菩薩藏佛教學會
20
背景
翻譯
下載 ▾

d4223量理論釋疏c3.5s|d4223量理論釋疏c3.5s(續2)

།གལ་ཏེ་འདི་ལ་ཡང་འགའ་ཞིག་རྨོངས་ནས་འགལ་བ་གཅིག་ཉིད་བལྟར་རུང་བའི་དམིགས་པས་བལྟར་མི་རུང་བ་དེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པ་འགོག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་མེད་དོ། །དེ་ནི་ ཤེས་པ་རང་བཞིན་གཞན་དུ་དོགས་པ་ན་ཡང་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་ས་ཕྱོགས་དམིགས་ཀྱང་བུམ་པ་མེད་པར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་མ་ཡིན་པ་ན་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་མེད་པའི་ཐ་སྙད་དུ་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཤེས་པ་ཡང་གཞན་རྨོངས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་དེ་ལྟར་དངོས་ པོ་གཞན་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གནས་པ་ཉིད་དུ་ཉེ་བར་མཁོ་བའི་དགོས་པ་ཅན་དངོས་པོ་མེད་པ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དེ་དམིགས་པས་དགག་པའི་དོན་རྟོགས་པ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་བྱས་པ་ཡང་དེ་ཙམ་གྱིས་ཡུལ་གྱི་མཐར་ཐུག་པ་དེའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་དེ་ཡང་རྟོགས་པ་ཙམ་ གྱི་རང་བཞིན་སྐྱེ་བ་ན་ཡུལ་དང་མི་ལྡན་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་གྱི་མཐར་ཐུག་པ་མ་ཡིན་ཡང་གདོན་མི་ཟ་བར་བྱ་བ་ནི་དེ་ལྟ་བུར་འགྱུར་བ་ཉིད་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་གཞན་དམིགས་པ་ན་མི་དམིགས་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན་ལ་གཞན་ཡོད་པ་ན་ཡང་མེད་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན་ ནོ།།དེ་ལྟ་ན་དངོས་པོ་མེད་པ་སྒྲུབ་བྱེད་ལ་ལྟོས་པ་བསལ་ནས་རྟོགས་པའི་མཐར་ཐུག་པ་ཅན་ཉིད་མི་དམིགས་པའི་བྱེད་པ་ཡིན་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གང་གི་ཚེ་ཞེས་སྨོས་སོ། །འདིར་ཡང་གཉིས་དག་གཉིས་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ན་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་སྙད་བྱེད་པའི་ཕྱིར་མི་དམིགས་ པ་དོན་མེད་དོ།།དེ་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་གཞན་རྣམ་པར་གནས་པའི་གཞི་ཅན་དངོས་པོ་མེད་པར་རྟོགས་པ་ནི་གཞན་གྱི་དངོས་པོའི་མཐར་ཐུག་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་གལ་ཏེ་རྨོངས་པས་དེ་ལ་དེ་ལྟར་མི་འཇུག་པ་ལ་མི་དམིགས་པ་གཏན་ཚིགས་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་གཞན་ཡོད་པའི་ བདག་ཉིད་ཅན་ཡོད་པ་དེ་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་ནི་འདི་ལྟར་བཟློག་སྟེ། གང་གི་ཚེ་མེད་པ་དག་གི་མེད་པ་མི་དམིགས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ། མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་གྲུབ་པ་ཁོ་ན་སྟེ། མི་དམིགས་པ་ཉིད་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་མེད་པའི་ མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་གྲུབ་ཏུ་ཟིན་ཀྱང་མེད་པའི་ཤེས་པ་དང་སྒྲ་དང་ཐ་སྙད་དག་ཁོང་དུ་མ་ཆུད་པ་འཇུག་པར་བྱེད་དོ།།གང་ཁོང་དུ་མ་ཆུད་པ་དེ་ཉིད་རྟོགས་པ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གིས་ཤེ་ན་ཡུལ་རབ་ཏུ་བསྟན་པས་ཞེས་སྨོས་སོ། །ཡུལ་ནི་མི་དམིགས་པའི་ བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་མེད་པ་སྟེ།དེ་རབ་ཏུ་བསྟན་པས་མེད་པའི་ཤེས་པ་དང་སྒྲ་དང་ཐ་སྙད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་མི་དམིགས་པ་དོན་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ།

若於此亦有人迷惑,由見一相違可見而遮不可見為彼體故無相違。彼于疑知為他自性時亦然。如是雖見地處而不疑無瓶時,由現量成無之言說。若非爾時,知亦不成迷於他。 故如是由住他事性所需義利,為成無事,由彼見了知遮義,如所說理所作者,唯由彼量境究竟即是彼言說自性。若彼亦當生唯了知性自性時,由無境故雖非他究竟,然必作如是性。 故由見他成現量不見,由有他亦成現量無。如是為顯無事能立待遣已,具了知究竟性即是不見作用故說”當”。此中亦當安立二為二性時,由現量作言說故不見無義。 如是了知無事具他事住基者,即是他事究竟性。故若由迷於彼不如是趣入,不見是因故,有他體有即應成所立。 彼如是返:當無者之無唯是不見時,即成無相境,因不見即是無故。然雖成無相境,令趣入未解無之知、聲、言說。令趣入了知即彼未解者。 由何?說由顯示境。境即是具不見體之無事,由顯示彼應成無之知、聲、言說。為成彼故不見非無義。

།ཇི་སྐད་བཤད་པའི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་མི་དམིགས་པའི་ བདག་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་གྱིས་གཞན་ཡོད་པས་མེད་པ་གྲུབ་ན་མེད་པའི་ཤེས་པ་དང་སྒྲ་དང་ཐ་སྙད་ཁོང་དུ་མ་ཆུད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། རྨོངས་པས་ཞེས་སྨོས་སོ། །རྒྱུ་མཚན་འགའ་ཞིག་ལས་གཞན་ཡོད་པ་ལ་ཡང་མེད་པར་ཁོང་དུ་མ་ ཆུད་པ་དེ་ལྟར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱེད་དོ།།གལ་ཏེ་དོན་གཞན་ཡོད་པ་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་མེད་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། གང་གིས་དེ་གྲུབ་ན་དངོས་པོ་མེད་པ་གྲུབ་པར་བརྗོད་པ་དེ་ནི་མི་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དམིགས་པ་དངོས་པོ་མེད་པའི་ རང་བཞིན་ཤེས་པ་གཞན་ཡོད་པ་ཉིད་མི་དམིགས་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེས་ན་ཤེས་པ་གཞན་ཡོད་པའི་བདག་ཉིད་མི་དམིགས་པས་དངོས་པོ་གཞན་ཡོད་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་མེད་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་ཞེས་སྨོས་ཏེ། གཞན་ཡོད་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ ནོ།།གཞན་ཡོད་པ་ཡང་མི་དམིགས་པ་ཉིད་དེ། དེ་གཞན་མེད་པ་ཡིན་པ་བཞིན་དུ་དམིགས་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཡང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དོན་འདི་ཡིན་ཏེ་དངོས་པོ་དངོས་པོ་མེད་པ་ནི་མི་དམིགས་པའི་ཚད་མ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་ལ་དངོས་པོ་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡང་དངོས་པོ་གཞན་ཡོད་པ་ཡིན་ ནོ།།ཡོད་པ་གང་ཞིག་དངོས་པོ་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་པ་དེ་ནི་དམིགས་པ་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །ཤེས་པ་གཞན་ཡོད་པ་དམིགས་པ་དངོས་པོ་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་དངོས་པོ་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་དངོས་པོ་མེད་པ་སྒྲུབ་པ་ལ་མི་ དམིགས་པ་གྲུབ་པ་ལ་ལྟོས་པའི་ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་མཚན་ཉིད་དེ་གྲུབ་པ་ཉིད་ན་གྲུབ་པའི་དངོས་པོ་མེད་པ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་བས་ན་གཞན་ཡོད་པ་དེ་རང་བཞིན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཐ་སྙད་དུ་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །རྨོངས་པས་དེར་ཐ་སྙད་མི་བྱེད་པ་ནི་ཡོད་པ་མི་དམིགས་ པར་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དམིགས་སུ་རུང་བ་མེད་པར་ཉེ་བར་བསྡུ་བའི་སྒོ་ནས་དངོས་པོ་མེད་པར་ངེས་པའི་མི་དམིགས་པས་འཇུག་པར་བྱེད་དོ།།གཞན་གྱི་དངོས་པོ་ཡོད་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་མེད་པ་ནི་མི་དམིགས་པ་གྲུབ་པ་ཉིད་ན་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་རྟོགས་པ་ནི་རྟོགས་ ཟིན་པ་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་དངོས་པོ་ལྷག་པ་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། རྟོགས་པ་འདི་སྔར་གྱི་དེ་རྟོགས་པ་དང་མི་འདྲ་བའི་ཕྱིར་དེ་ཙམ་ཉིད་གྲུབ་པར་འགྱུར་བས་ཐ་སྙད་བསྒྲུབ་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་གྱི། ཐ་སྙད་དང་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་གཞན་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།

如所說無事亦非所立,因已成就不見體故。若問:若由現量有他成無,云何成未解無之知、聲、言說?說”由迷”。由某因緣,于有他亦令解未解無。 豈非已說:若他義有應成立無事體?若由彼成即說成無事者,非不見,因見無事自性知有他即是不見體故。故由知有他體不見,非應成立具有他體之無。 說”如是相”,即具有他體。有他亦即是不見,因如彼是他無,亦是無見自性故。故此義為:事無事具無不見量,事無事亦是有他事。 有者若是事無事,彼亦是見無事。知有他見無事者,亦是事無事。故於成立事無事,待成不見之知與所知相,即于成就時成就之無事非所立。 故有他如自性而應作言說。由迷不作彼言說者,因有不可能不見故,由攝無可見門,由定無事之不見令趣入。 了知具有他事體之無事,由成就不見即成就故為無,此了知即是了知已了。故由無成餘事故,及此了知異前彼了知故,唯由彼量成就,說應成言說,非有餘言說及不離。

།ཐ་སྙད་ སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་གཏན་ཚིགས་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པ་སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་ནི་འདི་ཉིད་ཡིན་ནོ།།གཏན་ཚིགས་གང་གིས་དེ་སྒྲུབ་པ་དེ་ནི་ཐ་སྙད་དུ་བྱ་བའི་དོན་དང་། མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་དེས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །རྟོགས་པར་བྱ་བ་དེ་ཡང་ལྷག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ དང་།ལྷག་པ་ཡིན་ཡང་གྲུབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་གྲུབ་པ་ལ་མ་ལྟོས་པས་དེའི་རྟོགས་པ་ཙམ་ཉིད་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །དཔེར་ན་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཉིད་ལས་འབྲས་བུ་གཞན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་གྲུབ་ན་གྲུབ་པ་ཉིད་བཞིན་ནོ། །དེ་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་དེ་ལྟར་ བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ན་དངོས་སུ་ཚུལ་སྔ་མས་ཀྱང་རྟོགས་ཟིན་པའི་རྟོགས་པ་པོའི་རྟོགས་པ་མི་འདྲ་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་གྱི་དངོས་པོར་ཡང་དག་པའི་འཇོག་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་ཤིང་ཉིད་ཤ་པ་ལས་གཞན་ཡིན་ཡང་བྱས་པ་གྲུབ་པས་མི་རྟག་པ་གྲུབ་པ་ལྟར་ཤ་པ་གྲུབ་ན་གྲུབ་པ་ལས་འདའ་བ་ མ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་ཤ་པ་ཉིད་ནི་ཤིང་གི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེས་དེ་སྒྲུབ་པ་ན་དེ་ཡང་གྲུབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་ཤིང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་རྟོགས་པའི་མཐར་ཐུག་པ་ཅན་གྲུབ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་གཞན་ཡོད་པ་ཉིད་དངོས་པོ་མེད་པ་སྒྲོ་བཏགས་པའི་ཐ་སྙད་དུ་བྱ་བ་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་དེ་གྲུབ་པ་ཉིད་ན་དངོས་པོ་མེད་པར་སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད་པའི་རྟོགས་པ་འཇུག་པས་རྟོགས་པ་ཉིད་བསྒྲུབས་པའི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འདི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ཏེ། མི་དམིགས་པ་དང་དོན་མེད་པ་གཉིས་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་གཞན་ ཡོད་པ་ནི་གཞན་དངོས་པོ་མེད་པ་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་བལྟར་རུང་བའི་བུམ་པས་རྣམ་པར་བཅད་པའི་ཕྱོགས་ལས་གཞན་དུ་གྲུབ་པས་ཕྱོགས་དག་པ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་འདི་མ་དམིགས་པ་ཡང་ཡོད་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་བུམ་པ་དང་བཅས་པ་ལས་གཞན་དུ་མ་རྟོགས་ན་དེ་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ ཡིན་ནོ།།དེས་ན་གཞན་གྱི་ཐ་སྙད་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བར་འགྱུར་རོ།

此即是成立一切言說能立因之遍攝方法。由何因成立彼,即是言說義及不離,故由彼應了知。所了知亦由非余故,及雖余已成就故,不待成就,唯由彼了知即成。 如由隨行、返隨即非他果故,若彼成即成就,如是。由彼有性如是應成立時,由前理亦直接安立為已了知者之異了知境事。 如是雖樹性異於娑羅樹,由成所作成無常,如是若成娑羅樹不離成就。故娑羅樹性即是樹體故,由彼成立彼時,彼亦已成就故,成具”是樹”了知究竟。 如是此中亦由有他即是增益無事言說故,即于成就時,由趣入增益無事了知,了知即是成立果。故此是自性因,因不見與無義二無別故。 若有他非他無事,然由可見瓶別斷方分外成就故是凈方分。若此不見亦由了知有故,若不了知異於有瓶,即是所了知。故應成立他言說。

།འོན་ཏེ་དངོས་པོ་ལ་དེ་ལྟར་ཡིན་ཡང་དགག་པའི་དོན་སྒྲོ་མ་བཏགས་པར་གསལ་བར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མེད་པའི་ཐ་སྙད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་གཞན་ཡོད་པ་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ ཞེས་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པ་འདིས་ཅི་བྱ།བལྟར་རུང་བའི་དངོས་པོ་ཡོད་པ་ལ་ཤེས་པ་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ལས་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་རྟོགས་པས་འཇུག་པ་ཉིད་དེ་ཙམ་གྱིས་མཐར་ཐུག་པ་ཅན་གྱི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། བརྗོད་པ་རྟོགས་པ་འདི་ནི་རང་གི་ དམིགས་པ་མངོན་དུ་བྱེད་པའམ།རང་གི་དམིགས་པ་འཕེན་པར་བྱེད་པའི་དོན་གཞན་མཐོང་བས་བདག་ཉིད་ལ་བརྟེན་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དངོས་པོ་གཞན་ཉིད་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་དེར་སྒྲོ་བཏགས་པ་རྟོགས་པ་ཡིན་པར་བསྟན་ཏེ། ཚད་མའི་ཡུལ་ལ་ དགག་པའི་དོན་མ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་དང་དེའི་ཡུལ་གྱི་ལྷས་བྱིན་ལ་བྱ་བ་སྒྲོ་བཏགས་པས་རྟོགས་པ་བཞིན་ཐ་མི་དད་པ་ལ་ཡང་ཐ་དད་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་ཇི་ལྟར་ལྷས་བྱིན་འགྲོ་བ་ལ་བྱ་བ་གཞན་མ་རྟོགས་ཀྱང་བྱ་བའི་རྟོགས་པ་གནོད་པ་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་འདི་ན་བུམ་པ་མེད་དོ་ཞེས་དགག་ པའི་དོན་ལ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པའི་འདུ་ཤེས་ཅན་དུ་བ་ལས་མེ་རྟོགས་པ་བཞིན་དུ་དགག་པའི་དོན་ལྷག་པར་རྟོགས་པ་མེད་ཀྱང་གནོད་པ་མེད་པ་ནི་གཞན་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་འབྱོར་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཚད་མའི་ཡུལ་ལ་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་དགག་པའི་དོན་ནི་གཞན་ཡོད་པའི་མཐར ཐུག་པ་ཉིད་དོ།།དེས་ན་རྟོགས་པ་པོའི་རྟོགས་པ་ལ་ལྟོས་ཏེ་གཞན་ཡོད་པ་དངོས་པོ་དངོས་པོ་མེད་པར་བརྗོད་དོ། །དངོས་པོ་གཞན་གྱི་བསྐྱེད་པ་དང་། དངོས་པོ་གཞན་གྱི་མཐར་ཐུག་པ་ནི་ཆོས་གཞན་སྒྲོ་འདོགས་པའི་སྒོ་ནས་དེ་ལ་དམིགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ བྱ་བར་འཐད་དོ།།དེ་ལྟར་འདི་ནི་ངེས་པ་ཉིད་དོ། །འདི་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཤེས་པ་གཞན་ཡོད་པ་ཉིད་ཤེས་པ་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་པ་ལྟར་དངོས་པོ་གཞན་ཡོད་པ་ཡང་ཤེས་པ་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཤེས་པ་གཞན་ཡོད་པ་ཤེས་པ་དངོས་པོ་ མེད་པ་ཡིན་པ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་ལྟར་དངོས་པོ་གཞན་ཡོད་པ་ཡང་ངོ་།།མི་མཐུན་པའི་ཟླ་བའི་དངོས་པོ་གཞན་ནི་རང་ཡོད་ན་གཞན་ཡོད་པ་སེལ་བས་དངོས་པོ་གཞན་དངོས་པོ་མེད་པར་བརྗོད་དོ། །དེས་ན་ཇི་ལྟར་ཕྱོགས་འབའ་ཞིག་གི་ཤེས་པ་བུམ་པ་དང་བཅས་པའི་ཕྱོགས་ཤེས་པ་ དང་འགལ་བ་དེས་ན་ཤེས་པ་དེ་ལ་མེད་པར་འདོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཕྱོགས་ཙམ་ཡོད་པ་ཡང་བུམ་པ་དང་བཅས་པའི་ཕྱོགས་ཤེས་པ་དང་འགལ་བ་ཡིན་ནོ།།འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ནི་ཕྱོགས་ཙམ་ལ་ཡང་བུམ་པ་དང་བཅས་པའི་ཕྱོགས་སུ་སྣང་བ་མི་འཐད་དོ།

若謂:雖於事如是,由未明瞭了知未增益遮義故,應成立無言說。若爾,此無具”有他是無事”了知有何用?由於可見事有無迷知,由不見故了知為無,唯由彼量究竟即成能立。 答:此了知非依自見現前或自見所引他義見之自體,然由觀察他事性故,故說彼即是彼增益了知,因量境未入遮義故。如於彼及彼境提婆達多增益作用了知,于無別亦如有別。 故如於提婆達多行雖不了知他作用,作用了知無害,如是此中”無瓶”于遮義非隱蔽想,如由煙了知火,雖無餘遮義了知亦無害,由有他性當成就故。于量境所欲說遮義即是有他究竟性。 故依了知者了知說有他是事無事。由他事生及他事究竟,由增益他法門于彼見性而趣入,應理。如是此即是定。 當說:如知有他即是知無事,有他事云何亦成知無事?如知有他是知無事,有他事亦爾。相違事他由自有遣除有他,故說他事無事。 故如唯方分知與有瓶方分知相違,故許彼知為無,如是唯有方分亦與有瓶方分知相違。無迷於唯方分亦不應現為有瓶方分。

།དེས་ན་ཕྱོགས་ཙམ་གྱི་ ཤེས་པ་བཞིན་ཕྱོགས་ཙམ་ཡང་བུམ་པ་དང་བཅས་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཤེས་པ་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་ཇི་ལྟར་དེ་ཙམ་ཤེས་པ་ན་གལ་ཏེ་བུམ་པ་དང་བཅས་པའི་ཕྱོགས་ཤེས་པ་ཡོད་ན་དེ་བཞིན་དུ་གསལ་བར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན་དེ་ཙམ་དུ་གསལ་བ་ཡང་གསལ་བ་ཡིན་ ནོ་ཞེས་དངོས་པོ་མེད་པར་རྟོགས་པ་དེ་བཞིན་དུ་འདི་ལ་ཡང་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་བུམ་པ་དང་བཅས་པའི་ཕྱོགས་ཤེས་པ་ཡོད་ན་ཕྱོགས་བུམ་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་སྣང་བར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན་ཕྱོགས་ཙམ་ཡང་སྣང་ངོ་ཞེས་སོ། །དེས་ན་ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་མཚན་ཉིད་འདི་ནི་མི་ དམིགས་པ་ཡིན་ནོ།།ཇི་ལྟར་ཤེས་བྱའི་མཚན་ཉིད་མི་དམིགས་ན་དངོས་པོ་དངོས་པོ་མེད་པར་འགྲུབ་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པའི་མཚན་ཉིད་ལ་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡང་ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ནའོ། །འདི་ལྟར་ཕྱོགས་ཙམ་བུམ་པ་དང་བཅས་པ་དང་འགལ་བ་དེ་ བཞིན་དུ་ཕྱོགས་ཙམ་གྱི་ཤེས་པ་ཡང་ངོ་།།གང་གི་ཕྱིར་བུམ་པ་ཡོད་ཀྱང་ཕྱོགས་ཙམ་ཤེས་པར་འགྱུར་བ་སྲིད་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་ཕྱོགས་འདི་བུམ་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ན་བུམ་པ་དང་བཅས་པའི་ཕྱོགས་ཤེས་པ་གསལ་བར་འགྱུར་བ་ཞིག་ ན་ཕྱོགས་ཙམ་ཤེས་པར་གསལ་ལོ་ཞེས་བྱ་བས་ཀྱང་བུམ་པ་མེད་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་ཤེས་པ་ཡོད་པའི་མཚན་ཉིད་མི་དམིགས་པ་ན་ཡང་བུམ་པ་མེད་པར་གྲུབ་བོ། །དེ་ལྟར་རྟོགས་པར་དཀའ་བའི་མི་དམིགས་པ་དེ་ནི་འདི་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་རྗེས་སུ་རྟོགས་པར་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་ མེད་པ་དག་གི་མེད་པ་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་མི་དམིགས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པ་ནི་རིགས་པར་གསུངས་སོ།།དེས་ན་འདི་ལྟར་ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་མཚན་ཉིད་མི་དམིགས་པ། དམིགས་པ་དངོས་པོ་མེད་པར་རྟོགས་པ་དེ་ཉིད་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་དངོས་པོ་དངོས་པོ་མེད་ པ་ཉིད་ཡིན་པས་དངོས་པོ་དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟར་དངོས་པོ་མེད་པར་ལྷག་པར་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་རྟོགས་པ་ཉིད་སྐྱེས་པར་ཟད་དོ། །དེས་ན་ཐ་སྙད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དོ། །རྟོགས་པར་བྱ་བའི་མཐར་ཐུག་པ་ཅན་སྒྲུབ་པའི་བྱེད་པ་ ལ་འབྲས་བུ་དེ་ཙམ་དུ་འགྱུར་མོད།སྒྲ་དང་ཐ་སྙད་གོ་ཇི་ལྟར་སྒྲུབ། གང་གིས་རྟོགས་པ་བཞིན་དུ་འདིའི་དོན་སྒྲུབ་པ་མེད་པར་རང་གི་ཡུལ་ཉེ་བར་གནས་པ་ལ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་རང་གི་རྒྱུ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རྟོགས་པ་བཞིན་དུ་སྒྲ་ཡང་དོན་ལ་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་བརྡ་ ལ་ཞེས་སྨོས་སོ།།བརྡ་ཡོད་ན་འཇུག་པ་ནི་བརྡ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ངེས་པའི་སྒྲའམ། དོན་སྒྲུབ་པ་ངེས་པར་སྦྱོར་བ་ཁས་བླངས་པ་ཞུགས་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ།

故如唯方分知,唯方分亦是有瓶方分知之無事。故如了知唯彼時,若有有瓶方分知則應如是顯現,然唯顯現亦是顯現,如是了知無事,此中亦爾。若有有瓶方分知,則方分應現為有瓶,然唯方分亦現。 故此知與所知相即是不見。如何不見所知相成事無事,如是于知相亦爾。故無事亦唯是知與所知相。如是唯方分與有瓶相違,如是唯方分知亦爾。因有瓶時不可能成唯方分知。 故若此方分是有瓶,則應顯現有瓶方分知,然顯現唯方分知,由此亦了知無瓶。故由有知相不見時亦成無瓶。如是難解不見,當如此而隨知。故說諸無之無唯是如是相不見,說為應理。 故如是知與所知相不見、見無事了知,即由如所說理是事無事性,故了知事無事性。如是非是余了知無事,然唯生了知而已。故應成立言說。 雖于具究竟所知之能立作用成唯彼果,然聲與言說云何成?由如何了知,此義無成立,于自境近住當成就,由自因決定故,聲如了知亦不成於義。 故說”由名言”。有名言趣入即是如名言決定聲,或成立義決定合許入。

།འདོད་པའི་འབྲས་བུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དོན་བདག་གིར་བྱེད་པའི་མཐར་ཐུག་པ་དོན་ལ་གཞོལ་བའི་བྱེད་པ་ནི་ཐ་སྙད་དོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྒྲ་ཙམ་དོན་དམ་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་དཔེར། དཔེར་ན་ཞེས་སྨོས་སོ། །བ་ལང་དང་ལྐོག་ཤལ་ལ་སོགས་པ་འདུས་པ་ནི་དོན་གཅིག་པས་སྒྲ་ཙམ་གྱིས་ཐ་དད་ཀྱི་ཇི་ལྟར་ངོ་བོ་དང་ངོ་བོ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་དོན་ཡོད་པ་དང་གཞན་མེད་པ་ལྟར་དོན་ནི་སྒྲོ་བཏགས་པ ཡང་ཐ་དད་པ་མེད་དོ།།དེ་ལྟ་ན་ཡང་འཐད་པ་འདི་ནི་ཡུལ་གྱིས་ཡུལ་ཅན་སྒྲུབ་པ་ཉིད་ལ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྐད་བརྗོད་པའི་ཚུལ་གྱིས་དགག་པའི་དོན་ནི་གཞན་ཡོད་པའི་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་རྟོགས་པ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་དོན་སྒྲུབ་པར་དེ་ལྟར་ ཁས་ལེན་པ་ནི་བརྡར་བརྗོད་དོ།།དེ་ལ་ནི་མི་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་གཞན་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡུལ་འདི་བསྟན་ནས་འཇུག་པར་བྱེད་དེ། ལྐོག་ཤལ་ལ་སོགས་པའི་འདུས་པ་བསྟན་ནས་བ་ལང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་འཇུག་པ་བཞིན་ནོ། །འདིར་ནི་བ་ལང་ངོ་སྙམ་པའི་ཤེས་པ་གལ་ཏེ་ཡུལ་ ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་ལྐོག་ཤལ་ལ་སོགས་པ་འདུས་པའི་ཤེས་པ་ཐ་མི་དད་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་སྒྲ་ཙམ་ཐ་དད་པ་ཉིད་ཀྱིས་དཔེ་ཡིན་ཏེ་སྔ་མ་བཞིན་ནོ།།ཡང་ན་གང་གི་ཕྱིར་ལྐོག་ཤལ་ལ་སོགས་པ་འདུས་པ་ལ་ཡང་བ་ལང་ངོ་ཞེས་རྟོགས་ཏེ་བ་ལང་གི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་དོན་སྒྲུབ་པ་ཉིད་དུ་ཁོང་དུ་ཆུད་ ནས་འཇུག་གི་ལྐོག་ཤལ་ལ་སོགས་པ་འདུས་པ་ཙམ་རྟོགས་པས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།དཔེར་ན་གཞན་ཡོད་པ་ཉིད་ལ་དངོས་པོ་མེད་པ་ཞེས་རྟོགས་ནས་དབེན་པ་དོན་དུ་གཉེར་བ་འཇུག་པ་བཞིན་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་ཐ་དད་པ་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། །ཚུལ་འདིས་ནི་ཤེས་པ་དངོས་པོ་མེད་པ་དངོས་ པོ་དངོས་པོ་མེད་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པ་སྤོང་བ་གང་དག་དཔེ་མ་གྲུབ་པར་བརྗོད་པ་དེ་དག་གི་དཔེ་མ་གྲུབ་པར་རྒོལ་བ་དེ་ཡང་བསལ་བ་ཡིན་ནོ།།དེས་སྨོས་པ་ནི་དེ་ལྟ་ཡིན་དང་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་མེད་པ་མི་དམིགས་པ་གཅིག་པུའི་ཚད་མ་ཅན་ཡིན་ན་གང་གི་ དེར་མི་དམིགས་པ་ཡོད་པ་ན་དངོས་པོ་མེད་པར་རྟོགས་པ་ནས་གཞན་དུ་དེ་ལྟར་རྟོགས་པར་བྱེད་པ།གང་དུ་ཡང་འདི་ཚད་མ་གཞན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་གྱི་ངོ་བོར་གྱུར་པ་མེད་དོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་འདི་ནི་ཚད་མ་གཞན་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་མི་དམིགས་པ་བཞིན་དུ་མངོན་སུམ་གྱིས་ཀྱང་ དངོས་པོ་མེད་པ་མ་རྟོགས་ན་དེ་ལྟར་འགྱུར་རོ།།དེ་ལྟ་ཡིན་དང་ཚད་མ་གཞན་གྱི་ཡུལ་ཉིད་དུ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དཔེ་མ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ།

成立所欲果、究竟攝持義、趣入義之作用即是言說。故說”如”以為唯聲成勝義之喻。牛與垂胡等和合由一義,唯由聲異,如何由有體與無體性異故,有義與他無如義增益亦無異。 雖爾,此理于境成境者即已說明。由如所說理,遮義即是有他究竟故,于彼諸了知者許如是成立所立義,說為名言。于彼由示此境無見相他無事而趣入,如示垂胡等和合而趣入于”牛”。 此中若牛想知由境無異故,與垂胡等和合知無異,然唯由聲異故為喻,如前。或由於垂胡等和合亦了知為牛,通達為成立牛之義而趣入,非唯由了知垂胡等和合,如於有他了知為無事而趣入求離故,故有異知。 由此理,遣除說知無事是事無事能立者,彼等說喻不成之諍亦已遣除。彼說即是”若爾”。 若無事唯以不見為量,則於何處有不見時了知無事,乃至於他處如是能了知,此于任處亦非成他量境之體性。若爾此即是他量耶?若如不見,由現量亦不了知無事則應爾。若爾由可能是他量境故非不成喻。

།ཚད་མ་གཞན་གྱི་ཡུལ་དུ་སྨྲ་བས་ཀྱང་དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མ་བཀག་པར་ནི་རང་དབང་དུ་དངོས་པོ་དངོས་པོ་མེད་པར་རྟོགས་པར་ནུས་པ་ མ་ཡིན་ཏེ།ཚད་མས་གྲུབ་པ་སྨྲ་རྣམས་ཀྱི། དོན་གྱིས་བཟློག་པ་ཉིད་ལས་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཞེས་གང་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །ཤེས་པ་ཡང་དེའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མ་བཀག་པར་དགག་པར་མི་ནུས་སོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡོད་དམ། འོན་ཏེ་མེད་ཅེས་ཤེས་པར་འདོད་པ་དེའི་ གསལ་བ་ཚོལ་བ་ཉིད་འཇུག་པ་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྣང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་དེར་ཡང་མི་དམིགས་པ་ཚོལ་བ་ན་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཇི་སྐད་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཤེས་པ་མེད་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་ན་ཚད་མ་གཞན་གྱི་ཡུལ་ཉིད་བསལ་བའི་ཕྱིར་ཇི་སྐད་ བཤད་པའི་ཡུལ་ཉིད་རྗེས་སུ་རྟོགས་པར་བྱའོ།།གལ་ཏེ་མི་དམིགས་པ་བཞིན་དུ་གཞན་ཡོད་པས་དངོས་པོ་དངོས་པོ་མེད་པར་གྲུབ་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཚད་མ་གཞན་གྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ཅན་དཔེ་མ་གྲུབ་པ་ཡོད་ན། འོ་ན་ནི་མི་དམིགས་པ་འཇུག་པ་ལ་མི་ལྟོས་པར་འགྱུར་ཏེ་ མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེས་ན་ཉེས་པ་འདིར་མི་འགྱུར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་མི་དམིགས་པ་ཙམ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པར་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་དཔེ་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་དེ་མངོན་སུམ་གྱི་གྲུབ་པ་ལ་ཡང་མ་རྟོགས་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་དང་དེ་མེད་ན་ཡང་གཏན་ཚིགས་ཉེ་བར་ལེན་པ་མི་འཐད་ པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན།ཡུལ་རྟོགས་སུ་ཟིན་ཀྱང་ཞེས་སྨོས་སོ། །གལ་ཏེ་གཞན་ཡོད་པས་དངོས་པོ་མེད་པའི་བློར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་གང་དག་དེ་ལ་ཡང་དངོས་པོ་མེད་པར་མ་རྟོགས་པ་འགའ་ཞིག་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་འདི་ནི་བློན་པོ་རྣམས་ཀྱི་གཙོ་བོ་ཡོད་པ་སྐྱེ་བར་སེམས་པས་འོ་མ་ལ་དམིགས་པའི་ མཚན་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་མི་དམིགས་པའི་ཞོ་མེད་པར་མ་རྟོགས་པ་བཞིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་ཉིད་ཡིན་ཡང་མི་དམིགས་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་གང་ལས་དཔེ་མ་གྲུབ་པར་འགྱུར་བ་དེ་གཅིག་པུ་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་དག་ནི་དམིགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་དམིགས་པ་གཉིས་ཡོད་པའི་ཤེས་པ་འགོག་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་ཉིད་དུ་ཁྱད་པར་མེད་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་འདིར་གཞུང་གཟུགས་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ཞེས་སྨོས་སོ། །ཚུལ་འདིས་ནི་མི་དམིགས་པ་འདི་གཉིས་ནི་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་དགག་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་ཉིད་དུ་འདྲའོ། །མྱོང་བའི་རང་ བཞིན་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་འགའ་ཡང་ཡོད་པར་མི་སྲིད་དོ།།དེས་ན་འགའ་ཞིག་མྱོང་བཞིན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མི་དམིགས་པ་གཉིས་སུ་བརྗོད་པ་འཐོབ་བོ།

說為他量境者,若不遮其境者識,則不能自在了知事無事。如將說”諸說量成者,由義返即不成”。知亦不遮其識則不能遮。 欲知”識有耶?抑或無?“,即于求顯現趣入時,由無識顯現故說為無。故於彼亦求不見則成無窮,如所說。若無知由現量成,由遮他量境故,當隨知如所說境。 若如不見由有他成事無事故,由非他量境相屬不成喻者,則不待不見趣入,由現量成故。故為令無此過,當說唯不見為能立。若爾不成喻,由於現量成亦不應不了知故,無彼亦不應取因故。 故說”雖了知境”。若由有他成無事覺,然于彼亦有某些未了知無事,如此諸大臣由想有主生故,于牛乳所見相不見之酪未了知無。故雖是現量,由待不見故,不唯說彼一為能立,由此成不成喻。 知等由具見為先故,說二不見有知遮果性無別。此中為立文故說”如是”。由此理,此二不見於有言說遮果性相同。非領受自性之識皆不可能有。故說某正領受識二不見得。

།དེ་ནི་རང་གི་ཡུལ་ལས་ཐ་དད་པ་གཞན་ཐམས་ཅད་མི་དམིགས་པ་ན་དེ་སྣང་བ་དང་མི་སྣང་བ་ན་རྣམ་པ་གཉིས་ལས་མི་འདའ་བའི་ཕྱིར་ དེ་དག་དེར་མི་དམིགས་པ་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟར་གཉི་ག་ཡང་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་དགག་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བས་ནི་རྣམ་པ་འདིར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན་རང་དང་བཟློག་པའི་རྒྱུ་མེད་པ་དང་ཡོད་པ་དག་གི་ཕྱིར་ཞེས་སྨོས་སོ། །བལྟར་ མི་རུང་བ་མི་དམིགས་པ་གཅིག་ལ་ནི་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་རང་གི་རྒྱུ་དམིགས་པ་མེད་ལ།བལྟར་རུང་བ་དམིགས་པ་ལ་ནི་བཟློག་པ་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྒྱུ་སྣང་བ་མི་དམིགས་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །བཟློག་པའི་རྒྱུ་ཡང་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྒྱུ་མེད་པར་གྲུབ་པ་ཉིད་དེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དེ་ལས་བཟློག་པའི་རྒྱུ་ཡོད་ པ་ཉིད་དུ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།།བཟློག་པའི་རྒྱུ་ཡོད་པར་བསྟན་པ་ནི་དེའི་རྒྱུ་མེད་པར་བསྟན་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ཏེ་གཞན་དུ་ན་གཉི་གར་ཡང་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་འགོག་པར་མཚུངས་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པ་ན་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྒྱུ་མེད་པ་ཉིད་བརྗོད་པར་བྱ་བར་འགྱུར་བ་དེས་ན། མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡོད་པར་ཐ་སྙད་ པར་ཅི་བྱ།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བཟློག་པའི་སྒྲ་ཉེ་བར་བཀོད་དོ། །རྒྱུ་མེད་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ལས་འདི་ལྟར་བརྗོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེས་ནི་སྣང་བ་མི་དམིགས་པ་གཉི་གའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་མེད་པའི་ཐ་སྙད་དེའི་རྒྱུ་ཡོད་པ་ལས་བྱེད་པ་དང་། ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་དེའི་རྒྱུ་མེད་པ་ ལས་འགོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།བྱེད་པ་གཉིས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་མེད་པའི་ཐ་སྙད་གྲུབ་པ་ཉིད་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་བཀག་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་གྲུབ་ན་དེ་འཇུག་པར་དོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འདིའི་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་འགོག་པའི་ཚུལ་མི་འདྲ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་བཟློག་པ་སྒྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་རབ་ཏུ་སྒྲུབ་ པའི་ཕྱིར་རོ།།གང་གི་ཕྱིར་ས་ཕྱོགས་དམིགས་པ་ཉིད་བལྟར་རུང་བ་དང་མི་རུང་བ་བུམ་པ་དང་ཤ་ཟ་ལ་སོགས་པ་དེ་དམིགས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་མི་དམིགས་པ་གཅིག་ཉིད་ཡུལ་གཉིས་ལ་ལྟོས་ནས་བལྟར་རུང་བ་དང་མི་རུང་བ་མི་དམིགས་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་གནས་པ་ཡིན་ ནོ།།དེས་ན་ཇི་ལྟར་འདི་ཉིད་སྣང་བ་མི་དམིགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པ་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བུམ་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། འདི་ཉིད་ཤ་ཟ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པའི་ཤེས་པ་དང་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །སྒྲུབ་པ་དང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ནི་རྣམ་པར་ གནས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་དོན་གྱི་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་ནོ།

彼于自境異一切他不見時,由彼顯現與不顯現不離二相故,彼等成彼二種不見。如是二者皆能立遮有言說。“如是”即說此相。 彼相云何?故說”由自與返因無有故”。于不可見不見一者,無有言說自因見;于可見見者,有返無言說因顯現不見。返因即成無有言說因,若非爾,則不成有返因故。 說有返因即說無其因義,否則說二者遮有言說相等時,應說無有言說因,則何須說有無言說因?故近立返聲。由應說無因故如是說者,為遮顯現不見二者皆是能立故。 此非由有無言說因而作,亦非由無有言說因而遮,由無二作用故。然成立無言說即是遮有言說,由彼成則無疑其趣入故。故此遮有言說理不同,由成立其返而極成故。 由見處所即是可見與不可見瓶與食肉鬼等彼見自性故,此即是一不見待二境,由可見與不可見不見自性住二相。故如此即是顯現不見體性時是所立無瓶自性,如是此即是食肉鬼等有知與聲等無。能立與所立事是住相自性義究竟。

།དེས་ན་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་བཀག་པ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འཇུག་པ་མེད་པ་ནི་འདིའི་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་ཆོས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཇུག་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་ཚད་ མའི་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཚེ་དེར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་གང་ཞིག་ཡིན། འཇུག་པའམ་དེ་མེད་པའམ་བྱ་བའི་དོན་ཡིན་ནོ། །འགའ་ཡང་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་དང་བསྒྲུབ་བྱ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་བརྡ་ལས་བྱུང་བའི་སྒྲ་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡོད་ པའི་ཐ་སྙད་བཀག་པ་ནི་དངོས་པོ་ཉིད་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་གང་ཡོད་ན་དེ་མི་སྲིད་པ་དེའི་བཟློག་ཟླར་གྱུར་པ་ཉིད་དོ།།དེ་ཡང་ཕྱོགས་ལ་སོགས་པ་དམིགས་པ་ཉིད་དོ། །ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་རང་བཞིན་ནི་མི་སྣང་བ་མ་དམིགས་པས་ནི་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་མི་སྣང་བ་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ དང་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ།།འོ་ན་དེ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་བྱ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ཡིན་མོད་འོ་ན་སྒྲུབ་པའི་བྱེད་པ་རྟོགས་པའི་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཉིད་བསྒྲུབ་བྱར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། རིགས་པ་བརྗོད་པ་ན་གལ་ཏེ་ཚེ་དང་ལྡན་པས་དེ་ལྟར་རྟོགས་ན་དེ་ འདོད་པ་ཁོ་ནའོ།།རང་དང་བཟློག་པའི་རྒྱུ་མེད་པ་དང་ཡོད་པ་ཉིད་སྟོན་ཏེ། བལྟར་མི་རུང་བ་མི་དམིགས་པ་གཅིག་ལ་ནི་ཡོད་པར་ཐེ་ཚོམ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ལ། མི་དམིགས་པ་གཞན་ལ་ནི་བཟློག་པའི་ཕྱིར་དེ་མེད་དོ་ཞེས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་འདིར་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡོད་ན་ནི་ཐེ་ཚོམ་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་ རོ།།དེས་ན་འབྲས་བུ་མེད་པའི་ཕྱིར་འདིར་རང་གི་རྒྱུ་མེད་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཕྱི་མར་ཡང་བཟློག་པའི་རྟོགས་པ་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་བཟློག་པའི་རྒྱུ་ཡོད་པར་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མི་སྣང་བ་མི་དམིགས་པ་ལ་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྒྱུ་མེད་པ་ཡོད་པ་ཉིད་དེ་དེ་ལ་སྣང་བ་མི་དམིགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། དེའི་ རྒྱུ་ཡང་དེ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེས་ན་མེད་པའི་ཐ་སྙད་དགག་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་དུ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བདེན་ཏེ་བཀོད་པ་ནི་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བརྗོད་པ་ཁོ་ནའོ། །རིགས་པ་བརྗོད་པ་ན་དེ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པ་མ་བརྗོད་ཀྱང་མི་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །མི་དམིགས་པ་གཉིས་ པོ་དེ་ལ་མི་སྣང་བ་མི་དམིགས་པ་ནི་ཇི་སྐད་བརྗོད་པའི་དོན་ཉིད་ལ་ཚད་མ་ཡིན་གྱི།གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ལྡོག་པ་མཐོང་བ་དང་། སྩོགས་པའི་སྒྲས་སེམས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

故遮有言說非由無事而成所立。無趣入非此果,彼非能知法故。“非所趣入”亦非量作用。爾時彼所立為何?趣入或無彼或作義。皆不可能,由不欲故、非所立故、由依名言聲非事故。 故遮有言說即是事,彼即是有時不可能者之返。彼即是見處等。知與所知自性由不顯現不見是無有言說,由於彼不了知不顯現故,及有言說不可能故。 若謂由彼成故非所立者,雖爾,由能立作用了知究竟故,知等無言說即成所立。說理時,若具壽如是了知,則唯是所欲。 說自與返因無有,由於不可見不見一者有疑有故,于余不見由返故了知彼無。若此有言說因有,則不應有疑。故由無果,此說無自因。後者亦由有返了知而成有返因。 若謂不顯現不見有無言說因無,由於彼無顯現不見故,及其因即是彼故。故亦應說為遮無言說果者。誠然,由安立是近示義故唯說。說理時,雖不說與彼無別,亦非不了知。 于彼二不見,不顯現不見是如所說義之量,非見因返及等聲用於成立離貪心等無。

།ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཐེ་ཚོམ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་རྟོགས་པ་ ཙམ་གྱིས་ནི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་སེམས་སམ།བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མེད་པ་ལ་གཏན་ཚིགས་མེད་དོ་ཞེས་ངེས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་ལྡོག་པ་དང་དོན་གཞན་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་བསྒྲུབ་པ་དེ་ལ་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། ངེས་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ངེས་ པའི་འབྲས་བུ་ཅན་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་བསམ་པའོ།།གལ་ཏེ་ལྡོག་པ་ནི་རང་བཞིན་མི་དམིགས་པ་ལས་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་རྒྱུ་དང་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མི་དམིགས་པ་དག་ལས་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། བདེན་ན་འོན་ཀྱང་དེའི་ཁོངས་སུ་འདུས་པའི་ཕྱིར་དེ་གཉིས་འདི་ལྟར་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་རིགས་ཅན་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཁོངས་སུ་བསྡུས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉིས་པ་སྣང་བ་མི་དམིགས་པ་ཡིན་གྱི་དང་པོ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་བསམ་པའོ། །རྣམ་བཞི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབྱེ་བ་བཞིའོ། །འདིའི་དབྱེ་བ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་གཞན་ཉིད་དུ་ཅི་སྟེ་མི་གཞག་། མི་དམིགས་པའི་དབྱེ་བ་ཉིད་དུ་ཅིའི་ཕྱིར་གཞག་ཅེ་ན། སྦྱོར་བའི་བྱེ་བྲག་གིས་ཞེས་སྨོས་ཏེ་འདིར་སྦྱོར་བ་ཁོ་ན་ཐ་དད་ཀྱིས་སྦྱར་བར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཐ་དད་མེད་པས་གཅིག་ཉིད་དོ། །སྦྱོར་བ་གཞན་ཉིད་ཀྱིས་ནི་རྣམ་པ་དུ་མ་ཙམ་ཉིད་པས་དེ་ཇི་ལྟར་སྒྲུབ་བྱེད་གཞན་ཉིད་ཡིན། རྣམ་པའི་བྱེ་བྲག་དེ་ཉིད བཤད་པ་ནི་འགལ་དང་འབྲས་བུ་དག་ཅེས་བྱའོ།།འགལ་བ་ཉིད་ནི་རང་ཉིད་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །འབྲས་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་ལྟོས་པའི་རང་བཞིན་ཏེ། དེས་ན་གང་གིས་འབྲས་བུ་ཞེས་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པ་ནི་སྐབས་སུ་བབ་པའི་འགལ་བ་ཉིད་ལ་ལྟོས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འགལ་བ་དང་འབྲས་བུ་ དག་གྲུབ་ཅེས་བྱ་བ་ནི་འགལ་བ་དམིགས་པ་དང་འགལ་བའི་འབྲས་བུ་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ།།རྒྱུ་དང་ངོ་བོ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པར་མ་གྲུབ་པའོ། །བལྟར་རུང་བའི་བདག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱད་པར་རོ། །མེད་དོན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་བསྟན་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་ཐ་སྙད་ཀྱི་དོན་ཅན་ཉིད་ བསལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ནི་མི་ནུས་ཏེ།རང་བཞིན་མི་དམིགས་པ་ཉམས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གཅིག་ཉིད་ལ་སྒྲུབ་པ་དང་དགག་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་མེད་པ་གྲུབ་པ་ནི་དེ་རྟོགས་པ་ཡོད་པ་མེད་ན་ནི་མི་འབྱུང་བ་ཡིན་ལ། ཐ་སྙད་ཀྱང་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དགག་པར་མི་ནུས་པས་ བསྡུ་བ་ཉིད་རིགས་སོ།།མི་དམིགས་པ་ཉིད་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་དེའི་རྣམ་པ་ཉིད་གཞུང་གཟུགས་པའི་ཕྱིར་དགག་པ་གང་ཇི་སྙེད་པ་ཞེས་སྨོས་སོ། །མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་རྟགས་ཀྱིས་ནི་དགག་པ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ངོ་བོ་མེད་པས་ཡུལ་གྱི་དངོས་པོར་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ།

何以故?由有疑故。僅由不了知,于離貪心或所立無中,無有決定為無因。第二是因返及無餘義等成立中為量,由具決定果故。意為決定果性即是量。 若謂返非由自性不見,而是由因及遍不見二者耶?誠然,然由攝入彼故如是說二者,為顯示攝入彼類故。“彼亦”者,意為第二顯現不見,非第一。 “四種”即四分。何故不立彼等所顯分別為異能立,而立為不見分別?由差別相應故說,此中唯由相應差別非所應,故無差別即是一。由異相應僅是多相,彼云何是異能立? 說彼相差別即”違及果二”。違性即將自說。果亦是待自性,故由果說具待,應待所說違性。故”違及果成”即是見違及見違果。因與體性遍未成。“可見自性”是差別。“無義”是顯所立。 如是不能說唯遮言說義,由壞自性不見故,由一中不應立遮故。無事成立若無有彼了知則不生,言說亦即是彼。故由不能遮,應是攝。 為立不見隨行相文故說”凡諸遮”。由無有因相不能遮及比度,由無體故違境事故。

།འོན་ ཏེ་གཞན་གྱི་དངོས་པོས་བདག་ཉིད་ཀྱང་མེད་པ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དངོས་པོ་གཞན་རྟོགས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་གྱི། དགག་པ་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་གང་རྟོགས་པ་ན་མེད་དོ་ཞེས་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའི་གཞན་གྱི་དངོས་པོ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་དེ་ནི་གང་ཡོད་ ན་མེད་དོ་ཞེས་རྟོགས་པ་ཡོད་པར་མི་འཐད་པ་དེ་ལྟ་བུ་ལས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟ་ཡིན་དང་རྟོགས་པར་བྱ་བ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་དེ་མི་མཐུན་པའི་ཟླ་བོ་ཉིད་དོ། །མི་མཐུན་པའི་ཟླ་མ་ཡིན་པ་གཞན་ཡོད་པར་རྟོགས་པས་ནི་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །མི་མཐུན་པའི་ཟླ་བོ་ཡང་དེ་ ཡོད་ན་དེ་མི་འཐད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་དེ་ནི་དེ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཡོད་ན་དེ་ཡང་མི་སྲིད་པ་དེ་ཡོད་ན་དེ་དམིགས་པ་ཡོད་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དེ་དམིགས་པ་མེད་པ་ཡང་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ན་དགག་པ་ཇི་སྙེད་པ་དེ་ ཐམས་ཅད་ནི་མི་དམིགས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ།།ད་ནི་ཐ་ན་ཤེས་པ་མེད་པ་རྟོགས་པ་ན་མངོན་སུམ་ཇི་ལྟར་མི་དམིགས་པ་ཡིན། འདི་ནི་དགག་པ་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ན་དེ་ཇི་ལྟར་དགག་པ་གང་ཇི་སྙེད་པ་དམིགས་པ་ལས་ཡིན་ཞེས་བརྗོད་ཅེ་ན། བརྗོད་པ་གང་གིས་མངོན་སུམ་གྱིས་ཀྱང་དགག་པར་ འགྱུར་བ་ལ་མངོན་སུམ་དངོས་པོ་མེད་པ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་དངོས་པོ་གཞན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པ་ཉིད་དོ།།དངོས་པོ་མེད་པ་ནི་རྟོགས་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་དོན་དུ་འདི་རྟོགས་པ་དེ་ནི་དེ་རྟོགས་པ་མེད་ཀྱང་འགྲུབ་སྟེ། བུམ་པ་དང་བཅས་པའི་ཕྱོགས་ལས་ ཕྱོགས་ཙམ་གཞན་དུ་གྲུབ་ནས།དོགས་པ་མེད་པར་འགྲོ་བ་དང་། ཆུ་བཅུ་བ་དོན་དུ་གཉེར་བའི་འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པ་དག་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་མེད་པ་རྟོགས་པས་ནི་ཅི་ཡང་བྱར་མེད་དེ། དངོས་པོ་གཞན་རྟོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེའི་འབྲས་བུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་རྟོགས་པ་ན་མེད་དོ་སྙམ་ པའི་རྟོགས་པ་མཐོང་བ་ལས་བཟློག་པའི་རང་བཞིན་སྒྲོ་འདོགས་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རྣམ་པར་སྐྱེ་བ་དེའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་འབྲས་བུ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་གཞན་ཉིད་ལ་ཐེ་ཚོམ་མི་ཟ་བ་ན་མངོན་སུམ་ཉིད་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ཏེ།གང་གི་ཕྱིར་གཅིག་དམིགས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བཤད་པ་ ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན་མྱོང་བས་ཡུལ་དུ་མ་བྱས་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པས་མི་ནུས་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་མངོན་སུམ་ནི་དགག་པ་གྲུབ་པས་མཐར་ཕྱིན་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་གཞན་ནི་རབ་ཏུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དོ།

若謂由他事亦應比度無自性,則唯能了知他事,非了知遮。若謂應比度了知時能了知為無之他事,則由如是不應有”有時無”之了知而了知。 如是則如所了知,能了知即是相違。由了知非相違之他有,不成為無。相違亦是有彼時不應理,故彼亦非有能了知,若非爾,則不成能了知故。有時彼亦不可能者,有時不可能有彼見故,無彼見亦即是彼。故一切諸遮唯是不見。 今問:乃至了知無知時,現量云何是不見?此非非遮,則云何說”凡諸遮皆由見”?答:由說現量亦成遮,現量非能了知無事,然是他事相異性。無事不能了知。 為此了知之義,雖無彼了知亦成,由從有瓶處成異處分已,無疑趣入,及求水趣入、退出應理故。故由了知無無所作,由了知他事即成彼果故。 了知時思”無”之了知見,由返自性增益分別相生,彼言說果於他性無疑時從現量生,由”從見一領受”等所說故。若非爾,則分別不能緣非經驗境。故現量非由成遮究竟,然唯是極成立他。

།རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་སྒྲུབ་པའི་བྱེད་པ་དགག་པའི་མཐར་ཐུག་པ་ཉིད་དེ་ བྱ་བའི་རྟོགས་པས་མཐར་འབྱིན་པའི་ཕྱིར་གཞན་ཡོད་པ་ནི་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ཉིད་དོ།།དེར་དགག་པ་འཇུག་པ་ནི་གཞན་ཡོད་པ་ཚད་མའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་མེད་པ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་བྱེད་པ་མི་དམིགས་པ་ལ་སོགས་པ་གང་དུ་གཞན་ཡོད་པ་ བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡང་དགག་པའི་སྒོ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་སྒྲུབ་པའི་བྱེད་པ་དགག་པས་མཐར་ཕྱིན་པ་ཅན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མི་དམིགས་པ་ཁོ་ནའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྣམ་པར་ངེས་པའི། འདི་འགའ་ཞིག་ཏུ་དགག་པར་བྱེད་པ་ན་མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་བྱ་བར་འོས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་ བྱ་བའི་བར་དུ་དེ་ཡང་ལེགས་པར་དྲངས་པར་འགྱུར་རོ།།ཇི་སྐད་བཤད་པ་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་གཞུང་གཟུགས་པའི་ཕྱིར་འདི་ལྟར་ཞེས་སྨོས་སོ། །དགག་པ་དེ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱིས་བྱེད་དེ་དངོས་པོ་འགའ་ཞིག་བསྒྲུབ་པས། དེ་ཡོད་པར་རྟོགས་པས་སམ། དགག་པ་སྟེ་མེད་པར་རྟོགས་ པས་ཏེ་རྣམ་པ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།རྣམ་པ་གཞན་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་ཡོད་པས་མེད་པ་རྟོགས་པ་ན་གཞན་དེ་འགལ་བའམ་མི་འགལ་བ་ཞིག་ཡིན་ཞེས་བསྒྲུབས་ན་ནི་ཞེས་སྨོས་སོ། །རེ་ཞིག་ཕྱོགས་ཕྱི་མ་ནི་མི་འཐད་དེ། གང་གི་ཕྱིར་མི་འགལ་བ་བསྒྲུབས་ ན་ནི་བཀག་པ་མ་ཡིན་ནོ།།ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ལྷན་ཅིག་ཡོད་པར་འགལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་གཉིས་ལྷན་ཅིག་གནས་པར་ཡོད་པ་འཐད་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་དེ་དག་ལས་གཅིག་གིས་གཞན་འགོག་པར་འགྱུར། འགལ་བ་སྒྲུབ་པ་ཡང་མི་དམིགས་པ་མེད་པར་འགལ་བ་མི་རྟོགས་སོ། །འདི་ སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ།འགལ་བ་བསྒྲུབ་པ་ནི་དགག་པའི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འགལ་བ་ཡོད་པ་གཞན་མེད་པ་རྟོགས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་འགལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་དང་མི་མཐུན་པའི་ཟླ་བོར་ནི་དེ་རྟོགས་པ་ཉིད་དེ། དེ་ཡོད་ན་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ འདི་དགག་པའི་གཏན་ཚིགས་སུ་འགྱུར་རོ།།གང་གི་ཕྱིར་དགག་པའི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་དང་མི་མཐུན་པའི་ཟླ་ཉིད་ཀྱང་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་འགལ་བའི་ཕྱིར་དེ་ཡོད་པ་དང་མི་མཐུན་པ་དེ་བཞིན་དུ། དེ་དམིགས་པ་དང་མི་མཐུན་པ་དག་ཀྱང་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡོད་ན་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ དང་འགལ་བ་དེ་དེ་མེད་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་དེ་དང་མི་མཐུན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡོད་ན་དེ་དམིགས་པ་ཡང་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉེ་བར་གནས་ན་དེ་བཞིན་དུ་དེ་དམིགས་པ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

比量即是能立作用以遮為究竟,由作了知而究竟故,他有則由現量成就。彼中遮入,若無他有為量境則不生。為成立無事,于不見差別等中,他有所立亦由遮門而入。故能立作用以遮為究竟者唯是不見。 是故於決定中,“此于某處作遮時,現量非所應作”等,彼亦善引。為立如所說事故說”如是”。彼遮由二相作:或由成立某事,由了知彼有;或由遮即了知無,無餘相故。 由無餘相,由他有了知無時,彼他為違或不違,若成立則說。且後分不應理,由成立不違則非遮故。何以故?由無俱有相違故。由彼二俱住應理故,云何由一遮他? 成立違亦無不見則不了知違。此說:成立違是遮因。故違有是了知他無之因。彼亦由違性即了知與彼相違,由有彼時無彼故。是故此成遮因。由是遮因故,亦即是彼相違。如由違故與彼有相違,如是亦與彼見相違。 由有彼時無彼故,與彼違者能成彼無,即由此故彼與彼相違。有彼時亦無彼見,由近住時如是亦無彼見故。

།དེ་ལྟར་དེ་དམིགས་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི། ཇི་སྲིད་དུ་དེ་ཡོད་ན་དེ་མེད་དོ་ ཞེས་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་མི་དམིགས་པ་ལ་ཡང་ལྟོས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཡོད་པ་དམིགས་པ་དང་མི་མཐུན་པ་དེ་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གཞུང་གཟུགས་པ་ནི་འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བའོ། །རྒྱུན་ཆགས་པར་འཇུག་པ་ཅན་འབྱུང་བའི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་འགལ་བར་རྟོགས་སོ། །རྒྱུན་ ཆགས་པར་འཇུག་པ་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དེའི་རྒྱུ་མཚན་སྨོས་པ་ནི་རྒྱུ་མ་གཏུགས་པ་ཅན་ཞེས་བྱའོ།།གང་གི་ཕྱིར་འདིའི་རྒྱུ་ཉེ་བར་ལེན་པ་སྔ་མའི་མཚན་ཉིད་གྲང་བའི་སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུན་འཕེན་པར་བྱེད་པ་ཡོད་པ་དེའི་ཕྱིར་ན་འདིའི་རྒྱུན་ཆད་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་རྒྱུའི་ནུས་ པས་བྱས་པའི་རྒྱུན་འཇུག་པ་མེད་པ་གང་ལས་ཤེ་ན།གཞན་ཡོད་ན་ཞེས་སྨོས་སོ། །དངོས་པོ་གཞན་མེ་ཡོད་ན་དེ་ཡོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་སོ། །དེས་ན་རྒྱུན་ཆགས་པར་འཇུག་པའི་དངོས་པོ་འདི་ལྡོག་པ་དེ་ལས་ནི། འགལ་བར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གལ་ཏེ་རང་གི་རྒྱུ་ མེད་ན་འབྲས་བུ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་རང་གི་འབྲས་བུ་ལྡོག་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་གྱི།དངོས་པོ་གཞན་གྱིས་གོ་དངོས་པོ་གཞན་གྱིས་བསྐྱེད་པའི་དངོས་པོ་ཇི་ལྟར་བཟློག་ཅེ་ན། དངོས་པོ་གཞན་གྱིས་བསྐྱེད་པ་དངོས་པོ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་བསྐྱེད་པ་ཇི་ལྟ་བར་རོ། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་གཞན་གྱིས་ཕན་ འདོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ཚོགས་པ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་ནས་གཞན་གྱིས་སྐྱེད་པ་ལ་གཞན་ཉེ་བར་སྦྱོར་རོ་ཞེ་ན།གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ཕན་པ་སྒྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཚོགས་པ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པས་གཉིས་པ་ལ་སོགས་པ་བསྐྱེད་པར་མི་ནུས་པ་སྐྱེད་པས་གཞན་བཟློག་པས་གཞན་ཡང་ཟློག་པར་བྱེད་པར་ འགྱུར་རོ།།ཕན་འདོགས་པས་ནི་སྐད་ཅིག་མར་འཇིག་པར་བསམ་པར་བྱའོ། །དྲོད་ཆུང་ངུ་འམ་སྣང་བ་ཆུང་ངུའི་ཕྱོགས་སུ་གྲང་བ་དང་མུན་པ་དག་ལྷན་ཅིག་ཏུ་གནས་པ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེར་དྲོད་དམ་སྣང་བ་ཉིད་ཆུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ནི་མི་ནུས་ཏེ། དེ་དང་མི་མཐུན་པ་ཡང་ དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན།བརྗོད་པ་ཆུ་དང་འོ་མའམ་རིགས་མི་མཐུན་པའི་རྫས་ཀྱིས་དྲིའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་སོ་སོར་བྱེད་པ་དག་ཀྱང་འདྲེས་པར་གྱུར་པ་ཕན་ཚུན་བཟློག་པར་བྱ་བ་དང་། ཟློག་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་མེད་པར་ཡང་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ནི་ལྷན་ཅིག་གནས་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །དྲོ་བའི་ རེག་པ་དང་མེ་དག་ནི་གྲང་བ་དང་མུན་པ་བཟློག་ནས་དེའི་ཡུལ་དུ་འོང་བ་ཡིན་ལ་དེ་མ་ནུས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་མི་གནས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།

如是不僅是彼見,乃至爲了解”有彼時無彼”,亦應待彼不見。為顯示彼有見相違故立文曰”如是”。由無相續趣入事故了知為違。為顯示相續趣入性故說其因由曰”具無盡因”。 由此因近取前相寒第二剎那等相續能引故,此無間斷。則由何知無因力所作相續趣入?故說”有他時”。由有他火時彼有因故。故由此相續趣入事返,了知為違,此為其義。 若謂若無自因則無果故,彼即能返自果,他事云何能返他事所生事?如他事所生亦為他事所生。若謂由他事作益故與彼共成一聚而他令生他,則若爾由作益成故成一聚,不能生第二等生故,由返他故亦能返他。 應知由作益成剎那滅。豈非寒與暗于小暖或小明處亦有俱住?不能說彼處暖或明即小,由見彼相違故。 答:如水乳或異類物分離香極微等,雖和合亦有無相互能返所返事。此即說為俱住。暖觸與火則返寒暗而至其境,于不能者待而成不住。

།དེས་ན་རང་གི་རྒྱུ་ནུས་པ་ཤིན་ཏུ་ཆུང་བ་དང་ལྡན་པས་མང་པོ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཅུང་ཟད་ཙམ་བཟློག་ཀྱང་ཉེ་བ་ཡིན་ཡང་གཞན་མ་བཟློག་པ་གང་ ཡིན་པ་དེ་ཙམ་གྱིས་ནི་འགལ་བ་མི་ཉམས་ཏེ།ཕྱིས་རང་གི་རྒྱུ་ལས་འཕེལ་བར་འགྱུར་བ་ན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་སེམས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེ་ལྟར་གཞན་ཡོད་ན་མེད་པ་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེའི་རང་བཞིན་ཡང་གཞན་ཡོད་ན་དེ་མེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ ལྷན་ཅིག་མི་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་བསྟན་ཏོ།།གཞན་ཡོད་ན་མེད་པ་འགལ་བར་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་མོད། མེད་པ་དེ་ཉིད་གང་ལས་རྟོགས་ཤེ་ན། དེ་ཡང་ཞེས་སྨོས་སོ། །མེད་པ་དེ་ཡང་མི་དམིགས་པ་ལས་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་ལས་ཀྱང་འགྱུར་བ་ མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན།བདེན་ཏེ་མངོན་སུམ་ལས་ཡོད་དམ་མེད་ཅེ་ན་མི་བརྗོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་མངོན་སུམ་གྱིས་མེ་ཡོད་པ་ན་གྲང་བ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ན་ཡང་དེ་ན་གྲང་བ་མི་དམིགས་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་དེ་ཡོད་པ་དང་འགལ་བ་ལྟར་དེ་དམིགས་པ་དང་ཡང་མི་མཐུན་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ ན་འདི་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ།མེ་ཡོད་པ་ན་གྲང་བ་མི་དམིགས་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་གཞན་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། དེ་ལྟ་ཡིན་དང་ཁྱིམ་ནང་གི་ནམ་མཁའི་ཆ་དྲོ་བས་ཁེངས་པ་རྟོགས་པ་ན་དྲོ་བ་དེ་ཡོད་པས་གྲང་བ་མི་དམིགས་པར་རྟོགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་ཉིད་དང་དེ་འགལ་བའི་ རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་དེ་མེད་པ་དང་མི་དམིགས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ།།ཕྱོགས་སམ་སྣང་བ་དེ་ཉིད་དེས་ན་དབེན་པ་ཡིན་ནོ། །སྣང་བ་ཡང་དེ་ལས་གཞན་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་གཞག་གོ། །འདི་ནི་གཞན་ཡང་ཡིན་ལ། ཟློག་པར་བྱེད་པ་ཡང་ཡིན་པས་མེད་པ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བ་ཁོ་ནའོ། ། དེའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་འགལ་བ་རྟོགས་པ་ན་དེ་ལྟ་བུའི་ཡུལ་རྟོགས་པས་གྲང་བ་མེད་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་དེ་བཞིན་དུ་གྲུབ་པའི་འགལ་བ་སྒྲུབ་པ་ན་ཡང་གང་རྟོགས་པ་ན་སྔོན་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་མི་རྟོགས་པ་དེ་ཉིད་གྲུབ་ན་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྔོན་བཞིན་དུ་ད་ལྟར་ཡང་དེ་མི་དམིགས་པ་ཉིད་ཁྱད་པར ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།འདི་ནི་རིགས་པ་ཡིན་ཏེ་འདི་ལྟར་དགག་པའི་དོན་འགལ་བ་མཐོང་བས་རྟོགས་པར་མི་ནུས་ལ་གཞན་རྟོགས་ན་ནི་མེད་དོ་ཞེས་མི་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་གང་རྟོགས་ན་མེད་དོ་སྙམ་པར་འགྱུར་བ་དེ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདིར་མེ་འམ་མེའི་འབྲས་བུའམ། གཞན་ཡང་རུང་སྟེ་རྟོགས་པ་ན་མེད་དོ་སྙམ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ།

故由具極小因力而多生故,雖略返相違分且近,未返他者,僅此不壞違性,由后從自因增長時遍思故。故如是有他時了知無之因。故其自性亦唯是有他時無彼。是故顯為不俱住相。 雖有他時無爲了知違之因,然問彼無從何了知?故說”彼亦”。彼無亦從不見。豈非亦從現量?誠然,現量不說有無,然現量于有火時了知寒時,彼處亦有不見寒。故如彼與彼有相違,亦與彼見相違。 故此說:有火時有不見寒,彼亦即是他有。如是于了知室內虛空分滿暖時,由彼暖有而了知不見寒。故由彼與彼違之自性,即是無彼及不見之自性。 處或明即由此離。明亦由異性如是安立。此亦是他,亦是能返,故唯極明無。是故如了知違時由了知如是境而通達無寒,如是于成立已成違時,亦是了知彼時先不了知為無者成時生。故如先今亦不見性無差別。 此為正理:如是遮義不能由見違了知,若了知他則不能不了知為無。故應了知了知時成思無者。故此中或火或火果或余,由了知時成思無故,即是所見。

།གལ་ཏེ་དྲོ་བ་ནི་རེག་པ་གཅིག་པུའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡོད་པར་རྟོགས་ན་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིར་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱི་གྲང་བ་མེད་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཐག་རིང་པོར་ཡང་མེ་མཐོང དུ་རུང་བའི་ཕྱིར་ལ་གྲང་བའི་རེག་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།བདེན་ཏེ་གཟུགས་དམིགས་ཀྱིས་རེག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་གྱུར་པ་ནི་རེག་པ་ཡིན་པས་དེ་མི་དམིགས་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་གྱི། གཟུགས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་དེ་བཞིན་ཁོ་ན་སྟེ་གཟུགས་བཟློག་པར་བྱ་བ་མ་ ཡིན་པས་འགལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་མེ་ནི་རེག་པ་ཉིད་ཀྱིས་གྲང་བ་དང་འགལ་བ་ཡིན་ཡང་།འབར་བ་རྟོགས་ན་རེག་པ་ལ་ཡོད་པར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་མམ་ཚོགས་པ་གཅིག་ལ་རག་ལས་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཀྱང་རུང་སྟེ་མངོན་པར་ཞེན་པས་ཀྱང་ཅི་བྱ། རེག་པ་རྟོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་གྲང་བ་བཟློག་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་འགལ་བ་དག་གིས་ཕྱོགས་དང་ཕྱོགས་ཅན་གྱི་ཞེན་པས་ཅི་བྱ་སྟེ་འགལ་བའི་འབྲས་བུ་ལ་སོགས་པ་ལ་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་འབར་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་མེ་ཉིད་གྲང་བ་མེད་པ་ཡིན་མོད། ཇི་ལྟར་ཕྱོགས་ཉིད་ཀྱི་ཕྱོགས་བུམ་པ མེད་པ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་དེའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ཡང་ཕྱོགས་དམིགས་པར་ཡང་འགྱུར་རོ།།དེ་ནི་དེ་ལྟར་ཡིན་ནོ་ཞེས་མི་མཐུན་པ་ཉིད་ལས་རྣམ་པར་གཞག་སྟེ། བུམ་པ་ཡོད་ན་ཕྱོགས་ཙམ་དམིགས་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཇི་ལྟར་ཕྱོགས་དམིགས་པ་རྟོགས་པ་ན་ཡང་བུམ་པ་མེད་པ་ རྟོགས་པ་དེ་བཞིན་དུ་མེ་དང་མེའི་འབྲས་བུ་གཞན་ལ་ཡང་འགྱུར་རོ།།དེས་ན་དེ་ཐམས་ཅད་མེད་དོ་སྙམ་པའི་རྟོགས་པའི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་ན་འདི་དག་འཇུག་པའི་དུ་བས་མེ་བཞིན་དུ་གང་ཡིན་དགག་པའི་དོན་ཉེ་བར་བསྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདི་ཐམས་ཅད་མི་དམིགས་པ་ཁོ་ནའོ། །འགལ་བ་ གཞན་ཡང་བཤད་པ་ནི་ཕན་ཚུན་དམིགས་པ་སྤངས་ཏེ།གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །གང་དག་གི་དམིགས་པའི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེ་དག་གི་ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་པའི་རང་བཞིན་ཏེ། དེ་དམིགས་པ་ནི་གཞན་གྱིས་སྤངས་ལ་གཞན་དམིགས་པ་ཡང་དེ་སྤངས་པ་ དེའི་ཕྱིར་བདག་ཉིད་གཅིག་པར་མི་སྲིད་པ་འགལ་བ་ཞེས་བརྗོད་དོ།།དེ་དང་མི་མཐུན་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་རང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པ་ཙམ་གྱིས་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་དེར་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ནོ། །སྔ་མ་ལ་ནི་ལྷན་ཅིག་མི་སྲིད་པ་ལ་བརྟེན་པ་བཟློག་བྱ་ཟློག་བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་ལ། མི་སྲིད་པ་ནི་མི་ འཐད་པ་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།།འགལ་བ་ནི་དཔེར་ན་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཅེ་ན། རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་སྨོས་སོ། །གལ་ཏེ་རྟག་པ་ལ་ནི་དམིགས་པ་འགའ་ཡང་མི་སྲིད་དོ།

若謂暖唯是觸境故,了知彼有即以見相成立無寒,由遠亦可見火故,非不見寒觸。誠然,由見色不見觸。如是成者是觸,說彼不見,非色。 誠如是,由色非所返故無違,火雖由觸性與寒相違,然了知燃時不疑有觸。或現量或待一聚之比量,何須執著?由了知觸即返寒。 又何須違者之處與有處執著?由無違果等故,燃性火即無寒。如處即是處無瓶,如是雖非彼自性亦成見處。彼即如是由不相順性安立,由有瓶時不可能唯見處故。 故如了知見處時亦了知無瓶,如是於火及火余果亦爾。故彼一切成為思無了知境時,此等如煙趣入火,非近成立遮義。故此一切唯是不見。 復說余違:互見舍離住相亦是違。彼等見性即是彼等互舍而住性,彼見為他所舍,他見亦舍彼,故說不可能一性為違。 與彼相違性成者,唯由自性究竟量之體性即是彼中事自性。前者依不可能俱有,非所返能返事,不可能唯由不應理性自性故,未成事自性故。 問違如何?故說如常與無常。若謂于常不可能有任何見。

།དེ་ན་གང་ནའང་མེད་པའི་ ཕྱིར་རོ།།མི་རྟག་པ་ལ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་གྱིས་མི་རྟོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ནི་དངོས་པོ་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་དམིགས་པ་རྟོགས་པ་དག་བཞག་སྟེ་གང་སྤངས་པས་འདི་གཉིས་ཀྱི་རང་བཞིན་གནས་པ་དང་པོར་བཀོད་པ་ཇི་ ལྟར་འདི་དག་དམིགས་པ་ཡིན་ཞེ་ན་བརྗོད་པ་དམིགས་པ་ཉིད་ཡོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གནས་པའི་ཐ་སྙད་བློ་ལ་བཞག་ནས་འདི་གཉིས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཉིད་དམིགས་པའི་ཐ་སྙད་དུ་བརྗོད་དོ།།དེས་ན་ཕན་ཚུན་བདག་ཉིད་སྤངས་ཏེ་གནས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་འགལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ།།འགལ་བ་འདི་ཚད་མ་གང་གིས་རྟོགས་པར་བྱ། རྒྱུ་ཡང་གང་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། རེ་ཞིག་འདི་ལ་རྒྱུ་ནི་འགའ་ཡང་རྟོགས་པ་མེད་དེ། སྔོན་པོ་ནི་སྔོན་པོའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ལ་སེར་པོ་ནི་སེར་པོའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་དག་ཐ་དད་པའི་བདག་ཉིད་ནི་རང་གི་རྒྱུ་ཉིད་ལས་ བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྒྲོ་བཏགས་པའི་གཅིག་དགག་པའི་ཕྱིར་གཅིག་པར་འགལ་ལོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པའི་ཚད་མ་ནི་བལྟར་རུང་བ་རྣམས་ལ་ནི། མཐོང་བ་ཉིད་གཅིག་འགོག་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་ལ། བལྟར་མི་རུང་བ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཐ་དད་པའི་འགལ་ བ་ནི་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཉིད་དོ།།རང་གི་ངོ་བོ་ཡོད་ན་ཐ་དད་པ་ཡིན་ལ། ཐ་དད་པ་ཡང་འགལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ན་ཐེ་ཚོམ་མི་ཟ་བ་གཞན་ཅི་ཞིག་ཡོད། བལྟར་རུང་བ་དང་བལྟར་མི་རུང་བ་དག་ནི་བལྟར་རུང་བ་རང་ལས་བཟློག་པ་ལས་ཐ་དད་གྲུབ་ན་བལྟར་མི་རུང་བ་ གཞན་ལས་ཐ་དད་པར་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་ཉིད་དེ་ལས་འགལ་བ་མ་ཡིན་ནོ།།བལྟར་མི་རུང་བ་བལྟར་རུང་བ་དང་འགལ་བ་ནི་བལྟར་རུང་བ་ལས་གཞན་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ། །གཞན་ཉིད་ཀྱང་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། བདེན་མོད་ཀྱི་བལྟར་མི་རུང་བ་གཞན་ཉིད་དུ་ཐེ་ཚོམ་ ཟ་བ་བལྟར་རུང་བ་དང་བདག་ཉིད་གཅིག་པར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ལས་སམ།མེད་པ་གཞན་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོ་ལས་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ལས་འགྱུར། བལྟར་རུང་བ་ཡོད་པ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ལས་གཞན་དུ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་འགྱུར་མོད་ཀྱི། དེའི་ངོ་བོར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ནི་མེད་དེ། རང་ལས་བཟློག་པ་ ཐམས་ཅད་ལས་ཐ་དད་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།

由彼處皆無故。于無常亦非,由現量不分別故。于比量無事見性。故置所了知見青等,由何舍而此二自性住,初說如何是此等見? 答:由諸有見性有故,安立住名言於心已,說此二自性為見名言。故說互舍自性而住之自性即是違。 此違以何量了知?因復是何?且此中無有何因可知,由青是青性黃是黃性,彼等異性從自因生故。故即為遮增益一故說一性相違。 互異量于可見者,見即是遮一之能立,不可見者之自性異違即是疑。有自體即是異,異亦是違故,于自體有疑時,何有餘無疑? 可見不可見二者,可見由自返異成時,不可見由他異現量成即非違。不可見與可見相違由異於可見而了知。異性豈非亦有疑? 誠然,不可見異性疑,或由與可見一性疑,或由無非異故從自體疑。由可見有疑而異疑,然于彼體無疑,由成異於一切自返故。

།དེ་བཞིན་དུ་མི་རྟག་པ་ཉིད་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་གྲུབ་ན་དེ་རང་ལས་བཟློག་པ་ལས་ཐ་དད་པ་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་རྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་མེད་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་འགལ་བའམ། ཇི་ལྟར་བརྟགས་བཞིན་པའི་ ལྡོག་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དང་འགལ་བ་ཉིད་ལས་རབ་ཏུ་གྲུབ་པོ།།དེ་ཡང་ཐ་དད་པ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་དང་སེར་པོ་ལྟ་བུ་འམ། དེའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ཙམ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་འམ། དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་ལྟ་བུའོ། །ཐ་དད་པར་གྲུབ་པ་དེ་མ་ཐག་པ་ཅན་བལྟར་རུང་བ་བལྟར་མི་རུང་བའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པ་བཀག་པ་ནི་བླུན་པོ་ལ་ཡང་མངོན་སུམ་གྱི་གཞི་ལས་མ་ཡིན་ནོ། །ཐ་དད་པའི་བལྟར་མི་རུང་བ་ནི་དགག་ཏུ་མེད་དོ། །དེ་དང་མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་པ་ཉིད་ཀྱིས བལྟར་རུང་བ་ནི་རྨོངས་པ་ལ་སྣང་བ་མི་དམིགས་པ་ལས་ཡིན་ལ་གཞན་ལ་ནི་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མང་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ།།འདི་ལ་གཞུང་ལུགས་ཤེས་པར་རློམ་པ་དག་ཀྱང་གོལ་བའི་ཕྱིར། དེ་གཞན་དུ་ལེགས་པར་བཀག་ཟིན་ཏོ། །འགལ་བ་འདི་ནི་འགལ་བ་བརྗོད་པའི་སྐབས་ཀྱི་འདིར་ བཤད་དོ།།དེ་ནི་རྣམ་པ་གཅིག་ཉིད་དུ་ཟད་དོ་ཞེས་ཤེས་པར་མི་འགྱུར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །མཚན་ཉིད་ལས་གྱུར་པའི་འགལ་བ་ཉེ་བར་མཁོ་བར་ལྷན་ཅིག་མི་གནས་པ་བཞིན་ནོ། །མཚན་ཉིད་ལས་གྱུར་པའི་འགལ་བ་གྲུབ་པས་འགལ་བ་དམིགས་པ་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་ན་རང་བཞིན་མི་ དམིགས་པ་ཡང་འགལ་བ་དམིགས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ།དེར་ཡང་གཞན་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་ཉིད་གཅིག་པ་དགག་པའི་དོན་དུ། དེ་དང་འགལ་བའི་རྒྱུ་སྒྲུབ་པ་འགལ་བ་དམིགས་པ་ཉིད་དུ་ཞེ་ན། ད་ནི་ཇི་ལྟར་དུ་མའི་བདག་ཉིད་འགོག་པ་ལྟར་རུང་ བ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན།ད་དེ་མ་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ག་ལས། དེ་ལས་གཞན་རྟོགས་པ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལས་གཞན་རྟོགས་པ་ཡོད་ཀྱང་དེ་མེད་པའི་རེ་ཞིག་མི་གསལ་བ་མ་ཡིན་ནམ། ཕྱོགས་དམིགས་པ་ན་བུམ་པ་རྟོགས་པ་ཡོད་ན་ རིགས་པར་འགྱུར་ལ།མེད་ན་ནི་རིགས་པ་མེད་པར་འགྱུར་གྱི། རིགས་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་མི་འགྲུབ་བོ། །དེས་ན་ཇི་ལྟར་ཤེས་པ་གཞན་ཡོད་ན་ཤེས་པ་གཞན་མེད་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར། དེའི་ཕྱིར་བུམ་པ་དང་བཅས་པ་དང་བུམ་པ་མེད་པའི་ཕྱོགས་གཉིས་ཉིད་གཞན་ཡིན་ པ་ན་གཞན་མེད་པ་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཅིག་གྲུབ་པ་ནི་གཞན་མེད་པ་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟ་ཡིན་དང་བུམ་པ་དང་བཅས་པ་དང་བུམ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་བུམ་པ་དང་བཅས་པ་དང་བུམ་པ་མེད་པའི་ཕྱོགས་དག་ལ་འགལ་བ་འདི་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་དུ་འགལ་བ་དམིགས་པ་ཉིད་དུ་ ཐལ་བར་འགྱུར་རོ།

如是無常性若由比量成,即能立彼異於自返故,即使無所謂常,亦由事與無事相違,或如所觀察無返性自性之相之體性相違而極成。 彼亦依異,如青等與黃,或依非彼自性量,如常與無常,或事與無事。遮異成無間可見不可見性,于愚者亦非從現量境。異之不可見無可遮。由與彼相不順性,可見於迷者從不見而於他非現量,已廣說。 由此中自詡知教理者亦迷故,已善遮彼他。此違于說違品中說,為令不成唯一相故。相成違如近用不俱住。若許由相成違成見違性,則自性不見亦成見違性,由彼中亦以他有性了知無故。 為遮一性,若謂成立與彼違因即是見違性,今如何由未見如遮多性應理故?今云何說未見彼?由見了知他故。雖有了知他,彼無暫不明耶?見處時有瓶了知則應理,無則成無應理,非成無應理。 故如何由有餘智了知無餘智?故有瓶處與無瓶處二即是他時,於他無無錯亂成即是了知他無之因。如是由有瓶處與無瓶處有此違故,一切成見違性。

།དམིགས་པ་ལས་བལྟར་རུང་བ་བལྟར་མི་རུང་བ་དང་བདག་ཉིད་གཅིག་པ་འགོག་པ་ན་ཡང་འགལ་བ་དམིགས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་སྣང་བ་མི་དམིགས་པའི་དབྱེ་བ་ཉམས་པར་འགྱུར་ཏེ་འདིར་འགལ་བའི་དམིགས་པ་བལྟར་མི་རུང་བའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ ཕྱིར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་གཅིག་གི་བདག་ཉིད་འགོག་པ་ནི་མངོན་སུམ་ཉིད་ལས་ཡིན་ལ། ཐ་དད་པ་ལ་ནི་འགལ་བ་དེ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཡང་རང་བཞིན་མི་དམིགས་པ་ཉིད་ལས་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་འདི་འགལ་བ་དམིགས་པ་གྲུབ་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་བཤད་པ་ནི་ མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་གལ་ཏེ་འདི་ལ་གཞུང་གཟུགས་པར་སྦྱོར་ན། སྔ་མ་ལ་དེ་མ་སྒྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ཇི་སྐད་བཤད་པ་ཉིད་རིགས་སོ། །དེས་ན་དེ་ལྟར་གཞན་བསྒྲུབས་པས་གཞན་འགོག་པ་ལ་ནི་འགལ་བ་ཉིད་འགོག་པར་བྱེད་པ་ ཡིན་ལ་འགལ་བ་ཉིད་ཀྱང་མི་དམིགས་པ་ལས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འགལ་བ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བཟུང་ནས་དེ་ཡང་མི་དམིགས་པ་ལ་ཞེས་པའི་མཐར་ཐུག་པས་བསྒྲུབས་ཏེ།ཇི་ལྟར་བདག་ཅག་གིས་བརྗོད་པ་བཞིན་དུ་བསམ་པ་གང་གིས་དེ་བཤད་པ་དེ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ ཡང་ཞེས་སྨོས་སོ།།སྐབས་སུ་བབ་པའི་འགལ་བ་སྒྲུབ་པ་དེ་ལ་ཡང་མེ་ལ་སོགས་པའི་འགལ་བ་ཅིག་དམིགས་པས་གྲང་བ་ལ་སོགས་པ་གཞན་མི་དམིགས་པ་ཁོ་ན་སྟེ། རང་བཞིན་མི་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་བརྗོད་དོ། །ཇི་ལྟར་འདི་མི་དམིགས་པ་ཁོ་ནར་བརྗོད་དོ། །བཟློག་པར་ བྱ་བ་དང་ཟློག་པར་བྱེད་པ་དག་ལས་གཅིག་ཡོད་པར་བསྒྲུབས་པས་གཞན་མེད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་མི་དམིགས་པ་རྟོགས་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དོགས་ན།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཞེས་སྨོས་སོ། །བཟློག་པར་བྱ་བ་དང་། ཟློག་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཟློག་པར་བྱེད་པ་ཉེ་ བ་ལས་བཟློག་པར་བྱ་བ་མེད་པར་གཞལ་བར་མི་ནུས་ཏེ།སྔར་ཇི་སྐད་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གང་དམིགས་པ་མེད་པའི་རྟོགས་པ་བསྐྱེད་པ་དེ་དམིགས་པའི་མཐོང་བ་ཉིད་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་རྟོགས་པ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་མེད་པ་སྒྲུབ་པར་ བྱེད་པ་ཉེ་བར་དགོད་པ་བྱས་པས་སྒྲུབ་པར་མི་ནུས་ལ།དེ་རྟོགས་པ་ཡང་གདོན་མི་ཟ་བར་བྱ་དགོས་པ་ན། དེའི་ཡུལ་བསྟན་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་གྱི་རྣམ་པ་གཞན་ནི་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེར་ཡང་དགག་པར་བྱ་བའི་དོན་དང་མི་མཐུན་པའི་དངོས་པོ་ཉེ་བར་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། ཕྱོགས་དབེན་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ནི་དགག་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་དམིགས་པ་དང་ཡང་མི་མཐུན་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་གང་ཉེ་བར་བསྟན་པས་མེད་དོ་སྙམ་པའི་རྟོགས་པས་འགྲུབ་པ་དེ་ནི་མི་དམིགས་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །དེས་ན་དེ་ལྟ་བུ་བསྟན་པས་དམིགས་པ་བཀག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།

由見時遮可見不可見一性亦成見違性故,壞現不見分,由此中見違以不可見為境故。故遮一性從現量,于異雖具彼違,由自性不見故無事,故說此違非為成立見違。 若於此配教相,則於前者彼不成。故如所說即應理。故如是由成立他遮他,即是能遮違性,違性亦從不見而了知,由”違亦”至”彼亦于不見”而成立。為顯如我等所說何意說彼,故說”于彼亦”。 于所說成立違中,由見火等一違即是不見寒等他,唯說為自性不見相。云何說此唯是不見?若疑由成立所返能返一有而顯示他無故,非由了知自性不見。 若非爾,雖是所返能返事,由近能返亦不能量度所返無,如前所說。故為生不見了知,即為成立見即無之了知。由置無事能立不能成立,亦必須了知彼,由顯彼境即是成立彼,余相不可能。 于彼中亦應顯示與所遮義相違事,如空處。彼即與所遮境見不相順。故由顯示何者而成無之了知,說為不見。故由顯示如是而成遮見。

། དེའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ་དམིགས་པ་མ་བཀག་པ་ཅན་དེ་མེད་པར་རྟོགས་པའི་རྟེན་དུ་འགྱུར་བ་མི་མཐུན་པའི་ཟླ་བོ་རབ་ཏུ་མ་བསྟན་པར་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མེད་དོ་སྙམ་པའི་རྟོགས་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འགལ་བ་རབ་ཏུ་བསྟན་པས་ཀྱང་ཡུལ་བསྟན་པ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་མེད་དོ ཞེས་བྱ་བར་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་གྲུབ་བོ།།དེས་ན་དེ་ལྟར་འགའ་ཞིག་བསྒྲུབས་པས་འགོག་པ་མི་དམིགས་པ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབས་ནས། དགག་པ་ཡང་བཤད་པ་ནི་གཅིག་བཀག་པས་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །སྔར་བཤད་པའི་རིགས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ཁོ་ན་ ཡིན་ཏེ།དེ་ལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་གཞན་ནི་མི་དགོས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །གལ་ཏེ་དེར་ནི་འགལ་བའི་དོན་གཞན་མི་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་མ་ཡིན་ནམ། འདིར་གཞན་མེད་པ་སྒྲུབ་པ་ལ་མི་དམིགས་པ་དེ་གང་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། དགག་པ་ནི་ ཞེས་སྨོས་སོ།།སྐབས་སུ་བབ་པ་གཅིག་བཀག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་གཞན་མེད་པ་སྒྲུབ་པ་ལ་མི་དམིགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཅིག་བཀག་པ་གཞན་མེད་པའི་བདག་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱང་དགག་པར་བྱ་བ་མི་དམིགས་པ་གཞན་ཡོད་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་དོ། །དགག་པ་ནི་ ཐམས་ཅད་དུ་རང་གི་ཡུལ་གྲུབ་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་གྱི།འདི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་གཞན་ལས་ནི་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བཟློག་པར་བྱ་བ་དང་ཟློག་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ལས་འགལ་བ་བཞིན་དུ་རྒྱུ་ལ་སོགས་པ་མེད་པ་ཡང་ཡོད་པར་སྲིད་པ་བཟློག་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་སྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ དོ།།དེའི་ཕྱིར་གཞན་ཡོད་པ་གཅིག་བཀག་པའི་བཀག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་མེད་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡོད་ན་དེ་བཞིན་དུ་གཞན་ཡང་མེད་པར་མི་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་གཞན་གང་ཞིག་མེད་པ་ལ་ངེས་པའི་ཕྱིར། མི་དམིགས་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ གང་ཡིན་པ་དེ་རང་ཉིད་སྟོན་པ་ནི་དོན་གཞན་དགག་པ་ཞེས་སྨོས་སོ།།དེ་ལ་ཡང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དག་དགག་པ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དགག་པའི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་པའམ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་གཉི་ག་མ་ཡིན་པ་ཞིག་བཀག་པ་གཏན་ཚིགས་ཏེ། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་དོན་གཞན་བཀག་ པས་དོན་གཞན་མེད་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏེ།ཐ་དད་པ་འགོག་པ་ལ་རྣམ་པ་འདི་ཙམ་ལས་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དགག་པར་བྱ་བ་སྟེ་འབྲེལ་པ་འམ་མ་འབྲེལ་པ་ཡིན་ལ། འབྲེལ་པ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གསུམ་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལ་སྲིད་ པ་ཡོངས་སུ་གཟུང་བའི་ཕྱིར་མི་སྲིད་པ་དགག་པ་བཤད་པ་ནི་དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།

其義為此:未遮見者成爲了知彼無之所依,若不顯示相違對立則不成立,由無之了知不應理故。故由顯示違亦由顯示境門而了知為無。 故如是由成立某者而遮,成立為不見已,說遮亦由遮一。由前說理力唯成,于彼不須余能立。若謂于彼豈非已說違義他不見耶?於此成立他無,彼不見為何? 說遮者,由所說遮一即是于成立他無之不見故。遮一他無體性即是所遮不見他有之自性。遮於一切說成立自境,此非從余能立成。 故如從所返能返事之違,因等無亦非唯由遮有可能而成立。故遮他有一之遮即是所立無,由彼有時如是他亦定無故。于彼由定於他何無故,顯為不見者,自顯示即說為遮余義。 于彼中亦因果二遮為因果遮之因相,或遮非因果二者為因相,即由如所說遮余義成立余義無之義,由於遮異唯有爾許相不可能故。所遮或相屬或不相屬,相屬亦二種故說三。于彼為攝可能故說遮不可能,即說”于彼”。

།དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉི་ག་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་མེད་ན་དགག་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་གཞན་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དེར་ལྟ་ག་ལ་འགྱུར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་པ་མེད་ན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་པ་མེད་པར་ འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་གཏན་ཚིགས་མེད་དོ་སྙམ་དུ་དགོངས་པའོ།།གཏན་ཚིགས་མེད་པ་ཉིད་བཤད་པ་ནི། གཉི་ག་མ་ཡིན་པ་ནི་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་འབྲེལ་པ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་འགྱུར་རོ། །དེ་དགག་པར་བྱ་བ་འབྲེལ་པའམ་དགག་པར་བྱ་བ་དེ་འབྲེལ་པའི་ ཕྱིར་རོ།།དེ་ལ་གལ་ཏེ་དགག་པར་བྱ་བ་ལ་དེ་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཙམ་གྱིས་ནི་དེ་མེད་ཀྱང་མེད་པར་མི་འགྲུབ་བོ། །འབྲེལ་པ་བཀག་པས་ནི་འབྲེལ་པའི་ཡུལ་དགག་པ་མི་འགྲུབ་སྟེ་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་མེད་ཀྱང་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མེད་པ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འབྲེལ་པ་ནི་དགག་པར་ བྱ་བ་ཡིན་ལ་འབྲེལ་པའི་ཡུལ་ནི་འགོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་གཉི་ག་མ་ཡིན་པ་ནི་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལ་དགག་པར་བྱ་བ་མ་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་མངོན་པར་འདོད་པའོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་དང་འབྲེལ་པའི་འབྲེལ་པ་དགག་པར་ནུས་པ་ཉིད་དོ། ། དེའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་གཉི་ག་མ་ཡིན་པ་ལ་དགག་པར་བྱ་བ་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ། དེ་དེ་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་གཏན་ཚིགས་འདི་ཉིད་ཀྱིས་དེ་མེད་ན་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་སྒྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །འབྲེལ་པ་མེད་ན་ནི་དེ་མེད་ན་དེ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་ག་ལ་འགྱུར་འབྲས བུ་ལ་ལྟོས་ནས་ཀྱང་བཤད་པ་ནི།འབྲས་བུ་མི་དམིགས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བའོ། །རྒྱུ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་འབྲས་བུ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པས་དེ་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་སོ། །གང་གི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་གོར་མ་ཆག་པར་རྒྱུ་ཉེ་བར་གནས་ན་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་མེད་ཀྱང་རྒྱུ་མེད་ པ་སྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ།།འདིར་ཁྱད་པར་ཅན་བརྗོད་པར་འདོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སློབ་དཔོན་གྱིས་རྣམ་པར་ངེས་པ་ཉིད་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་བོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་གཅིག་བཀག་པས་གཞན་མེད་པ་མི་འགྲུབ་པ་དེའི་ཕྱིར་རྒྱུ་མི་དམིགས་པ་ཁོ་ན་སྐབས་སུ་བབ་པའི་ མེད་པ་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་འབྲས་བུ་འམ་གཉི་ག་མ་ཡིན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།གཅིག་བཀག་པས་གཞན་མེད་པར་རྟོགས་པར་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྒྱུ་མི་དམིགས་པ་ཁོ་ནས་གོ་བར་བྱེད་ཀྱི་གཞན་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །མི་དམིགས་པ་རྣམ་པ་བཞི་པོ་འདི་ལ་ཡང་ཁ་ཅིག་ཏུ་ནི་དོན་ གཞན་སྒྲུབ་པ་དང་འགོག་པས་དགག་པ་བྱེད་ལ་ཁ་ཅིག་ཏུ་ནི་དངོས་སུའོ།།དེས་ན་དོན་སྒྲུབ་པ་དང་དགག་པ་ལ་བརྟེན་པའི་དགག་པ་ལ་མི་དམིགས་པ་ཉིད་དུ་གཞུང་བཙུགས་པས་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་དབྱེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

“彼”者,非二者,謂若無彼則無所遮餘事,云何如是?若無非因果則成無非因果,思此無因相。說無因相者,非二者由無相屬故。其相屬成二種,由所遮相屬或由所遮彼相屬故。 其中若於所遮彼相屬,僅由彼亦不成無。由遮相屬不成遮相屬境,由雖無所遍亦不成無能遍故。故相屬是所遮,相屬境是能遮。 故”非二者由無相屬故”者,顯欲說”由於彼所遮無相屬故”。如是亦能遮與彼相屬之相屬。其義為此:若於非二者所遮相屬,由彼依彼故,以此因相即成若無彼則無。若無相屬,則云何成若無彼則無? 就果亦說”雖不見果”。因非必具果,故由彼因相。由果非必定近因而生故,雖無果亦非成立無因。此中欲說差別者,阿阇黎已決定於決定中。 由如所說遮一不成無他故,唯因不見即是能令了知所說無,非果或非二者。凡由遮一應了知他無者,唯由因不見令了知,非由余。於此四種不見中,有處由成立余義及遮而遮,有處則直接。 故於依成立義及遮之遮,由立教為不見而成立,由是彼分故。

།ད་ནི་དངོས་སུ་འགོག་པའི་དབང་དུ་ བྱས་ནས་རང་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ།།ནིའི་སྒྲ་དང་ངེས་པར་གཟུང་བ་གཉིས་དང་། མེད་པ་ནི་རང་བཞིན་མི་དམིགས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ་ཞེས་ཇི་ལྟར་བསྟན་པ་བཞིན་མ་ཡིན་པ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་ཏོ། །གང་དུ་གཞན་གྱི་སྒོ་ནས་མེད་པ་མ་ཡིན་པ་དེར་འདི་རང་བཞིན་མི་ དམིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་དོན་ནོ།།འདི་ནི་རྣམ་པ་བཞི་ཡིན་པར་བསྟན་ཏོ། །གལ་ཏེ་ཡང་གསུམ་སྣང་བ་མི་དམིགས་པའི་དབྱེ་བ་ཡིན་ལ། དེ་དང་ལྡན་པ་རང་གི་བྱེ་བྲག་གི་ནང་དུ་བགྲང་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་མི་དམིགས་པ་ཙམ་སྤྱིའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་རྣམ་པ་བཞི་པོ་འདི་དེའི་ཡིན་ པར་བསྟན་ཏོ།།འོ་ན་དེ་མི་སྣང་བ་མི་དམིགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། འགལ་ན་དེའི་དབྱེ་བ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྟ་ངང་པ་ལ་སོགས་པ་བ་ལང་ཉིད་ཀྱི་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་དངོས་པོ་ལ་སྣང་བ་མ་དམིགས་པ་ཡིན་ཡང་འདི་ནི་ཉེ་བར་དགོད་པའི་ཚུལ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ རང་བཞིན་མི་དམིགས་པ་ཐ་སྙད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་འདིར་འདི་ཁོངས་སུ་འདུ་བའི་སྦྱོར་བ་གཞན་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་དེས་ན་རྣམ་པར་དཔྱོད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ།ཅི་འདི་རང་གི་ངོ་བོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ནང་དུ་འདུས་པར་བསྒྲུབ་བྱ་ཉེ་བར་སྡུད་དམ། འོན་ཏེ་ དེའི་བདག་ཉིད་འཛིན་ཏམ་དེ་སྟེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་དོན་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་འདི་དཔྱད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཞེས་དོགས་ན་ཁོངས་སུ་འདུ་བར་བསྟན་པ་ཡིན་ཡང་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་རང་གི་རང་བཞིན་ཇི་ལྟ་བ་ཉིད་དུ་སྟོན་ཏོ།།དེ་ལ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་རང་བཞིན་མི་ དམིགས་པས་ནི་ཡུལ་ཅན་ཐ་སྙད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཇི་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ་གལ་ཏེ་ཡང་འདིར་བྱེ་བྲག་འགའ་ཞིག་ནང་དུ་འདུ་བ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་། གང་གིས་ བསྒྲུབ་བྱ་ཐ་མི་དད་པར་འགྱུར་བ་དེ་གཉིས་གཅིག་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་གྱི།འོན་ཀྱང་མི་འདྲ་བ་ཡོད་ཀྱང་ཅུང་ཟད་ཆོས་མཐུན་པ་ཙམ་ལ་བརྟེན་ནས་ཁོངས་སུ་འདུ་བར་བསྟན་ཏོ། །བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡོད་པ་ཡིན་ཡང་དེ་ལྟར་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ནི་མདོ་ཟོར་ཡང་བར་བྱ་བའི་དོན་གྱི་ཕྱིར་རོ། །ད་ནི་འདིའི་ ཁོངས་སུ་འདུས་པའི་བྱེ་བྲག་འདི་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ།ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་རང་བཞིན་མི་དམིགས་པ་ལའོ། །ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་ངོ་བོ་ཡང་ཁོངས་སུ་འདུ་བ་ལ་ལྟོས་ནས་སོ། །གང་གི་ཚེ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་ཆོས་མི་དམིགས་པས་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་མེད་པ་སྟོན་པ་དེའི་ཚེ་ནི་མེད་པ་ཡང་ བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ནོ།

現在為您翻譯這段藏文: 今就直接遮遣而言,說”自性”等。“ni”聲與二種決定,及”無”與”唯自性不見”相隨,如所說非然。凡非由他門無者,此即是自性不見之義。 此說為四種。雖三為現不見之分,具彼不數入自差別中,然就不見總體而言,說此四種為彼分。若謂彼成不現不見耶?非然,由相違故非彼分,如馬鵝等非牛性。故於事雖是現不見,此是安立方式。 雖自性不見了知為能立名言,然此處顯示為攝入余結合,故當觀察:此是如自體般攝入而攝所立耶?抑或執彼體性?抑或由所立義相同故當觀察?雖顯攝入,然一切皆如自性而顯所立及能立。 “于彼”者,自性不見是能立境者名言。“唯”者,義為非無事相之境。如所說,雖此處某差別攝入,然由何成所立無別之二者非一,然雖有不同,僅依少許法同而顯攝入。雖有所說,如是顯示為令經簡要故。 今說”於此攝入差別亦”者,于所境自性不見。境與境者體性亦就攝入而言。若時由不見能遍法顯示所遍無,爾時無亦是所立。

།དེས་ན་རང་བཞིན་མི་དམིགས་པ་ནི་ཐ་སྙད་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ལ། དེའི་ཁོངས་སུ་འདུ་བ་ཁྱད་པར་བྱེད་པ་མི་དམིགས་པ་ནི་མེད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་གང་ཞིག་སྒྲུབ་པའམ་བཀག་པས་དོན་གཞན་དངོས་པོ་མེད་པར་གྲུབ་པར་བསྟན་པ་དེ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་ རྟོགས་པའི་ཡུལ་ཉིད་ཡིན་པ་དེས་ན་ཕྱོགས་བཞིན་དུ་དེ་ཡང་དངོས་པོ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་མི་དམིགས་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འདི་ཡང་རང་བཞིན་མི་དམིགས་པ་ཡིན་ཞིང་འདིར་ཡུལ་ཅན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་བདེན་མོད་ཀྱི་རྟེན་གཞན་ ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དག་གིས་ཐ་དད་པས་བསྒྲུབ་བྱ་ཐ་དད་པར་འགྱུར་རོ།།དངོས་པོ་མེད་པ་རྟོགས་པ་ལ་དོན་གཞན་བསྒྲུབ་པ་ལ་སོགས་པ་ལྟར་དེ་ལས་གཞན་ལ་ནི་གཞན་པའི་གཞན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་གྱི། དེ་ལ་ནི་འགལ་བ་བཞིན་ཕྱོགས་ཀྱང་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་མེད་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་འགའ་ཡང་མེད་དོ།།གལ་ཏེ་མ་རྟོགས་པ་ཕྱོགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་མེད་པ་བསྒྲུབས་ན་སྒྲུབ་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། ཕྱོགས་དང་ནི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བརྗོད་པ་མེད་དོ་ ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་འགལ་བའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་སྐྱེ་བ་ན་གང་ལས་འདི་དག་དེ་མི་དམིགས་པ་ཉིད་དུ་འགལ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཡུལ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་དངོས་པོ་ལ་ཕྱོགས་བཞིན་དུ་དེ་ཡུལ་ཡིན་ཡང་ཇི་ལྟར་རྟོགས་བཞིན་པའི་ཕྱོགས་ཉིད་དེ་སྟོང་པར་སེམས་ པ་དགག་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་ཉིད་དགག་པར་བྱ་བས་སྟོང་པར་རྟོགས་པ་ན་སྔར་མ་རྟོགས་པར་མི་མཐུན་པ་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་མེད་པ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་སྔར་རྟོགས་པའི་འགལ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་གྲུབ་པ་དེ་ཉིད་ཐ་སྙད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་ པ་ཡིན་ཏེ།ཡུལ་གྲུབ་པ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་འགལ་བ་དམིགས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་དང་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཐ་སྙད་གཉི་ག་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པར་བརྗོད་དོ། །ཕྱོགས་ལ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་རྟོགས་པ་དེ་ལ་ ཕྱོགས་པའི་ཕྱིར་བྱས་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ལྟར་དངོས་པོ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་ན་འདིར་ཡང་གཉི་ག་སྒྲུབ་པར་མི་འགྱུར་བ་ཚད་མའི་བྱེད་པ་དེའི་མཐར་ཐུག་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་གྱི།འོན་ཀྱང་རྟོགས་པ་དེ་འདི་ན་མེད་དོ་སྙམ་པས་འཇུག་པར་བྱེད་ཅིང་མཐར་ནི་ཕྱོགས་ལ་ཐུག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། ། ཕྱོགས་ཙམ་རྟོགས་པས་ཀྱང་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་གཉི་ག་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཉམས་པ་མེད་དོ།

故自性不見是能立名言,其攝入之差別能作不見是能立無。若由成立或遮遣而顯示成立余義無事,即是了知為無之境,故如宗亦成無事。若非爾,則不成為不見故。故此亦是自性不見,此處應成立境者。 若謂如是,誠然,由有無餘依而差別故,所立成差別。于了知無事,如成立余義等,于彼餘者無異余有,然于彼如違亦有宗。彼亦了知為無故,全無過失。 若立未了知成為宗體之無,豈非能立成立耶?宗與能遍無等,無有任何無則不生。說”了知為無”者,生為違境者時,由此等彼不見,亦令了知違等為境。 故於事如宗雖是境,然如正了知之宗體,遮所遮境體時,了知為空,由先未了知成為相違境故,成立無事。故就先了知之違等而言,彼成立即成名言自性,由境已成立故。 如是于違見等,說無事及無事名言二者皆是所立。于宗亦不如自體而入故。由了知彼于宗故,如所作性等能立事,此處亦非二俱不成立,量之作用雖非究竟,然了知由此無想而趣入,終至於宗。由僅了知宗亦了知為無故,二俱能立性無損。

།དེ་ལྟར་རྣམ་པ་འདིས་དགག་པ་གང་ཇི་སྙེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དགག་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་མི་དམིགས་པ་འདི་ནི་སྦྱོར་བའི་བྱེ་བྲག་གིས་རྣམ་པ་བཞི་ཡིན་ནོ། །སྦྱོར་བའི བྱེ་བྲག་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན།བཤད་པ། འགལ་བ་གྲུབ་པའི་སྦྱོར་བའི་བྱེ་བྲག་གིས་ནི་དཔེར་ན་འདི་ན་གྲང་བའི་རེག་པ་མེད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་གྲང་བ་ཉིད་ཀྱི་རེག་པ་ནི་གྲང་བའི་རེག་པ་སྟེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོའོ། །དེ་འདི་ན་མེད་དེ་དེ་དང་འགལ་བའི་མེ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འགལ་བ་དམིགས་ པའི་སྦྱོར་བ་འདིས་ནི་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་མེད་པར་བསྒྲུབ་པ་ལ་དེའི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དང་འགལ་བ་དམིགས་པ་ཡང་བཤད་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ།འགལ་བ་དམིགས་པའི་ཁོངས་སུ་འདུས་པར་གྱུར་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་སྟོན་པ་ནི་དཔེར་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། ། བ་མོ་དང་འབྲེལ་པའི་རེག་པ་ནི་བ་མོའི་རེག་པ་སྟེ་གྲང་བའི་རེག་པའོ། །གྲང་བས་ཁྱབ་པ་དེ་ནི་གྲང་བ་དང་འགལ་བའི་མེས་གྲང་བ་བསལ་ན་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མེད་པ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ཡང་སྦྱོར་བའི་བྱེ་བྲག་གིས་སྟོན་ཏེ་དགག་པར་བྱ་བ་གྲང་བའི་རེག་པ་དང འགལ་བ་མེའི་འབྲས་བུར་གྱུར་པ་དུ་བ་དམིགས་པས་མེ་ཉེ་བར་འཇོག་པ་ན་གྲང་བའི་རེག་པ་མེད་པར་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ།།རྒྱུ་མ་གྲུབ་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསུམ་པའོ། །དཔེར་ན་འདི་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ། མཚོ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ནི་སྔ་མ་དག་གིས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །བཞི་པ་ཡང་རང་ བཞིན་མ་གྲུབ་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་རང་བཞིན་མི་དམིགས་པས་ནི་དཔེར་ན་འདི་ན་དུ་བ་མེད་དེ་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ།།འདིའི་ནང་དུ་འདུས་པའི་སྦྱོར་བ་གཞན་ཡང་སྟོན་པ་ནི་འདིས་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཁྱད་པར་བྱེད་པ་དང་འབྲེལ་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་འདི་ ན་ཤིང་ཤ་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་མེད་དོ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་སྟེ།ཁྱད་པར་ནི་ཉེ་བ་ལ་སོགས་པ་བསྟེན་ནས་འཛིན་པས་མངོན་སུམ་གྱིས་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤིང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་མེད་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་སྟེ། ལོ་མ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་ ངོ་བོ་ནི་རྒྱང་རིང་པོ་ནས་ཀྱང་རྟོགས་པས་མ་རྟོགས་ན་མེད་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེས་ན་ཡུལ་འདི་ཙམ་ན་ཤིང་ཡོད་ན་དམིགས་པར་འགྱུར་ལ་ཁྱད་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་པའི་ཤེས་པ་ཁྱད་པར་དགག་པར་འདོད་པ་ནི་སྤྱི་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མི་དམིགས་པ་ལས་མེད་ པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ།

如是,“凡諸遮遣”等,此遮境者不見由結合差別成四種。云何結合差別? 說明:由違成立結合差別,如”此處無冷觸”,冷性之觸即冷觸,是外事。此處無彼,由成立與彼相違之火故。由此違見結合,于立所遍無時,亦應知說見與彼能遍相違,說為攝入違見。即此顯示為”譬如”。 柔和相屬觸即柔觸,即冷觸。由遍冷彼,由違冷之火遣除冷時,由無能遍故了知為無。第二亦由結合差別顯示:由見所遮冷觸之違火果煙,安立火時,令了知無冷觸。 “因不成”者是第三。如”此處”等,大海等處已由前者顯示。第四亦”自性不成”者,由自性不見,如”此處無煙,由不見故”。 顯示攝入此中余結合者,說”由此”。是與差別相屬之自性。“譬如”等,“此處無尸攝波樹”是立所遍無,由差別依近等取故,不由現量了知故。“由無樹故”是能立所遍無,由具葉等體性遠處亦了知,不了知則通達為無故。 故於此處若有樹當可見而差別則不然,此了知欲遮差別者,由總無性之不見能遍而了知為無。

།གལ་ཏེ་གཞན་དུ་མེད་པ་གྲུབ་པ་མི་སྲིད་པས་སྣང་བ་མི་དམིགས་པ་ལས་སྦྱོར་བ་ཐ་དད་པ་ཙམ་ཞིག་འདིར་བསྟན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་སྐད་བསྟན་པའི་སྦྱོར་བ་དག་ལ་གོ་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་མི་དམིགས་པ་སྲིད་དེ་གང་གི་ཕྱིར་འདི་ལ་ཆོད་པ་དང་། བསྐལ་པ་ལ་ སོགས་པ་མི་སྣང་བའི་རྒྱུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ།།བལྟར་མི་རུང་བ་ལ་ནི་སྣང་བ་མི་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྣང་བ་མི་དམིགས་པ་ཉིད་ན་ཡང་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་དེ། ཆོད་པས་ཁྱད་པར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདི་སྤངས་པའི་ཕྱིར་མེད་པ་དང་ཐ་སྙད་ཅེས་སྨོས་སོ། །ཁོངས་སུ་འདུ་བ་དང་བཅས་ པའི་སྦྱོར་བ་མེད་པ་དང་།མེད་པ་དང་། མེད་པའི་ཐ་སྙད་ནི་མེད་པ་དང་ཐ་སྙད་དེ་དེ་སྒྲུབ་པའི་མི་དམིགས་པ་འདི་ཐམས་ཅད་ལ་མ་གྲུབ་པ་མི་དམིགས་པར་ཡང་རིག་པར་བྱའོ། །འདིར་གྲུབ་པ་དང་མ་གྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་ཕན་ཚུན་སྡུད་པའི་ཕྱིར་མ་གྲུབ་པ་གྲུབ་པ་ལ་ལྟོས་ནས་སྡུད་ཅིང་གྲུབ་པ་ ཡང་མ་གྲུབ་པ་ལ་ལྟོས་ནས་སྡུད་པར་རིག་པར་བྱའོ།།གང་དག་ཅེ་ན་དེ་དག་ཅེས་སྨོས་སོ། །མི་དམིགས་པའི་རྣམ་པའམ་མཐའ་དག་གིས་དགག་པར་བྱ་བ་དག་གོ། །གལ་ཏེ་ཡང་ཆོད་པ་ལ་སོགས་པས་གྲང་བ་ལ་སོགས་པ་སྣང་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ཡང་སྣང་བ་ཉིད་ དུ་རིག་པར་བྱའོ།།དེས་ན་གྲུབ་པར་ཡང་རིག་པར་བྱའོ། །གཏན་ཚིགས་གྲུབ་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་བྱ་བའི་མ་གྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཏན་ཚིགས་དེ་དག་ཉིད་གྲུབ་པའི་ཡུལ་ཉིད་དུ་སྟོན་པ་ནི་དེ་དག་དང་འགལ་བ་དག་ཅེས་བྱ་བའོ། །འདིར་དེ་དང་འགལ་བ་ལ་སོགས་པ་སྣང་བ་མི་དམིགས་ པའི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་བརྗོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་སྣང་བ་མི་དམིགས་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་ཡང་འདིར་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་འགལ་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་འདིར་དབྱིག་ཐོགས་འགྲོའོ་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་དུ་འགལ་བའི་སྒྲ་འཇུག་པ་ ཡིན་ཏེ།དང་པོ་ཉིད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ནི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་འགལ་བ་ཉིད་དེ་ལྷན་ཅིག་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲུབ་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་མ་ཡིན་པས་འགལ་བ་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ཡང་འགལ་བར་བྱེད་པ་བརྗོད་ པ་གསལ་བར་མི་སྲིད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།གང་ལས་གཏན་ཚིགས་གྲུབ་པར་འགྱུར་བ་ཇི་ལྟ་ན་འདི་བལྟར་རུང་བའི་བདག་ཉིད་དག་ཁོ་ན་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཞེ་ན། གཞན་དག་ལ་ནི་ཞེས་སྨོས་སོ། །བལྟར་མི་རུང་བ་དག་ལ་ནི་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་མེད་པ་དང་འགལ་བ་མི་འགྲུབ་བོ། །མེད་པ་ནི་འགལ་ བ་གྲུབ་པའི་ཡན་ལག་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ།

若謂由不可能成立他處無故,此處豈非僅顯示與現不見結合之差別?如何于所說結合中可能有現不見?由此有遮障、間隔等不現因故。于不可見者非現不見。即現不見亦不成立,由遮障故差別不成立。 為遣此故,說”無與名言”。具攝入之結合無及無、無之名言即無與名言,此一切能立不見亦應知為不成不見。此中於成立與不成立互相攝故,應知不成依成立而攝,成立亦依不成而攝。 何者?說”彼等”。由不見相或一切所遮者。雖由遮障等冷等非現,然應知為現。故亦應知為成立。非為應決定因成立之不成。顯示彼等因即成立境者,說”與彼等相違”。 此中說彼違等現不見自性因者,由成立為現不見故非不成。雖此中能遍無等非違,然如說”持杖行”,違聲得入,由初即一切近喻應理故。或者能遍無等與所遍等相違,由不俱有故。雖非通達成立之違見,然說違作者非不可能。 云何由因成立,唯此可見體性不成耶?說”于余”。于不可見者不成如所說無與違。無顯為違成立支分。

།དེའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་དངོས་པོ་དེ་དེའི་ཚེ་བསྐལ་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་འདིར་མི་དམིགས་པ་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཟླ་དངོས་པོ་གཞན་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་ལ། དེ་ཡང་འགལ་བ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ཡང་བལྟར་རུང་བའི་དངོས་པོའི་ མི་མཐུན་པའི་ཟླ་བ་ཉིད་ཀྱིས་སྣང་བ་མི་དམིགས་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་ཁོ་ན་སྟེ།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་འགལ་བ་ཉིད་དུ་མ་གྲུབ་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །མི་འདོད་པ་གསལ་བས་སྦྱོར་བ་གཞན་ནང་དུ་བསྡུ་བའི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་ཞེས་སྨོས་སོ། །འགལ་བའི་འབྲས་བུ་བཞིན་དུ་འགལ་བའི་རྒྱུས་ཀྱང་འགལ་བ་ཁོ་ ན་སྟེ།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་འགལ་བ་ཉེ་བར་འཇོག་པ་ན་འབྲས་བུ་ལས་རྒྱུ་བཞིན་དུ་རྒྱུ་ལས་ཀྱང་འབྲས་བུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་གྲང་བ་ཡོད་པར་སྒྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་བསམ་པའོ། །རྩོད་པ་འདི་བསལ་བའི་ཕྱིར་མདོ་དེ་དང་ཞེས་བྱ་བའོ། །གྲང་བའི་རེག་པ་དེ་དང་འགལ་བ་ནི་མེ་ཡིན་ལ། དེའི་རྒྱུ་མཚན་ ནི་ཤིང་ལ་སོགས་པ་སྟེ་དེ་དམིགས་པར་སྦྱོར་བ་གང་ཡིན་པའོ།།འགལ་བ་དང་འབྲས་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་མེད་དོན་ཅན་ཞེས་བྱ་བར་འབྲེལ་ཏོ། །མེད་པ་དེ་ཡང་དེ་དང་འགལ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་དོ། །དེ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །གྲང་བ་མེད་པའི་དོན་དུ་གྲང་བ་དང་འགལ་བ་མེའི་ རྒྱུ་མཚན་དམིགས་པ་ནི་དེ་ལ་འཁྲུལ་པ་ཅན་ཡིན་ནོ།།ཅི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་འམ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི། རྒྱུ་མཚན་དག་ནི་འགལ་བ་ཉིད་མེད་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །མེ་དང་གྲང་བ་གཉིས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་གཉིས་འགལ་བ་མེད་ནའོ། །དེས་ན་དེ་ལྟར་འགལ་བའི་རྒྱུ་མཚན་དམིགས་པ་གཏན་ ཚིགས་མ་ཡིན་གྱི་འགལ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ།།གང་གིས་མེའི་རྒྱུའི་ཉེ་བ་ཙམ་གྱིས་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་འགལ་བའི་རྒྱུ་མི་དམིགས་པ་མེད་པའི་དོན་ཅན་དུ་འགྱུར་བ་འབྲས་བུའི་རྒྱུ་བཞིན་དུ་རྒྱུས་ཀྱང་འབྲས་བུ་ཉེ་བར་འཇོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འགལ་བ་གང་དག་གི་རྒྱུ་འགལ་བ་ནི་ དེར་འགལ་བའི་རྒྱུས་རྒྱུ་བཟློག་པ་ན་འབྲས་བུ་ཡང་ལྡོག་པར་འགྱུར་རོ།།རྒྱུ་འགལ་བ་དེ་མེད་ན་ནི་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དོ། །འཁྲུལ་པ་ཉིད་མདོ་འགྲེལ་པས་སྟོན་པ་ནི། དཔེར་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་ན་གྲང་བའི་རེག་པ་མེད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའོ། །ཤིང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲུབ་ པར་བྱེད་པ་རྒྱུ་འགལ་བ་དམིགས་པའོ།།ཤིང་ཡོད་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་གྲང་བ་མེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མེ་དང་གྲང་བའི་རྒྱུ་གཉིས་མི་འགལ་ན་འཁྲུལ་པར་འགྱུར་རོ། །རྒྱུ་མཚན་འགལ་བ་མེད་ན་གཏན་ཚིགས་ཉིད་མེད་པ་མདོར་བཤད་པ་རྒྱུ་མཚན་འགལ་ན་གཏན་ཚིགས་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་ སྟོན་པ་ནི་རྒྱུ་མཚན་དག་འགལ་ན་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ།

其義如是:若彼事物雖爾時間隔,此處不見是由有相違事物他法,即說違等。彼亦唯由可見事物之相違性成立為現不見,若非爾,則成未成立為違故。為攝入余結合由不欲明顯故說”若”。 如違果,違因亦唯違,若非爾,安立違時,如由果成因,由因亦成果故,將成立有冷。為除此諍故說”彼經”。與冷觸彼違者是火,其因相是木等,即彼見結合。“違與果”等連於”無義”。彼無即彼違。彼是有錯亂。 為冷無義見冷違火因相於彼有錯亂。豈一切時耶?非也,故說”若無因相違”。若無火冷二因相違。故如是見違因非因,說非違。由僅近火因成立故,違因不見不成無義,如果因,因亦非安立果。 諸違之因違者,由彼違因遮因時,果亦當遮。若無因違則是錯亂。錯亂經釋顯示說”譬如”。“此處無冷觸”是所立。“由有木故”是能立違因見。由僅有木非無冷故,若火冷二因不違則成錯亂。 經說若無因相違則無因性,顯示若因相違則成因性,說”若因相違”。

།དགག་པར་བྱ་བའི་རྒྱུ་མཚན་གང་ཡིན་པ་དང་དེ་དང་འགལ་བའི་རྒྱུ་མཚན་རྒྱུ་འགལ་བ་ཉིད་དུ་ཉེ་བར་བཀོད་པ་དེ་གཉིས་འགལ་ན་ནི་གོ་བར་བྱེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །གང་དུ་བཞིན་ཞེ་ན། དཔེར་ན་ཞེས་སྨོས་སོ། །སྐྱེས་བུ་འདི་ལ་གྲང་བ་སྐྱེད་པའི་སྤུ་ ལངས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་མེད་དོ།།ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མེའི་ཁྱད་པར་ཏེ། བཟློག་པར་ནུས་པ་འདི་ལ་ཞེས་ཇི་སྐད་བརྗོད་པ་ལ་དེ་ཡོད་ན་དེའི་ཕྱིར་རོ། །འགལ་བ་སྤུ་ལངས་པ་དང་། མེས་གདུངས་པ་དེ་དག་གི་རྒྱུ་མེ་དང་གྲང་བ་དེ་གཉིས་ཀྱང་འགལ་བ་ཡིན་ པ་དེས་ན།མེ་ལས་གྲང་བ་མེད་པ་དེའི་ཕྱིར་དེའི་འབྲས་བུ་སྤུ་ལངས་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འདིར་ཚུལ་འདི་ལྟར་བཟློག་པ་ཡིན་ན་རྒྱུ་མཚན་གཉིས་འགལ་བ་ཉེ་བར་མཁོ་བ་མེད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་སྤུ་ལྡང་བ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་གྲང་བ་ཉིད་དང་མི་འགལ་བ་ཉིད་ཡིན་ཏེ་དེ་ ཉིད་ལས་གྲང་བ་མེད་པས་དེའི་འབྲས་བུ་འགོག་པའི་ཕྱིར་རོ།།མེའི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ཀྱང་དོན་མེ་དེ་གྲང་བ་བསལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་སྤུ་ལངས་པ་ལ་སོགས་པ་ཟློག་པར་བྱེད་ཀྱི་ཡོངས་སུ་གདུང་བ་འཇོག་པས་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་བཟློག་ན་ཡང་རྒྱུ་མཚན་གཉིས་འགལ་བ་ཡན་ལག་མ་ཡིན་ཏེ་ ཡོངས་སུ་གདུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་དང་འགལ་བ་སྤུ་ལངས་པ་ལ་སོགས་པ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་རོ།།མེ་ལས་ཡོངས་སུ་གདུང་བ་རྟོགས་པས་ཆོད་པས་སྤུ་ལངས་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་རྟོགས་པ་ནི་མི་སྲིད་དེ་རྒྱུ་ཙམ་ལས་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དང་། མཐའི་གནས་སྐབས་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ དང་།མཐུ་དང་ལྡན་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་མི་འགྲུབ་པས་འགལ་བའི་རྒྱུ་དམིགས་པ་ནི་གོ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །རྒྱུ་འགལ་ན་རྒྱུ་འགལ་བ་དམིགས་པར་འགྱུར་གྱི་འགལ་བའི་རྒྱུ་མི་དམིགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེར་རྒྱུ་མཚན་དག་ཅེས་ བརྗོད་པ་ནི་མི་རིགས་པ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།བརྗོད་པ། འགལ་བའི་རྒྱུ་དམིགས་པ་དང་། རྒྱུ་འགལ་བ་དམིགས་པ་གཉིས་པོ་འདི་ཚིག་ཟུར་གཉིས་སུ་བསྟན་པས་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ཐ་སྙད་ནི་གཉི་ག་ལྟར་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དང་འགལ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་ཞེས་བྱ་བ་འགལ་བའི་རྒྱུ་ དམིགས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་རྒྱུ་མཚན་དག་འགལ་ན་ནི་ཞེས་བྱ་བས་དེ་ཉིད་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་།དེ་ཉིད་ཁོངས་སུ་བསྡུ་བའི་ཕྱིར་དེ་དང་འགལ་བ་གྲུབ་པ་འདི་ཡང་གོང་དུ་རྒྱུ་མ་གྲུབ་པ་ཁོ་ནས་ཞེས་རྒྱུ་འགལ་བ་དམིགས་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་རྒྱུ་མ་གྲུབ་པ་ ཉིད་དུ་སྨོས་པའི་རྒྱུ་གཟུང་བའི་ཕྱིར་དེ་དང་འགལ་བ་གྲུབ་པ་ཡིན་པས།རྒྱུ་འགལ་བ་དམིགས་པ་ཉེ་བར་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ།

所遮之因相與彼違因相安立為因違二者若相違,則唯能令了知。於何處如是?說”譬如”。此人無生冷之豎毛等差別。何故?由火差別,即于所說”此有能遮”中,由彼有故。違豎毛與火熱二者之因火與冷二者亦相違,故由火無冷,因此無其果豎毛等。 若此處如是遮遣,則不須因相二違,然豎毛等因即冷性非違性,由彼自無冷故遮其果。火因相亦由彼火遮除冷性而遮豎毛等,非由安立熱惱故。如是遮遣時,因相二違非支分,由熱惱性遮彼違豎毛等故。 由火了知熱惱,由遮障了知無豎毛等不可能,由僅因不了知故,由不了知究竟狀態故,由有力者加持可能故。由因不成果,故見違因非能令了知性。若因違則成見因違,非不見違因。 彼說”因相等”是說不應理。說明:見違因與見因違二者由顯示二語支而顯示,由名言如二者見故。“與彼違因相”者,依見違因而說”若因相違”,由即許彼故。由攝入彼故,此成立違亦如上唯由因不成而顯示為見因違故。由”彼”字取說因不成性之因故,由成立與彼違,當近顯示見因違。

།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འགལ་བའི་རྒྱུ་དམིགས་པ་ཉིད་སྟོན་པས་གྲང་བ་དང་འགལ་བ་མེའི་རྒྱུ་བརྗོད་དོ། །སྤུ་ལངས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་འགལ་བ་ཡོངས་སུ་གདུང་ བའི་རྒྱུ་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྒྱུ་མཚན་དག་ཅེས་སྨོས་ལ།དེ་དང་འགལ་བ་ནི་རྒྱུ་འགལ་བ་དམིགས་པ་ཉིད་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་བསམ་པས་ཡིན་ནོ། །མེ་ལས་ཡོངས་སུ་གདུང་བ་སྐྱེ་བའི་གེགས་ནི་འགའ་ཡང་རྟོགས་པ་མེད་དོ། །སྲེག་པའི་ནུས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་གདུང་བར་ བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ཉིད་ཀྱིས་དུ་བ་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར་མེ་དེ་མི་དམིགས་ན་ཡོངས་སུ་གདུང་བ་སྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ཐོགས་པ་མེད་པ་རྟོགས་པ་ན། ཡོངས་སུ་གདུང་བ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་རྟོགས་པར་ཐལ་ཏེ། དུ་བ་ལས་ནུས་པ་ཐོགས་པ་མེད་པ་རྟོགས་པ་ན་ཡོངས་སུ་གདུང་ བའི་རྟོགས་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན།གལ་ཏེ་ཐོགས་པ་མེད་པ་ཉིད་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཁོ་ནས་ཡོངས་སུ་གདུང་བ་རྟོགས་པ་མ་གྲུབ་པ་ན་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ཚོགས་པ་གཅིག་ལ་རག་ལས་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བཤད་པར་བྱའོ། །འདིས་ནི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་མེ་ཉིད་གྲང་བ་སེལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་ སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་མི་རྟོགས་ཏེ།སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དེར་ངེས་པའི་ཁྱད་པར་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་འགལ་བ་དམིགས་པ་ལ་འཁྲུལ་པར་དོགས་པ་ཡང་བཀག་པ་ཡིན་ཏེ། དུ་བ་སྐྱེ་བ་ཉིད་ཀྱིས་དྲོ་བའི་ནུས་པ་ཐོགས་པ་མེད་པ་རྟོགས་པ་ན་གྲང་བ་མེད་པར་ གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།།འོ་ན་འགལ་བའི་འབྲས་བུ་དམིགས་པ་ཉིད་གོ་བར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། མེའི་ཁྱད་པར་ཡོངས་སུ་བཅད་པའི་དོན་ཡིན་པས་ན་དེས་མཐར་ཐུག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚུལ་འདི་གྲུབ་པ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྦྱོར་བ་གཞན་པར་གྲུབ་པོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི། འདིས་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེའི་ཞེས་བྱ་བ་འགལ་བའི་རྒྱུ་མེ་དེའི་འབྲས་བུ་དེ་ལས་ཀྱང་མེ་དེ་དང་འགལ་བ་གྲང་བའི་རེག་པ་དེའི་འབྲས་བུ་སྤུ་ལངས་པ་དེ་མེད་པར་རྟོགས་པ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན་ཕྱོགས་འདི་ན་བ་སྤུ་ལངས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པ་ཡང་ཡིན་ལ་སྐྱེས་བུ་ཡང ཡིན་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ།དུ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །དེས་ན་འདི་ནི་འགལ་བའི་རྒྱུའི་འབྲས་བུ་དམིགས་པའམ། རྒྱུ་འགལ་བའི་འབྲས་བུ་དམིགས་པའོ། །འདི་ཉིད་ཀྱི་ཁོངས་སུ་བསྡུ་བ་བཤད་པ་ལ། འདི་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐབས་སུ་ བབ་པའོ།།ཅི་རྒྱུ་འགལ་བའི་འབྲས་བུ་དམིགས་པའམ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི་དེ་དང་འགལ་བ་གྲུབ་པ་སྟེ། རྒྱུ་འགལ་བ་གྲུབ་པའོ།

因此,為顯示見違因,說與冷違之火因。爲了解豎毛等違熱惱之因性,說”因相等”,與彼違是依近顯見因違之意。由火生熱惱無任何障礙,由具燒灼力能生熱惱故。由彼生煙故,若不見彼火,了知生熱惱力無障時,即了知熱惱。 若謂由因了知果,由煙了知無障力時生熱惱了知故。若唯由比量了知無障性而未成立熱惱了知時,當說為依一聚之比量。此說若生因火即能遣除冷,則生因亦唯是生因,不了知,由不了知生因決定差別故,亦遮見違之錯亂疑,由煙生性了知熱力無障時,成立無冷故。 若謂則見違果成能令了知,非也,由是遍計火差別義故,非究竟故,由依此理成立故。為顯示成立余結合,說”由此”。“彼”即違因火之果,由彼亦了知無彼火違冷觸之果豎毛。 譬如,此方具豎毛等差別亦是人,非如是,由有煙故。故此是見違因果或見因違果。為說攝入此,“此亦”是應時。若謂是見因違果耶?說非也,是成立與彼違,即成立因違。

།རྣམ་པ་བཞིར་བལྟས་པར་ནི་རྒྱུ་མི་དམིགས་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པས། རྒྱུ་འགལ་བའི་འབྲས་བུ་དམིགས་པ་ནི་འདིའི་ཁོངས་སུ་འདུ་ལ། འདི་ནི་ རྒྱུ་མི་དམིགས་པའི་ཁོངས་སུ་འདུ་བ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟར་ན་གཙོ་བོ་ཉེ་བར་བསྟན་པ་དེའི་ཁོངས་སུ་འདུ་བ་ཚུལ་འདིས། སྣང་བ་མི་དམིགས་པ་འདི་ནི་ཇི་ལྟར་བསྟན་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པ་བརྒྱད་དུ་བགྲང་བར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་ཇི་ལྟར་འགལ་བའི་རྒྱུ་དམིགས་པ་ལ་རྒྱུ་ཙམ་ནི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ལ་ཐ་མའི་ གནས་སྐབས་ཀྱང་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་པར་དོགས་པས་དེ་ཙམ་གོ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་བརྗོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་འགལ་བའི་འབྲས་བུ་དམིགས་པ་ཡང་འབྲས་བུ་གོ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ།།དུས་གཞན་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་བྱེད་བཞིན་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ལྟར། སྔར་ཉིད་བྱས་ཟིན་པའི་ཕྱིར་ འབྲས་བུ་ཡང་བྱ་བཞིན་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ།དེས་ན་གནས་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །གནས་པ་ཐོབ་པས་རྒྱུ་ཉེ་བར་གནས་པ་མེད་ཀྱང་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་དེའི་ཚེ་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རྒྱུས་འབྲས་བུ་ཉེ་བར་འཇོག་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་འབྲས་བུས་ཀྱང་རྒྱུ་ཉེ་བར་མི་འཇོག་སྟེ། དེའི་ཚེ་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོགས་པ་འདི་བསུ་ནས་བཤད་པ་ནི་མི་དམིགས་པ་རྣམ་པ་བརྒྱད་པོ་དེ་ལ་འགལ་བའི་འབྲས་བུ་དམིགས་པ་བཤད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལས་ཏེ། དེར་འགལ་འབྲས་བུ་ལ་ཡང་སྟེ་འགལ་བའི་རྒྱུ་དམིགས་པ་འབའ་ཞིག་ལ་ནི་མ་ཡིན་གྱི་ཇི་སྲིད་དུ་འདི་ལ་ཡང་ཁྱབ པར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཉིད་བརྗོད་པ་ནི། ཡུལ་དང་ནི། དུས་ལ་སོགས་པ་ལ་ལྟོས་པར་འདོད་གང་དུ་གང་གི་གང་དུ་བ་སྐྱེད་པ་དང་སོགས་པ་སྨོས་པས་ཇི་ལྟར་རྟོག་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཁྱད་པར་རོ། །ཇི་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་སྐྱེས་པ་གཞན་གྱི་གཞན་དབང་དུ་གྱུར་པ་མ་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་ངེས་པར་མི་འགྲུབ་པས་སྐྱེ་བཞིན་པའི་དུ་བ་ཉིད་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི།གནས་པའི་གནས་སྐབས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་དུ་བའི་སྐད་ཅིག་སྔ་མ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་མེའི་རྒྱུ་ཅན་མ་ཡིན་པས་ན་མེ་མེད་ཀྱང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་སྐྱེ་བཞིན་པ་ཉིད་ཀྱང་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་གྱེན་དུ་འཕྱུར་བ་ མང་དུ་མཆེད་ཅིང་འཕེལ་བ་དང་མ་བྲལ་བ་དེ་ལྟར་འཕེལ་བ་བསྟེན་པ་མི་བཟོད་པ་རྟོགས་ནས་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ།།ད་ནི་ཡུལ་དང་དུས་སྨོས་པས་ཅི་བྱ་ཞེ་ན་ཁྱད་པར་གཞན་གྱིས་ཀྱང་དེ་དེའི་ཡུལ་དང་དུས་ཅན་དུ་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཡུལ་དང་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཅན་དེ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེས་བར་དུ་བཅད་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་འཁྲུལ་པར་དོགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི། གཞན་དུ་ཞེས་བྱ་བའོ།

由觀四相而顯示為不見因,見因違果攝入此中,此攝入不見因中。如是由此理攝入近顯主要者中,此不見顯現如所說應數為八種。 若如見違因中,僅因非能生且不了知究竟狀態故,由錯亂疑故說非能令了知彼,如是見違果亦應非能令了知果。如由作用在他時故因非正作,由先已作故果亦非正作,故當得住。由得住故,雖無因近住亦可能。如是由彼時不作故因不安立果,如是果亦不安立因,由彼時非作用故。 迎此疑而說:于彼八種不見中所說見違果者,于彼違果亦即非唯于見違因,乃至於此亦欲遍。即說此:所欲依處及時等,於何處何者生何等,由說等字即如何思擇自性差別。如所說:由非從彼生他之他所轉故,定不成立,故正生煙能令了知,非住狀態。彼依煙前剎那故非火所生,故雖無火亦有,故正生性亦不斷上升廣大增長不離,如是增長依止不堪,了知已令了知。 今何須說處時?由余差別亦令了知彼為彼處時者故,由處時差別者即能立故,由彼遮障性故令了知故。若非爾,當成錯亂疑,說”於他處”。

།དེ་ལ་མི་ལྟོས་པ་ནི་འགལ་བའི་འབྲས་བུ་འཁྲུལ་པར་འགྱུར་ཏེ་ཐལ་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་དེ་ལས་སྐྱེ་བཞིན་པ་ཡིན་ཡང་གནས་པའི་ གནས་སྐབས་ན་དེ་ལ་མི་ལྟོས་པ་དང་།གྲུབ་བཞིན་པར་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་ཡང་རྟོགས་པར་མི་ནུས་པས་གྲང་བ་མེད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདི་ལྟར་གཏན་ཚིགས་གསུམ་ཚུལ་གསུམ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནི་རྣམ་གསུམ་ཉིད་ཅེས་བརྗོད་པ་དེ་རང་གི་ངོ་བོས་ རྣམ་པ་གསུམ་པའི་མཐར་ཐུག་པ་བཀྲལ་ནས་གཏན་ཚིགས་གཞན་སྲིད་པ་དགག་པའི་དོན་དུ་རྣམ་གསུམ་ཉིད་ཅེས་ངེས་པར་བཟུང་བ་འཁྲུལ་པར་དོགས་པ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་རོ།།འོ་ན་ཞེས་རྩོད་པར་བྱེད་དོ། །རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པའོ། །དེ་གང་ཞེ་ན། འབྲས་བུ་སྐྱེ་བར་ རོ།།གང་གིས་ཤེ་ན། རྒྱུ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་རྒྱུ་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བ་དེ་ཇི་ལྟར་གཏན་ཚིགས་རྣམ་པ་གསུམ་གྱི་ནང་དུ་འདུ་ཞེ་ན། ཐམས་ཅད་དུ་བསྒྲུབ་བྱ་རྗེས་སུ་དཔོག་པའི་བྱེད་པ་ཅན་གཏན་ཚིགས་བསྟན་པ་ཉིད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་བརྗོད་པ་ཡང་བསྒྲུབ་བྱ་གཙོ་བོར་ བསྟན་པ་ཡིན་ཡང་དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཕལ་པར་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ།འབྲས་བུ་ལ་སོགས་པའི་གཏན་ཚིགས་སྟོན་པ་ནི། འདི་ནི་མེ་ཡོད་དེ་དུ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་རྒྱུ་ཚོགས་པས་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བར་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་གང་དུ་འདུ་ཞེས་བྱ་ བས་ནི་གཏན་ཚིགས་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཁོངས་སུ་འདུ་བ་རྩོད་པ་ཡིན་ནོ།།ཚོགས་པ་ལས་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བར་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ན་ནི་དེ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །སློབ་ དཔོན་གྱིས་ནི་ཇི་སྐད་བརྗོད་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དང་།སྲིད་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་ཡང་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཉིད་དུ་སྟོན་པས་རྒྱུ་ཚོགས་པ་ཡིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །རྒྱུ་ཚོགས་པའི་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བར་ རྗེས་སུ་དཔོག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རང་བཞིན་ཡིན་པར་བརྗོད་དོ།།སྐྱེ་བ་ནི་རྒྱུ་ཡོད་པའམ་འབྲས་བུ་ཉིད་ཡིན་གྱི་བྱ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་གཞན་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །དེས་ན་འབྲས་བུ་ལ་གནས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཁྱད་པར་རམ། རྒྱུ་ལ་གནས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཁྱད་པར་ཡིན་ནོ། ། དེ་དེ་ལ་ཕ་རོལ་པོས་ནི་འབྲས་བུ་ལ་གནས་པའི་ཁྱད་པར་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་བརྗོད་པ་ན་འདིར་རྒྱུ་ལ་གནས་པའི་ཁྱད་པར་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ན་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་སུ་བཤད་དོ། །རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བཤད་པ་ནི། དོན་གཞན་ལ་ནི་མི་ལྟོས་ཞེས་བྱའོ།

若不依彼,違果當成錯亂,如灰塵。雖從彼正生,然住狀態時不依彼,且不能了知正成就能了知之差別,故非能成立無冷。因此,由具三相因三相故,說”彼唯三”者,解釋自性究竟三相后,為遮余因可能故說”唯三”以遮錯亂疑。 若爾,作如是諍。何者為能比量?若問彼為何?謂果生。由何?由因等,即不待余因等,彼果生如何攝入三相因中?一切處顯示能比量所立之因,雖主要顯示所立,然其自性成次要,如顯示果等因:“此有火,由有煙故”等。 故由因聚比量果生者攝入何處之諍,即諍攝入彼因中。由因聚比量果生時,由見彼故。由果生是所比故當成所比。 阿阇黎由如所說所立不可能故,及於可能所立亦具自性因相故,顯為自性因而說”由因聚”等。說由因聚比量果生者為自性。生即是有因或是果性,無餘作用自性。故是住于果之自性差別,或住于因之自性因差別。 于彼,對方說住于果之差別為所比時,此中說比量住于因之差別為自性因。說自性因相為”不待余義”。

། རྒྱུ་ལ་གནས་པའི་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བའི་མཚན་ཉིད་ནི་རྒྱུ་ཚོགས་པ་ཡོད་པ་ཙམ་ལས་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རྒྱུ་ཚོགས་པའི་རང་བཞིན་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་ཤ་པ་ཡོད་པ་ལས་གཞན་ལ་ལྟོས་པའི་ཤིང་ཉིད་ཤ་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །རང་གི་ངོ་བོ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ལ་ནི ངོ་བོ་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ནོ།།འདི་ལ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་ལས་དང་པོ་འབྲེལ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ། འབྲས་བུ་མི་སྐྱེ་བར་དམིགས་ནས་ཕྱིས་འགྲུབ་པ་ཁྱད་པར་མ་སྐྱེས་པ་མ་ཡིན་པ་དང་། རིགས་ཀྱིས་ཐོབ་པ་མ་ཡིན་པ་དང་། མི་མཐུན་པ་ཉིད་ལས་སྐྱེའོ་ཞེས་ངེས་པར་བྱེད་དོ། ། ཁྱད་པར་ཐོབ་པ་ལ་མི་ལྟོས་ན་ནི་དང་པོ་འབྲེལ་བ་ཉིད་ན་ཡོད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ལས་ཁྱད་པར་མི་སྐྱོན་ཕྱིས་ཀྱང་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་། ཁྱད་པར་རིགས་ཀྱིས་ཐོབ་པར་མ་གྲུབ་ན་སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་ཉིད་ལས་ཡོད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང་། གཅིག་གནས་པ་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི ཕྱིར་འབྲས་བུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཇི་སྲིད་བྱ་བ་བྱེད་པ་ལ་ལྟོས་པ་དེ་དག་ནི་སྔ་མ་སྔ་མ་དང་འབྲེལ་པ་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་ཁྱད་པར་ཅན་དང་ཆེས་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།ཁྱད་པར་དེ་ནི་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པའི་མིང་ཅན་རུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ཚོགས་པ་ཙམ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ཡིན་ ཏེ།ཇི་སྐད་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །ཚོགས་པ་ཡོད་པ་ཙམ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་དེ་ཚོགས་པ་དག་ལས་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ན་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ལ། འབྲེལ་བ་ངེས་པའི་ཚུལ་ནི་ཇི་སྐད་བརྗོད་པ་བཞིན་ཡིན་པས་དེ་བཞིན་ཅན་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་གི་ཚུལ་གསུམ་ཡིན་ ནོ།།དོན་གཞན་ལ་ནི་མི་ལྟོས་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་འགྲེལ་པ་ནི་འདི་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །འབྲས་བུ་སྐྱེ་བ་འདི་ཡང་ལན་ཅིག་བྱེད་པ་ཇི་ལྟར་ཉེ་བ་ལས་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་ཏེ། དེས་ན་ངོ་བོའི་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལྟར་ཉེ་བའི་རྒྱུའི་དེ་ཙམ་དང་འབྲེལ་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་ཚོགས་པ་ཡིས་ ཞེས་བྱ་བ་བཤད་པ་ནི།དེ་ལ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །རྒྱུ་ཚོགས་པ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཏེ། གཏན་ཚིགས་དེའི་ཕྱིར་སྲིད་པ་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་འདི་གང་གི་སྲིད་པ་རྗེས་སུ་དཔོག་།སྲིད་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡང་ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། གཏན་ཚིགས་རྣམས་ཀྱི་ཞེས་སྨོས་སོ། ། གང་གི་ཕྱིར་ཆོས་ཅན་ཚོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་རུང་བ་ཉིད་རྗེས་སུ་དཔོག་པའི་རྒྱུ་དེའི་ཕྱིར་ན་རུང་བ་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྲིད་པ་ནི་རུང་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པར་འགྱུར་རོ། །ཚོགས་པ་ཉིད་ཆོས་ཅན་ཡིན་ཏེ་དེས་ན་ས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཅན་དག་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ལ་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བར རུང་བ་ཉིད་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཡིན་ནོ།

住于因之果生相,即僅由因聚有而不待他。故因聚自性體性,如由有沙巴樹不待他之樹性是沙巴樹自性。于所比自性,體性是自性因。 此中初與一切助緣相關時,見不生果,后成就非未生差別、非由類得、從不相順生,而作決定。若不待得差別,則初相關時應有故,由彼亦不生差別后當無故,若差別非由類成就則從第二剎那應有故,一住無義故。 是故果能立乃至待作用,彼等前前相關後後差別及極差別為能立。彼差別名為能生果之堪能。彼亦與僅聚相關,如所說。與僅有聚相關,從諸聚比量時是自性因,決定相關方式如所說故,如是具隨行及返遮三相。 “由不待余義”之釋為”此亦”。此果生亦不待助緣如何近故,故”體性”者,如是與近因彼量相關之自性。 釋”由因聚”為”于彼”。“從因聚”為因,由彼因比量可能。又此比量何之可能?此可能復為何?說”諸因之”。由有法諸聚比量堪能性之因故,是比量堪能。故說可能即是堪能。聚即是有法,故於地等有法等比量果生堪能性。

།དེ་ལྟ་ཡིན་དང་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་འཐད་པ་ཡིན་གྱི་འབྲས་བུའི་ཆོས་སུ་གྱུར་པའི་སྐྱེ་བ་དཔོག་པ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨོས་པ་ནི་རུང་བ་ཉིད་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བའོ། །རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚོགས་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ལྟོས་པ་སྟེ་ཐ་མི་དད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ དོན་ཏོ།།ནུས་པ་ནུས་པ་ཅན་ལས་དོན་གཞན་མ་ཡིན་ཡང་དེ་གྲུབ་ཀྱང་མ་གྲུབ་པས་གོས་དང་ཚོན་བཞིན་དུ་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ན། དེ་ནི་མེད་དོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི། ཚོགས་པ་ཙམ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ཡིན་པས་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་དག་ཇི་སྲིད་ཚོགས་པས་ཐོབ་པ་དེ་ སྲིད་དུ་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བ་དང་མཐུན་པ་བོགས་འབྱུང་བས་ན་ཁྱད་པར་སྐྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཕྱིས་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་རིགས་སོ། །འོ་ན་རུང་བ་ཉིད་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ལ་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་མོད། གང་གིས་གཏན་ཚིགས་ གཞན་དུ་འགྱུར་བ་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པ་ཉིད་གོ་ཅི་སྟེ་རྗེས་སུ་མི་དཔོགས་ཞེས་སྨྲས་པ་ནི།ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཚོགས་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ལན་འདེབས་སོ། །འབྲས་བུ་ཡུལ་ཅན་དུ་གྱུར་པ་ལས་ཚོགས་པའི་གཏན་ཚིགས་མ་ངེས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྒྱུར་ནས་ འབྲེལ་ཏོ།།མ་ངེས་པ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་དེ། མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་ལ་དེ་ལ་དང་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ནུས་པ་ནི་འབྲས་བུ་ལ་གནས་པའོ། །ཚོགས་པ་དེ་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ ཕྱིར་རོ།།དེ་རྣམས་འགྱུར་བ་ནི་ཇི་སྐད་བརྗོད་པའི་བོགས་འབྱུང་བ་སྟེ། དེ་དང་འབྲེལ་པའི་འབྲས་བུ་ལའོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཕྱི་མ་ཕྱི་མར་ཁྱད་པར་ཐོབ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཚོགས་པ་ལས་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བ་དེའི་ཕྱིར་འདི་ལ་ཚོགས་པ་རྣམས་མ་ངེས་པ་ཉིད་དེ། དེ་ཡོད་ཀྱང་འབྲས་བུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ལས་འདའ་ བས་གཏན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།གང་གི་ཕྱིར་འགྱུར་བ་ལྟོས་ན་མ་ངེས་པ་ཉིད་བཤད་པ་ནི། གགས་བྱེད་པ་དག་ཅེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་གང་གིས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་སྐྱེད་པར་ངེས་པའི་ཕྱིར། དེ་ཉིད་འབྲས་བུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ཉིད་ལས་མི་འདའ་ བར་འགྱུར་བ་ཚོགས་པ་རྣམས་ཉེ་བ་ཙམ་ཉིད་ལས་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་གྱི།འོན་ཀྱང་ཕན་ཚུན་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་ཁྱད་པར་བསྐྱེད་པས་ཆོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཚོགས་པ་དེ་ཙམ་ཉིད་ཉེ་བར་གནས་པ་ལས་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་ཁྱད་པར་དང་བཅས་པ་སྐྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ། དེ་ཉིད་དུ་དངོས་པོ་གཞན་ཉེ་བར་གནས་ པ་ལས་དེའི་ནུས་པ་སྐྱེ་བ་དང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར་དེ་མི་སྐྱེ་བར་ཡང་འགྱུར་རོ།

如是成立為自性,而非於比量果法之生,故說”堪能性亦”。“唯成自性”者,依”聚之”而言,意為無差別。 雖能力與有能力者非異義,然彼成就亦不成就,如衣與染料非成自性,說”彼無”為”由與僅聚相關故”。此等乃至由聚得時,生果相順增益故生差別。故由無差別故及非後生故,應理為自性。 若爾,于比量堪能性是自性,何故不比量能生果性而成他因耶?說”又何故”。由”聚之”等而答。由果成所緣故,聚因成不定性而相關。為顯不定性因而差別果,謂芽等所生是果,于彼及能生果相之能力住于果。彼聚即是彼之,由彼即是能生故。 彼等轉變即如所說增益,于與彼相關之果。由後後得差別性之聚生果故,於此諸聚不定性,由雖有彼而超出果生故,由全無故。由待轉變說不定性為”諸能作”。 此說:由能生自性決定生故,彼即不超出果生性,諸聚非僅由近而生果,然由生互增勝差別而間斷。故如由僅彼聚近住生後後具差別,如是由彼處餘事近住,由不相順生彼能力故亦當不生。

།དེ་བས་ན་འགྱུར་བ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་གགས་བྱེད་པ་སྲིད་པ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུའི་རྫས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགྲེལ་པའོ། །འདིས་ནི་ངེས་པ་ཉིད་བརྗོད་དོ། །ཁོ་ནའི་སྒྲ་ནི་ངེས་པར་གཟུང་བ་ཡིན་ཏེ། ཁོ་ནས་ཞེས་བྱ་བས་ནི་ གཏན་ཚིགས་འཕེན་པ་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་ཚོགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་གཏན་ཚིགས་དེ་ཙམ་ཁོ་ནའི་ཕྱིར་ནི་རྒྱུ་རྣམས་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་དག་ཡོད་པས་འབྲས་བུ་འབྱུང་བར་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་མི་སྐྱེ་ཡང་དེ་ཡོད་པས་ཚོགས་པ་ཉིད་འབྲས་བུ་སྐྱེ་ བ་ལ་མ་ངེས་པ་ཉིད་དོ།།ཇི་ལྟར་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། འབྲས་བུ་དང་འབྲེལ་པའི་སྐྱེ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཚོགས་པ་ལས་སྐྱེ་བ་ཅན་གྱི་ནུས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་རྣམས་ཀྱི་འགྱུར་བ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དེ་ཙམ་ལས་ནི་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་བསམས་པའོ། །བར་འདིར་ཏེ་ ཚོགས་པ་ཉེ་བ་དང་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བའི་དབུས་ཡོངས་སུ་འགྱུར་བའི་མིང་ཅན་འདིར་གགས་བྱེད་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་མི་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་ཚོགས་པ་དག་ཁོ་ནས་རང་གི་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་འབྲས་བུ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རུང་བ་ཉིད་རྗེས་སུ་དཔོག་ན་ནི་ དེ་ལྟར་མ་ངེས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི།རུང་བ་ཉིད་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །འབྲས་བུ་ཡང་རྫས་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། བདེན་མོད་ཀྱི་འདི་ལྟར་བསམས་པ་ཡིན་ཏེ་ཇི་ལྟར་འབྲས་བུའི་རྒྱུའི་རྫས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཡིན་ཡང་འགྱུར་བ་ལ་ལྟོས་པས་བར་ཆོད་པར་ འགྱུར་བའི་ཕྱིར་གགས་བྱེད་པའི་རྒྱུ་འཇུག་པ་དེ་བཞིན་དུ་གང་གིས་བར་ཆོད་སྲིད་པས་གགས་བྱེད་པར་འཇུག་པར་འགྱུར་བ།འགྱུར་བ་ཡང་འགྱུར་བ་ལ་ལྟོས་པ་དག་ལས་སྐྱེ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཚོགས་པ་རྣམས་འགྱུར་བ་ལ་མི་སྡོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་རྫས་ གཞན་ལ་ལྟོས་པར་ཐར་བའི་ཕྱིར་རོ།།འདི་དག་གི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པའི་ཚོགས་པ་ནི་འདི་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཚོགས་པ་ཙམ་ཉིད་ན་འབྲས་བུ་དང་མཐུན་པའི་ཁྱད་པར་སྒྲུབ་པ་གང་ཡིན་པའོ། །དེ་ཙམ་འབྲེལ་པ་ཙམ་ཉིད་ལས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ན་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་ཕྱིས་ཀྱང་སྐྱེད་ པར་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་རོ།།ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ལ་ལྟོས་ན་ནི་དེ་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ལྟོས་པར་བྱ་བ་མ་ཚང་བའི་ཕྱིར་དེ་ཁྱད་པར་རྩོམ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེར་ཡང་འབྲེལ་པ་ཙམ་ཉིད་ལས་ཁྱད་པར་སྐྱེ་བར་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཐལ་བ་དེ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེའི་ ཕྱིར་ཚོགས་པ་རྣམས་རྫས་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་པ་ཁོ་ནར་རུང་བ་སྐྱེད་པ་ན།ལྟོས་པ་དང་བཅས་པས་དེ་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་བོ།

因此由待轉變故,能作是可能。“因事”者是釋。此說決定性。“唯”字表示決定,由”唯”字表因,故說諸因非僅由彼聚之因量而能生果。故由彼等有而果生不定故,雖不生果而有彼,聚性于生果成不定性。 若問如何非能生?與果相關之生,由待彼等從聚生之能力轉變故。思維非從彼量生。於此中間,即聚近與果生之間,由有名為遍轉之能作故當不生。是故非唯由諸聚生自果。故非比量果。若比量堪能性則非如是不定性,說”堪能性”。 果亦豈非不待餘事耶?雖然,如是思維:如果因事雖圓滿,由待轉變而成間斷故,能作因入,如是由何間斷可能而能作入,轉變亦非從待轉變生,由諸聚令不住于轉變故。若非如是,由待餘事而解脫故。 此等生果之聚即是此,謂僅聚時成立與果相順之差別。若非由僅彼相關而能生,由無差別故后亦不成能生。若待助緣則如是,由彼所待不圓滿故,由彼非開始差別故。于彼亦應說僅由相關生差別,若非如是則成彼過失。 是故諸聚不待餘事唯生堪能時,由具待而成彼作性。

།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རུང་བ་ཉིད་དུ་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ལ་ཚོགས་པ་རྣམས་མི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་ནུས་པ་འབྲས་བུ་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ རོ།།ཚོགས་པ་རྣམས་རུང་བ་ཉིད་སྐྱེད་པ་ལ་ནི་འབྲེལ་པ་ཙམ་ཉིད་ལས་ནུས་པ་ཡིན་ནོ། །ནུས་པ་དེ་རྟོགས་པ་ནི་དང་པོ་འབྲེལ་པ་ཉིད་མེད་ན་ཕྱིས་ཀྱང་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང་། ཁྱད་པར་སྐྱེ་བ་ལ་མི་ལྟོས་ན་ཆོད་ནས་བྱེད་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུ་སྐྱེ་བ་ལ་ནི་ཆོད་པ་མེད་པ་ ཐ་མའི་གནས་སྐབས་ཐོབ་པར་ངེས་པར་མི་ནུས་སོ་ཞེས་རྣམ་པར་ངེས་པར་བཤད་པ་ཡིན་ནོ།།འོ་ན་འདི་ཉིད་དུ་རྒྱུའི་ཚོགས་པ་སྔ་མ་ལས་ཕྱི་མ་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་རུང་བ་ཉིད་དང་ལྡན་པ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་འགྲུབ་བོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མེད་དེ་ནུས་པ་ནི་འབྲེལ་ པ་ཙམ་ལ་བརྟེན་ནས་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་རིགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ།མངོན་སུམ་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་རིགས་པས་རྟོགས་པའི་ནུས་པ་དང་ལྡན་པ་ལས་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ཚོགས་པའི་སྐད་ཅིག་སྔ་མ་རྣམས་ཕྱི་མའི་སྐད་ཅིག་ལས་ཐ་ དད་པའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཡིན་ན་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།དེ་ལྟ་ན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་སྐད་ཅིག་གི་དབྱེ་བ་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དང་པོ་འབྲེལ་པ་ནས་བརྩམས་ཏེ། སྐད་ཅིག་ཐམས་ཅད་ནུས་པ་དང་ནུས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བར་གནས་པས་དེ་དག་གི་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་ཚོགས་པའི་ མཚན་ཉིད་འབྲེལ་པ་ལས་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་དག་ཙམ་ཉེ་བར་གྱུར་པའི་ཚོགས་པ་ཉིད་ནི་འབྲེལ་པར་བརྗོད་དོ། །རུང་བ་ཉིད་དེ་ཇི་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔོག་ཅེ་ན། བཤད་པ་འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཅན་ནོ། །ཚོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཏན་ཚིགས་སོ། །ནུས་པ་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་འགྱུར་བས་འབྲས་ བུ་སྐྱེད་པར་ནུས་པ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ།།ནུས་པ་འགྱུར་བའི་རྐྱེན་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱབ་པར་ངེས་པའོ། །དེ་ལྟར་གཏན་ཚིགས་སྟོན་པ་ཡང་མཐོང་སྟེ། དཔེར་ན་བྱས་པ་འདི་ནི་མི་རྟག་པ་ཡིན་ཏེ། འཇིག་པའི་རྒྱུ་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ་ ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་ནོ།།ནུས་པ་འགྱུར་བའི་རྐྱེན་ལ་ལྟོས་པར་བྱ་བ་གཞན་མེད་པས་ཁྱད་པར་ཕྱི་མ་སྐྱེས་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་བཤད་པ་ནི་ནུས་པ་འགྱུར་བའི་རྐྱེན་གཞན་ལ་ལྟོས་པར་བྱ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ཉིད་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན་ནུས་པ་སྐྱེ་ན་ནི་རིགས་སྔ་མ་ཙམ་གྱི་རྒྱུ་ཅན་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སྨོས་སོ།།རིགས་མཐུན་པའི་སྐད་ཅིག་སྔ་མ་ཙམ་ལས་ལྟོས་པའི་ཚོགས་པ་ལས་རུང་བ་ཉིད་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ།

正因如此,于比量堪能性時諸聚無錯亂,因為因之能力于果無錯亂故。諸聚于生堪能性時,僅由相關而有能力。了知彼能力者,由若初無相關則后亦應無故,若不待生差別則不可能有間斷作用故。于生果則不能決定得無間斷之最後狀態,如是已說決定。 若爾,於此由前因聚應比量后具差別之堪能性。故由因成就果耶?彼無,由能力依僅相關如所說之理而了知故,非由現量。若謂由具已了知能力而比量,若由了知諸聚前剎那異於后剎那自性則應爾。然非如是,由不了知剎那差別故。 是故從初相關始,一切剎那住于能力及能生能力,由彼等自性即由聚相相關而比量。說僅彼等近成之聚為相關。若問如何比量彼堪能性?說”此”者是有法,“聚”者是因。“後後能力由轉變能生果”者是所立。“由能力轉變緣不待他故”者是遍定。如是亦見說因,如說”此所作是無常,由不待壞因他故”。 由無待能力轉變緣之他故說無待後生差別者,謂”由無待能力轉變緣他故”。若問彼如何?說”由能力生唯以前類為因故”。由僅從同類前剎那待聚生堪能性故是無待性。

།རྗེས་སུ་དཔོག་པ་གཞན་ཡང་རྣམ་པ་གསུམ་ཉིད་ཀྱི་ཁོངས་སུ་བསྡུ་བའི་ཕྱིར་འོ་ན་ཞེས་རྩོད་པར་བྱེད་དོ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་མ་ གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྲས་བུའི་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་དང་རུང་བ་ཉིད་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་གྱུར་པའོ།།གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ལས་ཐ་དད་པའོ། །རོ་ལ་སོགས་པས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྟོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཇི་ལྟར་ཏེ། རྣམ་པ་གང་གིས་ཡིན། ཇི་ལྟར་བསྟན་པ་ལྟར་ནི་མི་སྲིད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །མུན་ཁུང་དུ་མིག་གིས་བྱེད་པ་མེད་པར་རོའི་ཁྱད་པར་མྱོང་བ་ལས་མ་དུ་ལུང་ག་ལ་སོགས་པ་ལ་གནས་པའི་གཟུགས་རྟོགས་པའམ། ཡང་ན་རོ་ལ་གནས་པའི་ཁྱད་པར་རྟོགས་པས་འབྲས་བུ་དག་ལ་སྨིན་པ་དང་མ་སྨིན་པ་ལ སོགས་པ་རྟོགས་པ་ན་དེའི་གནས་སྐབས་ན་ངེས་པའི་གཟུགས་རྟོགས་པ་བཞིན་ནོ།།ཡང་དེ་ཇི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་གཏན་ཚིགས་རྣམ་པ་གསུམ་གྱི་ནང་དུ་འདུ་ཞེས་བྱ་བར་འབྲེལ་ཏོ། །འདི་ལ་ལན་འདེབས་པ་ནི་དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །རྩོད་པར་བྱེད་པས་རོ་ལ་སོགས་པས་གཟུགས་ལ་ སོགས་པ་རྟོགས་པར་སྨྲས་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྟོགས་པ་དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་རྗེས་སུ་བརྗོད་ནས་ཚོགས་པ་གཅིག་ལ་ཞེས་རང་གི་ངོ་བོ་སྟོན་པར་བྱེད་དོ།།གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་རོ་ལ་སོགས་པའི་གཏན་ཚིགས་ལས་རྟོགས་པ་ནི་ཚོགས་པ་གཅིག་ལ་རག་ ལས་པ་ཡིན་ནོ།།འདིས་ནི་དེར་མི་འཁྲུལ་པ་བརྗོད་དོ། །དེ་མེད་པར་གཞན་གྱིས་གཞན་རྟོགས་པར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་དང་། ངེས་པར་བརྟགས་པ་འདི་ཉིད་འདིར་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་གང་ལས་རོ་སྐྱེས་པ་དེ་ཉིད་ལས་གཟུགས་སྐྱེ་བའོ། །དེས་ན་ཇི་ལྟར་འདིའི་རྒྱུ་གཞན་ལས་ མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ལྡོག་པ་ངེས་པ་དེ་བཞིན་དུ་རང་གི་རྒྱུ་ལས་གདོན་མི་ཟ་བར་དེ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡང་ངེས་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་ཇི་ལྟར་རོའི་རྒྱུ་དེ་དེ་སྐྱེད་པར་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྱུང་བ་དེ་བཞིན་རོའི་རྒྱུ་ཉིད་གཟུགས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་གཟུགས་སྐྱེད་པར་ ཡང་ནུས་པ་ཁོ་ནའོ།།དེས་ན་དེ་ལས་གཟུགས་འབྱུང་བར་ཡང་ངེས་པ་ཉིད་པས་རོ་ཡོད་ན་གཟུགས་ཡོད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཟུགས་དང་རོ་དག་མེད་ན་ནི་མི་འབྱུང་བར་གྲུབ་བོ། །ཚུལ་འདིས་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཡིན་དུ་ཆུག་མོད། རོ་ལས་གཟུགས་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ན་དེ་དེ་ལ་ འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བས་དེའི་འབྲས་བུ་དེ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།རང་བཞིན་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འདི་དག་གི་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་བསྒྲུབ་པའི་འབྲེལ་པ་གསུམ་པར་འགྱུར་རོ།

為攝其他比量亦入三種之中故而作”若爾”之諍。“非成因果”者,謂在果比量與堪能性比量之外。“他”者,異於自性因。由味等了知色等者云何,即以何種方式?如所說不可能,此為其義。如在暗處無眼作用,由經驗味之差別而了知蒜等處之色,或由了知住于味之差別而了知諸果之熟與未熟等時,如了知彼時定色。 又”彼云何”與”攝入三種因中”相關。對此作答謂”彼亦”。諍者說由味等了知色等,重述彼了知色等已,以”於一聚”顯示自體。由味等因了知色等所立,依於一聚。此說彼無錯亂。由無彼則他不應由他了知故,由此決定觀察於此應理故。由何因生味,即由彼生色。 故如由此不從他因生故,返遍決定,如是由必從自因生故,隨遍亦決定。故如由味因能生彼故而生,如是由味因即是色因故,亦必能生色。故由彼定生色,因有味則有色故。若無色味則成不生。以此方式雖許無則不生,然由味比量色時,彼于彼非果因,由同時生故非彼果故。亦非自性,由差別故。故此等之無則不產生第三相屬。

།གལ་ཏེ་རང་གི་རྒྱུ་ཉིད་དང་འབྲེལ་པ་དེ་གཉིས་དེ་མེད་ན་ མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཤུགས་ཀྱིས་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བར་ངེས་པར་ཡང་རྟོགས་པ་ན་རྟོགས་པ་པོ་གཅིག་ལས་གཞན་རྗེས་སུ་དཔོག་གོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟ་ཡིན་དུ་ཟད་མོད། འོན་ཀྱང་གཏན་ཚིགས་འདི་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་ཞིང་རང་བཞིན་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །དོགས་པ་འདི་བསུ་ནས། དེ་ལྟ་ཡིན་ དང་ཡང་འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་ལས་ཇི་ལྟར་མ་འདས་པ་དེ་སྟོན་པ་ནི་རྒྱུ་ཆོས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བའོ།།དོན་འདི་ཡིན་ཏེ། གང་གིས་དེ་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ན་གཏན་ཚིགས་འདི་གང་ཡིན་ཞེས་བསམ་པ་འདིར་རོ་ལས་གཟུགས་ཆོད་པ་མེད་པར་དངོས་སུ་དཔོག་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོ་ན་ ཀྱང་རོས་ནི་རང་གི་རྒྱུའི་ཆོས་བྱེད་པ་གཟུགས་སྐྱེད་པའི་ནུས་པའི་གེགས་བྱར་མེད་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་གཟུགས་ཀྱི་རྒྱུའི་མཚན་ཉིད་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་དོ།།དེ་སྐྱེད་པའི་ནུས་པ་གགས་བྱར་མེད་པ་ཅན་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་ན་རོ་དང་དུས་མཚུངས་པར་འགྱུར་བ་གཟུགས་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ ནོ།།དེས་ན་ཇི་ལྟར་རོ་ཡོད་པ་ན་གཟུགས་ཡོད་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་མ་རྟོགས་ན་དེ་ལས་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་རྟོགས་ན་ནི་འདི་འབྲས་བུ་ཉིད་ལས་རྒྱུ་རྟོགས་པ་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་རྟོགས་པ་དང་འབྲེལ་པ་གཉི་ག་ཡང་དཔེར་ན་དུ་བས་བུད་ཤིང་འགྱུར་བ་བཞིན་ ཞེས་བྱ་བའོ།།དུ་བ་ལ་བུད་ཤིང་[(]གྱི་[,]གི་[)]འགྱུར་བ་བཞིན་དུ་ཚོགས་པ་གཅིག་ལ་རག་ལས་པས་རྒྱུའི་ཆོས་རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །འགྲེལ་པ་ནི། དེ་ལ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་དེ་ལྟ་བུ་ཁོ་ན་ཞེས་བྱ་བས་ནི་རྒྱུའི་ཆོས་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བརྗོད་དོ། །དེ་ཇི་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་དེ་སྟོན་ པས་ཚོགས་པ་གཅིག་ལ་རག་ལས་པ་ཉིད་འཆད་པ་ནི་ནུས་པ་ཞུགས་པ་གེགས་བྱར་མེད་པ་གང་ལ་ཡོད་པ་སྟེ།དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་གཟུགས་ཀྱི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུའོ། །གཟུགས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་གང་ལས་གཟུགས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་ཕྱི་མ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཉེ་བས་བསྒྲུབ་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་སྐྱེ་བ་དེ་ ནི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཡིན་ནོ།།རོའི་རྒྱུ་ནི་གཟུགས་ཀྱི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུ་དེའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྐྱེན་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་རོའི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུ་རོ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། །ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་ཕྱིར་གྱི་དོན་ཏེ་གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་འདིར་གཟུགས་སྐྱེད་པའི་ནུས་པ་གེགས་བྱར་མེད་པ་ཅན་ གཟུགས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་སྔ་མའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་བུའི་རྒྱུ་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།འདི་ཉིད་ལ་དཔེར་ན་བུད་ཤིང་གི་འགྱུར་བའི་སོལ་བ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཉེ་བར་ལེན་པ་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ།

若謂由與自因相關二者無則不生故,以勢力必定了知同時生,由一了知者比量他者。雖然如是,然此因非果亦非自性。迎此疑問,為顯如何不離果因,說”比量因法”。 其義為:當由彼比量時,思維此因為何,此中非由味直接比量無間斷之色,然由味比量自因法即色生能力無障礙性之色因相。若為具生彼能力無障礙之因,則了知與味同時有色。故若不如是了知有味時有色,則不應由彼如是了知。若如是了知,則此由果了知因之一分了知。 此中了知與相屬二者,如煙比量薪之轉變。如於煙有薪轉變,由依一聚故以因法比量而了知。釋曰:“于彼”。由”唯如是因”說比量因法。為顯彼如何,解說依一聚,謂於何有能力入無障礙,如是為色之取因。由何色剎那生后色剎那具助緣成就差別者即是取。 味因是彼色取因之助緣,如是味取因生味。“尼”字義為”由”,由如是故,此中比量如是色生能力無障礙,為色前剎那之助緣之因。於此如薪轉變之炭等相之取即是彼。

།དེ་ཡང་འབའ་ཞིག་ནི་དེའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་མེ་ལྷན་ ཅིག་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།མེ་ཡང་དུ་བསྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་དེ་ལྟ་བུའི་བུད་ཤིང་གི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྐྱེན་དུ་གྱུར་པའི་མེ་ལས་དུ་བ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །དུ་བ་ལས་དེ་ལྟ་བུའི་མེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ན་བུད་ཤིང་གི་འགྱུར་བ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན་ཇི་སྐད་ བརྗོད་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པའི་མེའི་དུ་བ་སྐྱེད་པ་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྒྱུ་དེ་ལྟ་བུ་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་གཟུགས་ཀྱི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཚོགས་པ་གཟུགས་དང་རོ་དག་རོའི་ཡིན་པར་བརྗོད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། རོ་སྐྱེད་པ་ན་རོ་གཟུགས་ ལ་ལྟོས་པར་མ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེས་ན་གཟུགས་དང་རོ་དག་ཚོགས་པ་གཅིག་ལ་རག་ལས་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། རོ་ལས་ནི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་རོ་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་འཐད་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་མེད་པར་འབྲས་བུ་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་གཟུགས་ཀྱི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ གཟུགས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ན།གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་རྟོགས་པ་མེད་པར་ཁྱད་པར་ཅན་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་འབྲས་བུར་གྱུར་པའི་གཟུགས་ལ་རྟོགས་པ་ཙམ་འདོད་ན། དེར་ནི་འགྱུར་ལ་རག་སྟེ་དེ་ཙམ་གྱི་ཚད་མའི་ཡུལ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ དེར་ཡོད་པར་མི་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་ཚད་མའི་ཡུལ་ཉིད་ཡིན་ནོ།།དེ་ནི་མི་ནུས་ཏེ་རྒྱུ་འབྲས་བུ་ལ་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་ཡོད་ཀྱང་ཤེས་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཇི་ལྟར་རྒྱུའི་ཆོས་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གཟུགས་རྗེས་སུ་དཔག་གོ། །དོགས་པ་འདི་བསུ་ནས་རེ་ཞིག་གཟུགས་ ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་བཤད་པ་ནི།འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བའོ། །རང་གི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་ནུས་པ་ནི་གགས་བྱར་མེད་པ་ཉིད་དེ་ནུས་པ་འཇུག་པ་དེའོ། །འགྲེལ་པ་ནི་རང་གི་རྒྱུའི་ཞེས་བྱ་བས་ནི་ནུས་པའི་དོན་བཤད་དོ། །འབྲས་བུ་སྐྱེད་པ་ལ་མངོན་སུམ་ཕྱོགས་པ་ཞེས་བྱ་བས་ ནི་འཇུག་པའི་རང་བཞིན་གགས་བྱར་མེད་པ་ཉིད་ཡོད་པར་ངེས་པ་མེད་པར་བཤད་དོ།།ནུས་པ་འཇུག་པ་དེ་ཅི་ཞེ་ན་མེད་པར་ནི་རོ་མེད་ཅེས་བརྗོད་དོ། །ཇི་སྲིད་རོའི་རྒྱུ་སྐྱེད་པ་ལ་ནུས་པ་གགས་བྱར་མེད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་སྲིད་དུ་རོ་མི་འབྱུང་བའོ། །འདི་སྐད་བརྗོད་དེ་གལ་ཏེ་རྒྱུ་འབྲས་བུ་ ལ་ངེས་པ་མ་ཡིན་ན་རོ་ཉིད་ཡོད་པར་ངེས་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ།།འོན་ཏེ་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའི་རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡོད་ན། གཟུགས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡང་གཟུགས་སྐྱེད་པར་ངེས་པ་ཁོ་ན་བས་གཟུགས་ཀྱང་གདོན་མི་ཟ་བར་ཡོད་པ་ཉིད་དོ།

彼亦非唯其因,然為火之助緣。火亦能生煙,如是由成為如是薪之助緣之火生煙。由煙比量如是火時,亦當比量薪之轉變。如比量由所說差別所差別之火生煙,如是比量如是因,此為其義。 若爾,則不應說色之能生聚為色味二者之味,由生味時未說味待色故。故色味二者如何依一聚?由味比量為因之味應理,由無因不生果故。由比量彼而比量為色因之色時,若由無了知差別不了知具差別故,欲于果色僅有了知,則雖依彼,然非僅彼量境。若謂由如是了知于彼無錯亂故是量境。 彼不能,由因於果無定故,雖有亦不能知故。故如何由因法比量而比量色?迎此疑問,首先說於色無錯亂:“如是”。生自果之相即能力無障礙性,即彼能力入。釋曰:“自因”說能力義。“趣向現前生果”說入性無障礙有無定。 若問彼能力入為何?說”無則無味”。乃至味因生時非能力無障礙,爾時不生味。此說若因於果非決定,則味自體亦應無定。若有此說”由趣向現前生果之因生果”,則色因亦必定生色,故色亦必定有。

།གལ་ཏེ་ རོའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཅན་གྱི་རོའི་སྐད་ཅིག་དམིགས་པ་ལས་ངེས་པར་གྲུབ་ཀྱི།གཟུགས་ཀྱི་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ལས་བྱུང་བ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་གཞན་གྱི་རྒྱུ་ཞེས་སྨོས་སོ། །རོའི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རང་གི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ལས་བྱུང་བའི་སྐད་ཅིག་བསྐྱེད་ པར་བྱ་བ་ལ་ནུས་པ་འཇུག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་གཞན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་གཟུགས་ཀྱི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུའི་ནུས་པ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ།།འདིར་ནུས་པ་ཐོགས་པ་མེད་པ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གང་གི་ནུས་པ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་དེར་རྒྱུར་ངེས་པར་འགྱུར་བ་རྒྱུར་གྱུར་པའི་གཟུགས་ཉིད་ གཞན་གྱི་སྒྲའི་དོན་ཡིན་གྱི་འབྲས་བུའི་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་ནུས་པ་འཇུག་པ་འདི་གཟུགས་ཀྱི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རང་གི་ངོ་བོའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཏེ་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་བདེན་ཏེ་འདིར་ནུས་པ་འཇུག་པ་ཞེས་བྱ་བ་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རོའི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུ་དང་འབྲེལ་པའི་ ནུས་པ་འཇུག་པ་ནི་གཟུགས་ཀྱི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུའི་ནུས་པ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ།།ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལས་འདི་འབྱུང་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཤུགས་ཀྱིས་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་དོན་འདི་ཡིན་ཏེ། རོའི་རྒྱུ་རང་གི་འབྲས་ བུ་རོ་སྐྱེད་པ་ན་གཟུགས་གཟུགས་སྐྱེད་པར་ཡང་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་རོའི་རང་གི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་གཟུགས་གཟུགས་སྐྱེད་པའི་ཡང་འཇུག་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཇི་ལྟར་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་ལས་རོ་སྐྱེ་བ་དེ་ བཞིན་དུ་གཟུགས་ཀྱང་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་རོ་རྟོགས་པ་ཉིད་ལས་དེའི་ཚེ་རོའི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རང་གི་འབྲས་བུ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་རྟོགས་ན་གཟུགས་ཀྱི་རང་གི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པ་ལ་བར་ཆད་བྱར་མེད་པ་ཡང་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དུས་མཚུངས་པར་ཡོད་པའི་གཟུགས་ཡོད་པར་ རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ།།རང་གི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དེ་རང་གི་འབྲས་བུའི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པ་བཞིན་དུ། གཟུགས་ཀྱི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྐྱེན་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་རང་གི་འབྲས་བུ་ལས་རོ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་དེ་བཞིན་དུ་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་གཟུགས་ཀྱི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པར་ ཡང་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་དེའི་འབྲས་བུ་དུས་མཚུངས་པར་ཡོད་པའི་གཟུགས་མེད་ན་དེའི་འབྲས་བུ་ཉིད་མེད་པར་རོ། །དེ་དེའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ཡང་རྒྱུར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ནི་ལྷན་ཅིག་ཏུ་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

若謂味之取由見具取之味剎那而決定成立,色則不然,由未成立從其取生故。為此說”他因”。味取由自取所生剎那之能生能力入,即彼”由他”謂色取因之能力入。此中由說無礙能力故,由何能力入而於彼定為因,為因之色即是”他”字義,非為果。 若爾,則此能力入非色取之自體因,由同時生故。誠然,此中”能力入”謂相屬。故味取因相屬之能力入是色取因能力入之因。由同時生故,亦非由彼生此。故以勢力說非助緣因。 故其義為:味因生自果味時,亦了知色為生色之助緣性。故味趣向生自果者,即是色生色之入因。故如由趣向生味,色亦如是。故由了知味時,若了知味取趣向自果,則由了知于生色自果無障礙故,了知有同時之色。 如生自果者是自果之能生,由為色助緣故,如由自果了知為味性,如是亦為如是色之助緣。故若無其果同時之色則無其果性。若為彼助緣,則亦成為彼因。由助緣自體即是同時作用故。

།དེས་ན་རྒྱུ་གཅིག་ཉིད་ འབྲས་བུ་གཉིས་སྐྱེད་ནུས་པ་ཁྱད་པར་མེད་པས་ན་དེའི་འབྲས་བུ་གཅིག་ཡོད་པ་བཞིན་དུ་འབྲས་བུ་གཞན་ཡང་ཡོད་པ་ཁོ་ནའོ།།ནུས་པ་གཅིག་འབྲས་བུ་གཉིས་ཀྱི་དོན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ག་ལས་ཤེ་ན། མ་དུ་ལུང་ག་ལ་སོགས་པ་ལ་གཟུགས་དང་རོ་དག་ཕན་ཚུན་གྱི་རང་བཞིན་ རྗེས་སུ་བྱེད་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དང་སྨིན་པ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་སུ་རོའི་ཁྱད་པར་བཞིན་གཟུགས་ཀྱང་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ།།གང་གིས་འདིའི་རང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་གང་ཡིན་པ་དེ་རོ་ལ་ཡང་ཡོད་པར་འགྱུར་བ་གཟུགས་ཉིད་ནི་རོ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེས་ན་དེའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་དག་ཕན་ཚུན་ཉེ་བར་ལེན་པ་ལས་བྱུང་བའི་སྐད་ཅིག་ལ་བརྟེན་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པར་གཟུགས་དང་རོ་དག་གི་ཁྱད་པར་ཕན་ཚུན་རྗེས་སུ་བྱེད་པར་ངེས་པ་འདི་མི་འགྲུབ་པའོ། །ཉེ་བར་ལེན་པ་དག་གི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཡང་དེ་ཉིད་ཡིན་ལ། དེ་ཡང ཚོགས་པ་གཅིག་ལ་རག་ལས་པ་ཉིད་དོ།།མདོ་འདི་ཉིད་རྣམ་པར་འགྲེལ་པ་ནི་རང་གི་རྒྱུའི་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ཇི་ལྟར་གཟུགས་ཀྱི་ཉེ་བར་ལེན་པ་རྣམས་གཞན་གྱི་སྒྲའི་དོན་ཡིན་པ་དང་། ཇི་ལྟར་འཇུག་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པར་རྟོགས་པ་དེ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ཚོགས་པ་ གཅིག་ལ་རག་ལས་པ་ཉིད་གྲུབ་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ།གཟུགས་ཀྱང་རོའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བརྗོད་པ་ནི་གཟུགས་ཀྱི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུ་རང་གི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་འཇུག་པའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ནི་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །དེ་ཡང་ གང་ཞེ་ན་བཤད་པ་སྔར་བརྗོད་པའི་གཟུགས་ཀྱིས་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་རོའི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུ་འཇུག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་ངོ་།།དེས་ན་དེ་ལྟར་འདི་གཉིས་ཕན་ཚུན་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་མི་འཁྲུལ་པ་བསྒྲུབས་ནས་ཇི་ལྟར་མི་འཁྲུལ་པ་དེ་ཁོ་ན་ ལྟར་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི་དེའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།གཟུགས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་ཇི་ལྟ་བུ་ལས་རོ་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་དེ་ལྟ་བུའི་རོས་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་པ་ན་གཟུགས་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ་ལས་གཟུགས་བར་ཆད་མེད་པར་ རྟོགས་པར་མི་ནུས་ཏེ།རོ་དམིགས་པ་ལས་གཟུགས་ཀྱི་རྒྱུ་ནུས་པ་འཇུག་པ་ཡོད་པ་མ་རྟོགས་པར་གཟུགས་ཡོད་པ་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དང་། རོའི་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་ལས་གཟུགས་ཀྱི་རྒྱུ་ནུས་པ་ཞུགས་པ་ཡོད་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ།

因此,由一因生二果之能力無差別故,如有其一果,另一果亦必定有。能力一者成為二果之義,此從何而知?由於如蒲桃等中見色味互隨自性故,及於成熟等位中如見味差別亦見色故。由此自體差別于味亦有者,色非味。 故若非彼等取互依所生剎那之差別因,則色味差別互隨之決定不成。取等之助緣亦即是彼,彼即依一聚性。 解釋此經即是”自因”。此中如何色取為”他”字義,及如何了知為入因,已說訖。為成立依一聚性,為顯色亦為味助緣故說:色取因具趣向生自果相之入助緣者,即稱為彼。彼復為何?說前所述色取助緣即味取因入者。故如是說此二互為助緣。 如是成立無錯亂已,說如何如其無錯亂而比量,即”是故”。由如何具生色相之因生味,由如是味比量時而比量色。正因此故,不能由味無間斷了知色,由從見味未了知有色因能力入故不了知有色,及由如是味相了知有色因能力入故。

།དེ་ན་གཟུགས་རྟོགས་པ་ནི་གཟུགས་ཀྱི་རྒྱུར་གྱུར་ པའི་རོའི་རྒྱུ་ཡོད་པར་རྟོགས་པར་བྱ་བ་གཟུགས་སྐྱེད་པ་ལ་གེགས་བྱར་མེད་པའི་ནུས་པ་དང་ལྡན་པ་རྟོགས་པའི་ནང་དུ་འདུས་པ་ཁོ་ནའོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྒྱུ་ཡོད་པར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ན་རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་རྒྱུ་ཉིད་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ན་འབྲས་ བུ་ཡོད་པར་རྟོགས་པ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཡང་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།འཇིག་རྟེན་དེ་ལྟར་རོ་ལས་གཟུགས་རྟོགས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། འཇིག་རྟེན་དེ་ལྟར་མི་རྟོགས་ན་ནི་མི་འཁྲུལ་པ་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་བུ་ནི་དེ་རྟོགས་པ་ཡིན་ཡང་ ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ།།མི་འཁྲུལ་བ་རྟོགས་ན་ཡང་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚུལ་ལས་མི་འདའ་བར་འགྲུབ་བོ། །གལ་ཏེ་གང་ལས་ཁྱད་པར་ཉིད་ཀྱི་རྟོགས་པ་སྐྱེས་པ་དེ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན་ཚོགས་པ་ལས་འབྲས་བུ་འགྲུབ་པར་རུང་བ་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ན་ཡང་འབྲས་བུ་རྗེས་ སུ་དཔག་པར་བྱ་བར་འགྱུར་ཏེ།དེ་ཡང་དེར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི། ཇི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྐད་བཤད་པའི་རྣམ་པ་དེས་ན་འདས་པ་རྣམས་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་རོའི་གཟུགས་ཀྱི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པར་རྗེས་སུ་དཔོག་ པ་ན་གཟུགས་དང་རོ་དག་བཞིན་ནོ།།གེགས་བྱར་མེད་པའི་ནུས་པ་རྟོགས་པས་འཕངས་པ་ནི་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བར་རྟོགས་སོ། །དེ་ཕན་ཆད་ནི་གཟུགས་ཀྱི་རྒྱུ་གཟུགས་སྐྱེད་པ་ལ་ནུས་པ་ཆོད་པ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཚད་མ་མེད་དོ། །དེས་ན་མ་འོངས་པ་རྣམས་ནི་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ ཏེ།ཇི་ལྟར་རོ་འབྲས་བུ་དམིགས་པ་ལས་འོག་རོལ་དུ་ཡང་གཟུགས་ཡོད་པ་བཞིན་ནོ། །འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཏན་ཚིགས་སོ། །དེ་ལྟ་བས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཇུག་བསྡུ་བའོ། །དེའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བས་ནི་རྣམ་གསུམ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་འདི་གྲུབ་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ ནོ།།རང་བཞིན་མ་འབྲེལ་བ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཏན་ཚིགས་སོ། །རྒྱུའི་ཆོས་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་འདི་ནི་གྲོག་མ་འཕོ་བ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཆར་པ་བབ་པ་ལ་སོགས་པ་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཡང་རྒྱུའི་ཆོས་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་རང་བཞིན་དུ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཡང་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་ཆར་པའི་རྒྱུ་ཁོ་ན་ གྲོག་མ་ལ་སོགས་པ་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ།།འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་གང་ལས་ཆར་པ་སྐྱེད་པ་དེ་ཉིད་ལས་གྲོག་མ་ལ་སོགས་པ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཏེ། ཆར་གྱི་རྒྱུའི་འབྱུང་བ་རྣམས་ཉིད་འགྱུར་བ་ན་གྲོག་མ་ལ་སོགས་པ་ཅུང་ཟད་འཁྲུལ་པར་བྱེད་པ་དེ་འཕེལ་བར་འགྱུར་བ་ན་ཇི་སྲིད་ ཆར་འབབ་པ་དེ་སྲིད་དུ་དེ་ཡང་འཕེལ་བར་འགྱུར་རོ།

因此,了知色即包含于了知為色因之味因存在、了知具有于生色無障礙之能力中。正因此故,當比量有因時,不能說由因比量果,因為當比量因性時已成立了知有果,故再比量無義。 若謂世間不如是由味了知色,則應說若世間不如是了知,即無如是無錯亂了知。如是雖有彼了知,然非量。若了知無錯亂,亦不離如所說理而成立。 若謂由何生差別性了知,彼為所比量,則比量由聚成立果之可能時,果亦應成所比量,由彼亦于彼了知故。答非然,即”如何”等。由如所說相了知過去諸法,如比量味色助緣時之色味。由了知無障礙能力所引發,了知同時生。 此後無色因生色能力無間斷之量。故不了知未來諸法,如由見味果后亦有色。“由錯亂故”為因。“是故”為結語。由”是故”顯成此”三種性”義。“自性無關聯”為因。 此因法比量,如由蟻移動等比量降雨等,亦說為因法比量之自性。于彼中,唯將生雨之因是蟻等錯亂因。由何生將生雨,即由彼蟻等錯亂,當雨因諸大種轉變時,令蟻等稍錯亂,當彼增長時,乃至降雨,彼亦增長。

།དེ་ཡང་ཆར་མི་མཐོང་བ་ལ་ནི་དེའི་རྒྱུ་རུང་བ་ཉིད་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། ཕྱིས་ནི་ཆར་པ་མངོན་དུ་འགྱུར་ལ་འཁྲུལ་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་ན་ནི་ད་ལྟར་བའི་ཆར་རྗེས་སུ་དཔོག་གོ། །འདི་ལ་འདི་ནི་མངོན་ པར་ཞེན་པའི་ཡུལ་མ་གྱི།འོན་ཀྱང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་པ་ཚོགས་པ་གཅིག་ལ་རག་ལས་པ་མེད་པར་དེ་ལྟར་མི་འཐད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཙམ་ཞིག་བརྗོད་དོ། །རྣམ་པ་འདི་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་དག་ཏུ་ནི་རིགས་པ་ཙམ་ཞིག་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ་རྣམ་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་ པས་ཅི་བྱ།དེས་ན་དེ་ལྟར་ཚུལ་གསུམ་དང་ལྡན་པའི་གཏན་ཚིགས་རྣམ་པ་གསུམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ནི་རྣམ་གསུམ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་མཐར་ཐུག་པ་བཤད་ནས་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་དེ་ལས་གཞན་ཞེས་བྱ་བ་བཤད་པའི་ཕྱིར། རྒྱུ་མ་ཚོགས་པས་ཞེས་སྨོས་སོ། །མ་ཚོགས་པ་ནི་མ་ཚང་ བའོ།།ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཇི་སྙེད་པས་འབྲས་བུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དེ་སྙེད་པ་དེ་ནི་རྒྱུ་ཚོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་གང་གི་ཚེ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་མ་ཚང་བ་དེའི་རྒྱུ་མ་ཚོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པས་རྗེས་སུ་དཔོག་པའི་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ལྷག་མ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཏེ། མ་མཐོང་ བ་ཙམ་གྱིས་ལྡོག་པར་གྲུབ་པ་གཏན་ཚིགས་སུ་སྦྱར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ།།དེ་ལྟར་ཡང་། གང་ཞིག་མ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས། །ལྡོག་པ་རབ་ཏུ་སྟོན་བྱེད་པ། །ཞེས་ལྷག་མ་དང་ལྡན་པའི་མཚན་ཉིད་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འདི་ལྷག་མ་དང་ལྡན་པར་བརྗོད་ པས་ལྡོག་པ་མ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་གྲུབ་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ།།དེའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། འབྲེལ་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་འགྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཚུལ་གསུམ་ལས་བསྡུ་བ་བྱས་པ་དེས་ན་དེ་ལས་གཞན་གཏན་ཚིགས་སུ་བརྗོད་པ་ནི་མ་མཐོང་བས་འགྲུབ་པའི་ལྡོག་ པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཡིན་པས་དེར་ནི་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་དེའི་ཚད་མ་ཅན་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཡང་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ། མ་མཐོང་བ་ལྡོག་པ་འགྲུབ་ན་མང་པོ་མ་ངེས་པ་ཉིད་མི་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྷག་མ་དང་ལྡན་པ་དེ་ཉིད་སྟོན་པ་ནི་ལུས་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་འདོད་པའི་སྐྱེས་བུའི་ཁྱད་པར་ལ་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པ་འགའ་ཞིག་ལུས་ལས་འདོད་ཆགས་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཁ་ཅིག་ཟེར་བ་ནི་འདོད་ཆགས་མེད་པ་རྡོ་ལ་སོགས་པ་ལ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དང་།སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་བདག་ཉིད་ལ་ལུས་ཡོད་ན་འདོད་ཆགས་ཡོད་པར་ མཐོང་བའི་ཕྱིར་མ་མཐོང་བ་ལས་ལྡོག་པ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཉིད་ཀྱིས་ལྷག་མ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ།

此中,于不見雨時,應比量其因之可能性;后若錯亂等成差別,則比量現在雨。此非執著境,然僅說若無非因果事依一聚,如是不應理。如是等相唯應顯示理,何須執著相? 故如是由具三相因有三種故,說彼”三種性”竟,為說”異彼似因”故,說”因不聚”。不聚謂不全。幾許助緣成立果,彼許即因聚。其中若助緣不全時即因不聚。由如是比量之比量者即有餘,謂以僅不見成立返,用為因,此為語義。 如是亦將說:“由僅不見者,能顯示返”為有餘相。故說此比量有餘,即說由僅不見成立返。其義為此:為成立由關聯所立之無則不生,攝三相故,異彼說為因者,依僅不見成立之返,故應說彼為無則不生之量。 彼亦是似因,由若不見成立返,則多不定性不返故。顯示彼有餘即”由身”。如有謂于欲離貪特殊補特伽羅之差別,由身有貪,由於無貪石等不見故,及見於凡夫自身有身則有貪故,由不見成立返故即有餘。

།ཇི་ལྟར་འདི་ལྷག་མ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་གྱི་རྣམ་པ་གསུམ་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་མི་འདུ་ཞེ་ན། ནུས་མེད་ཕྱིར་ཞེས་སྨོས་སོ། །གལ་ཏེ་ལུས་ལ་སོགས་པ་འདོད་ཆགས་སྐྱེད་པར་ནུས་ན་ནི་དེ་ སྙེད་པ་དེ་དག་ཉིད་ལས་འདོད་ཆགས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་ཡལ་བར་དོར་ནས་རུང་བ་ཉིད་རྗེས་སུ་དཔོག་པས་རང་བཞིན་གྱི་ནང་དུ་བསྡུས་ཏེ་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་སུ་བརྗོད་པ་ཞིག་ན།གང་གི་ཕྱིར་དེ་དག་ནུས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་རྒྱུ་འབྲས་བུ་ཉིད་ཡོད་ཀྱང་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ པར་བྱས་ཏེ།མཐོང་བ་དང་མ་མཐོང་བ་ཙམ་ལ་བརྟེན་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་ལ་བརྟེན་ནས་གཏན་ཚིགས་ཉིད་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་མ་ངེས་པ་ཉིད་མི་ལྡོག་གོ། །རུང་བ་ཉིད་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགྲེལ་པའོ། །རུང་བ་ཉིད་ཀྱང་ཚོགས་པ་དག་ཁོ་ནས་རྗེས་སུ་དཔོག་ པར་བྱེད་དེ།མ་ཚོགས་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་ངེས་པར་བཟུང་བའི་དོན་ཏོ། །ཅིའི་ཕྱིར་མ་ཚོགས་པས་མ་ཡིན་ཞེ་ན་མ་ཚོགས་པ་རྣམས་ལ་ནི་ཞེས་སྨོས་སོ། །འབྲས་བུ་རྩོམ་པར་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་ཡང་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཤིན་ཏུ་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་སྐད་བརྗོད་ པ་ཡིན་ཏེ་འདིར་འབྲས་བུ་རུང་བ་ཉིད་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ནི་འབྲས་བུ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་ཡིན་པར་བརྗོད་དེ་དེ་ལྟར་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ཡང་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པའི་འབྲས་བུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ།།འདི་ནི་མེད་དོ། །ནུས་པ་ཡོད་ན་མཆོད་པའི་ཕྱིར་དེ་རུང་བའི་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་ ན་མ་ཚོགས་པ་ལ་ནི་མེད་དོ།།དེས་ན་འདིས་ནི་གཏན་ཚིགས་གསུམ་ལས་ཕྱི་རོལ་ཏུ་གྱུར་པར་བརྗོད་དོ། །ལུས་ལས་འདོད་ཆགས་རྗེས་དཔོག་བཞིན། །ཞེས་བྱ་བ་རྣམ་པར་འགྲེལ་པས། དཔེར་ན་ཞེས་སྨོས་སོ། །བཞིན་གྱི་དོན་ནི་དཔེར་ནའི་སྒྲའི་དོན་ཡིན་ ལ་ལུས་ཀྱི་སྒྲ་ཡང་དབང་པོ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ལ་ཡིན་པས།ལུས་ལ་འདོད་ཆགས་རྗེས་དཔོག་བཞིན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཔེར་ན་ལུས་དང་དབང་པོ་དང་བློ་དག་ལས་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །འདི་ནི་རྒྱུ་མ་ཚོགས་པ་ལས་ རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གང་བརྗོད་པ་དེ་སྒྲུབ་པས་འདོད་ཆགས་ཀྱི་རྒྱུ་བཤད་པ་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཁོང་ཁྲོ་བ་དང་ང་རྒྱལ་ལ་སོགས་པ་གང་དག་ཡིན་པ་སྟེ། དེ་དག་ནི་བདག་དང་བདག་གིར་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྔོན་ དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་ནོ།།འོ་ཞེས་བྱ་བར་རྟོགས་པ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་ཕུང་པོ་མང་པོ་ལས་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཏེ། ངའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞེས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་རྣམ་པར་མ་བརྟགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བདག་གོ་སྙམ་དུ་འདུ་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ།

若問此如何為有餘而不攝入三種中?答曰:“由無能故”。若身等能生貪,則由彼等生貪故,捨棄果而比量可能性,應攝入自性中說為自性因。然由彼等無能故,雖有因果性亦不作結合,而依僅見與不見之隨行、返而說為因。如是則不定性不返。“可能性亦”為釋。 可能性亦唯由聚比量,非由不聚,此為遮遣義。何故非由不聚?答:“于不聚等”。由不成立開始果之差別故,極無能故。此說:此中比量果之可能性即說為比量果,如是雖非所比量,由了知差別果故。此非有。若有能則由尊重故成”彼可能”,然于不聚則無。故此說為出三因之外。 “如由身比量貪”之釋為”譬如”。“如”字義為”譬如”聲義,“身”聲亦為根等相,故”如由身比量貪”即成”譬如由身根識等比量貪等”。為成立所說”此是由因不聚比量”,說貪因為”貪等”。貪等即嗔慢等,彼等以我我所執為先。 “我”之了知異於識等諸蘊,由了知”我之識”故。彼由非觀察故,為我想。

།དེ་ལ་ཡང་རྟོགས་པ་ གཞན་གྱི་ཡུལ་ཡིན་པ་དགག་པའི་དོན་དུ་རྟོགས་པ་དེ་ཉིད་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ།དེ་ངེས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། དེའི་ཚུལ་ཉིད་ཀྱང་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ནི་འགའི་ཡང་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ ཀྱང་དེ་རྟོགས་པ་ཡིན་པ་དེས་ན་དེ་ལྟར་བཀོད་དོ།།དེ་ལ་ཕན་འདོགས་པ་ལ་དེའི་ཡིན་པར་རྟོགས་པ་ནི་བདག་གིར་མངོན་པར་ཞེན་པའོ། །དེ་ཡང་འགའ་ཞིག་གིས་ཅུང་ཞིག་སྐྱེད་པ་མེད་པར་འགས་ཀྱང་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཕན་འདོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་བདག་གི་བ་མེད་པས་དེ་སྔོན་དུ་འགྲོ་ བ་ཅི་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རྟོགས་པ་ཉིད་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་ཡང་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དང་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་འཇུག་པ་འདིའོ་ཞེས་ཐོག་མ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་གིས་འདི་རྟོགས་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་རིགས་པས་རྟོགས་པར་ ནུས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།བདག་ཏུ་ལྟ་བ་དང་དེས་སྐྱེད་པའི་བདག་གིར་ལྟ་བ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཡིན་ལ་དེ་གཉིས་ལས་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་སྐྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་ལེའུ་གཉིས་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་ རིགས་པ་ཙམ་གྱིས་གྲུབ་པར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རྒྱུར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་དེ་ཙམ་ལས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ནའོ། །མ་ཚང་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་ལ་སོགས་པ་དག་ན་དེ་མེད་ཀྱང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ལུས་ལ་སོགས་པ་ཞེས་སྨོས་སོ། །སྔར་བརྗོད་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་ཕྱིར་གྱི་དོན་ཏེ། དེས་ན་དེའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་འཕེན་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདི་ལྟར་འབྲེལ་ཏེ་གང་གི་ཕྱིར་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་བདག་དང་བདག་གིར་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར ལུས་ལ་སོགས་པ་རྒྱུའི་དངོས་པོར་མི་འཐད་པ་དག་ཀྱང་རྒྱུ་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་ནས་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་བདག་དང་བདག་གིར་མངོན་པར་ཞེན་པས་སྟོང་པ་འབའ་ཞིག་པ་རྣམས་ལ་ནི་ནུས་པ་མེད་དོ།།ཀྱང་གི་སྒྲ་ནི་སྡུད་པའི་དོན་ཡིན་ལ། པས་ཀྱི་སྒྲ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ནོ། །དེས་ ན་དོན་འདི་ཡིན་ཏེ།འདི་ལྟར་བཤད་པ་ལས་འབའ་ཞིག་པ་རྣམས་རྒྱུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལྷག་མ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཙམ་ཉིད་དུ་རྒྱུ་ཡིན་ན་ནི་རུང་བ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་འགྱུར་རོ།

于彼中,為遮遣了知為他境,說彼了知即以了知自性執著,由彼為決定自性故,及彼相即彼故。由無我故,彼非任何先行,然由彼是了知故如是安立。 于彼中,了知于能益為彼所屬即我所執。彼亦由無任何少許生,故無任何少許能益,由無我所故,無任何先行故,唯了知為先行。 雖貪等及我見行此為無始故,不能由隨行返了知,然能由理了知,故說”一切過”。我見及由彼所生我所見為顛倒作意,由彼二生貪等。此于第二品中已說,由說唯由理成立故說為因。 若爾,則由僅從彼生故,定非貪等因。亦非不全,由於空無邊處等雖無彼亦有故。答曰:“身等”。“先說”者為”由”義,故引”是故”。如是相連:由貪等以我我所執為先故,身等雖不應為因事,然許為因,縱使是因,于唯空離我我所執者無能。“亦”字為攝義,“故”字為因。 故此義為:如是由說唯者非因故,及比量有餘故成疑。若僅彼為因,則定成可能。

།དེས་ན་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་འདོད་པ་ལ་ལུས་ ལ་སོགས་པ་ལས་འདོད་ཆགས་རྗེས་སུ་དཔག་གམ་འདོད་ཆགས་སྐྱེད་པར་རུང་བ་རྗེས་སུ་དཔོག་ཀྱང་རུང་ཁྱད་པར་འགའ་ཡང་མེད་དེ་གཉིས་ཀ་ལྟར་ཡང་སྐྱོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ།།རྒྱུ་མ་ཚང་བ་ལས་ནི་མི་རྟོགས་པར་འགྱུར་གྱི་འབྲས་བུ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྦྱང་ན་གནས་པའི་ས་ བོན་ལས་མྱུ་གུ་བཞིན་ནོ།།རྟོགས་པ་ཡོད་ན་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལྷག་མ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡིན་ནོ། །མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་འཇུག་པ་མ་མཐོང་བས་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལྷག་མ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ལ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡིན་ནོ། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པས་སྟོང་ པའི་རྡོ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཡིན་ལ།།དེ་དག་ལ་ཡང་ལུས་ལ་སོགས་པ་མ་མཐོང་བ་དེས་ན་གང་གི་ཚེ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་འཇུག་པ་མ་མཐོང་བ་ལ་བརྟེན་ནས་འདོད་ཆགས་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ལུས་ལ་སོགས་པ་འགོད་པ་དེའི་ཚེ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ ལས་ལྡོག་པའི་ངེས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་འགྱུར་རོ།།དེ་དག་འདོད་ཆགས་མེད་པ་ལ་མ་མཐོང་ཡང་དེ་ཙམ་གྱིས་དེ་མེད་པ་ལ་མེད་པ་ཁོ་ན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་ལ་སོགས་པར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡང་དེ་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་མེད་པས་འདོད་ཆགས་མེད་དམ་ ལུས་མེད་པས་མེད་པ་ཡིན་ཞེས་ལྡོག་པ་མི་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ།།གལ་ཏེ་གང་གིས་བདག་ལ་སོགས་པར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ལ་ཡང་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལུས་ལ་སོགས་པ་མ་ཚོགས་པ་ཡིན་པར་བརྗོད་པ་ལུས་ལ་སོགས་པ་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ ཀྱང་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལྟ་ན་ཡང་འདི་དག་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཡང་ལྡོག་པ་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ་སེམས་མེད་པ་དག་ལུས་མེད་པ་བཞིན་དུ་བདག་ལ་སོགས་པར་མངོན་པར་ཞེན་ པ་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེས་ན་བདག་ལ་སོགས་པ་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པས་སེམས་མེད་པ་རྣམས་ལ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་མེད་པ་ཡིན་ནམ་འོན་ཏེ་ལུས་མེད་པ་ཡིན་ཞེས་ངེས་པ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །གསུམ་དུ་མ་འདུས་པའི་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་གཞན་ཡང་བསྟན་པའི་ ཕྱིར་དེ་བཞིན་དུ་ཞེས་སྨོས་སོ།།འདི་གཉི་ག་ལྷག་མ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་བརྗོད་པས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་རྒྱུ་མ་ཚོགས་པ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་མ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་འབྲས་བུ་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཚད་མ་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་འབྲས་བུ་ ཙམ་ལ་མ་མཐོང་བ་ཐུན་མོང་གི་འབྲས་བུ་དམིགས་པ་ལས་གཏན་ཚིགས་ཤེས་པ་ཡང་ཚད་མ་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ།།དཔེ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ཚིག་ལས་ཞེས་སྨོས་སོ།

故於欲離貪者,無論從身等比量貪,或比量能生貪之可能,皆無差別,由二者皆有過故。由因不全則不了知,非於果疑,如浸種子于芽。雖有了知,由比量有餘故成疑。由不見入異品故為有餘比量,如是亦成疑。 空貪等石等為異品,于彼等亦不見身等,故當依不見入異品立身等以成立貪時,由非決定返于異品故成疑。雖不見彼等於無貪,然僅由彼非定於無彼處無,由我等執于彼亦無故,由彼無故無貪耶?抑由無身故無耶?由返不定故。 若謂由身等亦為我等執之因故說身等不聚,非由身等為因性比量,然由成立隨行返故。如是亦非此等於同品異品有無成立,由於彼亦無決定返故,由無心者如無身,我等執亦不成故。 故於無心者,為由無我等執故無貪等耶?抑由無身耶?唯不定。為顯示其他不攝三之似因故說”如是”。由說此二皆有餘故了知,如由僅不見因不聚于異品比量果為似量,如是由僅不見於果,從見共果知因亦為似量。云何為例?答曰:“由語”。

།དོན་འདི་ཡིན་ཏེ། །གཞན་དག་ཚིག་ལས་ལ་ལར་འདོད་ཆགས་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་དེ་ནི་གཏན་ཚིགས་གསུམ་དུ་གཏོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡང་ སེམས་མེད་པ་དག་ལ་འདོད་ཆགས་མེད་ན་ཚིག་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་འདི་ལ་འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཚིག་ཐུན་མོང་གི་འབྲས་བུ་ཡིན་པས་འདི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་མ་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ།།ཚིག་ནི། བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཙམ་ཁྱད་པར་མེད་པས་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། འདོད་ཆགས་དང་བཅས་པ་འམ་འདོད་ཆགས་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཡང་བླངས་ཏེ། འདི་ནི་དེས་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཙམ་མེད་པས་ཚིག་མ་མཐོང་བ་ཡིན་ནམ་འདོད་ཆགས་མེད་པས་ཡིན་ཞེ་ན། འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ལས་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་བཞིན་དུ་ལྡོག་པ་མ་ངེས་པས་ན་མ་ངེས་པའི་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ་ཐུན་མོང་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་དག་བཞིན་དུ་ངེས་པ་མེད་པ་ལས་ཀྱང་མ་ངེས་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུའི་སྤྱི་ཉིད་གཞུང གཟུགས་པའི་ཕྱིར་གཡོ་བ་དང་ཞེས་སྨོས་སོ།།གང་གི་ཕྱིར་བྱ་བ་དང་ཚིག་ལ་སོགས་པ་ནི་འདོད་ཆགས་ཁོ་ནའི་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་ནོ། །སོགས་པ་སྨོས་པས་ནི་ཁོང་ཁྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་བཟུང་ངོ་། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པ་ཉིད་ན་ཚིག་གི་རང་བཞིན་སྔོན་མེད་མཐོང་བ་ནི་མ་ ཡིན་ཏེ།འདོད་ཆགས་མེད་པར་ཡང་ཡོད་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཚིག་འདོད་ཆགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་ན། འོ་ན་དེ་ལན་ཅིག་ཀྱང་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་ལས་ལན་ཅིག་ཀྱང་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། བརྗོད་པར་འདོད་པ་སྤྱིའི་ཞེས་སྨོས་སོ། །འདོད་ ཆགས་ནི་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཙམ་གྱི་རྒྱུ་རྐྱེན་ཡིན་ལ།བརྗོད་པར་འདོད་པ་དེ་ཡང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་སྐད་ཅིག་སོ་སོར་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ཁྱད་པར་དུ་མའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། །དེ་ནས་རང་བཞིན་འདོད་ཆགས་དང་བཅས་པའི་ རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས་འབྱུང་ཞིང་རེས་འགའ་ནི་ཞེ་སྡང་དང་ལྡན་པ་ལས་རེས་འགའ་དེ་གཉི་ག་དང་བྲལ་བ་ལས་ཡིན་པས་ཁྱད་པར་ལས་ཚིག་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཡང་འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་འདོད་པ་ཙམ་རྒྱུ་ཡིན་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ།དུ་བ་ལས་མེ་ཙམ་ཉིད་བཞིན་ནོ། །འདོད་ཆགས་ ཙམ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་ཇི་ལྟར་དུ་བ་མཐོང་བ་ལས་ལོ་མ་ལས་བྱུང་བའི་མེ་ཉིད་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཚིག་ལས་ཀྱང་འདོད་ཆགས་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཙམ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ཡང་འདོད་ཆགས་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་ཁྱད་ པར་ནི་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཉིད་འདོད་ཆགས་ཡིན་ནོ།

此義為:他人從語比量貪者,不攝入三因中。雖于無心者無貪不見語故,此為果因錯亂,然由語為共果,此于異品不見。語由僅欲說無差別生,無論有貪或空貪皆取,此由彼生故。故於異品,為由無僅欲說故不見語耶?抑由無貪故耶?果因不可能。 故如從非果比量非因,由返不定故為似因,如共不共,由不定故亦成不定。為立果之總故說”動與”。由業語等非唯貪果。“等”字攝嗔等。有貪等時不見語性先無,由無貪時亦可有故。 若語非貪果,則應全不生,由從非因亦不生故。答曰:“僅欲說總”。貪為僅欲說之因緣,彼欲說亦為識。彼亦于剎那各別有貪等與無貪等性,為多差別自性。從彼自性,或從有貪識生,或從具嗔生,或從離二者生,故由差別語雖錯亂,由無錯亂故了知僅欲為因,如從煙僅火。非僅貪。 故如見煙不比量葉生火,如是從語亦非貪,然為僅欲說。縱使貪非欲說差別,然欲說即貪。

།དེས་ན་འདོད་ཆགས་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཉིད་ལས་འདོད་ཆགས་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་འགྲུབ་བོ་ཞེ་ན། དོགས་པ་འདི་གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བས་བསུ་ནས་འདོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བས་དོགས་པ་སེལ་བར་བྱེད་དོ། ། བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཙམ་ཡིན་ན་འདོད་ཆགས་ཡིན། དོན་དམ་པར་འདོད་ཆགས་དེའི་རང་བཞིན་ཅན་ཡིན་པའམ་བརྗོད་པར་འདོད་པ་དོན་དམ་པར་འདོད་ཆགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན་ཡིན་པར་འགྱུར། རྟོགས་པ་སྔ་མ་ནི་རེ་ཞིག་མི་འཐད་དོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི་འདོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན ནོ།།བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཙམ་ཚིག་ལས་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ན་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ལ་དེ་དང་འགལ་བའི་རང་བཞིན་སྡུད་པས་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་གནོད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །མི་འདོད་པ་གྲུབ་ན་ནི་གནོད་པར་འགྱུར་གྱི་འདོད་པ་ཐོབ་ཀྱང་གནོད་པའི་དོན་དུ་འགྱུར་བ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །འོན་ ཏེ་ཡང་འདོད་ཆགས་ཀྱི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ཙམ་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཡིན་པར་འདོད་ན།དེ་བསལ་བའི་ཕྱིར་འདོད་ཆགས་ཀྱི་རང་བཞིན་བསྟན་ནས་འདོད་པའི་རང་བཞིན་དེ་ལས་བཟློག་པར་བརྗོད་པ་ནི་འདོད་ཆགས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནས་སྙིང་རྗེ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བའི་ མཐར་ཐུག་པའོ།།ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་ཆོས་ནི་ཉོན་མོངས་པ་དང་བཅས་པ་སྟེ། ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་བརྗོད་དོ། །དེ་དག་ཀྱང་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་གཅིག་པུའི་རང་བཞིན་ཉིད་དོ། །དེ་དག་ལ་སེམས་ཀྱི་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཆགས་པ་ནི་འདོད་ ཆགས་ཡིན་པར་སྨྲའོ།།དེ་ལ་སེམས་ཀྱི་ཆགས་པ་བྲལ་བར་མི་འདོད་པ་དེ་དང་གཅིག་ཏུ་མི་འབྲལ་བར་དགའ་བ་དེ་ནི་ཆགས་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་བའི་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་རྣམས་ལ་ཆགས་པར་མི་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། སྡུག་བསྔལ་ནི་མངོན་པར་དགའ་བའི་གནས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ རོ་ཞེས་དོགས་ན།རྒྱུའི་ཁྱད་པར་སྟོན་པར་བྱེད་དོ། །ལྟ་བའི་སྒྲ་ནི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་སོ་སོར་འབྲེལ་ཏོ། །ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་ཕུང་པོ་རྣམས་ལ་ཡང་བདེ་བར་ལྟ་བས་འཕངས་པ་མི་འབྲལ་བར་འདོད་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་སྡུག་བསྔལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རྟོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་མངོན་པར་ ཆགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།འོན་ཀྱང་བདེ་བ་ཉིད་དུ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ།

若謂由比量貪即成立比量貪,此疑以”若彼”迎之,以”由是欲”遣疑。若僅欲說即貪,則勝義中或貪為彼自性,或欲說勝義中為貪自性。首先說前解不應理,即”由是欲”。 從語比量僅欲說時,于離貪者攝取違彼自性亦不成害。若成不欲則成害,然得所欲無成害義。若許貪自性即僅彼自體欲說,為遣彼故,示貪自性后說欲自性相違,即從”貪是”至”悲等”。 有漏法即有煩惱,說五取蘊。彼等亦如將說唯苦苦一自性。于彼等心執著貪即說為貪。于彼心貪不欲離、欲一向不離之喜即成貪。 若疑于苦取蘊應不成貪,由苦非可喜處故,為顯因差別。見聲各別繫於常等。于有漏蘊由樂見引不欲離。故非由如實了知苦而執著,然由顛倒為樂故,此為所說。

།འདི་ནི་རྟག་པར་ལྟ་བས་འཕངས་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ་མཐོང་བའི་དངོས་པོ་འབྲེལ་པར་རྟོགས་པ་མེད་པར་བདེ་བ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་སྲིད་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པས་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡིན་ ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་འབྲས་བུ་རྩོམ་པ་པོ་དང་འབྲས་བུའི་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོའི་གནས་སྐབས་གཉིས་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་མི་བཟུང་བར་འབྲས་བུ་སྒྲུབ་བྱེད་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་ལ། དེ་ལྟ་བུ་ཡང་བདག་ཅེས་བརྗོད་དེ་བྱེད་པ་པོ་དང་ཟ་བ་པོའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཡང་ངའོ་ཞེས་ཕུང་པོ་ལྔ་ལས་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །མདོ་ལས་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་དག་ལས་བདག་དང་བདག་གིར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཞེས་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་པ་ནི་སྒྲོ་བཏགས་པའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ་ཉ་ཕྱིས་ལ་དངུལ་དུ་སྒྲོ་བཏགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །འདོད ཆགས་ནི་བདག་གིར་ལྟ་བས་ཞུགས་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ་ངའོ་ཞེས་བྱ་བས་དེ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ།།བདག་ལ་བརྟེན་པའི་ཕན་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་བདག་གི་དོན་གྱི་དངོས་པོ་གཞན་ཉིད་བདག་གི་ཡིན་པར་བརྗོད་ཀྱི་བདག་པོའི་དབང་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་བདག་པོ་གཞན་དང་ལྡན་པ་ ཡིན་ནོ།།དེས་ན་དེ་ལྟར་དོན་མི་རྟག་པ་དང་བདག་ཀྱང་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། ཕུང་པོ་རྣམས་ཀྱང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་རྒྱུན་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་ན་རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་གནས་པ་རྟོགས་པ་མེད་པ་ནི་འབྲས་བུ་སྒྲུབ་པ་ལ་བཏང་སྙོམས་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདོད་ཆགས་ནི་བདག་ གིར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ལ་སོགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཉིད་དོ།།གལ་ཏེ་མ་རིག་པས་འཕངས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཡོན་ཏན་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡིན་གྱི་བདག་ཏུ་ལྟ་བས་འཇུག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་འོ་ན་ཟླ་བ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་ཤེས་པ་ཡང་འདོད་ཆགས་སུ་འགྱུར་བ་སྟེ། དེ་མ་ རིག་པ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་དང་།གནོད་པར་བྱེད་པ་སྐྱེས་པའི་སྔ་རོལ་དུ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཡོན་ཏན་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་གནས་པའི་འབྲས་བུ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་བསམ་པས་ནི་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་ དངོས་པོ་ལ་འཇུག་པ་བཞིན་དུ་གང་དུ་ཡང་འདོད་ཆགས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ལས་མི་འདའོ།།དེ་ནས་དེ་ལྟར་འདོད་ཆགས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་བསྟན་ནས་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཉིད་དེ་ལས་བཟློག་པར་བརྗོད་པ་ནི། སྙིང་རྗེ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །སྙིང་རྗེ་ལ་སོགས་པ་ནི་བདག་ལ་སོགས་ པར་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ།།སོགས་པའི་སྒྲས་ནི་བྱམས་པ་ལ་སོགས་པའོ།

此亦由常見所引,由無了知所見事物關聯則無樂性故,由了知一期性而執著。如是于自體不執取作者與受用者二位一性,則于果成辦無執著,如是亦說為我,由是作者食者相故。 彼亦由”我”而了知異於五蘊。經中說於五蘊執著我我所為假名,由是增益境故,如於貝母增益為銀等。貪亦由我所見而入,由”我”而入故。依我成辦利益之他事物說為我所,非成所有性,故所有者與他相應。 故如是義無常,我亦空,蘊亦唯因果相續自性,故無了知住于自體則于果成辦成舍。故貪以我所執等為先。 若謂是執著非無明所引功德,非由我見而入。如是則見二月等智亦成貪,由依無明故,及於未生能害前,由真實相執著非真功德故。如由住自體受用果意樂而入有漏事,於一切中不離貪因相。 從此如是示貪自體已,說欲說相違,即”悲等”。悲等非以我等執為先。等字攝慈等。

།གལ་ཏེ་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཇི་སྐད་བརྗོད་པའི་ཚུལ་གྱིས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནམ་སྙིང་རྗེ་ལ་སོགས་པ་ཅི་སྟེ་བརྗོད་ཅེ་ན། བདེན་ཏེ་འོན་ཀྱང་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་ བ་ལ་སྨྲ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ནི་མེད་པ་མ་ཡིན་ལ་སྨྲ་བ་གཞན་གྱི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེའི་དོན་འགྲུབ་པའི་བསམ་པས་དེ་བརྗོད་པར་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེས་ན་འདི་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཉིད་ནི་སྙིང་རྗེའི་བདག་ཉིད་ཁོ་ན་ཡིན་པ་དེས་ན་སྙིང་རྗེའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་གཞན་ ལ་ཕན་པར་སེམས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་སྙིང་རྗེ་ཉིད་ཚིག་གི་རྒྱུ་ཡིན་གྱི་བྱམས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་དག་ནི་བསམ་པའི་ཁྱད་པར་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སོགས་པའི་སྒྲས་ཅི་བྱ་ཞེ་ན། བདེན་མོད་ཀྱི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ལ་ཡོད་པའི་བྱམས་ པ་ལ་སོགས་པའི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱང་འདོད་ཆགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པའི་དོན་དུ་དེ་སྐད་བརྗོད་དོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རིམ་པ་ལས་བརྒལ་ཏེ་སྙིང་རྗེ་སྨོས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་ཞེ་ན་གཞན་དུ་ཡང་ཞེས་སྨོས་སོ། །བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་དང་དགའ་བ་དང་བཏང་ སྙོམས་རྣམས་ནི་བདག་དང་བདག་གིར་ལྟ་བ་ལ་མི་ལྟོས་པར་གོམས་པ་ཙམ་ལས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ལེའུ་གཉིས་པར་བསྟན་པར་བྱའོ།།གོམས་པའི་རྩ་བ་ཅན་ཡིན་ཡང་བདག་ལ་སོགས་པར་ལྟ་བས་མ་འཕངས་པ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། དེའི་རྩ་བ་ཅན་ཡིན་ཡང་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་ པ་བཞིན་དུ་རང་གི་ངང་གིས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་འབད་པས་སྒྲུབ་པ་ལ་མི་ལྟོས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལྟར་གནས་པ་ཇི་ལྟར་ཆགས་པ་སྨྲ་བ་ལྟར་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ཡང་དེ་དང་འདྲ་སྟེ། འདི་གཉིས་ཀ་བརྗོད་པར་འདོད་པ་འདོད་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པས་ན་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཆགས་པ་ དང་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཁྱད་པར་དུ་གནས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་ཁྱད་པར་ནི་འབྲས་བུའི་སྤྱི་ལས་མི་རྟོགས་ཞེས་འཆད་པ་ནི་ཚིག་ཙམ་ལས་ནི་སྟེ་ཚིག་གི་སྤྱི་ལས་ནི་མི་རྟོགས་སོ། །འོན་ཏེ་འདོད་ཆགས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་བརྗོད་པར་འདོད་པས་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ ལས་འཆོལ་བར་འགྱུར་བ་ཅིའི་ཆེད་དུ་དེ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ཐ་སྙད་བྱེད་ཅེ་ན།བསམ་པ་ནི་ཞེས་སྨོས་སོ། །འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ཆགས་པ་ཅན་ལྟ་བུའམ། ཆགས་པ་ཅན་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ལྟ་བུར་ཐ་སྙད་བྱེད་པའི་བསམ་པ་མི་ཤེས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་སྒྲ་འཆོལ་ བའི་རྒྱུ་ནི་འདོད་པ་ཙམ་གྱི་རྒྱུ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཡང་མི་ཤེས་པས་དེ་ལྟ་བུའི་འདོད་པ་རྟོགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱིས་རྟོགས་པ་བསལ་བ་ཡིན་ནོ།

若問欲說豈非如所說方式非所說,何故說悲等?誠然,然于離貪者說因相非無,由說為他義故,由成彼義意樂說為應理故。故此欲說即唯悲性,故以悲自性示之。 如是則唯利他心性之悲為語因,非慈等,由彼等唯意樂差別性故。若問何須等字?誠然,為說離貪者所有慈等心法亦非貪性故如是說。故越次第說悲。 若問何故非如是,說”於他亦”。慈悲喜捨不依我我所見,唯由串習生故,當於第二品中說。雖有串習根本,云何非我等見所引?雖有彼根本,然如貪等自然趣入故,應不待勤修成辦故。 如是住者,如說貪者,離貪者亦同,由了知此二者欲說皆為欲故,欲說非住于貪與離貪差別。故說從果總不了知差別,即從僅語,從語總不了知。然由貪性慾說錯亂故。 若問何故如是施設非如是錯亂所從,說”意樂”。不知離貪者如有貪者,或有貪者如離貪者施設之意樂。如是說聲錯亂因即唯欲因性。彼亦由不知如是欲了知為先而遣了知。

།གལ་ཏེ་ཡང་འདོད་པ་ཙམ་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྒྲའི་ཁྱད་པར་སེམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་ངེས་པ་མེད་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་འདོད་ ཆགས་དང་བྲལ་བ་ལ་སྨྲ་བ་མེད་པ་ཚད་མ་གཞན་གྱིས་རྟོགས་ནས་ཚིག་གིས་འདོད་ཆགས་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་པ་ཁོ་ནའོ།།གང་གི་ཕྱིར་འདི་ལ་རྟག་པར་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དང་དེའི་འབྲས་བུ་མཚམས་མི་སྦྱོར་བས་ན་སྨྲ་བ་ལ་དགོས་པ་མེད་དོ། །མཚམས་སྦྱོར་ན་ ཡང་རྟག་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དོགས་པ་འདི་གལ་ཏེ་དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བས་བསུ་ན་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་སྨོས་སོ། །དགོས་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ནི་གཞན་གྱི་དོན་དུ་སྨྲ་བ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་དགོས་པ་དོན་དུ་གཉེར་ན་ནི་རྟག་པ་ ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཞིང་འབྲས་བུའི་དོན་དུ་གཟུང་བའི་སྒྲུབ་པ་ལ་འཇུག་པས་ན་བྱེད་པ་པོ་དང་སྤྱོད་པ་པོ་དང་དེ་སྡོམ་པར་ཡང་ངེས་པ་ཡིན་ནོ།།བདག་ཐ་དད་པ་མཐོང་བ་མེད་པ་ནི་ངར་འཛིན་པ་དང་བྲལ་ཞིང་དོན་དམ་པར་གྱུར་པའི་ཕུང་པོ་རྣམས་ཀྱང་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་ན་འབྲས་བུའི་རྒྱུ་ཕུང་པོའི་ཚོགས་རྒྱུ་གཞན་གྱིས་ཉེ་བར་བསྒྲུབས་པ་གང་ཡིན་པ་འདི་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཀྱིས་འབྲས་བུ་བདག་གིར་བྱེད་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་མཐོང་བ་རང་གི་དོན་དུ་འཇུག་པ་མེད་དོ།། གཞན་དག་ཀྱང་བདག་བཞིན་དུ་སྔར་འབྲས་བུ་དང་འབྲེལ་པས་སྟོང་པ་ཕྱིས་འབྲས་བུའི་བདག་ཉིད་དུ་བྱ་བར་མི་ནུས་སོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ་དངོས་པོ་ལ་དེ་ལྟར་ཡིན་ཡང་གཞན་དག་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་བརྩམས་ཤིང་རྫོགས། བདག་གིར་ཡང་བྱས་སོ་སྙམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དང་། སྙིང་རྗེ་ཅན་ཡང་དེའི་དོན་ཉིད་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐར་པའི་དོན་ལ་ནི་གཞན་ཡང་བདག་ཉིད་བཞིན་དུ་འཇུག་པར་བྱེད་དོ། །གལ་ཏེ་གཞན་ལ་ཕན་བཏགས་པས་ཀྱང་བདག་གི་དོན་དུ་འགྱུར་བར་མི་སེམས་པ་ནི་དགོས་པ་མེད་པར་འཇུག་པ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ལ། སེམས་ན་ཡང་བདག ཏུ་རྟོགས་པ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དོགས་ན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨོས་སོ།།རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་བདག་གི་འབྲས་བུ་སེམས་པས་སྟོང་པ་གཞན་ལ་གནས་པ་ཉིད་ཀྱི་དགོས་པ་འདོད་པའི་སྙིང་རྗེ་ཅན་འཇུག་པར་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ།

縱由唯欲為因故,聲差別於心差別無定,然由他量了知離貪者無說,唯由語比量貪。由於此常無了知故,能立與彼果不相連,故說無義。若謂若相連則為常了知。 此疑以”若無義故”迎之,說”非”。非無義,由離貪者為他義而入說故。若求自義則成常了知,由入為果義所取能立故,作者、受用者及彼攝亦定。 由無見異我故離我執,勝義蘊亦唯緣起性故,果因蘊聚由他因所成此,由剎那性不能攝果故,見四聖諦者無入自義。 若謂他亦如我先空果相連,后不能成果性。非爾,雖事如是,由了知他有故興作圓滿,亦了知為我所故,悲者亦為彼義而入故。于解脫義,他亦如自入。 若疑雖利他亦不思為自義,無義而入不應理,若思亦由入我了知故不應理,說”非”。由一切種空思自果,住於他義欲悲者入為應理故。

།གལ་ཏེ་ཕན་གདགས་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་ དག་ཆགས་པའི་གནས་སུ་གྱུར་པས་ན་འདིའི་སྙིང་རྗེ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་འདོད་ཆགས་སུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ།འདོད་ཆགས་ནི་ཆགས་པ་ཡིན་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་གཞན་གྱི་དོན་གཙོ་བོར་མཛད་པས་ཐར་པ་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པ་ཡང་ཆགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་རང་གི་གཉེན་ལ་ཆགས་ པ་དང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་ཆགས་པ་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད་ཅེས་དོགས་པ་ལ་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་སྨོས་སོ།།སྙིང་རྗེ་ལ་འདོད་ཆགས་ཞེས་ཟེར་ན་འདོད་པ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་འདོད་ན་འོ་ན་རྩོད་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། རྩོད་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་རང་བཞིན་མི་འདྲ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ ལྟར་སྙིང་རྗེ་ནི་ཉེས་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ།འདོད་ཆགས་བཞིན་དུ་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་འཕེན་པས་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་ཉེས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཏན་ཚིགས་སྨྲས་པ་ནི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་ནི་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་སྟེ་དེ་ལས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེ་ ལྟར་སྙིང་རྗེ་འདོད་ཆགས་དང་རང་བཞིན་མི་འདྲ་བར་བརྗོད་པ་ན་སྙིང་རྗེ་ནི་འདོད་ཆགས་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྙིང་རྗེ་ལ་འདོད་ཆགས་ཀྱི་སྒྲ་འཇུག་པ་ཙམ་ཞིག་ལུས་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལ་ཡང་འདི་འདོད་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྣམ་པར་ངེས་པར་མིང་ནི་མི་དགག་གོ་ཞེས་བཤད་དོ། །དེའི་དོན་ ནི་འདི་ཡིན་ཏེ།བདག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་རྩ་བ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྙིང་རྗེ་ནི་འཁོར་བ་འཕེན་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ། །འཆད་པར་འགྱུར་བའི་ཚུལ་གྱིས་རང་དབང་ཉིད་དུ་འཇུག་པའི་ལས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་སྐྱེ་བ་ན་སྲིད་པ་དང་ལས་སྲིད་པ་འཕེན་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ཟད་ན་ནི་ འབྲས་བུ་སེམས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མི་འཇུག་པའི་ལས་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་འདོད་ཆགས་བཞིན་དུ་སྙིང་རྗེ་ཉེས་པ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པས་ཉེས་པ་བྱེད་པ་མེད་དོ། །ཇི་ལྟར་སྙིང་རྗེ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལས་མ་བྱུང་། གང་གི་ཕྱིར་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་མི་བཟོད་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱིས་ སེམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དེ་གསལ་བར་འདོད་པའི་རྣམ་པའི་བདག་ཉིད་ནི་སྙིང་རྗེར་འདོད་དོ།།དེས་ན་བདག་གིས་འདི་དག་སྡུག་བསྔལ་ལས་བསྒྲལ་བར་བྱའོ་ཞེས་འདི་ལ་བདག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །སྡུག་བསྔལ་བའི་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་སྙིང་རྗེ་ ཉིད་ཀྱིས་ནི་སྡུག་བསྔལ་བཟློག་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ།འོན་ཀྱང་འདི་འཇུག་པ་གང་ཡིན་པའོ། །དེ་ཡང་ངའོ་སྙམ་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདོད་པ་དང་བཅས་པ་བར་དུ་ཞུགས་ཤིང་མཐར་འབྲས་བུ་དམིགས་པ་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་ཤིང་སྡུག་བསྔལ་བཟློག་པ་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་ དུ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ།

若疑由應作利益故,他成貪處,則此悲即成貪,貪即執著,世尊以他義為主而許解脫亦是執著,故於親眷貪與於一切有情利益貪有何差別?對此疑說”許”。若說悲為貪即許。若謂若許則無諍,非無諍,由性不同故。 如是悲無過,非如貪引生輪迴苦而過患相續。說因由無顛倒生故。顛倒即我執,由非從彼生故。故如是說悲與貪性不同時,唯余悲是貪之聲入。于彼亦說此許。故說”定不遮名”。 其義如是:由非我執根本故,悲非引生輪迴因。如當說方式,自在而入業異熟生時,為引有及業有因。若我見盡則由無思果故,不入業非異熟因。故悲非如貪作過,故無作過。 云何悲非顛倒所生?由不忍他苦行相心差別,欲明顯彼行相性許為悲。故”我當度彼等苦”,於此成我執。唯緣苦有情行相悲性非即遣苦,然此所入。彼亦了知為我。故有欲入中,終唯了知所緣果而入遣苦,由不應余故。

།དམིགས་པ་འཇུག་པའམ་འཇུག་པ་འབྲས་བུ་དང་མ་འབྲེལ་པར་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གསུམ་པོ་འདི་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གལ་ཏེ་འདི་མི་རྟག་པ་ཡིན་ཡང་རྟག་པ་གཞན་དང་འབྲེལ་པས་རྟག་པར་རྟོགས་པ་ན་བདག་གཞན་རྟོགས་པར་ འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།།བདག་ཏུ་རྟོགས་པ་དང་བྲལ་བ་ལ་ཡང་གནས་སྐབས་འདི་གསུམ་རྟོགས་པས་གཅིག་ཏུ་མཚམས་སྦྱོར་བ་ནི་འདི་བདག་ཏུ་རྟོགས་པ་ཉིད་གཞན་དུ་བརྗོད་པར་འགྱུར་རོ། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གཅིག་ཏུ་སེམས་པ་མེད་པར་ནི་སྙིང་རྗེ་ཅན་འཇུག་པར་མི་འཐད་དོ་ཞེ་ན། དོགས་ པ་འདི་བསུ་ནས་སྙིང་རྗེ་ཞེས་སྨོས་སོ།།བདག་ཏུ་འཛིན་པ་མེད་ཀྱང་སེམས་ཅན་སྡུག་བསྔལ་བ་མཐོང་བས་དེ་མི་བཟོད་པའི་རྣམ་པ་ཅན་སྡུག་བསྔལ་དེ་བསལ་བའི་བསམ་པ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་སེམས་དང་པོ་བསྐྱེད་པ་ནས་བརྩམས་ཏེ་སྙིང་རྗེ་བཞིན་དུ་བདག་མེད་པ་ ཡང་གོམས་པར་བྱེད་པ་དེ་གཉི་གའི་བདག་ཏུ་གྱུར་པ་ན་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་རྒྱུན་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་མཐོང་བ་ལ་བརྩེ་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རིགས་ཡང་འཇུག་སྟེ།གཉི་ག་ཡང་སྒོམ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གོམས་པ་ལས་བདག་མེད་པ་མཐོང་བ་ལ་བརྩེ་བའི་རང་ བཞིན་ཉིད་ཀྱང་ཡོད་པ་ཁོ་ནའོ།།དེས་ན་སེམས་ཅན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཁྱད་པར་སེམས་ཅན་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་སྙིང་རྗེ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །སེམས་ཅན་མཐོང་བ་ཉིད་གོམས་པ་ལས་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་བར་འདོད་པའི་རྣམ་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ལས་དམིགས་ པ་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་སྙིང་རྗེ་འཇུག་པ་ན་རྟག་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་བདག་ཉིད་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་བཟློག་པའི་བྱེད་པ་པོར་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི།འོན་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་བཟློག་པའི་བསམ་པས་དེ་ཟློག་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ཆོས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་འཆད་ པའི་རང་བཞིན་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ།།རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་སེམས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་དེ་ཉིད་ལ་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པའི་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔོན་མ་བྱུང་བ་གཞན་དག་གཞན་ཉེ་བར་གནས་ན་གསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ འདོད་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སེམས་དེ་ཉིད་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའམ་ཤེས་ནས་རྒྱུ་རྟོགས་ཏེ་སྐད་ཅིག་གསུམ་པ་ལ་བརྗོད་པར་འདོད་པར་འགྱུར་ཡང་རུང་སྟེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གང་གིས་འདི་མཐོང་བའི་དེས་རྒྱུ་བཙལ་ཏེ་དེ་རྟོགས་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ནི་མེད་ཀྱི་འོན་ཀྱང མཐོང་བ་ལས་རྒྱུ་རྟོགས་པ་སྐྱེ་ལ།དེ་ལས་ནི་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་རྟོགས་པ་མཐོང་བ་བྱེད་པ་མཚམས་སྦྱོར་བའམ། བརྗོད་པར་འདོད་པ་ལ་རྒྱུ་རྟོགས་པ་མཚམས་སྦྱོར་བ་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

所緣入或入非無果相連。故此三成一了知。故雖此無常,由與他常相連故常了知時,成了知自他。 于離我了知者亦由了知此三位而一相連,此即說我了知為他。若謂一切種無一思則悲者入不應理,迎此疑說”悲”。雖無我執,由見有情苦故生不忍彼行相除苦意樂。 如是從初發心起如悲修習無我,二者成我時,見色等五蘊唯因果相續性,慈性種類亦入,由二者皆修故。故由串習於見無我亦定有慈性。 故由是有情苦故,由僅見苦差別有情而悲入。由串習見有情即是欲離苦行相。由僅所緣性悲入時,非了知常成自為遣他苦作者,然由遣苦意樂生彼遣因。彼亦是說法真實性示四聖諦。 于因果心剎那即了知,由彼是過未事境故。由他近住則明先未生他故。故欲性心即是因果了知性,或知已了知因,或於第三剎那成欲說亦可,一切種無思由見此故求因當了知彼,然從見生因了知,從彼即是欲說。非有因了知見作相連,或於欲說有因了知相連。

།དོན་ཐམས་ཅད་དམིགས་པ་ལ་དབང་འབྱོར་པ་རྟོགས་པ་དོན་དུ་གཉེར་ཡང་རྟོགས་ པ་མི་སྐྱེ་ན།དེ་ལ་དབང་འབྱོར་པ་ཉམས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དྲན་པར་བྱ་བ་འདས་པ་ལ་མཐོང་བ་ཉིད་སྔོན་དུ་བྱེད་པའི་བདག་ཉིད་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཉིད་ཡིན་ཡང་གཉེན་པོ་དང་བཅས་པའི་སྡུག་བསྔལ་རིག་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འདིས་ནི་ཁ་ ཅིག་ན་རེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་གསུང་བར་ཁས་ལེན་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཁས་བླངས་པར་འགྱུར་ལ།དེ་ཡང་ལོག་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཛེར་བ་དེ་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་སྙན་དངགས་པ་གང་དག་བདེ་བར་གཤེགས་པ་གསུང་བར་རྟོགས་པ་ཞེས་རྒྱས་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། ། གང་གི་ཕྱིར་རྟོགས་པར་མི་ནུས་པ་ནི་སྔར་རྟོགས་པའི་འདུ་བྱེད་སད་པ་ལས་རྟོགས་པ་དོན་དུ་གཉེར་བའི་རྣམ་པར་བརྟག་པར་བྱ་བར་འགྱུར་བར་བྱ་བ་ཡིན་ན། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་དམིགས་པ་ལ་དབང་འབྱོར་པ་ནི་དེ་ལྟར་འགྱུར་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དྲན་པར་བྱ་བ་འདས་པ་དང་བརྟག་པར་བྱ བ་མ་འོངས་པ་ལ་མངོན་སུམ་ཉིད་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་འདི་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཆ་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མི་བདེན་པ་རྟོགས་པ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པར་སྒྲ་མི་སྦྱོར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་རྟོག་པ་ མེད་ཀྱང་འདི་ལ་སྒྲ་འདིས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འདི་སྐྱེད་དོ་ཞེས་གཞན་གྱི་རྒྱུད་ལ་བརྟེན་པའི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ནི་གཞན་གྱི་བསམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ།།ལོག་པའི་ཤེས་པ་མངོན་དུ་བྱེད་ཀྱང་ལོག་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གིས་འདི་ཉིད་མི་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ བ་ཇི་ལྟར་ཁ་ཅིག་སེམས་པ་ལྟར་དོན་དམིགས་པ་རྟོགས་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ།ཕྱིར་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཉིད་དོན་དམིགས་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ཏེ་དེའི་འདུ་བྱེད་པ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་དང་། དེའི་བྱེད་པ་མ་རྫོགས་པར་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་འབྲས་བུ་ཉིད་དང་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ ལ་སོགས་པ་རྟོགས་ཤེ་ན།དེ་ཡོད་ན་གཞན་ཡོད་པར་དམིགས་པ་ཉིད་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ་སྐད་ཅིག་གཅིག་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཉིད་ན་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་རིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྐད་ཅིག་གཅིག་སྡོད་པ་དང་སྐད་ཅིག་གཞན་སྐྱེ་བ་ཡང་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་གསལ་བ་ཡིན་ ཏེ།དེར་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ནི་དགོས་པ་ཅི་ཡང་མེད་དོ།

雖求了知一切義所緣自在,若不生了知,則于彼失自在故,以見為先憶念過去性即是一切智。故雖是欲說,亦是具對治苦智性。此遮有說:“若許世尊說則許分別,彼亦是邪智”。如是詩人廣說”了知善逝說”。 由不能了知者,應從先了知行醒而觀察求了知行相,一切智所緣自在非能如是。故於應憶過去及應觀未來入現量,故此全無分別分。亦無不真了知,由是一切智故。 若謂無分別不結合聲,非爾,雖無所詮能詮分別,然由”此聲於此生此分別”依他相續因果事現前,由他意樂入故。雖現前邪智然非即邪智。 如何有謂此不成,亦非待義所緣了知,由後分別即待義所緣,由依彼行故,由彼作用未圓滿不成故。若爾云何了知果性及剎那性等?由彼有則見他有即是了知因果事,由了知一剎那即知過未故。如是一剎那住及他剎那生亦如是明瞭,于彼分別全無所需。

།རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་ན་འདི་ནི་སྔོན་པོ་ཞེས་རང་བཞིན་ངེས་པར་མ་བརྟགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ངེས་པར་བརྟགས་ཀྱང་མྱོང་བའི་ཁྱད་པར་འགའ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་མྱོང་བའི་རང་བཞིན་ལ་ངེས་པར་ བརྟགས་པས་ཅི་བྱ།གཞན་ཡང་ལྷག་པར་ཞེན་པ་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འཁྲུལ་པར་བརྗོད་དེ། རང་གི་སྣང་བ་དོན་མེད་པ་ལ་དོན་དུ་ལྷག་པར་ཞེན་ནས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་མི་སྣང་བ་ཡང་ཚུ་རོལ་མཐོང་བ་རྣམས་ལ་དབང་པོ་བྱེད་པ་མེད་པར་དོན་སྣང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ རོ།།དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ཡང་དོན་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་བག་ཆགས་ཀྱི་དབང་གིས་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །མངོན་པར་རློམ་པའི་རང་བཞིན་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པར་ བྱའོ།།དེས་ན་དབང་པོ་ལ་སོགས་པའི་བྱེད་པ་མེད་པར་དོན་རྟོགས་པར་ནུས་པ་དོན་སྣང་བ་ལ་དོན་དུ་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ནི་དོན་ཉིད་ལ་ཡིན་གྱི་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་ལས་བཟློག་པའི་རྣམ་པ་ནི་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་གསལ་བའི་དོན་ལ་དོན་དུ་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ནི་དོན་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་ ཡིན་པར་འགྱུར་གྱི་ཚུ་རོལ་མཐོང་བའི་ལྟར་སྣང་བ་ལ་བརྟེན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྔོན་པོ་ལ་སྔོན་པོར་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ནི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ཏེ། དེ་སྔོན་པོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། རྟག་པ་ལ་སོགས་པར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཆོས་འདི་ཙམ་ཞིག་དང་འདོད་པའི་རང་བཞིན་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ལ་ཡང་མི་འགལ་ལོ། །འདི་ཉིད་ལུང་གིས་ཟིན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི་འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །སོགས་པའི་སྒྲ་གཅིག་གིས་ནི་སྙིང་རྗེ་དང་དགའ་བ་དང་བཏང་སྙོམས་བཟུང་ལ། སོགས་པའི་སྒྲ་ཕྱི་མས་ནི་དམིགས་པ་མེད་པ་བཟུང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པ་ནི་སེམས་དང་པོ་བསྐྱེད་པ་ནས་བཟུང་སྟེ་ཇི་སྲིད་སློབ་པའི་གནས་སྐབས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་བར་རོ། །ཆོས་ལ་དམིགས་པ་ནི་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ནི་གཟུགས་ལ སོགས་པ་ཕུང་པོ་ལྔ་སྟེ་དེ་དག་ལ་ངའི་གཟུགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་ཐ་དད་པར་བདག་གི་ཆོས་ཉིད་དུ་ཞེན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེས་ན་བདག་མེད་ན་ཆོས་ཁོ་ན་ལུས་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་བདག་མེད་པ་རིག་པའི་བྱམས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཆོས་ལ་དམིགས་པའོ། །དམིགས་པ་མེད་པ་ནི་ ཆོས་བདག་མེད་པ་མཁྱེན་པ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཡིན་ནོ།

若謂無分別則不能觀察確定”此是青”等自性,雖已確定然無任何經驗差別故,于經驗自性何須確定?又由增益執著迷亂故說分別為迷亂,由於無義自顯現增益執為義而入故。無義顯現者,由此岸見者無根作用則無義顯現故。 于非如是自性增益如是執著,亦由經驗義習氣力而生。應說增上慢自性增益執著,如樂等是識自體。故無根等作用能了知義,于義顯現增益為義者是于義,非迷亂因。由不顯現違義相故,于明瞭義增益為義即成依義,非依此岸見顯現。 故世尊于青增益為青是無顛倒境,由彼即是青故,由無常等無顛倒故。故此分別法及欲性不違無分別。 為顯此即是經所攝故說”如是”。第一等字攝慈悲喜捨,后等字攝無所緣。其中緣有情者,從初發心乃至圓滿學位。緣法者是阿羅漢。法即色等五蘊,由執著彼為”我色”等差別我法性故。故無我則唯余法。故了知無我慈等是緣法。無所緣者是了知法無我佛世尊及諸菩薩。

།འདི་ལྟར་ཤེས་རབ་དང་ཐུགས་རྗེ་གཉི་ག་གོམས་པས་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ནི་ཞུགས་ཀྱང་མེད་པའི་གཟུང་བ་མི་སྣང་ལ། ཐུགས་རྗེའི་སྟོབས་ཀྱིས་ནི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་ པ་མི་ལྡོག་གོ།།སྡུག་བསྔལ་མཐོང་བ་མེད་པར་སྙིང་རྗེ་མེད་དོ་ཞེ་ན། གཉིས་ཀྱི་བག་ཆགས་དང་བྲལ་བས་གཉིས་མེད་པ་མངོན་དུ་བྱས་པ་ན་ལོག་པའི་ཤེས་པ་དང་བྲལ་བ་བག་ཆགས་ལ་བརྟེན་པ་རང་དབང་མི་བདེན་པ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ཡང་། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ པ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ཡོད་པའི་དོན་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ལ་དབང་འབྱོར་པ་ནི་ལྡོག་པ་མ་ཡིན་ནོ།།གཞན་གྱི་རྒྱུད་ཀྱང་མི་བདེན་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་མངོན་དུ་བྱེད་པར་ནུས་པའི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་སྐྱེད་པའི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་དབང་གིས་དེ་འབྱུང་བ་མི་ལྡོག་གོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཕྱིའི་ དོན་མེད་པར་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་བདེན་ན་གཉིས་མེད་པར་གོམས་ཀྱང་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་མིག་ལ་སོགས་པ་ལས་དོན་སྣང་བ་ཇི་ལྟར་ལྡོག་པར་འགྱུར། དེས་ན་ཡོད་པའི་དོན་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཉམས་པར་བྱེད་པ་དང་འགལ་བ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ས་བོན་ཐོབ་པ་ན་ཕྱིའི་ དོན་དུ་སྣང་བ་བཞིན་གཞན་གྱི་རྒྱུད་དུ་སྣང་བ་སྐྱེ་བ་ནི་དགག་པར་མི་ནུས་སོ།།རྣམ་པར་ཤེས་པ་རང་བཞིན་གཉིས་སུ་མི་འགྱུར་རམ། བྱམས་པ་ལ་སོགས་པ་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་འདི་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཉིས་མེད་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཉེ་བར་བཀོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འགྱུར་མོད། འགལ་ བ་འགའ་ཡང་མེད་དོ།།དེ་ཁོ་ན་མཐོང་བ་ལོག་པའི་ཤེས་པ་དང་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཕྲ་མོ་དང་རགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མི་བཟོད་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་དབང་དུ་ཡོད་པས་མི་སྲིད་པས་དོན་དེ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་ལ་ཤེས་པ་ཡང་དེ་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འགལ་ བའི་རང་བཞིན་གཞན་དང་མི་ལྡན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་ལོག་པར་ཤེས་པ་ཉིད་ནི་བག་ཆགས་ཀྱི་རྒྱུ་ཅན་དུ་ཉེ་བར་བསྟན་ཏོ་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་དངོས་པོ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་མེད་ཀྱི་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་རྒྱུད་གཞན་གྱི་ཤེས་པ་མངོན་དུ་བྱེད པ་ཉིད་ནི་མི་འགལ་ཏེ།དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་ཤེས་པ་ཡོད་པར་མི་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ལོག་པའི་ཤེས་པ་འཛིན་པ་ནི་ལོག་པའི་རང་གི་བདག་ཉིད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་ཇི་ལྟར་སྣང་བཞིན་པའི་དངོས་པོ་མ་བཀག་པ་ལོག་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ།

如是由串習智慧與大悲二者,以智慧力雖入而無所取顯現,以大悲力成自性不退。若謂無見苦則無悲,由離二習氣故現前無二時,雖離邪智所依習氣、無自在不真青等,然由得一切智故於有義現前自在不退。由他相續亦非不真故,由勝義有現前能生經驗所依力故彼生不退。由此即成無外境。 若彼真實,則雖修無二,由事物自性成就從眼等顯現義云何能退?故違害有義現前及一切智種得時,如外境顯現生他相續顯現不能遮。 識豈不成二性?此無所緣慈等是安立於識無二分耶?雖成然全無相違。見真實違邪智。由青等細粗分別不堪自在有故不可能,故義非如是,識亦非唯爾自性。 故示如是自性識不具違自性他,即是邪智以習氣為因。如是事于無二智中無,然現前如是相續他智不相違,由不違有如是智故。執邪智由有邪自體故,及由未遮如所顯事故邪智不應理。

།དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་ རྣམ་པ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་གཞན་གྱི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པའི་ཤེས་པ་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་དོན་གསལ་བར་འགྱུར་བ་ནི་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་ལོག་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི།བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་མཁྱེན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་ཤེས་པ་ཡོད་པར་མི་འགལ་བའི་ཕྱིར་ དང་།དེ་ཡང་དེའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ལོག་པའི་ཤེས་པ་བདག་རིག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་རིག་པ་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་ཕྱིའི་དོན་ཁས་བླངས་པ་དང་འདྲ་བར་དོན་དམ་པར་ཡོད་པའི་གཞན་གྱི་ རྒྱུད་སྣང་བ་ཡིན་ན་གཉིས་སུ་མེད་པ་གཟིགས་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།ཇི་ལྟར་མི་འགྱུར་གང་གི་ཕྱིར་གཉི་ག་ལ་རང་དབང་བརྙེས་པས་ན་དོན་ཐམས་ཅད་གཟིགས་པ་ལ་ཡང་གནས་པས་ནི་ཐམས་ཅད་གཟིགས་པ་ཉིད་ཡིན་ལ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་གཟིགས་པ་ལ་ཡང་གནས་པས་ནི་གཉིས་ སུ་མེད་པའི་གཟིགས་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་གྱིས་ཤེས་བྱ་མཐའ་དག་ལ་སྤྱི་བོར་འཛིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བཟུང་སྟེ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་མངའ་བརྙེས་པ་ཞེས་བྱ་བས་བསྟོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཇི་ལྟར་དམིགས་པ་མེད་པའི་ཐུགས་ རྗེར་བརྗོད་ཅེ་ན།རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱ་དག་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉི་ག་ཡང་རང་གི་མཐར་ཐུག་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འབའ་ཞིག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་མི་མངའ་བས་ན་གཞན་གྱི་སེམས་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ལ་དེ་ ཤེས་པ་ཡང་འགལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ།།ཇི་ལྟར་ཚད་མ་དང་བྱ་བ་ཕན་ཚུན་འབྲེལ་པར་མི་འཐད་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟར་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་པར་བསྟན་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་སྙིང་རྗེ་གོམས་པའི་སྟོབས་ལས་སྐྱེས་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་འདིར་ཅི་ཞིག་གོམས་པར་བྱེད་སྙིང་ རྗེ་ཉིད་དམ་འོན་ཏེ་གཞན་ཉིད་གཞན་གོམས་པས་གཞན་སྐྱེ་བ་ཡང་ཡོད་པ་ཁོ་ན་སྟེ།བདག་མེད་པ་གོམས་པས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་དག་ཀྱང་ཞེས་སོ། །བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་ལ་སོགས་པ་དག་ཀྱང་རིགས་མཐུན་པ་གོམས་པ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ ཏེ།བྱམས་པ་ལ་སོགས་པའི་སེམས་ཡང་ནས་ཡང་དུ་བསྐྱེད་པ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་གྱི་འདོད་ཆགས་ལ་ལྟོས་པ་ཅན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རང་གི་ངང་གིས་འཇུག་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་རྩོལ་བས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འདོད་ཆགས་ནི་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ཡིན་ཏེ། བདག་ཏུ་ཞེན་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

我來為您翻譯這段藏文佛教論典: 如此這般具有這種形相的緣故,對於存在於他人相續中的這種知識所明顯顯現的對境,由於沒有如此這般的對境,所以是錯誤的認識,而不是世尊的智慧。因為不相違于有這樣的認識,而且那也是它的對境。 正因為如此,錯誤的認識不是自證等的認識,因為若是錯亂的話,會導致現量認識不成立的過失。 那麼,如果像承認外境一樣,承認勝義中存在顯現的他相續,豈不是就不會成為無二智見了? 對此回答:怎麼會不成立呢?因為在兩者上都獲得自在,所以安住于見一切的智慧中即是一切智者,安住于無二智見中即是無二智見者。 正因如此,從”法界智慧影像遍攝一切所知”開始,直到”獲得無二三昧”的讚頌都是如此。 若問:這如何稱為無緣大悲? 答:因為能知與所知二者如因果般無有關聯。由於二者都達到各自的究竟,世尊不具有僅是分別念行境的能知所知,因此他人的心不是所緣,但了知它也不相違。 如同所說”量和所作互相關聯不合理”那樣,也應當說比量確實是量。 若問:難道不是從修習悲心的力量而生的嗎?那麼在此是修習什麼?是修習悲心本身還是其他?通過修習他法而生起他法也是存在的,就像通過修習無我而離貪一樣。 答:這些也是如此。慈悲等也是從修習同類而生,是從反覆生起慈心等而產生的,而不是依賴貪慾的。意思是說不是自然生起的,而是要通過努力修習才能成就。 貪慾是我見,因為其本質是執著於我。

།དེ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ན་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་རང་གི་ངང་གིས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རིགས་མཐུན་པ་གོམས་པ་ལ་མི་ལྟོས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་ཡང་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཡང་སེམས་ཅན་དང་ཆོས་དང དམིགས་པ་མེད་པ་ཅན་དུ་ཅི་སྟེ་མི་འདོད།དེས་ན་དེ་དག་ཀྱང་སྙིང་རྗེ་ལ་སོགས་པ་ལྟར་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར་འདོད་ཆགས་ཉིད་གོམས་པ་ལས་བདག་མེད་པར་འགྱུར་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་གོམས་པས་ཀྱང་དེར་འགྱུར་བས་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དང་། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་ ཀྱང་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་མི་འགྱུར་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ནི་སྙིང་རྗེ་ལ་སོགས་པ་ལྟར་ཆོས་ལ་དམིགས་པའམ་དམིགས་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་བདག་ལ་སོགས་པར་འཛིན་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་མེད་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ རྒྱུན་གྱི་རང་བཞིན་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་བདག་ཏུ་མཐོང་བ་མེད་པར་གང་གིས་དེ་བསྒྲུབ་པ་ཆགས་པར་འགྱུར་བའམ་དེ་དང་མི་མཐུན་པ་ལ་སྡང་བར་འགྱུར་བ་རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་གནས་པའི་འབྲས་བུ་ཉེ་བར་སྤྱོད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར།དེའི་འབྲས་བུ་སྤྱོད་པ་པོ་ཉིད་མེད་ན་ནི་ཡུལ་དེ་ལ་བཏང་ སྙོམས་ཉིད་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པར་རིགས་ཀྱི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བས་དོན་ཐམས་ཅད་ལ་མི་སྡུག་པའི་འདུ་ཤེས་ཅན་བཏང་སྙོམས་འབའ་ཞིག་གི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྙིང་རྗེ་ཅན་ཡང་རྩོམ་པ་མེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། རྩོམ་ན་ནི་མི་སྡུག་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་བཟློག་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ཡང་དེ་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཇི་སྐད་དུ། བླང་དང་དོར་བ་བཅོམ་པའི་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འཆད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་སྙིང་རྗེ་ཅན་གྱི་ཞེས་བྱ་བས་དོགས་པ་དེ་བསུ་ནས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ལན་འདེབས་སོ།།འདི་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་རང་གི་དོན་ལ་བཏང་སྙོམས་པ་ཡིན་གྱི། གཞན་གྱི་དོན་ལ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཐུགས་རྗེ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ནི་བླང་བར་བྱ་བ་འགའ་ཡང་མི་མངའོ། །རེ་ཞིག་ ཆོས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།བཏང་སྙོམས་དོན་དམ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་དག་ཀྱང་སྤང་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་དེ་དག་ཀྱང་རང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པའི་དངོས་པོ་མཐའ་དག་ལ་བཏང་སྙོམས་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རྩོལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ལ་ ཕན་པ་ཡང་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྙིང་རྗེ་ཆགས་པའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ཉིད་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བཏང་སྙོམས་པ་འབྲས་བུ་ལ་མི་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་མེད་པའི་རྩོམ་པ་འདོར་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ།

如果依賴於此,則如同貪慾等自然生起一樣,將導致不依賴於修習同類的過失。若又問:為何不承認貪慾等也可以是緣眾生、緣法和無緣的呢?那樣的話,這些也會如同悲心等一樣。如此,通過修習貪慾本身可以成就無我,通過修習空性也可以成就無我,即使沒有我執以及所取能取分別念也能成就。 對此回答說:“貪慾等”。貪慾等不像悲心等那樣是緣法或無緣的,因為若無顛倒的我執等則不會存在。對於感受等因果相續的自性,在沒有見到我的情況下,怎麼會對能成就它的對境生起貪著,或對與之相違的對境生起嗔恨,怎麼會有安住于自性中享受果報呢?當沒有果報的享受者時,對於該境應當生起平等心,而不是貪慾等。 若問:離貪者對一切境都具有不凈想,唯是平等性的法相,那麼具悲心者豈不是也應無所作為?若有所作為,則將違背不凈觀等,而他也沒有這些,如將要解釋的”因斷除取捨”等偈頌所說。 以”若具悲心”等句迎接這個疑問,並以”非也”等來回答。這是說:世尊因離貪而對自利保持平等,但對他利則不然,因為具有大悲心。于彼並無任何所取。首先,不是法,因為平等即是勝義。也不是眾生,因為他們也是所斷。然而,對於一切究竟自性的事物生起平等心是需要努力的。對他們的利益也正是如此。 正因為如此,由於悲心不是貪著的本質,而且這本身就是果,平等者不觀待果報,所以不存在捨棄無果之事業。

།གཞན་གྱི་དོན་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་པ་ཡང་ མ་ཡིན་ཏེ་འབྲས་བུའི་མཚན་ཉིད་ནི་འདོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།གང་ལ་འདོད་པ་ཡོད་པ་དེ་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འབྲས་བུ་འདོད་པས་མཚོན་པ་ཡིན་ན་དེ་ལྟ་ན་ཡང་བརྗོད་པར་འདོད་པ་དང་། དགོས་པ་འདོད་པ་དང་། རྩོམ་པ་ཡང་རུང་སྟེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཡང་དག་པ་མ་ ཡིན་པའི་སྒྲོ་འདོགས་པ་འགའ་ཡང་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྨྲ་བ་ནི་ཉེས་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ།།རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཉེས་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་སྟེ། ཉེས་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་རྣམ་པ་འགས་ཀྱང་ཉེས་པ་དང་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལས་གཞན་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གལ་ཏེ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་ལས་གཞན་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཉེས་པ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་ན་ནི་དེས་ན་མི་འདོད་པ་ཅུང་ཟད་མེད་དོ། །ཉེས་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ཡང་སྲིད་པ་འཕེན་པའི་ནུས་པས་སྟོང་པས་ཉེས པ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབས་ན་ནི་མི་འདོད་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ།།ཉེས་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཡང་ཉེས་པའོ་ཞེས་མིང་དུ་འདོགས་པ་ཉེས་པ་ཅན་དུ་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཇུག་བསྡུ་བའོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ཚད་མ་གཞན་གྱིས་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཉིད་ཁྱད་པར་གྱི་མཐར་ཐུག་པ་ ཡིན་པར་བསྒྲུབ་པ་གསལ་བ་ཡིན་ནོ།།ད་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུས་དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཙམ་རྒྱུ་ཡིན་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཚིག་ལས་འདོད་ཆགས་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་མི་འཐད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་མོད། སྨྲ་བ་པོ་ལ་འདོད་ཆགས་མཐོང་བས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་དང་འབྲས་ བུ་སྤངས་ཏེ་ཚིག་ལས་འདོད་ཆགས་རྗེས་སུ་དཔོག་གོ་ཞེས་གཞན་འདོད་པའི་དོགས་པ་བསུ་ནས་ལན་འདེབས་པ་ནི་སྨྲ་བ་པོ་བདག་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།གང་གི་ཕྱིར་སྨྲ་བ་པོ་བདག་ལ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བ་དེའི་ཕྱིར་ཚིག་ཡོད་ན་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པས་ གཞན་ལ་ཚིག་མཐོང་བས་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་རྗེས་སུ་དཔོག་ན་ནི་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ།།སྔོ་བསངས་ཉིད་ལ་སོགས་པ་བདག་ཉིད་ལ་ཚིག་ཡོད་ན་མཐོང་ཞིང་སེམས་མེད་པ་དག་ལ་ཚིག་མེད་ན་མ་མཐོང་བའི་ཆོས་མཐའ་དག་སྨྲ་བ་པོ་མཐའ་དག་ལ་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་ འགྱུར་རོ།།འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་གྱི་ཚིག་ལས་གཞན་རྗེས་སུ་མི་དཔོགས་ཏེ་གང་གི་ཕྱིར་དེ་དེ་ལ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལན་འདེབས་པའོ།

他利也並非不是果報,因為果報的特徵就是所欲求的。凡是有所欲求的即是果報,如果以欲求來表徵果報,那麼即使是想要表達、想要目的、想要行動等,從一切方面來看,由於沒有任何不實的增益得以成立,所以說話是無過失的。 “一切方面”是指:過失即是煩惱,因為其本質是造作過失,因此從任何方面都不與過失相關。 “除此之外”是說:即使有人說除了不實增益之外的想要表達等具有過失,那也沒有什麼不可以。若說非過失性質的也因為具有投生的能力而成立為具過失,那也沒有什麼不可以。這是總結:對非過失之事安立過失之名不會成為有過失,因為不會成為過失者。 因此,如是以其他量成立欲說為究竟殊勝性是明顯的。現在,雖然說僅僅依於事物的因果而有欲說已成立為因,所以從言語推知貪慾是不合理的。 爲了迴應他人認為”因見說者有貪慾遍及故,捨棄因果而從言語推知貪慾”的疑問,說”說者于自”等。因為見到說者自身有貪慾等,所以若有言語則有貪慾等,若從見到他人言語而推知貪慾等,則成太過。 若於自身見到青色等有言語,而於無心者見到無言語,則將推知一切說者都具有所有未見之法。 “因為錯亂”是說:不能從他人的言語推知他事,因為彼此之間是錯亂的。“於此”是回答。

།རིགས་པ་མཚུངས་པ་ལས་གལ་ཏེ་དེར་འཁྲུལ་ན་འདི་ལ་དེ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་ངེས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། འོན་ཏེ་ཆོས་གཞན་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ལ་ནི་འཁྲུལ་པ་མཐོང་ལ་འདི་ལ་ནི་མ་མཐོང་ངོ་ཞེས་བརྗོད་ན། དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། མ་མཐོང་ཡང་ཐེ་ཚོམ་མི་ལྡོག་པས་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་མ་ངེས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་གྱི་ཐུན་མོང་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ངེས་པ་མེད་པ་ཉིད་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཚིག་གིས ནི་ཞེས་སྨོས་སོ།།ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་ཕྱིར་ཏེ། ཚིག་གིས་བྱེད་པའི་ཡོན་ཏན་བྱ་བ་ལས་སུ་རུང་བ་དང་། བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཉིད་དག་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་དོ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོའི་ཕྱིར་དེར་མི་འཁྲུལ་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ཆགས་ ལ་ནི་དེ་ལས་བཟློག་པའི་ཕྱིར་མི་འཁྲུལ་པར་ངེས་པ་མེད་དོ།།གལ་ཏེ་གང་ལ་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཉིད་སྤྱིར་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་འགྱུར་བ་ཤེས་པར་འདོད་པ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན་ཡང་འདིའི་རང་བཞིན་འདི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཐུན་མོང་བ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་མ་ ཡིན་ནམ།གལ་ཏེ་འདོད་ཆགས་མེད་ཀྱང་ཁྱད་པར་གཞན་དང་ལྡན་པའི་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་ཚིག་གི་རྒྱུ་དམིགས་ན་དེའི་ཕྱིར་འདིར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གལ་ཏེ་ཡང་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པས་སྟོང་པའི་སེམས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པའི་ཚིག་ཡོད་པ་དེ་ལྟ་ན་ ཡང་དེ་ཙམ་གྱི་སེམས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་མ་སྐྱེས་ཀྱང་སྐྱེ་བོའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་དུ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་སྐྱེད་པར་རུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་དུ་བརྗོད་དོ། །དེས་ན་ཇི་ ལྟར་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཙམ་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་སེམས་ཀྱི་གནས་སྐབས་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན།འདོད་ཆགས་སྐྱེད་པར་རུང་བ་ཉིད་དང་བྲལ་བ་ལ་ཞེས་སྨོས་སོ། །ཚིག་ནི་མཐོང་ན་འདོད་ཆགས་སྐྱེད་པར་རུང་བ་ཉིད་དང་བྲལ་བ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ ན་ཚིག་འདོད་ཆགས་སྐྱེད་པར་རུང་བ་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པར་བརྗོད་དོ།།དེས་ན་ཚིག་ལས་འདོད་ཆགས་རྗེས་སུ་དཔོག་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །འདི་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་དོན་ཇི་སྙེད་ཉེ་བར་གནས་པ་ན་འབྲས་བུ་སྔར་མེད་པ་དམིགས་ པ་དེ་སྙེད་རྒྱུ་ཡིན་པར་བརྗོད་ན།སྔོ་བསངས་ལ་སོགས་པ་ཡང་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་པ་བཞིན་དུ་སྔོ་བསངས་ལ་སོགས་པ་ཡང་སྨྲ་བ་པོ་ལ་རྗེས་སུ་དཔོག་ལ་རག་ན། འོན་ཀྱང་དུ་བ་ལ་ཡང་ཡུལ་དེ་ན་ཉེ་བར་གནས་པ་གཅིག་ལ་སོགས་པ་རྒྱུ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ།

從相同的理由來說,如果在彼處有錯亂,那麼對於”此處無彼”這樣的確定有什麼依據?若說”在推知其他法時見到錯亂,而在此處未見到”,這也不合理。因為即使未見到,懷疑也不能排除,所以成為懷疑的不定因,而非共相。 爲了顯示無確定性,說”由言語”。“由”字表示原因:言語能推知功德、事業的適宜性和欲說性。因為是因果事物的緣故,所以在此有不錯亂。而對於貪慾則相反,所以沒有不錯亂的確定。 若問:如果所要推知的是一般的欲說性,那麼這種本性豈不是與貪慾等共同的所量嗎?即使無貪,若見到具有其他特徵的欲說言語之因,則此處也會如此。因此,即使有由無貪等心態所生的言語,僅僅如此的心也非離貪,因為承認即使貪等未生,一切凡夫眾生都是具煩惱的。所以說他以能生煩惱的性質而稱為具煩惱者。 若問:如何說僅欲說是因,因為未見到無煩惱的心態? 答:說”于離能生貪性者”。見到言語時,于離能生貪性者則不然,所以說言語隨順於能生貪性的相隨相違。因此,若從言語推知貪慾則成太過。 這是說:如果說有多少近住因在時能見到先前不存在的果,就說有多少因,那麼青色等也因為是因,就像煩惱一樣也應當能推知說者具有青色等。然而,對於煙等,在彼處近住的一等也將成為因。

།འོན་ ཏེ་དེ་ལས་གཅིག་མེད་ན་ཡང་མ་དམིགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚུལ་འདིས་རྒྱུ་དེ་ཙམ་ཉིད་ཡིན་པར་ངེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡང་ལྡོག་པ་ཚོལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།རུང་བ་ཉིད་དང་ལྡོག་པ་མ་གྲུབ་སྟེ་རྡོ་བ་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་རུང་བ་བཞིན་དུ་སེམས་ཀྱང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་སེམས་ཡོད་ཀྱང་རུང་ བ་མེད་ན་ཚིག་མེད་པར་གྲུབ་ན་དེའི་ཕྱིར་དེར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ།དཔེར་ན་བུད་ཤིང་མེད་ན་ཤིང་ཡོད་ཀྱང་དུ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་བུད་ཤིང་དང་བཅས་པའི་མེ་རྒྱུ་ཡིན་པར་རྟོགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་གལ་ཏེ་ལྡོག་པ་ཚོལ་ན་འདི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཡོད་པ་ ཙམ་ལ་རྟོགས་ན་ནི་དེས་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ།།དེས་ན་འདིར་ནི་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བར་བརྗོད་ལ། རྣམ་པར་ངེས་པ་ནི་རྒྱུ་ཉིད་མ་གྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱད་པར་རོ། །དེར་རུང་བ་དང་བྲལ་བའི་སེམས་ཀྱི་གནས་སྐབས་མ་དམིགས་པར་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཙམ་རྒྱུ་ཡིན་ པར་ཡང་ཇི་ལྟར་རྟོགས་ཤེ་ན།འདོད་ཆགས་ཀྱིས་ཞེས་སྨོས་སོ། །རུང་བ་ཉིད་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་བ་ནི་ཚིག་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་སེམས་མ་གཏོགས་པར་རུང་བ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་གཞན་ནི་འགའ་ཡང་ མེད་དོ།།སེམས་ནི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པ་ཡིན་ཏེ། བག་ལ་ཉལ་དང་ཀུན་ནས་ལྡང་བས་སོ། །དེ་ལ་མ་སད་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ནི་བག་ལ་ཉལ་ཡིན་ལ་སད་པའི་ནི་ཀུན་ནས་ལྡང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རུང་བ་ཉིད་ནི་བག་ལ་ཉལ་གྱི་ དངོས་པོ་ལ་བརྗོད་དོ།།དེ་སྐྱེས་ན་ནི་དེ་ཀུན་ནས་ལྡང་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གལ་ཏེ་འདིར་འདོད་ཆགས་ཉིད་ཀྱིས་ཕན་འདོགས་པར་གྲུབ་ན་དེའི་ཚེ་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱིས་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ཡིན་པར་འགྱུར་བ་ན། དེས་ན་ཕན་འདོགས་པ་ཉིད་ནི་བཀག་པ་ཡིན་ཏེ། གཉེན་པོ་བསྒོམས་པས་ སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པར་བྱས་ཀྱང་སྙིང་རྗེས་ཀྱང་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ།།བྱེད་པ་ངེས་པར་སྦྱོར་བ་ན་འདོད་པ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདོད་ཆགས་མེད་ཀྱང་སྙིང་རྗེ་ཅན་གྱི་འདོད་པ་ལ་ནི་འགལ་བ་མེད་དོ། །དེས་ན་ཉོན་མོངས་པས་ཕན་མི་འདོགས་ན་ཉོན་མོངས་པའི་ ནུས་པས་ཕན་འདོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་ནུས་པ་ལས་ཉོན་མོངས་པ་གཞན་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཇི་ལྟར་ཉོན་མོངས་པ་ནུས་པའི་ཕྱིར་ནུས་པ་ནུས་པར་བརྗོད་ཅེ་ན། ནུས་པས་ཕན་འདོགས་ན་ནི་ཞེས་སྨོས་སོ། །གལ་ཏེ་ནུས་པ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ཡིན་ན་ ནི་འདོད་ཆགས་ཉིད་ཀྱིས་ཉེ་བར་སྦྱོར་བར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན།འདོད་ཆགས་ནི་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་མ་ཡིན་པ་དེས་ན་ནུས་པས་ཕན་འདོགས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ།

若說:即使缺少其中之一也不可見到,以此”不可見”的方式來確定僅此為因,所以要尋求遮遣,對此回答:未成立適宜性和遮遣,因為如同石頭等無適宜性一樣也無心。若有心而無適宜性時成立無言語,則因此而如是,如同無薪柴時即使有木材也無煙,由此了知具薪柴之火為因一樣。因此,若尋求遮遣則此非推理。若如前者僅就有而了知,則成太過。 因此,此處說成太過,而在決定中則成為因性不成立,這是差別。若問:如何了知僅欲說是因,而未見到離彼適宜性的心態?答:“由貪慾”等。說適宜性為因,即是說言語是具煩惱心相續的,除了具煩惱心之外,別無所謂適宜性。 心由二種煩惱而成為具煩惱:隨眠和現行。其中,未覺醒的煩惱是隨眠,已覺醒的是現行,因為承許如此,所以適宜性是指隨眠的事物。當其生起時即是現行。 因此,若此處成立貪慾本身有所作用,則將以二種方式相應。然而作用性已被遮遣,因為即使以對治修習使心相續無煩惱,悲心仍然執行。作用的決定相應是依于欲求。因此,即使無貪,對於具悲者的欲求也無矛盾。 因此,若煩惱無作用,則煩惱的功能也無作用。若問:功能豈不異於煩惱?那麼如何說煩惱有功能故功能起作用?答:“若由功能作用”等。若功能有所相應,則將成為貪慾本身相應,然而貪慾並非相應,因此功能也無作用。

།གལ་ཏེ་ནུས་པ་རང་གི་ངོ་བོས་ཕན་འདོགས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ་སྙིང་རྗེས་ཀྱང་འཇུག་པར་བརྗོད་པའི་ ཕྱིར་རོ།།འོ་ན་ཅིའི་ཕྱིར་འདི་ཉེ་བར་བཀོད་ཅེ་ན་འདོད་ཆགས་ཀྱིས་ཕན་འདོགས་པ་ཡོད་པའི་རྒྱུ་ཁྱད་པར་མེད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་འདོད་ཆགས་མེད་ཀྱང་འདོད་ཆགས་དང་ལྡན་པའི་ཐ་སྙད་དུ་གྲུབ་པ་དེས་ན། གནས་སྐབས་དེ་ཉིད་བག་ལ་ཉལ་ཡིན་གྱི། མ་སད་པའི་དོན་གཞན་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་བསྒྲུབས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཇུག་སྡུད་པའོ། །གལ་ཏེ་ཡང་འབྲས་བུ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་པ་མི་སྲིད་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་འབྲས་བུའི་སྤྱི་རྒྱུའི་ཁྱད་པར་དག་དང་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཁྱད་པར་དེ་དག་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་ལ་ལྟོས་ནས་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན་ན་ཁྱད་པར་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་ཀྱང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཁོ་ནས་རྒྱུ་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་ཀྱི། མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་པས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཚིག་གི་འདོད ཆགས་བཞིན་ནོ།།ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ལ་རག་ལས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སྨོས་སོ། །འདི་གང་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་དེ་ཉིད་ལ་འབྲེལ་པ་ཡིན་ཏེ། འབྲས་བུའི་སྤྱི་རྒྱུའི་སྤྱི་ཉིད་ལ་བཞིན་ནོ། །ཁྱད་པར་ལ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་ཀྱང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཤད་པ་ནི་གཞན་ ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ།།ཁྱད་པར་དང་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་དང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་གིས་གཏན་ཚིགས་ཚུལ་གསུམ་པར་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཚུལ་གསུམ་པོ་དེ་ཡང་ཚད་མས་གྲུབ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། གཞལ་ བྱ་གྲུབ་པ་ནི་ཚད་མ་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར་རོ།།གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཚུལ་རྣམས་ལ་ནི་མཐར་ཡང་མངོན་སུམ་གདོན་མི་ཟ་བར་ཚད་མར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ན་ཐུག་པ་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཚིག་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཁྱབ་པ་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་ རྟོགས་པས་ན་ཇི་ལྟར་གཏན་ཚིགས་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཡིན།དེ་ལྟར་ཡང་བདག་རང་ཉིད་ལ་ཚིག་དོན་ཡོད་ན་འདོད་ཆགས་དམིགས་ལ་སེམས་མེད་པ་དག་ལ་འདོད་ཆགས་མེད་ན་ཚིག་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྟེ་དེ་ལྟ་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་བརྗོད་ན་དེ་ནི་དུ་བ་ལས་མེ་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ལ་ ཡང་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་ཇི་ལྟར་མི་འགྱུར་ཚང་བང་གི་ཆོས་རྣམས་རི་ལ་ཡང་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའམ། ཡང་ན་སྨྲ་བ་པོ་འདོད་ཆགས་ཅན་དུ་ཐལ་བ་ཡང་སྤང་དཀའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོགས་པ་བསུ་ནས་ཁྱབ་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་ཀྱང་གཏན་ ཚིགས་ཉིད་མ་ཡིན་པར་བརྗོད་པ་ནི།མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་མ་མཐོང་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ།

若問:功能豈不由自性而有作用?答:不是,因為說悲心也能執行。那麼為何提及此事?爲了顯示貪慾作用的因無差別。即便如此,雖無貪慾卻成立具貪的名言,因此,此狀態即是隨眠,別無其他未覺醒的義。“因此”是總結。 即使果不存在時不生起是不可能的,然而果的共相與因的差別不存在時也能生起,因此說那些差別是因,依此而說是果,但無差別時也能生起,因為無彼亦有故。因此,唯由不存在則不生起而推知因,而非由不存在亦能生起來推知,如言語的貪慾。 若問為何?答:“因為依彼故”。此中,若不存在則不生起者即是關聯,如同果的共相與因的共相。對差別則不然,因為無彼亦有故。對此解釋說”其他則不然”,因為與差別不存在時也能生起。 若問:豈不是以宗法、隨行、遮遣說因三相,而此三相也由量成立,因為所量的成立依賴於量?對因相而言,最終必定以現量為量,否則將成無窮過。因此,既然言語相的因遍及由現量了知,如何成為非因? 如是,于自身有言語義時見貪慾,于無心者無貪慾時無言語。若說如此則成太過,那麼從煙推知火時何不也成太過,因為廚房的法也在山上?因此,要麼推理非量,要麼難以避免說者成為具貪者的過失。 爲了迴應此疑問,雖遍及由現量成立但說非因:“雖于異品未見亦不然”。

།གལ་ཏེ་ཡང་འདི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་འཇུག་པ་མ་མཐོང་བ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཚིག་ནི་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཙམ་གྱི་རྒྱུ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡལ་བར་དོར་ནས་མ་མཐོང་བས་ གྲུབ་པའི་ལྡོག་པ་ལ་བརྟེན་ཏེ་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་ཁྱད་པར་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་པར་མི་ནུས་སོ།།ཇི་ལྟར་མི་ནུས་གང་གི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་མེད་པ་ནི་ལྡོག་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་མ་མཐོང་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཚད་མས་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ཐམས་ཅད་གཟིགས་པའི་ ཞེས་སྨོས་སོ།།འདི་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ་གལ་ཏེ་མ་མཐོང་བས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་མེད་པ་རྟོགས་པར་བྱེད་ན་སུ་ཞིག་དེ་ལ་མ་མཐོང་ཡང་གཏན་ཚིགས་ཉིད་ཡིན་པ་སྤོང་། དེ་ལྟར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་གང་འགའ་ཞིག་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མེད་པ་དེ་མཐའ་དག་མི་མཐུན་པའི་ ཕྱོགས་ཡིན་པ་ལ་དེ་མེད་པའི་ཆོས་ཅན་ངེས་པ་འགའ་ཞིག་ནི་ཡིན་པར་མི་འཐད་དོ།།དེ་ལ་ཡང་ཐམས་ཅད་ཉིད་ལ་མེད་པར་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི་འགའ་ཞིག་ཁོ་ན་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མེད་པ་དང་ལྡན་པ་མཐའ་དག་པ་ཉིད་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཡིན་པར་མ་ གྱུར་རམ།དེ་ལ་གཏན་ཚིགས་མེད་པར་ངེས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་ལ་ལར་མེད་པ་གྲུབ་ཀྱང་ཐམས་ཅད་ལ་དེ་མེད་པར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བས་ན་ཡུལ་ལ་སོགས་པས་ཆོད་པའི་ཆོས་ཅན་སྔར་མ་མྱོང་བ་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡོད་པ་དང་མེད་པར་མ་མཐོང་བ་ཉམས་སུ་ མྱོང་བའི་ཆོས་ཅན་དག་ལ་ཡང་དེ་མེད་ན་གཏན་ཚིགས་མེད་པར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་འགྱུར་བ་ཁོ་ནའོ།།དེས་ན་མེ་ཡོད་པ་དང་མེད་པར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་ཉིད་ལ་དུ་བ་དམིགས་པ་ན་འདིར་མེ་མེད་ཀྱང་ཡོད་དམ་ཡོད་པ་ན་ཡོད་པ་ཡིན་ཞེས་ཐེ་ཚོམ་མི་ཟ་ཞེས་སུ་སྨྲ་མཐུན་ པའི་ཕྱོགས་དང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དག་ལ་མཐོང་བ་དང་མ་མཐོང་བས་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་བསྒྲུབ་བྱ་ངེས་པར་བྱེད་དོ་ཞེ་ན།ཇི་ལྟར་བྱེད་གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་བསྒྲུབ་བྱ་མེད་ན་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཅན་ལ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ངེས་པར་མི་ ནུས་སོ།།ཆོས་ཅན་གཞན་ལ་འདི་བསྒྲུབ་བྱ་མེད་ན་མེད་པར་འཛིན་པའི་ཚད་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་གཞན་དུ་ཡང་དེ་ལྟ་ཡིན་པར་འཛིན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མ་རྣམས་ནི་ཡུལ་ངེས་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ལ་དེ་དག་ཞུགས་པ་དེ་ཉིད་དུ་དེ་ལྟར་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞུགས་ པ་དེས་གཞན་དུ་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་པར་མི་འཐད་དོ།།དུ་བ་འམ་ཆོས་ཅན་གཅིག་ཏུ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་གཞན་དུ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་ནི་ངེས་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་གནས་པ་དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་གྱི་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིན་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།

即使未見此在異品中執行,然而因為言語僅以欲說為因,所以捨棄它而依靠未見所成的遮遣,不能推知欲說的差別。若問:何以不能?因為因在異品中無即是遮遣,而這也由未見相的量所成立。答:“一切遍知”等。 這是說:若由未見而了知異品中無,誰能否定即使未見也是因?然而不是這樣,因為凡是對某者無所立的一切皆是異品,於此不合理確定某些有法為無彼法。于彼也應了知一切皆無,而非僅于某些。 若問:豈不是具無所立的一切即是異品?若不確定因於彼無,則雖于某處成立無,但因懷疑一切處是否無,如同未經驗的由地域等隔絕的有法一樣,對於已經驗的有法,若彼無則因無也將成為懷疑。 因此,當於懷疑有無火的所立有法見到煙時,誰說不懷疑”此處無火時也有,還是有火時才有”?若說由見與未見同品、異品而確定懷疑所立有法的所立,如何確定?因為如此,若無所立則以無性于所立有法也將成無,不能確定。 以何量執取其他有法中若無所立則無,即不能以彼執取他處也如是,因為諸量有確定境。唯于彼等趣入處如是確定。不合理由彼趣入而於他處如是安立。 不能確定煙或一有法如何,他處也如是,因為未成立住于彼如是自性的某種差別。

།དེའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་དུ་བསྒྲུབ་ པར་བྱ་བ་མེད་ན་མེད་དོ་ཞེས་ངེས་ན་དུ་བ་མི་དམིགས་པ་ལས་མེ་ངེས་པར་ནུས་པ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་གང་ལ་ལར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མེད་པ་དེ་མཐའ་དག་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཡིན་ལ་དེ་ལ་མེད་པར་ངེས་པར་བྱ་བ་ཡང་ཡིན་ནོ། །ཐམས་ཅད་གཟིགས་པ་མ་ཡིན་པའི་མཐོང་བ་ལོག་པས་ནི་མི་མཐུན་པའི་ ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་ལ་མེད་པ་གོ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་ཐམས་ཅད་གཟིགས་པ་ཉིད་ཀྱིའོ།།ཚུ་རོལ་མཐོང་བས་ནི་ཡུལ་དང་དུས་ཀྱིས་ཆོད་པའི་ཆོས་ཅན་བསྒྲུབ་བྱས་སྟོང་པ་རྟོགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་བྱེད་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཇི་ལྟར་དེ་དག་ལ་གཏན་ཚིགས་མེད་པར་ངེས་ པར་བྱེད།ཇི་ལྟར་གཅིག་ལ་ཡོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་འདི་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོད་པར་ནི་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ལ་ལ་ན་ཞེས་སྨོས་སོ། །དེ་ལྟར་རང་བཞིན་འགའ་ཞིག་གིས་མཐོང་བ་རྣམས་ཀྱང་ཡུལ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་ལས་གཞན་དུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན་འབྲས་བུ་ སྐྱུར་པོ་ཅན་སྐྱུ་རུ་རའི་ཤིང་དག་ཀྱང་འདུ་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་ལས་འབྲས་བུ་མངར་པོ་ཆགས་པར་འགྱུར་ལ།ལན་མང་དུ་དེ་ལྟར་མ་མཐོང་ཡང་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འགའ་ཞིག་ཏུ་དེ་ལྟར་མཐོང་བ་ནི་རྣམ་པ་དེར་ངེས་པ་མ་ཡིན་ནམ་དུ་བ་དུ་བའི་རྣམ་པར་ངེས་པ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། རང་ བཞིན་ངེས་པ་མེད་པར་ནི་སུ་ཡང་མི་སྨྲའོ།།བསྒྲུབ་བྱ་མེད་ན་དུ་བ་མེད་པ་ནི་དུ་བ་ཉིད་བཞིན་དུ་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ནོ། །དུ་བའི་རང་བཞིན་དེ་མེད་ན་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་མཐོང་བས་ངེས་པར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་མེད་ན་མེད་པ་ཙམ་ལས་ནི་མེད་པའི་ཆོས་རང་བཞིན་ཡིན་པར་ནི་མི་འགྱུར་ཏེ། བུམ་ པ་ལ་སོགས་པ་མེད་པ་འགའ་ཞིག་ཏུ་ཡང་ལན་དུ་མར་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འབྲེལ་པ་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་འབྲེལ་པ་བཞག་ནས་མ་མཐོང་བས་གྲུབ་པའི་ཁྱབ་པ་ལ་ཚིག་གིས་འདོད་ཆགས་དཔོག་པར་བྱེད་ནུས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དེས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཏན་ཚིགས་དེས་ནའོ། །འདི་སྐད་དུ་བདག་ལྟ་བུའི་སྨྲ་བ་པོ་ནི་འདོད་ཆགས་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པར་རིགས་པར་འགྱུར་ཏེ། བདག་ལྟ་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཅན་སྨྲ་བ་པོ་ལ་འདོད་ཆགས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དེས་ན་དེ་ལྟར་འཐད་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྐད་བཤད་པའི་རྣམ པ་ཅན་གྱི་འདོད་ཆགས་ལ་བདག་ལྟ་བུ་ཉིད་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་རོ།།འབྲེལ་པ་ཉིད་སྟོན་པ་ནི་འདོད་ཆགས་སྐྱེ་བའི་རྐྱེན་གྱི་ཁྱད་པར་ཞེས་བྱ་བའོ། །བདག་ཏུ་ལྟ་བའི་མཚན་ཉིད་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལོག་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་འདོད་ཆགས་སྐྱེ་བའི་རྐྱེན་ཁྱད་པར་ ཅན་ཡིན་ནོ།།རྐྱེན་གཞན་ཡོད་ཀྱང་འདི་རྒྱུ་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་ཏེ་གཞན་རྣམས་འདིའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་རོ།

因此,若確定一切處無所立則無,則能由不見煙而確定火。所以,凡是某處無所立的一切即是異品,也應確定于彼無。非一切遍知者的見的反面不能了知異品一切處皆無,而是由一切遍知性。 凡夫見不能以地域和時間隔絕的空無所立的有法為境。因此,如何確定彼等無因?爲了顯示”如於一處有,此非一切處皆有”,故說”于某處”。如是,由某種自性所見者也因地域等差別而於他處顯現不同,如同具酸果的庵摩羅樹,由造作差別而成甜果,雖多次未見如是亦然。 若問:于某處如是所見豈非決定彼相,如煙決定為煙相?答:無人說無決定自性。若無所立則無煙,此非如煙性般為自性。若說由見無彼則無法性而確定,僅由無彼則無不成為無法自性,因為瓶等無于某處也多次無故。 因此將說應許關聯。所以,捨棄關聯而由未見所成的遍及不能推知言語的貪慾。“因此”是指由此因。 應當說”如我這樣的說者是具貪者”,因為是如我這樣故,于有法說者成立貪慾為所立,因此如是合理。因為如我這樣性與如所說相的貪慾相關聯故。 顯示關聯即是”貪慾生起的特殊緣”。我見相即是非如理作意的顛倒知,此亦是貪慾生起的特殊緣。雖有其他緣,此為特殊因,因為其他隨此而行故。

།དེ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གཏན་ཚིགས་དེའི་ཕྱིར་ན་བདག་དང་འདྲ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པ་དང་ལྡན་པ་ནི། འདོད་ཆགས་ཅན་ཡིན་ནོ། །བདག་ལྟ་བུ་ཉིད་ནི་ཚུལ་བཞིན་མ་ ཡིན་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པ་དེས་ན་འདོད་ཆགས་དང་ལྷན་ཅིག་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པོ།།དེའི་ཚེ་ཡང་སྨྲ་བ་དཔེར་བརྗོད་པ་ནི་དོན་མེད་དེ། སྨྲ་བ་པོ་སྨོས་པ་ནི་དོན་དང་མི་ལྡན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་སྟེ། བདག་ལྟ་བུ་གང་ཡིན་པ་དེ་འདོད་ཆགས་ ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེས་ན་དེ་ལྟར་ལུས་དང་ཚིག་དག་གཏན་ཚིགས་རྣམ་པ་གསུམ་ལས་གཞན་ཡིན་པ་ན་འབྲེལ་པ་དང་མི་ལྡན་པའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབས་ནས། དེའི་ཕྱིར་ཞེས་མཇུག་སྡུད་པར་བྱེད་དོ། །མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་མ་ མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་གཏན་ཚིགས་མ་ཡིན་པ་དེ་བས་ན་གཏན་ཚིགས་རྣམ་པ་གསུམ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་གཞུང་བཙུགས་པ་ཡིན་ནོ།།ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཁྱབ་པ་ཉིད་གཞན་ནས་འབྲེལ་པ་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་གཏན་ཚིགས་ཡིན་པ་ན། གཏན་ཚིགས་རྣམ་པ་གསུམ་ཁོ་ནར་བསྟན་གྱི་རྣམ་པ་ འདི་ལྟ་བུ་དག་ཀྱང་གཏན་ཚིགས་མིན་པར་མི་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བར་དོགས་པ་བསུ་ནས་སུན་དབྱུང་ཞིང་འབྲེལ་པ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར།མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཞེས་སྨོས་སོ། །མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་མ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་མཐོང་བ་ལ་ནི་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་ པ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ།།གཏན་ཚིགས་མཐོང་ལ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་མཐོང་བར་ཡང་བརྗོད་དོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མང་པོ་ཞིག་ཚོགས་པར་མཐོང་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟར་ཚད་མས་དེ་ལྟར་རྟོགས་ཀྱང་མི་འཐད་ཅེ་ན། བཤད་པ། གལ་ཏེ་ཡང་འདིར་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་མཐོང་བ་མེད་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་འཁྲུལ་པ་སྲིད་པ་ཅན་ཉིད་དོ། །མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་མཐོང་ན་ནི་གྲུབ་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །མ་མཐོང་ན་ནི་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ལ་བསལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་པ་སྲིད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡང་རྟག་པ ལ་འགར་ཡང་བྱས་པ་ཉིད་མ་མཐོང་བ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་བྱས་པ་འགའ་ཞིག་རྟག་པར་ཡང་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཡོད་སྲིད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ།།མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་འཇུག་པ་མ་མཐོང་ཡང་འཁྲུལ་པ་མཐོང་བ་ཡང་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི་ཕྲུ་བའི་འབྲས་ནི་ཚོས་པ་ བཞིན་ཞེས་བྱའོ།།ཇི་ལྟར་ཕྲུ་བའི་ནང་དུ་ཆུད་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་འབྲས་ཚོས་པར་སྒྲུབ་པ་དེ་བཞིན་དུ་འདི་ལ་ཡང་འགྱུར་རོ།