d4376略述心些許體驗c3.5s

D4376

།དད་པས་འདི་བསྡེབས་བསོད་ནམས་ཀྱིས། །འགྲོ་ཀུན་སྲིད་པ་ཡོངས་སྤོང་ཞིང་། །བསམ་གཏན་བདེ་ལ་རྟེན་བྱེད་དེ། །རྟག་ཏུ་གཞན་དོན་མོས་པར་ཤོག་།བསམ་གཏན་ལ་འཇུག་པ་བསྡུས་པ་རྫོགས་སོ།། །།[]སེམས་ཀྱི་ཉམས་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཞིག་མདོར་བསྡུས་ཏེ་བརྗོད་ པར་བྱའོ།།དེ་ལ་མཚན་མ་དང་བཅས་པའི་རྣལ་འབྱོར་དང་། མཚན་མ་མེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། དེ་ལ་མཚན་མ་དང་བཅས་པའི་རྣལ་འབྱོར་བཤད་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཆོས་བརྒྱད་ཤེས་ཤིང་ལྡན་ན་མཚན་མ་དང་བཅས་པའི་དམིགས་པ་ལ་གཏད་དུ་འདོད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཆོས་བརྒྱད་ནི་ཞི་གནས་ཀྱི་རྒྱུ་དྲུག་དང་ལྡན་པར་བྱ་བ་དང་། དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་གི་མཚན་ཉིད་ཤེས་པར་བྱ་བ་དང་། གཙོ་ཆེར་སྤྱི་ལ་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞིང་། །བྱེ་བྲག་ལ་གནས་ཀྱི་བར་དུ་བྱེ་བྲག་ལ་གཞག་པར་བྱ་བ་དང་། དམིགས་པ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བ་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་དང་། བྱིང་རྒོད་གཉིས་ཀྱི་དབང་དུ་མི་གཏང་བ་དང་། བསྒོམ་པ་ཚོད་ཟིན་པར་བྱ་བ་དང་། རྒྱུ་ཆོས་དེ་དྲུག་ཡིད་ལ་བཞག་སྟེ་བསྒོམས་པས་འབྲས་བུ་སེམས་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་མུ་བཞིར་རིག་པར་བྱ་བ་དང་། མུ་གསུམ་པའི་དུས་སུ་མ་ངེས་པ་རྣམ་པ་ལྔའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའོ། །དེ་ལ་ཞི་གནས་ཀྱི་རྒྱུ་དྲུག་དང་ལྡན་པར་བྱ་བ་ནི་མཐུན་པའི་ཡུལ་ན་གནས་པ་དང་། འདོད་པ་ཆུང་བ་དང་། ཆོག་ཤེས་པ་དང་། བྱ་བ་མང་པོ་སྤང་བ་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་པར་དག་པར་བྱ་བ་དང་། འདོད་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤང་བའོ། །ཞི་གནས་ཀྱི་རྒྱུ་དྲུག་ཤེས་པར་བྱས་ནས་རྒྱུད་ལ་ལྡན་པར་བྱའོ། །དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་གི་མཚན་ཉིད་ཤེས་པར་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ ལ་དམིགས་པ་གཏོད་པ་ཡིན་ན་དབྱིབས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི་སྟོད་སྨད་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་ཇི་ལྟར་གནས་པ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱ་བ་དང་།ཁ་དོག་གི་མཚན་ཉིད་ནི་ཁ་དོག་རྣམ་པ་བཞི་ལས་ཇི་ལྟར་གནས་པ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཙོ་ཆེར་སྤྱི་ལ་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞིང་། བྱེ་བྲག་ལ་གནས་ཀྱི་བར་དུ་བྱེ་བྲག་ལ་ གཞག་པར་བྱ་བ་ནི་དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་གི་མཚན་ཉིད་ཤེས་པར་བྱས་ནས་བསྒོམ་པའི་དུས་ན་སྐུ་རྫོགས་པའི་ངོ་བོ་སྤྱི་ལ་སེམས་གཏད་པར་བྱ་སྟེ།དེ་ལྟར་གཏད་ཙམ་ན་རྫོགས་པ་མི་སྣང་བར་བྱེ་བྲག་ཕྱོགས་འགའ་སྣང་ན་ཇི་ཙམ་སྣང་གི་བར་དུ་བྱེ་བྲག་དེ་ལ་སེམས་གཏད་པར་བྱའོ། 以信心撰寫此文所獲功德，愿一切眾生完全遠離輪迴，依止禪定之樂，恒常發願利益他人。《禪定略論》終。

以下是藏文的完整中文直譯：

現在略述一些心的體驗。 關於有相瑜伽和無相瑜伽兩種，就有相瑜伽而言，若具足並了知八法，則可專注于有相所緣。八法是：具足止觀六因、了知形色相、主要修習總相直至安住于別相、修習極其明顯的所緣、不為掉舉和昏沉所轉、把握修習適度、依六法修習后了知生起心的四重次第、在第三重時不隨五種不定。 關於具足止觀六因：住于順適處所、少欲、知足、斷除諸多瑣事、守持清凈戒律、斷除貪慾等分別念。了知止觀六因后應使自心具足。 關於了知形色相：若專注于如來身相，則應了知上身下身等各部分形狀差別，並應了知四種色相中實際所顯現的顏色。 關於主要修習總相直至安住于別相：了知形色相后，修習時應專注于圓滿身相的總體。如此專注時，若不顯現圓滿而顯現某些部分，則應專注于所顯現的部分直至顯現為止。

།དེ་བས་ན་གཙོ་ཆེར་སྤྱི་ལ་བསྒོམ་ པར་བྱ་ཞིང་བྱེ་བྲག་ལ་གནས་ཀྱི་བར་དུ་བྱེ་བྲག་ལ་གཞག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ།དེ་ལྟར་མ་ཡིན་པའི་དམིགས་པར་བྱ་བའམ། མདུན་དུ་བཞག་ནས་དུས་རྟག་ཏུ་ཧར་སྒོམ་བྱེད་པའམ། །སྐུའི་བྱེ་བྲག་རིམ་གྱིས་ཡིད་ལ་བྱེད་པའམ། བྱེ་བྲག་ཕྱོགས་འགའ་ལ་མི་སྣང་བ་བཞིན་དུ་དོན་དང་ཆེད་དུ་གཏོད་པ་ནི་ དམིགས་པ་མྱུར་དུ་མི་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ།།དམིགས་པ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ནི་གཙོ་ཆེར་སྤྱི་ལ་བསྒོམ་པའི་དུས་ན་ཡོད་དོ་སྙམ་པ་དང་། གནག་ཡོ་རེ་བ་ཙམ་དང་། རབ་རིབ་ཙམ་དུ་བསྒོམ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་གི་མཚན་ཉིད་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་ བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཕྱིས་དམིགས་པར་བྱ་བ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་འགྱུར་ཏེ།དེ་བས་ན་དམིགས་པ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །བྱིང་རྒོད་ཀྱི་དབང་དུ་གཏང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ནི་དམིགས་པ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་སྒོམ་པའི་དུས་ན་བྱིང་རྒོད་གཉིས་ཀྱི་དབང་དུ་བཏང་ནས་བསྒོམ་པ་མ་ཡིན་གྱི། དེ་བས་ན་ བྱིང་ན་གཟེངས་བསྟོད་ཅིང་རྒོད་ན་བླན་པར་བྱའོ།།སྒོམ་པ་ཚོད་ཟིན་པར་བྱ་བ་ནི་ཁམས་རབ་འབྲིང་ཐ་མ་གསུམ་ལས་རབ་ཀྱིས་ནི་ཉིན་གྱི་བཞི་ཆ་མཚན་གྱི་བཞི་ཆ་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། ཉིན་གྱི་བཞི་ཆ་ནི་ཐུན་བཞིའམ་ལྔ་བསྒོམ་པར་བྱ། མཚན་གྱི་བཞི་ཆ་ནི་སྲོད་ཐོ་རངས་ལ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །འབྲིང་གིས་ནི་ཉིན་འབའ་ཞིག་གི་ བཞི་ཆ་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ།མཚན་གྱི་བཏང་སྙོམས་སུ་བཞག་ཅིང་ཉིན་བར་གྱི་བཞི་ཆ་ལ་ཐུན་ལྔའམ་དྲུག་ཏུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཐ་མས་ནི་ཉིན་འབའ་ཞིག་གི་ལྔ་ཆའམ་དྲུག་ཆའམ། བདུན་ཆ་ཙམ་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ་མཚན་མོ་བཏང་སྙོམས་སུ་གཞག་ཅིང་། ཁམས་ཐ་མས་ཀྱང་རབ་འབྲིང་ཐ་མ་གསུམ་དུ་ཤེས་པར་ བྱས་ནས་ཉིན་གྱི་ལྔ་ཆ་དང་དྲུག་ཆ་དང་བདུན་ཆ་ལ་ཐུན་དྲུག་གམ་བདུན་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ།།དེ་ལ་བསྒོམ་པའི་དུས་ནི་ཐུང་ལ་མི་བསྒོམ་པའི་དུས་ནི་རིང་བས་དམིགས་པ་གཏད་དུ་མི་འདོད་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་ན། སྒོམ་པ་ཡུན་ཐུང་ཡང་ཤིན་ཏུ་གསལ་བའི་སྟོབས་ཀྱིས་བག་ཆགས་འཇོག་ནུས་པར་འགྱུར་ལ་མི་ སྒོམ་པའི་དུས་རིང་ཡང་གཡེལ་བ་གཞན་མ་བྱས་པས་སྔ་མའི་བག་ཆགས་ཀྱང་མཐུ་ཆུང་བར་མི་འགྱུར་ལ་སྒོམ་པ་ཡུན་ཐུང་བའི་དབང་གིས་ཤེས་པའི་རྒྱུད་ནས་ནུས་པ་ཆེ་བར་གྱུར་ནས།ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་དམིགས་པ་ལ་གཏད་དུ་འདོད་པ་མྱུར་དུ་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ།

因此，應當主要修習總相，直至安住于別相時才安住于別相。若不如此而作為所緣，或置於面前而一直強行修習，或次第作意身相的各部分，或刻意專注于某些不顯現的部分，應知這些都是難以迅速獲得所緣的原因。 關於修習極其明顯的所緣：在主要修習總相時，不應僅僅想著”有”，或只是模糊朦朧地修習，而是應當通過極其明顯地修習形色相的特徵，以此力量使後來的所緣變得極其明顯。因此應當修習極其明顯的所緣。 關於不為掉舉和昏沉所轉：在修習極其明顯所緣時，不應任其為昏沉掉舉二者所轉而修習。因此，昏沉時應當提振，掉舉時應當收攝。 關於把握修習適度：就上中下三種根器而言，上等者應修習晝四分之一、夜四分之一。晝四分之一即修習四或五座，夜四分之一即修習初夜和后夜。中等者僅修習白天四分之一，夜間保持舍心，白天四分之一分為五或六座修習。下等者僅修習白天五分之一或六分之一或七分之一，夜間保持舍心。下等根器者也應了知上中下三個層次，在白天五分之一、六分之一或七分之一中分六或七座修習。 若想：“修習時間短而不修習時間長，將無法專注所緣”，雖修習時間短暫，但由極其明顯的力量能夠留下習氣，雖不修習時間較長，但因未做其他放逸之事，前面的習氣也不會減弱。由於修習時間短暫，心相續中生起大力，通過極其明顯地修習的力量，將迅速獲得專注所

།རྒྱུ་ ཆོས་དེ་དྲུག་ཡིད་ལ་བཞག་ནས་བསྒོམས་པས་འབྲས་བུ་སེམས་སྐྱེ་བའི་རིམ་པ་མུ་བཞིར་རིག་པར་བྱ་སྟེ་ཆོས་དྲུག་ནི་ཞི་གནས་ཀྱི་རྒྱུ་དྲུག་དང་ལྡན་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་དྲུག་ཤེས་ཤིང་ལྡན་ནས་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་སེམས་སྐྱེ་བའི་རིམ་པ་མུ་བཞི་འབྱུང་སྟེ།མུ་དང་པོ་ལ་ནི་རྩོལ་བ་དྲག་ཏུ་བསྒོམས་ཀྱང་དམིགས་ པར་བྱ་བ་མི་སྣང་ལ།རྩོལ་བ་ཞན་དུ་བསྒོམས་ཀྱང་དམིགས་པར་བྱ་བ་མི་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །མུ་གཉིས་པ་ལ་ནི་རྩོལ་བ་དྲག་ཏུ་བསྒོམས་ན་གནས་སྐབས་ཁ་ཅིག་ཏུ་སྣང་ལ། གནས་སྐབས་ཁ་ཅིག་ཏུ་ནི་དྲག་ཞན་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་མི་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །མུ་གསུམ་པ་ལ་ནི་རྩོལ་བ་དྲག་ཏུ་བསྒོམས་ན་སྣང་ལ། ཞན་དུ་ བསྒོམས་ན་མི་སྣང་བ་ཡིན་ནོ།།མུ་བཞི་པ་ནི་མུ་གསུམ་པ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། རྩོལ་བ་དྲག་ཞན་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་སྣང་ལ་ཐུན་རྐྱང་པར་ཡང་ནུས། མི་མཐུན་པའི་ཆོས་གཉིས་དང་བྲལ་ཞིང་མཐུན་པའི་ཆོས་གསུམ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཏེ། མི་མཐུན་པའི་ཆོས་ནི་རྒོད་པ་རྒྱུན་ཆགས་དང་། བྱིང་བ་ཤས་ཆེ་ བ་ཡིན་ལ།མཐུན་པའི་ཆོས་གསུམ་ནི་ཚོར་བ་དགའ་བ་དེའི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པ་དང་། ཞི་གནས་ཀྱི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཆོས་དྲུག་ཡིད་ལ་བཞག་ནས་བསྒོམས་པས་སེམས་ཀྱི་སྐྱེ་བའི་རིམ་པ་མུ་བཞིར་ཤེས་པར་བྱ་བ་ནི། མུ་དང་པོ་ནི་རྩོལ་བ་དྲག་ཞན་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་སྣང་ལ། གནས་སྐབས་ཁ་ཅིག་ ཏུ་ནི་རྩོལ་བ་དྲག་ཞན་གཉིས་ཀ་ལ་མི་སྣང་བ་ཡིན་ནོ།།མུ་གཉིས་པ་ལ་ནི་མུ་དང་པོ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། རྩོལ་བ་དྲག་ཞན་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་སྣང་བའི་གྲངས་ནི་མང་ལ། མི་སྣང་བའི་གྲངས་ནི་ཉུང་བ་ཡིན་ནོ། །མུ་གསུམ་པ་ལ་ནི་རྩོལ་བ་དྲག་ཞན་གཉི་ག་ལ་ཡང་སྣང་ལ། གནས་སྐབས་ཁ་ཅིག་ཏུ་ནི་རྩོལ་བ་ཞན་ དུ་བསྒོམས་ན་མི་སྣང་བ་ཡང་ཡིན་ལ་ཡང་ན་ཁ་ཅིག་གི་དབང་དུ་བྱས་ན་མ་ངེས་པ་རྣམ་པ་ལྔར་སྣང་སྟེ།མ་ངེས་པ་རྣམ་པ་ལྔ་ནི་དབྱིབས་མ་ངེས་པ་དང་། ཁ་དོག་མ་ངེས་པ་དང་། ཁ་དོག་འབའ་ཞིག་སྣང་བ་དང་། གྲངས་མ་ངེས་པ་དང་། ཆེ་ཆུང་མ་ངེས་པའོ། །དེ་ལ་དབྱིབས་མ་ངེས་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུའི་དབྱིབས་ དང་།ཁ་དོག་གི་མཚན་ཉིད་སྣང་བར་འདོད་པ་ལ་མཆོད་རྟེན་གྱི་དབྱིབས་འདྲ་བ་དང་། ཟླུམ་ཟླུམ་པོ་ལྟ་བུར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །ཁ་དོག་མ་ངེས་པ་ནི་སེར་པོར་སྣང་བར་འདོད་པ་ལ་དཀར་པོ་དང་སྔོན་པོ་ལྟ་བུར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །ཁ་དོག་འབའ་ཞིག་སྣང་བ་ནི་དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་གི་མཚན་ཉིད་བཅས་པར་འདོད་པ་ལས་དབྱིབས་མེད་པར་ཁ་ དོག་སྣང་བ་ཡིན་ནོ།།གྲངས་མ་ངེས་པ་ནི་དམིགས་པར་བྱ་བ་གཅིག་ཁོ་ནར་སྣང་བར་འདོད་པ་ལ་ལྔ་འམ་དྲུག་ཏུ་སྣང་བ་ཡིན་ནོ།

將這六種因法置於心中修習后，應當了知果位心生起的次第有四種情況。六法即是：具足止觀六因等六法，了知並具足這些后，以修習力而生起心的四種次第。 第一種情況是：無論用強力或微弱的精進修習，所緣境都不顯現。 第二種情況是：用強力精進修習時，在某些時候顯現，而在某些時候無論強弱精進都不顯現。 第三種情況是：用強力精進修習時顯現，用微弱精進修習時不顯現。 第四種情況是較第三種更為殊勝：無論強弱精進都能顯現，且能夠單獨持續。遠離兩種不順法，具足三種順法。不順法是相續掉舉和嚴重昏沉；三種順法是與喜受相應、與止相應。 又應了知將六法置於心中修習后，心的生起次第有四種情況：第一種情況是無論強弱精進都能顯現，而在某些時候強弱精進都不顯現。 第二種情況較第一種殊勝：無論強弱精進都能顯現的次數較多，不顯現的次數較少。 第三種情況是無論強弱精進都能顯現，而在某些時候用微弱精進修習則不顯現。或者就某些情況而言，有五種不定相：形狀不定、顏色不定、僅顯現顏色、數量不定、大小不定。 其中，形狀不定是：欲見如來身相形色時，卻顯現如塔形或圓形。顏色不定是：欲見黃色時，卻顯現白色或藍色。僅顯現顏色是：欲見具有形狀和顏色的特徵時，卻無形狀只顯現顏色。數量不定是：欲見唯一所緣境時，卻顯現五個或六個。

།ཆེ་ཆུང་མ་ངེས་པ་ནི་དམིགས་པར་བྱ་བ་ཆེ་བ་སྣང་བར་འདོད་པ་ལ་ཆུང་བ་སྣང་བའམ་ཆུང་བ་སྣང་བར་འདོད་པ་ལ་ཆེ་བ་སྣང་བ་ལྟ་བུའོ། །རྟག་པའི་དོན་མི་སྣང་བར་མི་རྟག་པའི་དོན་སྣང་བའི་ཕྱིར་ མ་ངེས་པ་ཞེས་བྱའོ།།མུ་བཞི་བ་ནི་མུ་གསུམ་པ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་ཏེ། རྩོལ་བ་དྲག་ཞན་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་སྣང་ལ། ཐུན་རྒྱང་པར་ཡང་ནུས། མི་མཐུན་པའི་ཆོས་གཉིས་དང་འབྲལ་ཞིང་མཐུན་པའི་ཆོས་གསུམ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། །མུ་གསུམ་པའི་དུས་སུ་མ་ངེས་པ་ལྔའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ནི་གང་གི་ ཚེ་རྩོལ་བ་དྲག་ཞན་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་མི་སྣང་།ཐུན་རྐྱང་བར་ཡང་མི་ནུས། རེས་སྣང་རེས་མི་སྣང་བ་ཡིན་པས་འབྲངས་ཀྱང་བུལ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་སྔར་བཏགས་པའི་དོན་ལ་རྩོལ་བ་དྲག་ཏུ་སྒོམ་ཞིང་བསྒོམ་པ་ཚོད་ཟིན་པར་བྱས་ན་དམིགས་པ་མྱུར་དུ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་དེའི་ཚེ་མ་ངེས་པ་ལྔའི་རྗེས་སུ་ འབྲང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ།།མུ་བཞི་བའི་དུས་སུ་ནི་མ་ངེས་པ་རྣམ་པ་ལྔ་སྣང་བར་གྱུར་ཀྱང་དམིགས་པ་ལ་གཏད་དུ་འདོད་པའི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པས་འབྲངས་ཀྱང་སྐྱོན་མེད་དེ། ཕྱིས་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་སྣང་བར་ཡང་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན་ཆོས་དྲུག་ཡིད་ལ་བཞག་ནས་བསྒོམས་པས་སེམས་ཀྱི་སྐྱེ་བའི་རིམ་པ་མི་ འབྱུང་བར་ཅིག་ཅར་སལ་གྱིས་འབྱུང་སྟེ།ཐུན་དང་པོའམ་ཞག་དྲུག་གམ་བདུན་གྱི་བར་ལ་དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་གི་མཚན་ཉིད་ཅིག་ཅར་སལ་གྱིས་སྣང་བར་འགྱུར་ནས་གཏད་དུ་འདོད་པར་འགྱུར་བའམ། ཡང་ན་ཐུན་མི་རིང་བ་ཙམ་དུ་སྣང་བར་གྱུར་ནས་ཉིན་མཚན་གཉིས་གསུམ་གྱི་བར་དུ་ཉམས་པར་འགྱུར་ཞིང་ཡང་ཕྱིས་ཅིག་ཅར་ སེལ་གྱིས་དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་གི་མཚན་ཉིད་གསལ་བར་གྱུར་ནས་གཏད་དུ་འདོད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལ་རིམ་གྱིས་པའམ། ཅིག་ཅར་བའི་དམིགས་པ་ལ་གཏད་དུ་འདོད་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་ཆོས་བཞི་དང་ལྡན་ན་དམིགས་པ་ལ་གཏད་དུ་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་བཞི་ནི་རྩོལ་བ་དྲག་ཞན་གཉིས་ཀ་ལ་སྣང་བ་དང་། ཐུན་རྐྱང་བར་ ནུས་པ་དང་།མི་མཐུན་པའི་ཆོས་གཉིས་དང་བྲལ་བ་དང་། མཐུན་པའི་ཆོས་གསུམ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། །དམིགས་པ་ལ་གཏད་དུ་འདོད་པའི་གསལ་བའི་བྱེ་བྲག་ནི་རབ་འབྲིང་ཐ་མར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། རབ་ནི་མིག་གིས་མཐོང་བ་ལས་གསལ་བར་ང་རྒྱལ་སྐྱེ་བ་དང་། འབྲིང་ནི་མིག་གིས་མཐོང་བ་ཙམ་དུ་ང་རྒྱལ་སྐྱེ་བ་དང་། ཐ་མ་ ནི་ཡིད་ལ་གསལ་བའོ།།རབ་འབྲིང་ཐ་མར་ཤེས་ནས་དམིགས་པ་ལ་གཏད་དུ་འདོད་པའི་དུས་སུ་གང་སྣང་ཡང་ཆོག་ཤེས་པར་བྱས་ནས་བརྟེན་པའི་ཆོ་ག་བྱས་ན་ཁམས་མི་བདེ་བར་མི་འགྱུར་བ་དང་། ཕྱིས་མི་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ།

大小不定是：欲見大的所緣境時顯現小的，或欲見小的所緣境時顯現大的。因為不顯現常的意義而顯現無常的意義，故稱為不定。 第四種情況較第三種更為殊勝：無論強弱精進都能顯現，且能夠單獨持續。遠離兩種不順法，具足三種順法。 在第三階段時不應追隨五種不定相，因為當時無論強弱精進都不顯現，也不能單獨持續，時顯時隱，即使追隨也無益處。因此，若對先前所緣境以強力精進修習並把握修習程度，則能迅速獲得所緣，故此時不應追隨五種不定相。 在第四階段時，即使顯現五種不定相，因具足欲專注所緣的特徵，即使追隨也無過失，之後將如所欲般顯現。 或者，將六法置於心中修習后，心的生起次第不是漸次出現而是驟然生起：在第一座或六七天之內，形狀和顏色的特徵會驟然清晰顯現而成為所欲專注的對象；或者在短暫時間內顯現后，經過兩三天晝夜消失，之後又會驟然清晰顯現形狀和顏色的特徵，成為所欲專注的對象。 對於漸次或驟然所緣境欲專注的特徵，若具足四法則為欲專注所緣。四法是：無論強弱精進都能顯現、能夠單獨持續、遠離兩種不順法、具足三種順法。 欲專注所緣的清晰程度應知有上中下三種：上等是生起比眼見更清晰的慢心，中等是生起如眼見般的慢心，下等是意識清晰。 了知上中下後，在欲專注所緣時，對任何顯現都應知足，若行依止儀軌則不會身體不適，之後也不會退失。

།རབ་འབྲིང་ཐ་མར་ཤེས་ཀྱང་འབྲིང་དང་ཐ་མས་ཆོག་མ་ཤེས་ན་ཅི་གསལ་དུ་རྩོལ་བ་དྲག་ཏུ་བསྒོམས་ཤིང་ བརྟན་པའི་ཆོ་ག་མ་བྱས་པས་ཁམས་མི་བདེ་བར་འགྱུར་བ་དང་།ཕྱིས་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། །དབང་པོ་རྣོ་རྟུལ་དང་། ཐོས་པ་མང་ཉུང་དང་། ཁམས་རབ་འབྲིང་ཐ་མ་ལ་རིམ་གྱིས་པ་དང་། ཅིག་ཅར་བ་དང་། གསལ་བའི་བྱེ་བྲག་རབ་འབྲིང་ཐ་མ་ལས་གང་འབྱུང་མ་ངེས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཅིག་ཅར་བའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། ཆོས་དྲུག་དང་ལྡན་ན་དམིགས་པ་ལ་གཏད་དུ་འདོད་པར་འགྱུར་བ་དང་། སེམས་ཀྱི་སྐྱེ་བའི་རིམ་པ་དང་པོའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཆོས་བདུན་དང་ལྡན་ན་དམིགས་པ་ལ་གཏད་དུ་འདོད་པར་འགྱུར་བ་དང་། སེམས་ཀྱི་སྐྱེ་བའི་རིམ་པ་གཉིས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཆོས་བརྒྱད་དང་ལྡན་ན་དམིགས་པ་ལ་གཏད་དུ་འདོད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས ན་ཆོས་བརྒྱད་ཤེས་ཤིང་ལྡན་ན་དམིགས་པ་ལ་གཏད་དུ་འདོད་པའི་རྒྱུ་རྣམས་ནི་རྫོགས་ལ་གཏད་དུ་མི་འདོད་པའི་སྐྱོན་རྣམས་ནི་རྣམ་པར་གཅད་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལ་མཚན་མ་དང་བཅས་པའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་དམིགས་པ་གཏད་དུ་འདོད་ནས་མཚན་མ་མེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། མཚན་མ་མེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ ན་ཡང་ཆོས་བརྒྱད་ཤེས་ཤིང་ལྡན་ན་དམིགས་པ་ལ་གཏད་དུ་འདོད་པར་འགྱུར་ཏེ།ཆོས་བརྒྱད་ནི་ཞི་གནས་ཀྱི་རྒྱུ་དྲུག་དང་ལྡན་པར་བྱ་བ་དང་། ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཇི་ལྟར་གནས་པ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱ་བ་དང་། མི་རྟོག་པ་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་དང་། དམིགས་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་གསལ་བ་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་དང་། བྱིང་རྒོད་གཉིས་ཀྱི་དབང་ དུ་མི་གཏང་བར་བྱ་བ་དང་།བསྒོམ་པ་ཚོད་ཟིན་པར་བྱ་བ་དང་། རྒྱུ་ཆོས་དེ་དྲུག་ཡིད་ལ་བཞག་ནས་བསྒོམས་པས་འབྲས་བུ་སེམས་སྐྱེ་བའི་རིམ་པ་མུ་བཞིར་རིག་པར་བྱ་བ་དང་། མུ་གསུམ་པའི་དུས་སུ་མ་ངེས་པ་དྲུག་གི་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའོ། །དེ་ལ་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཇི་ལྟར་གནས་པ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱ་བ་ ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཡིན་ལ་དོན་དམ་པར་རང་བཞིན་མེད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ།།མི་རྟོག་པ་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ནི་དོན་དམ་པར་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྤྲོས་པའི་མཐའ་རྣམ་པ་བརྒྱད་དང་བྲལ་བ་ཡིན་པས་ཅིར་ཡང་མི་འཛིན་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །དམིགས་པ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ནི་མཚན་མ་དང་བཅས་པ་ བསྒོམ་པའི་དུས་ན་ནི།སྐུའི་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་གསལ་བར་བསྒོམ་པ་ཡིན་ལ་མཚན་མ་མེད་པ་བསྒོམ་པའི་དུས་ན་ནི། ཅིར་ཡང་མི་འཛིན་པའི་མཚན་ཉིད་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་བསྒོམ་པའོ།

雖然了知上中下，但若不知以中下為滿足，而以強力精進追求清晰，且未行依止儀軌，則會身體不適，之後也會退失。 應當了知根器利鈍、聞法多少、體質上中下與漸次、驟然、清晰程度上中下的不定顯現。 就驟然而言，具足六法則成為欲專注所緣；就心生起第一次第而言，具足七法則成為欲專注所緣；就心生起第二次第而言，具足八法則成為欲專注所緣。因此，若了知並具足八法，則圓滿欲專注所緣之因，並斷除不欲專注之過。 對於有相瑜伽，欲專注所緣后應修習無相瑜伽。就無相瑜伽而言，若了知並具足八法則成為欲專注所緣。八法是：具足止觀六因、如實了知法性、修習無分別、修習極其清晰的所緣、不為沉掉二者所轉、把握修習程度、將此六法置於心中修習后應了知心生起次第的四種情況、在第三階段時不應追隨六種不定相。 其中，如實了知法性是：了知世俗諦如幻，勝義諦無自性。 修習無分別是：因為勝義中一切法離八種戲論邊，故應修習無所執著。 修習極其清晰的所緣是：在修習有相時，應清晰修習身相的顏色與形狀；在修習無相時，應極其清晰地修習無所執著的特徵。

།མཚན་མ་བསྒོམ་པའི་དུས་ན་ནི། མཚན་མ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡང་རགས་པ་ཡིན་ལ། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་མངོན་སུམ་དུ་ བྱས་པས་བསྒོམ་པའི་དུས་ན་ཡང་ཡུལ་ཅན་ཤུགས་ཀྱིས་གསལ་བར་འགྱུར་ཏེ།ཤུགས་ཀྱིས་གསལ་བར་གྱུར་བ་དེས་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཕྱིས་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། །མཚན་མ་མེད་པའི་བསྒོམ་པའི་དུས་ན་ནི་ཤེས་པ་མ་བསྒྲིམས་ པར་ཞན་པ་ཅིར་ཡང་མི་འཛིན་པར་དོན་དམ་པར་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྤྲོས་པའི་མཐའ་བརྒྱད་དང་བྲལ་བས་ཟབ་ཅིང་རྟོགས་པར་དཀའ་ལ།སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་བློ་དང་ལྡན་པས་ཀྱང་སྔར་མངོན་སུམ་དུ་མ་བྱས་པས་བསྒོམ་པའི་དུས་ན་ཡུལ་ཅན་ཤུགས་ཀྱིས་གསལ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟ་བས་ན་ཤེས་པ་གཟེངས་བསྟོད་ཅིང་གསལ་བར་ བྱས་ནས་ཅིར་ཡང་མི་འཛིན་པ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཕྱིས་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་འགྱུར་ཏེ།དེ་བས་ན་སེམས་རྩོལ་བ་ཞན་པ་ཅིར་ཡང་མི་འཛིན་པ་ནི་མྱུར་དུ་དམིགས་པ་ཐོབ་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། གལ་ཏེ་སྒོམ་པ་ལ་སྐྱེད་བྱུང་ན་ཅིར་ཡང་མི་འཛིན་པ་མཐུ་ཆུང་ཞིང་ཤེས་པའི་རྒྱུད་གསལ་ བ་མ་ཡིན་པའི་མཚན་ཉིད་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་འགྱུར་ཏེ།དེ་བས་ན་ཤེས་པའི་རྒྱུད་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་བྱས་ནས་དམིགས་པ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །བསྒོམ་པ་ཚོད་ཟིན་པ་ནི་གོང་དུ་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །རྒྱུ་ཆོས་དེ་དྲུག་ཡིད་ལ་བཞག་ནས་བསྒོམས་པས་འབྲས་བུ་སེམས་སྐྱེ་བའི་རིམ་པ་མུ་ བཞིར་ཤེས་པར་བྱ་བ་ནི་མུ་དང་པོ་ལ་ནི་རྩོལ་བ་དྲག་ཞན་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་མི་རྟོག་པའི་ངོ་བོར་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཡང་མི་སྣང་བ་ཡིན་ནོ།།མུ་གཉིས་པ་ལ་ནི་རྩོལ་བ་དྲག་ཏུ་བསྒོམས་ན་མི་རྟོག་པའི་ངོ་བོར་ཅུང་ཟད་ཙམ་གནས་ལ་གནས་སྐབས་ཁ་ཅིག་ཏུ་ནི་རྩོལ་བ་དྲག་ཞན་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་མི་རྟོག་པའི་ངོ་བོར་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཡང་མི་གནས་ པ་ཡིན་ནོ།།མུ་གསུམ་པ་ལ་ནི་རྩོལ་བ་དྲག་ཏུ་བསྒོམས་ན་མི་རྟོག་པའི་ངོ་བོར་ཅུང་ཟད་ཙམ་གནས་ལ་གནས་སྐབས་ཁ་ཅིག་ཏུ་རྩོལ་བ་གཞན་དུ་བསྒོམས་ན་མི་རྟོག་པའི་ངོ་བོར་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཡང་མི་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །མུ་བཞི་པ་ནི་མུ་གསུམ་པ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་ཏེ། རྩོལ་བ་དྲག་ཞན་གཉིས་ཀ་ལ་ མི་རྟོག་པའི་ངོ་བོར་གནས་ལ།ཐུན་རྐྱང་བར་ཡང་ནུས། མི་མཐུན་པའི་ཆོས་གཉིས་དང་བྲལ་ཞིང་མཐུན་པའི་ཆོས་གསུམ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ།

在修習有相時，相的自性本是粗顯的，由於凡夫從無始以來已經現前經驗過，故在修習時所緣境自然清晰顯現。由於這種自然清晰顯現，以極其清晰修習色相與形狀特徵的力量，之後色相與形狀將極其清晰地顯現。 在修習無相時，若心識鬆弛薄弱而無所執著，因為勝義中一切法離八種戲論邊而深奧難解，且具凡夫智慧者也未曾現前經驗過，故修習時所緣境不會自然清晰顯現。因此，應當提振並明顯化心識，以極其清晰修習無所執著的力量，之後將極其清晰地體驗。因此，心力鬆弛而無所執著不會迅速獲得所緣。即便修習有所生起，也將體驗到無所執著力量微弱且心續不清明的特徵。因此，應當使心續極其清明，而後極其清晰地修習所緣。 把握修習程度應如前所述了知。 將此六法置於心中修習后，應了知心生起次第的四種情況：第一階段中，無論用強力或微弱的精進，都完全不顯現無分別的自性。第二階段中，以強力精進修習時，無分別的自性稍微安住，而在某些時候，無論用強力或微弱的精進，都完全不安住于無分別的自性。第三階段中，以強力精進修習時，無分別的自性稍微安住，而在某些時候，以其他方式精進修習時，完全不安住于無分別的自性。第四階段較第三階段殊勝，無論用強力或微弱的精進，都安住于無分別的自性，且能持續坐禪，遠離二種違品法，具足三種順品法。

།ཡང་ན་རྒྱུ་ཆོས་དྲུག་ཡིད་ལ་བཞག་ནས་བསྒོམས་པས་འབྲས་བུ་སེམས་ཀྱི་སྐྱེ་བའི་རིམ་པ་མུ་བཞིར་ཤེས་པར་བྱ་བ་ནི་མུ་དང་པོ་ནི་རྩོལ་བ་དྲག་ཞན་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་མི་རྟོག་པའི་ངོ་བོར་ ཅུང་ཟད་ཙམ་གནས་ལ་གནས་སྐབས་ཁ་ཅིག་ཏུ་རྩོལ་བ་དྲག་ཞན་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་མི་རྟོག་པའི་ངོ་བོར་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཡང་མི་གནས་པ་ཡིན་ནོ།།མུ་གཉིས་པ་ནི་མུ་དང་པོ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་ཏེ། རྩོལ་བ་དྲག་ཞན་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་མི་རྟོག་པའི་ངོ་བོར་ཅུང་ཟད་ཙམ་གནས་པའི་དུས་ནི་གྲངས་མང་ལ་གནས་སྐབས་ཁ་ཅིག་ཏུ་ནི་རྩོལ་ བ་དྲག་ཞན་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་མི་རྟོག་པའི་ངོ་བོར་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཡང་མི་གནས་པ་ཡིན་ནོ།།མུ་གསུམ་པ་ལ་རྩོལ་བ་དྲག་ཞན་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་མི་རྟོག་པའི་ངོ་བོར་ཅུང་ཟད་ཙམ་གནས་ལ་གནས་སྐབས་ཁ་ཅིག་ཏུ་རྩོལ་བ་ཞན་དུ་བསྒོམས་ཡང་མི་རྟོག་པའི་ངོ་བོར་ཅུང་ཟད་ཙམ་དུ་མི་གནས་པ་ཡིན་ལ། ཡང་ཁ་ཅིག་གི་དབང་དུ་བྱས་ན་མི་ རྟོག་པའི་ངོ་བོར་མི་གནས་པའི་མ་ངེས་པ་དྲུག་སྣང་སྟེ།དྲུག་ནི་ཁ་དོག་བཞི་དང་ནམ་མཁའ་དང་། ནམ་མཁའ་ས་ཕྱོགས་དང་བཅས་པ་ཡིན་ནོ། །མུ་བཞི་པ་ནི་མུ་གསུམ་པ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་ཏེ། ཆོས་བཞི་དང་ལྡན་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །མུ་གསུམ་པའི་དུས་སུ་མ་ངེས་པ་རྣམ་པ་དྲུག་གི་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ནི་གང་གི་ཚེ་ ཆོས་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་པར་སྤྲོས་པའི་མཐའ་བརྒྱད་དང་བྲལ་བ་ཡིན་པས་ཅིར་ཡང་མི་འཛིན་པ་ནི་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ།།མ་ངེས་པ་དྲུག་ལྟར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་ཤེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་དེའི་ཚེ་མུ་གསུམ་པའི་དུས་སུ་མ་ངེས་པ་རྣམ་པ་དྲུག་གི་རྗེས་སུ་མི་འབྲང་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཡང་ན་ཆོས་དྲུག་ཡིད་ ལ་བཞག་ནས་བསྒོམས་པས།སེམས་ཀྱི་སྐྱེ་བའི་རིམ་པ་བཞིར་མི་འབྱུང་བར་ཅིག་ཅར་ཅིར་ཡང་མི་འཛིན་པར་འགྱུར་ཏེ། ཐུན་དང་པོའམ། ཞག་དྲུག་བདུན་གྱི་བར་དུ་ཅིར་ཡང་མི་འཛིན་པར་འགྱུར་ནས་གཏད་དུ་འདོད་པའམ། ཡང་ན་ཐུན་མི་རིང་བ་ཙམ་དུ་ཅིག་ཅར་ཅིར་ཡང་མི་འཛིན་པར་འགྱུར་ནས་ཉིན་མཚན་གཉིས་གསུམ་གྱི་བར་དུ་ ཡང་ཉམས་པར་འགྱུར་ཞིང་།ཡང་ཕྱིས་ཅིག་ཅར་ཡང་མི་འཛིན་པར་གྱུར་ནས་གཏད་དུ་འདོད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་རིམ་གྱིས་པའམ་ཅིག་ཅར་བའི་དམིགས་པ་ལ་གཏད་དུ་འདོད་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་ཆོས་བཞི་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། །དམིགས་པ་ལ་གཏད་དུ་འདོད་པའི་གསལ་བའི་བྱེ་བྲག་ནི་རབ་འབྲིང་ཐ་མར་ཤེས་པར་ བྱ་སྟེ།རབ་ནི་མི་རྟོག་པའི་མཐུ་ཡང་ཤིན་ཏུ་ཆེ་ལ་ཤེས་པའི་རྒྱུད་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་གསལ་བ་ཡིན་ནོ། །འབྲིང་ནི་མི་རྟོག་པའི་མཐུ་ཡང་འབྲིང་ལ་ཤེས་པའི་རྒྱུད་ཀྱང་གསལ་བ་འབྲིང་ཙམ་དུ་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །ཐ་མ་ནི་མི་རྟོག་པའི་མཐུ་ཡང་ཆུང་ལ་ཤེས་པའི་རྒྱུད་ཀྱང་སྔ་མ་བས་ཅུང་ཟད་ཙམ་མི་གསལ་བ་ཡིན་ནོ།

或者，將六種因法置於心中修習后，應了知心生起次第的四種情況：第一階段中，無論用強力或微弱的精進，都稍微安住于無分別的自性，而在某些時候，無論用強力或微弱的精進，都完全不安住于無分別的自性。第二階段較第一階段殊勝，無論用強力或微弱的精進，安住于無分別自性的時間較多，而在某些時候，無論用強力或微弱的精進，都完全不安住于無分別的自性。 第三階段中，無論用強力或微弱的精進，都稍微安住于無分別的自性，而在某些時候，即使以微弱精進修習，也不稍微安住于無分別的自性。另就某些情況而言，會出現六種不定於無分別自性的情況，即：四種顏色、虛空、以及虛空連同方位。第四階段較第三階段殊勝，具足四法的特徵。 第三階段時不應隨順六種不定相，因為一切法勝義中離八種戲論邊，故無所執著是正確的認知。如六種不定相般顯現的認知是顛倒認知，因此應知在第三階段時不應隨順六種不定相。 或者，將六法置於心中修習后，心的生起不經四個次第，而是頓時成為無所執著：或者在第一座或六七天內成為無所執著而達到穩固，或者在較短的座期內頓時成為無所執著，而後在兩三晝夜間又退失，之後再次頓時成為無所執著而達到穩固。 無論是漸次還是頓時，達到穩固的特徵都是具足四法。達到穩固的明晰程度應知有上中下三等：上等是無分別的力量極大且心續極其清明；中等是無分別的力量中等且心續保持中等清明；下等是無分別的力量微小且心續較前稍不清明。

།རབ་འབྲིང་ ཐ་མར་ཤེས་ནས་དམིགས་པ་ལ་གཏད་དུ་འདོད་པའི་དུས་སུ་གང་ཉམས་སུ་མྱོང་ཡང་ཆོག་ཤེས་པར་བྱས་ནས་བརྟན་པའི་ཆོ་ག་བྱས་ན་ཁམས་མི་བདེ་བར་མི་འགྱུར་བ་དང་།ཕྱིས་མི་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། །འབྲིང་དང་ཐ་མས་ཆོག་མ་ཤེས་ནས་རྩོལ་བ་དྲག་ཏུ་ཅིར་ཡང་མི་འཛིན་པར་བསྒོམས་ཤིང་བརྟན་པའི་ཆོ་ག་མ་བྱས་ པས་ཁམས་མི་བདེ་བར་འགྱུར་བ་དང་།ཕྱིས་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། །དབང་པོ་རྣོ་རྟུལ་དང་། ཐོས་པ་ཆེ་ཆུང་དང་། ཁམས་རབ་འབྲིང་ཐ་མ་ལ་རིམ་གྱིས་པ་དང་། ཅིག་ཅར་བ་དང་། གསལ་བའི་བྱེ་བྲག་རབ་འབྲིང་ཐ་མ་ལས་གང་འབྱུང་མ་ངེས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་ཆོས་བརྒྱད་ཤེས་ཤིང་ལྡན་པར་བྱས་ནས་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ དམིགས་པ་ལ་གཏད་དུ་འདོད་པར་གྱུར་ན་བརྟན་པའི་ཆོ་ག་ནི་ཆོས་བཞིའི་དབང་གིས་བྱེ་བྲག་དགུར་ཤེས་ན་སྐྱོན་སྤངས་ཤིང་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པས་ཕྱིས་མི་ཉམས་པར་འགྱུར་ཏེ་དེ་ལ་ཆོས་བཞི་ནི་ཁམས་རབ་འབྲིང་ཐ་མ་དང་དམིགས་པ་ལ་གཏད་དུ་འདོད་པར་བྱེད་པའི་དུས་སུ་མི་བདེ་བ་མེད་པ་དང་།ཅུང་ཟད་མི་བདེ་བ་དང་། རབ་འབྲིང་ཐ་ མ་མི་དམིགས་པ་ལ་གཏད་དུ་འདོད་པར་བྱེད་པའི་དུས་སུ་ཆེར་མི་བདེ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།།དེ་བྱེ་བྲག་དགུ་ནི་རབ་ལ་གསུམ། འབྲིང་ལ་གསུམ། ཐ་མ་ལ་གསུམ་མོ། །དེ་ལ་རབ་གསུམ་ནི་དམིགས་པ་ལ་གཏད་དུ་འདོད་པར་བྱེད་པའི་དུས་སུ་ཡེ་མི་བདེ་བ་མེད་ན་ཉིན་མཚན་དྲུག་ཏུ་ཅི་ནུས་སུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །རབ་དེ་ཅུང་ཟད་མི་བདེ་ བར་གྱུར་ན་ཉིན་མཚན་བཞིར་ཅི་ནུས་སུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ།།རབ་དེ་ཆེར་མི་བདེ་བར་གྱུར་པ་དང་། དམིགས་པ་དུས་མཚུངས་སུ་སྣང་ན་བརྟན་པའི་ཆོ་ག་བྱ་མི་དགོས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །འབྲིང་ལ་གསུམ་ནི། དམིགས་པ་ལ་གཏད་དུ་འདོད་པར་བྱེད་པའི་དུས་སུ། ཡེ་མི་བདེ་བ་མེད་ན་ཉིན་མཚན་བཞིར་ཅི་ནུས་སུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། འབྲིང་དེ་ཅུང་ཟད་མི་བདེ་བར་གྱུར་ན་ཉིན་མཚན་གཉིས་སུ་ཅི་ནུས་སུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །འབྲིང་དེ་ཆེར་མི་བདེ་བར་གྱུར་པ་དང་དམིགས་པ་དུས་མཚུངས་སུ་སྣང་ན་བརྟན་པའི་ཆོ་ག་ཡེ་མི་དགོས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཆོས་བཞིའི་དབང་གིས་ཁམས་ཐ་མ་ལ་གསུམ་ནི་ཁམས་ཐ་མ་དེ་དམིགས་པ ལ་གཏད་དུ་འདོད་པར་བྱེད་པའི་དུས་སུ་མི་བདེ་བ་ཡེ་མེད་ན་ཉིན་མཚན་གཉིས་སུ་ཅི་ནུས་སུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ།།ཁམས་ཐ་མ་དེ་ཅུང་ཟད་མི་བདེ་བར་གྱུར་ན་སྔ་སོའི་བསྒོམས་པ་ཙམ་ཉིན་མཚན་གཉིས་ནས་གསུམ་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཁམས་ཐ་མ་དེ་ཆེར་མི་བདེ་བར་གྱུར་པ་དང་དམིགས་པ་དུས་མཚུངས་སུ་སྣང་ན་ བརྟན་པའི་ཆོ་ག་ཡེ་མི་དགོས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ།

了知上中下後，在欲求專注所緣時，無論體驗何種境界都應知足，若行穩固儀軌則不會身體不適，且之後不會退失。若中等和下等不知足，以強力精進修習無所執著，且未行穩固儀軌，則會身體不適，且之後會退失。 應知根器利鈍、聞法多少、以及上中下根基，會不定地出現漸次或頓時、上中下明晰程度的差別。若了知並具足八法后，以修習力而生起欲求專注所緣，則穩固儀軌由四法之力分為九種差別，若了知此則能斷除過失、具足功德而後不退失。 其中四法是：上中下根基在欲求專注所緣時無不適、稍有不適、以及上中下根基在欲求專注無所緣時極為不適。九種差別是：上等三種、中等三種、下等三種。 其中上等三種是：欲求專注所緣時若完全無不適，則應晝夜六時隨力修習；若該上等根基稍有不適，則應晝夜四時隨力修習；若該上等根基極為不適且與所緣同時顯現，則應知無需行穩固儀軌。 中等三種是：欲求專注所緣時若完全無不適，則應晝夜四時隨力修習；若該中等根基稍有不適，則應晝夜二時隨力修習；若該中等根基極為不適且與所緣同時顯現，則應知完全無需行穩固儀軌。 由四法之力，下等根基三種是：若該下等根基在欲求專注所緣時完全無不適，則應晝夜二時隨力修習；若該下等根基稍有不適，則應在早晨修習，持續二至三晝夜；若該下等根基極為不適且與所緣同時顯現，則應知完全無需行穩固儀軌。

།སྐྱོན་སྤང་ཞིང་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་ནི་ཁམས་མི་བདེ་བར་འགྱུར་བ་དང་། དམིགས་པ་མི་གསལ་བར་འགྱུར་བ་དང་། དམིགས་པ་ཉམས་པར་འགྱུར་བའི་སྐྱོན་རྣམས་སྤངས་ཤིང་ཡོན་ཏན་གསུམ་དང་ལྡན་ཏེ་ཁམས་མི་བདེ་བར་མི་འགྱུར་བ་དང་། དམིགས་ པ་མི་གསལ་བར་མི་འགྱུར་བ་དང་།དམིགས་པ་ཉམས་པར་མི་འགྱུར་བའོ། །དེ་བས་ན་མི་ཉམས་ཤིང་བརྟན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་དམིགས་པ་ལ་གཏད་དུ་འདོད་པར་གྱུར་ནས་བརྟན་པའི་ཆོ་གས་བརྟན་པར་བྱས་པའི་དབང་གིས་ཕྱིས་དམིགས་པ་ལ་གཏད་དུ་འདོད་པ་དེ་ནི་ཞི་གནས་ཀྱི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པ་ཞེས་བྱ་ སྟེ།ཞི་གནས་རྫོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཞི་གནས་ཀྱི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པ་ཐོབ་ནས་ཀྱང་ཆོས་གསུམ་ཤེས་ཤིང་ལྡན་ན་ཞི་གནས་རྫོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཆོས་གསུམ་ནི་མུ་བཞིར་ཤེས་ཤིང་བླང་དོར་གྱི་བྱེ་བྲག་ཤེས་པ་དང་ཞི་གནས་ཀྱི་རྒྱུ་དྲུག་དང་ལྡན་ཞིང་དེའི་མི་མཐུན་པ་སྤང་བར་བྱ་བ་དང་། བསྒོམ་པ་ ཚོད་ཟིན་ཞིང་ཐུན་རིང་པོ་མ་ཡིན་པའོ།།དེ་ལ་མུ་བཞིར་ཤེས་ཤིང་བླང་དོར་གྱི་བྱེ་བྲག་ཤེས་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མ་རྫོགས་པའི་དབང་གིས་སེམས་ཀྱི་ཉམས་མུ་བཞིར་འབྱུང་བར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། མུ་དང་པོ་ལ་ནི་དམིགས་པ་མི་གསལ་ལ་རྒོད་པ་ཡོད་པ་དང་། མུ་གཉིས་པ་ལ་ནི་དམིགས་པ་མི་གསལ་ལ་ རྒོད་པ་མེད་པ་དང་།མུ་གསུམ་པ་ལ་ནི་དམིགས་པ་འབྲིང་ཙམ་ལ་རྒོད་པ་ཡོད་པ་དང་། མུ་བཞི་པ་ནི་དམིགས་པ་ཤིན་ཏུ་གསལ་ལ་རྒོད་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །མུ་དང་པོ་ནི་རྣལ་འབྱོར་བའི་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ནུས་པ་ཆུང་བའི་དུས་ན་འབྱུང་ངོ་། །མུ་གཉིས་པ་ནི་བྱིང་བ་ཤས་ཆེ་བའི་དུས་ན་འབྱུང་ངོ་། །མུ་གསུམ་ པ་ནི་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ནུས་པ་འབྲིང་གི་དུས་ན་འབྱུང་ལ་ནུས་པ་ཆེ་བ་ཡིན་ན་ཡང་སྒོམ་སྙིང་མི་འདོད་པའི་དུས་ན་འབྱུང་ངོ་།།མུ་བཞི་པ་ནི་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཡང་ནུས་པ་ཆེ་ལ། སྒོམ་སྙིང་འདོད་པའི་དུས་ན་འབྱུང་ངོ་། །བླང་དོར་གྱི་བྱེ་བྲག་ཤེས་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མ་རྫོགས་པའི་དབང་གིས་སེམས་ཀྱི་ཉམས་མུ་བཞིར་འབྱུང་སྟེ། དེ་ལྟར་ འབྱུང་བར་ཤེས་ན་བླང་དོར་གྱི་བྱེ་བྲག་ཤུགས་ཀྱིས་ཤེས་པ་འབྱུང་སྟེ།དེ་ལ་མི་ལྕོགས་པ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་མཚན་ཉིད་ནི་སེམས་ཤིན་ཏུ་གསལ་བ་ཡིན། བྱིང་རྒོད་གཉིས་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ནོ། །ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་དང་ལྡན་པ་ཡིན་པས། དེ་བས་ན་མུ་བཞི་པ་ལ་མི་ལྕོགས་པ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཕྱོགས་དང་ མཐུན་པ་ཤས་ཆེ་བ་ཡིན་པས།མུ་གསུམ་པའི་དུས་སུ་རྩོལ་བ་བྱ་ཞིང་སྤང་བར་བྱའོ། །མུ་བཞི་པའི་དུས་སུ་ངང་ལ་མ་ཤོར་བར་བྱ་ཞིང་དེ་ལ་གུས་པར་བྱའོ།

斷除過失並具足功德是：斷除身體不適、所緣不明晰、所緣退失等過失，並具足三種功德，即不會身體不適、不會所緣不明晰、不會所緣退失。因此不會退失而得以穩固。 當生起欲求專注所緣，並以穩固儀軌而得穩固后，此後所生起的欲求專注所緣稱為隨順止，但非圓滿止。獲得隨順止后，若了知並具足三法則成就圓滿止。三法是：了知四邊並了知取捨差別、具足止的六因並斷除其違品、把握修習程度且非長時。 其中了知四邊並了知取捨差別是：應知由於三摩地未圓滿之力，心的狀態會出現四邊：第一邊是所緣不明晰且有掉舉；第二邊是所緣不明晰但無掉舉；第三邊是所緣稍明且有掉舉；第四邊是所緣極為明晰且無掉舉。 第一邊在瑜伽行者心的力量微弱時生起；第二邊在昏沉偏重時生起；第三邊在心力中等時生起，即使心力強大但不欲修習時也會生起；第四邊在心力強大且欲修習時生起。 了知取捨差別是：由於三摩地未圓滿之力，心的狀態會出現四邊。若了知如是生起，則自然了知取捨差別。其中，未到地定三摩地的特徵是心極為明晰，遠離昏沉掉舉二者，具足舍受。因此，第四邊最為隨順未到地定三摩地，故於第三邊時應精進斷除；第四邊時不應隨之流失且應恭敬。

།ཏིང་ངེ་འཛིན་མ་རྫོགས་པའི་དབང་གིས་སེམས་ཀྱི་ཉམས་མུ་བཞིར་འབྱུང་སྟེ། དེ་ལྟར་འབྱུང་བར་མི་ཤེས་ན། བླང་དོར་གྱི་བྱེ་བྲག་ཤེས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་ རྫོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ།།ཏིང་ངེ་འཛིན་མ་རྫོགས་པའི་དབང་གིས་སེམས་ཀྱི་ཉམས་མུ་བཞིར་འབྱུང་སྟེ། དེ་ལྟར་འབྱུང་བར་ཤེས་ན་བླང་དོར་གྱི་བྱེ་བྲག་ཤུགས་ཀྱིས་ཤེས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟ་བས་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་མྱུར་དུ་རྫོགས་པར་འགྱུར་རོ། །ཞི་གནས་ཀྱི་རྒྱུ་དྲུག་དང་ལྡན་ཞིང་དེའི་མི་མཐུན་པ་སྤོང་བ་ནི། ཞི་གནས་ཀྱི་རྒྱུ་དྲུག་ མཐུན་པའི་ཡུལ་ན་གནས་པ་ལ་སོགས་པའོ།།ཞི་གནས་ཀྱི་རྒྱུ་དྲུག་ཤེས་པར་བྱས་ནས། རྒྱུད་ལ་ལྡན་པར་བྱ་ཞིང་། མི་མཐུན་པའི་ཡུལ་ན་གནས་པ་ལ་སོགས་པ་སྤང་བར་བྱའོ། །ཞི་གནས་ཀྱི་རྒྱུ་དྲུག་དང་མི་ལྡན་ཞིང་དེའི་མི་མཐུན་པ་མི་སྤང་བ་ནི། དོར་བར་བྱ་བའི་མུ་གསུམ་པ་ནི་ཕལ་ཆེར་འབྱུང་ཞིང་། དང་དུ་བླང་བར་བྱ་བའི་མུ་བཞི་ པ་ནི་གནས་སྐབས་ཁ་ཅིག་ཏུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ།དེས་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྫོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞི་གནས་ཀྱི་རྒྱུ་དྲུག་དང་ལྡན་ཞིང་དེའི་མི་མཐུན་པ་སྤང་བ་ནི་དོར་བར་བྱའོ། །མུ་གསུམ་པ་ནི་གནས་སྐབས་ཁ་ཅིག་ཏུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཞིང་དང་དུ་བླང་བར་བྱ་བའི་མུ་བཞི་པ་ནི་ཕལ་ཆེར་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་མྱུར་དུ་ རྫོགས་པར་འགྱུར་རོ།།སྒོམ་པ་ཚོད་ཟིན་ཅིང་ཐུན་རིང་པོ་མ་ཡིན་པ་ནི་ཁམས་རབ་འབྲིང་ཐ་མ་གསུམ་ལས། རབ་ཀྱིས་ནི་ཉིན་གྱི་སུམ་ཆ་མཚན་གྱི་སུམ་ཆ་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། ཉིན་གྱི་སུམ་ཆ་ནི་ཐུན་གསུམ་པའམ་བཞིར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །མཚན་གྱི་སུམ་ཆ་ནི་ནམ་གྱི་ཆ་སྟོད་དང་ཆ་སྨད་ལ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཁམས་འབྲིང་གིས་ ནི་ཉིན་གྱི་བཞི་ཆ་མཚན་གྱི་བཞི་ཆ་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ།ཉིན་གྱི་བཞི་ཆ་ནི་ཐུན་བཞི་འམ་ལྔར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །མཚན་གྱི་བཞི་ཆ་ནི་ནམ་གྱི་ཆ་སྟོད་དང་ཆ་སྨད་ལ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཁམས་ཐ་མས་ནི་ཉིན་མཚན་གཅིག་གི་བཞི་ཆ་ཙམ་ལ། ནམ་གྱི་ཆ་སྟོད་དང་ཆ་སྨད་དང་ཉིན་པར་ཐུན་བཞི་འམ་ལྔར་བསྒོམ་ པར་བྱའོ།།ཁམས་རབ་འབྲིང་ཐ་མ་དེས་ཕྱིས་ཏིང་ངེ་འཛིན་མཐུ་སྐྱེས་པར་གྱུར་ནས་ཉིན་གྱི་ཕྱེད་མཚན་གྱི་ཕྱེད་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། ཉིན་གྱི་ཕྱེད་ནི་ཉིན་པར་ཐུན་གསུམ་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །མཚན་གྱི་ཕྱེད་ནི་ནམ་གྱི་ཆ་སྟོད་དང་ཆ་སྨད་ལ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །མི་བསྒོམ་པའི་དུས་ན་ཡང་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་ཤེས་པར་བྱ་བ་དང་། སྙིང་རྗེ་བསྒོམ་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་བསྒོམ་པའི་རིམ་པ་ནས་འབྱུང་བ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཐུན་རིང་པོ་མ་ཡིན་པ་ནི་སྒོམ་པའི་ཚོད་ཟིན་ཅིང་ལུས་དང་སེམས་ལ་མི་གནོད་ཙམ་དུ་བསྒོམ་མོ།

由於三摩地未圓滿之力，心的狀態會出現四邊。若不了知如是生起，則不能了知取捨差別，因此不能成就圓滿三摩地。由於三摩地未圓滿之力，心的狀態會出現四邊。若了知如是生起，則自然了知取捨差別，因此能迅速成就圓滿三摩地。 具足止的六因並斷除其違品是：止的六因即安住順緣處等。了知止的六因后，應使自相續具足，並斷除安住違緣處等。若不具足止的六因且不斷除其違品，則多數生起應當捨棄的第三邊，而應當接受的第四邊僅在某些時候生起，因此不能成就圓滿三摩地。若具足止的六因並斷除其違品，則應捨棄的第三邊僅在某些時候生起，而應當接受的第四邊多數生起。因此能迅速成就圓滿三摩地。 把握修習程度且非長時是：根據上中下三種根器，上等者應修習晝三分之一夜三分之一。晝三分之一應分三或四座修習，夜三分之一應在前夜后夜修習。中等者應修習晝四分之一夜四分之一，晝四分之一應分四或五座修習，夜四分之一應在前夜后夜修習。下等者應在一晝夜的四分之一時間內，於前夜后夜及白天分四或五座修習。 上中下根器者後來生起三摩地力時，應修習晝半夜半，晝半應分三座修習，夜半應在前夜后夜修習。不修習時也應了知諸法如幻，修習慈悲等應如修習次第所說般了知。非長時即把握修習程度，修習時不損害身心即可。

།སྒོམ་པའི་ཚོད་མ་ཟིན་ཅིང་ཐུན་རིང་ན་ནི་དོར་བར་བྱ་བའི་མུ་གསུམ་པོ་ནི་ཕལ་ཆེར་འབྱུང་ལ། དང་དུ་བླང་བར་བྱ་བའི་བཞི་པ་ནི་གནས སྐབས་ཁ་ཅིག་ཏུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ།དེས་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྫོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །སྒོམ་པ་ཚོད་ཟིན་ཅིང་ཐུན་རིང་པོ་མ་ཡིན་ན་ནི་དོར་བར་བྱ་བའི་མུ་གསུམ་པ་ནི་གནས་སྐབས་ཁ་ཅིག་ཏུ་འབྱུང་ལ། དང་དུ་བླང་བར་བྱ་བའི་མུ་བཞི་པ་ནི་ཕལ་ཆེར་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་མྱུར་དུ་རྫོགས་པར་འགྱུར་ རོ།།དེ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ་ཞིང་བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་མྱུར་དུ་རྫོགས་པར་འགྱུར་རོ། །མུ་བཞིར་ཤེས་ཤིང་བླང་དོར་བྱེ་བྲག་མཁས། །ཞི་གནས་རྒྱུ་དྲུག་མི་མཐུན་སྤངས་ལ་མཁས། །སྒོམ་པ་ཚོད་ཟིན་ཐུན་རིང་མིན་ལ་མཁས། །དེ་ལྟར་གང་ཤེས་ཏིང་འཛིན་རྫོགས་ལ་མཁས། །བདག་ནི་བློ་ལྡན་སྐྱེ་བོ་མ་ ལགས་ཀྱང་།།གདམས་ངག་བློ་ལ་བཞག་ནས་སེམས་ཉམས་བརྗོད། །སྐྱེ་བོ་མ་སྦྱངས་འདི་ལ་མོས་གྱུར་ན། །མཉམ་གཞག་གོང་མའི་ཁྱད་པར་ཐོབ་པར་འགྱུར། །ཤེས་རབ་རྣམ་གསུམ་དབང་གིས་བློ་ཡི་བྱི་དོར་བྱས། །བློ་ལྡན་སྐྱེ་བོ་འདི་ལ་མ་དད་གྱུར་ན་འང་། །མི་མཁས་དབང་གིས་བློ་ལྡན་ཡིད་མི་དབབ། །གཞན་ཕན་མ་འདྲེས་བློ་ཡིས་བརྩམས་ པས་ཉེས་པ་མེད།།བདག་གིས་ཤིན་ཏུ་དང་བའི་སྒོ་ནས་འདི་བརྩམས་པས། །སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ལུང་དང་རིགས་པའི་དོན་རྟོགས་ནས། །ལམ་གྱི་རིམ་ཚུལ་བཞིན་དུ་བགྲོད་ནས་མཐར་ཕྱིན་ཏེ། །མི་རྟོག་དང་ལས་ཐུགས་རྗེ་རྒྱུན་བཞིན་འབྱུང་བར་ཤོག་།སེམས་ཀྱི་ཉམས་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཞིག་མདོར་བསྡུས་ནས་བརྗོད་པ་རྫོགས་སོ།

我將為您翻譯這段藏文。以下是完整的中文翻譯： 如果修行時把握不好程度而且時間過長，那麼應當捨棄的三種情況大多會出現，而應當接受的第四種情況只會在某些時候出現，因此不能圓滿獲得禪定。如果修行時把握好程度且時間不會太長，那麼應當捨棄的三種情況只會在某些時候出現，而應當接受的第四種情況則會經常出現，因此能夠迅速圓滿獲得禪定。 如此了知並精進修持，就能迅速圓滿獲得禪定。善知四種情況，精通取捨之別，精通止觀六因及斷除違緣，精通把握修行程度且不過長，如此了知者即精通圓滿禪定。 雖然我不是具有智慧的人，但是將教言記在心中後述說心的體驗。如果未經訓練的人對此生起信心，將獲得更高層次的禪定。 以三種智慧之力凈化心意，即使智者對此不生信心，也不會因無知而使智者失望。以無雜染利他之心撰寫則無過失。 我以極其清凈的心撰寫此文，愿一切眾生通達經教與理論的意義，如理趨入道次第並圓滿完成，愿無分別智慧與大悲心如流水般相續不斷。 略述心的些許體驗圓滿完畢。