菩薩藏佛教學會
20
背景
翻譯
下載 ▾

d4223量理論釋疏c3.5s|d4223量理論釋疏c3.5s

D4223

@##། །རྒྱ་གར་སྐད་དུ། པྲ་མཱ་ཎ་བར་ཏི་ཀ་ཊཱི་ཀ་།བོད་སྐད་དུ། ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་འགྲེལ་བཤད། བམ་པོ་དང་པོ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །སྲིད་གསུམ འཕེན་པར་བྱེད་པ་ཡི།།ཟག་པ་མ་ལུས་ལས་རྒྱལ་བ། །བདེ་གཤེགས་གང་དག་སྲིད་པ་དང་། །ངེས་འབྱུང་ལེགས་པར་རྟོགས་པ་དང་། །དེ་ཆོས་ཡང་དག་གཟིགས་ལས་བྱུང་། །མཁས་པས་ སོ་སོ་རང་རིག་བྱ།།ལེགས་གསུངས་རིམས་བྲལ་དང་དགེ་འདུན། །འཕགས་པའི་གང་ཟག་བརྒྱད་པོ་རྒྱལ། །བློ་གྲོས་ཆེན་པོའི་བཞེད་པ་གཏིང་རྙེད་མ་ཡིན་ཞིང་། །འབད་བྱས་པས་ཀྱང་གསལ་ བར་རྟོགས་པ་མེད་པ་འདི།།ཚིག་དོན་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་རབ་ཏུ་བསྟན་པ་ཡིས། །གནའ་རབས་རྣམས་ཀྱིས་གསལ་བ་ཉིད་དུ་བྱས་གྱུར་པ། །དེས་ན་འདིར་ནི་དེ་ཉིད་རྟོགས་ཕྱིར་འབད་པས་ནི། ། གསལ་བར་བྱ་སྟེ་དེ་བསྟན་པ་ཡང་ཕན་ཕྱིར་ཡིན། །འགྲོ་བ་མ་རྟོགས་པ་ནི་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། །འདི་ལ་འབད་པ་བྱས་པ་ངལ་བའི་འབྲས་བུ་ཡིན། །རྟོག་པའི་དྲ་བ་རྣམ་བསལ་ཅིང་། །ཞེས བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ལ་གུས་པ་བསྐྱེད་པའི་དོན་དུ་ལྷ་དང་དྲང་སྲོང་གི་སྐྱེ་བོས་ཞབས་ཀྱི་པདྨ་ལ་ཕྱག་བྱས་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་ཕྱག་བྱེད་པའོ།།འཇིག་རྟེན་ནི་ཆེར་ འདོད་པའི་བྱ་བ་ལ་འཇུག་པ་ན་རང་འདོད་པའི་ལྷ་ལ་ཕྱག་བྱེད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་སློབ་དཔོན་གྱིས་ཀྱང་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་མཛད་པ་ན་དོན་ཆེན་པོ་ཉིད་ཀྱིས་དགོས་པ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། གལ་ཏེ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཕྱག་བྱེད་པའི་འཇུག་པ་འདི་ལྟ་བུ་ནི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དགོས་པ་ཆེན་པོ་ཉིད་ཀྱིས་མངོན་པར་འདོད་པ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་མོད། དེས་ན་འདིར་ནི་དེ་ཉིད་བསྟན་པར འདོད་པ་ཡིན་ནོ།།དགོས་པ་ཆེན་པོ་ཉིད་ཀྱང་གཏན་དུ་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་གང་ཟག་དང་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་འདི་ལས་འགྲུབ་པོ། །ཡང་ཅི་སྟེ་འདི་རང་གི་ངག་གིས་མི་བརྗོད། ཕྱག་ བྱས་པས་ནི་གུས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་སྲིད་པ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མཆོད་པས་དོན་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན།འདིར་ནི་སློབ་དཔོན་གྱི་གུས་པའི་རོ་སྟོན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཏེ། དོན་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཡང་སྙིང་གི་རོ་ཡོངས་སུ་རྒྱས་པ་ཉིད་ ཀྱིས་སྟོན་པ་ཡང་འཇལ་བ་པོའི་ཆོས་ཡིན་ནོ།།གུས་པ་ཡང་འདུད་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ཕྱག་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །གུས་པ་ལ་ཡང་དགོས་པ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། འདི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བྲལ་བ་ཉེ་བར་སྟོན་པས་ཕན་འདོགས་པ་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་རོ།

我來為您翻譯這段藏文文獻: [梵文題目] 梵文:Pramāṇavārttika-ṭīkā 藏文:ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་འགྲེལ་བཤད། 漢譯:《量理論釋疏》第一卷 禮敬一切智者! 三界輪迴中, 戰勝一切漏, 善逝了悟于, 輪迴與出離。 從正法觀察, 智者自證知, 善說離染眾, 八聖者得勝。 大智慧者的深意難以測度, 即使勤勉修習也難以明瞭, 僅以文字義理闡明本質, 古賢已使之清晰明瞭。 故此處爲了理解真實義, 努力闡明併爲利他而說法。 為使未悟眾生得以覺悟, 此中精進實為勞苦之果。 “遣除分別網”等文,是爲了生起對論著的恭敬心,表達對天人與仙人頂禮蓮足的世尊如來的禮敬。世間人在開始重要事業時,往往以禮敬自己所信奉的神靈為先導。同樣,論師造論時也是因其重大意義而顯示具有重大目的。 若問:世間的如此禮敬行為,難道不是因為圓滿之故嗎?答:確實是因為重大目的而成就所愿。因此這裡想要闡明這一點。重大目的即是永遠離苦,這是通過了悟人法二無我而從此論中成就的。 又問:為何不直接用自己的語言來表述?禮敬是表示恭敬,而且對方已經解脫,禮敬有何意義?答:這裡是顯示論師的恭敬之情,雖然是爲了闡明義理,但由於內心情感的充溢,表達敬意也是衡量者的品德。恭敬會導致禮拜,這就是禮敬。 若問:恭敬又有何用?答:這不需要證成,因為對於指示解脫、給予利益者,恭敬是自然形成的。

།རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡང་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཉེས་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་ནི་བཟློག་པར་བྱ་ལ། སྙིང་རྗེ་དང་ཡིད་བྱུང་བ་ལ་སོགས་པ་ཉེས་པ་མེད་པ་ནི་འཇུག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཕན་འདོགས་པ་ལས་བྱུང་བའི་སེམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་བྱ་ བ་ཉིད་ཡིན་ཏེ།བླ་ན་མེད་པའི་འབྲས་བུ་འཕེན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་བརྩེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་བཞིན་ནོ། །འདི་ལྟར་ལམ་མི་འཛིན་པ་དང་། ལམ་ནོར་བ་དང་། ལམ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ནི་འགྲོ་བ་པོའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པའི་བར་ཆད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཁམས་གསུམ་པ་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བར་འདོད་ པ་ནི་ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་ལམ་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་དུ་བྱའོ།།ལེའུ་གཉིས་པར་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ལམ་གཞན་ཡང་མེད་དེ། དེས་ན་ལམ་ཉིད་འཛིན་པར་འདོད་པས་དེ་ཉེ་བར་སྟོན་པར་མཛད་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གཞན་ཡོངས་སུ་སྤངས་ཏེ་གུས་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་ཞིང་སྐྱེ་བ་གཞན་དག་ ཏུ་ཡང་མུ་སྟེགས་པ་གཞན་གྱིས་བསྟན་པའི་དོན་འཛིན་པར་མ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་དེ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དང་།མངོན་པར་དགའ་བ་དང་མཆོད་པ་དང་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ལ་སོགས་པས་ཐེ་ཚོམ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་གོམས་པར་ཡང་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་བྱ་བ་གཞན་ཡང་དག་པས་རབ་ཏུ་བྱེད་པའི་བྱ་བ་ཁྱད་དུ་ འཕགས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཡུལ་ལ་བསམ་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་རབ་ཏུ་བཅུག་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཕྱག་བྱ་བ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དྲུག་པོ་ཡོན་ཏན་བརྗོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཕྱག་བྱ་བའི་ཡུལ་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ན་བསྟོད་པ་ཡང་རབ་ཏུ་སྦྱོར་རོ།།དེ་ལ་ བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཕྱག་བྱ་བ་ལ་མདོར་བསྡུས་ནས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པས་ཡོན་ཏན་རྣམ་པ་གཉིས་སོ།།རྒྱུ་ནི་བསམ་པ་དང་སྦྱོར་བ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའོ། །བསམ་པ་ནི་ཐུགས་རྗེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ལ་དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་འཇུག་པ་ནི་སྦྱོར་བའོ། །འབྲས་ བུ་ཡང་རང་དང་གཞན་གྱི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་འབྲས་བུ་ནི་རྒྱུ་དང་མཐུན་པར་ངེས་པའི་ཕྱིར་ཇི་སྐད་བརྗོད་པའི་རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་རང་གི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་གང་ལས་ཤེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ནི་གཞན་གྱི་དོན་ གྲུབ་པ་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མི་འདོད་ཀྱང་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཇི་སྐད་དུ། གང་ཕྱིར་འགྲོ་བ་མྱ་ངན་མ་འདས་པར་ཁྱོད་མྱ་ངན་འདས་པར་མི་བཞེད་པ། །ཚུལ་འདི་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་གོ་འཕང་མ་ཐོབ་པར་ནི་ནུས་པ་མ་ཡིན་པ། །དེ་ཕྱིར་ཁྱོད་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཡོན་ ཏན་གཏེར་གྱུར་ཐོབ་པར་ངེས་འགྱུར་ཏེ།།ཁྱོད་ལ་སྟོབས་བཅུའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ཀྱིས་བྱ་བ་གཞན་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་མངའ། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ།

我來為您翻譯這段藏文: 自性成就雖然會產生貪慾等過失的果報而應當遮止,但悲心、厭離等無過失的心應當趣入。同樣,對世尊的利益所生起的殊勝心意也是應當做的,因為這能引發無上果報,如同慈悲等一樣。 如是,不持道、邪道及對道懷疑,都是行者獲得果位的障礙因,因此欲求出離三界者應當毫無懷疑地依止正道。如第二品所說的方式,別無他道。因此,欲持正道者應當捨棄其他,以恭敬心修習近侍開示正道的世尊,並且愿于其他生中也不要執持外道所說的義理。為斷除懷疑,應當以憶念、歡喜、供養、隨學等方式修習。 因此,為顯示造論事業超勝於其他事業,以殊勝意樂趣入世尊境界,對世尊的禮敬是必定應做之事。這是以六種功德讚歎為先導,于顯示禮敬對境時也作讚頌。 其中,對世尊的禮敬,略說有因圓滿和果圓滿兩種功德。因即發心和加行的圓滿。發心是大悲為體,隨順大悲而行即是加行。果則是自利和他利的圓滿。 若問:果必定隨順因,從所說的因中如何能生自利圓滿的果?答:不然。自利圓滿是由於利他成就無有錯謬,即使不願求也會自然成就。如說: “因為眾生未得涅槃時, 您不願獨自趣涅槃, 此道若未得善逝果, 實無能力成辦此事。 是故您必得一切智, 功德寶藏定當證得, 于您十力功德中, 更無絲毫他事業。”

།འབྲས་བུ་བརྗོད་ན་རྒྱུ་འགྲུབ་པ་ཉིད་ནི། དེས་ན་ཕྱེད་སྔ་མས་ནི་རང་གི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བརྗོད་ལ་ཕྱི་མས་ནི་གཞན་ གྱི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའོ།།རྟོག་པ་ནི་གང་ཟག་དང་ཆོས་སུ་རྟོག་པ་ཡིན་ལ་ཆོས་སུ་རྟོག་པ་ཡང་གཟུང་བར་སྣང་བ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་རྟོག་པའི་དྲ་བ་རྣམ་པར་བསལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཙམ་གྱི་སྐུ་བདག་དང་མི་འདྲ་བར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་གཉིས་མེད། །ཡེ་ཤེས་དེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཟབ་པས་ནི་གཞན་གྱིས་ཤེས་པར་བྱར་མེད་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་རྟེན་ཉིད་དུ་བརྗོད་དོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཡོན ཏན་ནི་དཔག་ཏུ་མེད་དེ།ཇི་སྐད་དུ། གལ་ཏེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཆོས། །འདི་དག་བསྟན་དུ་ཡོད་གྱུར་ན། །མཁར་ཡང་མི་ཤོང་ཡོན་ཏན་མཚོ། །ཁྱོད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་མཐའ་ལས་འདས། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ། རྣམ་གྲོལ་མཉམ་པ་ཐོབ་རྣམས་དང་། །གང་ ཟག་དེ་ལས་གཞན་རྣམས་དང་།།སངས་རྒྱས་ཆོས་ཀྱི་མཉམ་མེད་ཁྱོད། །བར་ན་ཁྱད་པར་ཤིན་ཏུ་ཆེ། །ཞེས་སོ། །རྒྱ་ཆེ་བས་ནི་གཞན་དང་མཚུངས་པ་མེད་པས་བླ་ན་མེད་པ་ཉིད་བརྗོད་དོ། །ལམ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རེ་ཞིག་ཉོན་མོངས་པ་དང་བྲལ་བ་ལ་ནི་དེ་ལ་མིའམ་ལྷ་གང་གིས་ཀྱང་ བསྒྲུན་དུ་དེ་མེད་པ་ཉིད་དོ།།རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ནུས་པ་ཡང་མེད་པས་ཕྱི་རོལ་པ་རྣམས་ཀྱིས་གནོན་པ་ལ་སོགས་པའི་ནུས་པ་དང་ལྡན་པ་ཡང་བསོད་ནམས་ཀྱི་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ལས་སྐྱེས་པར་བརྗོད་པར་བྱའོ། །བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་བསགས་པ་ཡང་དེ་བཞིན་ གཤེགས་པ་ལས་གཞན་ནི་མི་སྲིད་དེ།སྦྱིན་པ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེ་ལ་བླ་ན་མེད་པའི་ནུས་པ་དང་ལྡན་པར་དེ་དང་དེར་བཤད་དོ། །རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་སྐུའི་རང་བཞིན་གང་ལ་མངའ་བའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་བའོ། ། ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་གཞན་གྱི་དོན་གྲུབ་པ་བརྗོད་དོ། །ཀུན་ཏུ་ལེགས་པ་ནི་དེ་ལས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ལེགས་པ་ནི་ལེགས་པ་མ་ཡིན་པ་དང་མ་འདྲེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །གཞན་ལ་གནོད་པ་སྙིང་པོར་གྱུར་པའི་ཕན་འདོགས་པ་མངོན་པར མི་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ།ཐུགས་རྗེས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ཡང་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱད་པར་མི་མངའ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གནོད་པ་བྱེད་པའི་སྙིང་པོར་གྱུར་པའི་ཕན་འདོགས་པ་ནི་འདོད་ཆགས་ལས་སྐྱེས་པ་ཉིད་དེ། འགའ་ཞིག་ལྷ་མ་ཡིན་བསད་པས་ལྷ་ལ་སོགས་པ་དག་ པར་བྱེད་པ་བཞིན་ནོ།

說明果即是成就因。因此,前半部分說明自利圓滿,後半部分說明利他圓滿。分別是指對人和法的分別,而法的分別若無所取相則不會生起。因此,遣除分別網即是說明無二自性身與我不同。 正因如此,經中說:“般若波羅蜜無二,此智慧即是如來。“以”深”字說明他人不能了知的一切智等無量功德之所依。世尊的功德無量,如說:“若如來功德,能夠顯示者,虛空亦難容,功德海無邊。“又說:“與得解脫等者,及其他補特伽羅,佛陀法無等,彼此差別極大。” 以”廣大”說明無與倫比故為無上。因為別無他道,首先對於離煩惱者,無論人天都無可與之相比。自性功能也不存在,外道所說的降伏等能力也應說是從福德積集而生。福德資糧的積集除如來外別無可能,因為佈施、持戒等圓滿的緣故。因此,在諸經中說他具有無上能力。 向具有如是身性的世尊頂禮。“普賢”說明成就他利。“普善”是從此而生,意思是說世尊的善不與不善相混。因為不成辦以害他為本質的利益,這是由於大悲而行,且對一切無有差別。以害為本質的利益是從貪慾生起,如有人殺阿修羅來凈化諸天等。

།གང་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་མངའ་བ་དེ་བརྗོད་པ་ནི། འོད་ཟེར་དག་ཀུན་ནས་འཕྲོ་ཞེས་བྱ་སྟེ། འདིས་ནི་དོན་ཐམས་ཅད་ཁྱབ་པའི་གསལ་བ་ཉིད་བརྗོད་དོ། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །རྩོམ་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་གཙོ་བོའི་དགོས་པ་ རྟོགས་ཀྱང་གཞན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཉེ་བར་བསྟན་པ་མ་ཡིན་པར་བརྟགས་ཏེ་གོམས་པ་ཙམ་གྱིས་རབ་ཏུ་བཅུག་པ་ཉིད་རྩོམ་པའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པར་བཤད་པ་ནི།སྐྱེ་བོ་ཕལ་པོ་ཆེར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ། །བདག་ལ་རྩོམ་པར་འདོད་པའི་གཞུང་འདི་ནི་གཞན་ལ་ཕན་པ་ཡིན་ ཞེས་བསམ་པ་མེད་པ་ཡིན་ཡང་།སེམས་ནི་ཡུན་རིང་པོར་སྐྱེས་བུའི་དོན་གྱི་གཙོ་བོའི་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་པའི་ལེགས་བཤད་གང་ཡིན་པ་དེ་གོམས་པས་ལྷུར་ལེན་སྐྱེད་ཕྱིར་སྐབས་སུ་བབ་པའི་གཞུང་སྦྱར་བ་འདི་ལ་དགའ་བ་སྐྱེས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་གཞན་ལ་ཕན་པ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། རྒྱུ་ བཤད་པ།སྐྱེ་བོ་མང་དུ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ཐ་སྙད་ཉེ་བར་སྟོན་པའི་རང་བཞིན་གྱི་གཞུང་ལ་ཆགས་སོ། །དེ་ལྟར་གྱུར་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་པ་ལ་སྙིང་པོ་མེད་པར་མཐོང་བས་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཤེས་རབ་རྩལ་མེད་ པས་ན་ཞེས་སྨོས་ཏེ།བླུན་པོ་ཉིད་ཀྱི་སྙིང་པོ་དང་སྙིང་པོ་མ་ཡིན་པ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་མཐུ་མེད་པས་དོན་འཛིན་པར་མི་ནུས་སོ། །གལ་ཏེ་ཡང་འགའ་ཞིག་ལ་རྩལ་མེད་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དོན་དུ་མི་གཉེར་བས་སྡང་བར་གྱུར་ཏོ། །རང་གི་རིགས་ཀྱི་རྒྱུན་ཁས་བླངས་པ་འགའ་ཞིག་ལ་ བདག་གི་བ་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོར་ཞེན་པ་ནི་བྱམས་པས་ཕན་འདོགས་པ་ཙམ་གྱིས་རབ་ཏུ་སྦྱར་བའི་བསྟན་བཅོས་གཞན་ལ་གཞན་གྱི་ཡིན་པའི་བློས་ཡོན་ཏན་མཐོང་ཡང་ཕྲག་དོག་གི་དྲི་མ་སྐྱེས་པ་ནི་སྡང་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ།།དེའི་ཕྱིར་རྒྱུ་འདིས་ནི་འདི་གཞན་ལ་ཕན་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ་དེའི་ཕྱིར་ གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་དགོས་པ་ཡན་ལག་ཡིན་ཡང་འདི་གོམས་པས་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ།།འདིར་ཡང་ཚད་མར་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་གི་འགྲེལ་པར་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཀུན་ལས་བཏུས་པའི་འགྲེལ་པ་ཡིན་ཡང་དེའི་རིམ་པ་དོར་ཏེ་ཕྱོགས་ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ སོགས་པས་དང་པོར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་བརྗོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་མི་རིགས་པར་མི་འགྱུར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འགྲེལ་པས་དགོས་པ་བཤད་པ་ནི་དོན་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ།།དོན་ནི་དོན་དམ་པར་ཡོད་པའི་ངོ་བོའོ། །དོན་མ་ཡིན་པ་ནི་དེ་ལས་བཟློག་པ་སྟེ། གཟུགས་ ལ་སོགས་པ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པའམ།གཙོ་བོ་དང་དབང་ཕྱུག་དང་རི་བོང་གི་རྭ་ལ་སོགས་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ།

具有如是自性者,稱為”光明普照”,這表明遍及一切對境的明晰性,即是”一切智者”的意思。雖然通過特殊的著作理解了主要目的,但並非為他人而作顯示,而是說明僅憑熟習而趣入即是著作的果報,這就是”眾多凡夫”等所說的內容。 雖然沒有”此論著對他人有益”的想法,但因長期以來心於成就士夫主要目的之支分的善說熟習專注,故對此契機之論著生起歡喜。 若問:為何不是利他?解釋原因:眾多凡夫執著于顯示世間言說本性的論著。若說:即便如此,見世間無實質,應當趣入出世間道。答:因”無智慧力”,即由愚昧無力分辨實質與非實質,故不能領會義理。 即便有人無此能力,也因不求義理而生嗔恨。對於承許自部傳承的某些人,因執著我所而生實執,雖見到僅以慈心利益而造的他人論著的功德,卻因他者所有的想法而生起嫉妒垢染,這會引生嗔恨。 因此,由這些原因,此論不是利他,所以雖然主要目的是支分,但這是通過熟習而趣入。此處雖是《量論》等論著的註釋,但捨棄其次第,首先以”宗法”等說明比量,為使之合理,註釋中解說目的,即是”義與”等文。 義即勝義有的體性。非義即與此相反,是世俗有的色等,或是完全不存在的勝論派之主宰神及兔角等。

།དེ་དག་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ནི་དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་དཔྱོད་པ་སྟེ་ཇི་ལྟར་སྣང་བའམ་ཇི་ལྟར་ཁས་བླངས་པ་རྟོགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་ཆོས་དོན་དམ་པར་ཡོད་པའམ་ ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་གང་ཡིན་པ་དེའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པའོ།།གང་ཞིག་གང་གི་བདག་ཉིད་ཅན་དུ་གྱུར་པའི་ཆོས་དེ་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་ན་དེ་རྟོག་པར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་ཤ་པ་ཉིད་རྣམ་པར་དཔྱད་པས་ཤིང་བཞིན་ཞེས་འབྲེལ་པ་བསྟན་པར་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་ པ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ནོ།།རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་དེ་གནས་པ་སྟེ། དེ་རྩ་བར་གྱུར་པས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་རང་གི་ངོ་བོ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་འབྲེལ་པ་མངོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་སྤྱོད་པའི་རྩ་བ་ཅན་ཡིན་ནོ། །ཆོས་གཞན་གྱི་བདག་ ཉིད་དུ་རྟོགས་པས་རྣམ་པར་བརྟགས་པ་ན་ཆོས་གཞན་རྟོགས་པར་བྱེད་དེ།དེས་ན་འབྲེལ་པ་ཉིད་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་ན་དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དེའི་རྩ་བ་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་བསྟན་པ་ཉིད་ཀྱིས་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། སློབ་ དཔོན་གྱི་བཞེད་པ་འཆད་པར་གཞལ་བྱ་གྲུབ་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་ཉིད་ཀྱི་ཚད་མ་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་ཐབས་འགའ་ལ་བསྟེན་པར་བྱའོ།།དེ་ལ་གཞལ་བྱ་གྲུབ་པའི་ཐབས་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་རང་ཉིད་ནི་རིག་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་མི་འགྲུབ་པའི་ ཕྱིར།དེ་གསལ་ན་རང་གི་ངོ་བོ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རྟོགས་པས་དངོས་པོ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་རྟོགས་པ་ཁྱད་པར་མེད་པར་སྒྲ་ལས་བྱུང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚད་མ་ལས་ཀྱང་། རྫས་དང་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་གཞལ་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འཇིག་རྟེན་པར་གྱུར་པའི་རྟོག་པར་བྱེད་པ་དག་གིས་གཞག་པར་བྱ་བས་ཡོངས་སུ་རྟོག་པའི་ངལ་བ་དོན་མེད་དོ། །འདི་ལྟར་རྟོགས་པ་རྟོགས་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་པ་གཞན་གྱི་རྣམ་པར་གཞག་པ་མ་ཡིན་པ་གང་ཡིན་པའམ། ཡང་ན་ཐེ་ཚོམ་གྱི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་གང ཡང་རུང་བའི་ཆར་གནས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རང་ཉིད་རྣམ་པར་མི་གནས་པར་མ་སྐྱེས་པ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྟོགས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་པའི་དོན་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་ཀྱི།རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དབང་པོའི་ཤེས་པ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཤེས་པ་ལས་ ཀྱང་ཡིན་ཞིང་སྒྲ་དང་ཉེ་བར་འཇལ་བ་ལ་སོགས་པ་དག་ལས་ཀྱང་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཚད་མས་གྲུབ་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་དོན་རྣམ་པར་འཇོག་པ་གང་ཡིན་པ་འདི་ནི་རྒྱན་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་བདེན་ཏེ་འོན་ཀྱང་བསྟན་བཅོས་ནི་རྩིས་པས་བྲིས་པའི་འགྲོ་ཡིག་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་རོ།

對這些的分別即是對其境的觀察,即隨順如何顯現或如何承許而了知的法性,是勝義有或非有之法的隨行。當觀察某法具有何種本性時即能了知,如觀察娑羅樹性即能了知其為樹,這樣顯示關聯。 這依賴於比量。比量中安立此,因為以此為根本,比量獲得自性的緣故。比量以關聯為先導,因此比量以如是行為為根本。了知為他法本性而觀察時能了知他法,因此觀察關聯時如是了知,故以關聯為根本。因此,這將通過說明比量而得以顯示。 其義如下:解說上師意趣時,安立以所量成就為果的量,必定要依賴某種方法。其中,所量成就的方法即是量。事物本身因無認知自性而不能成立,因為通過明瞭而成立自性,所以通過了知安立事物。 如此,了知無差別,從聲生等量中,因為實物、作用等是所量,故由世間分別者安立,徒勞無益地作遍計。如是,已成立爲了知的了知,非不了知,非由他了知安立,或者因為懷疑自性而不住于任何一邊的緣故,自身不安住而未生的青等了知,即由此安立世間義,而非夢等識。 如同根識,分別識也是如此,聲和度量等也是如此。若說:以世間量成立而安立世間義,這只是裝飾而已。誠然,但論著將如同算師所寫的計數文字一般。

།འོན་ཏེ་ འཇིག་རྟེན་པས་གྲུབ་པ་ཉིད་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་རྟོགས་པའི་མི་མཁས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བསྟན་བཅོས་འཇུག་གོ་ཞེ་ན།དེ་ཡང་འཇིག་རྟེན་པའི་དངོས་པོ་བསྟན་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་སྔར་བརྗོད་པའི་རྣམ་པ་ཉིད་དོ། །དོན་དུ་གཉེར་བ་ཡོད་ན་ནི་དེ་འཇིག་རྟེན་ ཉིད་ལས་རྟོག་པར་འགྱུར་བས་བསྟན་བཅོས་དོན་མེད་པ་ཉིད་ལ།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་བསྟན་བཅོས་ལས་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྱུར་པ་ནི་མཐོང་བ་ལ་ཡང་རྨོངས་པར་ཐལ་ལོ་ཞེ་ན། འཇིག་རྟེན་པའི་ཚད་མས་རྙེད་པའི་མཐོང་བ་ལ་རྨོངས་པ་ལྡོག་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་ཉིད་ལས་ དོན་དུ་གཉེར་བ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ།།གལ་ཏེ་དེ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འགྱུར་བར་རིགས་པས་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་རྟོགས་པའི་དོན་དུ་བསྟན་བཅོས་འཇུག་གོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་རིགས་པ་དེ་ཡང་འཇིག་རྟེན་པའི་རྟོག་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ན་ནི་བསྟན་བཅོས་དོན་མེད་ལ། གཞན་དུ་ གྱུར་པ་ཡིན་ན་ཡང་གང་ལས་རྟོགས།དེའི་བུ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་འཁྲུལ་པ་བཟློག་པའི་འབྲས་བུ་ཡིན་ན། གལ་ཏེ་དེ་དག་གི་དེ་འཇིག་རྟེན་པ་ཡིན་ན་བཟློག་པར་མི་ནུས་སོ། །གཞན་དུ་ཡིན་ན་འཇིག་རྟེན་ཉིད་ལས་ལྡོག་གོ། །དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་མ་ ཡིན་པ་མཐོང་བ་དང་།མཐོང་བ་ལ་མི་མཁས་པའི་འཇིག་རྟེན་ཉེ་བར་དམིགས་པ་ན་མཁས་པ་རྟོགས་པ་དང་རྟོགས་པར་བྱ་བ་བརྟག་པའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་སྦྱོར་ལ། དེ་ལ་ཡང་ཐབས་དངོས་པོའི་འཇུག་པ་རྗེས་སུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་བཤད་པས་བཤད་པར་ བྱས་པ་ཡིན་ཏེ།རང་རྒྱུད་དུ་ཚད་མ་གཞན་ཡིན་པར་དོགས་པ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སོ་སོར་ངེས་པའི་ཚད་མ་རྣམ་པར་བཞག་ནས་ངེས་པའི་གཞལ་བྱ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དང་པོ་ཐབས་བསྟན་པའི་དོན་དུ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ ཡུལ་ཡང་གཞལ་བྱ་དང་།སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ཚད་མར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་མང་དུ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་། དེའི་རྟེན་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི་དེ་ལ་ལོག་པར་རྟོགས་པས་ཞེས་བྱ་བའོ། །འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་བསྟན་ བཅོས་ལ་དངོས་པོ་གནས་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་ཚད་མ་མེད་པས་ན་དེ་དག་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ལོག་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་རྣམ་པར་གཞག་པའི་ཕྱིར་བཤད་པ། ཕྱོགས་ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་དང་། དེ་ཆས་ཁྱབ་པ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཀྱིས་ ཁྱབ་པ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཏེ།བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་མེད་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ཡོད་ན་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ།

若問:論著是爲了愚者顛倒了解世間成立而入門的嗎?這也如前所說的形式,是以顯示世間事物為果。若有求義者,則從世間本身能了知,故論著無義;若非如此,從論著中也是如此。若說顛倒者對所見也會愚癡,則對世間量所得的見解之迷惑消除,從世間本身能了知所求。 若說:因為對此會顛倒,故爲了了知世間道而入論著。若此理性也是世間分別的本性,則論著無義;若是他性,又從何了知?若是遮除對其子性等比量錯誤的果,若彼等是世間性則不能遮除,若是他性則從世間本身能遮除。 因此,當見非事物和見到不善巧的世間時,智者為觀察了知與所知而造論著,於此也是隨順了知事物方便的趣入。這通過說明比量而說明,為遮除懷疑自續是他量的緣故。 因此,安立各別決定的量后,爲了了知決定所量,首先為說明方便而說明比量。若非如此,分別境也成為所量,聲等也成為量。若說:多數了知比量及其所依,說”非如此”即是”於此顛倒了知”。 因為隨順世間和世間道的論著中無隨順事實安住的量,故彼等是對比量的顛倒了知。因此,為安立比量而說:宗法即是所立法相之法,彼遍及所立法之遍是因,因為無所立法則無,有彼則有所立法的緣故。

།ཅི་འདི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་རྗེས་སུ་བརྗོད་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དམ། འོན་ཏེ་དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་དུ་གྲུབ་པ་ཉེ་བར་བཀོད་པ་ཡིན། དེ་ལ་དངོས་པོ་ལ་ དེ་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་ནི་དེ་རྟོགས་པའི་འབྲས་བུ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།དེའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེའི་ཆས་ཁྱབ་པར་རྟོགས་པ་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་པར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་གང་དུ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་རང་བཞིན་འདི་གྲུབ་པ་དེར་རང་བཞིན་འདི་ཉེ་བར་བསྡུ་བའི་ཕྱིར་ བཤད་པ།ཇི་སྐད་བརྗོད་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་གཏན་ཚིགས་དེ་ནི་རྣམ་གསུམ་ཉིད་དེ་རྣམ་པ་གསུམ་ཁོ་ནའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མེད་ན་མི་འབྱུང་ངེས་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཆས་ཁྱབ་པའི་མཚན་ཉིད་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ངེས་པ་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་ཉིད་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཉིད་རང་གི་བསྒྲུབ་བྱ་དང་ འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་རོ།།འབྲེལ་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདི་སྐད་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ནི་འབྲེལ་པའི་བདག་ཉིད་ངེས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ངེས་པའི་ཕྱིར་ཡང་རྣམ་པ་གསུམ་ཉིད་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ནོ། །མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ངེས་པ་ནི་རྣམ་ པ་གསུམ་ལ་འདོད་པ་ཡིན་ལ་དེ་ལས་ནི་དེ་གཏན་ཚིགས་ཉིད་དུ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟར་རྣམ་པ་གསུམ་ལ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ངེས་པར་སྒྲུབ་པ་ན། འདིར་དེའི་ཆས་ཁྱབ་པ་ཁས་ལེན་པ་དངོས་པོ་རྗེས་སུ་བརྗོད་པ་ཙམ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་འདི་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་དངོས་པོར་བསྒྲུབ་པར་ནུས་པ་ཡིན་པས་ གང་གིས་གྲུབ་པ་དེ་ཉིད་དེར་དེའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་སྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པ་བཞི་པ་ལ་སོགས་པ་དངོས་པོ་ལ་དེའི་ཆས་ཁྱབ་པ་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་རྣམ་པ་གསུམ་ལས་གཞན་བཞི་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ། ། འདིའི་དེ་སྲེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་བརྗོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གསུམ་ཉིད་ལ་ཡོད་ཀྱི་གཞན་དག་ལ་ཡང་མ་ཡིན་པས་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བའོ། །འདི་ཉིད་འདིར་མཚན་ཉིད་དུ་རིགས་ཏེ། རྟགས་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་རྟོགས་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཚེ་གྲུབ་པར བྱེད་པ་ཡོད་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡོད་པ་དེའི་ཚེ་དེར་དེ་ལས་བསྒྲུབ་བྱ་རྟོགས་པ་རིགས་པས་ན་བསྒྲུབ་བྱ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་ལས་དེར་རྟོགས་པ་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ལས་སོ། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡོད་ན་བསྒྲུབ་བྱ་རྟོགས་པ་དེ་ཡོད་པ་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ནོ། གལ་ཏེ་དེ་མ་ངེས་པ་ནི་རྟོགས་ པར་མི་འགྱུར་རོ།།མ་ངེས་པ་ཡང་སྒྲུབ་བྱེད་ཡོད་ཀྱང་རེས་འགའ་བསྒྲུབ་བྱ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

這是否僅僅陳述事物的自性而已?還是安立已成立為如是自性?對此,因為事物確實如是,所以不是僅僅了知的果,而是應當說明了知其自性。因此,為說明了知其遍是能立,為攝略此因的自性於何處成立,故說: 如所說自性的因即是三相,唯有三種。為何?因為決定無則不生故。具有其遍的特徵即決定無則不生,唯在三相中有,因為彼與自所立相關故。具有關聯自性的因有三種。因此,這是說:無則不生即是關聯體性的決定,由於決定此,故因唯有三相。承許無則不生的決定在三相中,由此決定彼為因。 如是,當證成三相決定無則不生時,此處承許其遍不僅是陳述事物而已,而是說明:因為此能成立為如是事物,故由何成立即是彼處的能立。 若問:那麼不能成立的第四等在事物上應有其遍?答:不是。如說:似因有三種,異於此的第四等。此處所說的彼數之因唯在三相中有,而於其他則無,故為似因。此處以此為相是合理的,因為因具有了知所立的果故。 當有能立時有所立,彼時由彼了知所立是合理的,故能了知所立。由彼了知彼是從宗法性。有能立時有了知所立即是隨行。若彼不決定則不能了知,不決定也是因為雖有能立而有時無所立故。

།གང་གི་ཚེ་ལྡོག་པས་བསྒྲུབ་བྱ་མེད་ན་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པ་ལ་གྲུབ་པ་དེའི་ཚེ་ན་སྒྲུབ་བྱེད་ཡོད་ན་བསྒྲུབ་བྱ་རྟོགས་པ་ལ་རྩོད་པ་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་བྱ་རྟོགས་པའི་ཡན་ལག་ནི་ཚུལ་གསུམ་པོ་ཁོ་ ནའོ།།གལ་ཏེ་མེད་ན་མེད་པ་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ཏེ་རྟགས་དངོས་པོར་གྱུར་པ་ལ་དངོས་པོ་མེད་པའི་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གང་གིས་མེད་པ་དེ་ལྟར་མི་འགྱུར་བ་འདིར་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ནི་རྟགས་ཀྱི་ཆོས་སུ་བསྟན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡང་དངོས་པོའི་ཆོས་ ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།འདི་ལྟར་མེ་ཡོད་ན་དུ་བ་འབྱུང་བའི་རང་བཞིན་ཉིད་ནི་དངོས་པོའི་ཆོས་སུ་འགྱུར་གྱི། དུ་བ་ཡོད་ན་མེ་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་དངོས་པོའི་ཆོས་མ་ཡིན་ཏེ། སྐད་ཅིག་སོ་སོ་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། རྒྱུན་གཞན་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྐད་ཅིག་ལ་ བརྟེན་པའི་དངོས་པོ་ངེས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་རྒྱུན་དུ་གྱུར་པ་འདི་ནི་དེ་ཡོད་ན་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ།།འབྲེལ་པ་རྩ་བར་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱིས་དོན་སོ་སོར་ངེས་པ་གྲུབ་ན་རྟོགས་པའི་རྣམ་པ་ཅི་ཞིག་ལྟར་འབྱུང་བ་ནི་མི་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ལ་ནི་ཆོས་ཐ་དད་པ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་ གཞན་ཡོད་ན་གཞན་འགྱུར་བའི་ཆོས་ཉིད་ཡོད་པར་ག་།ལ་འགྱུར་ཏེ། གཞན་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་དངོས་པོའི་ཆོས་འབྲེལ་པ་ཉིད་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་དང་ལྷན་ཅིག་རང་བཞིན་ཡིན་པར་འགྱུར་མོད། དངོས་པོ་མ་ཡིན་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པས་ཅི་བྱ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར འགྱུར་བར་ནི་མི་ནུས་ཏེ།འབྲེལ་པ་ཡོད་ཀྱང་དེ་ལྟར་མ་རྟོགས་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་དུ་བ་མེའི་རྒྱུ་ཅན་ཡིན་ཞིང་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱང་མི་རྟག་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་དུ་དུ་བ་ཡོད་ན་མེ་ཡོད་ལ་བྱས་པ་ཡིན་ན་མི་རྟག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ ཆོས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ངེས་པ་རྟོགས་ནས་སྐབས་ཀྱི་ཆོས་ཅན་ལ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ་ཇི་སྲིད་དུ་རྒྱུ་མཚན་འདི་ལས་དུ་བ་ཡོད་ན་མེ་ཡོད་ལ་མེད་ན་དུ་བ་མི་འབྱུང་ངོ་ཞེས་མ་རྟོགས་ན། གང་གི་ཕྱིར་མེ་ལས་དུ་བ་འབྱུང་བ་དེའི་ཕྱིར་དུ་བ་མཐོང་ནས་མེ་རྟོགས་པར་ཇི་ལྟར་ འགྱུར།ཆོས་ཅན་གཅིག་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་འོན་ཀྱང་ཐམས་ཅད་དུ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ངོ་བོར་རྟོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་ཁོངས་སུ་བསྡུས་པས་ཆོས་ཅན་ལ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་སུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རྣམ་པ་འདི་ལྟ་བུ་རྟོགས་ པས་ཆོད་ནས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་འབྲེལ་པ་རྟགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དུ་མ་བརྗོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་ཚད་མ་ཉིད་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ།

當以返遮證成無所立則無能立時,對於有能立則了知所立無有爭議。因此,了知所立的支分唯有三相。 若說:無則無非自性,因為在成為事物的因上無有無事物的自性。對此,凡是無不如是成為此處事物的自性,並非顯示為因的法,因為隨行也非事物的法性故。如是,有火則生煙的自性是事物的法,而”有煙則有火”並非事物的法,因為各別剎那中無故,其他相續也不成立故。因此,依于剎那決定的事物,依此而成為相續的此即是有彼則有。 以關聯為根本,當成立義的各別決定時,了知的行相如何生起無有相違。在自性因中,因為無有法的差別,故何有他有則他轉的法性?因為無有他性故。 若說:如是則事物的法關聯性與宗法共為自性,無事物的隨行與返遮有何用?答:不能如是,因為雖有關聯,若不如是了知則比量不成故。因為煙是火的果,所作性是無常的本性,故於一切處有煙則有火,是所作則是無常,了知於一切有法決定后,于處所有法得知故。 若非如是,只要未了知由此因由有煙則有火,無則煙不生,則何以見煙而了知火?依於一有法如是了知也非如此,而是於一切處。由了知如是體性,攝集一切,故了知有法上隱蔽的所立法。因此,由如是行相了知而了知,故未說關聯為因相,而是說為量性。

།དེ་ནི་མདོ་འདི་ཉིད་དོན་གྱི་སྒོ་ནས་སྟོན་པ་ནི་ཕྱོགས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །འདིར་ཕྱོགས་ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་ཕན་ཚུན་འབྲེལ་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཕྱོགས་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་ བསྒྲུབ་བྱ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་དང་།ཆོས་ནི་ཆོས་ཅན་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་ཆོས་ལ་ཆོས་གང་ལ་འཐད། དེས་ན་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་ལ་སེང་གེ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟར་མ་འབྲེལ་པས་ཕྱོགས་ནི་ཆོས་ཅན་ནོ་ཞེས་སྨོས་སོ། །ཆོས་ཅན་ལ་ཕྱོགས་སུ་བརྗོད་པ་ཡིན་གྱི། གང་གི་ཆོས་ཀྱི་སྒྲ་དང་ཆོས་མ་ འབྲེལ་པར་འགྱུར་བ་གཉི་ག་བརྗོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།སྒྲ་དོན་གཞན་ལ་འཇུག་པ་ནི་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ལས་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་འདོད་པའི་དབང་གིས་དེར་འཇུག་པ་ན་དངོས་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་ཡང་འདོད་པའི་དབང་གིས་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་ཉིད་དོན་གཞན་ ལ་ཉེ་བར་འདོགས་པ་ཡིན་ལ་དེར་རང་གི་སྒྲ་ནི་རང་གི་དོན་ཉིད་ཀྱིས་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨོས་པ་ནི།ཡན་ལག་ལ་སྤྱི་ཉེ་བར་བཏགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་ཡང་ཆོས་ཆོས་ཅན་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི་སྤྱི་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། དེའི་ཕྱིར་ཆོས་ཉིད་ཆོས་ཅན་ལ་བསྒྲུབ་ པར་བྱ་བའམ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ།དེ་ལྟ་ན་ཡང་འབྲས་བུར་ཆོས་ཅན་ཆོས་དེ་དང་མ་འབྲེལ་པ་རྣམ་པར་བཅད་པས་བྱ་བ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་ན་གང་ལས་དེ་ལ་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒྲའི་དོན་ཉེ་བར་བཏགས་པས་དེའི་སྒྲ་འཇུག་པ་འགྲུབ་པ་སྤྱི་བསྒྲུབ་བྱར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། ། དོན་གཞན་ཉེ་བར་བཏགས་པས་དོན་གཞན་གོ་བར་བྱེད་པའི་ཐ་སྙད་འདོགས་པར་བྱེད་པ་པོ་ནི་མི་འདྲ་བར་བསྟན་པས་དགོས་པ་ཉིད་འགའ་ཞིག་འདོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །མ་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་གདགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པར་གནས་པས་ན་འདི་ཉེ བར་བཏགས་པ་ཡིན་པ་འགོག་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི།འོན་ཀྱང་སྒྲའི་དོན་གཞན་སྒྲོ་བཏགས་པའི་སྒོ་ནས་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ལས་གཞན་ཉེ་བར་གདགས་པར་མི་བྱ་བ་རང་གི་སྒྲས་བརྗོད་པ་དེ་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཅན་རང་ གི་ཚིག་གིས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི།ཚིག་དོན་གཞན་ཉེ་བར་བཏགས་པས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་ལྟར་བསྟན་པ་ལ་དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་ལྷས་བྱིན་ལ་སེང་གེའི་དོན་ཉེ་བར་བཏགས་པས་དཔའ་བ་ལ་སོགས་པར་སྒྲུབ་པ་དེ་བཞིན་དུ་འདིར་འགའ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ འདི་ལྟ་བུའི་བརྗོད་པ་ནི་ཡོན་ཏན་བསྟན་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་ན་སྒྲ་རང་གི་དོན་ལ་འཇུག་ཀྱང་ཕལ་བར་བརྗོད་པ་ཡིན་གྱི།ཡོན་ཏན་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

這是通過義門顯示此經,即”宗”等。此處”宗法”二字相互關聯相違,因為”宗”字表示所立,而法是應在有法上成立,故於法上何有法?因此,如”婆羅門童子為獅子”般無關聯,故說”宗是有法”。 是說有法為宗,而非說二者皆無關聯於法字與法。聲義趣入他義是從假立而趣入。彼亦由欲力趣入彼時成為實體,因為于彼也由欲力趣入故。因此,義本身假立於他義,而自聲由自義趣入,如說”因於支分假立總相故”。 雖然法是應在有法上成立而非總相,如說:“因此,法是應在有法上成立或顛倒”。即便如此,由果遮除有法與彼法無關聯而成辦作用,故由何于彼假立宗聲義而成立彼聲趣入,說總相為所立。 如說”若”等,顯示由假立他義而表達他義的施設者不同,是為某些需求。由無關聯故應假立而住,此非遮破是假立,而是說除了由增益聲義他義門假立外,不應假立非由自聲所說。為何?因為無需求故。 這是說:應由有法自語表達,而非由假立語義他義,因為如是顯示無需求故。如於提婆達多假立獅子義而成立勇猛等,此處皆非如是。因此,如是表達以顯示功德為果,故聲雖趣入自義而說為尋常,非為說功德故。

།འདི་བཟློག་པའི་ཕྱིར་བཤད་པ་ཉེ་བར་གདགས་པར་མི་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་ཐམས་ ཅད་ཡིན་པ་དགག་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བཤད་པ། དེར་ཉེ་བར་གདགས་སུ་རུང་བའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པར་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཉེ་བར་བཏགས་པའི་དགོས་པ་ཅན་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡིན་པ་དགག་པ་ནི་ཕྱོགས་སུ་ཉེ་བར་གདགས་སུ་རུང་བའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པར་ བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།ཉེ་བར་མ་བཏགས་པ་ནི་ཆོས་ཅན་རང་གི་ཚིག་གིས་བརྗོད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཆོས་ཅན་ཆོས་ཞེས་བསྟན་པ་ན་བསྒྲུབ་བྱ་དང་དཔེ་དང་གཉི་ག་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཆོས་ཅན་ཡོད་པས་ཆོས་ཅན་གྱི་སྒྲ་སྤྱི་བརྗོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་བྱ་དང་ སྒྲུབ་བྱེད་དང་གཉི་ག་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་ཀྱང་བརྗོད་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་ཡང་གཏན་ཚིགས་སུ་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་དག་གཏན་ཚིགས་སུ་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་དེ་ལྟར་ཉེ་བར་མ་བཏགས་ན་ཉེས་པ་གང་དུ་འགྱུར་བ་དེ་ཉེ་བར་བཏགས་པས་བཀག་པ་ཡིན་ནོ། ། ཉེ་བར་བཏགས་པ་དེ་ཡང་ངེས་པའི་ཆོས་ཅན་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ན་ཉེ་བར་མ་བཏགས་ན་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་ཆོས་ཅན་ཀུན་གྱི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པས་འགོག་པར་བྱེད་དོ། །འདིར་ཆོས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཡིན་པ་བཀག་པས་ངེས་པའི་ཆོས་ཅན་རྟགས་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་ཉེ་བར བཏགས་པས་དེར་རུང་བའི་ཆོས་ཅན་དུ་རྟོགས་ན་ཆོས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཡིན་པར་ཐལ་བར་མི་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡིན་པ་བཀག་པའི་དོན་ཉིད་ཀྱིས་དེར་ཉེ་བར་གདགས་སུ་རུང་བའི་ཆོས་ཅན་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་དོན་ཡིན་པར་བརྗོད་པ་གང་ ཡིན་པ་དེ་ནི་ཉེ་བར་མ་བཏགས་པར་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡིན་པར་ཐལ་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཉེ་བར་མ་བཏགས་ན་ཐལ་བ་དེ་ནི་ཉེ་བར་བཏགས་པས་བཀག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་དེར་ཉེ་བར་གདགས་སུ་རུང་བའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པར་རྟོགས་པའི་དོན་གྱིས་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་ ཐམས་ཅད་ཡིན་པ་བཀག་པའི་དོན་གྱིས་འགྱུར་ཏེ།ངེས་པ་རྟོགས་ན་གཞན་དགག་པ་ཤུགས་ཀྱིས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཟློག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེར་ཉེ་བར་གདགས་སུ་རུང་བའི་ཕྱིར་ཆོས་ཅན་ཡིན་པར་རྟོགས་པའི་དོན་ཉིད་གཙོ་བོའི་དགོས་པ་མ་ཡིན་ན་དེ་ལྟར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟ་ན་ནི་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡིན་པ་བཀག་པའི་དོན་ཉིད་གཙོ་བོའི་དགོས་པར་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་གཉི་ག་དགོས་པ་རང་རྒྱུད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ་བསྡུ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

為遮遣此,說非不應假立。為何?為遮遣是一切有法之法故。此復為何?說:爲了解知是可於彼假立的有法故。遮遣具有假立需求的一切法,是為顯示是可假立為宗的有法之義。 未假立者是由有法自語表達,即便如此,當顯示有法法時,由於有非所立、喻及二者的自性有法,故有法聲表總相,因此也將表達非所立、能立及二者的有法之法。彼亦因欲說為因,故如是諸相成為因。因此,若不如是假立則有過失,由假立而遮遣。 彼假立亦于了知決定有法時,若不假立則成過失,由是一切有法之法性而遮遣。此處非由遮遣是一切有法之法而了知決定有法,然而由假立而了知是可為彼之有法時,則不成一切有法之法過失。 即便如此,所說由遮遣是一切有法之法之義而爲了知是可於彼假立之有法之義者,是為顯示若不假立則成一切有法之法過失故。不假立則有彼過失,由假立而遮遣。 如是,則由了知是可於彼假立之有法之義,而成遮遣是一切有法之法之義,因爲了知決定則由勢力了知遮遣他故。若說非相違,若了知是可於彼假立故為有法之義非主要需求,則如是。如是則遮遣是一切有法之法之義成為主要需求。若說則二者成為自主需求,非也,因為無攝故。

།དེའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་མ་བཏགས་ན་ཐལ་བའི་སྐྱོན་བསལ་བའི་འབྲས་བུ་ཅན་དུ་གྱུར་པ་ན། ཉེ་བར་བཏགས པས་ངེས་པའི་ཆོས་ཅན་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ཉེ་བར་བཀོད་དོ།།དེ་དགོས་པར་གནས་ན་ནི་བཟློག་པར་འགྱུར་ཏེ་ཕྱོགས་ཉེ་བར་བཏགས་པས་བསྟན་པའི་ཆོས་ཅན་གང་ཡིན་པ་དེ་རྟོགས་ན་གཞན་འགོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཞིག་དེར་ཉེ་བར་བཏགས་པར་རྟོགས་ པར་བྱ་བ་དེ་ཡང་གང་ཡིན་ཞེ་ན།དེར་ཉེ་བར་གདགས་པར་འོས་པ་གང་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ཡང་གང་ཡིན་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱོགས་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སྨོས་སོ། །ཕྱོགས་ནི་སྤྱི་ཡིན་ལ་དེ་ནི་ཕྱོགས་གཅིག་ཆོས་ཅན་ལ་ཉེ་བར་འདོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གང་ ཞིག་འདིའི་ཕྱོགས་གཅིག་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཉེ་བར་གདགས་པར་འོས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཅན་ངེས་པ་དེ་ཉིད་རྟོགས་ཏེ་དེ་ཉིད་དེའི་ཕྱོགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་སུ་གདགས་པར་འོས་པའི་ཆོས་ཅན་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་གདགས་པར་བྱས་ལ། དེ་ལྟ་ ཡིན་དང་སྒྲ་མི་རྟག་སྟེ་མིག་གི་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བུམ་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་ཞེས་སྨོས་ན་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་དག་འཛིན་པ་གསལ་བ་ཡིན་ཏེ་མིག་གི་གཟུང་བྱ་ཉིད་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།སོགས་པ་སྨོས་པས་ ནི་གཞི་ཐ་དད་པ་གཉི་ག་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་ཅན་ལ་བརྟེན་པ་གསལ་བའོ།།ཕ་རོལ་པོ་ཉེ་བར་མི་གདགས་པ་གཞུང་འཇུག་པ་ན་ཇི་སྐད་བརྗོད་པའི་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་མེད་པར་སྟོན་པ་ནི་གལ་ཏེ་ཆོས་ཞེས་བརྗོད་པས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཆོས་ཅན་ཡང་ཡིན་ལ་གཞི་ཡང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཞེས་བརྗོད་ པས་ཀྱང་འགྲུབ་བོ།།ཆོས་ཅན་གྱི་སྒྲ་ནི་ཆོས་ཅན་ཙམ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ནི་ཆོས་ཅན་ཞེས་བྱ་བས་ཆོས་ཅན་དང་འབྲེལ་པའི་ཆོས་ཙམ་ཞིག་བརྗོད་པར་འགྱུར་གྱི། ཁྱད་པར་ལྷག་པ་ནི་མ་ཡིན་ལ་དེ་ནི་ཆོས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་འགྲུབ་བོ། །དེས་ན་ཆོས་ཞེས་བརྗོད་པས་འདིའི་ རྟེན་ཆོས་ཅན་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ་དེ་ལ་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་ན།ཆོས་ཅན་ཉིད་དུ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྤྱི་ཙམ་བརྗོད་པ་ཆོས་ཅན་གྱི་སྒྲ་དགོས་པ་བདེ་བར་འགྱུར་རོ། །ཁྱད་པར་བརྗོད་པར་འདོད་ན་ནི་ཆོས་ཅན་སྨོས་པ་དོན་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་ཏེ། ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཆོས་ཅན་ལ་བརྟེན་པའི་ ཆོས་ནི་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཉིད་ལས་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་ཆོས་ཅན་ཞེས་སྨོས་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པར་འགྲུབ་པོ། །བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཅན་ཁྱད་པར་ཅན་ཉིད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་འདིར་ཆོས་ཅན་སྒྲ་སྦྱར་བ་འཐད་ཀྱི་ཆོས་ཙམ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ ཐ་ཚིག་གོ།

因此,當成為遣除不假立之過失的果時,由假立而了知決定有法,故如是安立。若住于需求則成相違,因爲了知由宗假立所顯示的有法則遮遣他故。 何為應了知于彼假立者?即是應于彼假立者。此復何者?說:“因為是其一分故”。宗是總相,而彼假立一分于有法。因此,凡是此之一分者即是應假立者,故了知決定所立有法,因為彼即是其分故。 因此,爲了知應假立為宗的有法而作假立,如是若說”聲無常,因為是眼所取故,如瓶”等,說”有法之法”則成過失者明顯可知,因為眼所取性是能立有法之法故。說”等”者,明顯依于非二者差別基礎的有法。 對方不假立入論時,顯示無如所說過失,即”若由說法”等。既是有法又是基礎者,由說法亦成立。有法聲唯表有法。由此,“有法”僅表與有法相關之法,非余差別,而彼由法自性成立。 因此,由說法則了知此所依有法,因為若非依彼則不成有法故。因此,唯表總相的有法聲成為有用。若欲說差別則說有法成有義,因為依具差別有法之法不由法自性成立故。因此,由說”有法”之勢力成立是所立有法。 此處配合有法聲是就所立有法具差別性而言,非就唯法而言,此為語義。

།ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཆོས་ཅན་ཡང་ཆོས་ཅན་ཉིད་ཡིན་པས་སྤྱིའི་ཚིག་གིས་ཀྱང་བརྗོད་པར་ནུས་པ་ཡིན་ལ་སྦྱར་བ་ལ་མི་ལྟོས་ཀྱང་སྦྱར་བས་ནི་ཁྱད་པར་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ་དོན་མེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ཡང་ཇི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དང་གཉི་ག་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པར་ ཐལ་བར་མི་འགྱུར་བ་དེ་སྟོན་པ་ནི་ཉེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།ཁྱད་པར་ལ་བརྟེན་པར་གྲུབ་པ་ན་ཁྱད་པར་ངེས་པར་འཛིན་པ་ནི་སྒྲ་ལས་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་མཚན་གཞན་ལས་ཡོངས་སུ་གཟུང་བར་གྲུབ་པ་སྤང་བ་ལ་ཚད་མ་མེད་དོ། །དེས་ན་འདིར་ཆོས་ཅན་གྱི་ཚིག་གིས་ནི་བསྒྲུབ་བྱའི་ ཆོས་རྟོགས་པའི་དོན་དུ་གཟུང་བའི་ཆོས་ཅན་ཉིད་སྨོས་པར་འཐད་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་ན་ཉེ་བར་བཏགས་པས་དོན་མེད་དེ། ཆོས་ཅན་ཆོས་ཞེས་ཉེ་བར་མ་བཏགས་པ་ཉིད་དུ་སྦྱར་བར་རིགས་སོ་ཞེ་ན། དགོས་པ་ནི་དགག་པའི་ཕྱིར་སྨོས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ ཞེས་བྱ་བའོ།།དེ་ལྟར་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཅན་འགྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྨྲས་པ་ནི་དཔེའི་ཆོས་ཅན་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །རྒྱུ་མཚན་གཞན་ལས་གྲུབ་པ་འཛིན་པས་ན་ཉེ་བར་གྱུར་པ་ཉིད་ཆོས་ཅན་གྱི་ཚིག་གིས་སྨོས་པས་གཉི་ག་མ་ཡིན་པའི་ བདག་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཅན་གསལ་བར་གྲུབ་ཏུ་ཆུག་མོད་བསྒྲུབ་བྱ་དང་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཆོས་ཅན་སྨོས་པ་ལ་ནི་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དཔེའི་ཆོས་ཅན་ཡང་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱིས་འཛིན་པར་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་དེའི་ཆས་ཁྱབ་པ་ཞེས་བྱ་བས་ཞེས་སྨྲས་ཏེ། ཆོས་ཅན་ཞེས་སྨོས་ པ་ན་གཟུང་བའི་ཆོས་ཅན་ལ་འཇུག་པར་ངེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་དེ་ལ་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།དཔེའི་ཆོས་ཅན་ལ་ནི་ཆོས་ཡོད་པར་གྲུབ་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་དེའི་ཆས་ཁྱབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་བརྗོད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་ཀྱང་གཅིག་གི་སྒོ་ནས་དཔེས་ བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཆོས་དེ་ལ་ཡོད་པ་ནི་གྲུབ་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ནི་ཉེ་བ་ཡིན་ཡང་ཆོས་ཅན་གྱི་ཚིག་གིས་སྨོས་པ་དོན་མེད་པས་ངག་ལ་དོན་ཡོད་པར་བསྟན་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་དེ་ཉིད་འདིར་སྨོས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་དགག་པའི་ཕྱིར་གྲུབ་བཞིན་ དུ་ཞེས་སྨོས་སོ།།དེའི་ཆས་ཁྱབ་པ་ཞེས་བྱ་བས་གཏན་ཚིགས་དཔེའི་ཆོས་ཅན་ལ་ཡོད་པར་གྲུབ་བཞིན་དུ་ཡང་ཡོད་པར་བསྟན་པ་ནི། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་གང་ཡིན་པ་དེ་ཁོ་ན་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྣན་པའི་ཕྱིར་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཡང་བསྒྲུབ་པ་ འབྲས་བུ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་རོ།

具差別的有法也是有法性,故也能由總相語表達,雖不依配合但由配合欲表差別,因為非無義故。于彼亦不成能立及非二者有法之過失,此即所說”因為是近故”。 當成立依差別時,由聲不成決定執取差別,故無量能遮除由他因緣成立遍取。因此,此處由有法語說有法性,爲了知所立法而取,是合理的。 因此,當成立是所立有法之法性時,由假立則無義,應配合未假立的”有法法”。若說需求,說”非為遮遣故”。如是不成立所立有法。為何?因為不共故。說此即”喻有法亦”。 由執取從他因緣成立故,雖由說近性的有法語而明顯成立非二者自性的有法,然于說所立及能立有法則無差別因,因為喻有法亦無能立執取之差別故。 此處說”由彼法遍”者,說有法時應決定趣入所取有法,故應顯示存在於彼。于喻有法則已成有法,如是”由彼法遍”即說隨行返遮,而彼亦應由一門以喻顯示,故能立法存在於彼即已成立。 因此,雖是近,由有法語說則無義,為顯示語有義,此處說彼所立有法。若說此,為遮遣故說”雖已成”。由”彼法遍”說因存在於喻有法雖已成而顯示存在者,是為強調唯彼之法即是因,即便如是亦有果之所立故。

།གལ་ཏེ་བསྒྲུབ་པ་འབྲས་བུ་མེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བརྣན་པར་དོགས་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནམ། འདི་ལྟར་དེའི་ཆས་ཁྱབ་པ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་དེ་དཔེའི་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་ཀྱིས་ཁྱབ་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ལ་དཔེའི་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་གཏན་ཚིགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ ནི་གཏན་ཚིགས་ཉིད་དུ་ཡིན་ཏེ།དེ་ན་དཔེའི་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་དཔེའི་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་ཀྱིས་ཁྱབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་སྒྲུབ་པ་དོན་མེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བརྣན་པའི་ཕྱིར་ཡིན་པར་དོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། བདེན་ཏེ་ཁས་བླངས་ནས་ཉེ་བར་བཀོད་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་འདི་ལྟ་བུའི་ཡུལ་ ལ་བརྣན་པ་ཁས་ལེན་པ་ཡོད་དོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི་མཐུན་པ་ཁོ་ན་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།མཐུན་པ་ཁོ་ན་ལ་ཡོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ངེས་པར་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པས་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་མ་ཡིན་པ་ལས་ལྡོག་པ་གྲུབ་མོད་ཀྱི་དེ་མེད་པ་ལ་མེད་པ་ཞེས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ ལས་ལྡོག་པ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་འདིས་ནི།བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མེད་པ་ལ་མེད་པ་སྨོས་པ་དེ་བཞིན་ནོ། །དེ་ནི་འཆད་པ་པོ་དག་གིས་ངེས་པའི་ཕྱིར་ཡིན་པར་བཤད་དོ། །མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་རྣམ་པ་གསུམ་པོ་དེ་ལས་གཞན་པ་དང་དེ་དང་འགལ་བ་དང་དེ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ལས་དེ་ མེད་པ་ལ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི་གཞན་ལ་མེད་པ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེའོ།།དེས་ན་དེ་ལྟར་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་མ་ཡིན་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱི་ཆོས་ཅན་བསལ་ཀྱང་དཔེའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པར་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་ནི་གསལ་བར་མི་ནུས་པས་ཆོས་ཅན་ཞེས་སྨོས་པས་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཅན་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་ གདགས་པར་བྱ་བ་ཉིད་པས་ཕྱོགས་ཞེས་སྨོས་པ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་སྤྱི་ཙམ་བརྗོད་པའི་ཆོས་ཅན་གྱི་ཚིག་སྦྱར་བ་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་བརྗོད་པར་འདོད་པར་གྲུབ་པ་ནི་དཔེའི་ཆོས་ཅན་ཉིད་ནི་ཁྱད་པར་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ལ་ཡོད་པ་ནི་གཞན་དུ་རྟོགས་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་ཉེ་བར་བསྟན་ པ་ཡིན་ཏེ་དེའི་ཆས་ཁྱབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཏན་ཚིགས་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ།།དཔེའི་ཆོས་ཅན་ལ་ནི་ཡོངས་སུ་ཟིན་ཀྱང་གཏན་ཚིགས་གཏན་ཚིགས་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ་དཔེར་མ་རྟོགས་པ་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་བདག་ཉིད་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་ཆོས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེའི་ཆས་ཁྱབ་པའི་གཏན་ ཚིགས་གང་ལ་ཡོད་པས་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་དེའི་ཆས་ཁྱབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་ངེས་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོའི་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་པས་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཅན་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་འགའ་ཞིག་འཕངས་པ་ཉིད་དོ།

若說,由所立非無果故,豈非無需強調?如是,由”彼法遍”說彼為喻有法之法所遍,而”喻有法之法是因”此說即是因性,則于”喻有法之法為喻有法之法所遍”此說,由所立非無義故,豈不應疑為強調? 誠然,是承許后安立。顯示于如是境有承許強調者,即說”唯于相順”。由”唯于相順存在”此說顯示必定存在於相順品故,雖成就返遮于非相順品,然由”于彼無則無”此說顯示返遮于相違品者,如說于所立無則無。諸釋者說此是為決定。 從相違品三種——異於彼、違于彼、無彼自性中,唯于彼無則無,非於余無。因此,如是遮除非所立能立的自性有法后,雖明顯不能遍執為喻有法,由說”有法”不了知所立有法故,應假立故說”宗”。 若說,由配合唯表總相的有法語無義故,成立欲說差別,豈非喻有法性即應成差別?存在於彼是顯示爲了知他處之支分,因為由彼法遍性即成因性故。 于喻有法雖遍執,因非因性,因為無能令了知未了知喻之自效能知法故。因此,由彼法遍因於何有而成因事性,由彼法遍性成為決定事之支分,即拋出某能知應知法性有法之所依。

།དེས་ན་ཆོས་ཅན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ ཞེས་བྱ་བས་མ་རྟོགས་པ་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་དེའི་ཆས་ཁྱབ་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཆོས་ཅན་དེ་ལ་ཡོད་པ་ན་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དངོས་པོར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ།།གཞི་ཐ་དད་པ་ལ་ཡང་ཐལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་ཅན་འཕངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོགས་པ་འདི་ལ་ བརྗོད་པ་ནི་ཤུགས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།འབད་པས་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་དོན་ངེས་པའི་ཚིག་སྦྱར་བ་ནི་སྨྲ་བ་ལ་བཟོ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཇི་སྐད་བརྗོད་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་གྱི་དོན་གོ་ན་རྟོགས་པར་དཀའ་བར་འགྱུར་ཏེ་རིགས་པས་གོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་ བས་བྱས་པའི་དཀའ་བ་སྤངས་ནས་སྒྲས་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་རྟོགས་པར་དཀའ་བ་ཡོངས་སུ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་ཡང་ཕྱོགས་ཞེས་སྨོས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཕྱོགས་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ན། ཆོས་ཅན་གཞན་ལ་མེད་པའི་ཆོས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ ཉིད་ཡིན་ནོ།།གཏན་ཚིགས་སྨྲས་པ་ནི་དེའི་ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་ཆོས་འདི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་དེ་མེད་པར་མི་སྲིད་པས་གཞན་ལ་ཡང་འདི་ཡོད་པས་ཆོས་ཅན་དེ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཅན་གཞན་གྱིས་རྣམ་པར་བཅད་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན་གཞན་ ལ་འཇུག་པར་མི་སྲིད་པས་ན་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ།།ཅི་སྟེ་གང་གི་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་གཞན་ལ་ཡོད་པར་དོགས་པ་ཕྱོགས་ཀྱིས་རྣམ་པར་བཅད་པ་དེས་རྣམ་པར་བཅད་པ་མི་འདོར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་རིགས་པ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་ཅན་དང་འབྲེལ་པ་འཕངས་པའི་ཆོས་ཉིད་ནི་ངེས་པ་མེད་པར་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ ཅན་གྱི་ཡིན་པའམ།སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཆོས་ཅན་གྱི་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་གང་གི་ཚེ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཅན་གྱི་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་མི་འགྱུར་བ་དེ་ཉིད་སེལ་བས་སྒྲ་འདི་དོན་དང་བཅས་པར་འགྱུར་བས་དེ་ལ་ཡོད་པ་ཆོས་ ཅན་གཞན་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་ངེས་པ་གྲུབ་པས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ་སྙམ་ན།དོགས་པ་འདི་སློབ་དཔོན་གཞན་དུ་ངེས་པ་སྲིད་པ་སྟོན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ངེས་པ་རྟོགས་ཀྱང་འདི་ལྟར་འདིར་མི་འཐད་དོ།

因此,由”有法因”說,當依于彼法遍的令未了知了知之支分存在於彼有法時,說為因事。於差別基礎亦非過失,因為由應知法性拋出有法故。對此疑慮說”由勢力”。 配合由勤獲得義之決定語非為說者之造作。因此,若由如所說勢力了知所立有法之義,則成難解,因為由理了知故。論典是為捨棄隨義所作之難而由聲令了知。因此,為遮除難解故亦說”宗”。 若宗是所立有法之法性,則是不共于余有法之法。說因即”依于彼差別”。當此法是宗之時,由彼不可無故,由此亦存在於他而成具彼有法性。由余有法遮除者,不可趣入余有法故即是不共性。 若說,于如是相疑有於他者,由宗遮除之遮除不捨,此有何理?由法性拋出與有法相關之法性,無決定成為所立有法之或能立有法之。當彼是能立有法之法時,非所立有法之,因此由遮除彼不變故此聲成有義,由存在於彼不存在於余有法故,由決定成就故即是不共性。 對此疑慮,阿阇黎說”非顯示”於他處決定可能。雖了知決定,然此處不應理。

།གལ་ཏེ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཆོས་ཅན་ལ་ཡོད་པ་དང་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཅན་ ལ་ཡོད་པ་འགལ་ན་དེའི་ཚེ་ཆོས་ཅན་གཞན་ལ་ཡོད་ན་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཅན་ལ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་མེད་པ་དེ་ཉིད་ལ་ལྟོས་ནས་སྒྲ་སྦྱར་བ་ནི་ཆོས་ཅན་གཞན་ལ་ཡོད་པ་འགལ་བས་དེ་ལ་ཡོད་པར་བརྗོད་པ་དེ་ཉིད་ལ་ཡོད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་འདིར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན་གང་གི་ཚེ་ཆོས་ཐུན་མོང་གི་རང བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཅན་མང་པོ་དག་ལ་གཅིག་པར་ཡང་ཡོད་པར་སྲིད་པ་དེའི་ཚེ་གང་ཞིག་སྒྲས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་མ་འཕངས་པའི་ཆོས་ཅན་ལ་ཡོད་པ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།ཆོས་ནི་ཆོས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་པར་འགྱུར་བའི་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མིག་གིས་ གཟུང་བྱ་ཉིད་ནི་དཔེ་ཉིད་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་མཉན་བྱ་ཉིད་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་།ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་འབྲེལ་པས་མ་བསལ་བ་འདོད་རྒྱལ་བའི་མེད་པ་ལ་ལྟོས་ནས་སྒྲའི་སྦྱོར་བ་འཇུག་པ་ནི་མི་ལྡན་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་མཐར་ཐུག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི། གཞན་དང་ལྡན་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེར་འདོད་རྒྱལ་བའི་མེད་པ་བསལ་བ་ནི་ཆོས་ཅན་གཞན་ལ་ཡང་ཡོད་པ་མི་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོད་པ་ལ་ནི་མེད་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་དེ་རྟོགས་པ་ན་མ་འབྲེལ་བ་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི་མི་ལྡན་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པས ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་ཡིན་གྱི་ཞེས་བྱ་སྟེ།འདོད་རྒྱལ་བའི་མེད་པ་བཟློག་པས་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཁོ་ན་ཡིན་ཀྱི་ཆོས་མ་ཡིན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཆོས་ཕྱོགས་དང་མ་འབྲེལ་བ་རྣམ་པར་བཅད་པས་འབྲེལ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་ལྡན་པ་རྣམ་པར་བཅད་པའམ་གཞན་དང་ལྡན་པ་རྣམ་པར་བཅད་པ་ ཡང་ཇི་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་དག་ཅིག་ཅེ་ན།འཇིག་རྟེན་པའི་དཔེས་སྟོན་པ་ནི། དཔེར་ན་ནག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཕྱོགས་ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་རྣམ་པར་བཀྲལ་ནས། དེ་ཆས་ཁྱབ་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་རྣམ་པར་འབྲེལ་པ་ནི་དེའི་ཆ་ནི་དེའི་ཆོས་ཡིན་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཉེ་བར་བཏགས་པའི་ཕྱིར་ ན་ཆའི་སྒྲ་འདི་ན་ཆོས་ཀྱི་དོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ།།དེའི་ཕྱོགས་གཅིག་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་ཀྱི་དོན་ལ་འཇུག་པ་ཉིད་འགོག་པའོ། །དོན་དེ་ལ་གནོད་པ་བརྗོད་པ་ནི་ཕྱོགས་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་སྤྱི་ལ་སྤྱི་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་ཕྱོགས་བཟུང་བ་ཡིན་ལ་ དེ་ལ་ནི་ཕྱོགས་གཅིག་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་སྤྱིའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེས་ན་འདིར་ཆའི་སྒྲ་ནི་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་སྒོ་བཏགས་ནས་ཆོས་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ།

若能立有法之有與所立有法之有相違,則當存在於余有法時應不存在於所立有法,故依于彼無而配合聲,由與余有法存在相違故,于說存在於彼即成此”存在”之義。然當由法是共相自性故可同時存在於多有法時,則非存在於未由法性拋出之有法。 法非決定存在於一切有法,因為眼所取性存在於喻,聞所取性存在於所立,且由法性法與有法相關未遮除之任意無,依此而趣入聲配合者,是以遮除無具為究竟,非遮除具他。于彼遮除任意無不違存在於余有法故。 于有則無相違故,了知彼時即是遮除無關,所說”由遮除無具而差別故”者,是由遮除任意無唯成宗法非非法故,由遮除法與宗無關而令相關故。 何為遮除無具或遮除具他?以世間喻顯示,如說”黑者”等。 解釋”宗法”已,關聯”彼法遍”者,即”彼分是彼法”,由假立故,此”分”聲義為法,此為語義。 “非彼一分”者,遮止趣入實義。說害此義者,即”由宗聲總于總故”。由”彼”取宗,于彼不可能一分,因為非總相自性故。因此,此處分聲是假立為一分而趣入法。

།གང་ཞིག་ཉེ་བར་གདགས་པའི་སྦྱོར་བ་ཁས་ལེན་པ་དེའི་ཆོས་ཀྱིས་ཁྱབ་པ་ཞེས་མ་བརྗོད་པ་ཡང་ཅི་སྟེ་ཞེ་ན་སྨྲ་བ་པོའི་བསམ་པའི་ དབང་གིས་ཞེས་སྨོས་སོ།།འདིར་སྨྲ་བ་པོའི་བསམ་པ་ནི་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན་སྐབས་སུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་མ་བརྗོད་པ་གང་ཡིན་པའོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་། ཇི་ལྟར་འདིར་སྤྱིར་བརྗོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་འདོད་པ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཅན་གྱི་ཚིག་སྦྱོར་བ་བཀག་པ་དེ་ བཞིན་དུ་ཆོས་ཀྱི་ཚིག་ཀྱང་ཡིན་ནོ།།བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་བྱ་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་ཀྱང་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེས་ཁྱབ་པ་ཡང་གཏན་ཚིགས་སུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་འདི་ནི་ཤིང་ཡིན་ཏེ་བྱས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །ཤིང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་བྱས་པ་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་ བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་མ་ཡིན་པ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱང་ཁྱབ་པ་ཡིན་ལ།བརྗོད་པར་འདོད་པ་ནི་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཡིན་པས་ན་བསམ་པ་དེའི་དབང་གིས་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་སྒྲོ་བཏགས་ནས་ཆོས་བསྟན་པ་ཡིན་གྱི་རང་གི་སྒྲས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་རྟོགས་ པར་ཡང་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན།འདི་སྐད་བརྗོད་དེ། འདིར་སྤྱིར་གང་ཞིག་སྒྲོ་བཏགས་ནས་ཆོས་ཅན་བསྟན་པ་དེའི་ཕྱོགས་གཅིག་སྒྲོ་བཏགས་པས་ཆོས་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ཕྱོགས་གཅིག་གཞན་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱོགས་ཀྱི་ཕྱོགས་གཅིག་པ་ནི་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་སམ་བསྒྲུབ་བྱའི་ ཆོས་ཅན་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་ཕྱོགས་ཀྱི་ཕྱོགས་གཅིག་གིས་ཁྱབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ན་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཀྱིས་ཁྱབ་པ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །ཆོས་ཅན་ཡང་དེའི་ཕྱོགས་གཅིག་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། བདེན་མོད་ཀྱི། དེས་ཁྱབ་པ་ ནི་མི་སྲིད་དེ།དེ་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་ལ་ཁྱབ་པ་མི་རྟོགས་པ་ཡིན་གྱི་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་ཁྱབ་པ་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་གི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་དག་ཀྱང་ཐམས་ཅད་ན་ཡོད་པའི་རང་བཞིན་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ཡང་ཁྱད་ པར་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེས་ན་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཀྱིས་ཁྱབ་པ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་འདི་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །ཕྱོགས་ཆོས་དེའི་ཆས་ཞེས་བྱ་བ་བཤད་ནས། ཁྱབ་པ་བཤད་པའི་ཕྱིར་ཁྱབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །ཁྱབ་པར་བྱེད་པས་ ཁྱབ་པར་བྱ་བ་ཁྱབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཁྱབ་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་བརྗོད་པ་ནི་དེ་དག་གིས་སོ་སོར་ངེས་པའི་རང་བཞིན་ཁྱད་པར་ཅན་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།

若問為何不說”由法遍”于承許假立配合者?答曰”由說者意樂力”。此處有說者意樂,其為何?即由成為境故而未說。如是,如此處由總說故不能了知所欲,故遮止配合有法語,法語亦同。 如所立,非所立法亦是法性故,由彼遍亦應了知為因,如說”此是樹,因為所作故”。于樹所立中,所作性是所立有法之法,非所立法之無常性亦是遍,由欲說是所立法故,由彼意樂力假立為一分而顯示法,非由自聲。 若問如何亦了知所立法?此說:此處總於何假立顯示有法者,由假立彼一分而顯示法,因為不了知餘一分故。宗之一分是所立法或所立有法,因此,說”所立有法之法為宗一分所遍”時,即了知為所立法所遍。 若問有法亦非彼一分耶?誠然,然彼遍不可能,因為彼是差別自性故。若說於差別不了知遍非無,不然,因為遍是隨行返遮自性故,且彼等是遍有自性故,且彼不可能差別故。 因此,了知此義:“所立有法之法為所立法所遍是因”。解釋”宗法彼分”已,為說遍故說”遍”。由能遍遍所遍是遍故為遍。說彼即說各別決定自性之差別所說。

།དེས་ན་ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་དེ་ལྟར་བརྗོད་པ་ཡིན་གྱི། བྱ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ ཚིག་གསུམ་ལ་ངེས་པར་གཟུང་བར་བྱ་བ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ལ་ཞེས་བྱ་བ་དང་།ཁྱད་པར་བྱེད་པ་ཁོ་ན་ལ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། ཡོད་པ་ཁོ་ན་ཞེས་བྱ་བ་རྣམ་པ་གསུམ་སྲིད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་གོ་བར་བྱ་བ་ལ་ཁྱད་པར་བྱ་བ་གོ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་འཐད་པས་ན། དེའི་ཆས་ཁྱབ་པ་གཏན་ ཚིགས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ།།ཁྱད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ལ་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། གཏན་ཚིགས་གོ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ཡང་། དེ་དག་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡོད་ན་བསྒྲུབ་བྱ་ཡོད་པར་སོ་སོར་ ངེས་པས་ན་གཏན་ཚིགས་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གོ་བར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་བརྗོད་པ་ན།དེ་ལ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཡོད་པ་ཁོ་ན་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཁོ་ན་ཡོད་པ་ཞེས་ངེས་པར་བཟུང་ན་ནི་གོ་བར་བྱེད་པའི་ཆོས་བསྟན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཁྱབ་པར་བྱ་བ་ཉེ་བར་གནས་ པ་ལ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ཡོད་ཀྱང་དེ་ཡོད་པ་ལ་སོ་སོར་ངེས་པར་གྱུར་པའི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་རྟོགས་པ་མི་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་བཞིན་དུ་དེ་ཁོ་ན་ལ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཡོད་པ་ཞེས་གཞན་དང་ལྡན་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ཡང་ཡན་ལག་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་བརྗོད་པའི་ཚུལ་ཉིད་གཏན་ཚིགས་ སུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ན།གཏན་ཚིགས་ལས་གཞན་ལ་མེད་པས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཚེ་དེ་ཁྱབ་བྱ་མེད་པར་ཡང་ཡོད་པ་དེའི་ཚེ་མི་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་ནི་དེ་ལས་རྟོགས་པས་ན་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་འཁྲུལ་པ་མ་ཡིན་པས་ གཞན་དང་ལྡན་པ་རྣམ་པར་བཅད་པ་ནི་དོན་མེད་དོ།།ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་གཞན་དང་ལྡན་པ་ཅན་ཉིད་ཡིན་ཡང་གོ་བར་བྱེད་པའི་དངོས་པོར་རིགས་པའི་གོ་བར་བྱེད་པ་དེའི་དངོས་པོ་ཡིན་པ་ཡང་བཀག་པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་ཡང་ཡིན་ནོ། །ཁྱད་པར་བྱ་བ་མེད་པར་ཡང་འགྱུར་ལ། ཁྱབ་པར་ བྱ་བ་ལ་ཡང་སོ་སོར་ངེས་པའི་ཕྱིར་དེ་ལས་རྟོགས་པ་མི་འགལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ་རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ།།མི་རྟག་པ་ཉིད་རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་མེད་པར་འགྱུར་ཡང་རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བ་ལ་ངེས་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལས་མི་རྟོགས་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། དེས་ན་མི་ལྡན་པ་རྣམ་ པར་གཅོད་པ་ཉིད་འཐད་པ་ཡིན་ཏེ་བརྗོད་བྱ་ཇི་ལྟ་བར་རྗོད་པར་བྱེད་པ་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་རོ།།ཁྱབ་པར་བྱ་བའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པའི་ཁྱབ་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་སྟོན་པ་འདི་ཡང་ན་དེ་ཁོ་ན་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཁོ་ན་ལ་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་ཡོད་པ་ནི་ཁྱབ་པ་ཡིན་ནོ།

因此,如何是能遍之差別即如是說,而”所作”等詞全無。此處於三語決定取者,即”唯于彼”、“唯能別”及”唯有”三種可能。 其中,于令了知能遍者,由應理為令了知所別故,故說”由彼分遍是因”。由於能別有隨行返遮所遍故,且於令了知因亦由彼等能立故而說。因此,由能立有則所立有各別決定故為令了知因,說令了知自性時,于彼應說”唯有能遍”。 若決定取”唯能遍有”則不成顯示令了知法,因為于所遍近住有非能遍亦不違于彼有各別決定之能遍了知故。如是,“唯于彼有能遍”遮除具他亦非支分,因為如所說方式即成因故,由因外無故非能立故。當彼無所遍亦有時即成不了知。 由因過失由彼了知故,由彼無故於所立無錯亂,故遮除具他無義。雖能遍具他性,然由遮止彼令了知事性之應理令了知事故亦相違。雖無所別亦成,且由於所遍各別決定故不違由彼了知故,即是所作性。 雖無常性無所作性,然由決定存在於所作故,如何成不由彼了知?因此,唯遮除無具應理,因為配合能詮如所詮故。顯示成所遍自性之遍相者,亦即”唯于彼”。唯于彼有所遍是遍。

།འདིར་ཡང་སྔ་མ་ བཞིན་ངེས་པར་བཟུང་བ་རྣམ་པ་གསུམ་སྲིད་པ་ལས་གཞན་དང་ལྡན་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ཉིད་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ།དེ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་སྤངས་ནས་གཞན་ན་ཡོད་ན་དེ་ལས་རྟོགས་པ་མི་བརྟེན་པས་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ཁོ་ན་ལ་ཡོད་ན་ནི་བཟློག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཞན་བཞིན་དུ་དེར་ཡང་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཡོད་མོད། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་ཡོད་པ་ན་དེ་དང་དེ་མ་ཡིན་པ་དག་ཡོད་པར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་ཐལ་ལོ། །ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་གཉི་ག་ལ་ཡོད་པས་ཀྱང་ཇི་ལྟར་ཐེ་ཚོམ་མི་ཟ་ཞེ་ན། དེ་ཡོད་ན་ཡོད་པར་སོ་སོར་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། གཞན་དུ་མེད་པས་གོ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་འཐད་པའི་ཕྱིར་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ཡོད་པ་མི་འགལ་བས་ན་དེ་ལ་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་ཁོ་ན་ཡོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པ་དང་ཡང་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཡོད་པ་ལ་ཡོད པར་ངེས་པ་དེ་ལ་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་ཡོད་པ་ཁོ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་དོན་མེད་པ་ཡིན་ཏེ།དེ་མེད་པར་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དང་། རྟོགས་ན་འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ངེས་པས་མེད་ཀྱང་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དངོས་པོར་འཐད་པ་ཡང་འགོག་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ་དཔེར་ན་ རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་བཞིན་ནོ།།མི་རྟག་པ་ལ་ནི་དེ་ལས་བཟློག་པ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ཇི་ལྟར་ན་འདིར་མི་ལྡན་པ་རྣམ་པར་བཅད་ན་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་ཡོད་པ་གཏན་ཚིགས་མ་ཡིན་པར་ཐལ་གྱི། ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཡང་ནི་མ་ཡིན། དེར་ནི་གཞན་དང་ལྡན་པ་རྣམ་ པར་བཅད་ན་འགྱུར་གྱི།འདི་ནི་མ་ཡིན་ཞེ་ན་མཚུངས་པ་ཉིད་དུ་འགོག་པ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདི་གཉིས་མི་འཐད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་པར་བྱ་བ་ཡོད་པ་ལ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མ་འབྲེལ་པ་རྣམ་པར་བཅད་ན་དེ་དེ་དང་མི་ལྡན་པར་མི་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་ཁྱབ་པར་བྱེད་ པ་མི་ལྡན་པ་རྣམ་པར་བཅད་ན་ཐལ་བ་མ་ཡིན་གྱི་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་ཡོད་ན་ཡོད་ཅེས་བྱ་བས་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་བཤད་ནས་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཁོ་ན་ལ་ཡོད་པ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་ལྡོག་པ་སྟེ་དེས་ན་ཚུལ་གསུམ་ཉིད་གཏན་ཚིགས་ སུ་འཐད་པའི་ཕྱིར།དེའི་ཆས་ཁྱབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན་ཚད་མ་རྣམ་པར་ངེས་པར་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དག་ལ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དག་གིས་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ། །འདིར་དེའི་ཆས་ཁྱབ་པ་དང་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ དངོས་པོ་ལ་ཡོད་པ་ཙམ་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཚུལ་གསུམ་བརྗོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཤེས་པའི་ཚུལ་གསུམ་ཉིད་རྟགས་ཀྱི་ཆོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

此處如前可有三種決定取,其中欲取遮除具他,因為若舍能遍而存在於他處,則不依彼了知故不成比量,若唯于彼有則相反故。 若說如他亦于彼有?雖有,正因此故,當彼有時應成懷疑彼與非彼二者有。若問由能遍二者俱有如何不疑?已說由彼有則有各別決定故。 由於他處無故應理為令了知故,不違有非所遍,故”于彼唯有所遍”既非支分亦非不令了知。于能遍有決定有者,說”唯有所遍”亦無義,因為無彼則不了知故,若了知則無錯亂故。 雖無決定而有令了知故,應成遮止應理為因事,如所作性。于無常則有相反故。 又若此處遮除無具,則應成同品一分有非因,然非能遍,于彼若遮除具他則成,此非如是耶?由非遮止等性故,由此二非不應理故。于所遍有遮除無關能遍,則彼定不成無具。如是,若遮除無具能遍則非過失,然非所遍。 因此,如是由”能遍於所遍有則有”說隨行,由”所遍唯于能遍有”說返遮,故由三相應理為因,故說”由彼分遍”即說隨行返遮二者。如量決定由同品異品有無而說。 此處非說由彼分遍及宗法性事僅有之因三相,因爲了知三相即是因法故。

།འདིར་ནི་མཚན་ཉིད་ལ་ཤེས་པ་སྨོས་པ་མ་བྱས་པས་དེ་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཞེས་དོགས་པ་ལ། འདིས་ནི་ཞེས་བཤད་པ་ཙམ་མོ།། །། བམ་པོ་གཉིས་པ། ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་དང་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་བརྗོད་པ་འདིས་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་ངེས་པ་དག་ཀྱང་བཤད་ལ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ངེས་པ་ཡང་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །ངེས་པའི་ཐབས་མཚུངས་པ་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་དག་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ལས་རྣམ་པར་ཕྱེ ནས་བསྟན་ཏོ།།འདིར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་ཀྱང་བཤད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་འདི་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གང་དུ་གཞན་རྟོགས་པ་ཡང་གཞན་རྟོགས་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་དུ་འགྱུར་བ་དེར་འདི་ལྟར་བརྗོད་པར་རིགས་ཀྱི། གང་གིས་གང་ཁོ་ན་བརྗོད་པ་དེ་བཤད་ནས་ཀྱང་། ཡང་འདི་ལྟར་ བརྗོད་པ་ནི་དོན་དང་ལྡན་པར་མི་འགྱུར་རོ།།དེའི་ཆས་ཁྱབ་པ་རྟོགས་ན་ཡང་དེ་བརྗོད་པའི་དོན་དུ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་ཁྱབ་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཇི་ལྟར་འདིའི་རང་བཞིན་བརྗོད་པ་དེ་ལྟར་དེ་དག་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ལ་ཡང་གཞན་རྟོགས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད་ན། ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱང་བཤད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གང་བརྗོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ངེས་པ་སྨོས་པ་མ་བྱས་པར་བསྟན་ཀྱང་ངེས་པ་ཉིད་བརྗོད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་འདི་ཉིད་ཉེ་བར་བཀོད་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ངེས་པ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན་གང་ལ་དེ་ཡོད་པ་དེར་ཚུལ་གསུམ་པོ་དེ་བསྡུ་བའི ཕྱིར་དེ་དག་ནི་ཞེས་སྨོས་ཏེ།ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་དང་དེའི་ཆས་ཁྱབ་པ་དེ་དག་ནི་འབྲས་བུ་དང་རང་བཞིན་དང་མི་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་གཏན་ཚིགས་གསུམ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྐད་དུ་བརྗོད་པའི་རྟགས་གསུམ་པོ་དཔེས་སྟོན་པ་ན་འབྲས་བུ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་ནི་ཇི་ལྟར་འདི་དང་འདིའོ་ཞེས་ བཤད་པ་ནི་དཔེར་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་རོ།།དེས་ན་ཇི་སྐད་བརྗོད་པའི་རིམ་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་སྟེ། དང་པོ་འབྲས་བུ་ཉེ་བར་བཀོད་ལ་གཉིས་པ་ནི་རང་བཞིན་ནོ། །ཐ་མར་ནི་མི་དམིགས་པའོ། །གཏན་ཚིགས་དང་བསྒྲུབ་བྱ་གཉིས་བཀོད་པ་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་ བུའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ།།རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ནི། ཤིང་ཤ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདིར་ཡང་གཉི་ག་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཉིད་དུ་རབ་ཏུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་གཉིས་གཅིག་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་ དམིགས་པ་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཞེས་བྱའོ།།ཕྱོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི་ཕྱོགས་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་གྱི་ཐམས་ཅད་ནི་མ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་སོ་སོར་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཅི་འདི་ཉིད་དམ་འོན་ཏེ་གཞན་ཉིད་ཅེས་མི་ཤེས་པས་ན་འགའ་ཞིག་ན་ཞེས་སྨོས་ཏེ། འདི་ཡང་ཁྱད་པར་ངེས་པར་ཉེ་བར་བཀོད་པ་ཉིད་དོ།

此處於相中未說”了知”,對於如何了知之疑慮,僅說”由此”。 第二品:由說宗法及隨行返遮,亦說隨行返遮決定,且說宗法決定。由決定方便等性,分別隨行返遮與宗法性而說。 此處非謂”亦說隨行返遮”之義。於何處由了知他亦成了知他之果,于彼處如是說應理,然說唯由何說何已,復如是說則不成有義。 若說由了知由彼分遍亦為說彼義耶?不然,因為由”遍是”等如何說此自性,即如是了知彼等故。于宗法性復有何他了知,而說”亦說宗法”? 因此,雖未說決定而顯示,即是安立”說決定性”之義。此處若問如何是決定?為攝彼有之三相故說”彼等”,即宗法及由彼分遍彼等是果性、自性、不可得相之三因。 如所說三相由喻顯示,果等三如何是此與此,從”譬如”至”已說”。故隨順如所說次第,初安立果,第二是自性,最後是不可得。安立因與所立二者,為顯因果自性故。 自性因即”因為是娑羅樹故”。此中亦顯二者,為顯是自性因故,因為彼二成一體性故。不可得即”宗之差別”。宗之差別是宗差別,非一切,且彼是各別決定。 由不知是此或是他故說”于某處”,此亦即安立差別決定。

།དེས་ན་སྔ་ མས་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་ཡིན་པ་བཀག་ལ་འདིས་ནི་ཁྱད་པར་དེའི་ངོ་བོ་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་པའི་གཅོད་པ་པོ་རྟོག་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཡང་སྒྲུབ་བྱེད་ཉེ་བར་སྟོན་པ་ན་ཕྱོགས་ལ་སོགས་པ་ཤེས་པར་འདོད་པའི་བྱེ་བྲག་ཅན་ཚད་མས་རྟོགས་པ་ཡིན་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ཉིད་དོ། །ཆོས་ཅན་དེ་ན་བུམ་པ་མེད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བུམ་པའི་དངོས་པོ་ མེད་པ་ཉིད་དོ།།གཏན་ཚིགས་བརྗོད་པ་ནི་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དམིགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་མི་དམིགས་པས་ནི་གཞན་མེད་པར་མི་སྒྲུབ་པས་ན་སྐབས་ཀྱི་བུམ་པ་ཉིད་མི་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །གང་མི་དམིགས་སོ་ཅོག་དེ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྔ་ན་མེད་པ་དང་ འཇིག་རྟེན་གཞན་ལ་སོགས་པ་མི་དམིགས་ཀྱང་མི་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་དང་།ཡུལ་དང་དུས་ལ་སོགས་པས་བསྐལ་པའི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་མེད་པར་ངེས་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དངོས་པོ་ཙམ་ནི་མི་དམིགས་པ་ཙམ་གྱིས་མེད་པར་བསྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡང་ངེས་ པ་དགོས་པ་ཡིན་ལ།བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིར་གྱུར་པ་ཞེས་སྨོས་སོ། །འདིས་མཚོན་ཅིང་གསལ་བར་བྱེད་པས་ན་མཚན་ཉིད་དོ། །དམིགས་པ་ཉིད་མཚན་ཉིད་ཡིན་པས་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་དེ་དེར་གྱུར་པའམ། དེས་གྱུར་ཅིང་ ཐོབ་པའི་ཡུལ་དུ་བྱས་པའོ།།དངོས་པོ་རྟགས་ལ་སོགས་པ་མཚོན་པས་དེ་རྣམ་པར་བཅད་པའི་ཕྱིར་དམིགས་པ་སྨོས་སོ། །དེ་དག་གི་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ནི་རྟོགས་པ་མི་འཇུག་པས་མེད་པར་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་དུ་བྱེད་པའི་དམིགས་པའི་ཡུལ་གྱི་དངོས་པོ་ནི་རྟོགས་པ་ མེད་པས་མེད་པ་ཉིད་དོ།འདིར་མི་དམིགས་པ་ནི་སྐབས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་དང་འབྲེལ་པ་ཉིད་བཟུང་བ་ཡིན་ཞིང་དེ་ཡང་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིར་གྱུར་པ་དང་འབྲེལ་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་ཡིན་པ་དེས་ན་བུམ་པ་དེ་ཡང་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བུམ་པ་མེད་དོ་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསལ་བ་ཉིད་ཀྱི་བུམ་པ་དགག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།རྒྱུའི་ནང་དུ་རྟོགས་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་དགག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཟླ་བ་གཉིས་སུ་སྣང་བ་ཟླ་བ་ལ་ཡང་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །མི་དམིགས་པ་ཡང་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་གྱི། མི་དམིགས་པ་ཙམ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ན་འདི་ནི་ གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡིན་ཡང་གཉི་ག་ཉེ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་འདི་ནི་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིར་གྱུར་པའི་བུམ་པ་མེད་དེ་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བས་ཀྱང་རྟགས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་དེ། དེ་དང་འབྲེལ་པ་ཉིད་དུ་ཉེ་བར་བཀོད་པའི་ཕྱིར་རོ།

因此,前者遮遣一切處有,此者則是安立彼差別體性之遮除者分別。彼亦于顯示能立時,即是了知由量證知宗等欲知差別者。 所詮”彼處無瓶”即是瓶事無性。說因即”由不可得故”,即無所得故。由他不可得不能成立他無,故是處所瓶不可得。 非一切不可得者皆無,因為過去無及他世等雖不可得亦不返故,且由處所時等隔絕之瓶等亦不能決定無故。因此,僅由不可得不能成立事物僅無,故能立亦須決定,且是所立。 故說”成為所得相”。由此表徵顯明故為相。由所得即是相故為所得相,即成為彼或由彼成就而成所緣境。由表徵事相等故說所得,因為彼等所知事由了知不行故不成無。 現前所得境之事由無了知故即是無。此處不可得由處所攝持與所立相關,且彼由與成為所得相相關而差別,故彼瓶亦成為所得相。 故”無瓶”即是遮遣顯明性之瓶。非僅由因中了知即是遮遣,因為於二月顯現之月亦有過失故。不可得亦與如是相關,非僅不可得。 故此雖是因差別,然作二者。若說”成為所得相之瓶無,由不可得故”亦成因差別,因為安立即與彼相關故。

།དེས་ན་དེ་ལྟར་ ཡང་ཅི་སྟེ་མི་སྟོན་ཞེ་ན་བརྗོད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉེ་བར་དགོད་པ་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་བསྟན་པ་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན།དེ་དེ་ལ་གནས་པར་མི་རྟོགས་པས་ཁྱད་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་འདིར་ཅིའི་དོན་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བསྟན་ཞེ་ན། སྦྱོར་བ་གསལ་བའི་དོན་ཉིད་དུའོ། ། འདིར་ནི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཙམ་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཡིན་གྱི་བསྒྲུབ་བྱ་གྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་མ་བསྟན་པས་བསྒྲུབ་བྱ་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་མི་དམིགས་པའི་རང་བཞིན་འདི་ནི་གཏན་ཚིགས་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །མི་དམིགས་པ་ནི དངོས་པོ་དངོས་པོ་མེད་པར་བསྒྲུབ་པ་ལ་རྟོགས་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་བཤད་པའི་སྦྱོར་བ་གཉིས་ལ་ཡང་རྟོགས་པར་བྱའོ། །ཡང་ཇི་ལྟར་ན་གང་ཞིག་མེད་པ་དེ་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིར་གྱུར་པ་ཡིན། དེ་ལྟར་ཡིན་ན་ཡང་ཇི་ལྟར་མེད་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་ཅེ་ན། འདི་ནི་རྨོངས་པའི་ ཡུལ་ཅན་བརྩད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་རྩོད་པ་ཡིན་ཏེ་བུམ་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིར་བུམ་པ་ཡང་དེ་ལྟར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།།གང་ཞིག་མེད་པ་དེ་ནི་བུམ་པ་མ་ཡིན་ལ། བུམ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་བུམ་པ་མེད་ཅེས་འགོག་།དེ་ནི་རིགས་པ་ མ་ཡིན་ཏེ།གང་གི་ཕྱིར་གང་གིས་འགལ་བར་འགྱུར་བ་བུམ་པ་རྣམ་པར་གཞག་ནས་དགག་པ་བསྒྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དེ་ནི་བུམ་པ་མེད་པར་རྟོགས་པ་ཉིད་དོ། །འོན་ཀྱང་དེར་བུམ་པ་ནི་ཡུལ་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་པ་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་བར་ཟད་དེ། དེས་ན་རྟོགས་པ་འཇུག་པ་ཙམ་འགལ་བ་ ཡིན་གྱི་རྟོགས་པར་བྱ་བ་འགལ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ནི། དེ་འདྲ་མེད་པར་ཆོས་ཅན་དེ། །དེ་དག་དང་ནི་འབྲེལ་པར་སྣང་། །ཞེས་རྣམ་པར་ངེས་པ་ཡང་ཕྱི་རོལ་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་བཀག་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་བུམ་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། བལྟར་རུང་བའི་བུམ་པ་མེད་དོ་ཞེས་ འགོག་པ་ལ་ནི་ཁྱད་པར་མེད་དོ།།རེས་འགའ་སྐྱེས་བུ་མེད་དོ་ཞེའམ། རེས་འགའ་སྐྱེས་བུ་དཀར་ཤམ་མེད་དོ་ཞེས་ཁྱད་པར་སྟོང་ཕྲག་གིས་ཉེ་བར་བསྒྱུར་བ་འགོག་ཀྱང་རུང་སྟེ། དངོས་པོ་གང་དང་གང་མེད་པ་དེ་དང་དེ་མེད་པར་སྒྲུབ་པ་ན་དེ་ཇི་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཉིད་ཁྱད་པར་དང་བཅས་ པའམ།ཁྱད་པར་མེད་པ་ཡིན་ཡང་རུང་སྟེ། ཡུལ་ཉིད་དུ་འཇོག་པ་ཡིན་ནོ། །ཁྱད་པར་ཅན་སྒྲུབ་པ་ན་དེའི་ཁྱད་པར་ཐབས་གཞན་གྱིས་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་ཇི་ལྟར་ཙནྡན་གྱི་དུ་བ་རྟོགས་ན་དེ་ཉིད་ལས་དེའི་མེ་གྲུབ་པ་དེ་བཞིན་དུ། བལྟར་རུང་བའི་བུམ་པ་མེད་པ་གྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་ བལྟར་རུང་བ་མི་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ།

若問為何不如是顯示?由於說能立安立時所立顯示非支分故,由不了知彼住于彼故不能領會差別。 若問此處為何顯示所立?為令結合明瞭故。此處欲說因之自性而已,非成立所立。故由未顯隨行等而不了知所立故,當知此不可得自性非是因。不可得於成立事物為無時無了知。如是于所說二種結合亦當了知。 又若問何者無即是成為所得相?若如是,又如何說為無性?此是愚癡境者之無須爭論之諍,因為于”無瓶”中瓶亦應如是故。 凡是無者非是瓶,凡是瓶者亦非無,若非如是,如何遮遣”無瓶”?此非應理,因為非是安立與瓶相違之瓶而成立遮遣,然而彼即是了知無瓶。然而彼處瓶僅是境性所需了知而已,故僅了知行相違,非所了知相違。 如”無如是彼所詮,顯現與彼等相關”,即遮遣決定亦依外境。故於遮遣”無瓶”與”無可見瓶”無差別。 或說”無人”,或說”無白衣人”,雖遮遣千種差別亦可,凡成立何事物為無,彼如何性即安立如是性為境,無論有無差別。 于成立差別者時,彼差別非由他方便成就,然如了知栴檀煙即由彼成就彼火,如是成立無可見瓶即是不可得可見。

།འདིར་ནི་འདི་ཙམ་ཞིག་བརྗོད་པར་བྱ་བར་ཟད་དེ། གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པ་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པས་ན་དེ་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་བུ་ནི་རྣམ་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ཏེ། ཙནྡན་གྱི་དུ་བ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་འདིར་བལྟར་རུང་བ་ཇི་ལྟར་གྲུབ་ཅེས་དཔྱོད་པ་ ནི་རིགས་ཀྱི་བུམ་པ་བལྟར་རུང་བ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེས་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།ཤེས་པ་གཅིག་གིས་བཟུང་བ་དག་ལས་གཅིག་དམིགས་པ་ན་གཞན་མི་དམིགས་པ་ནི་བལྟར་རུང་བ་མི་དམིགས་པ་ཞེས་བྱ་བར་གྲུབ་པ་ཁོ་ནའོ། །ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་གྱུར་པའི་གཏན་ཚིགས་ཉིད་འཁྲུལ་པ་མེད་ པ་ཡིན་གྱི།གཞན་གྱི་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པ་ན་ཁྱད་པར་ཉེ་བར་བཀོད་པའི་འབྲས་བུ་འཆད་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཡོད་ན་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བུམ་པ་ཡོད་པར་གྱུར་གྱི་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་ཡོད་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་ཏེ། བལྟར་རུང་བ་ཁོ་ནར་འགྱུར་ གྱི།བལྟར་མི་རུང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་འདི་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་དམིགས་པ་ཡིན་པ་དེས་ན་འདིར་རང་གི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དངོས་པོ་མེད་པ་དངོས་པོ་ཡོད་པའི་མཚན་ཉིད་ལ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་དངོས་པོ་ནི་མངོན་སུམ་པ་ལ་བརྗོད་ དོ།།གལ་ཏེ་དེ་ཡོད་ན་ནི་མངོན་སུམ་ཁོ་ནར་འགྱུར་བ་དེས་ན་འདིར་ནི་མི་དམིགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། རྟོགས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཁྱད་པར་དང་བཅས་པའི་གཏན་ཚིགས་ནི་འཁྲུལ་པ་མེད་དོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེས་ན་ཞེས་སྨོས་སོ། །བསམ་པ་འདི་ཡིན་ཏེ། དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ ཀྱིར་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་འདིར་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ངེས་པ་ཅན་བཟུང་བ་ཡིན་ནོ།།དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིར་གྱུར་པ་ནི་དམིགས་པས་བཟུང་བའི་རང་བཞིན་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་བལྟར་རུང་བ་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ་དེས་ན་མཐོང་བས་བཟུང་བའི་རང་བཞིན་མཐོང་བའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་ངེས་པ་གང་ ཡིན་པ་དེ་མཐོང་བ་མེད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་དེས་གང་ལ་དམིགས་པ་མི་འཁྲུལ་བར་འགྱུར་བ་ན་ཁྱད་པར་གྱི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ངེས་པར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་མེད་ན་ནི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ངེས་པ་རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་མེད་པས་ཡོད་པའི་དངོས་པོ་ལ་ཡང་མི་དམིགས་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་མི་ དམིགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡང་མེད་པ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་འདིར་ཡང་དངོས་པོ་ཉིད་ལས་དངོས་པོ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ཡང་འབྲས་བུ་དང་རང་བཞིན་ལས་མི་འདའ་བའི་ཕྱིར། འབྲས་བུ་དང་རང་བཞིན་ཉིད་རང་གི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་ཉེ་བར་དགོད་པར་རིགས་ཀྱི་མི་ དམིགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལས་ཞེས་སྨོས་སོ།

此處僅應說此:因不成立之因非能立支分,故如其所是即依于成立為相,如栴檀煙。故此處觀察”如何成立可見”應理,而非觀察”瓶如何可見”。 由一識所取者中,見一而不見他,即成立為”不可得可見”。如所說差別之差別因無錯亂,余則不然。為顯此義,說明安立差別之果:“若有”者,若瓶有而非無。 爾時即成為所得相之有,唯成可見,非不可見。由此成為所得相即是所得,故此處自所立無事不成有事相。成為所得相之事說為現前。若彼有則唯成現前,故此處不成不可得,因有了知故。故具差別之因無錯亂。 正因此故說”故”。此意為:由”成為所得相”即攝取此處事物決定自性。成為所得相即說由所得攝取自性差別之可見事物,故見所攝自性決定為見因者,無見如何成?由此於何所得無錯亂時,即決定差別事物自性。 若無彼,則無決定事物自性隨行,于有事亦成不可得。若諸不可得之無亦非能立無事,故此處亦由事性成立事故,且彼不離果性自性故,應安立果性自性于自所立,非不可得。故說”由彼”。

།ཇི་སྐད་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་གཏན་ཚིགས་གསུམ་ལས་འབྲས་བུ་དང་། རང་བཞིན་གཉིས་ནི་དངོས་པོ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་གཉིས་ཀྱིས་ནི་འདི་ན་མེ་ཡོད་དོ། །འདི་ནི་ཤིང་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་གྲུབ་ཀྱི། འགའ་ཞིག་དངོས་པོ་མེད་ པར་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ལ་ནི་འདི་གཉིས་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་བུམ་པ་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་གཞལ་བྱ་དག་ལ་ནི་འདི་གཉིས་སྦྱོར་བ་མི་སྲིད་པས་ན་དགག་པའི་གཏན་ཚིགས་ལོགས་སུ་བཀོད་དོ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་དེ་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་མི་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། ། འོན་ཀྱང་དེ་ནི་གང་ལས་འདིའི་དགག་པ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་དོན་གཞན་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་འཇིག་རྟེན་པའི་རྟོག་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་དགག་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དངོས་པོའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ལས་མ་ཉམས་སོ་ཞེས་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་དེ་ལྟར་ངེས་པར་འགྱུར་བའི་ཚུལ་གསུམ་གྱིས ཟིན་པ་བཤད་པར་རིགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ནི་མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་ཤེས་པར་བླ་བའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཚུལ་གསུམ་པོ་གསུམ་ལ་ཉེ་བར་བསྡུས་ཏེ་དེ་གསུམ་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ།།ད་ནི་གསུམ་ལ་ཇི་ལྟར་འགྲུབ་ པ་དེ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་འབྲེལ་པ་ཡོད་ན་ཞེས་སྨོས་སོ།།གང་གི་ཕྱིར་རང་བཞིན་འབྲེལ་པ་ཞེས་བྱ་བ་རག་ལས་པ་དང་གཞན་གྱི་དབང་དུ་གྱུར་པ་དེ་ཡོད་ན། རྟགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དོན་གྱིས་རྟགས་ཅན་གྱི་དོན་འཁྲུལ་པ་མེད་དོ། །མི་འཁྲུལ་བ་ཡང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་བདག་ཉིད་ ཅན།དེ་ལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡོད་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡོད་པ་དང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མེད་ན་མེད་པར་བརྗོད་དོ། །དེས་ན་གང་གི་ཚེ་གང་གི་རང་བཞིན་གང་གི་གཞན་གྱི་དབང་དུ་གྱུར་པ་དེ་ཉིད་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་ཏུ་འཐད་པ་དེའི་ཚེ་གསུམ་ཉིད་ལ་ཚུལ་གསུམ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་ལ་རྗེས་ སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།གསུམ་ལ་ཚུལ་གསུམ་འབྲེལ་པས་གྲུབ་པར་སྟོན་པ་ན་དེ་དག་ཉིད་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་བསྒྲུབ་པར་ནུས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་རྣམས་ལ་དེ་གཉིས་ཀྱི་ངེས་པའི་རྒྱུ་ནི་འདི་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་ ཡོད་པ་དང་བྱས་པ་ལ་སོགས་པའི་གཏན་ཚིགས་རྣམས་ནི་གསུམ་པོ་དག་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ལ།གསུམ་པོ་རྣམས་ལ་ཡང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་རང་བཞིན་འབྲེལ་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་ཀྱང་དེའི་རྩ་བ་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ།

如前所示三因中,果與自性二者是成立事物,此二者成立”此有火”、“此是樹”等事物,而非用於了知某物無。故於無瓶等所量,此二者不可能結合,因此另立遮遣因。若非如此,則不能了知彼故。彼即是不可得。 然而,由此了知遮遣者,即是隨順世間分別、具有他事體性之遮遣性,故將顯示未失事物能立性。因此,應說由如是決定之三相所攝,由於宗法性亦可由現量等了知,為顯隨行與返遮,故攝三相於三中而顯示彼三。 今為顯示如何成就於三,故說”若有自性相關”。由有所謂自性相關即依待與他緣性,則因相義必無錯亂于所表義。無錯亂亦具隨行與返遮自性。 於此說若有能立則有所立,若無所立則無。故當某者之自性為某者所他緣時,彼即合理為隨行與返遮,爾時三者具三相,因餘者無隨行與返遮故。 顯示三相由相關成就時,即顯示唯于彼等能成立隨行與返遮。故說彼等二者決定因即是此。如是,有性、所作性等諸因非異於三者,且於三者中隨行與返遮亦由自性相關所成立故。彼等亦說由彼為根本而成就。

།དེ་ ལྟར་ན་ཡང་འབྲས་བུ་དང་རང་བཞིན་དང་མི་དམིགས་པ་གསུམ་གཏན་ཚིགས་ཡིན་པ་ག་ལས་ཤེས་དོགས་ན་རང་བཞིན་འབྲེལ་པ་གསུམ་ལ་ངེས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རྩོམ་པ་ནི་དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ།།རྟགས་རྟགས་ཅན་ལ་རང་བཞིན་འབྲེལ་པར་བཤད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ ཕྱིར་རོ།།གང་ཞིག་གང་ལ་མི་འཁྲུལ་པ་དེ་ནི་དེའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གོ་བར་བྱེད་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། །གོ་བར་བྱེད་པ་ནི་ཆོས་ཉིད་དོ། །དེས་ན་སྒྲུབ་པར་ བྱེད་པ་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་རང་བཞིན་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་གང་ལ་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་དང་ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་ངེས་པར་མ་བསམས་པའི་བློ་ཅན་གཞན་དག་ལན་འདེབས་པར་སེམས། །གོ་བར་བྱ་བ་དང་གོ་བར་བྱེད་པ་ཁྱད་པར་མེད་པར་རྩོད་པའི་སྐབས་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ཞིག་ ཉིད་གང་གི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་རང་གི་ངོ་བོ་དེ་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ།གང་ཞིག་དེའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེ་གོ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་འདིའི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་དེ་འདིར་རང་བཞིན་འབྲེལ་པ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོ་རང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ གཞན་གྱི་དབང་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར།།ཤ་པའི་ཡལ་ག་དང་ལྡན་པ་ཉིད་བཞིན་ནོ། །ཤ་པ་ཉིད་ནི་ལོ་མ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཁྱད་པར་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཁྱད་པར་གཞན་དུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པ་ལོ་མ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་ཤ་པའི་རང་བཞིན་ནི་ཤིང་ཉིད་ཡིན་ཏེ་དེས་ན་དེ་ནི་ དེའི་གཞན་གྱི་དབང་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ།།ཁྱད་པར་ཅན་དུ་གྱུར་པའི་ལོ་མ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཤ་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེའི་རང་བཞིན་ནི་ལོ་མ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཏེ་དེས་ན་ལོ་མ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། །ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པ་དེ་ཡང་ཤ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཤིང་ཉིད་ལ་འཁྲུལ་ པ་མེད་དོ།།ཤིང་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་ཤ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ནི་དེའི་གོ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ལོ་མ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་ཁྱད་པར་ངེས་པ་ལ་མི་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་ན་ཁྱད་པར་གཞན་དང་གཅིག་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་ཀྱང་མི་རྟག་པའི་བདག་ ཉིད་ཅན་ཡིན་གྱི་བཟློག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

如是,若疑問如何知果、自性、不可得三者為因,為決定顯示三種自性相關而作”彼”等。所說因與所表有自性相關者,即由彼為自性故。凡於何者無錯亂,即是彼自性故,因能立是所立法之自性故,此為其義。 依能令了知而顯示為彼自性故,能令了知即是法性。故說能立即是所立自性。因此,于未思維所遍與能遍自性決定者之他智者欲作答辯,無有爭論能知與所知無差別之機會。 凡非某者自性者,即能令了知彼自體,凡非彼自性者,則非能令了知彼,因無相關故。由彼是此自性故,此為自性相關,因自體為自性之他緣故,如具枝之鐵力木。 鐵力木性即是具葉等差別性,故非成為他差別者,具葉等自性之鐵力木自性即是樹性,故彼成為彼之他緣性。成為差別之具葉等鐵力木性,其自性即是具葉等,故是具葉等。 彼差別亦由是鐵力木故,于樹性無錯亂。由樹性自性是鐵力木故,彼非彼能令了知。由僅是具葉等自性,不待差別決定故,不可能與他差別為一故。所作性亦是無常自性,非相反。

།དངོས་པོ་རྣམས་ནི་འཇིག་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་ལས་བྱུང་མ་ཐག་ཏུ་ངེས་པས་འཇིག་པ་ཡིན་ལ། དངོས་པོ་ཡང་རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདིའི་འཇིག་པ་ནི་ངེས་པ་ཉིད་ཡིན་པས་ན། འདི་ནི་འཇིག་པའི་ངང་ཅན་གྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་ ནོ།།མི་རྟག་པ་ཉིད་ནི་རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བའི་རང་བཞིན་ཅན་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་བྱས་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཡང་ངོ་། །མི་རྟག་པ་ཉིད་ཡོད་པའི་རང་བཞིན་ལས་ནི་མི་འདའ་བའི་ཕྱིར་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་ཞེས་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་དེ་དཔེར་ན་ཡོད་པས་མི་རྟག་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་ ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་བུམ་པ་ཉིད་ཀྱང་ཡོད་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་ལ་ཡོད་པ་ནི་བུམ་པས་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་སའི་རང་བཞིན་དང་དངུལ་དག་ཀྱང་ཡིན་ཏེ། གཞན་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་བྱས་པ་དང་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དངོས་ པོ་དངོས་སུ་ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ།དེས་ན་དངོས་པོའི་གནས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་མི་ལྟོས་པར་རང་གི་བག་ཆགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཐ་དད་པས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེའི་རང་བཞིན་དང་བཟློག་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་འདི་གལ་ཏེ་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ ན་ནི་དེའི་ཚེ་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་ལ་བྱས་པ་དང་མི་རྟག་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་མེད་ན་མི་རྟག་པ་ཉིད་འདི་ནི་གཞན་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ལ། དེ་ནི་འདི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ག་ལ་འགྱུར། འོན་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཀུན་བརྟགས་པའི་ཆོས་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ན། འོ་ན་ནི་རྣམས་ པར་རྟོག་པས་བྱས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལས་དངོས་པོ་རྣམ་པར་གནས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།འདིས་གཞན་གཞན་གྱི་རང་བཞིན་དུ་ཇི་ལྟར་བརྟགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ངེས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་དངོས་པོ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། བརྟགས་པ་ལ་ཡང་དངོས་པོ་ མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེའི་བདག་ཉིད་གཏན་ཚིགས་ཅན་གྱི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ངེས་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།ཇི་ལྟར་ངེས་པ་མེད་པ་གང་གི་ཕྱིར་དངོས་པོ་ལ་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མི་འཁྲུལ་པར་ངེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །དེའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནི་མེད་པར་ མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་པ་མེད་པས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བ་དང་མི་རྟག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་མི་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དོ།།རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བའི་རྫས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་མི་རྟག་པ་ཉིད་ནི་རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་འདོར་བ་མ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་འདིས་མི་འདོར་རོ།

諸事物不待壞滅,從生起即決定為壞滅,事物亦是從功用而生,故此壞滅即是決定,因此是具壞滅性之自性。無常性非是從功用而生之自性。如是所作性等亦然。 由無常性不離有之自性故,由無常性而了知為有,如由有而知無常。如是瓶性亦是有之自性,而有則是離瓶性。如是地之自性與銀亦然,其他亦應如是了知。 若問所作與無常等自性之事物實非直接無差別耶?故不待事物住等,隨自習氣之分別而了知差別。故此自性與相反之分類,若依事物自性,則不能成立,因彼無所作與無常之分類故。若無彼,則如何說”此無常性是他自性,而彼非此”? 若依分別所計諸法,則由是分別所作故,不由彼安立事物。此中分別為他他自性者,何有決定謂”即如是”?若爾,由事物無差別故,由計度亦非事物故,則于具因之自性所立能立事物,無所立能立決定。 若問如何無決定?由事物無差別故,即由決定無錯亂故。由具彼自性者不離彼而生故無錯亂,故自相自性之從功用生與無常,彼等即是無錯亂。從功用生之實體自性所成無常性不捨從功用生性,彼亦不為此所舍。

།དེ་ བཞིན་དུ་བུམ་པ་དང་རྡུལ་དག་ཀྱང་རྫས་གཞན་ལ་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཡང་རྫས་གང་ལ་བདག་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པའི་རྫས་དེ་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ།།དེ་དང་དེ་མ་ཡིན་པའི་རྫས་ལ་ཡོད་པའི་ཆོས་གཉིས་པོ་དེ་ནི་གསལ་བ་ཐ་དད་པ་ཁོ་ནའོ། །དེས་ན་གཞན་འཁྲུལ་པས་གཞན་དེ་ལྟར་མི་འགྱུར་བའི་ ཕྱིར་དེའི་བདག་ཉིད་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་དོ།།འོ་ན་ཇི་ལྟར་གོ་བར་བྱ་བ་དང་གོ་བར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། འདིར་བརྗོད་པ། གོ་བར་བྱ་བ་དང་གོ་བར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་གནས་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་མི་གནས་པའི་དངོས་པོ་ནི་རྟོག་པར་བྱེད་པ་ མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡང་ཆོས་འགའ་ཞིག་ནི་དེ་དང་དེ་མ་ཡིན་པའི་དངོས་པོར་ངེས་པར་བྱེད་དེ་དཔེར་ན་རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་མི་རྟག་པ་ཉིད་དེ་ལ་མི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཡང་། རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བ་དང་རྩོལ་བ་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་དུ་ངེས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ དེའི་ཞེན་པས་བྱས་པ་མི་འཁྲུལ་པ་དེ་གོ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་ཤིང་ཉིད་ཀྱང་ཤ་པ་དང་ཤ་པ་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ལ་བུམ་པ་དང་རྡུལ་ཉིད་དག་ཀྱང་དེ་དང་དེ་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། །ཤ་པ་ཉིད་དང་བརྩལ་མ་ཐག་ཏུ་བྱུང་བ་ཉིད་ནི་ཤིང་དང་མི་རྟག་པར་འགྱུར་བ་ཁོ་ནའོ། ། བྱས་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཡང་དེ་བཞིན་ཏེ་གོ་བར་བྱེད་པ་ནི་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཡིན་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཉེས་པས་འཁྲུལ་པ་དང་མི་འཁྲུལ་པ་གཅིག་ཏུ་ངེས་པའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་པ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་གང་ལ་སྐུར་པ་འདི་མེད་པ དེ་ནི་འབྲེལ་པའི་དབང་གིས་གོ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་སོ།།འདི་ཡང་གཅོལ་མེད་པ་ཉིད་དེ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་རྣམས་ནི་མི་འཁྲུལ་པར་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བརྗོད་པར་མི་འོས་པ་ཉིད་དོ། །གོ་བར་བྱ་བ་དང་གོ་བར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་གཞན་གྱི་མཐར་ཐུག་པ་ཉིད་དེ།བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་རང་གི་མཚན་ཉིད་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་དག་ཆོས་ཅན་གཅིག་ལ་བདག་ཉིད་དུ་གཅིག་ཏུ་ཟིན་ཀྱང་དེ་ལྟར་རང་གི་མཚན་ཉིད་གཞན་ལ་མ་ངེས་པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་དེ་མི་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ ནོ།།ཐམས་ཅད་དུ་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་མི་འཁྲུལ་པ་ནི་མཐོང་བ་དང་མ་མཐོང་བའི་རྒྱུ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པ་བསལ་ནས་འབྲེལ་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་དུ་རྣམ་པར་འཇོག་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ཏེ་བུམ་པ་རྡུལ་ཡིན་ཞེས་ངེས་པ་མེད་ན་དེ་ལས་མི་འཁྲུལ་པ་མ་ཡིན་ནོ།

如是,瓶與微塵雖於他實體非如是,然于自性為一之實體則無錯亂。彼與非彼實體中存在之二法,唯是明顯差別。故由他錯亂而非如是故,于彼自性無錯亂。 若問如何非所知與能知事物?此中說:所知與能知事物依止於分別,因不住于分別之事物非能分別故。分別亦決定某法為彼與非彼事物,如從功用生自性之無常性雖于彼無錯亂,然由決定為從功用生與非功用生自性故,由彼執著所作無錯亂非能令了知。 如是樹性亦是鐵力木與非鐵力木自性,瓶與微塵性亦是彼與非彼自性。鐵力木性與剛生起性唯成為樹與無常。所作性等亦如是,能令了知即是決定為彼體性。 是故雖無錯亂,由分別過失決定錯亂與無錯亂為一故成有錯亂。故於何者無此誹謗,彼由相關力即是能令了知。此亦無意義,因自相自性之法成為彼自性者非無錯亂結合故,不應說。 所知與能知事物即是自相他邊際性,因所立法性是他自相故。若彼等雖於一有法成為一自性,然如是於他自相不定時,彼非無錯亂因。 遍一切如是相之無錯亂,遮除見與未見為因性已,安立為相關為因。若無決定”彼為自性,瓶是微塵”,則由彼非無錯亂。

། རང་གི་མཚན་ཉིད་གཅིག་གི་མཐར་ཐུག་པའི་ངེས་པས་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་རྡུལ་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་རྡུལ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྡུལ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་ལུགས་ལོག་པར་བསྟན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་བདག་ཉིད་གཅིག་ལ་མི་འཁྲུལ པར་བརྗོད་པ་ནི་ཕོངས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི།དངོས་པོ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ཞིག་རྣམ་པར་རྟོག་པས་བདག་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ཤ་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་ཤིང་གཅིག་དེར་ངེས་པ་ཡིན་ཡང་གལ་ཏེ་ལོ་མ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ་དེའི་རང་བཞིན་ཅན་མ་ ཡིན་པ་གཞན་ཉིད་ཡོད་པ་ཡིན་ན།དེའི་ཚེ་ཤ་པ་ཉིད་ཀྱང་ཤིང་ལ་འཁྲུལ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་གཞན་མེད་དོ་ཞེས་ཇི་ལྟར་རྟོག་།དེའི་བདག་ཉིད་ནི་གཅིག་ཉིད་ལ་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེའི་རིགས་ཅན་གྱི་ཆོས་གཞན་ནི་བཅད་པར་མི་ནུས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་བྱས་པ་ཉིད་ མི་རྟག་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་གཞན་ཡང་ཡོད་པར་འགྱུར་ཞིང་དེ་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པས་གཅིག་ཏུ་ངེས་པའི་ཕྱིར།གཞན་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་བྱས་པ་མ་མཐོང་ཡང་འཁྲུལ་པ་མེད་པར་ངེས་པ་མེད་དོ། །གནོད་པར་བྱེད་པས་གཞན་ལ་འཇུག་པ་གཅོད་དོ་ཞེ་ན། འབྲེལ་པ་ཉེ་བར་བཀོད་པས་ ཅི་ཡང་བྱར་མེད་དོ།།དེ་གཉིས་ཀྱིས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་མེད་པ་རྟོགས་པས་ན། བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོར་རྣམ་པར་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་སུ་ན་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་དག་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཐ་མི་དད་པ་དེ་ནི་ཡོད་ཀྱང་གོ་བར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་ཀྱང་ གནོད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་འཇུག་པ་རྣམ་པར་བཅད་པ་ནི་གོ་བར་བྱེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ་དེ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་རྟོགས་པ་ལ་ཡང་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཆོས་རྣམས་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། འོ་ན་དེ་ཐ་དད་པ་བཀག་པ་ཉིད་ཀྱིས་མཐར་ཕྱིན་པའི་ཕྱིར་ འབྲེལ་པ་བསྟན་པས་ཅི་ཞིག་བྱ།དེས་ན་འདིར་ནི་བརྗོད་པར་མི་བྱ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གོ་བར་བྱེད་པ་གོ་བར་བྱ་བའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་བརྗོད་དོ། །འདི་ཡང་ཇི་ལྟར་འགྲུབ་ཅེ་ན། མི་འགྲུབ་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། གང་གི་ཕྱིར་འདི་ལ་དངོས་པོ་རྣམས་རང་བཞིན་ཕན་ ཚུན་ཐ་དད་པ་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར།གཅིག་གི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་དེ་གཞན་ལ་མེད་པ་དེ་ནི་འཁྲུལ་པ་དང་མི་འཁྲུལ་པའི་དཔྱོད་པ་འདིའི་རྟེན་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཡོད་པའི་རང་བཞིན་མེད་པ་གཞན་ལ་ཡོད་ན་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སྒྲ་བྱས་པ་དེ་ལ་ཡོད་པའི་བྱས་པ་ཉིད་སྒྲ་མེད་པར་ བུམ་པ་ལ་ཡོད་པ་ན་སྒྲ་ལ་འཁྲུལ་པ་བཞིན་ནོ།

由一自相邊際之決定,不能說”遍一切皆是”。若依微塵,則倒說”凡是微塵者即是微塵性”。故說於一自性無錯亂僅成立貧乏,非成立事物。 若由分別了知為一自性之具鐵力木自性一樹,雖于彼決定,然若有他非具葉等自性者,則鐵力木性亦于樹錯亂。故如何思維”無他”?彼自性唯決定於一,故不能遮除彼類之他法。 是故如所作性是無常自性,他亦應有,彼亦由分別決定為一故,雖未見他自性之所作,無無錯亂決定。若說能害者遮除趣入他,則安立相關無所用。由彼二者了知于相違品無故,安住為所立能立事物。 若說實際所立能立無差別故,雖有無差別,非能令了知支分,雖有差別,由能害性遮除趣入相違品即是能令了知,彼于所立了知亦成就故。 若說由無差別故諸法成就為彼自性,則由遮除彼差別即究竟故,示相關何為?故此應成不可說。是故由能令了知是所知自性故,說為彼自性。 若問此復如何成就?如何不成就?因於此諸事物無互異自性之隨行故,某一自性於他無者,非此錯亂無錯亂觀察之所依。若彼中有之自性于無彼之他有,即是錯亂,如聲所作中有之所作性于無聲之瓶有時,于聲錯亂。

།འདི་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །གཅིག་ཉིད་དུ་ཐལ་བས་ན་སྒྲ་ནི་བུམ་པ་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ནི་འགའ་ཡང་དེ་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་འདི་ཇི་ལྟར་འཁྲུལ་པ་ཡིན། དེས་ན་གལ་ཏེ་དེའི་རང་བཞིན་གཞན་ལ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་བྱས་པ་ཉིད་ནི་དེ་ལ་ཡོད་པ་ ཡིན་ཏེ།འོན་ཀྱང་དེ་ལ་ཡོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་ཀྱང་བྱས་པ་ཙམ་ཡོད་པ་ལ་ལྟོས་ཏེ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་རྒྱུའི་བྱེད་པ་ལ་གྲུབ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་བྱས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྒྲ་བཞིན་དུ་བུམ་པ་ཡང་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་ལྟར་དེའི་རང་བཞིན་གང་ ཡིན་པ་དེ་གཞན་ལ་མེད་པ་ཡིན་གྱི་བྱས་པ་ཉིད་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་དོ།།དེས་ན་རྒྱུའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་འབྱུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་བྱས་པ་ཉིད་ཡིན་ཡང་ཉན་པས་བཟུང་བའི་བདག་ཉིད་བུམ་པ་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན་སྒྲའི་རང་བཞིན་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་གལ་ཏེ་སྒྲ་བཞིན་དུ་བུམ་པ་ཡང་བྱུང་མ་ཐག་ཏུ་ འཇིག་པ་མ་ཡིན་ནོ།།བྱས་པ་མི་རྟག་པ་དང་འཁྲུལ་པར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་སྒྲའམ་བུམ་པ་རྟག་པར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ན་མི་རྟག་པ་ཉིད་ལས་དེ་ལ་བསྟན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ཇི་ལྟར་བུམ་པ་བྱས་པ་ཡིན་པ་ལྟར་སྒྲ་ཡང་ཡིན་པས་ན་བྱས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་མི་ནུས་པ་དེ་བཞིན་དུ་ བྱས་པ་ཉིད་མི་རྟག་པའི་ལུས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡོད་ན་མི་རྟག་པ་ཉིད་མེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཆོས་བདག་ཉིད་གཅིག་པ་དེའི་བདག་ཉིད་ཉེ་བར་འགོད་པ་ཡིན་ནོ།།དངོས་པོ་ཐ་མི་དད་པ་ལ་ནི་ཇི་ལྟར་བུམ་པས་སྟོང་ཡང་སྒྲ་བྱས་པ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། མི་རྟག་པས་སྟོང་པར་ཡང་འགྱུར་ བའི་ཕྱིར་བྱས་པ་ཉིད་ལས་དེ་མི་རྟག་པར་འགྱུར་རེ་སྐན།ད་ནི་ཇི་ལྟར་ཆོས་ཅན་ཐ་མི་དད་ཅེ་ན་ཇི་ལྟར་ཞེས་ཅི་སྟེ་བརྗོད། ཆོས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཐ་དད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནམ། འདི་ལྟར་འཁྲུལ་པ་དང་མི་འཁྲུལ་པ་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་བྱས་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་གང་ཞིག་གཞན་ལ་ཡོད་པ་དང་མེད་པས་འཁྲུལ་པ་དང་མི་འཁྲུལ་པ་དག་ཏུ་འགྱུར། རང་བཞིན་ངེས་པར་བརྟགས་པ་གཉིས་པོ་དེ་ནི་གཅིག་ལ་ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་ལྟར་གལ་ཏེ་གཞན་ལ་ཡང་འགྱུར་བ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་མི་འཁྲུལ་ པ་མིན་ནོ།།འོན་ཏེ་གཅིག་ཡོད་ལ་གཞན་མ་ཡིན་ན་དེས་ན་གཅིག་གིས་གཞན་ལ་འཁྲུལ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་བྱས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲེལ་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་རྣ་བས་གཟུང་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྒྲ་མ་ཡིན་ཡང་བུམ་པའམ་བུམ་པ་མ་ཡིན་ཡང་ སྒྲ་བྱས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི།འདི་མི་རྟག་པ་ཉིད་ལས་འདའ་བ་མ་ཡིན་ནོ།

此非有,因成一故,聲于瓶無故。彼中全無彼故,此何為錯亂?故若彼自性於他不可能,則所作性于彼有,然于彼所有者非即彼。雖無隨行,依僅有所作性故是錯亂。如是,凡成就於因作用者即是所作故,如聲瓶亦如是。故如是彼自性於他無,然所作性是有。 故由因剎那生起性是所作性,然瓶無耳所取自性故,如非聲自性。如是若瓶如聲非剛生即滅,所作與無常成錯亂,如於聲或瓶懷疑為常時,不由無常性于彼顯示。故如瓶是所作,聲亦是,故不能說”非所作性”,如是由所作性是無常體故,有彼則無常性非無故,安立法一性之自性。 於事物無差別,如雖離瓶聲是所作,如是亦應離無常,故由所作性彼應成無常耶?今若問如何法性無差別?何須說”如何”?法如是則法亦非差別耶?如是觀察錯亂無錯亂時,必須顯示所作性等自性,若非如是,何者由於他有無成錯亂無錯亂? 所決定觀察之二自性,如於一有,若於他亦然,則非無錯亂。若一有而他非,則由一於他非錯亂。其中所作即是與因相關自性之自性,由非耳所取等自性故,雖非聲亦是瓶,或雖非瓶亦是聲所作,然此不離無常性。

།བྱས་པ་ཉིད་ནི་དངོས་པོའི་ཆོས་རྒྱུས་བྱས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ལ་རྒྱུ་རྣམས་ཀྱང་འཇིག་པའི་ངང་ཅན་སྐྱེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འཇིག་པའི་ངང་ཅན་སྐྱེས་པར་བྱེད་པ་ལ་སྐྱེས་པའི་བྱས་པ་ཉིད་འཇིག་པའི་ངང་ཅན་མ་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་འདི་གང་དང་གཅིག་ པར་གྱུར་པ་དེ་བྱས་པ་བཞིན་དུ་འཇིག་པའི་ངང་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ།།དེ་བཞིན་དུ་ཤ་པ་ཉིད་ཀྱང་ལོ་མ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཤིང་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་གྱི་ཤིང་ཉིད་ནི་ཤ་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཤིང་གཅིག་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། ཤིང་གང་ཡིན་ པ་དེ་ཤ་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་ན་ཤ་པའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཤིང་ཉིད་གཞན་གང་ཞིག་ཡིན།རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་ནི་ཤིང་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་འགའ་ཞིག་ནི་གཞན་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་མ་ཡིན་ལ། འགའ་ཞིག་ནི་གཞན་གྱི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཆོས་རྣམ་པར་ དབྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་གཅིག་པ་ཡིན་ཡང་དེ་ཡོངས་སུ་སྤངས་ནས་ཡོད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དེའི་བདག་ཉིད་འཁྲུལ་པར་འགྱུར་ཏེ། དེས་ན་ཤ་པ་ཡང་ཤིང་གི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་ལ་དེའི་ཆོས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའམ་ ཆོས་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་འགའ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ།རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཡོད་ན་ཤིང་གཉིས་སུ་འགྱུར་རོ། །རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་ན་ཡང་དེའི་རང་བཞིན་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་ཅན་གཞན་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དེའི་བདག་ཉིད་ལ་ངེས་པ་ཉིད་དོ། །དོན་གཞན་ལ་ཡོད་པའི་ ཤིང་ཉིད་དང་ཤ་པ་ཉིད་ནི་གཞན་ཉིད་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་ཇི་ལྟར་ཤིང་ཡིན་ཡང་སེང་ལྡེང་དུ་གྱུར་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཤ་པ་ཡང་ཤིང་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་ལ་བརྗོད་པ་ཤིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལོ་མ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ་ལ་བརྗོད་དེ། དེས་ན་འདི་སེང་ལྡེང་ལ་ཡང་འགྱུར་རོ། །ཤ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལོ་མ་ལ་ སོགས་པའི་ཁྱད་པར་དེ་ཇི་ལྟར་ཤིང་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་བཞིན་དུ་བྱས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇིག་པའི་ངང་ཅན་གྱི་རྒྱུའི་དངོས་པོའི་ཆོས་ཡིན་པས་དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་འཇིག་པའི་ངང་ཅན་མ་ཡིན་པར་འགྱུར། དེ་ལྟར་ཡང་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །རིང་པོ་ཉིད་དང་ཤ་པ་ཉིད་དག་ནི་ཕན་ཚུན་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ མ་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་གང་ཞིག་གང་གི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པ་དེ་དེ་ལ་མི་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པར་འབྲེལ་པ་རིགས་པ་དག་སེམས་སོ། །ཡང་ཇི་ལྟར་ན་འགའ་ཞིག་གི་རང་བཞིན་ཡིན་ཞེས་རྟོགས་ཤེ་ན། འདི་ནི་མདུན་དུ་འཆད་པར་འགྱུར་རོ།

所作性是事物之法,謂由因所作,諸因亦是生起壞滅自性故,于生起壞滅自性中所生之所作性不成非壞滅自性。故此與何為一,如所作性則成壞滅自性。 如是鐵力木性亦是具葉等差別之自性故是樹性自性,然樹性非具鐵力木自性。若問樹豈非一耶?若樹即是具鐵力木自性者,何為非鐵力木自性之他樹性?于自相中,某些具樹等自性者非他自性,某些非他自性者亦非有,因彼中無法之差別故。 若如是,雖一切為一自性,然舍彼而有故,彼自性成錯亂,故鐵力木亦應成具樹自性。豈非將說”於事物無任何法隨行或法差別”耶?若有差別則成二樹。若無差別,則由非彼自性之他有法有故,于彼自性決定。于異義有之樹性與鐵力木性是異性。 故如雖是樹成紫檀,如是鐵力木亦應成非樹。此中說:樹謂具葉等,故此亦于紫檀成。鐵力木謂葉等差別,彼如何成非樹?如是所作謂壞滅自性因之事物法,彼亦如何成非壞滅自性?如是亦將顯示。 長性與鐵力木性非互為自性,故某為何之自性者,由於彼無錯亂故,諸理智者思維法自性是彼自性之相關。若問復如何了知是某之自性?此將於前說明。

།གལ་ཏེ་གོ་བར་བྱེད་པ་གཅིག་ གི་བདག་ཉིད་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བར་འགྱུར་ཏེ།ཤ་པའི་རང་བཞིན་ཤིང་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་བཞིན་དུ་བྱས་པ་མི་རྟག་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དག་ཕན་ཚུན་འགལ་བའི་ ཕྱིར་རོ།།སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་ནི་གྲུབ་པ་ཡིན་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ནི་དེ་ལས་བཟློག་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དག་བདག་ཉིད་གཅིག་པར་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ཉིད་སྨྲས་པ་ནི་གལ་ཏེ་དེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ན་ཞེས་བྱའོ། །དེའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོ་བར་བྱ་བའོ། །གང་ ལ་དེའི་བདག་ཉིད་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་བརྗོད་དེ་དེ་ཡང་གོ་བར་བྱེད་པའོ།།དེའི་དངོས་པོ་ཉིད་དེ་དེ་ཡིན་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་བྱེ་བྲག་མེད་དོ་ཞེ་ན། དོགས་པ་འདི་བསལ་བའི་ཕྱིར་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་སྨོས་ཏེ་བྱས་པ་དང་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཀུན་བརྟགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྟོགས་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བྱེད་པར་རིག་པ་སྟེ། གཏན་ཚིགས་དེའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཆོས་ཐ་དད་པ་རིག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །གལ་ཏེ་བྱས་པ་མི་རྟག་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན། རྣམ་པར་རྟོག་པས་དེ་དག་ཐ་དད་པར་རིག་པ་དེའི་ཕྱིར་བྱས་པའི་བདག་ཉིད་དེ ཞེས་མ་རྟོགས་པ་དག་བྱས་པ་གྲུབ་ཀྱང་མི་རྟག་པ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་གྲུབ་པ་དང་མ་གྲུབ་པ་སྒྲུབ་པ་དང་བསྒྲུབ་བྱའི་བྱེ་བྲག་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཉིད་དོ།།འདི་ཡང་ཕྱིས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །འདིར་འདོད་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སློབ་དཔོན་གྱིས་ཀྱང་དེ་ལྟར་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པའི་ཕྱིར་ ཞེས་བཤད་པ་ནི།དེ་སྐད་དུ་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཐ་སྙད་ནི་རྟོགས་པ་པོའི་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་བྱེད་པ་སྟེ། རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་འདི་ཐམས་ཅད་ནི་བློ་ལ་ཡོད་པའི་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་བྱེ་བྲག་ཁོ་ནས་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ ཅན་འདིའི་ཆོས་ནི་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་གྱི་ཚུལ་གྱིས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འཇུག་ལ།དེ་ཡང་ཐམས་ཅད་དུ་བློ་ལ་ཡོད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །སྒྲ་དང་ས་ཕྱོགས་ཆོས་ཅན་ཉིད་དང་བྱས་པ་དང་དུ་བ་དག་གམ། མི་རྟག་པ་དང་མེའི་ཆོས་ཉིད་བློས་བྱས་པ་ཁོ་ནའོ། །ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་དངོས་ པོ་ནི་འདི་འདིའི་ཡིན་ནོ་ཞེས་འབྲེལ་པ་རྟོགས་པ་ལས་ཡིན་ནོ།

若能令了知是一自性,則彼時能立即是所立,因鐵力木自性是樹性故,如是由所作是無常自性故。如是非理,因能立與所立互相違故。能立自性是已成,所立則與此相反,故能立與所立不應成一自性。 此即所說”若是彼自性”。“彼”謂所了知。凡有彼自性者即如是說,彼即能令了知。若彼事即是彼,則所立與能立無差別耶?為除此疑故說”非”,因遍計所作與無常等法差別故。 了知謂分別作用之認知,因此故。謂由分別了知法差別故。若所作是無常自性,則由分別了知彼等差別故,對未了知”彼是所作自性”者,雖所作已成而不知無常故,已成與未成之能立所立差別相順。此亦后當說明。 此非所許,如說”因阿阇黎亦如是許故”。推度與推度名言是能了知者依彼之作用,由推度推度所推度,此一切唯由心中法與有法差別故。“此有法之法是此”,如是自性方式而推度轉起,彼亦一切唯在心中。 聲與處所之有法性,及所作與煙,或無常與火之法性,唯是心造。法與有法事,由了知”此是此之”相關故。

།དེ་ལས་ཐ་དད་པ་རྣམས་ཀྱི་ནི་འབྲེལ་པ་ཉིད་བཏགས་པ་ཡིན་ལ་ཐ་མི་དད་པ་ལ་ནི་ཐ་དད་པ་མེད་པར་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར། དེ་བློ་ལ་ཡོད་པ་ཞེས་བྱ་བས་བྱེ་བྲག་རྟོགས་པས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཆད་པར་ འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་གཞུང་འདིའི་ཡུལ་ནི་ཆོས་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་བྱས་པ་མི་རྟག་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ཡང་དེ་ལས་བཟློག་པ་རྟོགས་ན། འོ་ན་ནི་དེ་ལས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་བུ་བདེན་པའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པས་ཟླ་བ་གཉིས་བཞིན་དུ་དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་ དོགས་པ་འདི་བསུ་ནས་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་ཉིད་དུ་ཞེས་སྨོས་སོ།།ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་ཉིད་དུ་ཐ་དད་པ་བློའི་རྣམ་པས་བྱས་ཏེ། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བློས་མི་བདེན་པར་རྟོག་པ་ཡིན་གྱི་མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དོན་ཀྱང་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ཕྱི་རོལ་ན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པ་བཏགས་ པ་ནི་གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དངོས་པོ་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ཡིན་ནོ།།རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་བྱས་པ་མི་རྟག་པ་ལས་ཐ་དད་པ་ཡིན་གྱི། ཇི་ལྟར་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱིས་རྟག་པ་བཞིན་དུ་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱང་དངོས་པོ་ལ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཇི་སྐད་བརྗོད་པའི་ཚུལ་གྱིས་འདིའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་བྱས་པ་ཉིད་དང་ མི་མཐུན་པ་མ་ཡིན་ནམ།དེ་ཇི་ལྟར་ན་དེ་ཡང་དངོས་པོ་མེད་པར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། བློའི་བྱེ་བྲག་ཅེས་སྨོས་སོ། །འདི་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ་གལ་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དོན་གྱི་གཞན་གྱི་དབང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་རང་བཞིན་གྱི་དོན་རྟོགས་ན་དངོས་པོའི་ཡུལ་ ཉིད་ཉམས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར།དེས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་དངོས་པོ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཚེ་རང་དབང་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་འདི་དག་དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་ནི་ཉེས་པ་མེད་དོ། །དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་དོན་དེ་ལ་དེའི་རང་ བཞིན་མ་ཡིན་པར་རྟོགས་པ་ནི་ངེས་པ་ཁོ་ནར་དོན་དམ་པ་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་སྣང་བར་འགྱུར་རོ།

於差別者,相關性是假立,于無差別中,由無差別故法與有法事不成立,故說”彼在心中”,由差別了知而了知,因當說此故,此能令了知之論典境是了知法差別。 若所作雖是無常自性,然了知與彼相反,則由彼差別故,如是非真實自性,如二月般非能立彼 - 迎此疑故說”法與有法性”。法與有法性之差別由心相造作,是分別心非真實分別,然非無常性等相之義,因彼在外故。所立相如勝性等非事物中有。 如是相之所作與無常有差別,然非如諸事物之常性,所作性亦非事物中無。若如所說方式,此外在所作性豈非相違?彼如何不成無事?故說”心之差別”。 此說:若分別由義他力故成為義境,則彼時了知顛倒自性之義故,由壞事物境性故,彼所了知成非事物,因遍遮義境性故。當成自在故,此等非義境時則無過。義境之智于彼義了知非彼自性者,必定顯現非勝義自性。

།གང་ཞིག་དངོས་པོ་ལ་རྟེན་པ་མེད་པ་རང་གི་ངོ་བོ་ཐོབ་པ་དེ་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཙམ་གྱི་གཞན་དབང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་གྱི་གཞན་གྱི་དབང་མ་ཡིན་པས་རང་དབང་དུ་གྱུར་པ་ནི་མི་སྲིད་པ་རྟོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྣམ་པར་ རྟོག་པའི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཐ་དད་པ་ལྟར་དེ་ནི་མེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ།གནོད་པ་མེད་པའི་རྟོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དངོས་པོའི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན། བྱས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དོན་ཀྱང་བཏགས་ པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་དངོས་པོར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ཆོས་ཀྱིས་རྣམ་པར་བཅད་པ་ནི་བྱས་པ་ཉིད་ཕྱི་རོལ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་བློ་ལ་ཡོད་པའི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་སྟོབས་ལས་འོངས་པ་ཡང་མི་བདེན་པ་ཉིད་དེ། དེས་ན་ཟླ་བ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་དེ་རྟགས་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། ། འདི་ལ་བཤད་པ་ནི་དེ་དག་གིས་བརྟགས་པའི་ཡུལ་གྱིས་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་དག་གིས་བརྟགས་པའི་ཡུལ་བློ་དེ་ལ་རྣམ་པར་གནས་པའི་ཆོས་གང་ཡིན་པ་དེས་དོན་གོ་ན་སྟེ། དེ་རྟགས་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་དོན་མི་ཐོབ་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །འདི་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ་བློ་ལ་རྣམ་པར་གནས་པའི་ཆོས་ཉིད་ནི་རྟགས་མ ཡིན་ཏེ།དེ་རྟགས་ཡིན་ན་དོན་ཐོབ་པ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་དངོས་པོ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྣང་བ་མི་བདེན་པ་ཉིད་ཡིན་ཡང་འགལ་བ་ཅི་ཡོད། འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཆོས་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པ་ཉེ་བར་བཀོད་ཅེ་ན། ཆོས་ཐ་དད་པར་བརྟགས་པ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ དེ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལྟ་བུར་རྟོགས་ན་གྲུབ་པ་དང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་འཐོབ་པའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་བྱ་དང་སྒྲུབ་པའི་དངོས་པོ་འཐད་པ་དེས་ན་དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་དངོས་པོ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འབྲེལ་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་གྱི་མི་འཁྲུལ་པ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ ཇི་ལྟར་ཕྱི་རོལ་དང་མི་འདྲ་བའི་བྱས་པ་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་རྟོགས་པ་ཡིན་ཞེ་ན།རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་དེ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་གྱི་མངོན་སུམ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་པའི་བྱས་པ་ཉིད་མི་རྟག་པ་ལས་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་སྒྲུབ་པ་དང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོར་འགྱུར་ ཞེ་ན།བརྗོད་པ་བྱས་པ་ལས་མི་རྟག་པ་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་ཡང་མངོན་སུམ་བྱས་པ་ཞེས་བྱ་བར་རྗེས་སུ་འཇུག་གི། མི་རྟག་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པར་འཐད་པ་ཡིན་ནོ།

凡無依事物而得自體者,由唯依近取為他力故,非義他力,故了知自在不可能者,由分別近取力故,如法差別彼唯是無,無害了知者由事物近取作用故。由諸分別非依事物故,所作自性義亦非假立。 若非實有法所遮遣之所作性豈非外境性?故由心中近取力所生亦非真實,故如二月等彼非因相。此中說”由彼等所計境”。由彼等所計境心中安住之法若能令了知義,則彼為因相時必不得義。此說:心中安住之法非因相,若彼為因相則無得義故,然是事物性。故雖分別顯現非真實,有何相違? 若問如何安立了知法差別?由具法差別計度之分別了知彼故。如是了知則得已成與所立之差別故,所立能立事應理,故如是了知之事性是能立。正因此故,成就相關因由之無錯亂。 若問:如何了知與外境不同之所作了知自性之分別?分別非了知彼,而是現量。若問:由現量所了知之所作性與無常無差別故,如何成能立所立事? 答:雖所作與無常無差別,然現量隨行於”所作”,非隨行於無常性故,了知法差別應理。

།གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་རྟགས་རྟོགས་པ་ཡིན་ན། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་བློ་ལ་ཡོད་པའི་ཞེས་བཤད་ཅེ་ན། འདི་ན་བཤད་ཟིན་ཏེ། བློ་ལ་ཡོད་པའི་ཆོས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གང་ཡིན་པ་འདི་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་ལས་འདས་པ་ཡང་མ་ཡིན། ཆོས་ཐ་དད་པ་ཉམས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་རང་བཞིན་འབྲེལ་པས་དོན་གོ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་ནས། དེའི་རྣམ་པ གཅིག་བཤད་པ་ཡིན་ནོ།།རྣམ་པ་གཞན་ཡང་བཤད་པ་ནི། འབྲས་བུ་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེའི་བདག་ཉིད་འབའ་ཞིག་དེར་རང་བཞིན་འབྲེལ་པར་ནི་མ་ཟད་དེ། འབྲས་བུ་ཇི་སྲིད་པ་ཡང་རང་བཞིན་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ། །འབྲས་བུ་ཡང་རག་ལས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་རང་བཞིན་འབྲེལ་པ་ ཡོད་ན་དོན་གྱིས་དོན་འཁྲུལ་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བས་གོ་བར་བྱེད་པ་གོ་བར་བྱ་བ་ལ་རག་ལས་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེར་མི་འཁྲུལ་བར་བརྗོད་ལ།དེ་ནི་དེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་གོ་བར་བྱ་བའི་བདག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་རྒྱུ་མཚན་རྣམ་པ་གཅིག་གིས་གོ་བར་བྱེད་པའི། །གོ་བར་བྱ་བ་ལས་མི་འཁྲུལ་པར་ བཀོད་པ་ཡིན་ནོ།།རང་བཞིན་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་གང་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་དེའི་རང་བཞིན་འབྲེལ་པ་དེ་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ན་ཡང་དོན་གང་ཞིག་དོན་གང་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་དེ་ནི་དེ་ལ་ལྟོས་ནས་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པར་འགྱུར་བས་དེ་རྒྱུ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་དེ་ལས་བྱུང་བའི་རང་བཞིན་འབྲེལ་པས་དོན་གྱིས་དོན་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །དེའི་བདག་ཉིད་ལ་ནི་བདག་ཉིད་གཅིག་པ་ཉིད་རང་བཞིན་འབྲེལ་པ་ཡིན་པས་དེ་ཉིད་ལས་འཁྲུལ་པ་མེད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ན་འབྲས་བུ་གོ་མི་འཁྲུལ་བའི་ཡུལ་ལ་བདག་ཉིད འབྲེལ་པ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན།དེའི་རང་བཞིན་ཞེས་སྨོས་སོ། །དངོས་པོ་རྣམས་སྐྱེས་པ་ལས་སྔར་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་ན་སྐྱེ་བ་ལས་ཡིན་ནོ། །འབྲས་བུ་དང་འབྲེལ་པའི་རང་བཞིན་གྱི་སྐྱེ་བ་དེ་ཡང་གང་ལ་འདིའི་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་དེ་ལས་ཡིན་ཏེ། གཏན་ཚིགས་དེའི་ཕྱིར་འབྲས་ བུ་རང་བཞིན་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ།།གང་གིས་དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་འབྲེལ་པའི་གཏན་ཚིགས་ལས་སྐྱེས་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་རང་བཞིན་འབྲེལ་པ་རྣམ་པ་གཉིས་སྟོན་པའི་རྒྱུ་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ཤེས་པ་ཞེས་སྨོས་སོ། །གང་གིས་དེ་ལྟ་བུའི་གོ་བྱེད་ཀྱི་ཤུགས་ ཀྱིས་རང་བཞིན་ཐོབ་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མར་གྱུར་པ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ལ་མི་འཁྲུལ་པ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་།ལྡོག་པའི་མཚན་ཉིད་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་དོན་འདི་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ།

若由現量了知因相,則何故說”在心中”?此已說明:心中所有法差別是隨現量而行,故非超越現量所成,亦非壞法差別。如是說明自性相關能令了知義后,說其一相。 復說其他相:“果亦”。不僅彼自性為自性相關,凡諸果亦是自性相關。果亦是依待自性。此中有自性相關則義于義無錯亂,由此說明能令了知依待所了知故於彼無錯亂,由彼是彼自性故,以所了知自性之一因由說明能令了知于所了知無錯亂。 說明由自性相關故於何無錯亂,彼自性相關是果時,亦說某義于某義無錯亂者,彼依彼為果,由此了知彼為因。其義是:由彼自性之自性及從彼所生之自性相關,義于義無錯亂。 于彼自性,一性即是自性相關,由彼故成無錯亂,則果了知無錯境中如何成自性相關?故說”彼自性”。諸事物生前非有,此由有性故從生。與果相關之自性生亦從於何無錯亂者生,因此故果是自性相關。 若問:如何由如是自性相關因生之推度成量,如是說示自性相關二相之因為何?故說”所推度知”。此說明:如是能令了知力得自性之推度成量,因於所推度無錯亂,具隨行、返遮相,無則不生之義。

།གཏན་ཚིགས་ཉིད་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེས་ན་དེའི་འཁྲུལ་པ་མེད་པས་དེ་ལྟ་བུའི་དངོས་པོ་གྲུབ་པ་ན་དེའི་རྩ་བ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་དོན་ཡོད་པ་ཅན་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ན་རྣམ་པ་འདིས་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ཤེས་པ་རྣམ་པ་གཉིས་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ཤེས་པ་འདི་གཉིས་ནི་ཞེས་གང་བརྗོད་པ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བའི ཤེས་པ་གཉིས་ཀྱང་གང་དུ་བརྗོད་ཅེ་ན།ཇི་ལྟར་མ་བརྗོད། འདི་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔག་པར་རྣམ་པར་གཞག་པའི་ཕྱིར་བཤད་པ་ཞེས་སྐབས་བརྩམས་ནས་ཕྱོགས་ཆོས་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ལ། དེ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ན་ཡང་རྟགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བརྗོད་པ་ཡན་ལག་ཡིན་ཏེ། དེ་རྟགས་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་རོ།།དེའི་མཚན་ཉིད་ནི་ཚུལ་གསུམ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་གསུམ་ལ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པོ་ཡང་འབྲེལ་པ་རྣམ་པ་གཉིས་ལས་གཉིས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ཤེས་པ་ནི་གཉིས་ཡིན་ལ། རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ ཤེས་པ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ཁོ་ནའོ།།རང་བཞིན་འབྲེལ་པ་རྣམ་པ་གཉིས་དང་ལྡན་པའི་རྟགས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པ་འདི་གཉིས་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རེ་ཞིག་ངེས་པར་གྱུར་པའི་རྟགས་ལས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྐྱེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ རྟོགས་པ་ཉིད་དོ།།ཇི་སྐད་བཤད་པའི་རང་བཞིན་འབྲེལ་པའི་རྟགས་ལས་སྐྱེས་པ་ན་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ཤེས་པ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ལས་ཀྱང་སྐྱེས་པ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །འདི་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྟགས་ལས་སྐྱེས་པ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ལས་ཀྱང་སྐྱེས་པ་ཁོ་ ནའོ།།རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བའི་འབྲས་བུར་གྱུར་པའི་རྟགས་ལས་སྐྱེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་དེ་བཞིན་ཉིད་དོ། །ཤེས་པ་དེ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བའི་དོན་ལ་སྐྱེས་པ་ན་ཡང་དེས་ངེས་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་གསལ་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་གསལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་འདི་གཉིས་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། ། ཇི་ལྟར་གསལ་བའི་དོན་མེད་ན་ནི་དོན་གསལ་བར་མི་འགྱུར་ན་དེ་ནི་འདི་ལྟར་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྨྲས་པ་ནི། དེར་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་དག་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱའོ། །དེའི་འབྲས་བུ་ཉིད་ཀྱི་དོན་དང་ལྡན་པ་ལས་མི་འདའ་བའི་ཕྱིར་གསལ་བར་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཔེ་སྟེ། དཔེར ན་དོན་ལས་སྐྱེས་པས་དོན་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དོན་གསལ་བའི་རང་བཞིན་ཚད་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་འདི་གཉིས་ཀྱང་ངོ་།།དེ་ནི་དོན་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་དེ་གཉིས་ཀྱང་དོན་ལ་མངོན་སུམ་ཉིད་ཡིན་ནམ། དོན་ཉིད་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པ་ནི་བདག་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།

因相本身非量,而是推度知。故由彼無錯亂,如是事物成就時,顯示以彼為根本之知有義。如是相中,所推度知二種是量。 若問:所說此二所推度知於何處說?豈非已說?如是為安立推度故說”說明”而開始論述”宗法”,安立彼時說因相相亦是支分,因彼從因相生故。彼相為三相,彼亦存於三。三者亦由二種相關故為二,如是因相所生之所推度知是二,所推度知唯是所推度。具二種自性相關之因相所生此二是量。 何故?由從彼生故。首先,從已定因相生推度即是了知。從如所說自性相關因相生時,所推度知亦從所推度生。如是,從所推度自性之因相生者,必定從所推度生。從為所推度果之因相所生者亦如是。彼知生於所推度義時,由彼決定有故,由彼即是顯明自性故,由義顯明性故此二是量。 如無顯明義則不成義顯明,然此非如是可能。彼說:“彼等無錯亂”。由不離彼果性之有義故,決定顯明。如現量者為喻:如由義生故於義無錯亂故,義顯明自性是量,如是此二亦然。 彼由從義生故,彼二知于義亦是現量耶?義本身生識是顯明自身。

།དེས་ན་རྗེས་ སུ་དཔག་པར་བྱ་བས་བསྐྱེད་པ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ཤེས་པ་གཉིས་ནི་མངོན་སུམ་བཞིན་དངོས་པོ་ཉིད་དུ་ན་དོན་གསལ་བར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།དེ་སྣང་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ཡང་ཞེས་སྨོས་སོ། །གང་གིས་འདི་གཉིས་དངོས་སུ་ན་དངོས་པོ་གསལ་བའི་ཕྱིར་དེ་ལ་མངོན་སུམ་དུ་འགྱུར་བ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ ཤེས་པ་འདི་གཉིས་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་སྣང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།ཇི་ལྟར་ན་དངོས་པོ་སྣང་བའི་རྒྱུ་ཁྱད་པར་མེད་པ་ལས་འདི་གཉིས་ནི་དངོས་པོ་སྣང་བ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ལ་མངོན་སུམ་ནི་མ་ཡིན་ཞེ་ན་དངོས་ལས་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སྨོས་སོ། །གང་གིས་འདི་གཉིས་མངོན་སུམ་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་གསལ་བ་ ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ཤེས་པ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་དག་ལས་དངོས་སུ་སྐྱེས་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི།འོན་ཀྱང་མི་རྟག་པ་བྱས་པའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཡང་བྱས་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་བར་ཆོད་པས་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། །རྟགས་སམ་རྟགས་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་ རྟོག་པ་དངོས་སུ་དོན་ལས་སྐྱེ་བ་འགའ་ཡང་མེད་དོ།།དེ་བཞིན་དུ་མེ་ཡང་རང་གི་འབྲས་བུ་དུ་བ་མྱོང་བས་བར་ཆོད་པས་རང་གི་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་བརྗོད་པའི་འབྲེལ་པ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རྟགས་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པས་ན། དེ་ཡོད་ན་བསྒྲུབ་ བྱ་ཡོད་པར་ངེས་པར་རྟོགས་ནས་རྟོགས་པ་པོ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་དོན་དེ་ཉིད་དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ།།འདི་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་མངོན་སུམ་བཞིན་དུ་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱི་ནུས་པ་ཙམ་ལས་སྐྱེས་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་མ་ རྟོགས་པའི་དོན་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་རིགས་པ་རྩོལ་བ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཡང་འདི་ལྟར་འཐད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དོན་གཞན་ལས་རྟོགས་པ་ན་དོན་གཞན་དེ་མི་འཁྲུལ་པར་ངེས་པས་དེ་ལས་དེ་རྟོགས་པར་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་གྱུར་པའི་དོན་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་རྟོག་པ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ ནོ།།དོན་གཞན་འཁྲུལ་པ་མེད་པར་ངེས་པར་མ་རྟོགས་ན་ནི་བརྟག་པར་མི་བྱ་བའམ། ཐེ་ཚོམ་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རྟོགས་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་འབྲེལ་པ་མ་བརྟགས་པ་འཁྲུལ་པ་ལས་ངེས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ན་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ངེས་པ་ཙམ་ལས་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ་ མངོན་སུམ་བཞིན་དུ་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་དོན་གསལ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

若問:由所推度所生之二種所推度知,如現量般實際上成為顯明義耶?故說”雖彼非顯現”。此二所推度知雖實際上顯明事物故於彼成現量,然所推度知此二非所推度顯現。 若問:如何由事物顯現因無差別,此二非事物顯現而非現量?故說”由非從事直生故”。此二所推度知如現量般成為事物顯明性,然非直接從所推度生,然無常雖是所作自性,由經驗所作間隔而生分別知。因相或具因相之分別皆無直接從義生者。 如是,火亦由經驗自果煙間隔而為自知之因。故義是此:由具如所說相關故,因於所推度無錯亂,故有彼則決定了知有所立,了知者趣入推度即是量趣入,因如是了知如是成之義故。 如是,推度非如現量僅從因緣力生,然爲了知未知義故策發推度理。此亦應理:由從他義了知時,決定他義無錯亂,故從彼了知彼應理。如是瞭解如是成之義即是量。 若未決定了知他義無錯亂,則不應觀察,或成疑惑,故了知非量。若由未察相關之錯亂成決定,爾時亦僅由決定分別非量,因非如現量由自性顯明義故。

།དོན་གསལ་བ་ལ་ནི་དོན་གྲུབ་པའི་རྩ་བ་ཅན་ཡིན་པས་དོན་མ་གྲུབ་ཀྱང་ངེས་པ་ཙམ་ལས་ག་ལ་འགྱུར། དེའི་ཕྱིར་དོན་གྱི་འབྲས་བུ་ཉིད་ཀྱིས་དོན་ལ་སོ་སོར་ངེས་པས་དོན་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་ པ་ཚད་མ་ཡིན་པ་དེ་བས་ན་རང་བཞིན་འབྲེལ་པ་རྣམ་པ་གཉིས་ཉེ་བར་བཀོད་དོ།།དེས་ན་དེ་ལྟར་འབྲེལ་པ་ཉེ་བར་བཀོད་པ་གཞུང་བཙུགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ངེས་པ་ཉིད་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོའམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གཞན་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཇོག་པར་འགྱུར་རོ། །གང་གིས་དེ་དེ་དང་མཚུངས་པར་ རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་དེ་ལྟར་འགྱུར་བ་མངོན་སུམ་དོན་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པས་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་རང་གི་རྒྱུའི་ནུས་པ་ཉིད་ལས་དངོས་པོ་གསལ་བའི་རང་བཞིན་གྱིས་དངོས་པོ་ལ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཆོད་པ་མེད་པར་སྔོན་པོ་མཐོང་ནས་སྔོན་པོའོ་ཞེས་རྟོགས་ཀྱི་རྗེས་ སུ་དཔག་པ་ལྟར་སྔོན་པོ་ལ་མི་འཁྲུལ་པའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དོགས་པ་འདི་བསུ་ནས་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་ཉིད་ཀྱང་ཞེས་སྨོས་སོ།།གང་གི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མི་ཟད་ཀྱི། མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་ཇི་སྲིད་པ་ཡང་དོན་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཡིན་ན་ཡིན་ནོ། །ཡང་འཁྲུལ་ པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞིག་ཚད་མ་ཡིན་ནམ།འོན་ཏེ་ཚད་མའི་རྒྱུ་ཡིན་ནམ། དེ་སྟེ་ཚད་མ་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན། རེ་ཞིག་ཚད་མ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མ་སླུ་བ་མེད་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཞེས་དོན་གསལ་བའི་རང་བཞིན་ཙམ་གྱིས་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་ མའི་རྒྱུ་ཉིད་ལས་ཚད་མའི་དེ་ཉིད་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།།རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་དོན་དམིགས་པ་ཉིད་ལས་དོན་ངེས་པས་ཚད་མ་རྣམ་པར་འཇོག་པས་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་དོན་ངེས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ཡང་རང་གི་རྒྱུ་ཉིད་ལས་ཡིན་ནོ། ། ཚད་མ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་ཡང་དོན་གསལ་བའི་རང་བཞིན་གྱིས་ཀྱང་གཞག་པར་ནུས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དོན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དོན་ལ་མི་བསླུ་བ་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མར་འཇོག་པ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་དོན་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་བསམ པས་དེ་སྐད་བརྗོད་དོ་ཞེ་ན།དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། ཡུལ་ཉིད་སྟོན་པར་བྱེད་པ་འདི་གཉིས་ནི་དོན་ལ་མི་བསླུ་བ་ཉིད་ལ་བརྟེན་པར་འགྱུར་བས་མི་བསླུ་བ་དེ་ཉིད་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་འགྱུར་བས་དོན་ལ་མི་འཁྲུལ་བས་ཅི་བྱ་སྟེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ནང་གི་ཡན་ལག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་འདི་དག་ལ་ བདག་ཉིད་ཇི་ལྟ་བར་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ།

于顯明義,由是義成就之根本,故義未成就時僅由決定如何能成?因此,由義之果性于義各別決定,如所了知義即如是存在故,推度是量,故安立二種自性相關。 如是安立相關即是立論。其決定性由”因果事物或”等說明由無他性而安立。由彼與彼相等,推度亦如是,現量于義無錯亂非量,然由自因力顯明事物自性而於事物是量。 正因此,無間隔見青已了知”是青”,非如推度由於青無錯亂隨行。為遮此疑,故說”現量之量性亦”。因不僅推度,凡諸現量于義無錯亂時亦是。 複次,此無錯亂是何?是量耶?抑是量因耶?抑是安立量者?首先非量,因量由無欺知即顯明義自性而安立故。亦非因,因由量因性成量性故。亦非能安立,因由無錯亂義所緣性而義決定安立量故無義故。如是,義決定自性之現量亦由自因性。 雖安立為量性,亦能由顯明義自性安立。若謂:由無義則不生故,現量推度由於義無欺而安立為量,彼即是于義無錯亂自性,以此意趣而如是說者。 此亦不應理,此二顯示境者依于義無欺性,故無欺彼即成安立支分,于義無錯亂何用?因是彼自內支分故。彼於此等如自性成就差別性。

།དེའི་ཕྱིར་འདིར་བསམ་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོའི་མཐུ་ལ་མི་ལྟོས་པ་འདི་དག་གིས་རབ་ཏུ་བསྟན་པ་ཉིད་མཐར་ཕྱིན་པར་མི་འགྱུར་བས་ཤེས་པ་དང་དོན་དག་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་དེའི་བདག་ཉིད་མེད་ན་ཇི་ལྟར་མྱོང་བའི་དོན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཉིད་དངོས་ པོའི་ནུས་པ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་མམ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་དོན་རྟོགས་པར་བྱེད་པས་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་དེའི་དོན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་རྟོགས་པར་བྱའི། གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་གྱིས་དོན་བར་མ་ཆོད་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་སོ་ཞེས་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། མངོན་སུམ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ནི་མ་ཟད་དེ། ཚད་ མ་མེད་པ་ཡང་ཡུལ་གཞན་ན་ཁྲོན་པའི་ཆུ་ལ་སོགས་སོ།།རྟོགས་པ་ཙམ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་འཐད་པ་ལ་ལྟོས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་མ་བརྟགས་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་ནི་དོན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཤེས་པས་དོན་དམིགས་པའི་ཕྱིར་དེ་ལས་དེ་འགྲུབ་པོ་ཞེ་ ན།དེ་ཡང་རྣམ་པར་ངེས་པར་མཐོང་བ་ལས་དོན་འགྲུབ་བོ་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གསལ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་དོན་གྱི་དོན་འཁྲུལ་པ་མེད་ཀྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དོན་གྲུབ་པས་ན་དེ་དོན་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པར་བསྟན་པས་ཅི་བྱ། འདི་ལྟར་དོན་དེ་ཉིད་ ཀྱིས་ཡོད་པར་གྲུབ་པའི་དོན་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་བདེན་མོད་ཀྱི། དེའི་ཚད་མ་ཉིད་ཀྱང་རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་རང་གི་ཆོས་ཀྱིས་གཞག་པར་ནུས་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་གྱི་ཆོས་ནི་གཞན་གྱི་རང་བཞིན་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཚད་མ་ཉིད་དོན་ ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པས་ངེས་པ་ཡིན་ན་བདག་ཐོབ་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་ཚད་མར་གཏན་ལ་མ་ཕེབས་པའི་ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།རྗེས་སུ་དཔག་པ་མ་སྐྱེས་པ་དངོས་པོའི་མཐུ་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེ་བ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་འདི་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ་དོན་ལ་མི་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་དོན་རྟོགས་པར་ནུས་པ་ཡིན་ ནོ་ཞེས་བྱ་བས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ།།མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་ཉིད་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཁོ་ན་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེས་དོགས་ན། ཕྱོགས་གཞན་ལ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་བཤད་པ་ནི་དེ་མེད་པར་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དོན་མེད་པར་འབྱུང་བ་ནི་དོན་དེར་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་ནི་ ཇི་ལྟར་རྟོག་པའི་དོན་མེད་པ་ཡིན་ཏེ།དེ་ཡོད་ན་ཤེས་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་ལྟར་འཁྲུལ་ན་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་ཉིད་མི་འཁྲུལ་པའི་རྩ་བ་ཅན་དུ་བསྒྲུབས་ནས་དེ་ཡང་དེ་ལས་བྱུང་བའི་རྩ་བ་ཅན་དུ་ བསྟན་པའི་ཕྱིར་གཞན་གྱི་ཞེས་སྨོས་སོ།

因此,此處意趣是:由不依事物力而此等所說不能究竟,因知與義各異故,無彼自性時,如所經驗義若無則不生性即是事物力。 故由現量或推度了知義者,必定應了知彼義無則不生。若謂:豈非說由現量無間隔了知義耶?不僅現量,無量亦如他處井水等。僅了知非如是不成故,應依正理。未察事物之知非能成義。 若謂:由知緣義故,由彼成彼?彼亦由”由見決定故義成”等明顯,于彼已決定。若爾,則由義之義無錯亂推度義成就故,說彼于義無錯亂何用?如是,由義彼即成就義了知。 雖此為實,然彼量性亦應安立。彼能由自法安立,因他法非能安立他自性故。若謂:若量性由於義無錯亂決定,則未決定所得推度為量故成疑惑? 未生推度非由事物力生,然此由”此是量,因於義無錯亂故能了知義”而生。若疑現量量性如何唯無錯亂,說於他方非量者即是”無彼”。 無義而生於彼義錯亂故,成顛倒故。顛倒即如所分別義無,有彼則知非成顛倒。故無錯亂性即是量。故如是錯亂則非量故,成立現量量性以無錯亂為根本,為顯示彼亦以從彼生為根本故說”他之”。

།ཤེས་པ་ནི་དོན་ལས་གཞན་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་ཐ་དད་པ་གཞན་གྱི་མི་འཁྲུལ་པ་དེ་ཡང་དེ་ལས་སྐྱེས་པ་ལས་གཞན་ཅི་ཞིག་ཡོད། དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་བཏགས་ནས་ཐ་མི་དད་པར་བསྟན་ཏོ། ། འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉིས་ཀྱི་ཆོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཞན་ལ་ཞེས་རྟོགས་པ་ཉིད་མ་བརྗོད་དོ། །འདིར་ཡང་མི་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་མཚན་དེ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་པར་སྒྲུབ་པ་ན་རྒྱུ་མཚན་གཞན་མེད་པར་བརྗོད་པར་བསྒྲུབ་པ་ནི་རག་མ་ལས་པའི་ངོ་བོ་རྣམས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གང་དག་གི་ངོ་བོ་རག ལས་པ་མེད་པ་དེ་རྣམས་ནི་དེ་ལས་དེ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་གང་ལ་ངོ་བོ་རག་ལས་པ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བར་ངེས་པ་རག་ལས་པ་དེ་ཡོད་ན་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་གྱི་མི་འཁྲུལ་པ་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལས་དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་མེད་ཀྱང་ཡོད་པས་ན་དེ་ཡོད་ ན་དེ་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བ་མེད་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་དེ་ལྟར་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་མཚན་དེ་བཞིན་འབྲེལ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གསུམ་ལ་ཚུལ་གསུམ་སྲིད་པས་གཏན་ཚིགས་ཉིད་བསྒྲུབས་ནས་ད་ནི་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་དེ་དག་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱིས་ཁྱད་ པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་ཞེས་རྩོད་པ་སློང་བར་བྱེད་དོ།།གལ་ཏེ་ཇི་སྐད་བཤད་པ་དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་གོ་བར་བྱ་བ་དང་གོ་བར་བྱེད་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ།། །། བམ་པོ་གསུམ་པ། ཇི་ལྟར་དུ་བ་དེའི་བདག་ཉིད་དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་དུ་བ་ཞེས་དུ་བའི་བདག་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་གཞན་ཡང་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བདག་ཉིད་ཇི་ལྟ་བར་གྱུར་པས་དེ་དག་ཀྱང་གོ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། འདི་ན་མེ་ཡོད་དེ། དངོས་པོའི་ཕྱིར་རོ། །ཐོགས་བཅས་ཀྱི་ཕྱིར་དང་། མི་རྟག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་བཞིན་དུ་འདི་ན་དངོས་པོ་འམ་ཐོགས་བཅས་སམ་མི་རྟག་པ་ཡོད་དེ་དུ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འགྱུར་ན་དེ་ལྟ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་འབྲས་བུས་རྒྱུ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་མི་ནུས་སོ། །དངོས་པོ་ལས་མེ་རྟོགས པའམ།དུ་བ་ལས་དངོས་པོ་རྟོགས་པར་ནུས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཆུ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་ཡོད་ཀྱང་མེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེ་ལས་སྐྱེས་པ་ནི་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་གྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བརྗོད་པར་མི་བྱའོ་སྙམ་དུ་བསམས་པའོ།

知與義是異。事物差異他之無錯亂,除從彼生外更有何?因以從彼生為因故,假立而顯示無差異。 無錯亂是二者之法故,未說”於他”了知。此中亦證成無錯亂因是從彼生時,說明無他因即是”非依待自性者”。 凡諸自性非依待者,由從彼得彼故,於何自性依待者,與彼定共生,依待彼有則有,如是自性無錯亂彼無故。因非由彼成彼自性故,雖無彼亦有,故有彼則有彼不成故無共生。 故如是無則不生因即是相關故,三處有三相故成立因相已,今為次第顯示彼等所立能立自性差別故,以”若”而興諍論。 若如所說由從彼生相因故,果了知因為能表知,爾時一切成所知能知性。 卷三 如煙由彼自性從彼生故,說煙即煙自性為能表知,如是他亦由彼自性是自體故,由如是自性彼等亦成能表知,如”此有火,因是事物故,因有礙故,因無常故”。如是”此有事物或有礙或無常,因有煙故”。 然非如是,故果不能推度因。不能由事物了知火,或由煙了知事物,因水等事物雖有而無火故。故思”從彼生不應說為由無錯亂性成立所推度”。

།ཅི་སྟེ་ཐམས་ཅད་ལས་བདག་ ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དེ་ལ་སྐྱེས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་ན་དེ་ནི་མི་རིགས་སོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཞེས་བྱ་བའོ།།གང་གི་ཕྱིར་མེ་ལས་དངོས་པོ་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་རྣམས་ལས་ཀྱང་དུ་བ་དངོས་པོ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་དུ་སྐྱེ་བ་ཡིན་གྱི། མེ་ཙམ་ལས་དུ་བ་ཙམ་དུ་སྐྱེ་བ་ ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།རེ་ཞིག་འདི་གོ་བར་བྱ་བ་ལ་ལྟོས་ནས་སྤང་བའི་ཕྱིར་མདོའི་འབྲེལ་པ་གཞི་འཆའ་བར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །མེའི་ཆོས་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ཡོད་ན་དུ་བ་འབྱུང་བའམ། དེ་མེད་ན་དུ་བ་ལྡོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རེ་ཞིག་ལྡོག་པར་མི་ནུས་པའི་ཆོས་དངོས་པོ་དང་མི་རྟག་ པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་བཀག་པ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ།།འདི་ལྟར་བུད་ཤིང་དང་བཅས་པའི་དངོས་པོ་གཞན་ནམ་མི་རྟག་པ་ཡོད་ཀྱང་དུ་བ་མི་སྐྱེའོ། །གཞན་འབར་བ་ཅན་དང་བུད་ཤིང་གི་ཁྱད་པར་ལས་སྐྱེས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་མེད་ཀྱང་བུད་ཤིང་སྲེག་པར་ནུས་པ་ ཙམ་ཡོད་ན་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དུ་བ་ཙམ་གྱི་རྒྱུ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་གང་མེད་པར་འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་དེ་ལས་འདི་སྐྱེ་བའི་མཚན་ཉིད་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་པ་ལ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་སྐྱོན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་བས་ན་འབྲས་བུ་ནི་གཏན་ཚིགས་ ཡིན་ནོ།།བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། བཤད་པ་གང་དག་རྒྱུ་ལ་རང་བཞིན་རྒྱུའི་དངོས་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ཇི་སྙེད་ཅིག་མེད་ན་མི་འབྱུང་སྟེ་དེ་དག་གིས་ནི་ཡིན་ནོ། །འདིས་ནི་འབྲས་བུའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་བསྟན་ཏོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་ལས་རྒྱུའི་དངོས་པོར་རྟོགས་པའི་རྒྱུའི་ ཆོས་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ཉིད་འབྲས་བུས་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་དུ་བ་ལས་དངོས་པོ་དང་མི་རྟག་པའམ་རྩཝ་ལས་བྱུང་བ་རྟོག་པ་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་མེ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་འདི་ནི་སྲེག་པར་བྱེད་པ་བརྗོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་འབྲས་བུ་ཉིད་ཀྱིས་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ་འབྲས་བུ་ཡང་གང་དག་མེད་ན་མི་འབྱུང་ བ་དེ་དག་ཁོ་ནའི་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་འདི་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དངོས་པོར་རིགས་སོ། །དེ་སྨྲས་པ་ནི་གང་དག་མེད་ན་འབྲས་བུ་མི་འབྱུང་བ་དེ་དག་གི་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་འདི་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་བསྟན་པས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ དུ་གོ་བར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་ཐལ་བ་སྤངས་ནས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་བསྟན་པས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གོ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པ་ཡང་སྤང་བའི་ཕྱིར།གང་དག་ཅེས་སྨོས་སོ།

若說”非由一切以一切自性于彼生”者不應理,故說”於一切相”。因由火生事物等自性時,煙亦生為事物等自性,非僅由火生僅煙。 首先,就所知而言,為遮故說”非立經關聯”。非有火之諸法則煙生,或無彼則煙遮。 首先,不能遮之法事物、無常等,由遮隨行故非因。如是,雖有具薪事物他或無常,煙不生。他如具光明及從特殊薪生等,雖無彼等,僅有能燒薪時生故,非僅煙之因。 故無彼時果生者,因無從彼生相決定故,由從彼生故果為能表知,無如所說過失。因此故果是因。 何為所立?說:凡諸因之自性因事,無彼等則不生,即由彼等。此顯示果之所立差別。由隨行及遮而了知為因事之因法,即彼等為果所表知。 故由煙非了知事物及無常或從根生,然說”火”,因此說能燒故。此由果效能表知,果亦唯屬無彼等則不生者,故此應知為彼因事。 說此即是:無彼等則果不生者,此定為彼等之果故。如是顯示果因之所立已,遮一切相所知性已,為遮由顯示能立差別故一切相能知性故說”凡諸”。

།ཅིའི་ཕྱིར་མདོར་མ་བསྟན་ཞེ་ན་མ་བསྟན་ཞེས་སུས་སྨྲས། འདིར་རྒྱུ་ཡོད་པ་ལ་རང་བཞིན་ཇི་སྙེད་ཅིག་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་ འབྲས་བུ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པར་ནུས་པ་ཡིན་ནོ།།འདིའི་རང་བཞིན་རྒྱུ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་གང་ཡིན་པ་མ་ཡིན་གྱི། གཞན་དུ་ན་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་ལ་སོགས་པ་ནི་མེ་མེད་ཀྱང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་དག་གི་ཞེས་བྱ་བ་དང་། དེ་དག་ཁོ་ན་ཞེས་མདོར་ འབྲེལ་པར་འགྲེལ་པ་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་བརྗོད་དོ།།མདོར་ན་འབྲས་བུ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཙམ་ཞིག་བརྗོད་དོ། །དེ་ལ་གོ་བར་བྱ་བ་ལ་ལྟོས་ནས་འདི་དག་གིས་ཞེས་འབྲེལ་ལ། གོ་བར་བྱེད་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ནི་དེ་ཁོ་ན་ནས་ཞེས་འབྲེལ་ཏོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གཞུང་འདི་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་ཉེ་བར་བཀོད་ དེ།འབྲས་བུ་ནི་དེ་དག་ཁོ་ནས་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ནོ། །རང་བཞིན་བྱ་བ་འདི་བཤད་པ་ནི་ཆོས་དེ་དག་བྱ་བ་ཡིན་ལ། མེད་ན་མི་འབྱུང་ཞེས་བྱ་བའི་བཤད་པ་ནི་གང་དག་དེ་དག་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་དེ་མེད་པར་འབྱུང་བ་ནི་དེ་ལས་སྐྱེ་བར་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ འདི་ཡང་བཤད་པར་བྱའོ།།འདིར་ཕ་རོལ་པོ་སྔར་བཤད་པའི་རང་གི་ཕྱོགས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་སྟོན་པ་ནི་གལ་ཏེ་གང་དག་རྒྱུ་ལ་ཡོད་པའི་ཆོས་འགའ་ཞིག་ཉིད་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་འབྲས་བུ་ལ་ཡོད་པའི་ཆོས་འགའ་ཞིག་ཉིད་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཆ་ཤས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་དང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ ཡིན་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གང་གི་ཚེ་རྒྱུའི་ཆོས་དེ་དག་ཉིད་ཀྱིས་འབྲས་བུའི་ཆོས་སྐྱེད་པ་དེའི་ཚེ། དངོས་པོ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་རྒྱུ་ལ་གནས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ལ། འབྲས་བུ་ལ་གནས་པ་ཡང་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་ འགལ་བའི་ཆོས་གནས་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་ལ་ཡོད་པའི་ཆོས་རྣམས་ཐ་དད་པར་འགྱུར་ལ།འབྲས་བུ་ལ་ཡོད་པ་འགའ་ཞིག་རྒྱུ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་སྐྱོན་འདིར་འགྱུར་རོ། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་དང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་ཡང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གོ་བར་བྱ་བ་དང་གོ་བར་བྱེད་པའི་དངོས་ པོར་རྣམ་པར་གནས་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན།འདི་བཟློག་པའི་ཕྱིར་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་དང་ཞེས་སྨོས་སོ།

若問:何故經中未說?誰說未說?此中能說”于因有多少自性,無則果不生者,彼果為因”。 此非其自性無因不生,否則亦不有,因事物等雖無火亦有故。正因此,註釋以關聯解釋經中”彼等之”及”唯彼等”。 略說僅此”果是”。其中就所知而言關聯”由此等”,就能知而言關聯”唯由彼”。正因此,此論文具依待而立:“果唯由彼等為因”。 解釋”自性”即是”彼等法”,解釋”無則不生”即是”無彼等則不生”。如是亦應解釋”無彼而生者,因無從彼生決定故”。 此中顯示對方成立前說自宗:“若謂因中有某法,無則不生,能表知果中有某法”,則成由分生所生及能生。 正因此,當因法等生果法時,事物性等住于因者非能生,住于果者亦非所生故,成無因過。若爾,由相違法住故,因中諸法成差別,果中某法成無因,故有此過。 若謂:若一切相是所生及能生,則一切相住于所知能知事,為遮此故說”非由彼所生差別”。

།འབྲས་བུ་ནི་ཆོས་གང་ཞིག་རྒྱུ་ལ་ཡོད་པའི་ཆོས་གང་དག་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་དེ་དག་ཁོ་ནས་དེ་དག་ཁོ་ནའི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཁས་བླངས་པ་ན་ཆ་ཤས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་དང་སྐྱེད་ པར་བྱེད་པ་ཡིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བརྗོད་པ་འབྲས་བུ་དེ་དག་གིས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་གང་ཡིན་པ་དེ་བཟུང་ན་ཡིན་པར་འདོད་པ་ཉིད་དོ།།རྒྱུའི་ཆོས་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ་དངོས་པོ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་སྤྱིའི་ཆོས་དང་། རྩཝ་ལས་བྱུང་བ་ལ་སོགས་པ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པ་ཁྱད་པར་གྱི་ ཆོས་སོ།།དེ་ལ་སྤྱིའི་ཆོས་རྣམས་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་ཐལ་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་འགལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ་ཁས་བླང་བར་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱེ་བྲག་གི་ཆོས་རྣམས་ནི་ཁས་བླང་བར་མི་ནུས་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ལས་སྐྱེས་པ་ཙམ་ལ་བརྟེན་ནས་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན་འགལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་བརྗོད་པ་ནི་རྩཝ་ ལས་བྱུང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་ཐ་དད་པ་ཡང་དུ་བ་ཁྱད་པར་གཞན་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་དེ་ལས་སྐྱེས་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་རྒྱུ་ལ་ཡོད་པའི་ཁྱད་པར་འབྲས་བུའི་བདག་ཉིད་ལ་བྱེད་པ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་བྱ་བར་ནི་མི་ནུས་ཏེ་ཆ་ཤས་ཀྱིས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེས་ན་ཁྱད་ པར་དེ་འབྲས་བུའི་བདག་ཉིད་ལ་ཡང་ཁྱད་པར་ཙམ་མོ་ཞེས་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ།རྒྱུ་ཁྱད་པར་མེད་པར་འབྲས་བུའི་ཁྱད་པར་ཡོད་པའི་ཉེས་པར་འགྱུར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུའི་ཁྱད་པར་དེ་ཡང་གང་གི་ཚེ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་རྟོགས་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གོ་བར་བྱ་བ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། འདི་ལ་འདིའི་དཔྱད་པ་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཆ་ཤས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་དང་། སྐྱེད་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་ལྡོག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མེ་ཙམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་གྱི། ཁྱད་པར་བཏང་སྙོམས་པ་སྟོན་པ་ཡིན་ན་དེར་ཐལ་བར་འགྱུར་གྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཀྱང་ཁྱད་པར་སྐྱེད་པ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན ཏེ་སྤྱི་ཉིད་ལས་སྤྱི་ཡིན་ཏེ་ཁྱད་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ནི་ཁྱད་པར་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཁས་བླངས་པ་ན་འདི་ཁྱད་པར་སྤྱིའི་བདག་ཉིད་ལ་བཏང་སྙོམས་སུ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོའི་བདག་ཉིད་ཆ་ཤས་དང་བཅས་པར་ཐལ་བ་ཉིད་ནི་འདི་ཉིད་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཁྱད་པར་གྱི་རང་བཞིན་བཏང་སྙོམས་སུ་གནས་པ་ལ་ཡང་སྐྱོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དངོས་པོ་ནི་ཆོས་ངེས་པ་རྣམས་བྱ་བའི་ཡུལ་ཐ་དད་པ་ཉིད་ན་ཇི་ལྟར་ཆ་ཤས་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར། འོན་ཏེ་རྩཝ་ལས་བྱུང་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱི་མེ་ནི་མེའི་རྣམ་པ་ཡིན་ལ། དེ བཞིན་དུ་དུ་བའི་རྣམ་པ་ཡང་དེ་ལས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་རྣམ་པར་དབྱེར་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ།

當承許”果唯由因中有法無則不生者,唯為彼等因”時,若說將成由分生所生及能生,此是就執取彼果所生差別而言所許。 因法有二:事物性等隨行共法,及從根生等無隨行別法。其中推度共法過失非極相違,因能承許故。別法則因不能承許故,若僅依從彼生而應推度則成相違。 對此說:從根生等差別雖異,因煙有異差別故非從彼差別生,然不能說因中差別于果體全無作用,因將成由分能生故。故許彼差別于果體亦僅是差別,為避無因差別而有果差別過失。 因差別亦於何時了知隨行時,即一切相成所知性。 對此當觀察:如是亦不遮由分所生及能生。若說僅由火體性而非差別平等顯示則成彼過,然於差別亦生差別則不然。 非也,由共性生共性非差別。當承許彼非差別時,此於差別共性體平等住故。事物體成有分即是此過,若非如是,則於差別自性平等住亦應無過。事物于諸定法作用各異時,如何不成有分? 若謂:從根生等自性一性之火是火相,如是煙相亦是從彼所生差別無分別自性。

།དེ་ལྟ་བུའི་རྒྱུ་དེ་ལས་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་དེ་སྐྱེ་བ་ན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ལས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཀྱང་ཆོས་ཐ་དད་པར་ངེས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་མེའི་ཆ་ལས་ཁྱད་པར་གྱི་ཆ་ཐ་དད་པར་བྱེད་པར་ཟད་དོ། །དེས་ ན་གང་གིས་ཁྱད་པར་གྱི་ཆ་མེད་ཀྱང་དེ་ལྟར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་རང་བཞིན་ཡོད་ན་ཡོད་པའི་དུ་བ་དེ་མེད་པར་འབྱུང་བ་ནི་ཞེས་ཁྱད་པར་གྱི་རྒྱུ་ཅན་ཡིན་པ་སེལ་བར་འགྱུར་བ་འགའ་ཞིག་ནི་ཆོས་ཅན་གཞན་ལ་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་དེ་དང་གཅིག་ཏུ་བྱས་ནས་ངེས་པས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བར་བརྗོད་པ་ཡིན་ལ་གཞན་ནི་ལྡོག་པ་ཡིན་ནོ།། དངོས་པོ་ལ་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་གྱུར་པའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་གཉིས་པོ་དེ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་གྱུར་པ་གཞན་དག་ལས་གཞན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་འདྲ་བའི་མཚན་ཉིད་ལས་སྐྱེ་བས་ན་ཆ་ཤས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་དང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་གཞན་དག་ལ་ཡང བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེ་ན།དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། མ་ཡིན་ཏེ་དེ་མེད་པར་འབྱུང་བ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་མི་བརྗོད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཏན་ཚིགས་ཐིགས་པའི་རྫ་མཁན་ལས་ནི་འཇིམ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་ཡིན། འཇིམ་པ་ལས་ནི་དབྱིབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་ མི་འཐད་པར་འགྱུར་ཏེ་འཇིམ་པ་དང་རྫ་མཁན་གཉིས་ཀ་ལས་འཇིམ་པ་དང་དབྱིབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཆ་མེད་པའི་དངོས་པོ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལ་འདི་ནི་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་གཅིག་ལས་ཀྱང་འབྱུང་ལ་གཞན་ལས་ཀྱང་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདི་ནི་རྫ་མཁན་ལས་ཀྱང་འཇིམ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ ལ།འཇིམ་པ་ལས་ཀྱང་དབྱིབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡིན་ནོ། །རྫ་མཁན་མ་ཡིན་པའི་སྐྱེས་བུ་དང་འཇིམ་པ་དང་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་སོ་ཕག་ལ་སོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་མི་འདྲ་བ་ཉིད་མི་འདྲ་བའི་ཚོགས་པས་བསྐྱེད་པ་ཡིན་གྱི། དེར་འཇིམ་པ་ཡོད་ཀྱང་རྫ་མཁན་མེད་པའི་ཕྱིར་བུམ་པའི་དབྱིབས་མེད་ པ་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྫ་མཁན་དེ་རྒྱུ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་ནུས་པར་འགྱུར་རོ།།ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་མི་འདྲ་བ་དང་ལྡན་པའི་འཇིམ་པ་དང་རྫ་མཁན་དག་འབྲས་བུ་མི་འདྲ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཆ་ཤས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཉེ་བར་བཏགས་པའི་ཆོས་རྗེས་སུ་ འགྲོ་བ་ལ་བརྟེན་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་སྐད་བཤད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ་བཏགས་པ་ལ་བརྟེན་པ་ནི་ལྡོག་པའི་རྟེན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་བཞིན་དུ་མིག་ཀྱང་མིག་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་ལས་སྐྱེ་ལ། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་དང་དེ་མིན་དངོས་རང་བཞིན། །ཞེས་མི་བརྗོད་པར་འགྱུར་རོ།

如是因生如是果時,將成一切相由一切相生。然由了知法差別之分別念,僅將火分別為差別分而已。 故雖無差別分,若有如是隨行自性則有煙,說”無彼而生”即遮有差別因,某者于異有法有故,與彼合一而由決定說隨行,他則是遮。 事物中因果所成二自相,由異於他因果故,從不同相生,故無由分所生及能生。如是于共相及差別法等亦應說。 若爾不應理,因不應說”無彼而生”等論文故。如是”因滴論”所說”陶師非泥性,泥非形差別”亦不應理,因由陶師泥二者生無分泥性及形差別事故。 此中非由一切自性唯從一生亦從他生。故此由陶師亦是泥性,由泥亦是形差別。非陶師之人及泥與所生磚等,由不同聚集生不同性,雖有泥而無陶師故無瓶形,因非無故能說彼陶師是因。 由具不同助緣之泥與陶師生不同果故,不了知由分隨行及遮。若謂依分別假立法隨行之隨行及遮而如是說,不應理,因假立非遮所依故。 如是眼亦從眼等特殊聚生,樂等亦非故,不應說”彼非彼事自性”。

།མིག་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་དུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་རྟོགས་བཞིན་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་གི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ན་ནི་མིག་ཚོགས་པ་དེ་མེད་ཀྱང་སྔར་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཚོགས་པ་དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་མ་ཡིན པས་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་རྒྱུ་མི་མཚུངས་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་དང་འདྲ་བར་ཤེས་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་མི་འགྱུར་རོ།།གང་གི་ཚེ་ཁྱད་པར་གྱི་རྟེན་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་དེའི་ཚེ། དེ་ཕྱིས་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དུ་བ་ལ་སོགས་པ་མེ་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་པས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བར་ངེས་པ་ དོན་མེད་པ་ཉིད་དོ།།འོན་ཏེ་གཅིག་དུ་བ་ཡིན་པ་ཉིད་ན་གཞན་ཡང་དུ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དུ་བ་ལ་བརྟེན་ནས་ངེས་པར་བརྟེན་པ་ཡིན་ཞེ་ན། ད་ནི་དུ་བ་གཞན་མེ་ལ་ཡོད་པའི་ཁྱད་པར་ལས་ངེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་མེད་ཀྱང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དུ་བ་ཁྱད་པར་གྱི་རྒྱུ་ཅན་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་དེ་བཞིན་དུ་མེ་ལས་ནི་ དུ་བ་གཞན་འབྱུང་ལ།བརྒྱ་བྱིན་གྱི་སྤྱི་བོ་ལས་དུ་བ་རྣམ་པ་གཞན་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ཡང་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་འམ་ཆ་ཤས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་དང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་འདི་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པ་འདི་དུ་བ་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དོན་ ལན་ཅིག་ཀྱང་རྒྱུ་ཉེ་བར་གནས་པ་རྩ་བར་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱིས་རང་གི་ངོ་བོ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ན་དུ་བ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་དེ་ལྟ་བུའི་རྒྱུ་ཅན་ཉིད་དུ་ངེས་པར་བྱེད་དོ།།གཅིག་ཅིག་དེ་མེད་པར་འབྱུང་ན་ཡང་ལན་ཅིག་ཀྱང་དེ་ལྟར་གྱུར་པར་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འཆད་ པར་འགྱུར་བའི་རིགས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་དུ་བའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་གཅིག་ཅིག་ཀྱང་མེའི་ཁྱད་པར་མེད་པར་འབྱུང་བ་ཡིན་ན་དུ་བ་མེའི་ཁྱད་པར་གྱི་རྒྱུ་ཅན་དུ་མི་འགྱུར་རོ།།འོན་ཏེ་ཡང་ཆ་ཤས་ཀྱིས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་གང་གིས་སྤྱིའི་ཆ་ནི་དེར་ནུས་པ་ཡིན་ ལ་ཁྱད་པར་གྱི་ཆ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འགལ་བའི་ཆོས་གནས་པར་འགྱུར་བ་མེའི་སྤྱིའི་ཆ་ཁྱད་པར་གྱི་ཆ་ལས་ཐ་དད་པ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།རྩཝ་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་དང་མེ་ཉིད་གཉིས་ཕན་ཚུན་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ་སྣང་བ་ཐ་དད་པར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྩཝ་ལས་བྱུང་བ་དང་མེ་ཆ་མེད་པའི་བདག་ ཉིད་ཀྱིས་རྩཝ་ལས་བྱུང་བའི་དུ་བ་ཆ་མེད་པར་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ།

眼等亦將成識自性故。若隨已了知之隨行遮,則雖無眼聚,因先亦有故非彼聚所依,由不同於樂等之因故,不成如彼識性。 當由差別所依而隨行遮時,因后不生故,煙等定為火等聚所生即成無義。 若謂:因一是煙故他亦是煙,故依煙而定所依。今煙他非由火有差別定,因無彼亦有故。故煙如何成差別因?如是將成:從火生異煙,從帝釋頂生異相煙。 故若說非隨行遮或由分所生能生,對此說:此煙等體義,一次因近住為根本故獲得自體時,定一切煙等為如是因性。若一無彼生,因一次亦不成如是故。 故依將說之理,若煙自相一者亦無火差別而生,則煙不成火差別因。若謂亦是由分能生,此亦非理。因共相分能于彼,別相分不能故,將有相違法住,火共相分異於差別分不存在,因從根生性與火性二者互無差別故,未成顯現差異故。 故從根生火以無分體生從根生無分煙。

།དེ་བཞིན་དུ་ལོ་མ་ལས་བྱུང་བ་ལས་ཀྱང་ལོ་མ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་ལས་རང་གི་མཚན་ཉིད་འབྱུང་བ་ན་གང་གིས་འདིར་ཆ་རྣམས་ཆོས་འགལ་བ་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པར་འགྱུར་བ་ཆ་ཤས་ཀྱིས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ དུ་ག་ལ་འགྱུར།བསམ་པ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་ན་དེས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་བཟུང་ན་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་དངོས་པོ་ཡོད་ན་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཇི་ལྟར་རྩཝའི་བུད་ཤིང་དུ་བསྐྱེད་པ་ན་ས་བོན་ལ་སོགས་པ་ཚོགས་པ་མྱུ་གུ་སྐྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ལོ་མའི་བུད་ ཤིང་ལས་ཀྱང་དེས་བསྐྱེད་པའི་དུ་བ་སྐྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།འོན་ཀྱང་དུ་བ་དེ་དེ་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཇི་ལྟ་བ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་ཁྱད་པར་གཞན་དང་ལྡན་པའི་ཚོགས་པ་ལས་ཁྱད་པར་གཞན་དང་ལྡན་པའི་དུ་བ་ཉིད་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདིར་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་ཞེས་ བརྩལ་བས་ན།བུད་ཤིང་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་པར་བརྗོད་དོ། །ཚོགས་པ་དེར་བུད་ཤིང་ཉིད་ཁྱད་པར་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དུ་བ་ཙམ་ལ་ལྟོས་ཏེ་བུད་ཤིང་གི་ཁྱད་པར་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་མེད་པར་འབྱུང་བ་ནི་དེ་ལས་སྐྱེ་བར་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་མེད་ཀྱང་འབྱུང་བར་བཤད་དོ། ། དེ་བཞིན་དུ་འབར་བ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་དག་ཀྱང་ངེས་པར་བྱའོ། །དེ་ཙམ་གྱིས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་ཐམས་ཅད་ལས་ཁྱད་པར་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཐམས་ཅད་ལས་ཁྱད་པར་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་ན་ཚོགས་པ་དེ་དང་དེ་དག་ཏུ་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པའི་རང་བཞིན་ཆ་མེད་པའི་དུ་བ་ཉིད ཆ་མེད་པའི་མེ་ལས་སྐྱེ་སྟེ་དེས་ན་ཁྱད་པར་དེ་མེད་ཀྱང་ཚོགས་པ་གཞན་ལ་དུ་བ་ཡོད་པས་དེ་མེད་ཀྱང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་།མེ་ཡོད་ཀྱང་དུ་བ་བཞིན་དུ་ཁྱད་པར་དེ་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་དེ་དེས་བསྐྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྲེག་པའི་ནུས་པ་ཙམ་ལས་ནི་དུ་བ་ཙམ་སྐྱེ་ལ། ཁྱད་པར་ལས་ནི་ཁྱད་པར་ཡིན་ནོ་ཞེས་ དེ་ལྟར་རྣམ་པར་ཕྱེ་བས་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན།བརྗོད་པའི་ཚོགས་པ་གཞན་ལ་ལྟོས་ནས་རྣམ་པར་ཕྱེ་བ་ཡིན་གྱི་དངོས་པོ་དེ་ནི་རྣམ་པར་དབྱེ་བའི་རྟེན་མ་ཡིན་ནོ། །ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་ཚོགས་པ་གཞན་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་དེ་རྒྱུ་མ་ཡིན་པའི་རྟག་པ་ཡིན་གྱི། དངོས་པོ་དེ་ཉིད་ལ་ནི་ཆོས་འགའ་ཞིག་ཆོས་ འགའ་ལ་བཏང་སྙོམས་པར་རྟེན་པ་མི་འཐད་དོ།

如是從葉生者亦因從葉生故,當唯由自相生自相時,由於此中諸分住于相違法故成差異,如何成由分能生? 以此意趣說”執取彼所生差別”,義謂有如是事物則有如是性。 如根薪生煙時,非如種子等聚生芽般,葉薪亦生彼所生煙,然彼煙從彼生。非如是性,然從具異差別之聚生具異差別之煙。 故此中尋求何為差別性時,說薪為差別。因彼聚中薪即是差別故。故非就煙體而配薪差別,因說無彼亦生,因無彼生定故。 如是亦應定燃等差別。非唯由彼能生,因一切差別從一切生故。若一切差別從一切生,則彼彼聚中互異自性無分煙,從無分火生,故雖無彼差別,由他聚有煙故,因無彼亦有故非因,及雖有火如煙彼差別不生故非彼所生故。 若謂:由燒能力體生煙體,由差別生差別,如是分別將如何?說:依他聚分別,彼事非分別所依。雖無差別由他聚有故,彼差別非因是常,于彼事體則不應某法平等依于某法。

།གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་རྩཝ་ལས་བྱུང་བའི་བདག་ཉིད་ཁྱད་པར་ཡིན་ཡང་དེར་དུ་བའི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པས་གཞན་དུ་ཇི་ལྟར་ཡོད་ཅེ་ན། འདི་ལ་བཤད་ཟིན་ཏེ་དངོས་པོ་ལ་ཆོས་རྣམས་ཕན་ཚུན་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི་འདི་ལའོ་ཞེས་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མ་གྲུབ་པའི་ ཕྱིར་རོ།།འོན་ཀྱང་བསལ་བ་ཐ་དད་པ་དག་ལ་དེའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཚོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཐ་དད་པའི་རྒྱུ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་ལས་རྟོགས་ནས་ཁྱད་པར་དེ་དང་ལྡན་པའི་འབྲས་བུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དོན་དུ་གཉེར་བ་དེ་ལྟ་བུའི་རྒྱུ་འཛིན་པའམ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་འབྲས་བུ་དམིགས་པ་ལས་ཁྱད་པར་ཅན་ གྱི་རྒྱུ་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པའི་རྗེས་སུ་སོང་བའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ལ་ལྟོས་ནས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་པར་འགྱུར་བ་ནི་དེ་ལས་སྐྱེ་བར་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བརྗོད་ལ། ཆ་མེད་པ་ཉིད་ཆ་མེད་པ་ལས་སྐྱེ་བ་ལས་བསམས་ནས་ནི་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་ ཁྱད་པར་བཟུང་ནས་བཤད་དེ།དེ་བཞིན་དུ་རྫ་མཁན་ལས་དབྱིབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་སྐྱེ་བ་ཡང་ངེས་པར་བྱའོ། །མིག་ལ་སོགས་པ་ཤེས་པ་སྐྱེད་པའི་ཚོགས་པ་ཙམ་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ནི་གཞན་དུ་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །ད་ནི་འབྲས་བུ་རྒྱུ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་ཆོས་དག་ཁོ་ནས་གོ་བར་བྱེད་པར་ བཤད་པ་གང་ཡིན་པ་དེར་ཡང་ཆ་ཤས་ཀྱིས་སྐྱེ་བར་ཐལ་བ་སྤོང་བའི་ཕྱིར་རྟགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་སྤྱི་རྣམས་བཟུང་ན་ཡིན་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སྨོས་སོ།།གོ་བར་བྱ་བ་དང་གོ་བར་བྱེད་པའི་དངོས་པོའི་སྐབས་ཡིན་པས། དེ་ཉིད་དེས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་ དང་།ཇི་སྐད་བཤད་པའི་སྤྱི་རྣམས་བཟུང་ན་ཡིན་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །རྟགས་ཀྱི་སྤྱི་དངོས་པོ་ཉིད་དང་། སྐྱ་བོ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ཀྱང་རྟགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གི་ཁྱད་པར་བཟུང་ནས་ཏེ། ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་རྟགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་རྣམས་རྟོགས་ན་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ དངོས་པོར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ།།འདི་དག་ནི་རྟགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། རྟགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ན་རྟགས་བཞིན་དུ་དེ་དག་ཀྱང་ཁྱད་པར་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དུ་བ་ལ་ཡོད་པའི་དངོས་པོ་ཉིད་ནི་བུམ་པ་ལ་ཡོད་པའི་དངོས་པོ་ཉིད་ལས་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དུ་བ་ལ་ཡོད་པ་འདི་བུམ་པ་ ལ་ཡོད་པ་དང་མི་འདྲ་བར་བཟུང་ན་མེ་བསྒྲུབ་པར་རིགས་པ་ཉིད་དོ།

若爾,雖從根生性為差別,既已成彼中為煙因,如何於他處有?對此已說:因事物諸法互無差別故,“此於此”之分別不成故。 然于異遮中,由彼因聚之異因隨行遮了知已,為成就具彼差別果故,取如是因或由見具差別果而推度具差別因。 故非依隨異自相之分別,說”無彼生者,因無彼生定故”。思及無分從無分生,說”執取所生差別”。如是亦應定從陶師生形差別。 已於他處說眼等非依唯識生聚而生。今于說唯由果無因不生法能了知處,為遮由分生過失故,說”取具因差別相之共相故”。 因是所了知能了知事處,義謂”彼即彼所生差別及如說諸共相,取故”。 因共相事性及白性等,亦取因差別相,謂了知具差別因差別時,許為因事。此等是因差別,因由因體故如因彼等亦是差別故。 煙有之事性異於瓶有之事性,故取此煙有異於瓶有時,應理成立火。

།གལ་ཏེ་མེ་མེད་པར་ཡང་འབྱུང་བའི་དངོས་པོ་ཉིད་ཇི་ལྟར་མེའི་རྒྱུ་ཅན་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་ཉིད་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མེ་མ་ཡིན་པ་ལས་བྱུང་བའི་དུ་བ་ཡང་གཞན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མཚུངས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ རོ།།མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་འགའ་ཞིག་གིས་འཁྲུལ་པ་དང་། མི་འཁྲུལ་བར་འགྱུར་བ་དངོས་པོ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ནའོ། །དེ་ཡང་དུ་བ་ཡིན་ཞེས་དབང་ཕྱུག་སེལ་བ་དག་གིས་བསྟན་ཏོ། །ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་པར་ནི་སྤྱི་ཙམ་སྒྲུབ་ བྱེད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི།སྤྱི་ཁྱད་པར་དུ་མ་བྱས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ། རྒྱུ་གང་ཞིག་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དེས་ནི་རང་གི་འབྲས་བུ་ལ་སྤྱིའི་ཆོས་ཁྱད་པར་གྱི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་རྣམས་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་དེ་དག་གི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པ་ ཉིད་དོ།།རྒྱུས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་ལ་མ་བརྟེན་པར་འབྲས་བུ་གཞན་ལ་ཡོད་པའི་རང་བཞིན་ལ་བརྟེན་ནས། གཏན་ཚིགས་སུ་བྱས་ན་ནི་འཁྲུལ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན་དེ་དག་གཏན་ཚིགས་སུ་འདོད་དོ། །དེས་ན་དེ་ལྟར་དེའི་རང་བཞིན་དེ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་འབྲེལ་པ་བསྟན་པ་ཉིད་ཀྱིས་རང་བཞིན་རྟོགས་པའི་ འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར།གལ་ཏེ་དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་རྒོལ་བ་བཀོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་བཤད་ནས། ད་ནི་དེ་ནི་དེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བས་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཉིད་བཤད་ཀྱང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རང་ བཞིན་ཡོད་ཙམ་དང་ཞེས་སྨོས་སོ།།རང་བཞིན་དེ་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་དངོས་པོ་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ནོ། །རང་བཞིན་དེ་ཡང་ཡོད་པ་ཙམ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བ་ཡིན་ཏེ། ཡོད་ཙམ་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ཞིག་ཡོད་པའི་ཞེ་ན། སྐབས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཉིད་ཡོད་པའི་ཞེས་བྱ་བར་རྟོགས་སོ། །དེའི་ དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ་གང་ཞིག་དངོས་པོ་ཡོད་པ་ཙམ་གྱི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་དེ་ལྟ་བུའི་རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་དངོས་པོ་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ནོ།།དངོས་པོ་ནི་དེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡོད་པ་ནི་རང་གི་བདག་ཉིད་མེད་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ་ཡོད་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་དེའི་རང་བཞིན་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ངེས་ པས་ན་དངོས་པོ་ཡོད་ན་རང་བཞིན་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་འདི་ལྟ་བུའི་དོན་འདི་ནི་རང་བཞིན་འབྲེལ་པ་བརྗོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ངེས་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་འདི་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པ་དེས་ན་འདི་བརྗོད་པས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། དེ་ནི་བདེན་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དེའི་བདག་ཉིད་ནི་ ཞེས་སྨོས་སོ།

若謂:無火亦生之事性如何非火所生,因是異事性故?則從非火所生煙亦是異性故應成相等。 不等,因某者成錯亂、不錯亂之事性非果,然唯自相。此即是煙,由自在遮者所說。 說”依差別則非唯成共相”者,謂”未作差別之共相”等。 所立因以自果共法成為差別體性之自性為所立,故是如是性彼等之能立。 若不依因所作差別,依余果有之自性為因,則因錯亂故許彼等為因。故如是由說”因彼自性從彼生故”之關係,為顯自性了知果因之所立差別。 先由”因從彼生故”之論式而說已,今由”因彼是彼體故”說自性因之自性亦為顯所立故,說”自性有體”。 彼自性于自體是事因。彼自性亦與有體隨系,即隨順有體。問:何者有?知為處事有。 此義謂:凡隨順唯事有者,于如是自體是事因。事因是彼體故,彼有則自體不無故,有則定有彼自性故定若事有則自性有。 若謂:此義豈非由說自性關係即定,故此即是所立,故說此何為?誠然,故說”因之彼體”。

།འདིའི་རང་བཞིན་འབྲེལ་པ་ནི་རྣམ་པ་འདི་ལྟ་བུའི་དངོས་པོ་ལ་ཡིན་པར་རིགས་པ་དེའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བར་འཐད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་ཅིའི་དོན་དུ་འདི་བཀོད་ཅེ་ན། གཞན་ལ་རག་ལས་པའི་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་སྨོས་སོ། །དེ་ལྟར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ དུ་གོ་བར་བྱ་བ་དང་གོ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བར་སྨྲ་བ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་རང་བཞིན་བསྟན་པས་བསལ་བ་དེ་བཞིན་དུ་དེའི་བདག་ཉིད་བསྟན་པས་དེ་དང་འགལ་བ་གོ་བར་བྱེད་པར་བརྗོད་པ་བཀག་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་གང་དག་གཞན་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར་དེས་སྟོང་ཡང་ངོ་བོ་ཡོད་པས་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་མ་ གྲུབ་ཀྱང་གོ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་སྨྲ་བ་དེ་དག་འདི་ལྟར་བསལ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ་འཇིག་པ་རྒྱུ་དང་ལྡན་པར་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་བྱས་པ་ཉིད་བཞིན་ནོ།།མི་རྟག་པ་ཉིད་དེ་ཕྱིས་འབྱུང་ན་ཡོད་ཀྱང་དེའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་དེའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདི་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ ཡིན་ནོ།།དེས་ན་གཞན་ལ་རག་ལས་པ་ཡིན་ན་དེའི་བདག་ཉིད་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་ཉིད་དུ་མི་རིགས་པ་ན། རང་བཞིན་འབྲེལ་པའི་རྟེན་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་སྨྲ་བ་ནི་དེའི་བདག་ཉིད་ལས་བྱས་པ་གོ་བར་བྱེད་པ་སྨྲ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ ཕྱིར་དེ་ཇི་ལྟར་དེ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་འདི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པ་དགག་ཅེས་དོགས་ན།བྱས་པ་ཉིད་ཡོད་པ་ན་འདི་མེད་ན་གོ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་མི་རིགས་སོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡོད་ན་ཡོད་པར་མ་གྱུར་པའི་ཞེས་སྨོས་སོ། །བྱས་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དེ་ལ་གོ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་འདོད་པའི་ངོ་བོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ ཡོད་ན།གཞན་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར་ཡོད་པར་མ་གྱུར་པའི་ཕྱིས་འབྱུང་བ་ལ་ནི་ངེས་པ་མེད་དོ། །གཏན་ཚིགས་ནི་དེ་ཡོད་ན་དེ་གདོན་མི་ཟ་བར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་གང་གི་ཚེ་གཏན་ཚིགས་ཡོད་ཀྱང་ཡོད་པར་མ་གྱུར་ན། འོ་ན་འདིས་ངེས་པར་གང་ལ་བརྟེན་ ནས་ཕྱིས་འབྱུང་བར་འགྱུར།དེ་ནི་དེ་རེ་ཞིག་དེ་མེད་པར་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ་དེའི་ཚེ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་ཡང་ཡོད་ལ་ཕྱིས་ཀྱང་སྔར་བཞིན་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་འདི་ངེས་པ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །འོ་ན་ཡོད་པར་འགྱུར་བ་ཡང་དགག་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན་མེད་མོད། ངེས་པ་མེད་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མི་འབྱུང་བའི་ ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ།།གཞན་ཡང་གང་ལ་རག་ལས་ནས་འདི་ཡོད་པར་འགྱུར་བ་དེ་ཉིད་ལས་ཡོད་པ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ཇི་ལྟར་ཕྱིས་ཀྱང་ཡོད་པར་འགྱུར་ཞེས་བཤད་པ་ནི་རྒྱུ་རྣམས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་རྣམས་ནི་འབྲས་བུ་ལ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ།

此自性關係于如是事物應理,故彼即是所立之義。若爾,為何立此?說”非依他”。 如是由說因果自性遮除一切能所詮說,如是由說彼體遮遣說與彼相違能詮。 故諸說由依他故雖空有體,雖非彼體性亦能詮者,應如說壞滅有因者之所作性而遮除之。 若無常性後生,雖有亦非彼自性。故非彼體故,此非由所作性所立。 故若依他則無彼體故不應為因,自性關係所依即是所立。如是說者非說由彼體能詮所作,故彼如何由無彼性此即是所立而遮? 為顯若有所作性而此無則不應為能詮故,說”有彼則不成有”。 若有彼所作性等欲為能詮之體,由依他故不成有之後生則無定。因者由有彼則定有彼故定所立。 若爾時雖有因不成有,則此依何而後生?彼暫無彼而有,如彼時。故彼亦有而後亦如前不生故,此定無。 若謂有亦無遮,雖無,然無定則不生比量故成疑。 又由依何有此,由彼體不生有故,如何后亦有?說”諸因”。諸因於果錯亂。

།འབྲས་བུ་མེད་ ཀྱང་འབྱུང་བ་ཡིན་ཏེ་གདོན་མི་ཟ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ།།ད་ནི་འབྲེལ་པ་རྟོགས་པ་མེད་པས་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ལས་ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་མེད་པར་མི་དམིགས་པའི་རང་བཞིན་བརྗོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བསྟན་པ། ཚད་མ་རྣམས་ནི་ ཞེས་སྨོས་སོ།།མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་ལུང་གི་ཚད་མ་རྣམས་མི་འཇུག་པ་མི་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་འདིའི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ལས་ཁྱད་པར་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་སྟོན་པར་བྱེད་པ། ནིའི་སྒྲས་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མ་འཇུག་པ་ ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་པའི་མི་དམིགས་པ་དེ་ནི་མི་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འགྲེལ་པར་བཤད་དོ།།ཚད་མ་ཉིད་དམིགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྡོག་པ་མེད་པ་ནི་མི་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །རང་གི་ངོ་བོ་བསྟན་ནས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བཤད་པ་ནི། མེད་ལ་མི་འཇུག་འབྲས་བུ་ཅན། །ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། གང་དུ་ཚད་མ་འདི་དག་མི་འཇུག་པ་དེ་ཉིད་ལ་དེ་མི་དམིགས་པ་དེའི་བྱེད་པ་འཇུག་པར་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མི་དམིགས་པར་གྱུར་པ་དེ་ཉིད་མེད་ལ་ཞེས་ཡུལ་ཉིད་དུ་བསྟན་ཏོ། །དེ་ཡང་དོན་ཡོད་པ་ནི་དམིགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དམིགས་པ་མེད་ན་ཡོད་པ་མེད་པས་མེད་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །གང་གི ཕྱིར་དེ་མེད་པ་ཡིན་པ་དེས་ན་མེད་པ་དེ་ལ་མི་འཇུག་པ་ནི་འདིའི་འབྲས་བུ་ཡིན་ཏེ་མི་འཇུག་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་དགོངས་པའོ།།འཇུག་ན་ནི་དོན་གདོན་མི་ཟ་བར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འབྱུང་བ་མི་ལྡོག་སྟེ། མཐོང་བ་དོན་གྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་འབྲས་བུ་འདོད་པས་འབྱུང་བའི་གཡོ་བ་བརྩམས་ པ་ལ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་འདི་འདི་ལྟ་བུའོ་སྙམ་པའི་རྟོག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེས་ན་གལ་ཏེ་འཇུག་པ་ཞེས་བྱ་བ་འབྱུང་བ་ལས་གྱུར་པའི་བྱེད་པ་བརྗོད་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་འཇུག་པ་བཀག་པ་དང་། དེ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་སྒྲ་བཀག་པ་བྱས་པར་འགྱུར་རོ། །འཇུག་པ་ལ་ནི་དོན་ཡོད་པར་དོགས་ པའི་རྩ་བ་ཅན་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་འཇུག་པ་བཀག་ན་དེ་ལས་འཇུག་པ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེའི་རྩ་བ་ཅན་གྱི་སྒྲ་ཡང་བཀག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཡོད་པའི་ཤེས་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་འགྲེལ་པ་བཤད་དོ། །ཐ་སྙད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དོན་དུ་གཉེར་བས་འབྱུང་བ་བསྐྱེད་པའོ། ། ཅི་ཚད་མ་མེད་ན་ཡོད་པའི་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་འགོག་ཅེ་ན། དེ་དག་ནི་དམིགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སྨོས་སོ།

雖無果亦生,非決定者,此為語義。 今由無關係了知,說以非所見自性為前行之所立,顯示異於自性因,說”諸量”。 現量、比量及教量諸量不行即非所見。此為異於彼自性因之因差別,由”ni”字表分別。 釋中說:由量行了知之非所見即是非所見。量即是所見故,彼無遮即非所見。 說自體已,說所立:“于無不行有果者”。 於何處此等量不行,即說彼非所見之作用行。故即說彼非所見為”于無”之境。彼亦由有義是所見故,無所見則無有,故說無。 由彼是無故,于彼無不行是此果,謂不行是能立。 若行則義定生分別不遮,因見義所立果欲生動作,定生”此如是”分別故。 故若說行謂從生之作用,則亦成遮行及遮無彼不生聲。行有義疑根故,故遮行則如行亦遮彼根聲。 故釋說”有知”等。言”言說”謂由欲求生起。 若問:無量豈遮有知等?答:說”因彼等有所見為前行故”。

།ད་ནི་འཚེ་བ་ལ་སོགས་པ་སྤོང་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཚད་མ་རྣམས་ཞེས་སྨོས་པ་སྟེ། དེ་ལ་ལུང་ལས དམིགས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་།དེ་ཡང་རྣམ་པ་འདི་ལྟ་བུའི་དོན་ལ་ཚད་མ་ཡིན་པ་དང་། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པའི་ཡང་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་མདོ་ལས་མེ་ལ་ཞེས་དོན་མེད་པ་ཙམ་རྒྱུ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཇི་ལྟར་ན་དམིགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ ཕྱིར་ཞེས་བསྟན་ཅེ་ན།དེ་ལྟར་འདི་ནི་ཞེས་སྨོས་སོ། །རྣམ་པ་འདིས་ཡོད་པའི་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་དགག་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་འདི་ནི་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དགག་པ་དང་སྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་དག་གི་འདྲ་བ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཡོད་པའི་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ གཏན་ཚིགས་ནི་ཇི་སྐད་བཤད་པ་ཉིད་ལ་མེད་པའི་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ནི་འཆད་པར་འགྱུར་རོ།།འདི་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་རྒྱུ་ཉིད་སྦྱོར་བྱེད་དུ་བྱ་སྟེ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་འགོག་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་དུ་བསྟན་ཏོ། །འདི་གཅིག་པུར་ནི་ མ་ཟད་དེ་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་བར་དུ་ཡང་ཡིན་ནོ།།འདི་ཉིད་གཞུང་འཛུགས་པ་ན་རྒྱུ་ཉིད་དུ་བསྟན་པའི་མེད་པ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་རྒྱུའི་རྩ་བ་ཉིད་དུ་སྟོན་པ་ནི་འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བའོ། །དམིགས་པ་ནི་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། དམིགས་པ་དེ་ལས་ཡོད་པའི་ཤེས་པ་དང་སྒྲ་དང་ཐ་སྙད་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡོད་པའི་དོན་གྱི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་གྱི་དམིགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་དོན་དང་དམིགས་པ་ཐ་དད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཕན་ཚུན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་དམིགས་པ་ཡོད་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཚིག་གི་དོན་གཞན་གྱིས་གཞན་ལ་བརྗོད་པ་འདི་ནི་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ལས་ཡིན་ནོ། །ཡོད་པ་ལ་གནས པའི་ཉེ་བར་བཏགས་པ་དེ་ཡང་མི་དམིགས་པ་ལ་ཡིན་ཏེ་དེ་ལ་དམིགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་དོ་སྙམ་དུ་ཤེས་པ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་དང་།དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་དེའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་ཐ་སྙད་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དམིགས་པ་དེ་ཡང་གང་ཡིན་ཞེ་ན། དངོས་པོ་རུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཅེས་སྨོས་སོ། །རྣམ་པར་ ཤེས་པའི་ཡུལ་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་དངོས་པོའམ།རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཡུལ་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་དངོས་པོ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ནི་ཐ་དད་པ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདི་ཡང་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཡུལ་ཡོད་པ་དམིགས་པ་ལ་ཉེ་བར་བཏགས་ནས་བསྟན་པ་ཡིན་ ནོ།།དེས་ན་དམིགས་པ་ཡོད་པ་ཉིད་དང་། ཡོད་པ་ཉིད་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཉི་ག་ཉེ་བར་བཏགས་ནས་བརྗོད་དོ། །དེའི་རྟེན་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་འཇུག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམིགས་པའི་དོན་དངོས་ཉིད་དོ།

今若問:于斷害等亦不行耶?故說”諸量”。于彼由教有所見故,彼亦于如是義是量故,亦非離比量故。 若謂:經中豈非說”於火”等唯無義為因耶?云何說”因有所見為前行故”?故說”如是此”。 以此相有知等有果,此即是有無遮立因之同相無差別體。有知等因如前所說,立無知等因當說。 此謂:應以如說因為相屬,顯示如說知等遮之果。非唯此一,乃至當說亦爾。 此即立論時顯示所說無為因,為顯如說因之根本故說”如是”。 所見是有,由彼所見行有知、聲、言說故。有義自性非所見,因義與所見異故互無。雖爾說所見有。故此語義以他說他是假立。 住有之假立亦于非所見,因於彼由所見性行有知故,如是了知故行言說故。 問:彼所見覆何?答:說”事可能相”。識境自性事,或識境自性事非識,因果事依異故。故此亦于有差別境所見假立而說。 故所見有性及有性是所見,二者皆假立而說。“彼所依知行”者,是所見義事體。

།གང་དག་བྱ་བ་ནི་བྱེད་པ་པོ་དང་ལས་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར་དམིགས་པ་གཉི་གར་བསྟན་ཏོ་ཞེས་ ཟེར་བ་དེ་དག་ནི་དུམ་བུ་ཉིད་ཡིན་གྱི་རྟོག་གེ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།ཤེས་པ་ནི་བྱ་བའམ། དངོས་པོའི་ཆོས་མ་ཡིན་ལ་ཡུལ་ལས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་འདི་ནི་གཞན་གྱི་ལུགས་ཀྱི་དྲི་མས་བསྒྱུར་བ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །གང་གི་ཕྱིར་དམིགས་པ་ཡོད་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་མ་དམིགས་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ།།གང་དག་དེ་ལྟར་གྱུར་པ་དེ་དག་ཀྱང་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི་མི་དམིགས་པ་ནི་ཞེས་སྨོས་སོ། །མི་དམིགས་པ་ནི་མེད་པ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་མེད་པ་རྣམས་ཀྱི་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདིར་དོན་འདི་ཡིན་ཏེ། གང་དག་མ་དམིགས་པ་དེ་དག་ནི་མེད་པ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་ དམིགས་པ་ཉིད་ཡོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཡོད་པ་དེ་ཡང་ཡོད་པའི་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འདི་དང་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་གཏན་ཚིགས་སུ་རང་གི་རྒྱུ་མཚན་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡོད་པ་ལ་སོགས་པ་འགོག་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ཡོད་པའི་ཤེས་པ་ལ་སོགས་ པ་རྣམས་དམིགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་མཚན་མེད་པ་ཙམ་གྱིས་དགག་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ།རང་གི་རྒྱུ་མཚན་མེད་པ་ཉིད་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་པ་འགོག་པ་ལ་རིགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་མི་དམིགས་པ་མེད་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། མེད་པ་ཉིད་མེད་པ་ཡིན་མོད། དེ་ལྟ་ན་ཡང་རྒྱུ་མེད་ན་ འབྲས་བུ་མེད་པར་འགྲུབ་པ་ཁོ་ནའོ།།དེ་བཞིན་དུ་གཉི་ག་ལྟར་ཉེ་བར་བཏགས་ནས་བསྟན་པ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་འདི་ལ་བརྗོད་པ། ལྡོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ལ། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་གྱི། འཆད་པར་འགྱུར་བའི་ཚུལ་གྱིས་དངོས་པོ་གཞན་ ཉིད་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།གང་གི་ཚེ་ཤེས་པ་ཉིད་འདི་ཤེས་པ་གཞན་མེད་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་དེ་དངོས་པོ་མེད་པར་ཡང་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། རིགས་པ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་གཞན་དོན་དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་ན་ཡང་ཤེས་པ་དངོས་པོ་མེད་པ་ ཡང་དེ་ཉིད་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ།དེས་ན་ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་མཚན་ཉིད་མི་དམིགས་པ་གྲུབ་པ་ཡིན་ལ་ཤེས་པ་མེད་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དེ་ལོགས་སུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དོན་དམ་པ་འདི་ཙམ་ཞིག་གཉི་གར་བཏགས་པ་དོན་དམ་པ་མ་ཡིན་པས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་དང་ཤེས་པ་དག་ ཐ་དད་པ་མེད་པར་བཏགས་ན་ནི་ཤེས་པ་མེད་པ་ཡིན་པ་བཞིན་དུ།ཤེས་པ་མེད་པ་ཡང་ཡིན་པར་འགྲུབ་སྟེ་དེས་ན་ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་མཚན་ཉིད་མི་དམིགས་པ་འགྲུབ་བོ།

諸說”作用住于作者與業故顯示二種所見”者,僅是支分而非正理。知非作用亦非事法,亦非從境,故此僅是被他宗垢染而已。 由所見是有故,成立”非所見是無”。說”諸如是者亦是無”,故說”非所見”。非所見是無,彼亦是諸無之無。 故此義為:諸非所見者是無,彼亦因所見性是有故。彼有亦因依彼有知等故。故此及當說因由無自因故遮有等。 若爾,有知等因有所見為前行故,應由唯無因得遮,因自因無性于遮有因應理故。故何須非所見無?無性雖是無,然無因則定無果。 如是二俱假立顯示亦應無耶?對此說:遮相之無非所立亦非能立,以當說理由他事性是無事故,彼是所立能立。 當知性此是無他知時,彼亦成無事,因理無差別故。他事義是無事性時,知無事亦即是彼,故成立知所知相非所見,由成知無故彼非別所立。 故此勝義唯爾許,由非勝義假立二者而顯。若假立義知無異,則如知無,知無亦成,故成知所知相非所見。

།དོན་ཀྱང་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་ཤེས་པ་མེད་པ་བཞིན་དུ་དོན་མེད་པ་ཡང་ཤེས་པ་མེད་པ་ཡིན་པའི་ ཕྱིར་རོ།།དེ་བཞིན་དུ་དོན་མེད་པ་དོན་ཡིན་པ་ལྟར་དོན་མེད་པ་ཤེས་པ་མེད་པ་ཡང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་དམིགས་པ་གྲུབ་ན་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དོན་མེད་པ་ལོགས་སུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་གྲུབ་བོ། །དེས་ན་རིགས་པས་གྲུབ་པའི་དངོས་པོ་འདི་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དོན་ཤེས་པ་ཡིན་ལ། ཤེས་པ་ཡང་དོན་ཡིན་ནོ་ ཞེས་དངོས་པོ་མ་ཡིན་པ་བསྟན་ཏེ།ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་དེ་བསྟན་པའི་ཐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེ་ལྟར་རང་བཞིན་གྱིས་བསྐལ་པ་རྣམས་ལ་ཡང་ཡོད་པའི་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་འགོག་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་མེད་པ་ནི་དམིགས་པ་ཡོད་པ་ཡིན་པའི་ ཕྱིར་དང་དེ་ཡང་འདིར་མེད་པའི་ཕྱིར་གྱི་མེད་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།འཆད་པར་འགྱུར་བའི་གཏན་ཚིགས་ལ་ནི་མི་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་འདི་མེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཞིང་མི་དམིགས་པ་མེད་པ་ཡིན། བརྗོད་པ། ཡོད་པའི་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་དགག་པ་ཙམ་སྒྲུབ་པ་ལ་ནི་རྒྱུ་ མཚན་མེད་པ་ཙམ་གྱིས་དེ་མེད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཙམ་ལས་དམིགས་པ་ཡོད་པའི་རང་བཞིན་དུ་བསྟན་གྱི།དེ་མེད་ན་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡོད་པ་དང་མི་འཁྲུལ་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཡོད་པའི་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ནི་དེའི་རང་བཞིན་ལ། དེ་མེད་པ་ཡང་མེད་ པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ།།དངོས་པོ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་རྒྱུ་མཚན་མེད་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ནི་མི་དམིགས་པ་གཉི་ག་ལ་ཡང་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་དུ་མེད་པའི་འབྲས་བུ་ཡང་ཁྱད་པར་མེད་དོ། །མེད་པ་སྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ལ་ནི་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་དམིགས་པ་ཡོད་པ་དང་འཁྲུལ་ པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་།ཡོད་པའི་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་བརྗོད་དོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འདི་གཉི་ག་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་གང་དུ་ཡོད་པ་ཤེས་པ་ལ་མི་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡོད་པར་བརྗོད་ཅེ་ན། དངོས་པོ་རུང་བ་ཉེ་བར་ བཏགས་པར་རོ།།གཞན་དུ་ནི་དངོས་པོ་ཙམ་ཉེ་བར་བཏགས་པར་འགྱུར་རོ། །ཤེས་པ་ལ་མི་འཁྲུལ་པ་དེ་ལྟར་བསྟན་ན་ནི་དེ་མེད་ན་དངོས་པོ་མེད་པར་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེར་མི་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་འཐད་པ་ཉིད་དོ། །བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་བྱེ་བྲག་གི་མི་དམིགས་པ་སྔ་ མ་ལས་གཞན་པའི་རང་བཞིན་གྱི་མི་དམིགས་པ་ཡང་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བཤད་པ།ཚད་མ་རྣམས་མི་འཇུག་པ་ལས་ལ་ལ་མེད་པའི་ཤེས་པ་འབྲས་བུ་ཅན་ཡིན་ནོ། །ཚད་མ་རྣམས་མི་འཇུག་པ་ནི་མི་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་ཟིན་ཏོ།

由義亦是知故,如無知,義無亦是無知故。如是如義無是義,義無亦是無知故,若成立非所見則已成故,義無不須別立。 故為顯此由理成立之事,說”義是知,知亦是義”以顯非事,因如所說理是顯彼方便故。 故如是于自性相違者亦遮有知等,因無因故。此無因所見是有故,彼亦此中無故,非是無性。于當說因則是非所見無性之無。 若問:云何此非無性而是非所見無?答:于唯遮有知等之立中,由唯無因顯彼無故,僅從彼因顯所見有性,非由彼無則義無故。非由彼與有不相違故。 由是有知等因故,于彼自性,彼無亦是無自性。非無事而是無因性。彼於二種非所見亦無差別故,如是無果亦無差別。 于立無因中,由如是所見有與不相違故,由是有知等因故,說彼無體無自性。故此二俱是能立。 若問:於何由有不相違于知故說彼有?答:於事可能假立。否則應成唯事假立。如是顯示不相違于知,則彼無定無事。故說”彼即是非所見無性”應理。 為顯異於前所立差別之非所見之他自性非所見故說:由諸量不行,于某處無知有果。已說量不行是非所見。

།འདི་དག་ལས་ལ་ལ་ནི་མེད་པའི་ཤེས་པ་གྲུབ་པར་བྱེད་པ་ ཡིན་ནོ།།མེད་པའི་ཤེས་པ་ཇི་ལྟ་བུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དེ་ལྟར་བསྟན་པས་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ལ་ལྟོས་ནས་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་སྟོན་པར་བྱེད་དོ། །གཏན་ཚིགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ནི་གཏན་ཚིགས་གཞན་ལ་ལྡོག་པ་སྟེ། དེ་ལ་ལྟོས་ནས་སོ། །གཏན་ཚིགས་ནི་འདི་ཉིད་དེ་འདི་ཉིད་ཀྱི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ རོ།།བྱེ་བྲག་ཀྱང་ཚད་མ་རྣམས་མི་འཇུག་པ་ཉིད་ལས་སོ། །དེས་ན་ཚད་མ་རྣམས་མི་འཇུག་པ་གཞན་ལས་བྱེ་བྲག་ཏུ་གྱུར་པ་ལ་བརྟེན་ནས་མི་འཇུག་པ་ལ་ལ་མེད་པ་ཤེས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །བྱེ་བྲག་དེ་ཡང་དེ་དག་ལས་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ན་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཤུགས་ཀྱིས་ཐོབ་པའི་ འབྲས་བུ་ནི་འགྲེལ་པ་དེའི་བྱེ་བྲག་ནི་ཁྱད་པར་ཏེ་གཞན་བསྟན་ཏོ།།ཁྱད་པར་ཡང་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིར་གྱུར་པའི་མཚན་ཉིད་ཡོད་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གལ་ཏེ་ཚད་མ་རྣམས་མི་འཇུག་པ་ལ་ཞེས་བྱ་བས་ངེས་པའི་ཚད་མ་ལོག་པ་མི་རྟོགས་ཀྱི། འོན་ཀྱང་གཅིག་པ་འགའ་ཞིག་མི་འཇུག་ པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཐམས་ཅད་ལ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཇི་སྐད་བརྗོད་པའི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པའི་མངོན་སུམ་གཅིག་པུ་ཉིད་འགའ་ཞིག་མི་འཇུག་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་ལུང་གཉིས་ནི་མ་ཡིན་པས་དེ་ཉིད་དེ་ཡང་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ནོ།།ལ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་འདིར་མི་དམིགས་ པ་ཞེས་བྱ་བར་ནི་འབྲེལ་པ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།མདོར་ནི་མདོས་ཟིན་པའི་ཚིག་ཉིད་དང་འབྲེལ་པར་རིགས་ཀྱི་གཞན་དང་མ་ཡིན་པས་ཇི་སྐད་བརྗོད་པ་ཉིད་བཤད་པའི་ཚུལ་ཡིན་ནོ། །མདོ་ཚིག་གོ་རིམས་བཞིན་བཀྲོལ་བའི་ཕྱིར། གཏན་ཚིགས་ནི་ཞེས་སྨོས་སོ། །སྐབས་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ནི་ མེད་པའི་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྒྲུབ་པའི་ཚད་མ་རྣམས་ལྡོག་པ་ཡིན་ལ།དེ་ཡང་མི་དམིགས་པ་ཡིན་ལ་ཞེས་སྔར་བཀྲོལ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་མི་དམིགས་པའི་ཞེས་སྨོས་སོ། །བྱེ་བྲག་གི་སྒྲའི་དོན་བཤད་པ་ནི། བྱེ་བྲག་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་ཇི་སྐད་བཤད་མ་ཐག་པ་བཞིན་ནོ། ། དེས་ན་གཏན་ཚིགས་བྱེ་བྲག་ལ་ལྟོས་ནས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིར་གྱུར་པ་དང་འབྲེལ་པ་ཉིད་མི་དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་དོན་གྱིས་ཡིན་ནོ།

此中某些能成立無知。如何成立無知,由顯示此而依因差別顯為差別。因差別即因異於他因之返,依彼故。因即是此,因是此處故。差別亦從諸量不行性故。 故依諸量不行異於他成差別,某些不行能成立無知。彼差別若具彼等差別則成。由彼力得果,即釋彼差別是差別,顯示他。差別亦具所見相性之相有者。 故若由”于諸量不行”不了知定量返,然了知某一不行於一切,則如是具如說差別之唯一現量于某處不行,非比量與教二,故彼即是因。 此中”某些”連結”非所見”不應理,因經應與經攝語連結非他故,如說即是釋理。 為依次解釋經文故說”因”。處因即諸量返于成立無知等,彼亦是非所見,由前已釋故說”非所見”。 解釋差別聲義曰”差別”,如剛說故。故”依因差別”義即”依自體差別”。 若所見相性相屬性非非所見差別,然是義。

།མི་དམིགས་པས་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་དོན་དང འབྲེལ་པ་ཡིན་ཏེ།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིར་གྱུར་པའི་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ན། དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིར་གྱུར་པ་དང་འབྲེལ་པའི་དམིགས་པ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་བདེན་ཏེ། མི་དམིགས་པས་ནི་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིར་གྱུར་པའི་དོན་ཁྱད་པར་ ཅན་ཉིད་མེད་པར་བསྒྲུབ་པར་ནུས་ཀྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་དོན་ཉིད་མི་དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་དུ་བཀོད་དོ། །དེས་ན་ཁྱད་པར་རབ་ཏུ་སྦྱར་བ་ནི་དོན་ལ་གནས་པ་ཉིད་དུ་ཡང་བསྒྲུབ་པར་ནུས་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་ན་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིར་གྱུར་པའི་ བུམ་པ་མེད་པ་དེ།མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །དེས་ན་ཁྱད་པར་འདི་ནི་དོན་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་ཏོ། །བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བསྟན་པ་ནི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་དུ་ཉེ་བར་སྦྱར་ཏེ། དེ་ལྟར་བརྗོད་པས་ཀྱང་དེ་ ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཉིད་དང་འབྲེལ་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ཉིད་དེ།དེས་ན་སྐྱོན་མེད་དོ། །ད་ནི་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གཞུང་གཟུགས་པའི་ཕྱིར། འདིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །མེད་པ་ནི་མེད་པར་ཤེས་པ་དེ། གལ་ཏེ་དེ་གྲུབ་པ་འདིའི་འབྲས་བུ་ཡིན་ན་འདིར་དེ་མེད་པ་སྒྲུབ་ པར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ།།འོན་ཏེ་ཤེས་པ་དེ་རང་གི་ངོ་བོས་འབྲས་བུ་ཡིན་གྱི་ཡུལ་གྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་མ་ཡིན་ན། འདིར་དེ་ཙམ་ཞིག་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཐ་སྙད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་འདིར་ཇི་ལྟར་ཤེས་པ་ཞེས་རང་ཉིད་ཀྱིས་བཏགས་ནས་རང་གི་ ཕྱོགས་གཞག་པའི་ཕྱིར་འདི་བརྗོད་དོ།།ཤེས་པ་མེད་པས་དོན་མེད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ན། ཤེས་པ་མེད་པ་དེ་ཡང་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་མེད་པ་གཞན་གྱིས་བསྒྲུབ་པར་འགྱུར་རམ། ཡང་ན་དེ་མེད་ཀྱང་གྲུབ་པ་དེ་དོན་མེད་པ་བསྒྲུབ་པ། དེ་ལ་དང་པོ་ཁས་ལེན་ན་ཤེས་པ་མེད་པ་མ་ གྲུབ་པ་འདི་ཉིད་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་དམིགས་པ་གཞན་གྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ།།དེ་ལ་དེ་ལྟར་བརྒལ་ཞིང་བརྟགས་པ་ན་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །རྟོགས་པ་ཡང་ཐུག་པ་ཡོད་ན་འགྱུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་སྨྲས་པ་ནི་དམིགས་པ་མེད་པ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ ཡིན་ནོ།།མི་དམིགས་པ་རྟོགས་ན་མེད་པ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ལ། མི་དམིགས་པ་ཡང་རང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་མི་དམིགས་པ་རྟོགས་ན་ཡིན་ནོ། །གཞན་དེ་ཡང་དེ་བཞིན་པས་འགའ་ཡང་རྟོགས་པ་མཐར་ཐུག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྩ་བ་ཡང་མི་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ།

非所見與如是義相屬,故說”成所見相”。若問:說”與成所見相相屬之所見”是否正確?答:此確實如此。非所見能成立成所見相之差別義無,非他故,故立義即為非所見差別。 故差別極相應能成立住于義,如於某方分無成所見相瓶,因非所見故。故此差別依于義故,顯為依于義。 由所立非支分故,依因相應。如是說亦由如是性相屬故如是了知,故無過。 今為立”無”等文故,說”此中”等。無即無知,若彼成立是此果,則此中能成立彼無。若彼知由自體是果非由境成立,則此中唯彼是所立,非無。故應成立言說。 故此中如何自假立”知”以立自宗故說此。若以無知成立義無,則無知亦無差別故,應由他無知成立,或雖彼無亦成立義無。 其中若許初者,則此未成無知非能立故,應由他非所見成立。如是觀察則成無窮。了知亦應有終方成故,應不了知。說此即”非所見亦”。 若了知非所見則了知無,非所見亦須了知能立自之非所見。他亦如是,由無任何了知究竟故,根本亦應不了知。

།འོན་ཏེ་ཡང་ཕྱོགས་ གཉིས་པ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་མེད་པར་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་འདི་གྲུབ་པ་དེ་བཞིན་དུ་དོན་མེད་པ་ཡང་ཡིན་པས་མི་དམིགས་པ་དོན་མེད་དོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི་འོན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།གང་གིས་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་བ་མི་དམིགས་པ་གཞན་གྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་ དེས་དངོས་པོ་ངོ་བོ་མེད་པར་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ་དུ་བས་མེ་བཞིན་ནོ།།འདི་སྨྲས་པ་ནི་ཅི་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །མི་དམིགས་པ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་ལ། དངོས་པོ་བཞིན་དུ་མངོན་སུམ་གྱིས་རང་བཞིན་མེད་པ་ནི་རྟོགས་པར་མི་ནུས་པས་འདི་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཚུལ་གང་ཡིན་པ་དེ་ བརྗོད་པ་ནི།བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་དང་མི་མཐུན་པ་ལས་གཞན་དམིགས་པས་མི་དམིགས་པ་གྲུབ་པས་ཏེ། དེ་ལྟར་རྣམ་པ་འདིས་མི་དམིགས་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་བོ། །འདི་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། བུམ་པ་དམིགས་པས་སྟོང་པའི་ཕྱོགས་དམིགས་པ་མེད་པ་མངོན་སུམ་གྱི་རྣམ་ པར་འཇོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ།།དེ་འགོག་པ་ནི་དེ་བཞིན་དུ་སྟེ་རྣམ་པ་གཉིས་སོ། །རྣམ་པ་དེ་ཉིད་བརྗོད་པ་ནི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་དགག་པར་བྱ་བ་ལས་གཞན་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཕྱོགས་ཡོད་ཀྱང་མེད་པ་ཅི་སྟེ་མི་འགྲུབ་ཇི་ལྟར་དམིགས་པ་གཞན་མྱོང་བ་ལས་དམིགས་པ་མེད་པར་ངེས་པ་དེ་ བཞིན་དུ་དངོས་པོ་གཞན་མྱོང་བ་ལས་ཀྱང་དེ་ལས་གཞན་མེད་པར་ཇི་ལྟར་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར།སྨྲས་པ། རྒོལ་བ་དང་ལན་འདི་གཉིས་ཀ་ཡང་མ་འབྲེལ་ཏེ། དམིགས་པ་ཡང་གཞན་མྱོང་ཡང་། དམིགས་པ་གཞན་དག་མེད་པར་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པ་ ལས་ཡུལ་དུ་མ་བྱས་པའི་དོན་གནས་པ་ནི་མེད་དེ་དེས་ན་གལ་ཏེ་ཕྱོགས་དམིགས་པ་མྱོང་བ་ན་ཕྱོགས་དམིགས་པ་ཉིད་མྱོང་བར་འགྱུར་བ་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་མོད།དེ་ལས་གཞན་དམིགས་པ་མེད་པ་གང་གིས་གྲུབ་ཤེས་པ་དམིགས་པས་ན་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་བདག་ཉིད་མཐར་ཐུག་ པའི་ཕྱིར་རོ།།དོན་བཞིན་དུ་དམིགས་པ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་བཞིན་དུ་རང་བཞིན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་དམིགས་པའི་ཡུལ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ངེས་པའི་ཤེས་པ་གཞན་མྱོང་ན་གཞན་མེད་པས་འགྲུབ་པོ་ཞེ་ན། ངེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞེ་ན་གལ་ཏེ་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཙམ་ཉིད་ ཡིན་ཏེ།དེ་གྲུབ་ཀྱང་མེད་པ་ལ་ཅི་ཕན། དམིགས་པ་གཞན་མེད་པ་དེ་ཉིད་ངོ་བོ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ངོ་བོ་དམིགས་པ་ལོག་པ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དམིགས་པ་གཞན་ནི་དམིགས་པ་ལོག་པ་མ་ཡིན་ནོ།

若是第二方,則如何雖無差別亦成此,如是義無亦是,故說”非所見義無”即”若”。由何成無窮之非所見非所立,然由現量成立彼能成立事物無自性,如煙與火。說此即”云何”。 非所見由現量成立,如事物,現量不能了知無自性,故說此由現量成立之理:由見瓶等彼不相順之他所見,非所見成立。如是由此相非所見由現量成立。 此說:由見瓶空之方分,無所見由現量安立。遮彼即”如是”,有二相。說彼相即:雖有瓶等所遮之他所知方分,云何不成無?如何由經驗他所見而定無所見,如是由經驗他事物,云何不成立彼之他無? 答:此二詰難與答皆不相屬。雖見亦經驗他,然不成立他諸所見無故。離知所緣之義住不存在,故若經驗方分所見時,雖由現量成立經驗方分所見性,然由何成立彼之他無所見? 非由見知,因自體究竟故。亦非由如義之他所見,因如義無有自性故無所見境故。若說由經驗他定解則由他無成立,則此定解為何?若僅是自體性,彼成立於無有何益? 若說彼即他無所見之體性,不然,因彼體性僅是所見返故。他所見非所見返。

།དེ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཙམ་ཡིན་ལ་དམིགས་པ་ནི་ ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་དེ་ཇི་ལྟར་གཞན་མེད་པ་ཡིན་འོན་ཏེ་དེ་ངེས་པ་ཉིད་ནི་མེད་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཁྱད་པར་ལ་མངོན་སུམ་གྱི་བྱེད་པ་མེད་པ་ཉིད་དེ། དེ་ལ་ཡུལ་དུ་བྱ་བ་མེད་པས་དེའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གང་ལ་བརྟེན་ནས་དམིགས་པ་འཇུག་པ་ དེ་དངོས་པོ་གཞན་ཡོད་པ་དང་མེད་པའམ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ལ་མི་ལྟོས་ཁོ་ནར་འདིར་ངེས་པར་བྱེད་དོ།།ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ལ་ནི་རྡུལ་ཙམ་ཡང་འགྲོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་མྱོང་བའི་རང་གི་ངོ་བོ་ངེས་པ་ན་གཞན་དམིགས་པ་ན་མི་དམིགས་པའམ་གཞན་ཡོད་པས་མེད་པ་འགྲུབ་པར་ཡང་ཇི་ལྟར་འགྱུར། ཤུགས་ཞེས་བྱ་བ་ཡུལ་དུ་མ་བྱས་པ་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མའི་བྱེད་པ་ཡང་ཚད་མ་དང་ལྡན་པས་ཁས་བླང་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་འདི་བརྗོད་དགོས་སོ་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། འདི་ལ་དངོས་པོ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་པོ་གཞན་ལྡོག་པ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར ཚད་མའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཏེ།བུམ་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་མེད་པ་ནི་དངོས་པོ་འགའི་ཡང་མཐར་ཐུག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཇི་ལྟར་ངོ་བོ་མེད་པས་ན་དེ་ཡོད་ན་འགའ་ཡང་འབྱུང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་རྒྱུའི་རང་བཞིན་ཡང་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདི་ལ་རྒྱུའི་རང་བཞིན་མི་སྲིད་པ་དེ་བཞིན་དུ་དེ་ལས་ ཚད་མ་ཡང་ལྡོག་པ་ཉིད་དོ།།དོན་དམ་པའམ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་རུང་སྟེ་ཚད་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསལ་བར་བྱེད་པ་ལ་བརྗོད་དོ། །གང་ལ་བདག་ཉིད་འགའ་ཞིག་ཡོད་པ་དེ། དེའི་བདག་ཉིད་དུ་གསལ་བ་དེ་ནི་གསལ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་གྱི། འདི་ལ་ནི་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་མེད་པས་ཅི་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ ཕྱིར་འདི་གང་གིས་གསལ་བ་ཡིན་དེས་ན་འདི་ལ་གཞལ་བྱ་ཉིད་ཅི་ཞིག་ཡོད།དེས་ན་ཇི་ལྟར་འདི་ལ་རྒྱུ་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཚད་མ་ཡང་མེད་དོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་བུམ་པ་མེད་དོ་ཞེའམ། དབང་ཕྱུག་དང་གཙོ་བོ་དང་བདག་མེད་དོ་ཞེས་རྣམ་པར་གཞག་ཅེ་ན། དེ་རྣམ་པར་གཞག་པས་ ཀྱང་ཅིར་ཡང་བྱར་མེད་དོ།།དགོས་པའི་ཡན་ལག་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་འཇོག་པའམ་དེ་ལྟ་བུ་ནི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་ཡང་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རང་གི་ངོ་བོ་ཡོད་པས་རྣམ་པར་འཇོག་གྲང་ན། དེ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་གཞག་པར་འོས་པའི་ཡོད་པ་ དགོས་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་པའམ།རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་རང་གི་བདག་ཉིད་འཛིན་པའི་ཚད་མ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ཉིད་བུམ་པ་འདི་ལ་ཡོད་དོ། །སེམས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའམ། འཇིག་རྟེན་གཞན་ཡོད་དོ་ཞེས་ཚད་མས་ཡུལ་དུ་བྱེད་དོ།

彼僅是無自性,所見是自性,故彼如何是他無?若說彼定解即具無差別,則如是於差別亦無現量作用,因於彼無所緣故非彼境故。 故依何所見轉,彼不待他事物有無或疑,唯於此定解。于非境則無塵許行故,定解經驗自體時,由見他成非所見或由他有成無,如何應理? 力即非所緣安立之量作用,具量者亦不能許,故應說此。 此中說:此中無事謂僅是他事返故非量境,如說”無瓶”彼無非任何事究竟。故如由無體故彼若有則無任何生起故,及因性亦如是故,此中因性不可得,如是由彼量亦返。 無論勝義或世俗,量謂于明瞭說。若於何有某自體,彼成彼自體明瞭即成明瞭,此中無事物體故全無,此由何明瞭?故此中有何所量性?故如此中無因,如是亦無量。 若問:云何說無瓶或無自在、勝性、我?答:由彼安立亦無所成。 是否由需要支分安立,或雖非支分然由有自體安立?彼于無事不存在。故如是應安立之有,成需要支分或由自體性持自體生量,彼等即於此瓶有。離貪心或有他世由量所緣。

།གང་དག་ཡོད་པ་ མ་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་ཇི་ལྟར་གནས་བཞིན་པའི་ངོ་བོ་རྟོགས་པ་ལ་མི་གནས་ཤིང་ཤེས་པར་འདོད་པར་འོས་པ་མ་ཡིན་པས་དེ་དག་ཇི་ལྟར་ཡང་རྣམ་པར་གཞག་པར་མི་རུང་ངོ་།།དེའི་ཕྱིར་ཡོད་པ་ཉིད་རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དུ་ནི་འཇལ་བར་བྱེད་པ་ལས་ཚད་མ་བཏང་ སྙོམས་པ་ཉིད་པས་རང་གི་ངོ་བོ་ཅན་རྣམ་པར་གནས་པ་ཡིན་ནོ།།དངོས་པོ་མེད་པ་ནི་ངོ་བོ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཉིད་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་གཞག་ཅེ་ན་ཅི་ངོ་བོ་མེད་པར་རྣམ་པར་གཞག་པ་ན་རྣམ་པར་གནས་པ་ཅུང་ཞིག་ཡོད་དམ་གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ནི་ངོ་བོ་མེད་པ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གནས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། བདག་ཉིད་དེ་ཉིད་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་ཡང་གནས་པ་མེད་ན་ཡང་ངོ་བོ་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་གཞག་ཅེས་བྱ་བའི་བརྒལ་བ་ཅི་ཞིག་།འོ་ན་ཇི་ལྟར་རང་གི་ངོ་བོ་མེད་པ་ཉིད་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་ཞེས་བརྗོད་ཅེ་ན། དེ་སྐད་བརྗོད་པར་ཟད་ཀྱི་དེ་ཙམ གྱིས་ཚད་མའི་ཡུལ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ།དཔེར་ན་རྟག་པ་ནི་ལྡོག་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཅན་དུས་གསུམ་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་ནི་ཚད་མའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ལ། རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡང་མེད་དེ། དེ་ལྟ་བུ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བརྗོད་པ་འགལ་བ་ཡང་མ་ ཡིན་ཏེ་རིགས་པ་སྟོན་པ་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།གང་དག་དངོས་པོ་མེད་པ་རང་བཞིན་གཞན་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་རྨོངས་པ་དེ་དག་ལ་རིགས་པ་འདི་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་ལྡོག་པར་ཁས་ལེན་ན་དེ་ཉིད་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་གྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ། དེ་ནི་དོན་གཞན་ཉིད་དུ་འགྱུར་གྱི་དངོས་པོ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ལྡོག་པ་ནི་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཁས་མི་ལེན་ན་ཡང་དེ་ཉིད་ཡོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞིག་།འདི་ལ་ཡང་ངོ་བོ་ཅུང་ཟད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཙམ་དུ་ཟད པའི་ཕྱིར་རོ།།དེས་ན་དམིགས་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་གཞལ་བྱ་མ་ཡིན་ལ། དོན་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡང་གཞལ་བྱ་མ་ཡིན་ནོ། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་འབྱུང་བའི་ཚད་མ་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ལ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་པས་ཀྱང་ཡོད་པ་ཉིད་ཡོད་དོ་ཞེས་འཇལ་བར་ བྱེད་དོ།།མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེའམ་དེ་མེད་པ་ནི་ཚད་མ་སྐྱེད་པའམ་ཡོད་དོ་ཞེས་གཞལ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་མེད་དོ་ཞེས་གཞལ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་འམ་དེ་མེད་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པའི་ཕྱིར་གང་ཞིག་གཞལ་བར་བྱ། དེས་ན་གང་ཡང་མེད་པ་དེ་ནི་དེར་དངོས་པོའམ་དངོས་ པོ་མེད་པ་ཇི་ལྟར་ཡང་གཞལ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་བུམ་པས་སྟོང་པའི་ཕྱོགས་སུ་དམིགས་པ་དང་བཅས་པའི་བུམ་པ་ཡལ་བར་དོར་ཏེ། ཕྱོགས་དང་དེའི་དམིགས་པ་ཉིད་གཞལ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།

凡非有者,不住于如實體性了知,亦不應欲知,故彼等如何亦不應安立。故唯有性應安立。否則由能量離量平等性故,具自體安住。 若問:無事即無體,彼如何安立?為安立無體時有少許安住耶?若爾則不成安立無體性,因彼自體即是體故。若全無安住,則云何安立無體性之詰難為何? 若問:云何說自體無性即是無事?答:僅是如是說,然僅此非量境,如說”常是無返自性與三時相屬”。彼非量境亦無安立,因如是不可得故。說亦不相違,因僅是顯示理故。 對於執無事具他自性之愚者說此理。若許事返,彼即無事,他何所為?彼成他義非無事,因返是他故。若不許彼,則彼即是有故,此無事為何?此中亦無少許體,因僅是說彼無故。 故此非所見謂非所量,義無事亦非所量。由自性生量從有性生,非由自性生亦量有性。 凡是無者或彼無,非生量或應量為有。若說應量為無,由彼或彼無全無故,何為所量?故若全無,彼如何亦非應量為事或無事。 故於無瓶方分,舍具所見瓶,方分及彼所見性是所量。

།གལ་ཏེ་བུམ་པ་མེད་པར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་ན་དེས་དབེན་པའི་ཕྱོགས་ཉིད་ངེས་པར་ མི་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན།དེས་དབེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞིག་།གལ་ཏེ་ཕྱོགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ངེས་པ་ཉིད་དོ། །འོན་ཏེ་བུམ་པས་སྟོང་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ངེས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མ་ངེས་པ་ནི་ཉེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འོ་ན་ཇི་ལྟར་ མི་དམིགས་པ་ལས་དངོས་པོ་མེད་པ་འགྲུབ་ཅེ་ན།བརྗོད་པ། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་འདི་ནི་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡོད་པའི་དོན་ངེས་ན་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་མེད་པ་མེད་ཀྱང་འབྲས་བུ་དང་ལྡན་པར་དམིགས་པར་དྲན་པར་གྱུར་པ་དེའི་འབྲས་བུ་ལ་འདོད་པ་དང་སྡང་བ་དག་གིས་ འདི་ན་བུམ་པ་ཡོད་དམ་ཞེས་ཆུ་བཅུ་བ་དང་དོགས་པ་མེད་པར་འགྲོ་བར་འདོད་པས་ཚོལ་བ་དེའི་ཚེ་བུམ་པ་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཡུལ་རྟོགས་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ།།ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་དང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་རྟོགས་པ་ལ་ལྟོས་པ་འདི་ནི་རྟོགས་པ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། ། བུམ་པ་མེད་དོ་ཞེས་མ་རྟོགས་པར་དོགས་པ་མེད་པར་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་དང་། འདི་ནི་རྡུལ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཉ་ཕྱིས་མི་ངེས་པའི་ཕྱིར་དང་། མཐོ་ཡོར་ཡིན་གྱི་སྐྱེས་བུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་རྟོགས་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་གཞག་པ་དང་། དེ་རྟོགས་པས་རྣམ པར་གཞག་པར་བྱ་བར་བརྗོད་དོ།།འདི་ལྟར་འདི་དག་གི་དངོས་པོ་མེད་པར་རྟོགས་པ་ནི་དངོས་པོ་གཞན་དུ་རྣམ་པར་གནས་པའི་གཞི་ཅན་ཡིན་གྱི་དངོས་པོ་རྟོགས་པ་ལྟར་རང་དབང་དུ་རང་གི་ཡུལ་ལ་འཇུག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་རང་གི་རྒྱུས་བསྐྱེད་པའི་རྟོགས་པས་བུམ་པ་རྟོགས་པ་དེ་ བཞིན་དུ་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡང་མེད་པའི་རྟོགས་པ་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་འདི་ན་བལྟར་རུང་བའི་བུམ་པ་ཡོད་ན་སྣང་བ་ཁོ་ནར་འགྱུར་ན་སྣང་བ་ནི་མེད་དོ་ཞེས་རང་དབང་དུ་མཐོང་བ་མེད་པར་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱོགས་དེའི་ཤེས་པ་དག་དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་དུ་མ་གྲུབ་པའི་ ཕྱིར་ཏེ།དེ་ཙམ་གྱི་མཐར་ཐུག་པ་དེའི་མངོན་སུམ་གྱིས་དེ་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྟེན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་དག་དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ཙམ་ལས་དངོས་པོ་དེ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཕྱོགས་དག་པ་དམིགས་པ་བུམ་པ་དང་བཅས་པའི་ ཕྱོགས་དམིགས་པ་ཡིན་ན་བུམ་པ་དང་བཅས་པའི་ཕྱོགས་དམིགས་པ་ཉིད་དུ་མྱོང་བར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན་ཕྱོགས་ཙམ་དམིགས་པར་མྱོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དམིགས་པ་གཉིས་གཞན་ཉིད་དུ་ངེས་པ་དེའི་ཚེ།ཉེ་བར་མཁོ་བའི་སྙིང་པོ་ཅན་དགག་པའི་དོན་རྟོགས་པ་ བཞིན་དུ་མེད་པའི་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་མཐར་ཕྱིན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།

若疑無瓶,豈非不能定解彼離?問:“離彼”為何?若說是方分自性,則定解。若說是無瓶性,則非定解,因不定非過失故,因非境故。 若問:云何由非所見成立無事?答:若爾,此是諸知有義定解時成。當無亦無時,憶念見具果,于彼果欲憎者,此中有瓶耶?由求水者及欲無疑行者尋求時,待了知無瓶事境。于疑及顛倒亦如是。故此待了知是諸了知者所作。 因不了知無瓶則不無疑轉故,因不定”此非塵”之魚故,因無疑”是木人非士夫”故,由待彼了知性安立,說由彼了知應安立。 如是此等了知無事是住他事基,非如了知事自在於自境轉。如由自因生了知了知瓶,非如是亦了知無事之了知。 若此中有應見瓶則唯應現,然無現故,因不成自在見無故。彼方分諸知不成無事性故,因僅彼究竟之現量不了知彼故。因是彼言說依故,彼等僅是假立無事性,因無彼事故。 若見凈方分是見具瓶方分,則應經驗為具瓶方分見性,然唯經驗見方分故,當定解二見為他性時,如了知所需心要遮義,由無言說性究竟。

།འདི་ནི་བུམ་པ་དང་བཅས་པ་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་ཕྱོགས་དམིགས་པ་དག་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ་དེས་ན་ཕྱོགས་དམིགས་པ་ན་ཤེས་པ་ཅིག་ཤོས་དམིགས་པ་དང་ལས་གཞན་ཉིད་དུ་ཤེས་པ་ཁོ་ནའོ། །སྔོན་མ་མཐོང་བ་ ཤ་ཟ་ལ་སོགས་པ་གང་ལ་ཤེས་པ་མེད་པ་དེ་ལ་ཡང་མཐོང་བ་ལས་བཟློག་པ་ཤེས་པར་བླ་བའི་ཕྱིར་ཏེ།དེས་ན་མཐོང་བའི་དམིགས་པ་མཐོང་བ་ལས་བཟློག་པའི་དམིགས་པ་ལས་གཞན་ཉིད་དུ་ཤེས་པ་ཁོ་ནའོ། །གཞན་དུ་རྟོགས་པ་མེད་པ་རྟོགས་པ་ལ་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པ་ཡང་མ་ ཡིན་ནོ།།རང་གི་ངོ་བོ་ཁོ་ནས་བུམ་པ་སྣམ་བུ་ལས་གཞན་ཡིན་གྱི། འདིའི་རང་བཞིན་དེ་དངོས་པོ་མེད་པས་བྱས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ན་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་རྟོགས་པ་གཞན་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པར་རྟོགས་པ་ལ་ལྟོས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ པ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་དངོས་པོ་ཐ་དད་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་བྱིས་པ་གང་དག་དེ་འགོག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ན་ཐ་དད་པར་མི་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་དེ་བསལ་བ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་དག་པ་དམིགས་པ་ཅིག་ཤོས་དམིགས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་གཞན་ཡིན་ལ་རག་མོད། གཞན་ ཉིད་ཀྱིས་ན་ཐ་དད་པ་ཙམ་དུ་འགྲུབ་ཀྱི་གང་གི་ཚེ་ཐ་དད་པ་ཉིད་ཀྱིས་བུམ་པ་དམིགས་པ་དངོས་པོ་མེད་པར་ཤེས་པར་བྱ་བ་དེའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་འགྲུབ་དམིགས་པ་ཡོད་པ་ནི་མྱོང་བ་ལ་མི་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་དམིགས་པ་གཞན་མེད་པ་ལས་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།ཡོད་པ་མྱོང་བ་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ མེད་དོ་ཞེས་མྱོང་བ་དམིགས་པ་ལས་འགྱུར་བ་ཡིན་ན།གང་གིས་མྱོང་བ་མེད་པ་ལས་ན་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་བ། མྱོང་བ་མེད་པ་གོ་ག་ལས་རྟོགས། འདི་དེ་མྱོང་བ་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེས་ན་དེ་ལས་བཟློག་པ་མྱོང་བ་ཡང་ཤེས་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན་བདེན་ཏེ། མྱོང་བ་དམིགས་ན་དེ་ལས་ བཟློག་པ་དེ་ལས་གཞན་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ན་མྱོང་བ་མེད་པ་ཡང་གཞན་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ཡིན་ན།གང་གི་ཚེ་དེ་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱ་བ་དེའི་ཚེ་རང་འཛིན་པའི་ཚད་མ་མེད་པར་ཇི་ལྟར་རྟོགས། དེས་ན་བུམ་པ་དམིགས་པ་ཕྱོགས་དམིགས་པ་ཡོད་པ་དང་གཞན་ཉིད་དུ་གྲུབ་ཀྱང་ དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་ནི་མི་འགྲུབ་པོ་ཞེ་ན་རེ་ཞིག་བུམ་པ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱོགས་སུ་ནི་བུམ་པ་དམིགས་པ་ཕྱོགས་དམིགས་པ་ལས་ཐ་དད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ན་སྟེ།དེ་གཉིས་ཤེས་པ་གཅིག་གི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

此是具瓶及他方分見之知性,故見方分時唯知他見為異。于先未見羅剎等無知者,亦易知違見故,故唯知見所緣異於違見所緣。否則了知無亦非具待了知。 唯由自體瓶異於毛毯,此自性非由無事所作,故如是自性了知為異之了知不待了知無事。故由現量能成,由成事差別故,遣除諸愚者執謂若非遮彼則不成差別之念。 若凈見待他見為異者,由異性僅成差別,然當由差別性應知瓶見為無事時,云何成立?由有見於經驗無錯故,由無他見故是無。 若由有經驗無錯之無由見所緣成,則由何無經驗成無?云何了知無經驗?若說此即經驗知性故,由彼返經驗亦是知性,誠然。 若見經驗,安立彼返異性時,亦安立無經驗為異,然當應了知彼時,無持自量云何了知?故雖成瓶見與方分見有及異性,然不成無事性。 暫且於具瓶方分,瓶見與方分見非差別性,因彼二是一知境故。

།དེས་ན་བུམ་པ་དང་བཅས་པའི་ཕྱོགས་དམིགས་པ་ཕྱོགས་དག་པ་ དམིགས་པ་ལས་ཐ་དད་པར་གྲུབ་ན།དེ་ཡོད་ན་དེ་ཉིད་དེ་ལྟར་གསལ་བར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན་རང་བཞིན་གཞན་དུ་གསལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་མེད་པར་གྲུབ་པ་ལས་གཞན་ཅི་ཞིག་ཡིན། འོ་ན་མྱོང་བ་ཐ་དད་པ་གཅིག་པར་མི་ནུས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཇི་ལྟར་ མེད་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ།གཟུགས་རིག་པ་ན་སྒྲ་རིག་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་ནི་གཞན་ཉིད་དུ་གྲུབ་ཀྱང་དེར་འགྱུར་རོ། །རིག་པ་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ལས་རིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་པར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། བརྗོད་པ། དེར་ཡང་སྨྱོ་བ་དང་ བརྒྱལ་བ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་མ་གཏོགས་པར་སྒྲ་རིག་པ་ཡོད་ན་དམིགས་པའི་ཡུལ་ལས་མི་འདའ་སྟེ་དེས་ན་གནས་སྐབས་དེ་མ་ཡིན་པར་གྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར།རིག་པ་གཞན་དམིགས་པ་ལ་ལྟོས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རིག་པ་ཡོད་ན་ངས་དམིགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ རིག་པ་གཞན་རྟོགས་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ།དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་དགག་པར་བྱ་བའི་རིག་པ་གཞན་མེད་པར་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་འདི་ལྟར་རྟོགས་སོ། །གཟུགས་མཐོང་བའམ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ན་སྒྲ་རྟོགས་པ་ཡོད་ན་གཉིས་དམིགས་པ་ངེས་པ་ཡིན་ལ། གཅིག་ དམིགས་པ་ནི་དེ་ལས་གཞན་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་རྟོགས་པ་ཅིག་ཤོས་ཡོད་ན་གཉིས་པ་ངེས་པ་དང་། དམིགས་པ་གཅིག་མེད་པ་ཡང་ངེས་པར་བྱ་སྟེ། གལ་ཏེ་འདི་ལ་དམིགས་པ་གཞན་ཡོད་ན་དམིགས་པར་འགྱུར་ན་གཅིག་དམིགས་པ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཞན་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེས་ན་ཇི་ལྟར་དམིགས་པ་གཞན་དམིགས་པ་མྱོང་བ་མེད་པ་ན་དེ་ཡོད་པ་མི་སྲིད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཕྱོགས་བུམ་པ་དང་བཅས་པ་དམིགས་པ་ལས་གཞན་དམིགས་པ་ཡོད་ན་ཡང་དེ་ཡོད་མི་སྲིད་པ་ཉིད་དོ། །ཇི་ལྟར་གལ་ཏེ་ཡོད་ན་དམིགས་པ་ཞིག་ན་དམིགས་པ་ཡང མེད་དོ་ཞེས་མེད་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་དེ་བཞིན་དུ་གལ་ཏེ་ཡོད་ན་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་དམིགས་པ་ཞིག་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་ཡང་དམིགས་སོ་ཞེས་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྲུབ་པ་ཁོ་ནའོ།།འདིར་ནི་འདི་བསམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། ཅི་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་པའི་རྟེན་ཡིན་ནམ་འོན་ཏེ་ དམིགས་པ་གཞན་ཉིད་ཡིན།དེ་ལ་དམིགས་པ་གཞན་ལས་ནི་གཞན་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་རྟོགས་པར་མི་འཐད་དེ། དེ་དེའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་བཞིན་དུ་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་དེ་ཡོད་ན་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་དམིགས་པར་ཐལ་བ་ཞིག་ན་རང་གི་བདག་ ཉིད་དུ་ཡང་དམིགས་པས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་རིག་པ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་མེད་པར་སྒྲུབ་པོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཡུལ་བཀག་པས་ཚད་མ་ཉིད་བཀག་པ་ན་རྟོགས་པ་ཙམ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པར་འགྱུར་རོ།

故若成具瓶方分見異於凈方分見,則若有彼應如是顯現,然顯現為他自性,故除成無事更有何? 若問:異經驗不能為一者,云何應知為無?如見色時知聲。於此雖成異性亦成彼。由無錯知故無知故,彼亦非無,因彼無未成故。 答:于彼除狂昏等位,若有聲知不離所緣境,故為成非彼位,應待見他知。故若有知當我見,應知他知,定無應遮之具所緣相他知。如是即了知。 見色或分別時,若有了知聲則定二見,一見異於彼。故若有他了知則定二,亦應定一見無,若此有他見則應見,一見亦爾,應異了知。 故如無經驗他見所緣時不可能有彼,如是若有見異於見具瓶方分,亦不可能有彼。如若有則應見然無見故定為無,如是若有則應見為彼體然見為自體故唯成無。 此中應思:為無見性是無性了知所依?抑或是他見性?其中由他見不應了知無他見性,因彼非彼自性故,如是亦無關聯故。 若說由若有彼則應見為彼體然見為自體之此理即成無者,爾時由遮境遮量性,唯成了知性究竟。

།དེས་ན་རྟོགས་པ་ཙམ་གྱི་མཐར་ཐུག་པ་ཅན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་ཇི་ལྟར་སྟོན་པར་འགྱུར་བ་ བཞིན་དུ་ཐ་སྙད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།འོ་ན་དེ་ཉིད་ཡིན་ལ་རག་མོད་ཅེ་ན་དེ་ལྟར་ཡང་མི་ནུས་ཏེ། འདི་ལྟར་དེར་ཡང་རྟོགས་པ་དེ་ཡོད་པ་ནི་དངོས་པོ་གཞན་ཉིད་རྣམ་པར་གནས་པའི་གཞི་ཅན་ཁོ་ནའོ། །གང་གི་ཚེ་གཞན་གཞན་ལ་སྒྲོ་བཏགས་ཏེ་དེའི་བདག་ཉིད་ཙམ་དམིགས་པས་རྣམ་པར་ ཕྱེ་ནས་ཅི་ཞེས་དེར་རྣམ་པར་རྟོག་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་མེད་དོ་སྙམ་པའི་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་གཞན་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་དུ་སྒྲོ་བཏགས་པའི་ཐ་སྙད་དུ་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་དམིགས་པ་ཉིད་མི་དམིགས་པར་བརྗོད་དོ། །དེས་ན་བསམ་པ་འདིས་ན་ཅི་སྟེ་གཞན་ དམིགས་པས་མི་དམིགས་པ་འགྲུབ་པས་མི་དམིགས་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་འགྲུབ་པོ་ཞེ་ན་ཞེས་བཤད་དོ།།དེས་ན་རིགས་པ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་དོན་མེད་པ་ཡང་ཅི་སྟེ་མི་འགྲུབ་ཅེས་བཤད་པ་ནི། དེ་བཞིན་དུ་གཞན་ཡོད་པས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །བུམ་པ་ནི་དམིགས་པའི་ མཚན་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་ཕྱོགས་བུམ་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ན་བུམ་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་སྣང་བ་ངེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་ཙམ་དུ་སྣང་བ་ན་བུམ་པ་དང་བཅས་པ་དང་། བུམ་པ་མེད་པ་གཉིས་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་གནས་པ་ན། ཇི་ལྟར་བུམ་པ་དང་བཅས་པའི་ ཕྱོགས་ཙམ་ལས་གཞན་ཡིན་ཞིང་ཕྱོགས་ཙམ་ཡང་བུམ་པ་དང་བཅས་པ་ལས་གཞན་ནོ་ཞེས་ཕན་ཚུན་རང་བཞིན་བཟློག་པ་ཕན་ཚུན་གྱི་རང་བཞིན་ལས་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་གཞག་པ་དེ་བཞིན་དུ་དེ་གཉིས་ཀྱི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡང་གཞན་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་གནས་པ་ཡིན་ནོ།།དེའི་རང་ བཞིན་དེའི་རང་བཞིན་ལས་བཟློག་པ་གཞན་ཡིན་པ་ཡང་རང་གི་ལྡོག་པ་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་ནམ་རང་བཞིན་གཞན་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ།།དེའི་རང་བཞིན་ལྡོག་པ་ནི་དེའི་རང་བཞིན་ལས་བཟློག་པ་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་གཞན་བཞིན་ནོ། །དེས་ནི་ཇི་ལྟར་ཕྱོགས་ཙམ་ལས་བུམ་པ་དང་བཅས་ པ་གཞན་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་དེའི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་བུམ་པ་དང་བཅས་པ་ལ་དེའི་ངོ་བོ་ལྡོག་པ་དེ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཇི་ལྟར་ཕྱོགས་ཙམ་བུམ་པ་དང་ལྡན་པ་ལས་གཞན་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་བུམ་པ་དང་བཅས་པ་མ་ཡིན་པར་ཡང་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་ ཙམ་ལ་དེ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ།གཉི་ག་ཡང་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དངོས་པོ་རྟོགས་པ་ན་གཉི་ག་གཞན་དུ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་རང་བཞིན་ལས་བཟློག་པ་གཞན་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གནས་པ་ན་དེའི་རང་བཞིན་བཟློག་པ་དང་། རང་བཞིན་གཞན་མེད་པ་ཡིན་ནོ། ། གལ་ཏེ་དངོས་པོ་མེད་པ་དེ་ལ་རང་བཞིན་རྟོགས་པ་ནི་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་ཡིན་ལ། གཞན་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་འཇོག་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ཡིན་ནོ།

故如將顯示唯了知性究竟之能立,即是言說能立。若說即是彼者,如是亦不能,因彼中彼了知有唯是住他事基故。當於他增益,由見唯彼體分別已,思維彼時,生無之知。 故由是應作無事增益言說故,說他見即是不見。故由此思維,何故由他見成不見而成現量不見耶? 故由理無差別故,說何故亦不成無義,即是”如是由有他亦”。瓶是具見相,故若方分具瓶則定現為具瓶故,當唯現方分時,如具瓶與無瓶二住時,如何具瓶方分異於唯方分,唯方分亦異於具瓶,由互返自性異於互自性故安立,如是彼二無事亦住異性。 彼自性返于彼自性為他者,或是唯自返自性,或具他自性。彼自性返即是返彼自性,如他自性。由彼如何唯方分異於具瓶,如是彼無事亦爾,故於具瓶無彼體返。 如是如何唯方分異於具瓶,如是亦成非具瓶故,于唯方分無彼,因二俱是他故。故了知事時安立二為他。當住異於彼自性之他性時,即是返彼自性及無他自性。 若於彼無事,了知自性是遍斷,安立為他性是別斷。

།དེར་ཡང་གཞན་རང་བཞིན་དང་ལྡན་པ་ནི་རང་གི་ཚད་མས་ཀྱང་རྟོགས་ཀྱི་དངོས་པོ་མེད་པ་རྟོགས་པ་ནི་རང་གི་ཚད་མ་ལ་བརྟེན་པ་མ་ཡིན ནོ།།གལ་ཏེ་དངོས་པོ་མེད་པ་མ་རྟོགས་ན་རྟོགས་པ་འདི་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན་འདི་ལ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །མཐོང་བ་ལས་བཟློག་པ་ནི་གཉི་ག་ལྟར་ཡང་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་བཅད་པ་རང་གི་ཚད་མས་བཟུང་བས་ནི་ཅི་ཡང་བྱར་མེད་དོ། །རྟོགས་པ་ཉིད་ལ་དེ་ལྟར་འགྱུར་བའི་ ཕྱིར་རོ།།རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པ་དང་འཇིག་པ་རྟོགས་པ་ན་ཡང་དངོས་པོ་མེད་པ་རྟོགས་པ་ཡོད་པ་ཉིད་འོན་ཀྱང་དེ་གཞལ་བྱའི་མཐར་ཐུག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཐ་སྙད་ནི་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཐ་སྙད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་བསྟན་ཏོ། ། འདིར་ཡང་བདག་ཉིད་གཅིག་རྟོགས་པ་ན་དེ་གཞན་གྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ལ་མངོན་སུམ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་གཅིག་ཡོངས་སུ་བཅད་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་རྣམ་པར་བཅད་པ་འགྲུབ་ན། ཁྱད་པར་མེད་པས་དེ་ལས་གཞན་ཐམས་ཅད་མེད་པར་འགྲུབ པར་འགྱུར་གྱི་མཚུངས་པར་རུང་བའི་རང་བཞིན་ཁོ་ན་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།ཁྱད་པར་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྩོད་པ་བཀོད་དེ་དེའི་བདག་ཉིད་ངེས་པར་སྣང་བའི་ཤེས་པས་གཅིག་གི་བདག་ཉིད་ཡོངས་སུ་བཅད་པ་ལས་དེ་དེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པ་རྣམ་པར་བཅད་པར་ འགྱུར་རོ་ཞེས་རྣམ་གཅོད་ཡོངས་གཅོད་གཉིས་ཚད་མ་གཅིག་གིས་བྱེད་པ་ཡིན་པར་བསྒྲུབ་པ་དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་དམིགས་པས་དེ་དེ་ལས་གཞན་གྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་པ་རྣམ་པར་བཅད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་མཇུག་བསྡུས་པ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཡུལ་དང་དུས་དག་ཏུ་གཞན་གྱི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ བཀག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ་དེའི་ཕྱིར་འགའ་ཞིག་ཏུ་འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་འགའ་ཞིག་དགག་པ་ནི་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་མི་དམིགས་པ་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཡུལ་ལ་ནི་མི་སྣང་བ་མི་དམིགས་པའི་བྱེད་པ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ ན་དངོས་པོ་ནི་གཅིག་གི་རང་བཞིན་དུ་ངེས་པ་ཉིད་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ།།གང་གི་ཚེ་བལྟར་རུང་བ་འམ་མི་རུང་བའི་རང་བཞིན་གཞན་གྱིས་དུ་མའི་རང་བཞིན་དུ་དོགས་པ་ན་གཅིག་དུ་མར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རང་བཞིན་གཅིག་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཉིད་ཀྱིས་འགོག་གོ། ། དེས་ན་འདི་ལྟར་རུང་བ་འགོག་པ་ལ་བལྟར་རུང་བ་ཉིད་ནི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་ན། དེ་ཇི་ལྟར་བལྟར་མི་རུང་བ་ནི་བལྟར་མི་རུང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བཀག་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར། བལྟར་རུང་བ་ལ་ནི་བལྟར་མི་རུང་བའི་བདག་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་བལྟར་རུང་བར་ཁས་བླངས་ནས་འགོག གོ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྐྲ་བྲེགས་ཟིན་ནས་སྐར་མ་རྟོགས་པ་དང་མཚུངས་སོ།

于彼中具他自性者由自量亦了知,而了知無事非依自量。若問:若不了知無事,此了知云何?此中已說。由返見於二俱了知故。由自量取別斷無所作,因於了知性如是故。 于了知無隨行及壞時亦有了知無事,然彼非所量究竟故非量。由言說無則不生故,說是應成言說。 此中亦當了知一體時,于遮彼為他體,現量即是量。故若由唯斷一即成別斷他,由無差別故,應成一切他皆無,非唯等可自性。 立難云:“不應說差別”等,由定現彼體之知,由遍斷一體而成別斷彼為彼體,故由一量作二斷,即遮斷遍斷,故如是由見而成別斷彼為彼他體,此為結論。 從”于彼境時非遮一切他事”起,乃至”故於某處某時遮某,如所說理由不見”,說于非彼體境不現之不見作用。 故事由經驗定為一自性而了知。當由可見或不可見他自性疑為多自性時,由唯經驗一自性而遮”一非成多”。 故如是于遮可能時,若可見性非支分,則云何不可見由不可見性故不成遮?于可見中由無不可見體故,許可見而遮,此如剃已知星。