་ཡིན་ཞེས་ཁས་བླངས་པར་རིགས།མངོན་སུམ་གྱི་དངོས་པོ་དུ་མ་བཟུང་ན་ཡང་། དེ་ལས་ཐ་དད་པའམ་གཞན་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་རྟོགས་པ་ནི་ཁས་བླངས་པར་མི་རིགས་ སོ།།གལ་ཏེ་དམིགས་པའི་རྣམ་པ་ཉིད་སྤྱི་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་ལ་ནི་ཁྱབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་པ་ཉིད་དུ་དམིགས་ན་ནི། །གསལ་བ་མཐའ་དག་དམིགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་། ཡུལ་དང་དུས་ཐ་དད་པའི་གསལ་བ་མཐའ་དག་ རྟོགས་པར་ཐལ་བ་ཡིན་ནོ།།རྣམ་པ་གསལ་བ་གཅིག་གི་མཐར་ཐུག་པ་ཉིད་ལ་མ་ཁྱབ་པར་གྲུབ་ན་ནི་ཆོས་ཅན་མ་གྲུབ་པ་ཡང་སྤངས་པ་ཉིད་དོ། །འོ་ན་ཅི་ལྟར་འདི་ཐལ་བ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ཞེ་ན། ཕ་རོལ་པོས་རྣམ་པ་ཉིད་སྤྱི་ཡིན་པར་ཁས་བླངས་ཤིང་། ཡང་ན་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་ཐལ་བ་སྒྲུབ་པ་ ཉིད་དོ།།ཡང་ན་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་གསལ་བ་གཅིག་གི་མཐར་ཐུག་པ་ཉིད་དུ་དམིགས་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ཐལ་བའི་དོན་ཡིན་ལ། བཟློག་པ་ནི་རྩ་བའི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ནོ། །ཐལ་བ་ནི། རྩ་བའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཁྱབ་པ་སྒྲུབ་པའི་དོན་ཉིད་དོ། །གཞན་དག་ནི་རང་བཞིན་གཞན་དང་བྲལ་ བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྩ་བའི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ལ།ཐལ་བ་ནི་དེ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འདི་ཉེ་བར་བཀོད་པ་ཡང་རྩ་བའི་མཐར་ཐུག་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྲལ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་གཏན་ཚིགས་ནི་མེད་པ་དགག་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ལ། དེ་ནི་སྤྱི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་ ན་ཡང་གྲུབ་པ་ཉིད་དོ།།གཏན་ཚིགས་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་ནི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་གྱི་ཆོས་ཅན་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་མེད་ན་དེ་མེད་ཅེས། །བརྗོད་པ་ལས་ཀྱང་དེ་རྟོགས་ཕྱིར། །ཞེས་སོ།

「然而，如果說，因為想要說而做方面本身，那麼，是不合理的，如果說，因為想要說無常本身是方面，即使是那樣，僅僅通過那個，不會成立是無常本身，因為想要說常本身，那個時候，會變成沒有。』如果說，在實事上，通過無常本身成立是方面，會變成成立是成立本身。』因此，考察的法不是成立者。』對於自己成立的意義的成立者，也是三種方式的標幟本身，因此，顯示三種方式的標幟是其他人的推測。』因此，如果那些人承認普遍是遍佈，必須通過顯現和那個等等的量成立，因為承認是具有量的理由。』如何合理承認那個是遍佈，通過與行境和時間分別解釋的清晰一個混合，認識沒有分別的自性，遠離其他？即使持有許多顯現的實事，因為沒有認識不同於那個或其他，』不認識是不合理承認。』如果說，觀察的方式本身是普遍，』那麼，不是，因為方式沒有遍佈。』如果觀察是遍佈本身，』『會變成觀察所有清晰。』如果是那樣，會變成認識所有行境和時間不同的清晰。』如果成立方式不遍佈于清晰一個到達最終本身，也捨棄沒有成立具有法本身。』如果說，如何這個是成立反駁？』因為對方承認方式本身是普遍，或者，因為遍佈本身是成立反駁。』或者，因為遍佈，不會變成觀察是清晰一個到達最終本身，是反駁的意義，返回是根本理。』反駁是，成立根本理的遍佈的意義本身。』其他說，因為自性遠離其他，是根本理，反駁是應該認識那個本身。』這個接近安置也是爲了顯示是根本的到達最終。』稱為遠離的理是遮止沒有的自性，那個即使是普遍實事不存在，也是成立本身。』對於理實事不存在，不是應該承認具有實事自性的法，『如果那些不存在，那個不存在，』『因為從說也認識那個。』是這樣說。」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、理（Hetu）、普遍性（Sāmānya）、認識（Jñāna）、以及實在（Tattva）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 論證（Vāda）的理解： 文字中討論了論證的性質，認為論證的目的是爲了澄**理，而不是爲了證明自己的觀點。這與現代哲學中關於論證的討論相關。現代哲學認為，論證是一種重要的認知工具，它可以幫助我們獲得新的知識和理解。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、理、普遍性、認識、實在、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།དེ་ནི་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དེ། གལ་ཏེ་སྤྱི་ནི་ཆོས་ཅན་ན། །དེ་ལ་ཁྱབ་པ་མིན་ཉིད་སྒྲུབ། ། གཏན་ཚིགས་དངོས་མེད་ཙམ་ཡིན་ན། །གང་དུ་ཅི་ཞིག་གང་གིས་སྒྲུབ། །མེད་པ་ཙམ་དེ་གཏན་ཚིགས་ཡིན། །གང་ཡང་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །ཅི་ལྟར་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པ་ཡིན། །འོན་ཏེ་གསལ་བ་གཞན་དང་འབྲེལ་པ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་ཡང་དེ་གང་ཡིན་ཞེས་ངེས་པར བརྟག་པར་བྱ་བ་ཉིད་དོ།།དེའི་ཕྱིར་ངེས་པ་གཞན་གྱིས་བརྗོད་པའི་སྤྱི་བློ་ལ་གནས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉེ་བར་བསྡུ་བ་མེད་པར་ནི་གཏན་ཚིགས་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་གཞན་སེལ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ལས་གྲུབ་པ་ཡིན་ ནོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟར་གཞན་གྱི་འདོད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། གཞན་གྱིས་ཁས་བླངས་པ་ནི་ཉེས་ཀྱང་སུན་འབྱུང་བར་འདོད་པ་ཉིད་དོ། །གཞན་ཡང་གཞན་སེལ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སྤྱི་ནི་ཁྱབ་པ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་ཁོ་ན་འདི་ལྟར། ལྡོག་པར་མཚུངས་པ་ཉིད་དག་ནི། །ཡོད་སྲིད་དངོས་པོའི་ རྗེས་འགྲོ་མེད།།འཇུག་པ་ལ་སོགས་བྲལ་འགྱུར་ཕྱིར། །འོན་ཏེ་སྤྱི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཡང་བྲལ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། མེད་པ་ལ་ནི་གཏན་ཚིགས་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །མེད་པ་སྒྲུབ་པ་ལ་རུང་བ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། འབྲེལ་པ་མེད་ན་གཅིག་མེད་པས་གཞན་མེད་པར་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །འབྲེལ་པ་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ལ་འཛིན་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེའི་སྟོབས་ཀྱིས་གང་ན་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མེད་པ་དེ་ན་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་མེད་པ་ཙམ་ཞིག་སྟོན་ཏེ། རྩ་བའི་གཏན ཚིགས་མ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་སོ་སོར་ངེས་པའི་དངོས་པོའི་ཡུལ་མེད་པར་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མི་དམིགས་པ་ཡང་ཉེ་བར་ལེན་ཏོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན། འདི་ན་གང་ཤིང་ཤ་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚུལ་གྱིས་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་གཞན་ཡོད་དགོས་སོ། །འོན་ཏེ་འདིར་ཡང་དངོས་ པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་ཐུན་མོང་བའི་ཆོས་ཅན་དུ་ལེན་ཏོ་ཞེ་ན།དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་ཐུན་མོང་བ་གཞན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྣང་བ་ཉིད་གཉི་གའི་ཐུན་མོང་གི་ཆོས་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོན་ཏེ་དངོས་པོ་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཅན་མ་ཡིན་པར་ བསྒྲུབ་པ་ལ་དེ་དམིགས་པ་གཞན་གཏན་ཚིགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ནི་གྱི་ནའོ།།དེའི་ཕྱིར་འདི་རྩ་བའི་གཏན་ཚིགས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྤྱི་ཆོས་ཅན་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

「那個是不存在本身，『如果普遍是具有法，』『對於那個，成立不是遍佈本身。』『如果理僅僅是無實事，』『在哪裡，什麼通過什麼成立？』『僅僅不存在是那個理，』『因為沒有任何聯繫，』『如何成立應該成立？』然而，如果說，清晰是與其他聯繫和遠離，那個時候，也應該確定考察那個是什麼。』因此，通過其他說確定的普遍，會存在於心。』沒有接近收集方面的法，理不能成立應該成立。』然而，如果說，通過其他排除的特徵的普遍，從善逝成立，』如果是那樣，會變成僅僅是其他人的想要，想要駁倒即使是其他承認的過失。』還有，僅僅想要通過其他排除的特徵，普遍是遍佈本身，像這樣，『返回相同本身是，』『可能存在不隨行實事，』『會遠離進入等等。』然而，如果說，即使對於普遍不存在，也存在遠離的特徵的理，』那麼，也不是，因為對於不存在，理是不合理的。』如果說，對於成立不存在是合理本身，』那麼，不是，如果沒有聯繫，通過一個不存在，會認識其他不存在。』持有是隨行聯繫，因此，僅僅顯示在那個的力量中，沒有做遍佈，在那個沒有應該遍佈，僅僅顯示不一致方面不存在，不是根本理。』然而，如果說，爲了成立沒有各自確定的實事的行境，也接近持有不觀察做遍佈，』如果是那樣，『在這裡，沒有哪個木材的樹，』通過這樣的方式，需要有通過量成立的其他具有法。』然而，如果說，也在這裡持有實事和無實事是共同的具有法，』那麼，也是不合理的，因為沒有其他實事和無實事是共同。』如果說，僅僅分別認識的顯現是兩者的共同的具有法，』如果是那樣，然而，爲了成立不是具有接近持有實事，那個觀察是其他理，因此，那個是過失。』因此，這個不是根本理，因為沒有成立普遍具有法。」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於普遍性（Sāmānya）、理（Hetu）、實在（Tattva）、認識（Jñāna）、以及論證（Vāda）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於普遍性、理、實在、認識、論證、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཉིད་སྤྱི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱོགས་ལ་ནི། འདི་ཐལ་བ་སྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ཁྱབ་པ་ཉིད་ མ་ཡིན་པ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་རྒོལ་བ་གཉི་ག་ལ་གྲུབ་པ་ཉིད་གཏན་ཚིགས་ཡིན་གྱི། ཕྱིར་རྒོལ་གཅིག་པུ་ལ་གྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་གང་ཞིག་གཉི་ག་ལ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་དེ་ནི་དོན་ཉིད་ཡིན་པས་དོན་སྨོས་པ་ཅི་དགོས་ཤེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར། ཅི་ ལྟར་གཅིག་ལ་རྟོགས་ཙམ་ལས།།གྲུབ་བཞིན་གཉི་ག་ལ་ཡང་འགྱུར། །གང་ཕྱིར་རྟོགས་པ་འདི་དག་ནི། །ངེས་པར་སྐྱེ་དང་འབྲེལ་མ་ཡིན། །དེས་ན་ཕྱོགས་དང་མཐུན་ཕྱོགས་ལས་གང་ཡང་རུང་བ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་གཉི་ག་ཡང་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཡང་དོན་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ།།འདི་ལྟར། དོན་སྨོས་དེ་ནི་སྒྲ་དག་དང་། །རྟོགས་པས་སྒྲོ་བཏགས་བདག་ཉིད་ཅན། །རྟགས་ཉིད་མིན་པར་སྒྲུབ་དོན་ཏེ། །དོན་ལས་དོན་ནི་གྲུབ་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་མཐོང་བའི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི། དོན་སྨོས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྒྲ་དང་རྟོག་པ་ཙམ་གྱིས་སྦྱར་བའི་ བདག་ཉིད་ཅན་གཏན་ཚིགས་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཏེ།དོན་གཉིས་ལས་གོ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་མ་གྲུབ་པ་དང་འགལ་བ་དང་མ་ངེས་པའི་མཚན་ཉིད་དག་ཁོ་ན་མ་རྟོགས་པའི་དོན་སྒྲུབ་པ་ལ་གཏན་ཚིགས་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནམ། གལ་ཏེ་འདི་ལ་ཚུལ་གསུམ་ཡོད་ན་ ཅི་ལྟར་གཏན་ཚིགས་མ་ཡིན་པར་འགྱུར།དེ་སྟེ་ཚུལ་གསུམ་མེད་ན་དེའི་ཚེ་རང་གི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ནས་བཟློག་ཟིན་པས་དོན་སྨོས་པས་ཅི་བྱ་སྟེ། གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་སྟོན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་ དཔག་པ་ལ་ཡང་རྟོག་པས་སྒྲོ་བཏགས་པའི་ཚུལ་གསུམ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཐོབ་པ་ཡིན་པས།ཇི་ལྟར་དེ་ལས་ལྡོག་པ་ཡིན་འོ་ན་འདིར་སྨོས་པ་དེ་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པ་རང་གི་ངེས་པ་བཞིན་གཞན་ གྱི་ཚིག་ཀྱང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་འདོད་པ་དེ་དག་ནི།མི་རིགས་པར་སྨྲ་བར་བསྟན་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ནི་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་གྱི། བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཚིག་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཚིག་ནི་དངོས་སུ་སྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བསྒྲུབ་ བྱ་དང་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཚིག་ནི་དོན་དང་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་ནོ།

「對於說形等等本身是普遍的方面，這個不是成立反駁，因為通過顯現認識那些不是遍佈本身。』因此，對於兩個辯論者成立本身是理，不是對於一個辯論者成立。』如果說，如果哪個對於兩個都完全成立，那個是意義本身，為什麼需要說意義？』那麼，不是，因為，『如何僅僅從一個認識，』『也會變成對於兩個成立？』『因為這些認識，』『不是確定產生和聯繫。』因此，即使與方面一致方面，哪個本身等等，兩個也沒有成立，因為不是意義本身，不是理本身。』像這樣，『說意義那個是聲音等等，』『具有通過認識安立的自性。』『爲了成立不是標幟本身，』『因為從意義成立意義。』爲了顯示哪個是具有自己看見的差別的說意義，那個是僅僅通過聲音和認識結合的具有自性不是理，因為可能存在從兩個意義理解本身。』如果說，不是僅僅沒有認識沒有成立和相違和不確定的特徵，不是理爲了成立意義？如果這個具有三種方式，如何會變成不是理？如果那個沒有三種方式，那個時候，僅僅通過自己意義的推測的特徵已經返回，為什麼通過說意義做？』因為其他意義的推測是顯示三種方式的標幟，』如果說，那麼，不是，因為即使對於自己意義的推測，也獲得通過認識安立的三種方式理的特徵，如何從那個返回？』那麼，在這裡說那個不是做，因為應該變成是自己意義的推測，』如果說，那些想要成立自己確定的語言，也成立其他語言，那些會變成說是沒有道理的，因為那個沒有成立。』成立應該成立是成立者，不是應該成立本身。』如果說，語言是成立者，』那麼，不是，因為語言不是直接成立，因為不是與應該成立聯繫。』語言不是與意義聯繫。」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、理（Hetu）、普遍性（Sāmānya）、認識（Jñāna）、以及語言（Vāc）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 語言（Vāc）的理解： 文字中討論了語言的作用，認為語言是我們表達思想和交流資訊的重要工具。這與現代語言學中關於語言的討論相關。現代語言學認為，語言是一個複雜的系統，它具有多種功能。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、理、普遍性、認識、語言、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།དེའི་ཕྱིར། དོན་གྱིས་དོན་རྟོགས་ཕྱིར་དོན་ལ། །ཕྱོགས་དང་གཏན་ཚིགས་བརྗོད་ནུས་མེད། །དེས་ན་དེ་དག་རང་ཉིད་ལས། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་གནས་མ་ཡིན། །སྒྲ་ནི་མི་རྟག་སྟེ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཚུལ་གསུམ་པས་བྱས་ པ་ཉིད་མི་རྟག་པ་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ།དེ་དེ་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་ཀྱི་ཚིག་གམ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཚིག་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་སྒྲ་རྟག་སྟེ། གཞལ་བྱའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བས་ཀྱང་བསྒྲུབ་བྱ་གྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་ཡང་ཕྱོགས་དང་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཚིག་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ དོན་དེར་མ་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འོ་ན་ནི་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་དོན་ཉིད་ཀྱིས་དོན་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཚིག་ནི་དངོས་སུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །ཚིག་ནི་དོན་མེད་པར་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་དུ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཚིག་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ ཡིན་པ་དེར།ཕྱོགས་ཀྱི་ཚིག་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པར་ནི་མ་བརྗོད་པར་གྲུབ་པོ། །འོན་ཏེ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཚིག་བསྒྲུབ་བྱའི་དོན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། གཏན་ཚིགས་དོན་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་དམ་བཅས་པ་ཙམ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་འགོད་དོ་ཞེ་ན།ཅི་ལྟར་སྒྲུབ་བྱེད་མ་ཡིན་པ་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན། ལྷན་ཅིག་པ་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཅི་ལྟར་མཁོ་བ་མེད་པ་ལྷན་ཅིག་ཏུ་བྱེད། འགའ་ཡང་ཉེ་བར་མི་མཁོ་བ་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འདོད་པ་ནི་མེད་དོ། དེའི་ཕྱིར་ཚིག་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་། ཕྱོགས་ཀྱི་ཚིག་དེ་སྨྲ་བ་པོའི། །བསམ་པ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ལས། །ཚད་ཡིན་དེ་ལས་ཐེ་ཚོམ་དག་།སྐྱེ་ཕྱིར་དངོས་སུ་སྒྲུབ་བྱེད་མིན། །དེར་ཐེ་ཚོམ་གྱི་རྒྱུ་ཉིད་ནི་གཏན་ཚིགས་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་དང་མ་འབྲེལ་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཐེ་ཚོམ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་གཏན་ཚིགས་དགོད་པ་དོན་མེད པར་འགྱུར་རོ།།འོ་ན་ནི་ཅི་ལྟར་ཚིག་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་དོན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་དོན་ཀྱང་དེ་ལས་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེར་ཡང་དེ་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །འབྲེལ་པ་ཡིན་ན་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་། འབྲེལ་པ་ཡང་གང་གིས་ཟློག་པར་བྱེད་ཅེ་ན། དེ་ ནི་བདེན་ཏེ།སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དོན་ཀྱང་ཚིག་གིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། དེར་བསམ་པ་སྟོན་པ་ལས་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེས་ན་དངོས་སུ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་ཡང་ཚིག་གི་ཚད་མ་ཉིད་འཕེན་པ་ཡིན་ནོ།

「因此，『爲了通過意義認識意義，』『在意義上，不能說方面和理。』『因此，那些從自己，』『不是存在成立者。』『聲音是無常，因為是所作，』通過三種方式，所作本身是理解無常，因為對於那個，沒有錯亂，不是方面的詞語或理的詞語。』如果不是那樣，『聲音是常，因為是所量，』通過那個，也會變成成立應該成立，因為對於那個，也有方面和理的詞語。』如果說，因為那個的意義沒有聯繫在那裡，不是理，』那麼，哦，因為聯繫，會變成通過意義本身認識意義，會變成說，詞語不是直接成立者。』因為即使沒有意義，也存在詞語。』在哪裡，理的詞語不是成立者，在那裡，沒有說方面的詞語不是成立者，成立了。』然而，如果說，通過成立應該成立的詞語，成立應該成立的意義，』那麼，不是，因為過失是理沒有意義。』然而，如果說，僅僅是承諾不是成立者，因此，安置理，』如何不是成立者是成立者？』如果說，是同時成立者，』如何沒有需要是同時做？』沒有想要同時做一些也不接近需要的。』因此，詞語不是成立者。』還有，『方面的詞語，那個說話者的，』『從顯示想法，』『因為從那個產生猶豫，不是直接成立者。』在那裡，猶豫的因本身不是理。』因為沒有與意義聯繫本身是猶豫的因，如果不是那樣，安置理會變成沒有意義。』那麼，哦，如何詞語不是成立應該成立的意義，像那樣，成立者也不是從那個理解意義，在那裡，也是那個沒有聯繫本身。』如果聯繫，通過什麼返回與應該成立的聯繫？』那個是真實的，成立者的意義也不是通過詞語成立，因為在那裡，從顯示想法是量，因此，不是直接成立者。』對於成立者，也是詞語的量本身牽引。」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、理（Hetu）、語言（Vāc）、認識（Jñāna）、以及實在（Tattva）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 語言（Vāc）的理解： 文字中討論了語言的作用，認為語言是我們表達思想和交流資訊的重要工具，但它本身不是真理的保證。這與現代語言學中關於語言的討論相關。現代語言學認為，語言是一個複雜的系統，它具有多種功能，但語言的意義和真理值是不同的概念。 認識（Jñāna）的理解： 文字中討論了認識的作用，認為認識是我們理解世界的基礎，並且認識的概念是基於我們的經驗，但認識也可能受到語言的影響。這與現代認知科學中關於認知的討論相關。現代認知科學認為，認知是一個複雜的過程，它受到多種因素的影響，包括語言。 實在（Tattva）的理解： 文字中討論了實在的性質，認為實在是指事物的真實本質，並且實在的概念是基於我們的經驗，但語言不能直接把握實在。這與現代哲學中關於實在論的討論相關。現代哲學認為，實在論認為存在一個獨立於我們意識的外部世界，但我們對實在的理解是通過我們的認知和語言進行的。 認識的可靠性： 文字中討論了認識的可靠性問題，認為我們不能僅僅通過感官經驗來獲得知識，還需要通過邏輯推理和內在的認知能力，但語言也可能導致誤解。這與現代哲學中關於認識論的討論相關。現代哲學認為，認識論是哲學研究的重要領域，它主要研究知識的來源、性質和範圍。 批判性思維： 這段文字鼓勵我們對自己的認知進行批判性思考，並質疑我們對真理的看法，同時也質疑語言的可靠性。這與現代哲學中關於批判性思維的討論相關。現代哲學認為，批判性思維是一種重要的認知能力，它可以幫助我們避免錯誤和偏見。 邏輯的侷限性： 這段文字暗示了邏輯的侷限性，認為邏輯不能完全理解世界的本質，並且認為我們應該超越邏輯去體驗真理，同時也暗示了語言的侷限性。這與現代哲學中關於邏輯的侷限性的討論相關。現代哲學認為，邏輯是一種重要的工具，但它不是唯一的工具，並且它不能完全理解世界的本質。 知識的相對性： 文字中討論了知識的相對性問題，認為知識可能受到個人信仰和文化背景的影響，同時也暗示了語言的相對性。這與現代哲學中關於相對主義的討論相關。現代哲學認為，相對主義認為知識是相對的，而不是絕對的，並且它可能受到多種因素的影響。 論證的有效性： 文字中討論了論證的有效性問題，認為論證必須是邏輯有效的，也就是說，論證的結論必須從論證的前提中邏輯地推導出來，同時也暗示了語言的有效性問題。這與現代邏輯學中關於論證的討論相關。現代邏輯學認為，論證是一種重要的認知工具，它可以幫助我們獲得新的知識和理解。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、理、語言、認識、實在、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།བསྒྲུབ་བྱ་ལ་ཡང་ཚད་མ་འཕེན་པར་འགྱུར་ རོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། དེར་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་ཚད་མར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཚིག་གིས་ནི་སྔོན་ཞུགས་པའི་ཚད་མ་འཕེན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་བརྗེད་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ད་ལྟར་བ་ལ་ནི་མངོན་སུམ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་པས། དེ་ལ་ཚིག་གིས་ཅི་བྱ། མངོན་སུམ་གྱི་དོན་ལ་ནི་ གཞན་གྱི་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ཆེན་པོ་མ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་ཚིག་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཚིག་བརྒྱུད་ནས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚིག་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བརྗོད་པ་ཡིས། །བརྒྱུད་པ་ཡིས་ཀྱང་ནུས་པ་མེད། ། གཏན་ཚིགས་བརྗོད་པ་རང་ཉིད་ལ། །ནུས་པ་མེད་ཀྱང་ནུས་སྟོན་བྱེད། །གལ་ཏེ་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་ནུས་པ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་ནི་ཅི་ལྟར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚིག་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། ཕྱོགས་ཀྱི་ཚིག་ཀྱང་འགྱུར་བ་ཡིན་ན་ནི། མ་གྲུབ་པར་སྟོན་པ་ན་ཅི་ལྟར་གྲུང་པར་བྱེད་པ་ཡིན། རང་ཉིད་མི་ནུས་པ་ནི་ནུས་པ་ལ་མ་བརྟེན་པར་ནུས་པ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། འགྱེལ་བ་འགྱེལ་བ་ལ་བརྟེན་ནས། །གང་དུ་འང་བརྟེན་པར་འགྱུར་མ་ཡིན། །དེ་བཞིན་མ་གྲུབ་མ་གྲུབ་པ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་རབ་གྲུབ་མིན། །ཕྱོགས་ཀྱི་ཚིག་གིས་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་གྲུབ་པ ཉིད་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་ཕྱོགས་ཀྱི་ཚིག་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན།གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཚིག་ནི་རང་ཉིད་ནུས་པ་མེད་ཀྱང་ནུས་པ་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་བརྗོད་དོ། །བསྒྲུབ་བྱའི་དོན་དང་འབྲེལ་པ་ཡིས། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། །ཚིག་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་ བརྗོད་དེ།།དེ་རང་ཉིད་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་མིན། །དེས་ནི་གཞན་གྱི་དོན་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། བསྟན་པར་བྱ་བ་ལ་ལྟོས་ནས་ནི་རང་དོན་ཉིད་ཡིན་ལ། སྟོན་པར་བྱེད་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ནི་རྗེས་སུ་བརྗོད་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ་ཞེས་གང་བརྗོད་པ་དེ་ཡང་གསལ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཉེ་བར་བརྟགས་ནས་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བརྗོད་ཀྱི། རང་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བསྟན་པར་བྱ་བ་ལ་ལྟོས་ནས་ནི། དེ་རང་གི་དོན་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྱི་ན་བརྗོད་པ་ཉིད་དེ། དེ་ལ་ནི་ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རང་གི་དོན་ཡིན་གྱི། ཚིག་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་དོན་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དྲན་པར་བྱེད་པས་དེ་ཡང་ཕན་འདོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཚིག་གིས་ནི་ཅེས་སུ་བརྗོད་པ་ཙམ་ཞིག་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ།

「如果說，對於應該成立，也會變成牽引量，』那麼，不是，因為在那裡，那個時候，會變成量。』詞語是牽引先前進入的量，因為對於那個，可能存在遺忘。』對於現在，顯現本身是量，對於那個，詞語做什麼？』對於顯現的意義，不是其他接近顯示是偉大。』因此，詞語不是成立者。』那麼，哦，通過方面的詞語，是間接地成立者，譬如像成立的詞語一樣，』那麼，也不是，『通過說應該成立，』『即使是通過間接，也沒有能力。』『即使說理自己，』『沒有能力，也顯示能力。』如果說，顯示通過量成立的能力，如何成立的詞語是成立者，像那樣，如果方面的詞語也變成那樣，』在顯示沒有成立的時候，如何做成立？』自己沒有能力，不是不依賴於能力，會變成具有能力。』像這樣，『依賴於倒下倒下，』『在任何地方，不會變成依賴。』『像那樣，沒有成立沒有成立，』『通過那個本身，不是完全成立。』因為通過方面的詞語，說應該成立沒有成立本身，如何方面的詞語是成立者？』因為理的詞語自己沒有能力，也說能力，』因此，說成立者。』因為通過與應該成立的意義聯繫，』『說成立者，』『說詞語是成立者，』『那個自己不是成立者。』因此，稱為其他意義和推測是相違。』像這樣，『依賴於應該顯示，是自己意義本身，』『依賴於顯示者，僅僅是說的剩餘，』也清晰說哪個，因為那個是推測的因本身，接近考察后說推測，自己不是。』因此，依賴於應該顯示，那個是自己意義本身，是過失說，因為對於那個，是理解三種方式的標幟本身，因此，是自己意義，詞語不是，因為從那個沒有理解意義。』如果說，通過回憶，那個也是幫助，因此，是理解本身，』那麼，不是，因為詞語僅僅說說是哪個。」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、理（Hetu）、語言（Vāc）、認識（Jñāna）、以及量（Pramāṇa）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 量（Pramāṇa）的理解： 文字中討論了量的作用，認為量是指獲得知識的可靠手段，例如顯現（Pratyakṣa）和推測（Anumāna）。這與現代哲學中關於認識論的討論相關。現代哲學認為，認識論是哲學研究的重要領域，它主要研究知識的來源、性質和範圍。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、理、語言、認識、量、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།དེས་ན་ཚིག་ནི་གཉིས་ཀ་ལ་ལྟོས་ཀྱང་རྗེས་སུ་བརྗོད་པ་ཉིད་དོ། །དེའི གཞན་གྱི་དོན་ཉིད་ནི་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཡིན་ཏེ།སྟོན་པར་བྱེད་པ་ལ་ནི་དེས་ཅིས་ཀྱང་ཕན་བཏགས་པ་མེད་དོ། །དེའི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་ནི་བསྟན་པར་བྱ་བ་ལ་ལྟོས་པ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་གཞན་ལ་ལྟོས་ནས་ནི་གཞན་གྱི་དོན་ཡིན་ལ་གཞན་ལ་ལྟོས་ནས་ ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་ཡིན་པར་འགྱུར་བས།འདི་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། ཡོན་ཏན་ཉིད་ལ་སྐྱོན་དུ་སྒྲོ་འདོགས་པ་འམ། གང་གི་ཕྱིར་སྟོན་པར་བྱེད་པ་དེ་ལ་དེ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་མི་འགྱུར་གྱི། བསྟན་པར་བྱ་བ་ཉིད་ལ་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ལས་གཞན་གྱི་དོན་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་རང་གི་དོན་དུ་ཡང་འགྱུར་ཏེ། དེས་རང་ཉིད་དེའི་དོན་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉེ་བར་བརྟགས་པའི་དགོས་པ་ཡང་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ཚིག་ནི་རྣམ་པ་གཞན་གྱི་དོན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དྲན་པ་ལ་ཡང་ཚིག་ཚད་མ་འམ་ཚད་མ་མ་ཡིན། ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ཅི་སྟེ དོན་ལ་མ་ཡིན།ཚད་མ་མ་ཡིན་ན་ཅི་ལྟར་དེ་ལས་དྲན་པ་སྐྱེ་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དེ་ལས་ཚད་མ་ཉིད་དུ་འགྱུར་གྱི། དྲན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དྲན་པ་ལ་དེ་རྒྱུ་ཡིན་གྱི་ཤེས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པས་ན། ཚད་མ་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་དང་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལས་དྲན་པ་ ཉིད་ཅི་ལྟར་འགྱུར།དུ་བ་ནི་མེ་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་དྲན་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་གལ་ཏེ་དེ་དང་སྒྲ་ཡང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ན། དེ་ལྟར་དྲན་པ་བསྐྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར། དྲན་པ་གང་དང་གང་ཡིན་པ། །དེ་ནི་འབྲེལ་པ་ལས་ཡོད་ཡིན། །དེ་ལྟར་ལྐོག་གྱུར་མེ་ལ་ནི། །དུ་བ་ལ་ནི་དྲན་ པ་ཡིན།།དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དྲན་པ་ཙམ་འབྲེལ་པ་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན། འབྲེལ་པ་དང་དྲན་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་དང་མ་འབྲེལ་པ་ལས་ཀྱང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདི་གཉིས་ལ་འགལ་བ་ཅི་ཡོད་འདི་ལྟར་མཐོང་བའི་དོན་ལ་འབད་རྩོལ་ལམ། མང་དུ་ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་པ་ཡི། །གང་རུང་དོན་ འགའ་ཞིག་ལས་ཀྱང་།།དྲན་པ་སྐྱེ་བ་མིན་ནས་ཅི། །འོན་ཏེ་ངེས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་དྲན་པ་ནི་འབྲེལ་པ་ཉིད་ལས་ཡིན་གྱི་གཞན་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་རིགས་ཏེ། འབྲེལ་པ་མེད་པར་ནི། དེ་དེར་ངེས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་སྒྲ་ལས་ནི་ངེས་པའི་རང་བཞིན་དུ་དྲན་ནོ་ ཞེས་མ་གྲུབ་པ་དེས་ན་འབྲེལ་པར་མི་འགྲུབ་པོ།།འདི་ལྟར་འབྲེལ་པ་མ་བརྟགས་པ་དག་ནི་ཐེ་ཚོམ་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །སྒྲ་ལས་ནི་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེ་བར་དམིགས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ།

「因此，詞語即使依賴於兩者，也是說的剩餘。』那個的其他的意義本身是依賴於顯示者，對於顯示者，那個沒有幫助。』那個是推測的因本身，推測本身是依賴於應該顯示。』如果說，依賴於其他，會變成是其他意義，依賴於其他，會變成是推測本身，這個如何是？』或者安立功德本身是過失，』因為對於哪個是顯示者，那個不會變成推測，因為僅僅是應該顯示本身。』那個會變成從顯示者是其他意義。』如果不是那樣，也會變成是自己意義，因為那個自己做那個的意義。』也已經說了接近考察的需要。』因為詞語不是成立其他方式的意義。』如果說，對於回憶，詞語是量或不是量？』如果是量，為什麼對於意義不是？』如果不是量，如何從那個產生回憶？』因為那個本身，如果不是那樣，會變成從那個是量本身，回憶不是。』對於回憶，那個是因，不是認知者，因此，不是存在量本身。』因為沒有與意義聯繫，如何從那個變成回憶本身？』煙是與火聯繫，因此，產生回憶。』像那樣，如果那個和聲音也是聯繫，會那樣產生回憶。』像這樣，『回憶哪個和哪個是，』『那個是從聯繫存在。』『像那樣，對於隱蔽的火，』『對於煙是回憶。』那個不是，因為僅僅回憶是從聯繫存在，會變成聯繫和回憶者不是，因為即使從沒有與意義聯繫也存在，這兩個有什麼相違？』像這樣，『對於看見的意義，努力，』『或者許多一起使用，』『從任何一些意義，』『為什麼不產生回憶？』然而，如果說，確定的自性的回憶是從聯繫本身存在，不是從其他，』那麼，是合理的，如果沒有聯繫，那個在那裡不是確定。』然而，從聲音回憶是確定的自性，沒有成立，因此，沒有成立聯繫。』像這樣，沒有考察聯繫的那些會變成猶豫。』從聲音，僅僅是觀察產生猶豫。」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、理（Hetu）、語言（Vāc）、認識（Jñāna）、量（Pramāṇa）、以及記憶（Smṛti）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 量（Pramāṇa）的理解： 文字中討論了量的作用，認為量是指獲得知識的可靠手段，例如顯現（Pratyakṣa）、推測（Anumāna）和回憶（Smṛti）。這與現代哲學中關於認識論的討論相關。現代哲學認為，認識論是哲學研究的重要領域，它主要研究知識的來源、性質和範圍。 記憶（Smṛti）的理解： 文字中討論了記憶的作用，認為記憶是過去經驗的再現，但它不是完全可靠的，因為記憶可能受到多種因素的影響，例如遺忘和誤解。這與現代認知科學中關於記憶的討論相關。現代認知科學認為，記憶是一個複雜的過程，它受到多種因素的影響。 認識的可靠性： 文字中討論了認識的可靠性問題，認為我們不能僅僅通過感官經驗來獲得知識，還需要通過邏輯推理和內在的認知能力，但語言和記憶也可能導致誤解。這與現代哲學中關於認識論的討論相關。現代哲學認為，認識論是哲學研究的重要領域，它主要研究知識的來源、性質和範圍。 批判性思維： 這段文字鼓勵我們對自己的認知進行批判性思考，並質疑我們對真理的看法，同時也質疑語言和記憶的可靠性。這與現代哲學中關於批判性思維的討論相關。現代哲學認為，批判性思維是一種重要的認知能力，它可以幫助我們避免錯誤和偏見。 邏輯的侷限性： 這段文字暗示了邏輯的侷限性，認為邏輯不能完全理解世界的本質，並且認為我們應該超越邏輯去體驗真理，同時也暗示了語言和記憶的侷限性。這與現代哲學中關於邏輯的侷限性的討論相關。現代哲學認為，邏輯是一種重要的工具，但它不是唯一的工具，並且它不能完全理解世界的本質。 知識的相對性： 文字中討論了知識的相對性問題，認為知識可能受到個人信仰和文化背景的影響，同時也暗示了語言和記憶的相對性。這與現代哲學中關於相對主義的討論相關。現代哲學認為，相對主義認為知識是相對的，而不是絕對的，並且它可能受到多種因素的影響。 關聯性： 文字中討論了關聯性在回憶中的作用，認為回憶通常與過去的經驗相關聯，但這種關聯性不是絕對的，因為回憶也可能受到其他因素的影響。這與現代認知科學中關於關聯性記憶的討論相關。現代認知科學認為，關聯性記憶是一種重要的記憶機制，它可以幫助我們回憶過去的經驗。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、理、語言、認識、量、記憶、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།འོ་ན་ཅི་ལྟར་ངེས་སྨྲས་པ་དེ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ངེས་ཤེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ངེས་པ་དེ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་ལས་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་རོ།།འདི་ལྟར་སྔར་ཞུགས་པ་ཚད་མས་བརྟགས་པ་ཉིད་ལས་ངེས་པ་ཡིན་གྱི་ཚིག་ཙམ་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཚད་མའི་ངེས་པའི་ཚིག་ལས་ཡིན་ལ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཚིག་ཚད་མ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན་འདི་ལ་བརྗོད་པ། དེ་ལྟར་འདི་ལ་འདོད་པ་ཉིད། །རང་ཉིད་དོན་ལ་དེ་ཚད་མིན། །གང་ཕྱིར་དོན་ འདི་གྲུབ་པ་ན།།ངེད་ལ་ཚད་མ་ཅི་ཡང་མེད། །དོན་ལ་མི་ཚིག་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མ་ཚད་མ་ཞེས་བྱས་པས་ནི་ཆད་པ་ཅི་ཡང་མེད་དོ། །ཚད་མ་ཡང་ཚིག་ལས་ནི་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་རང་རིག་པས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ནི་དྲན་པར་བྱེད་པ་ཙམ་ཡིན་ཏེ། དེས་པ་ནི་རང་རིག་པ་དེ་ཁོ་ན་ ལས་ཡིན་ནོ།།ཅི་ཚིག་མེད་པར་ཡང་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། ཡིན་པ་ཉིད་དེ་འབད་རྩོལ་ལས་ཀྱང་དྲན་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་གང་གི་ཚེ་འབད་རྩོལ་ལས་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་ནི་ཚིག་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། ཚིག་ལས་དོན་ལ་ལོག་པར་ནི། །དྲན་པའང་སྐྱེ་བར་མཐོང་བ་ཡིན། ། བདེན་དང་མི་བདེན་པ་དག་གིས། །ཚིག་ལས་ཁྱད་པར་མཐོང་བ་མེད། །དོན་ལ་རྟོག་ན་དེ་ཡི་ཚེ། །དེ་ནི་རང་ཉིད་རྗེས་དཔག་ཉིད། །དྲན་པ་ལོག་པར་འཇུག་པ་ནི། །འབད་རྩོལ་ལས་ཀྱང་སྐྱེ་བ་ཡིན། །དེ་ཡི་ཕྱིར་རྟགས་འགའ་ཞིག་ལ། །ཤིན་ཏུ་དཔྱད་པ་ཉིད་ལས་སྔར་ཚད་མའི་རང་བཞིན་ངེས་པ ཡིན་ཏེ།དེས་ན་ཚིག་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མ་ལ་མ་ཡིན། དོན་ལ་ཡང་མ་ཡིན། འབད་རྩོལ་ལ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་དོན་ལ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ལ། ཚིག་ནི་དེའི་སྒོ་ནས་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འབྲེལ་པ་འཛིན་པའི་ཚད་མ་ད་ལྟར་འདས་པའི་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་འབྲེལ་པ་དེས་ ད་ལྟ་ནི་དྲན་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ན་དེ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཞེ་ན།ཚད་མ་དེས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཉིད་དོ། །དེས་ན། ཚད་མ་ལས་སྐྱེས་དྲན་པ་ནི། །བཏགས་ནས་ཚད་མ་ཇི་ལྟར་མིན། །ཚད་མ་མིན་ལས་སྐྱེས་པ་གང་། །དེ་ནི་ཚད་མ་མིན་པར་འདོད། །དྲན་པ་འདི་ནི་ཚད་མ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ ལ་ཡང་དྲན་པ་ཉིད་རྒྱུ་མཚན་མ་ཡིན་ནམ།དྲན་པ་དེ་ཡང་དྲན་པ་གཞན་ལས་ཡོངས་སུ་དག་པ་ལ་བརྟེན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ངེས་པ་སྐྱེས་པར་ག་ལ་འགྱུར། དྲན་འདི་བརྟན་པ་ཡིན་ཞེ་ན། །ལོག་ལ་བརྟེན་པ་མེད་དམ་ཅི། །དོན་ཐོབ་ཕྱིར་ན་ལོག་མིན་ན། །དེ་ནི་གྲུབ་པ་ཉེར་གཞག་ཉིད། །འདི་ལ་ ཡང་བརྗོད་དེ།འདི་ནི་རང་ལས་རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས། །ཐ་སྙད་ལས་ནི་ཚད་མ་ཉིད། །ཅེས་དང་པོ་ཉིད་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ཐ་སྙད་ཀྱང་དོན་ཐོབ་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་དམིགས་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། གཞན་ནི་མཁོ་བ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ནོ།

「那麼，如何確定說確定那個，是像那個一樣？』那麼，不是，因為那個確定是從量本身。』像這樣，先前進入通過量考察本身是確定，不是僅僅通過詞語。』那麼，哦，從量的確定的詞語存在，如果是那樣，詞語也是量本身？』對於這個說，『像這樣，對於這個是想要本身，』『自己對於意義，那個不是量。』『因為這個意義成立，』『我們什麼量也沒有。』對於意義，不是詞語是量，因為說量量，什麼也沒有減少。』量也不是從詞語成立，因為那個是從自己認識成立。』對於那個，僅僅是回憶者，那個是從自己認識那個本身。』什麼，即使沒有詞語也存在？』是存在本身，因為也看見從努力回憶。』然而，如果說，哪個時候不是從努力，那個時候，詞語是量？』那麼，不是，『像這樣，從詞語對於意義返回，』『也看見產生回憶。』『通過真實和不真實，』『沒有看見從詞語的差別。』『如果對於意義認識，那個時候，』『那個是自己推測本身。』『進入返回的回憶，』『也從努力產生。』『因此，對於一些標幟，』『僅僅通過極度考察，先前是確定的量的自性，』因此，詞語不是量。』不是對於量，也不是對於意義，也不是對於努力。』對於隱蔽的意義，僅僅是推測本身是量，詞語是從那個的門。』如果說，持有聯繫的量現在是過去，如何那個聯繫現在是有回憶，那個不是量？』因為通過量產生，是量本身。』因此，『從量產生回憶，』『安立如何不是量？』『哪個從不是量產生，』『那個想要不是量。』『這個回憶是從量產生，』對於這個，回憶本身不是理由嗎？』那個回憶也依賴於從其他回憶完全清凈，如何會產生確定？』『如果說，這個回憶是堅固，』『難道不是依賴於返回？』『如果爲了獲得意義不是返回，』『那個是成立接近安置本身。』對於這個也說，『這個從自己認識自己的自性，』『從俗諦是量本身。』也已經在最初說了。』俗諦也是觀察是獲得意義的特徵本身，其他不是具有需要的。」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於量（Pramāṇa）、語言（Vāc）、認識（Jñāna）、記憶（Smṛti）、以及真理（Satya）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 真理（Satya）的理解： 文字中討論了真理的性質，認為真理是指事物的真實本質，並且真理的概念是基於我們的經驗，但語言不能直接把握真理。這與現代哲學中關於真理的討論相關。現代哲學認為，真理是一個複雜的問題，它涉及到我們如何認識世界以及我們如何表達我們的認識。 循環論證： 文字中指出了循環論證的問題，認為如果用量來解釋量，就會陷入循環論證的困境。這與現代邏輯學中關於循環論證的討論相關。現代邏輯學認為，循環論證是一種邏輯謬誤，它會導致論證的無效。 論證的有效性： 文字中討論了論證的有效性問題，認為論證必須是邏輯有效的，也就是說，論證的結論必須從論證的前提中邏輯地推導出來，同時也暗示了語言和記憶的有效性問題。這與現代邏輯學中關於論證的討論相關。現代邏輯學認為，論證是一種重要的認知工具，它可以幫助我們獲得新的知識和理解。 俗諦（Saṃvṛtisatya）： 文字中提到了俗諦的概念，認為俗諦是指我們通過語言和概念所理解的世界，但它不是絕對的真理。這與現代哲學中關於語言和真理的討論相關。現代哲學認為，語言和概念是我們理解世界的重要工具，但它們也可能導致我們對世界的誤解。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於量、語言、認識、記憶、真理、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。