d4226量理論釋量論莊嚴疏極清凈嘉瑪日 蘇瑪帝 羅登謝饒c3.5s|d4226量理論釋量論莊嚴疏極清凈嘉瑪日 蘇瑪帝 羅登謝饒c3.5s(續28)
“其他”者,謂主張僅不可得之自性為因。一切因皆不離不可得,唯一不可得為因之義。何以故?因與不可得同時故。果等與不可得如何為一?說”相違果”等以答之。非火、非木之相違,以及火與木之果與所遍,凡是彼等結合處,即相違果與所遍所見中,果因與自性因亦攝入故。 由是之故,三種因皆由不可得本身而分類。“一切因”之解釋即”唯一不可得”。“唯一”之解釋即”果”等。“相違果”之解釋即”于彼”等。“彼”者,謂果與自性攝入不可得。 若問:“何以不應?“答:“彼體”等。若了知因之關聯及隨順,爾時由彼體性及從彼所生,唯自性與果二者成為因,餘者則否。于所立中,能立與直接關聯者,依彼而差別,于因與能遍中,果等亦直接關聯,故唯依彼等而有差別。 非火、非木之遮遣中,皆無關聯,故如何依彼成為不可得之自性?顯示他人思維之間接,即”無常性”等。從他宗顯示殊勝他宗,即”于彼”,謂於火等。若問:“何以不可能?“答:“由果”等。 “直接”者,謂由何成為不可得性之冷等,煙等非直接所作。故”間接”者,謂由果煙比知火,以相違所見之自性,比知冷觸之自性不可得,由此比知無冷之言說。
།གལ་ཏེ་འགལ་བའི་འབྲས་བུ་དམིགས་པ་ཞེས་སྒྲ་གཅིག་གིས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་འདི་གཏན་ཚིགས་གཅིག་ཁོ་ན་མ་ཡིན་ནམ་དེས་ན་ཅི་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཡིན་ ཞེ་ན།དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ལྟར་གནས་པ་ན་གཉིས་སམ་ཞེས་བྱ་བ་གཏན་ཚིགས་སོ། །གཅིག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགལ་བའི་འབྲས་བུ་དམིགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་སོ། །འདི་ལྟར་འདི་ན་གྲང་བའི་རེག་པ་མེད་དེ་མེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་སྦྱོར་བར་མེ་ཉིད་དང་དུ་བ་ཉིད་ རང་གི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་ལྟོས་ཏེ།གཏན་ཚིགས་ཡིན་པའོ། །གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དུ་བ་དང་མེ་དང་སྣང་བ་མི་དམིགས་པ་སྟེ་གསུམ་མོ། །འདི་དག་ཀྱང་སྒྲ་གཅིག་གིས་བསྟན་ཀྱང་དེ་ཞེས་བྱ་བ་འབྲས་བུ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་མ་གཏོགས་པ་མི་དམིགས་པ་ཙམ་མ་ཡིན་ལ། གཅིག་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གལ་ཏེ་སྒྲ་གཅིག་གིས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན། ཅི་ལྟར་གཅིག་མ་ཡིན་ཞེ་ན་གང་དུ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཞན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བའོ། །དེ་སྟེ་ཡིན་དང་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་དང་ཞེས་བྱ་བ སྟེ།སྒྲའི་དབང་གིས་གཞན་དུ་གྱུར་ནའོ། །གཉིས་སམ་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པར་འགྲེལ་པ་ནི། འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནས་འགལ་བ་དམིགས་པ་ཡིན་ལ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་རོ། །འདི་ཉིད་རང་བཞིན་མི་དམིགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་མཐར་ཐུག་པས་ནི་གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་ རྣམ་པར་འགྲེལ་པ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་འབྲས་བུ་དང་རང་བཞིན་དག་གཞན་གྱིས་མི་དམིགས་པའི་ནང་དུ་འདུ་བར་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། གྲུབ་པའི་མཐའ་ལས་ཀྱང་དེ་དག་ཉིད་ཐ་དད་པར་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་མེ་ཡོད་དེ་དུ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་ཤིང་ཡིན་ཏེ་ཤད་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་བསྟན་པར་འོས་པ་ལས་འདི་ལ་གྲང་བའི་རེག་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བར་བཀོད་པས་ཅི་བྱ་ཞེ་ན།བདེན་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་ཐམས་ཅད་དུ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ལ་སྒྲ་གཅིག་གིས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཐ་མི་དད་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་ བསྟན་པའི་དོན་དུ་འདི་གསུངས་པར་ཟད་དོ།།སྒྲའི་དབང་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་འགྲེལ་པ་ནི། གསུམ་པོ་རྣམས་ཞེས་བྱ་བའོ། །འགལ་བའི་འབྲས་བུ་དམིགས་པ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་འབྲས་བུ་དང་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་མི་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་ རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།གལ་ཏེ་གཏན་ཚིགས་རྣམས་ཐ་དད་ཡིན་ན་ཅི་ལྟར་གཅིག་གིས་སྒྲས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །མཇུག་སྡུད་པ་ནི་དེའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཞན་སེལ་བའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་ན། གཏན་ཚིགས་ཐམས་ཅད་མི་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ དོགས་པ་བསུ་བ་ནི་འོན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ།
若問:由於以”相違果所見”一語表示,此豈非唯一因?那麼如何能由比量而比知?答:“于彼”等。如是安立時,“二或”者為因。“以一”者,謂以”相違果所見”之語。如此處”此處無冷觸,以有火故”之論式中,火性與煙性各自對其所立而為因。 “三”者,謂煙、火、光明不可得三者。此等雖以一語表示,然”彼”即除果等自性外,非僅不可得,亦非一體之義。若問:以一語所詮故,云何非一?答:“於何處”等。“異處”者,謂成一自性。若問:“如是何成?“答:“如是”等,謂依語力而異故。 “二或”之解釋,即從”此”至”相違所見”。以”此即自性不可得故”為終,是為”三”之解釋。 若問:果與自性豈非說攝入他之不可得中?依宗義亦應顯示彼等差別。故”有火,以有煙故”,“此是樹,以是沙羅故”等應如是說,何須安立”此無冷觸”等?答:誠然,然此說僅為顯示:一切比量推比中,非由一語所詮性而無差別。 “依語力”等之解釋,即”三者”等。僅由說”相違果所見”,不成為果因與自性因不可得之相之義。 若問:若諸因差別,云何是一語所詮?答:“此”等。總結即”是故”等。由遮遣他之境性故,疑問”一切因是否皆為不可得”即”抑或”等。
།ལན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གང་གིས་དེ་ཐ་མི་དད་པས་ཐ་དད་པ་མེད་པར་འགྱུར་བ་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ཁོ་ན་ནི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་རྒྱུ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་ཐ་དད་པ་ཁོ་ནས་ ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ།།བསྟན་བཅོས་མཛད་པས་ཀྱང་ཡུལ་གྱི་དབྱེ་བ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དབྱེ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི་དེ་ལྟར་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཕྱོགས་ཀྱི་མི་དམིགས་པ་འདིས་ནི་དངོས་པོ་ལས་ཡང་དངོས་པོའི་ཆེ་ཁས་མ་བླངས་པའི་དགག་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། སྔ་མ་འབྲས་ བུ་དང་རང་བཞིན་དག་གིས་ནི་རྒྱུ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་དགག་པ་དང་དོན་གཞན་དང་གཞན་མ་ཡིན་པ་བསྒྲུབ་པ་ཡུལ་གྱི་དབྱེ་བ་ཐ་དད་པས་གཏན་ཚིགས་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྲས་བུ་ལ་སོགས་པས་གཏན་ཚིགས་རྒྱུ་ལ་ སོགས་པའི་རང་བཞིན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཡང་།དོན་དམ་པར་ན་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ལྷུར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །རང་རིག་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྲས་བུ་ལ་སོགས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་ནི་མེ་ལ་སོགས་པ་རང་རིག་པའི་རང་བཞིན་ཁོ་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ ཅི་སྟེ་མི་བརྗོད།མེ་གྲུབ་པ་ན་ནི་དོན་དམ་པར་རང་རིག་པ་ཁོ་ན་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་མེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་རིགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་རང་རིག་པ་ལྷུར་གྱུར་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རང་རིག་པ་ཁོ་ན་བརྗོད་པར་རིགས་སོ། །འོན་ཏེ་ཐ་སྙད་ལ་ལྟོས་པས་དེ་སྐད་མི་ བརྗོད་ན།དེའི་ཚེ་འབྲེལ་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཁོ་ནར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་རྣམ་པར་དབྱེ་བར་རིགས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་དམིགས་པ་རྣམས་རང་བཞིན་མི་དམིགས་པའི་ནང་དུ་འདུ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འགལ་བས་ཁྱབ་པ་དམིགས་པ་ཅི་ལྟ་བ་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། ལྟོས་ པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་དང་འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བའོ།།ཅིའི་ཕྱིར་གདོན་མི་ཟ་བ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། རྒྱུ་གཞན་དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་སྙམ་དུ་དངོས་པོའི་རྒྱུ་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་འཇིག་བྱེད་བསྐྱེད་པའི་སྒོ་ནས་འཇིག་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པ་དེས་ན་ངེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དོགས་པ་ནི། འོན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། ལན་ནི་དངོས་པོའི་ཞེས་བྱ་བའོ། །དོགས་པ་ནི་འདིར་ཞེས་བྱ་བའོ། །ལན་ནི་དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དངོས་པོའི་རང་བཞིན་རྣམ་པ་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ལན་འདེབས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་མི་རིགས་སོ། །ཅི་ལྟར་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཞེ་ན་འདི་ལྟར ཞེས་བྱ་བའོ།།དངོས་པོའི་བདག་ཉིད་གྲུབ་པར་གྱུར་ན། བདག་ལ་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་གང་ཞིག་ཡིན་ཏེ། འགའ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ།
答:“非”者,唯遮遣彼無差別而成無差別者非是因之境,然亦是因等。故由彼差別而成差別。論師亦顯示境之差別為因差別之根據,即”如是亦”等。 此分位不可得者,由事物而成立未承許事物性之遮遣,前者果與自性二者則成立非因等自性。故由遮遣、異義、非異義成立之境差別而因有差別。 “抑或”者,謂雖由果等因成立因等自性,然究竟而言,以遮遣為主故。“自證”者,何不說由果等因唯成立火等自證自性?火成立時,究竟唯成立自證,以無外火故。是故一切正理皆以自證為主故,應唯說自證。若依世俗故不如是說,爾時應分別唯成立關聯與隨順。 “是故”者,以諸不可得攝入自性不可得中故。問:相違遍所見云何?答:“觀待”等及”如是”等。問:何故非決定?答:“彼余因亦”等。 疑問:“事物之因即是壞滅,由生壞滅故是決定”,即”抑或”等。答:“事物”等。疑問:“此處”等。答:“彼”等,謂以事物自性異類故,答”事物自性”不應理。云何事物自性非如是?答:“如是”等。事物體性若成,于自有何所益?無也。
།འོན་ཏེ་བདག་ལ་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་གྲུབ་པ་ཟིན་པ་དེས་ལྟོས་པར་བྱ་བ་གང་ཞིག་ཡོད་དེ་ཅི་ཡང་མེད་དོ། ། འཆད་པ་ནི་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་ཡིན་པར་གྱུར་ན་ཡང་དེའི་འཇིག་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འཇིག་པའི་རྒྱུ་དེ་གྲུབ་པ་དེ་དང་འབྲེལ་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འོན་ཏེ་གྲུབ་པ་ལ་ཡང་ཁྱད་པར་གང་ཡིན་པ་དེ་བྱེད་པ་དེས་ན་དེ་འཇིག པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།ལན་ནི་དེ་ལྟ་ཡིན་དང་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལས་གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་གྲུབ་པའོ། །ཕྱོགས་དང་པོའི་དོགས་པ་བསུ་ནས་སུན་འབྱིན་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་ལ་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་གང་ཞེས་བྱ་བ་དེས་བསྟན་པའོ། ། གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་ཕྱོགས་གཉིས་པ་དོགས་པ་བསུ་བའོ། །དེའི་བདག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གྲུབ་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་རོ། །དེའི་བདག་ཉིད་ལས་ཞེས་བྱ་བ་གྲུབ་པའི་བདག་ཉིད་ལས་ཐ་དད་པའོ། །དེའི་ཞེས་བྱ་བ་གྲུབ་པའི་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འཇིག་པར བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།འོ་ན་ཁྱད་པར་དེ་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། གཉི་གར་སྨྲ་བ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལས་གཞན་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དུས་གཞན་དུ་མི་གནས་པར་འགྱུར་རོ། །དུས་ཀྱི་ཆ་ཀུན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གལ་ཏེ་སྐད་ཅིག་གཅིག་ཁོ་ན་ལ་དུས་ཀྱི་ཆ་ཐམས་ཅད་ཁྱབ་པ། འབྲས་བུ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་གྱུར་པའི་དངོས་པོ་རྟོགས་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་ལ་རང་ཉིད་ཁོ་ན་འཇིག་པའི་ཕྱིར་འཇིག་པའི་རྒྱུ་ཅི་ཞིག་བྱས་ཏེ། ཅི་ཡང་བྱར་མེད་དོ། །ཅི་དང་འདྲ་བར་དོན་མེད་ཅེ་ན། ཆུས་ཁྱེར་བ་ལ་ཅེས་བྱ་བའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རགས འཛུགས་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ།།འདི་གང་ལས་ཤེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་ཆུ་མི་འགོག་པར་ཞེས་བྱ་བའོ། །མི་འགོག་ཀྱང་རགས་འཛུགས་སོ་ཞེ་ན། རགས་འཛུགས་དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱོགས་ཕྱི་མ་བཟློག་པའི་དོན་དུ་བརྗོད་པ་ནི། འོན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཁྱབ་ པར་ཉིད་ལ་སོགས་པར་རོ།།ངེས་པར་བྱས་པ་ནི་སེམས་དང་ལྡན་པ་ལ་ལྟོས་ཏེ། ངེས་པར་རྟོག་པ་ལ་རྩོད་པ་མེད་དོ། །སེམས་དང་མི་ལྡན་པ་ལ་ནི་སེམས་དང་ལྡན་པར་སྒྲོ་བཏགས་ནས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྱོ་མོ་ཡང་སྟེ་ཐོ་བ་ལ་སོགས་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ནི་མ་ཟད་ པའོ།།དེ་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐོ་བ་ལ་ཡང་ངོ་། །སྔ་མ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བུམ་པ་གྲུབ་པའམ་མ་གྲུབ་པ་ཞིག་འགལ་ཟླས་བཟློག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱོགས་གཉིས་ལ་བརྗོད་པའི་མི་ནུས་པ་དང་མི་དགོས་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་གྱོ་མོ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་ཡིན་ནོ།
若不能于自作利益,則已成就者於何所待?實無所待。解釋即”若”等。“即便如是”者,謂縱使是異,亦非其壞滅之因,即壞滅因與彼成就不相關聯。 若謂于已成就亦有何等差別作用,故彼為壞滅因者,答:“如是且”等。“彼余”者,謂未成就。迎遣第一分疑問曰:“若”等。“如前”者,即由”于自何所利益”等所顯。“若”者,迎第二分疑問。“彼體性”者,即成就體性之差別。“由彼體性”者,異於成就體性。“彼”者,非成就之利益,非能壞滅。 若謂彼差別應成異或不異,答:“二俱說”等。“彼余”者,謂不住于異時。“時分一切”者,若於唯一剎那遍及一切時分,成為一切果之能成就事物之了知,爾時于第二剎那自身即壞滅故,何須壞滅因?實無所作。問:如何無義?答:“如被水沖”等。問:何故?答:“立樁”等。此從何而來?答:“以水不阻”等。若謂雖不阻亦立樁,為遮遣”彼立樁”等後分義而說”抑或”等。“如是”者,謂遍等。 決定是就有心而言,于決定分別無諍。于無心者,是假立有心而說。“此亦”者,非唯錘等。“于彼亦”者,即于錘等。“前者”者,謂瓶已成就或未成就為相違所遮遣之二分所說之無能與無需之相,于錘等亦然。
།ཕན་ཚུན་ཞེས་ བྱ་བ་ནི་བུམ་པ་དང་གྱོ་མོ་དག་ཕན་ཚུན་སྤངས་པ་ཙམ་གྱིས་ནི།གྱོ་མོ་ལ་སོགས་པ་བུམ་པའི་ཟློག་བྱེད་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་ནི་འདི་ཤིང་གི་ཡང་ཟློག་པར་བྱེད་པར་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་ནི་དོན་འདི་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་དུས་གཞན་དུ་གནས་པ་ལ་ འཇུག་པའི་རྒྱུས་སྟོན་པ་མི་སྒྲུབ་པ་བྱེད་པ་ཡིན་པ་དེས་ན་འཇིག་པའི་རྒྱུ་དོན་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ།།དུས་གཞན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ལན་ཡང་དོན་འདི་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་དངོས་པོ་བསྟན་བྱ་ཡིན་ན་དེའི་དེ་ཚེ་དེ་གཞན་དུ་བྱ་བར་མི་ནུས་ཏེ། དེས་ན་གལ་ཏེ་འཇིག་པར་ བྱེད་པས་དེ་ལ་སྟོང་པར་བྱེད་ན།དེ་ལ་བརྟེན་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་གཅིག་བྱེད་གྲང་ན། །བརྟེན་པས་ནི་རྟེན་འཇིག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཆུས་བུམ་པ་བཞིན་ནོ། །ཆུས་བུམ་པར་གནས་པས་དེ་ཉིད་འཇིག་པར་ནི་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བུམ་པ་སོ་མ་བཏང་པ་ལའོ། །བུམ་པ་སོ་མ་ བཏང་པ་ནི་འཇིག་པའི་ངང་ཅན་འདོད་པའི་ཕྱིར་ན་དུས་གཞན་དུ་གནས་པ་ཉིད་མ་གྲུབ་པོ།།གལ་ཏེ་གཞི་གང་ལ་བསྟན་པ་ཉིད་ལྷག་པར་རློམ་པ་དེ་ནི་བརྟེན་པས་འཇིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དུས་གཞན་དུ་གནས་པའི་དངོས་པོ་ལ་འཇིག་པའི་རྒྱུ་བྱེད་ པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནས་སོ།།ཡང་གཞན་དག་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གྲུབ་པའི་དུས་གཞན་དུ་གནས་པ་འགལ་བས་ཟློག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་པ་དག་ནི་བུམ་པ་དུས་གཞན་དུ་གནས་པར་ཁས་བླངས་ནས། དེ་གཞིག་ པའི་ཆེད་དུ་ཐོ་བ་ལ་སོགས་པ་རབ་ཏུ་སྦྱོར་ཏེ།དེས་ན་དུས་གཞན་དུ་གནས་པ་ཉིད་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། སྟ་རེ་ལ་སོགས་པ་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་གནས་པ་མ་ཡིན་ན་ནི་འཇིག་པའི་རྒྱུ་ཡང་མི་སྦྱོར་བ་ཞིག་ན་བྱེད་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ་དེས་ དངོས་པོ་ནི་བསྟན་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པའོ།།འདིས་ནི་དུས་གཞན་དུ་གནས་པ་ལ་གྲུབ་པ་ནི་འགལ་བས་ལོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འཇིག་པའི་རྒྱུ་ནི་དོན་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དགོངས་པའོ། །རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་བསྟན་པ་ནའོ། །གཞན་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་ སུ་དཔག་པས་མ་གྲུབ་པ་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་ནི་མེད་པ་ཉིད་དོ།།དེས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་པོར་གྲུབ་པའི་ཚད་མ་མེད་པས་ན། ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱེད་སྔ་མ་འཆད་པ་ནི་མངོན་སུམ་དང་འདྲ་བར་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེས་གྲུབ་པ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་ གྲུབ་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གྲུབ་པ་ཡང་ངོ་།།དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གྲུབ་པའི་བསྟན་པའོ།
“互相”者,謂瓶與錘僅以互相排除,錘等不能成為瓶之對治,若如是,則此應成為樹木之對治。“抑或”等之義為:事物住于異時之趣入因不能作成立,故壞滅因非無義。 對”異時”等之答覆義為:若事物是所顯示,爾時不能令其異化。故若壞滅者于彼作空,則于彼所依之空性作一,然所依非能壞依處,如水與瓶。水住于瓶中,然不能令其壞滅。“于彼”者,謂未破損之瓶。未破損瓶既許為壞滅自性,故住于異時即不成立。 若欲說”於何基礎增上顯示者,彼依止非能壞”,故住于異時之事物非壞滅因所作,此說得以安立。 復有他人言:“以比量成立之住于異時為相違所遮”,即”若”等。如是世間人承許瓶住于異時,為摧毀彼而勤用錘等。故住于異時性是所成立,而用斧等之因即為因相。若事物非安住,則不用壞滅因,然實有所作,故事物唯是顯示,此即比量。此說明住于異時之成立為相違所遮,故壞滅因非無義,此為意趣。 于極成顯示。“余”者,謂比量不成立之異性即是無性。“故”者,以無成立事物之量故,不應有存在之言說故。 解釋前半偈曰:“如現量”等。“彼所成亦”者,非唯現量所成,比量所成亦然。“彼”者,謂比量所成之顯示。
།ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་མེད་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །གང་གི་ཕྱིར་བསྟན་པ་དེ་མེད་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་རང་བཞིན་བསྟན་པར་རྟོགས་པ་མི་བདེན་པའི་ཕྱིར་ ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཕྱིར་ན།གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ན། མངོན་སུམ་ཡང་ཚད་མར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་བསྟན་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མི་ བརྗོད་མོད་ཀྱི།འོན་ཀྱང་སྲིད་པ་ཙམ་དུ་རྟོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དོགས་པ་ནི་འགྱུར་བར་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཕྱེད་ཕྱི་མ་བཤད་པའི་དོན་དུ་དོགས་པར་བྱེད་པ་ནི། འོན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བུམ་པ་བསྟན་པའོ། །ཕྱོགས་གཉི་ག་ཡང་སུན་འབྱིན་པ་ནི་བུམ་སོགས་ཞེས་ བྱ་བ་སྟེ་སོགས་པའི་སྒྲས་འཇིག་པའི་རྫས་ལ་སྟེ།རྣམ་པ་གཞན་ཉིད་དུ་གྲུབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་ན། འཇིམ་པ་ལ་སོགས་པའི་རྫས་དེ་ཅི་ལྟར་མཐོང་བར་མ་གྱུར། གལ་ཏེ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཅན་ལ་ཆོས་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་གྲུབ་ན་དེ་ལྟ་ན་ཡང་བུམ་པ་ལ་ སོགས་པ་མཐོང་བར་འགྱུར་ཏེ།མ་ལོག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཕྱོགས་དང་པོ་རྗེས་སུ་བརྗོད་ནས་བུམ་པ་ལ་གཞན་ཉིད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་རྣམ་པར་འགྲེལ་པས་བཟློག་པ་ནི་གཞན་དུ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ཉིད་ནི་བུམ་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་དུ་གྱུར་པའི་གཞི་ཡིན་པས་སོ།།བུམ་པ་མ་མཐོང་ན་ནི་གཞན་གྱིས་འདི་སྐད་བརྗོད་པར་རིགས་སོ་ཞེས་གསུངས་པས་ནི་བུམ་པ་སྔོན་དུ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེའི་ནི་བུམ་པའིའོ། །གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྩོད་པར་ནི་དོན་འདི་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་བུམ་པའི་ འཇིག་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་བུམ་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ཐ་དད་པར་འགྱུར་གྱི།འཇིག་པ་མེད་ན་གོ་ཇི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བའོ། །ལན་ནི་འཇིག་པ་དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཞན་དུ་གྱུར་པ་ཁོ་ན་ལ་འགྱུར་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་དེས་ན་ཐུག་པ་མེད་དོ། །དང་པོ་འཇིག་ པ་ཡོད་ན་གཞན་དུ་གྱུར་ལ།གཞན་དུ་གྱུར་པ་ན་ཡང་འཇིག་པ་གཉིས་པ། འཇིག་པ་གཉིས་པ་ཡོད་ན་ཡང་། །གཞན་དུ་གྱུར་པ་གཉིས་པ། གཞན་དུ་གྱུར་པ་གཉིས་པ་ཡིན་ན་ཡང་འཇིག་པ་གསུམ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་ཐུག་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་གནས་པ་ མེད་པ་ལ་བརྗོད་དོ།།དེས་ཀྱང་ཕན་ཚུན་རྟེན་པ་མཚོན་པའོ། །འོན་ཏེ་འཇིམ་པའི་རྫས་ལ་འདོད་ཅེས་བྱ་བ་དེ་རྣམ་པར་འགྲེལ་པ་ནི་འོན་ཏེ་འཇིམ་པའི་ཞེས་བྱ་བའོ། །བུམ་སོགས་ལ་ནི་ཞེས་སོགས་པའི་སྒྲས་བསྡུས་པ། རྣམ་པར་འགྲེལ་པས་ལན་འདེབས་པ་ནི་དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་ འཇིམ་པའི་རྫས་ཀྱང་ངོ་།།དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇིམ་པའི་རྫས་སོ།
何以故?謂”若無彼”。以若無彼顯示,則了知比量自性之顯示不真實,故成非量,是故若比量非量,現量亦非量。“以無彼故”者,謂以無現量與比量故。 雖不說比量顯示為能立,然僅作為可能性之分別,此疑慮謂”將成”。為解釋後半偈而作疑問者,謂”抑或”。“彼”者,謂瓶之顯示。 破斥二邊者,謂”瓶等”,“等”字所攝為壞滅之物。以已成就為異相故,云何不見泥等之物?若於瓶等有法成就異法性,爾時亦應見瓶等,以未遮故,此為其義。 以”若”等重述第一邊已,“瓶有異性”者,由解釋遮遣謂”異”。“彼”即是瓶。“故”者,以是異化之所依故。 若不見瓶,則他應如是說,故說”瓶為先”。“彼”者,謂瓶之。“若”等諍論之義為:若是瓶之壞滅,爾時瓶為先導之異相應成差別,若無壞滅,云何了知? 答曰:“彼壞滅亦”。唯于異相而成,非於餘者,故無窮盡。初有壞滅則成異相,成異相則有第二壞滅,有第二壞滅則有第二異相,有第二異相則有第三壞滅故。或”無窮盡”者,說為無住。此亦表示互相依止。 “抑或許于泥物”者,其解釋謂”抑或泥之”。“于瓶等”中”等”字所攝,由解釋作答謂”彼亦”,泥物亦然。“彼”者,謂泥物。
།གཞན་ཡང་འཇིམ་པའི་རྫས་ཀྱི་དུས་སམ། དུས་གཞན་དུ་འཇིག་པ་དེ་འགྱུར་བ་ཡིན། རེ་ཞིག་ཕྱོགས་དང་པོ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི། དེར་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་འཇིམ་པའི་རྫས་ལ་ཡང་བུམ་པ་སྐྱེ་བ་ལས་སྔ་ རོལ་གྱི་འཇིམ་པའི་རྫས་བུམ་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པ་ནི་མི་འཇིག་གོ།།ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེའི་ཚེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇིམ་པའི་རྫས་ཀྱི་དུས་ན་འཇིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་འཇིམ་པའི་རྫས་ཀྱི་དུས་ན་ནི་དེ་འཇིག་པ་མ་ཡིན་གྱི། དེའི་དེ་མ་ཐག་པར་སྐྱེ་བའི་བུམ་པའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་ པའི་འཇིམ་པའི་རྫས་འཇིག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ཕྱི་མ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ།།འཇིམ་པའི་རྫས་ཕྱི་མ་བུམ་པའི་གནས་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ཡང་འཇིག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་བུམ་པའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་འཇིག་པའི་དུས་ན་དེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ ཕྱིར་དུས་ཕྱིས་འབྱུང་བའི་འཇིག་པས་དངོས་པོ་སྔ་མ་གཞིག་པར་བྱ་དགོས་སོ།།ཕྱིས་འབྱུང་བའི་འཇིག་པ་ཡང་ཁྱོད་འདོད་པ་ཡིན་ན་དེ་ཡང་དངོས་པོའི་དུས་ན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། །དེ་ཅི་ལྟར་འདི་དངོས་པོའི་ཡིན་པར་འགྱུར། གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྩོད་པར་ནི་དོན་འདི་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་དུས་ཕྱིས་འབྱུང་བའི་འཇིག་པ་སྔ་མ་དང་མ་འབྲེལ་ན་དེའི་ཚེ་ས་བོན་གྱི་རྗེས་ཐོགས་ལ་འབྱུང་བའི་མྱུ་གུ་ཡང་ས་བོན་གྱི་འབྲས་བུར་མི་འགྱུར་ཏེ། ས་བོན་གྱི་དུས་ན་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་དེའི་དུས་ན་དེ་མེད་ཀྱང་དེ་དེའི་འབྲས་བུ་ཉིད་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་དངོས་པོའི་དུས་ན་འཇིག པ་མེད་ཀྱང་འདི་དེའི་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའོ།།དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའི་ལན་གྱི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ནི་དུས་མི་མཚུངས་པ་དག་ཁོ་ན་ལ་རིགས་པ་ཡིན་གྱི། འཇིག་པ་ནི་དུས་མཚུངས་པ་ཁོ་ནར་ཁས་བླང་པར་བྱ་བ་སྟེ་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ་ ཞེས་བྱ་བའོ།།ཅི་ལྟར་ལན་འདི་མ་ཡིན་ཞེ་ན་དངོས་པོ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །འོ་ན་ཅི་ལྟར་དངོས་པོ་ཞིག་གོ་ཞེས་བརྗོད་ཅེ་ན། གང་གི་ཚེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདིའི་ལྡོག་པ་བརྗོད་པ་ནི། མེད་པ་ལ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །དངོས་པོའི་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་དུས་ན་ནི་ཐོ་བ་ལ་སོགས་པ་མེད་པས་མི་འཐད་དོ། །ཅིའི་ ཕྱིར་ཞེ་ན།ཤི་བ་ལ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་ཅི་ལྟར་དངོས་པོ་ལོག་པ་ལ་དེའི་འཇིག་པ་མི་འཐད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ས་བོན་ལོག་པ་ན་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བར་ཡང་མི་འགྱུར་ཞེས་དོགས་ན། འབྲས་བུ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །དངོས་པོ་མེད་པ་ཡང་འབྲས་བུ་དང་འདྲ་བ་དངོས་པོ་གཞན་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དངོས་ པོ་མེད་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ།
複次,是在泥物之時,還是在其他時間發生彼壞滅?首先否定第一種情況,說”于彼亦”,即于泥物,在瓶生起之前作為瓶之因的泥物並不壞滅。何以故?“爾時”者,謂于泥物之時無有壞滅故。 若謂能生之泥物之時非為壞滅,而是其後剎那所生瓶之自性中的泥物為壞滅者,後者亦非,此謂”后亦非”。泥物後者成為瓶之住處者亦非壞滅。何以故?“以有故”,謂于成為瓶之自性的壞滅之時彼仍存在故。 是故,后時所生之壞滅應壞前法。若汝許後生之壞滅,然彼於事物之時不存在,則此何以成為此事物之所有? “若”等諍論之義為:若后時所生之壞滅與前者無關,爾時種子之後所生之芽亦不應成為種子之果,以其于種子之時不存在故。若謂雖于彼時不存在,然彼仍是其果,則如是,雖於事物之時無有壞滅,此亦應成為彼之所有。 “彼非”之答義為:因果之事唯於時不同者方為合理,然壞滅唯應許為同時,若非如是則不應理。若問何以此非答,則曰”事物”。 若問云何說事物壞滅,則曰”何時”。說其相違者,謂”于無”。於事物無之時,以無錘等故不應理。何以故?謂”于死”。 若疑如何於事物滅時其壞滅不應理,如是于種子滅時芽亦不應生起,則曰”果”。若謂無事物亦如果,唯是異事物,則曰”無事物”。
།གལ་ཏེ་དངོས་པོའི་འཇིག་པ་ཞེས་གཞི་མཐུན་པ་མ་ཡིན་པར་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཅི་ལྟར་གཞི་མཐུན་པ་ཡིན་ཞེ་ན། གཞི་མཐུན་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བུམ་པ་དང་སྣམ་བུ་ལ་སོགས་ པའི་ཐ་དད་པ་འདི་ལ་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།ཅི་ལྟར་དངོས་པོ་མེད་དོ་ཞེས་གཞི་མཐུན་པ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་མེ་ཉིད་དུ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི། དེ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདིར་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མེ་དུ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་མ་ཟད་ཀྱི་དེ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིར་ཡང་ ངོ་།།ཅི་ལྟར་འདིར་ཡང་གཞི་མཐུན་པ་མ་ཡིན་ཞེ་ན་སྔོན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེས་ན་དེ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉེ་བར་བཏགས་ནས་གཞི་མཐུན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཅི་ལྟར་འགལ་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེའི་ཚེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔོན་གྱི་དུས་སུའོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་དུས་ ཕྱིས་བྱུང་བའི་འཇིག་པས་ཞིག་གོ་ཞེས་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ།།དེས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཐ་དད་པ་དང་གཞི་མཐུན་པ་མེད་པས་ནའོ། །དེའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་ལྟར་གཞན་མ་ཡིན་ཞེ་ན། ཕྱིས་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལས་ཞེས་དུས་ཕྱིས་ འབྱུང་བའི་དོན་ལས་ལྡོག་པ་དང་ལྡན་པའོ།།ཅི་ལྟར་སྔ་མའི་ཡོད་པ་ཕྱི་མའི་མེད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། ཕྱི་མ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གང་གི་ཕྱིར་སྔ་མ་དེ་དམིགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཕྱི་མ་མི་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཅི་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཞིག་ཅེ་ན། དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཅི་ལྟར་དེ་ལྟ་བུའི་ རང་བཞིན་ཡིན་ཞེ་ན།ཕྱི་མ་དང་ཞེས་བྱ་བའོ། །སྐྱེས་པ་ཙམ་ཞེས་སྨོས་པས་ནི། འཇིག་པའི་རྒྱུ་ལ་ལྟོས་པ་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇིག་པའི་རྒྱུ་ལའོ། །ཁྱབ་པ་ནི་རྟག་པའོ། །དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇིག་པའི་དོན་དུ་གཞན་ལ་ལྟོས་པའོ། །བཤད་ཟིན་ཏོ་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇིག་པའི་རྒྱུ་མི་ནུས་པ་དང་མི་དགོས་པ་སྟོན་པའི་སྐབས་སུའོ།།འཇིག་པའི་རྒྱུ་མི་འཐད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བཤད་པའོ། །དེ་ལྟ་མིན་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་མ་ཆད་པའི་རང་བཞིན་ནོ། །དང་པོ་ཁོ་ནར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱེ་བའི་དུས་ནའོ། །རྒྱུ་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་འཇིག་ པའི་རྒྱུ་དང་བྲལ་བའོ།།འཇིག་པའི་དངོས་པོའི་བདག་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི། ད་བས་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །དངོས་པོ་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་ལའོ། །དེའི་བདག་ཉིད་ནི་དངོས་པོའི་བདག་ཉིད་དོ། །དེའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ལ་རག་མོད་ཅེ་ན། དེའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་ན་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལྟར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇིག་པའི་ངང་ཅན་ནོ།
難道不見”事物之壞滅”非為同基嗎?云何為同基?“非同基”者,是因為是假立故。此義為:于瓶、毛毯等差別是假立。 如何”無事物”為同基,如是說”火即煙”,此謂”如是”。“於此亦”者,不僅說”火是煙”,於此”彼無”亦然。 若問何以於此亦非同基,則曰”前”。是故,“彼無”是假立而為同基之義。若問何以相違,則曰”如是”。“爾時”者,謂前時。由於如是不了知為后時所生之壞滅所壞故。 “是故”者,謂無事物與差別無有同基故。“是故”者,謂非他故。若問何以非他,則曰”后”。“由彼”者,具有異於後生義之相違。 若問何以前者之有即後者之無,則曰”後者”。以前者所緣即是後者之不可得故。若問其為何等,則曰”彼亦”。若問何以具如是自性,則曰”與后”。 言”僅生”者,遮遣待于壞滅因。“於他”者,謂于壞滅因。遍是常。“于彼”者,謂為壞滅待於他。“已說”者,謂于說明壞滅因無能及無需之處。由壞滅因不應理故而說。 “若非如是”者,謂無間斷之自性。“唯初”者,謂生時。“無因”者,謂離壞滅因。 說”亦非壞滅事物之自性”,此謂”是故”。“事物相之無間”者,謂第二剎那。其自性即事物自性。若謂須非其自性,則曰”雖非其自性”。“如是”者,謂具壞滅性。
།དངོས་པོ་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་ན། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་འཇིག་པའི་རང་བཞིན་དེ་ལྟར་ཅི་ལྟར་འགྱུར། དེར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇིག་པར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར ཞེ་ན།དེའི་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལྟ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་གྱིའོ། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་ཉིད་འཇིག་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་འཇིག་པ་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་དངོས་པོ་ཞིག་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། འཇིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལན་ནོ། །འཇིག་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་གྱིའོ། །ཡིན་ལ་རག་མོད་ ཅེས་བྱ་བ་ནི་ལན་ནོ།།དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐ་དད་ཀྱང་ངོ་། །དེ་ནི་འཇིག་པའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཐ་དད་པའི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་འཇིག་པའིའོ། །གཞན་གྱི་སྟེ་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་འཕྲོག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་འགལ་བས་དངོས་པོ་ཟློག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ ནམ་ཞེ་ན།འགལ་བས་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཅི་ལྟར་བསལ་ཟིན་ཅེ་ན། འཇིག་པ་མེད་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་མེ་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བས་དངོས་པོ་འཇིག་པ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་འདི་འགལ་བར་འགྱུར་གྱི། འཇིག་པ་མེད་ན་ནི་བུམ་པ་དང་སྣམ་བུ་བཞིན་དུ་འགལ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་ དེ་ལྟར་རྒྱུ་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་གདོན་མི་ཟ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར།གང་དག་བསལ་བ་ལ་སོགས་པ་གཞན་ལ་ལྟོས་ནས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་དེ་ཡོད་པ་ལ་ངེས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་འབྲས་བུའི་ལས་ལ་གེགས་བྱེད་པ་མེད་པ་ཅན་གྱི་ཚོགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ བཞིན་དུ་དངོས་པོ་ཡང་འཇིག་པའི་དོན་དུ་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་དེས་ན་དེ་ཡོད་པ་ལ་ངེས་པ་ཁོ་ནའོ།།དེ་ལ་ངེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པ་ལ་ངེས་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་ཡང་འཇིག་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དེ། དེས་ན་འཇིག་པ་ལ་མི་ ལྟོས་པས་དངོས་པོ་རྣམས་ནི་སྐད་ཅིག་མ་ཁོ་ནའོ།།འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འཇིག་པ་རྒྱུ་དང་བཅས་པའི་ཕྱོགས་ལ་ནི་སྐྱེ་བ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་འཇིག་པ་དང་འབྲེལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེས་པ་གནས་པར་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྟོས་པ་ མེད་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡང་འབྲེལ་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན།འཇིག་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེའི་བདག་ཅེས་བྱ་བ་འཇིག་པའི་བདག་ཉིད་ལ་འབྲེལ་པས་ན། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་སྐྱེ་བ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རྟགས་ མ་ཡིན་ཞེ་ན།ཕྱིས་འབྱུང་ཕྱིར་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། ཕྱིས་ཞེས་བྱ་བའོ། །འོ་ན་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་དེའི་རྟགས་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འབྲས་བུ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཁྲུལ་པས་ནའོ། །དེ་ནི་སྐྱེ་བ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དོ།
所謂”無事物”者,若是無事物,則青等事物之壞滅自性何以如是?“于彼”者,謂于壞滅。若問何故,則曰”其”。“如是”者,謂他者。若事物即是壞滅,爾時由無差別之壞滅,云何事物成壞?“壞滅”者,是答。“壞滅之”者,謂他者。“須”者,是答。 “然而”者,雖有差別。彼即壞滅。若問何故,則曰”差別之”,即壞滅之。他者即非奪取事物自性。若問豈非由相違而遮遣事物?則曰”由相違”。若問如何已遮,則曰”若無壞滅”。 若由火等鄰近而事物壞滅,爾時此成相違;若無壞滅,則如瓶與毛毯般非相違。由如是必定不待他因故,凡不待掃除等他者而有者,于彼存在定是決定,如無障礙果業之聚。如是事物亦不待他以求壞滅,是故於彼存在決定。 “于彼決定”者,謂于生果決定。如是事物于壞滅亦全無所待,是故由不待壞滅,諸事物唯是剎那性。 “由無關聯故”者,于壞滅有因之主張,具生者非與壞滅相關,以許生已住故。若謂于無所待主張亦無關聯,則曰”壞滅”。“其體”者,由與壞滅自性相關,所立無常性之能立即是具生性。 若問何以果性亦非因相,則曰”由後生故”。若問何以不應理,則曰”后”。若謂則由因性彼為其因相,則曰”果者”。“是故”者,謂由錯亂故。彼即具生性。
།གཏན་ ཚིགས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇིག་པའི་འོ།།རྒྱུ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇིག་པ་རྒྱུ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས། དངོས་པོ་དང་འཇིག་པ་དག་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ག་ལས་ཏེ་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ནའོ། །ཐོ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ ཡིན་ཡང་།འཇིག་པ་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འབྲས་བུའི་ཆོས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བའི་འཇིག་པ་གང་ཞིག་།འཇིག་པའི་རྒྱུ་གང་མེད་ཀྱང་ངོ་། །དེའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མེ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ཅན་ནོ། །དངོས་པོ་ཡོད་པའི་དུས་ན་ནི་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་འཇིག་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ན། དེའི་ ཚེ་ནི་འཇིག་པའི་རྒྱུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་འཇིག་པའི་རྒྱུ་མེད་པར་འབྱུང་བའི་འཇིག་པ་ནི་དེའི་རྒྱུ་ཅན་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ཐོ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་ན། འཇིག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ན་དེའི་རྒྱུ་ཅན་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཙམ་གྱི་ཞེས་བྱ་བའོ། །འོན་ཏེ་ཐོ་བ་ལས་ཅི་འདྲ་བ་ དེ་འདྲ་བའི་འཇིག་པ་ནི་ཐོ་བ་མེད་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།ཅི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བའོ། །སྐྱེས་མ་ཐག་ཏུ་ཡང་གཞན་དང་འབྲེལ་པ་མེད་པར་རྟོགས་སོ་ཞེས་འབྲེལ་ཏོ། །འདི་ག་ལས་ཤེ་ན། སྔར་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །འོན་ཏེ་འཇིག་བྱེད་ཉེ་བའི་དུས་ན་འཇིག་པ་དེ་དང་མི་འདྲ་བ་འབྱུང་བ་ཡིན་ན་ ཞེ་ན།ཕྱིས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་ཐོ་བ་ལ་སོགས་པ་རང་ཕྲད་པའི་དུས་ན་ཡང་ངོ་། །དེ་ཞེས་བྱ་བ་མ་འབྲེལ་བར་བྱས་པའོ། །འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་ཁོ་ན་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྱོར་བ་ཉིད་དོ། །དེར་ནི་འཇིག་པ་ལའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་མི་སྦྱོར་ཞེ་ན། དེའི་ཚེ་ཞེས་བྱ་ སྟེ་འབྱོར་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་དུས་ནའོ།།དེས་ནི་འཇིག་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉི་ག་ལྟར་ཡང་དངོས་པོ་རང་གི་རྒྱུ་ལས་སྐྱེ་བ་ན་འཇིག་པའི་བྱེད་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་ལྟར་མངོན་སུམ་གྱིས་དེ་ལྟར་རྟོགས་ཤེ་ན། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །མངོན་སུམ་གྱིས་དེ་ལྟ་ མ་ཡིན་པར་མི་རྟོགས་མོད།དངོས་པོ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་གང་ཞིག་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཞན་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇིག་པའི་རྒྱུ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཇིག་པ་དེར་ངེས་པ་ནི་ འཇིག་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི།གཞན་ཞེས་བྱ་བ་འཇིག་པ་ལ་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པ་ནི་དེར་ངེས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ལྟོས་པ་དང་བཅས་ཀྱང་གདོན་མི་ཟ་བར་ཕྱིས་འགྱུར་བ་ཡོད་དོ་ཞེས་དོགས་པ་བསུ་བ་ནི་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཅི་ལྟར་ལྟོས་པ་དང་བཅས་སྙམ་ན། ལྟོས་ པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའོ།
“非因相”者,謂壞滅之。“由無因故”者,由壞滅無因故,事物與壞滅二者云何成其自性?實不然也。雖隨順錘等之隨行與返遮,若問壞滅何以不成果性?則曰”果法亦”,即某壞滅,雖無壞滅因亦然。“其”者,謂火等為因者。事物存在之時,若有其自性之壞滅,爾時則無壞滅因。 是故無因而生之壞滅非成其因所生。若謂由有錘等則成壞滅故是其因所生,則曰”僅由隨行”。若謂無錘則不生如錘般之壞滅,則曰”云何”。甫生即了知無關他者,此為關聯。若問此從何來,則曰”先亦”。若謂壞作者鄰近時生不同彼之壞滅,則曰”后亦”,謂于錘等自觸時亦然。 “彼”者,謂所作無關。“此”者,謂瓶等。“如是”者,謂契合性。“于彼”者,謂于壞滅。若問何故不相應,則曰”爾時”,謂了知契合性之時。“彼”即壞滅。“是故”者,謂無論何者,事物從自因生時皆不應有壞滅作用故。 若問云何由現量如是了知,則曰”若非如是”。若謂雖非由現量了知非如是,然事物應成非如是,則曰”某者”。若問何故,則曰”成他性”,謂非剎那性。“是故”者,謂由壞滅因不應理故。 決定於彼壞滅者,即是不待壞滅性,“他”者謂待壞滅者非決定於彼。若疑雖有所待亦必定后成,為遮此疑則曰”若”。若念云何有所待,則曰”實為無所待性”。
།འཆར་བ་དང་ནུབ་པའི་དེ་མ་ཐག་ཁོ་ནར་འཆར་བ་དང་ནུབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེ་དག་ལྟོས་པ་དང་བཅས་སོ་ཞེས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དཔེ་ཡང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི་ཚོགས་པ་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །དངོས་པོ་ མེད་པ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐ་དད་པ་ལའོ།།བཟློག་པ་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་པོ་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་འགྱུར་བའོ། །ཅི་ལྟར་མ་ཁྱབ་ཅེ་ན། རེས་འགའ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཕྱེད་སྔ་མ་འཆད་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཕྱེད་ཕྱི་མ་འཆད་པ་ནི་འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ཐུན་མོང་ གི་མ་ངེས་པ་ཉིད་བརྗོད་ནས།མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལས་ལྡོག་པར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཉིད་བརྗོད་པ་ནི། རྒྱུན་གང་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཞན་པ་ཉིད་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མི་འཆར་བར་ཡང་སྲིད་པ་ཡིན་ནོ། །ནུབ་པར་ཁས་བླངས་ནས་གཉིས་པོ་འདི་བརྗོད་པར་ཟད་དེ། འདི་ནི་ རྣམ་པར་གཞག་པ་ཉིད་དུ་ཡང་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི།བུམ་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་དག་དེ་གཉིས་ཀྱིས་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཡིན་ཡང་། ཐམས་ཅད་དུ་མི་འཁྲུལ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི། གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་འཆར་བ་དང་ནུབ་ པ་འགའ་ཞིག་གདོན་མི་ཟ་བར་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་གཞན་བྱས་པ་དག་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པས་ཞེས་བྱ་བ་གདོན་མི་ཟ་བར་འགྱུར་པ་མ་ཡིན་པས་སོ།།ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ལྟོས་པ་དང་བཅས་པ་རྣམས་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ཡང་མི་རུང་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ཉིད་སུན་འབྱིན་པའོ། །གང་དངོས་པོ་གང་ཞིག་ ངོ་བོ་གཞན་ཏེ་མྱུ་གུ་ལ་ངེས་པ་དེ་ནི་རང་གི་རང་བཞིན་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་འཇིག་པ་ལ་རང་གི་རྒྱུ་ལས་དེ་ལྟར་དེ་ངེས་པར་ནི་ཤིན་ཏུ་གསལ་བ་ཁོ་ནར་ཅིས་མ་རྟོགས་ཏེ་རྟོགས་པ་ཁོ་ནའོ།།འོན་ཏེ་འཇིག་པ་ཡང་གཞན་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འཇིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཞེས་སྨོས་སོ། །འོ་ན་འཇིག་ པ་གང་ཡིན་ཞེ་ན་འོན་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བའོ།།འོ་ན་དངོས་པོའི་འཇིག་པ་ཞེས་ཐ་དད་པའི་ཐ་སྙད་དུ་ཅི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན།[་{]མཚི་[}]གུའི་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་དེས་ན་དཔེ་དེས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སུན་འབྱིན་པའོ། །སྤྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་ཞིག་གང་ གིས་ངོ་བོ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་དེ་ནི་དེའི་ངོ་བོར་ངེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྤྱིར་འབྱུང་བའམ་འཇིག་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ།།དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། མྱུ་གུའི་དངོས་པོ་ལ་ནི་ཚོགས་པ་ངེས་པ་ཡིན་གྱི། དངོས་པོ་མེད་པ་འཇིག་པ་ལ་ནི་ངེས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དངོས་ པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པར་རྟོགས་པ་ནི།ལྟག་ཆོད་དེ་ལན་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །ཅི་དང་འདྲ་བར་ཞེ་ན། སྒྲ་དང་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐབས་ཀྱི་མཇུག་སྡུད་པའོ།
生起與消失並非僅在生起與消失的剎那之後立即發生,因此應知彼等是有所待的。為說明譬喻亦不相順,故曰”聚合亦”。“于無事物”者,謂於差別。“成返遮性”者,謂將成立事物性。若問何以不遍,則曰”有時”。 解釋前半者,謂”若”。解釋後半者,謂”如是”等。說明共同不定性后,為說明對違品返遮存疑,故曰”某相續”。“亦他性”者,謂一切相中亦可能不生起。 承許消失後僅說此二者,為說明此于安立性中亦無能力,故曰”瓶是”。為說明此等雖為彼二無錯亂,然非一切處無錯亂,故曰”複次”。 若謂雖某些生起與消失必定如是,然其他所作非如是,故說非必定。若問何故,則曰”諸有所待者”。“此亦不應理”者,謂破斥彼義。 若於某事物決定為他性,如於芽決定,則于具自性自體之壞滅,從自因如是決定,何以不極明顯地了知?實則已了知。若謂壞滅亦唯是他,則說”所謂壞滅”。若問何為壞滅,則曰”然而”。若問何以成事物之壞滅此差別言說,則曰”如芽”。 “複次”等是以”是故彼喻”等作破斥。“總之”者,謂總說凡於某事物性無所待者,即決定為彼性,或顯示于生滅無所待。“事物與無事物”者,謂于芽之事物,聚合是決定,而於無事物即壞滅則非決定,如是了知事物與無事物,是詭辯即似答。若問如何相似,則曰”如聲”。“是故”者,謂結束此處論述。
།ལྟོས་པ་དང་བཅས་པ་དང་ངེས་པར་འགྱུར་བ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བའི་ཚད་མས་གནོད་པའི་དཔེར་བརྗོད་པ་བཤད་ པ་ཡིན་ལ།དེ་ཡང་འགལ་བས་ཁྱབ་པ་དམིགས་པའི་རང་བཞིན་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །གཏན་ཚིགས་གཉིས་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་འབྲེལ་བ་ཡོད་པས་ནའོ། །གཏན་ཚིགས་འགལ་བ་ལས་གཞན་དག་ནི་མ་ངེས་པའོ། །རྣམ་པ་ལྔ་ཉིད་གསལ་བར་བྱེད་པ་ནི། དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་ འདི་གཉིས་ཉེ་བར་བཀོད་པ་གཞན་གྱི་གོ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་པ་སྤང་བའི་དོན་ཡིན་ན།འོ་ན་ལྷག་མ་རྣམས་ཅིའི་དོན་དུ་ཉེ་བར་བཀོད་ཅེ་ན། ལྷག་མ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཅི་ལྟར་རྟོགས་པའི་སྒོ་ནས་གཏན་ཚིགས་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་པར་སྒྲུབ་ཅེ་ན། འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཡིད་ཙམ་ ཞེས་བྱ་བ་ནི།ཡོད་པ་ཙམ་དང་མཉམ་པ་དང་ལྷག་པ་ཞེས་ཟླས་དབྱེ་བའོ། །ཡོད་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་སྟོབས་ཆུང་བར་བརྗོད་པའོ། །མཉམ་པས་ནི་མཚུངས་པར་རོ། །ལྷག་པས་ན་སྟོབས་ཆེ་བའོ། །ཅི་ལྟར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་རྣམ་པ་གསུམ་ཀ་ཡང་གོ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཞེ་ན་ གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ།།འདི་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་རྟག་པ་ཉིད་ལའོ། །འདི་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་མི་རྟག་པ་ལའོ། །གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་སྟོབས་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཡང་ལྡོག་པའི་ཁྱད་པར་ལ་མ་ལྟོས་པར་ཅི་ལྟར་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཙོ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ བའོ།།དེ་ལས་གཞན་པ་ནི་ལྡོག་པའིའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཟས་ཞེས་བྱ་བའོ། །སྦྱོར་བྱེད་པ་ནི་ནུས་པའོ། །དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྡོག་པའི་ཁྱད་པར་ལའོ། །སྦྱོར་བར་འགྱུར་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བས་ཞེས་བྱ་བ་སྐབས་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ལྡོག་པ་གོ་བར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་ཅི་ལྟར་ འགྱུར་ཞེ་ན།ལྡོག་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ཞེས་བྱ་བ་ལྡོག་པ་སྟེ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མཉན་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་མི་ལྟོས་པར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡོད་ཙམ་ལ་ལྟོས་ཏེ་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཅི་ལྟར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ལྡོག་པ་མཉམ་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ལྟོས་པ་ལྟར་ལྡོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།ལྡོག་པའི་སྒོ་ནས་གོ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་ཁྱད་པར་གྱི་མཐར་ཐུག་པར་བརྗོད་པ་ནི། དཔེར་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །གང་གི་ཕྱིར་རྟག་པ་ལས་ལྡོག་པའི་རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བ་དེས་ནི། རྟག་པ་དེ་མེད་པའི་མི་རྟག་པ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་སྟོབས་ ཀྱིས་གོ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པ་སུན་འབྱིན་པ་ནི།མི་རྟག་པ་ལ་ཡོད་པའི་རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་ནི་རྟག་པའོ། །དེ་མེད་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ཉིད་བརྗོད་པ་ནི་གལ་ཏེ་མི་རྟག་པའི་དཔེ་བུམ་པ་ལ་རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་མཐོང་བ་དེ་ལ་ཡང་། སྒྲ་རྟག་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་ ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ།
如同”有所待與決定”之量所破的譬喻所說明的,此亦唯是由相違遍攝之自性。“二因”者,由有關聯故。除相違因外,其餘諸因皆為不定。為明五相,故曰”於此”。 若問:若此二者安立是為遮除承許能表示他義,則餘者為何而安立?故曰”餘者”。若問:如何成立因能表示由了知門?故曰”如是”。 “唯意”者,謂僅有、相等及過勝之分類。僅有者,說明隨行力弱。相等者,謂相同。過勝者,謂力大。若問:何以三種隨行皆非能表示?故曰”若”。“於此”者,謂于無常性。“於此”者,亦謂于無常。 若問:縱使隨行具力,何以不待返遮差別而能表示?故曰”如是”。“主要”者,謂隨行。彼之他者,謂返遮。若問何故,則曰”食”。能合者,謂功能。“于彼”者,謂于返遮差別。“當合”者,此處是說由隨行。 若問:何以成為返遮之表示因?故曰”返遮”。“彼”者謂返遮,即不待所聞等隨行,而僅待有隨行而能表示。此義謂:返遮不如隨行待于相等等返遮。 為說明由返遮門表示即是差別究竟,故曰”譬如”。由於從常法返遮之所作性,即能成立無彼常法之無常性。 破斥由隨行力能表示性:于無常有之所作性是常法,不能成立彼無。為說明此義:若於無常喻瓶見所作性,于聲亦不能成立非是常法。
།འོ་ན་ཅི་ལྟར་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་སྙམ་ན། རྟག་པ་ལ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་མེད་པ་སྟེ་རྟག་པ་མེད་པ་སྒྲུབ་ནའོ། །ཕུང་པོ་གཞན་ཞེས་བྱ་བ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་རྟག་པ་ལས་ལྡོག་པ་གོ་ བར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་གཙོར་གྱུར་པས་གོ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པ་སུན་འབྱིན་པ་ནི། གཞན་ལ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། མི་རྟག་པ་ཉིད་དང་འབྲེལ་པ་བུམ་པ་ལ་མཐོང་བའི་སྒྲུབ་བྱེད་བྱས་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ནི། དེ་ལས་གཞན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་རྟག་པ་ཉིད་དུ་འབྲེལ་པའི་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་གདོན་མི་ཟ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ནའོ། །གལ་ཏེ་མི་རྟག་པའི་བུམ་པ་བཙལ་མ་ཐག་ཏུ་འབྱུང་བར་མཐོང་བ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་ལ་རྟག་པ་ལ་འཇུག་པར ཡང་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།དེ་ཉིད་བརྗོད་པ་ནི་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལས་གཞན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའོ། །དེ་ལས་གཞན་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་མེ་ཐོབ་པ་ནའོ། །འོན་ཏེ་དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་མེའོ། །ལྐོག་ཏུ་གྱུར་ པ་ནང་དུ་སྡུད་པ་ནི་མཐོང་བའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བས་ཡིན་པ་མི་སྲིད་དོ།།ཅི་ལྟར་ལྡོག་པ་ངེས་པ་ལ་མཐོང་བ་དབང་དུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། མཐོང་བས་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །སྣང་བ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ད་ལྟར་བ་ཉིད་དོ། །དེ་ལས་གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་འོངས་པའོ། །འདུ་བྱེད་པ་ ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོམས་པ་ཞེས་གྲགས་པ་ལས་ཏེ།བག་ཆགས་ཀྱི་དབང་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་དུ་ཡང་ངེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དངོས་པོའི་རང་བཞིན་གང་ལ་སྣང་བ་སྟེ་གསལ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དེ་ལས་བྱུང་ཞིང་སྐྱེས་པའི་འདུ་བྱེད་པས་ནི། ཉམས་སུ་མྱོང་ བར་འགྱུར་བའི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་དེ་ལས་ངེས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་ངེས་པ་དེ་ལས་གཞན་མ་འོངས་པ་ནི་ངེས་པ་མིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ནི་གཙོ་བོ་མ་ཡིན་ནོ། །ལྡོག་པ་ནི་གཙོ་བོ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི། གང་གི་ཚེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ ལ་སོགས་པས་ཕ་རོལ་དག་སླར་ཡང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་གཙོ་བོ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པའོ།།བརྗོད་ཟིན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གང་གི་ཕྱིར་རྟག་པ་ལས་ལྡོག་པ་དེས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སོ། །གསལ་བ་གཞན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དུས་ཕྱིས་འབྱུང་བའི་འོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལན་ནོ། ། གལ་ཏེ་དུས་ཕྱིས་འབྱུང་བའི་གསལ་བ་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་སྔར་གྱི་གསལ་བ་དང་མ་འབྲེལ་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་ཏེ། ཕྱི་མ་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསལ་བ་གཞན་དང་འབྲེལ་པ་ནི། གཞན་ཡང་འབྲེལ་པ་ཞེས་བྱ་བར་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།
若問:那麼如何證成無常性?故曰”于常法”。無彼,即證成無常法。“其他蘊”者,即能成立趣入無常性。此義為:由是從常法返遮而能表示,即是因之能表示。 破斥以隨行為主而能表示性:所謂”於他”者,于無常性相關之瓶所見之能立所作性等,“于彼之他”即于常性相關之聲等,決定不存在。此義為:即使見到無常瓶尋即生起,于所立法處亦當趣入常法。 為說明此義,故曰”若”。“彼之他”者,謂隱蔽。“彼之他”者,謂得隱蔽火時。“若彼亦”者,謂隱蔽火。隱蔽攝入者,不可能由隨見而有。 若問:何以返遮決定不由見為主?故曰”由見”。“顯現性”者,謂現在性。“彼之他”者,謂未來。“由造作”者,謂由所謂串習,此義為:由習氣力亦於他處決定。 於何法性顯現即明瞭領受,由彼所生之造作,即是將領受之法性決定之因,故彼決定之外的未來非決定。是故隨行非主要,唯返遮是主要,為說此義故曰”何時”。 由”若”等,他方復說隨行為主要。“已說”者,謂由”由從常法返遮”等。“由他明瞭”者,謂后時生起。“若爾”者,是答。若與后時生起明瞭相關,則定與前明瞭無關,以與後者相關故。與他明瞭相關者,不應說為”亦相關”。
།སྒྲུབ་པར་བྱེད པ་སྔ་མ་དང་འབྲེལ་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐབས་ཀྱིས་སོ།།ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའོ། །སྔར་གྱི་གསལ་བ་སྤངས་ཏེ་གསལ་བ་གཞན་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ན་ནི། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་སྔར་གྱི་གསལ་བ་ལ་འཁྲུལ་པར་འགྱུར་རོ། །གསལ་ བའི་སྤྱི་དང་ཞེས་བྱ་བྱེ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྩོད་པའོ།།གསལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལན་ནོ། །མཚུངས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལན་ནོ། །དེའི་ཞེས་བྱ་བ་རྟོགས་པའིའོ། །གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་ནོ། །འབྲས་བུ་མཚུངས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་རྟོགས་པ་མཐོང་བ་ལས་སོ། །རྒྱུའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ གྲུབ་པའི་མཐའོ།།རྒྱུའི་སྤྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤྱི་དང་སྤྱི་མེད་པའི་རང་བཞིན་གྱི་རྒྱུ་ཙམ་མོ། །དེ་གཞན་གྱིས་མངོན་པར་འདོད་པའི་སྤྱི་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྤྱི་དེ་འདི་ལྟ་བུ་ཞེས་བྱ་བར་རོ། །སྤྱི་མེད་ན་མཚུངས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་རྟོགས་པ་ལ་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། རྒྱུ་མཚན་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །དངོས་པོ་དོན་གཅིག་བྱེད་པ་ཁོ་ན་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན། སྤྱི་ཅི་བྱ། འབྲས་བུ་གཅིག་བྱེད་པ་ཁོ་ན་སྤྱི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་རོ། །སྤྱི་མེད་ན་མཚུངས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཅི་ལྟར་རྟོགས་ཤེ་ན། འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བའོ། །གང་གི་ཕྱིར་དོན་གཅིག་བྱེད པ་ཁོ་ན་སྤྱི་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་དུ་བ་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ།།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མེའི་གསལ་བ་མི་འཕེན་ནའོ། །དེས་ན་ལྡོག་པ་ཉིད་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ཕྱིར་འཇིག་ལས་རྩོལ་བྱུང་མིན་དང་རག་མིན་ལས་རྟག་འཇིག་པ་ལས། །རྩོལ་བྱུང་ རྟོག་མིན་རྩོལ་ལས་སྐྱེད་པས་འཇིག་པ་གང་ཕྱིར་རྗེས་དཔོག་པ།།དེ་ཕྱིར་རྗེས་འགྲོ་ཡོད་སྙམ་སྟོབས་ལྡན་གཏན་ཚིགས་ཉིད་དུ་གནས་པར་ནི། རིག་མིན་ལྡོག་ཉིད་བསྟན་པས་དེ་བསྟན་པ་ནི་ངེས་པར་འཐད་པ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུ་བའོ། །གལ་ཏེ་ཞེས་ བྱ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྩོད་པའོ།།མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལན་ནོ། །འོ་ན་དོན་གང་ཞིག་ཡིན་པར་འདོད་ཅེ་ན། འོན་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཏན་ཚིགས་སམ་འགལ་བ་དག་ཀྱང་ངོ་། །གཞན་དག་ཀྱང་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྲེལ་བ་ལས་གཞན་མ་འབྲེལ་བའོ། ། མ་ངེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཐའ་གཅིག་ཏུ་ངེས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་བྱས་པས་ངག་འདིའི་དོན་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བའོ། །ངག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་པ་དག་ནི་མ་ངེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་འོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་འདིས་ཅི ལྟར་ལྷག་མ་དང་ལྡན་པ་མ་ངེས་པ་བརྗོད་ཅེ་ན།ལྷག་མ་དང་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་མ་འབྲེལ་པའོ།
由語境可知”不與前能立相關”。若問:為何?答曰:“因為錯亂”。若捨棄前明瞭而與他明瞭相關,則能立於前明瞭成為錯亂。 “與明瞭共相”等是諍論。“明瞭”者是答。“相同”者是答。“彼”者是瞭解。“若”者是他。由見與果相同行相之瞭解。“因之”者是宗義。“因之共相”者,僅是具共相與無共相自性之因。非是他所許共相之瞭解。若問:為何?答:“共相如是”。 若問:無共相則相同行相瞭解有何因由?答:“因由亦”。唯作一義之事物即是因由,故何需共相?唯作一果即是共相。 若問:無共相如何瞭解相同行相?答:“如是”。由於唯作一義即是共相,故說”此煙”等。“若非爾”者,謂不引發火之明了。是故唯返遮為主。 總攝頌曰: 由壞非勤生及非常,由常壞及由勤生故, 非思由勤所生故壞,由是推度隨行有, 具力因性住非知,唯說返遮說彼定。 “若”等是諍論。“非”者是答。若問:意欲何義?答:“然而”。“由彼”者,因或相違亦然。“他等亦”者,謂不相關異於相關。“不定”者,義為非一向決定。 若問:若爾此語義何為?答:“如是”。“語”者,謂”他等不定”之此語。若問:若爾此如何說具余不定?答:“具余”等。“此”者,謂與所立不相關。
།དེ་ཉིད་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷག་མ་དང་ལྡན་པ་དང་འགལ་བ་མི་འཁྲུལ་པ་ཅན་དག་ཀྱང་ངོ་། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ཐམས་ཅད་ མ་ངེས་པས་བསྡུས་པ་དེས་ནའོ།།གལ་ཏེ་འགལ་བ་མི་འཁྲུལ་པ་ཅན་ཅི་ལྟར་མ་ངེས་པ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་མ་འབྲེལ་ན། འོ་ན་ཅི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་གྱིའོ། །འོན་ཏེ་མ་འབྲེལ་བ་ཡང་མི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འབྲེལ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ལ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལྟ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ལན་ནོ། །འོ་ན་ཁྱེད་ཀྱི་ཕྱོགས་ལ་འདི་ཅི་ལྟར་ཐེ་ཚོམ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་ཞེ་ན། ངེད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བའོ། །མ་འབྲེལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་མི་འཁྲུལ་པ་ཉིད་མེད་པར་དོགས་པར་བྱེད་པ་ནི། མི་འཁྲུལ་པ ཉིད་ཅེས་བྱའོ།།ལན་ནི་ཁས་བླངས་པའི་ཞེས་བྱ་བའོ། །དཔེར་ན་བྱེ་བྲག་པས་རང་གིས་ཁས་བླངས་པས་ཆོས་ཅན་སྒྲ་ལ་མི་རྟག་པ་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ན། དེས་བུམ་པའི་དབང་གིས་བྱས་པ་ཉིད་མི་འཁྲུལ་པ་ཅན་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། བརྡ་སྤྲོད་པ་བས་འདོད་ པའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་རྟག་པ་ལ་ཡང་སྒྲ་ཉིད་ཀྱི་དཔེའི་དབང་གིས་མཉན་བྱ་ཉིད་མི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་འདིའི་རང་གི་ཁས་བླངས་པ་ལ་ལྟོས་ཏེ། གཉི་ག་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེས་འདི་ཉིད་ལ་ཕན་ཚུན་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན། བདག་ཅག་ལ་ནི་ མ་འབྲེལ་ན།།ཅི་ལྟར་མི་འཁྲུལ་བ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་ཉེས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་གཞན་གྱི་ཁས་བླངས་པ་ཉིད་བརྗོད་པའོ། །ཁས་བླངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བརྡ་སྤྲོད་པ་བས་སོ། །གཏན་ཚིགས་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཉན་བྱའོ། །སྒྲ་ཉིད་ ཀྱི་སྤྱི་རྟག་པ་དཔེར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ།།འཇིག་པ་ཉིད་ལ་མཉན་བྱ་ཉིད་ཅི་ལྟར་མ་མཐོང་ཞེ་ན། རྟག་པ་ཉིད་ལ་ཞེས་བྱ་བའོ། །མཉན་བྱ་ཉིད་ནི་དཔེ་སྒྲ་ཉིད་ལ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ན་གོ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །འཆད་པ་ནི་གོ་བར་བྱེད་པའི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རྟག་པ་ཉིད་ལ་ མཉན་བྱའི་གཏན་ཚིགས་སོ།།གཞན་གྱི་འདོད་པའི་གོ་བྱེད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བརྗོད་པ་ནི། མཐོང་བ་དང་ཞེས་བྱ་བའོ། །གོ་བར་བྱེད་པའི་གཏན་ཚིགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོ་བར་བྱེད་པ་རྟགས་ཀྱི་རྒྱུ་ཉིད་དོ། །འདིས་ནི་བྱེ་བྲག་པའི་ལུགས་ལ་གནས་ཏེ། བརྡ་སྤྲོད་པ་པས་ཉེ་བར་ བཀོད་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་གོ་བྱེད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟར་དེའི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ལ་བརྟེན་ནས་མཉན་པར་བྱ་བ་ཉིད་བསྒྲུབས་པ་ན། སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོས་གསུངས་པ། མཉན་བྱ་ཉིད་གོ་བར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །ནམ་གྱི་དུས་ན་ ཞེ་ན།གལ་ཏེ་འདིར་ཞེས་བྱ་བ་སྒྲ་ལས་བྱེ་བྲག་པ་འགའ་ཞིག་གོ།
“彼亦”者,謂具余及不錯亂相違亦然。由如是一切皆攝於不定故。 若問:不錯亂相違如何是不定性?答:“如是”。若與所立不相關,則”云何”者是他義。若謂不相關亦是不錯亂,答:“既非相關”。“若爾”等是答。 若問:于汝宗此如何是疑因?答:“我等”。由不相關性而疑無不錯亂性,謂”不錯亂性”。答是”許”。 譬如勝論派由自許,于有法聲成立無常性時,彼由瓶之力故所作性為不錯亂,如是于聲論師所許所立常性,亦由聲性喻之力故所聞性為不錯亂。是故於此依自許,二者皆應成能立,由此於此即互相違。是故於我等無”若不相關云何是不錯亂”之過失。 “如是說”等表他之許。“許”者,謂聲論師。“為因性”者,謂所聞性。由有聲性共相常性為喻故。 若問:于壞性何故不見所聞性?答:“于常性”。所聞性由見於喻聲性故成能了。解說”能了”者,謂于常性所聞因。 說他所許能了相,謂”見及”。“能了因”者,謂能了因之因性。此依勝論派宗,說聲論師所立能了相能立。如是依彼宗義成立所聞性時,陳那論師說所聞性當成能了。 若問:何時?答:“若此”者,謂由聲而勝論某者。
།ཉེ་བར་བཀོད་པའི་མཉན་བྱ་དང་བྱས་པ་ཉིད་ལ། གལ་ཏེ་འདི་གཉི་ག་ལ་ཡང་དཔེའི་སྟོབས་ཀྱིས་གོ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་ན་དེའི་ཚེ་ཐེ་ཚོམ་ཟའོ། །གཉི་ག་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཉན་བྱ་དང་ བྱས་པའོ།།བརྟེན་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱེ་བྲག་པའོ། །ཤིན་དུ་དོགས་པར་ཆུད་པ་ཉིད་བརྗོད་པ་ནི། འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་བྱེ་བྲག་པ་ཁྱོད་སྒྲ་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་ནི། དེའི་ཚེ་སྤྱི་སྒྲ་ཉིད་ཀྱང་རྟག་པར་འདོད་པ་དོར་བར་བྱའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེའི་སྒོ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་སྒྲ་ཉིད་ཀྱི་དཔེའི་སྒོ་ནས་སོ། །གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱས་པ་ཉིད་དུ་མ་ཟད་ཀྱི་མཉན་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱང་ངོ་། །འོན་ཏེ་བྱས་པ་ཁོ་ན་གོ་བྱེད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རིགས་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དཔེ་ལ་ཡོད་པ་མཐོང་བ་ནི། བྱས་པ་དང་མཉན བྱ་ཉིད་ཀྱི་རིགས་པ་མཚུངས་པ་ཡིན་ཏེ།དེ་དང་ལྡན་པ་མཉན་བྱ་ཉིད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་མཚུངས་པར་མི་འགྱུར་བའོ། །དེ་ལྟར་ན་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་མཚུངས་པ་ཡིན་ནའོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིགས་རིགས་པར་མ་གྱུར་ནའོ། །མཐའ་དག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ རིགས་པ་དེ་དང་ལྡན་པའི་གཏན་ཚིགས་བྱས་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེར་ཡང་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཆད་པར་འགྱུར་རོ།།གལ་ཏེ་གང་གིས་འདི་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་འགྱུར་བ་མཉན་བྱ་ཉིད་ཅི་ལྟར་རིགས་པ་མཚུངས་པ་ཅན་ཡིན་ཞེ་ན། མཉན་བྱ་ཉིད་ཀྱང་ཞེས་ བྱ་བའོ།།འདི་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཉན་བྱ་ཉིད་དོ། །བྱས་པའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ནི་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་ལ་དེ་ལས་བཟློག་པ་ནི་རྟག་པ་ཉིད་དེ། དེ་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པའོ། །སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོའིའོ། །སློབ་དཔོན་གྱི་དགོངས་པ་ངེས་པ་ལ་དེའི་གཞུང་དབང་ཉིད་དུ་ བརྗོད་པ་ནི།འོ་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །སྐབས་ཀྱི་མཇུག་སྡུད་པ་ནི་དེའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའོ། །མ་འབྲེལ་པ་སྟེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་འབྲེལ་བ་མ་ངེས་པ་ཉིད་ཐེ་ཚོམ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་པས་ན། གཏན་ཚིགས་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཁྱབ་པ་ཡིན་ནོ། །གཏན་ཚིགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི་ ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་དང་བཅས་པའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་པའོ།།གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་འགལ་བ་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་དང་བཅས་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་ལས་བཟློག་པར་ཁྱབ་པའོ། །མ་ངེས་པའི་ནི་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་པའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་འབྲེལ་པ་མ་ངེས་པ་སྟེ། ། གཏན་ཚིགས་དང་འགལ་བ་དང་མ་ངེས་པ་མཐའ་དག་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་མཚན་ཉིད་མ་ཁྱབ་པའི་ཉེས་པ་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་མ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་མ་ཡིན་པ་ཡང་གཏན་ཚིགས་སུ་འགལ་བའམ་མ་ངེས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས དོགས་ན།དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལས་བཟློག་པས་ཁྱབ་པའོ།
對於所設立的所聞性和所作性,若於此二者皆由喻之力而許為能了性時,則生疑惑。“二者”謂所聞性與所作性。“依”者,謂勝論派。表極度疑慮,謂”如是”。 若汝勝論派欲許聲為無常性,則彼時應舍聲性共相亦為常性之許。何故?“由彼門”者,謂由聲性喻之門。“複次”者,不僅所作性,所聞性亦然。 若謂唯所作性是能了,答:“道理”。于喻所見者,所作性與所聞性道理相等,彼相應所聞性因如是者不應不等。“若爾”者,謂若不等。“若如是”者,謂若非如理。“一切”者,謂具彼道理之因所作性等,于彼亦當斷因之名言。 若問:此亦如是,所聞性云何為具同等道理?答:“所聞性亦”。“此亦”者,謂所聞性。所作性之所立為無常性,與彼相違即常性,于彼無錯亂。陳那論師說。 為確定論師意趣而說彼論為權,謂”然則”。攝結文義,謂”是故”。不相關即于所立相關不定性為疑因故,因等相為周遍。因相謂具宗法性並與所立相關。相似因之相違謂具宗法性並遍於所立之相違。不定則與所立相關不定,具宗法性。因、相違及不定一切為相所周遍。是故無相不周遍過。 若疑由未說差別故,非宗法性亦應成因之相違或不定,答:“于彼”。顛倒謂遍於所立之相違。
།གཞན་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་དང་འབྲེལ་བ་མ་ངེས་པའོ། །གལ་ཏེ་ཅི་ལྟར་འགལ་བ་དང་མ་ངེས་པའི། ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་སྒྲ་གཞན་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་མ་གྲུབ་པའི་ཡང་ ཅི་སྟེ་མི་འདོད་ཅེ་ན།དེས་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཅི་ལྟར་འགལ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་གཞན་ཡོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་མ་གྲུབ་པ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་མ་གྲུབ་པའི་སྤྱི་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །འདི་ཡང་རྣམ་གྲངས་ཀྱི་སྒྲ་ཡིན་གྱི་ ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྒྲ་ནི་འགལ་བ་དང་མ་ངེས་པའི་རྣམ་གྲངས་མ་ཡིན་ཏེ།ཡང་དག་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རང་གི་ངོ་བོ་སྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དག་ནི་རང་རང་གི་མིང་གིས་བསྙད་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱིས་ཆོས་ཅན་མ་ གྲུབ་པ་ལ་སོགས་ཅི་ལྟར་དེ་ལྟར་བསྙད་པར་བྱ་བ་ཞེ་ན།ཆོས་ཅན་ཞེས་བྱ་བའོ། །མ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཡིན་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱོགས་ཆོས་མ་ཡིན་ནའོ། །གང་ཡང་རུང་བ་ལ་མ་གྲུབ་པ་ལ་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་རྗེས་སུ་འཇུག་གོ། །འདི་དག་ཀྱང་ཕྱོགས་ཆོས་ཀྱི་སྒྲས་ཁྱད་པར་དུ་བྱ་ བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།གཉི་ག་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒོལ་བ་དང་ཕྱིར་རྒོལ་དག་ལའོ། །གྲུབ་པའི་ཆོས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་ཐ་སྙད་བྱེད་པའི་ཕྱིར་བཟློག་པ་ཞེས་བྱ་བ་མ་གྲུབ་པ་ནི་མི་འདོད་དོ། །དཔེར་ན་སྒྲ་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་མིག་གིས་བཟུང་བ་ཉིད་ བཞིན་ནོ།།རྒོལ་བའམ་ཕྱིར་རྒོལ་བ་གཅིག་ལ་མ་གྲུབ་པ་ཡང་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་མི་འདོད་དེ། དཔེར་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་སེམས་པ་མེད་པར་སྒྲུབ་པ་ལ་གཏན་ཚིགས་སྐྱེ་བ་ཅན་ནམ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ནི་རྒོལ་བ་གྲངས་ཅན་རང་ཉིད་ལ་མ་གྲུབ་པ་བཞིན་ནོ། །ཤིང་རྣམས་སེམས་ པ་ཡོད་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་ཤུན་པ་ཐམས་ཅད་བཤུས་ན་འཆི་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་གཏན་ཚིགས་ནི་ཕྱིར་རྒོལ་བ་སངས་རྒྱས་པ་ལ་མ་གྲུབ་པ་བཞིན་ནོ།།ཆོས་ཅན་མ་གྲུབ་པ་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མི་འདོད་དེ། དཔེར་ན་བདག་གི་ཁྱབ་པ་ཡིན་ཏེ། ཡོན་ ཏན་ཐམས་ཅད་ན་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ།།དེ་བཞིན་དུ་དཔེར་བརྗོད་པ་གཞན་དག་ཀྱང་ཚད་མ་རྣམ་པར་ངེས་པ་ལ་སོགས་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་ཆོས་ཀྱི་ཕྱོགས་མ་ཡིན་པ་ཡང་གཏན་ཚིགས་ སུ་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ནམ།དེ་ཅི་ལྟར་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་གཏན་ཚིགས་སུ་བརྗོད་ཅེ་ན། ཕྱོགས་སྔ་མ་འགོད་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེའི་ཚེ་ཞེས་ཁོང་ནས་ཕྱུང་ལ། འོ་ཅི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་སྦྱར་རོ། །སྒྲ་མི་རྟག་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་གཏན་ཚིགས་བརྗོད་ པ་ནི་བྱས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གཉིས་སོ།
“其他”者,謂與所立不定關聯。若問:如何相違與不定之”宗法”一詞為異名,如是未成亦何不許為異名耶?答:“是故”。如相違等有”宗法”異名,于未成則不然,然未成之總相唯是非宗法性。此亦是異名詞,而宗法之詞非相違與不定之異名,因正確能立亦非宗法故。 若謂:由非成立自性故,能立應以各自名稱說明,則法之未成等云何如是說明?答:“有法”。“即未成”者,謂非宗法。于任一未成者隨說為未成性。此等亦非以宗法詞所限定之義。“二者”謂能立與所立。 由成法能立而作言說故,相違即未成不許。如欲成立聲無常性時以眼所取性為喻。于能立或所立一方未成亦不許為能立,如為證明快樂等無心時,因”有生”或”無常性”對數論派能立者自身未成;如欲證明諸樹有心時,因”剝盡樹皮則死”之因對佛教徒所立者未成。 有法未成亦不許為能立,如說”我遍滿,以於一切功德中可得故”。如是其他諸例,由已於《量決定》等中說明故,應于彼中了知。 若問:豈非見非法分亦為因耶?云何說唯宗法性為因?立前宗云:“若”。補充”爾時”,配合”云何”等。于”聲無常”此中,說因有”所作”等二者。
།རྒྱུའི་བདག་ཉིད་ལ་འབྲས་བུ་སྔ་ན་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ། མེད་པ་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་སྒྲ་མི་རྟག་སྟེ་བྱས་པ་ མི་རྟག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཅི་ལྟར་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་ཏེ།ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །སྦྱོར་བ་གང་དུ་གཏན་ཚིགས་བསྒྲུབ་བྱའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་། བསྒྲུབ་བྱ་མེད་ན་མེད་པ་དག་ལྔ་པས་ཏེ་ལྔ་པའི་མཐའ་ཅན་གྱིས་བརྗོད་པ་དེར་ ནི་ཆོས་མཐུན་པ་ཉིད་ཅན་དང་ཆོས་མི་མཐུན་པ་ཉིད་ཅན་གྱི་དཔེ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ།།འདི་ལྟར་སྒྲ་མི་རྟག་གོ་ཞེས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ། བྱས་པ་མི་རྟག་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་འདི་དཔེ་རྟག་པ་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་ཆོས་མཐུན་པ་ཉིད་ཅན་དང་ཆོས་མི་ མཐུན་པའི་དཔེ་བུམ་པ་དང་ནམ་མཁའ་དག་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་སྦྱོར་བ་གཉི་ག་ལ་ཡང་སྒྲ་མི་རྟག་སྟེ་ཞེས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་བྱས་པ་མི་རྟག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ཆོས་མཐུན་པའི་དཔེས་བུམ་པ་བརྗོད་པ་ཡིན་ལ། རྟག་ པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་ཆོས་མི་མཐུན་པའི་དཔེ་ནམ་མཁའ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ།།སྦྱོར་བ་གཉི་གར་ཡང་གཏན་ཚིགས་མ་བརྗོད་དེ། དེ་ནི་ཉེ་བར་གཏོད་པ་ལས་བལྟ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །སྒྲ་ནི་མི་རྟག་སྟེ་བུམ་པ་བྱས་པ་ནི་མི་རྟག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ བཞིན་དུ་སྒྲ་ཡང་བྱས་པ་ཡིན་ནོ།།རྟག་པའི་ནམ་མཁའ་ནི་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲ་ནི་བུམ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཉེ་བར་གཏོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉེ་བར་སྡུད་པ་དེ་ལས་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དུ་ཡང་ཆོས་མི་མཐུན་པའི་དཔེ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྒྲེ་བ་ནི་ དེ་བཞིན་དུ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའོ།།འོ་ན་ཅི་ལྟར་འདི་དག་གཏན་ཚིགས་མ་ཡིན་ཞེ་ན། ཅི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བའོ། །བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་གཏན་ཚིགས་གང་ཞིག་འབྲེལ་པ་མ་གྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་དེ་ལ་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པའི་ནུས་པ་མེད་དེ། འོན་ཀྱང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་ བ་དང་འབྲེལ་པ་ཁོ་ནས་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པར་ནུས་པ་ཡིན་ནོ།།སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འདི་ལ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་པ་གྲུབ་པ་དེ་མེད་དེ་དེས་ན་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་ནི་གཏན་ཚིགས་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་གཏན་ཚིགས་གཅིག་གཏན་ཚིགས་མ་ ཡིན་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་གྲངས་ཅན་ལ་འདྲི་བ་ནི།མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །མེད་པ་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་ཙམ་གྱི་བྱ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་འདི་ཇི་ལྟར་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ལྡོག་པར་འགྱུར། གྲངས་ཅན་གྱི་ལན་ནི། མེད་པ་རི་བོང་གི་ཞེས་ བྱ་བའོ།
在證明因的本性中果先有性時,“不作無故”等為能立。若宗法為因,則”聲無常,所作故無常”等云何為能立?意為非宗法故。 於何等論式中,因隨順所立且無所立則無,以第五詞尾表達者,即說同法喻與異法喻。如欲證明”聲是無常”時,“所作故無常”此說以”常者非所作故”,以此說明瓶子與虛空二者之同法、異法喻的隨行與返遮。 是故於二種論式中,對”聲無常”之所立,以”所作故無常”說明同法喻瓶子,以”非常故”說明異法喻虛空。二種論式中皆未說因,此應從引導中觀察。 “聲是無常,瓶子所作故無常,如是聲亦是所作。常住虛空非所作故。聲即是瓶”,此從所謂引導即攝集宗法者中所許。另外異法喻之說明,謂”如是無”。 若問:云何此等非因?答:“云何”。若因與所立關係未成,則無能立所立之功能,唯由與所立相關方能成立所立。此等所作等能立,無與所立之關係成立,故所作等非因。 為令一因成為非因故,問數論派:“無”。“以不作無故”此僅言詞性之因相,如何于相違品得遮遣?數論派答:“無兔”。
།འདི་ལ་ལན་བརྗོད་པ་ནི་འདི་ཙམ་གྱི་ལྡོག་པས་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་ཡང་མེད་པ་རི་བོང་གི་རྭ་ལ་སོགས་པ་བྱེད་པར་མ་མཐོང་བ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་བཟློག་པ་རྒྱུའི་བདག་ཉིད་ལ་འབྲས་བུ་མེད་པ་ལས་བཟློག་པ་སྟེ། ཡོད་པ་ལ་བྱ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་ འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ།།ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མེད་དོ་ཅོག་གོ། །ཁྱབ་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི། གང་མེད་པ་དེ་ནི་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ག་ལས་ཡིན་ཏེ་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ནའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་བུའི་ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་ཅེ་ན། བཟློག་པའི་ ཞེས་བྱ་བའོ།།བཟློག་པའི་འབྲེལ་པ་ནི་གང་མེད་པ་དེ་ནི་མི་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལས་བཟློག་པ། གང་བྱེད་པ་དེ་ནི་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་འབྲེལ་པ་མེད་པར་ནི་བཟློག་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མེད་པ་དང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མེད་པ་མེད་པ་དང་། མི་བྱེད་པ་དག་ གིས་ཁྱབ་པ་གྲུབ་པ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ།།གལ་ཏེ་དེའི་བདག་ཉིད་དང་དེ་ལས་བྱུང་བ་དག་གིས་བྱེད་པ་ལ་ཡོད་པས་ཁྱབ་པ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་ཆོས་མི་མཐུན་པ་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འདི་ཉིད་དཔེས་སྒྲིབ་པར་བྱེད་པ་ནི། དུ་བ་ཞེས་ བྱ་བའོ།།དེ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་མཐོང་བའི་ཡུལ་ནའོ། །གཞན་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ནའོ། །རྟོགས་པར་མི་ནུས་པའི་གཏན་ཚིགས་བརྗོད་པ་ནི། ཡུལ་དང་ཞེས་བྱ་བའོ། །མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཅི་ལྟར་ལྡོག་པ་ གྲུབ་ཅེ་ན།རྗེས་སུ་འགྲོ་བས་ཞེས་བྱ་བའོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡོད་པ་ཙམ་ཞིག་ལྡོག་པའི་ཁྱད་པར་དུ་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཡིན་གྱི། གཙོ་བོ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་གཙོ་བོ་ཡིན་པ་ནི་སྔར་ཉིད་བསལ་ཟིན་ཏོ། །དེས་ན་དོན་འདི་ཡིན་ཏེ། ལྡོག་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་ པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བས་འབྲེལ་པ་འཛིན་པ་ཡིན།རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་གཞན་གྱི་ལུགས་ཀྱིས་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་སྟོབས་ཆུང་བ་ཡང་མེད་དོ། །འདི་ལྟར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡོད་པ་ནི་འབྲེལ་བ་ཡོད་པ་འགྱུར་བ་ཡིན་ན་གཞན་གྱི་ལུགས་ལ་ནི་འབྲེལ་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཤུགས་ ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི།རྗེས་སུ་འགྲོ་བས་འབྲེལ་པ་འཛིན་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་སོ། །འདི་དག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མེད་པ་མི་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་དག་ནི་གཏན་ཚིགས་མ་ཡིན་ཏེ། གོ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཇུག་སྡུད་པའོ།
針對這段藏文,我為您直譯為簡體中文: 對此回答說:“僅以如此返遮”。雖然未見無法作用於兔角等無法,然而相反的是,對於因的本性中無果之返遮,即不能成為對有法作用的能立。 為何如此?若問,“一切”指所有無法。“遍及性”是指,何處有”凡無者即非作用”之理?實不應理。 若問:為何如此遍及性不成立?答:“返遮的”。返遮關係即從”凡無者即不作用”返遮為”凡有作用者即是有”。若無此關係,則無法成立返遮的所立與能立之無與不作用的遍及性。 若以彼之本性及從彼所生者遍及作用之有,則能表明相違法,此為其義。以喻明此即”煙”。“彼處”指先前所見之處,“他處”指隱蔽處。 說明不能了知之因即”處所”。“不可能故”即無功能故。 若問:云何成立返遮?答:“由隨行”。意欲說明隨行僅是返遮的特徵,而非主要。隨行為主要已於前破除。 故此義
།གང་གི་ཕྱིར་སྒྲ་མི་རྟག་ སྟེ།བྱས་པ་མི་རྟག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཉེ་བར་གཏོད་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཕྱིར། ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ན་གཏན་ཚིགས་སུ་འགྱུར་ལ། ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་བཟློག་པས་ཁྱབ་པ་ནི་འགལ་བ་ཡིན་ལ། ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ ཉིད་འབྲེལ་པ་མ་གྲུབ་པ་མ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་རྟགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ལ་མ་ཁྱབ་པ་དང་། ཧ་ཅང་ཁྱབ་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རྩོད་པ་གཞན་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཅི་སྟེ་བརྗོད་ནས་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་བྱེད་ཅེ་ན། འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་རྣམ་འགྲེལ་མཛད་ པས་ནི།ཚིག་གི་རང་བཞིན་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་གསལ་བར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྦྱར་རོ། །རྣམ་པ་གང་གི་སྒོ་ནས་གསལ་བར་བྱས་སྙམ་ན་ཡོད་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་རྣམ་པ་གཉིས་ཞེས་རབ་ཏུ་བསྟན་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། ། རྣམ་འགྲེལ་མཛད་པ་འདི་ཐུགས་བཏང་སྙོམས་སུ་མཛད་དེ་ཡལ་བར་དོར་བའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཚུལ་གསུམ་པ་ལྷག་ལུས་པ་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཅི་ལྟར་ཚུལ་གསུམ་པ་ལྷག་ལུས་པ་རྟོགས་ཤེ་ན། སྤྲོས་པ་ལྷག་མ་དག་ནི་ཞེས་སྦྱར་རོ། །དེ་ལྟར རིགས་པ་དང་འབྲེལ་པ་ཅི་ལྟ་བ་བཞིན་རྣམ་པར་བཀྲལ་བའི་རྣམ་འགྲེལ་འདིའི་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་རང་བཞིན་ཅི་ལྟ་བ་བཞིན་གསལ་བ་ནི་གཟུ་བོར་གནས་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ན།གཟུ་བོར་གནས་པ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ ནོ་ཞེས་སློབ་པར་བྱེད་པ་ནི།ཀྭའི་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཡིད་འདི་དང་འདི་འདྲ་བར་གྱུར་པ་ནི། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འབྲེལ་ཏོ། །རྟག་ཏུ་ཕྱོགས་སུ་ལྷུང་བ་དང་སྡང་བའི་ཡིད་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་བའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན་རང་དང་། གཞན་གྱི་ཕྱོགས་དག་ཏུ་གང་གིས་བྱས་པའི་མུན་པ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །རྟག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་མུན་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་ནི་གཟུ་བོར་གནས་པའི་རྒྱུ་མེད་པར་བསྟན་ཏོ། །འབྲས་བུ་དེ་ཁོ་ན་རྟོགས་པ་མེད་པར་བརྗོད་པ་ནི། དེ་ཉིད་རྟོགས་པ་བསྒྲུབ མིན་ཞེས་བྱ་བའོ།།འདིས་ནི་གཟུ་བོར་གནས་པ་མེད་ན་དེ་ཁོ་ན་རྟོགས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ལྡོག་པ་བརྗོད་དོ། །དེ་ཡོད་ན་ནི་དེ་འབྱུང་ངོ་ཞེས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་བརྗོད་པ་ནི། འཛིན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བར་ཤེས་རབ་ཕུལ་ཏུ་བྱུང་བས་མཛེས་པའི་ཚུལ་དབུ་མར་གནས་པ་ནི། དེ་ཉིད་རྟོགས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །གཟུ་བོར་གནས་པས་ནི་བློ་དང་ལྡན་པ་དང་དོན་དུ་གཉེར་བ་དག་འཕངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་རོ།
因為在”聲音是無常的,因為是所作故無常”等論式中,能夠確立宗法性,所以若是宗法性則成為因,宗法性與返遮遍及則為相違,宗法性與關係不成立則為不定。 若問:在因相中難道不是還有不周遍和太過周遍的相關爭論嗎?為何不說明這些存在的爭論?對此,《釋量論》作者以語言本性闡明了他義比量。 若問:通過何種方式闡明?答:通過”有”等,即以在同品中存在與不存在兩種方式來詳細說明。《釋量論》作者對此保持中立而擱置。為何如此?爲了理解餘下的三相。 若問:如何理解餘下的三相?答:應結合”其餘廣說”。如是,依照理路和關係如實解釋的這部《釋量論》,其所詮內容如實明晰,因為隨順中立者的隨行與返遮,故應成立中立性。 教導說:“何處”。與此相似的心意,即是通達真實義。對於經常偏執與嗔恨之心者,稱其為”如是”。因此,對於由自他見解所造成的黑暗者,稱其為”如是”。從”經常”到”黑暗”之間的文字,顯示無有中立之因。 說明無有真實通達之果即”非為成立真實通達”。此說明若無中立則無真實通達之返遮。說明若有彼則生彼之隨行即”執持”,以殊勝智慧莊嚴的中道立場即是成立真實通達。因為中立能攝受具慧者與求法者故。因為如是故。
།གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་དེ་ཁོ་ན་རྟོགས་པས་ནི། གཟུ་བོར་གནས་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་དེའི་ཕྱིར། གང་གིས་རྣམ་འགྲེལ་འདི་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ། །གཟུ་བོར་གནས་པ་དེར་བློ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་གཟུ་བོར་གནས་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་གང་དུ་མཐོང་ཞེ་ན། གཞུང་ལུགས་པ་རྣམས་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ འདྲ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དཔལ་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པ་དང་མཉམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་སོ།།བཤད་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེ་ཁོ་ན་རྟོགས་པར་བྱ་བར་རོ། །འདི་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ཁོ་ན་བསྟན་པ་ལའོ། །རྒྱུ་བསམས་པ་ནི་གཟུ་བོར་གནས་པ་ཉིད་ཡིན་པར་གནས་སོ། །དེས་ན་གཟུ་བོར་གནས་ པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་རྟོགས་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བདག་གིས་དེ་ལྟར་རྟོགས་སོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འདིར་བདག་འདྲ་དག་ཕྱོགས་སུ་ལྷུང་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཤེས་རབ་དང་ལྡན་པ་ཁྱེད་ཅག་ནི་གཟུ་བོར་གནས་པར་དེ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རྣམ་འགྲེལ་ལ་ཕྱོགས་སུ་ལྷུང་ལ་ རག་ན།གཞན་ལ་ནི་གཟུ་བོར་གནས་པ་ཡོད་ཀྱང་དེ་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་དེ་འདྲ་བ་བདག་དེར་ཕྱོགས་སུ་ལྷུང་ཞེ་ན། འདིར་གོམས་ཞེས་གསུངས་ཏེ། རྣམ་འགྲེལ་འདིར་ཤིན་ཏུ་ལེགས་པར་གོམས་པ་དེ་ཙམ་ཉིད་ཀྱིས་ཏེ། ཙམ་གྱི་སྒྲས་ནི་ལྷ་ལ་སོགས་ པའི་མཐུས་དེ་ཁོ་ན་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་པ་སེལ་བ་ཡིན་ཏེ།ཤེས་རབ་ནི་གོམས་པས་འཐོབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། །དེས་ན་གལ་ཏེ་གཞན་ཞེས་བྱ་བ་བདག་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་སྐྱེ་བོ་གཞན་དག་ཀྱང་འགྱུར་བ་སྟེ་ནུས་པར་ འགྱུར་བའི།ཅིའི་དོན་དུ་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་དོན་གྲུབ་སྟེ་དེ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཚེ་གཉི་ག་ཡང་རྣམ་འགྲེལ་འདིར་འཆོལ་བར་རིགས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བདག་དང་གཞན་གྱི་ལུགས་ཏེ། བློ་རིགས་པ་དང་མི་རིགས་པར་གྱུར་པ་ན་དོན་འདི་ བྱས་པ་སྟེ་དོན་སྒྲུབ་པར་འགྱུར་བའོ།།རིགས་པས་འཐད་པས་བླང་བར་བྱ་བ་ནི་རིགས་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་ལ། རིགས་པས་མི་འཐད་པའི་སྤང་བར་བྱ་བ་སྤང་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། བླང་བྱ་དང་སྤང་བྱ་རྣམ་པར་དབྱེ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གཟུ་ བོར་གནས་པའི་འབྲས་བུ་གཞན་ཡང་བརྗོད་པ་ནི་འདིར་ལས་ཞེས་བྱ་བའོ།།གཟུ་བོར་གནས་པ་དག་ནི། གལ་ཏེ་བདག་གིས་བསྟན་བཅོས་རྒྱ་ཆེན་པོ་བྱས་ན་དེའི་ཚེ་བདག་གིས་བྱིས་པ་རྗེས་སུ་བཟུང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེས་ན་མདོར་བསྡུས་པ་བྱེའོ་ཞེས་རྣམ་པར་དཔྱོད་ པར་བྱེད་དེ།།རྒྱ་ཆེར་ཅི་སྟེ་མི་བརྗོད་ཅེ་ན། རིན་ཆེན་ཞེས་བྱ་བའོ།
因為如是通達真實義者隨順中立者的隨行與返遮,所以應當成立智慧趣入此《釋量論》以通達真實義的中立性。若問:“中立性是成立真實義之因”此說何處可見?答:在諸論師中。“如是者”即與吉祥法稱相等者。 “已說”即為通達真實義。“於此”即于顯示真實義。思維因即安住于中立性。因此,我如是了知:中立是成立真實義之因。 正因如此,此處如我等即是偏執者。若問:具慧如你等為成立中立而偏執《釋量論》,然對他人雖有中立卻無所成,如何說我等如是偏執?答:此中說”熟習”,即僅由於對此《釋量論》極善熟習。“僅”字遮遣天等力量為通達真實之因,以”智慧由熟習而得”之理故。 因此”若他”者,不僅是我,而且其他眾生亦能。為何?為成就真實義,即爲了解真實義之義。此時二者皆應專注於此《釋量論》。為何?因為自他見解,即智慧成為合理與不合理時,此義得以成就,即能成立義理。 應知:以理成立者當取為合理,以理不成者當知為應舍,為分別所取與所舍故,此為其義。 又說中立之他果:“由此”。諸中立者思維:若我造廣大論著,則不能攝受愚者,故當造略論。若問何不廣說?答:“珍寶”。
།རིན་པོ་ཆེའི་འབྱུང་གནས་གྲགས་པའི་ལུགས་ལས་རྙེད་པའི་རིན་པོ་ཆེའི་ཚོགས་ལེན་པར་བྱེད་པ་མཁྲང་པོ་དག་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི། མི་མཁྲང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་མཁྲང་པོ་ཁོ་ན་ལེན་བྱེད་ཡིན་ པ་དེས་ན་མ་བཤད་དེ་རྒྱ་ཆེར་མ་བྱས་སོ།།ཡང་ན་གང་གི་ཕྱིར་ལེན་བྱེད་མཁས་པ་མེད་པ་དེས་ན། བཤད་པ་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཊཱི་ཀ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདིས་ནི་གཞུང་འདི་བྱིས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བརྩམས་སོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཆགས་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་ བའོ།།འདོད་པའི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་ཕྱིར་གྲོང་པ་སྟེ་བྱིས་པ་དག་རྒྱན་བྱེད་པར་འདོད་པར་མཐོང་སྟེ། དེས་ན་བྱིས་པ་དོན་དུ་གཉེར་བ་རྣམས་ཀྱི་དོན་དུ་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་རྒྱན་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་འདིར་རྒྱན་བྱེད་ཀྱི། གསལ་བྱེད་ལ་སོགས་པའི་ལ་ནི་མ་ཡིན་ཞེས་དོགས་ན་ དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བའོ།།དེ་ལྟར་གསུང་རབ་ཀྱི་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་སྒོ་ནས་གཞན་དོན་སྒྲུབ་པ་སྟེ། གཞན་གྱི་དོན་གྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་བརྩོན་པའི་བློ་གང་དག་ལ་ཡོད་དེ་སྙིང་རྗེའི་བདག་ཉིད་ཅན་དེ་རྣམས་ཀྱིའོ། །བློ་གྲོས་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གཞན་གྱི་དོན་བསྒྲུབ་པར་རྟོགས་པའི་བློ་ འདི་ནི་ལེགས་པར་སྟེ་དགེ་བ་དང་ཤིས་པའི་དོན་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཆོས་ཏེ་ཆོས་སྐུའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་གསུང་རབ་གང་ཡིན་པ་དེའི་ཚུལ་ཏེ་རྣམ་འགྲེལ་དེ་ཉིད་ལ་སེམས་ཞིབ་མོར་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི། གསལ་བྱེད་ལ་ སོགས་པའི་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་གསལ་བྱེད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཀྱང་བློ་གྲོས་ལེགས་པའི་དོན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འགྲོ་བ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གསུང་རབ་ཀྱི་རྣམ་འགྲེལ་ཉིད་རབ་ཏུ་ཞི་བ་དང་མཐུན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འོ་མའི་གང་ཆེན་ལས་ བྱུང་གཞན་པའི་རྒྱ་མཚོ་གང་འགྲོ་བ་མཐའ་དག་དགའ་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དཔལ་མོ་དང་ཟླ་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་མ་འགྲོ་བ་སྐྱེ་བོས་མཐོང་ངམ་ཅི་སྟེ་མ་མཐོང་བ་ཁོ་ནའོ།།འོ་མའི་གང་ཆེན་གྱི་དོན་ལ་ནི་གསུང་རབ་ཀྱི་རྣམ་འགྲེལ་ཡིན་ལ་གཞན་པའི་ རྒྱ་མཚོའི་དད་པ་ནི།གསལ་བྱེད་ལ་སོགས་པའི་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་བཤད་པ་བྱས་པའི་དགེ་བ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་བརྗོད་པའོ། །དེ་ལྟར་སྨད་མེད་དེ་ལེགས་པའི་བཤད་པ་བྱས་པས་བདག་གིས་དགེ་བ་དྲི་མ་མེད་པ་ཐོབ་པའི་དགེ་བ་འདིས་ འགྲོ་བ་འདི་གྲུབ་པར་གྱུར་ཅིག་།ཅི་འདྲ་བར་ཞེ་ན། འགྲོ་བ་ཀུན་གྱི་དོན་སྒྲུབ་པ་སྟེ། འགྲོ་བ་མཐའ་དག་ནི། མཐོ་རིས་དང་བྱང་གྲོལ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དོན་སྒྲུབ་པར་རོ།
唯有堅固者能取寶藏源稱論中所獲之珍寶聚,非不堅固者。正因唯堅固者能取,故未作廣說。或因無善取者,故所作釋非註疏。此說明此論是為初學者而著。 正因如此說”為貪”。可見凡夫為欲貪故欲作莊嚴,故為求學初學者義利而作《釋量論》莊嚴。若疑:“何故此處作莊嚴,而非明解等?“答:“如是”。 如是通過聖教《釋量論》成辦他義,即于精進成辦他人義利、具大悲性者之智慧。“此慧”者,即了知成辦他義之此慧,當成善妙吉祥之因。 “彼”者,因此于如來法即法身體性之聖教,其理即《釋量論》本身作細緻了知,而非明解等。若謂:“通過明解論著亦能成就善慧”,答:“眾生”。意為唯聖教《釋量論》契合寂滅。 世人豈見乳海所生他海,能生普世歡喜及吉祥月亮之母?實則未見。乳海之義即聖教《釋量論》,他海之喻即明解等。 “如是”等即說迴向所作善業。以如是無過善說所得無垢善根,愿此眾生得成就。云何成就?成辦一切眾生義利,即成辦一切眾生增上生解脫之義。
།བདག་འདྲ་ལ་འདིར་འདི་འདྲའི་བློ་ཡོད་མིན། །དེ་ལྟའང་སྐྱེ་བོ་དགའ་ཞིང་འདིར་འདོད པ།།དེས་ན་བདག་གིས་ལག་གིས་འདི་གཏད་བྱས། །བརྩེ་བའི་གཞན་དབང་ལུས་ཡིན་རློམ་པས་མིན། །ཚུལ་བཞིན་ཊཱི་ཀ་འདི་ནི་བྱས་པས་ན། །བསོད་ནམས་ཚད་མེད་བསགས་པ་གང་ཡིན་པ། །དེ་ཡིས་འཇིག་རྟེན་གཤིན་རྗེའི་དགྲ་མཛེས་ནི། །མི་ཟད་རབ་སྒྲུབ་ གཉིས་མེད་མཐོང་བར་ཤོག་།དཔལ་མཁས་པ་ཛ་མཱ་རིས་སྦྱར་བ་ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་རྒྱན་གྱི་ཊཱི་ཀ་།བམ་པོ་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་གཉིས་པ་རྫོགས་སོ།། །།དཔལ་ལྡན་དབང་རྒྱལ་དབང་ཕྱུག་ལྟ་བུར་འབྱོར་ལྡན་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པ་ཡི། །གྲགས་པ་གསལ་ལྡན་ཟླ འདྲའི་གཞི་གྱུར་མཆོག་ཏུ་ཡང་དག་ལ་གནས་པ།།རབ་དང་ཡིད་ཅན་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྟག་པར་ཤིན་ཏུ་བརྗོད་བྱ་གང་། །སེམས་ཅན་དོན་ལ་མངོན་པར་དགའ་བའི་སྡོམ་བརྩོན་དམ་པ་དེ་ཡི་ངོར། བློ་བཟང་གང་ན་བློ་བཟང་བློ་གྲོས་བཟང་པོ་དང་། །སྒྲ་སྒྱུར་རྣམས་ ཀྱི་རྒྱན་གྱུར་བློ་ལྡན་བཟང་པོ་ཡིས།།རྣམ་འགྲེལ་དམ་པའི་རྒྱན་དུ་གྱུར་པའི་ཊཱི་ཀ་འདི། །གཉེ་ཐང་བྲག་སྣ་བཀྲ་ཤིས་གཙུག་ལག་ཁང་དུ་བསྒྱུར། །ཚད་མ་རྒྱན་གྱི་ཊཱི་ཀ་པཎྜི་ཏ་སུ་མ་ཏི་དང་། ལོ་ཙཱ་བ་བློ་ལྡན་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བསྒྱུར་བའོ།
我將為您直譯這段藏文,這是一段包含詩偈的結尾部分: 我這樣的人本無此等智慧, 然眾生歡喜此處希求, 是故我親手授此論, 非為慈悲他緣身之慢。 由善造此註疏故, 所積無量諸福德, 愿以此見閻魔敵莊嚴, 成就無盡無二見。 吉祥智者嘉瑪日所造《量理論莊嚴註疏》八十二卷圓滿。 如具德自在王般富有遍及一切, 名稱光明如月之基最勝安住, 極凈慧者智者常所稱頌者, 為利有情歡喜之勝持戒者前。 智慧賢處智慧賢智慧賢, 與譯師眾莊嚴智慧賢, 此《釋量論》莊嚴之註疏, 涅塘札納札西寺中譯。 《量理莊嚴註疏》由班智達蘇瑪帝與譯師羅登謝饒譯。
同部經論
與本文同名或相近的其他版本、科判、譯文與註疏。