d4221量理論釋莊嚴般若生藏 噶登嘉波 羅登謝繞 庫瑪拉室利 帕巴謝繞 f2.0s 區域性閱讀材料，翻譯紕漏｜d4221量理論釋莊嚴般若生藏 噶登嘉波 羅登謝繞 庫瑪拉室利 帕巴謝繞 f2.0s 區域性閱讀材料，翻譯紕漏（續13）

因此，如果形色等是不同的，那麼，沒有什麼叫做具有支分的。因此，形色等是通過自己的本質應該理解的，不是通過互相的本質。像那樣，形色是通過自己應該理解的，不是通過其他應該理解的。因為那個本身不能通過聲音顯示給其他，所以根的理解的行境是不可說的。如果說，根的行境不能通過聲音顯示，那麼，如何理解我聽見的那個本身是看見的呢？不能顯示的，如何會理解成那樣呢？因此，理解是可以顯示的，那麼，那個不是的，因為已經成立了，認識不是量。因此，通過那個理解，如何想要理解這個意義呢？暫時從聲音理解的時候，那個意義不是顯現的，從聲音，是對於意義有疑惑。如果不是那樣，不會像通過現量理解一樣，與疑惑關聯。如果說，從聲音，意義的物體和沒有物體共同顯現，因此有疑惑，那麼，為什麼現量也不會那樣呢？如果說，對於那個，通過顯示形態的特殊，不會那樣，那麼，在這裡，通過什麼阻止執持顯現的特殊呢？因為沒有特殊。如果那樣，聲音的理解不會執持物體的自性，因為與現量不一致。如果說是通過自己的本質理解，那麼，那個看見會變成不是量，因為執持已經執持的。也會變成沒有盲人，因為從聲音本身理解形色的自性。如果說，理解為一般的形態，那麼，那樣，因為通過被黃眼病損害的眼睛，也會獲得理解白色是黃色的形態，所以會變成量。如果說，那個也依賴於變成量，那麼，不是的，因為有過失。如果說，說拿牛來，那個理解因為沒有過失，所以是量，那麼，不是的，因為對於那個也有過失。如果說，說拿牛來，如果是拋出有的本身，那麼，有時候也會變成沒有。如果不是拋出，那麼，因為不可能拿來，所以非常清楚不是量。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「形色」、「支分」、「本質」、「根」、「理解」、「行境」、「聲音」、「現量」、「疑惑」、「形態」、「自性」、「量」、「盲人」、「一般」和「過失」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 本質與認知： 作者認為，本質是我們理解事物的方式，但本質本身也可能是多變的和不確定的。現代本質主義也認為，本質是我們理解事物的方式，但本質本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明本質是我們理解事物的方式。 聲音與認知： 作者認為，聲音是我們認知的一種方式，但聲音本身也可能是多變的和不確定的。現代語言哲學也認為，聲音是我們認知的一種方式，但聲音本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明聲音是我們認知的一種方式。 量與認知： 作者認為，量是我們認知的一種方式，但量本身也可能是多變的和不確定的。現代邏輯學也認為，量是我們認知的一種方式，但量本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明量是我們認知的一種方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解本質與認知、根與認知、理解與認知、聲音與認知、現量與認知以及量與認知。

།འོན་ཏེ་གལ་ཏེ་ཡོད་ན་ཁྱེར་ལ་ཤོག་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་སྨྲ་བ་པོའི་བསམ་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཕྱིར། ཐེ་ཚོམ་དུ་ཁྱེར་ཏེ་འོང་བར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །ཐེ་ཚོམ་ཉིད་དུ་ བསྐུལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།ཐེ་ཚོམ་ཉིད་དུ་བཟུང་བའི་ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་གྱི་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཚད་མར་འགྱུར་རོ། །ཚད་མ་མ་ཡིན་པས་ནི་དངོས་པོ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཁྱེར་ནས་འོངས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་མི་འཁྲུལ་པ་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འགའ་ཡང་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྐུལ་ བས་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།གཞན་ཡང་བྱ་བ་ལ་སྒྲ་ནི་བྱེད་པ་པོའམ། འོན་ཏེ་ཤེས་བྱེད་ཡིན་པར་འདོད། །བྱེད་པོ་ཡིན་ན་མི་སླུ་བ། །མེད་ཕྱིར་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན། །བྱེད་པ་པོ་མི་སླུ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་ནི་མེད་དོ། །ཐོབ་པ་ནི་བྱས་པ་ན་ཚད་ མ་གཞན་གྱིས་ཡིན་ནོ།།ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ནི་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་བྱ་བ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་ནི་མི་སྲིད་དོ། །མེད་པའི་བྱ་བ་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ལ། རང་གི་ངོ་བོར་ཡོད་ན་ནི་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །སྤྱིའི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་སྤྱི་དེ་བྱ་བ་མེད་ཀྱང་ ཡོད་པའི་ཕྱིར་ནི་སྤྱི་རྟོགས་པ་ན་བྱ་བ་ལ་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་སྒྲ་ནི་དབང་པོའི་དོན་གྱི་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དབང་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་ནི་བསྟན་དུ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །འོ་ན་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་དུ་མ་ཉིད་དུ་རྟོགས་ཤེ་ན། ཆོས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལས་ལྡོག་པ། །གང་དང་གང་ལས་ལོག་དེ་ ལས།།ཐ་དད་བཏགས་པའི་ཐ་དད་ཅན། །དེ་ནི་དུ་མའི་ངོ་བོ་ཉིད། །ཆོས་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་ནི་ལྡོག་པའི་ཁྱད་པར་བཏགས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་དང་པོ་ཉིད་དུ་གསེར་གྱི་བུམ་པ་སྣང་བ་ན་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་ལ་སོགས་པ་ལས་ཐ་དད་པར་སྣང་བའམ་དེ་དག་ལས་ཐ་དད་པར་སྣང་ངམ་གཅིག་།འོན་ ཀྱང་ཁ་དོག་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་གཅིག་ཉིད་དངོས་སུ་སྣང་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལ་ད་ལྟར་ནི་རྣམ་པ་དུ་མ་ཅན་གྱི་དོན་ཐ་དད་པ་གཞན་དང་། གཞན་ལས་ལོག་པ་མ་བརྟེན་ནས། ཐ་སྙད་ཀྱི་ལམ་ལ་གནས་པ་འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོར་ལྷུང་བ་དག་དམིགས་ཀྱིས་བསལ་ཏེ། བརྟགས་པས་ཐ་དད་ པར་འཇོག་པར་བྱེད་དོ།།གལ་ཏེ་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དག་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་ན་བུམ་པ་སྔོན་པོ་མ་ཡིན་པ་ལས་བུམ་པ་སྔོན་པོ་ཐ་དད་པ་ཉིད་དུ་ཅི་ལྟར་འགྱུར། གལ་ཏེ་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་ལ་སོགས་པ་ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་བུམ་པ་སྔོན་པོ་མ་ཡིན་པ་ལས་སྔོན་པོ་ལྡོག་པར་མི་འགྱུར་ ཏེ།དེའི་དབྱིབས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་སྔོན་པོ་མ་ཡིན་པ་ལ་སྔོན་པོར་འགྱུར་དགོས་ཏེ། དབྱིབས་ནི་ཁ་དོག་སྔོན་པོ་ལས་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་རོ།

如果說，如果是有，那麼，說拿來，是說話者的想法，因此，因為說在疑惑中拿來，所以不是量本身。如果說，是促使疑惑本身，因為執持為疑惑本身，所有的疑惑的理解都會變成量。不是量，所以不是執持物體。那麼，如何不欺騙拿來等呢？因為什麼也沒有做。促使不是一定做的。另外，對於行為，聲音是作者，或者想要是能知者。如果是作者，因為沒有不欺騙的，所以不是量本身。沒有說作者是不欺騙的這樣的詞語。獲得是做了，通過其他的量。能知本身，會變成出現，行為不是有自己的本質，所以是不可能的。沒有的行為，不是通過自己的本質執持，如果有自己的本質，那麼，不是會變成出現本身。如果說，爲了執持一般，那麼，那樣，因為那個一般即使沒有行為也是有的，所以當理解一般的時候，不會進入行為。因此，聲音是根的意義的能知。因此，根的行境只是不能顯示的。如果說，那麼，如何理解有法的多個法本身呢？從所有有法分離，從什麼和什麼分離，從那個，安立不同的具有不同，那個是多個的本質本身。法等的詞語是安立分離的特殊。像這樣，當最初顯現金瓶的時候，顯現與顏色和形狀等不同，或者顯現與那些不同，或者是一個。但是，顏色等的自性，一個本身是實際顯現的行境。對於那個，現在，不依賴於具有多個形態的其他不同的意義，和從其他分離，特別斷絕了安住在詞語的道路上，墮入輪迴大海的那些，通過考察，安立為不同。如果說，顏色和形狀的特殊不是不同的，那麼，如何會變成，從不是藍色的瓶子，藍色瓶子本身是不同的呢？如果說，顏色和形狀等不是不同的本身，那麼，那個時候，不會從不是藍色的瓶子分離藍色，因為具有那個形狀的自性，不是藍色的會變成藍色，因為形狀與藍色不同。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「量」、「疑惑」、「行為」、「作者」、「能知」、「本質」、「一般」、「根」、「行境」、「法」、「有法」、「詞語」、「輪迴」、「考察」、「顏色」、「形狀」和「分離」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 行為與認知： 作者認為，行為是我們理解事物的方式，但行為本身也可能是多變的和不確定的。現代行動邏輯也認為，行為是我們理解事物的方式，但行為本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明行為是我們理解事物的方式。 一般與認知： 作者認為，一般是我們理解事物的方式，但一般本身也可能是多變的和不確定的。現代型別論也認為，一般是我們理解事物的方式，但一般本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明一般是我們理解事物的方式。 詞語與認知： 作者認為，詞語是我們認知的一種方式，但詞語本身也可能是多變的和不確定的。現代語言哲學也認為，詞語是我們認知的一種方式，但詞語本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明詞語是我們認知的一種方式。 分離與認知： 作者認為，分離是我們理解事物的方式，但分離本身也可能是多變的和不確定的。現代集合論也認為，分離是我們理解事物的方式，但分離本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明分離是我們理解事物的方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解量與認知、行為與認知、本質與認知、一般與認知、詞語與認知以及分離與認知。

།དབྱིབས་ལ་སོགས་པ་སྔོན་པོ་མ་ཡིན་པ་ཡང་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་ཐ་དད་དོ་ཞེས་འཇིག་རྟེན་ན་རྟོག་པ་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ནི་ ནི་ཐ་དད་པ་དོན་དམ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།རྟོག་པ་ཙམ་གྱིས་ཉེ་བར་བཀོད་པ་ནི་དོན་དམ་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དཀར་པོ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དེ་ཉིད་དབྱིབས་ཀྱི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་པར་སྣང་བ་ཡིན་ན་ནི་དོན་དམ་པར་ཐ་དད་པར་འགྱུར་རོ། །དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བ་ནི་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པར་སྣང་ བའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།ཐ་དད་ཀྱང་ཐ་མི་དད་པར་སྣང་ངོ་ཞེ་ན། གཟུགས་དང་རོ་དག་དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བ་ཡིན་པར་ཡང་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ལ་ནི་དབང་པོ་ཐ་དད་པར་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་འདུ་བས་ཐ་དད་པ་མེད་པར་སྣང་བར་བྱེད་ནུས་པ་ཡིན་ན་དབང་པོ་ཐ་ དད་པས་གཟུང་བ་ཉིད་འཐད་པར་དཀའོ།།ཡུལ་གཅིག་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་མེད་པར་སྣང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུགས་དང་རོ་ལ་སོགས་པས་མ་ངེས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་བ་ལང་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ལས་ཁྲ་བོ་ལ་སོགས་པ་དང་། ཁྲ་བོ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ལས་སེར་སྐྱ་དང་། ཁུ་ཡུ་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པ་ ནི་རྟོགས་པས་ཐ་དད་པར་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་གནས་སོ།།དེ་ལ་ཁ་ཅིག་ཏུ་ནི་ཆོས་ཅན་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལས་ཐ་དད་པར་རྟོག་སྟེ། དཔེར་ན་བུམ་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བུམ་པ་ཡན་ལག་ཅན་གཅིག་མེད་ན་ནི་རིམ་གྱིས་གཟུགས་དང་། རོ་གཟུང་བ་ན་ བུམ་པར་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་སོ།།ཁ་ཅིག་ཏུ་ནི་ཆོས་ཐ་དད་པར་རྟོགས་ཏེ། གལ་ཏེ་ཐ་མི་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་བ་ལང་ཉིད་མེད་ན་ནི། ཁྲ་བོ་ལ་སོགས་པ་དེ་དང་ཐ་མི་དད་པ་རྣམས་ལ་ཐ་དད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཞན་ལ་ཡང་སྦྱར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ལྡོག་པའི་ཁྱད་པར་ལ་བརྟེན་ ནས་ཐ་དད་པར་བཏགས་པ་ཡིན་ནོ།།རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་ལྡན་པའི་ཐ་དད་པ་ཡང་ཐ་དད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དེ་མངོན་སུམ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་ན་ནི་བདེན་ཏེ། དཔེར་ན་མངོན་སུམ་ལ་སྣང་བའི་མེ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་རྟོགས་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། །ཆོས་ དང་ཆོས་ཅན་ཐ་དད་པ་ནི་ནམ་ཡང་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་སྣང་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཅི་བྱ་ཞེ་ན། འདི་ནི་མེ་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ། །དུས་གཞན་ལ་སོགས་པར་རྗེས་སུ་དཔོག་གོ་ཞེ་ན། འདིར་ཡང་དེ་ལྟར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་འདིར་རྟག་ཏུ་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱ་བ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རྟག་ཏུ་ རྗེས་སུ་དཔག་བྱ་ལ།།དཔེ་དེ་ཉིད་དུ་གང་གིས་གྲུབ། །རྗེས་དཔག་གཞན་གྱིས་གྲུབ་ན་ནི། །དེ་ནི་ལོང་བ་བརྒྱུད་པ་ཡིན། །འོན་ཏེ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་སྣམ་བུ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཐ་དད་པ་ནི་དཔེ་ཡིན་ནོ།

形狀等也是有不是藍色的，因此，那些是不同的，在世間，理解顯現為不同的。如果那樣，是不同的，會變成勝義的嗎？只是通過理解安排，不是勝義的道理。如果說，白色本身等顯現為不是形狀的自性，那麼，會變成勝義的不同。因為聚集在一個意義，是顯現為不是不同的因，如果不同，也顯現為不是不同的，那麼，形色和味道等聚集在一個意義，也有顯現為不同的嗎？對於那個，應該執持不同的根，那麼，如果說，聚集能使顯現為沒有不同，那麼，很難合理執持不同的根。因為是一個境，顯現為沒有不同，對於形色和味道等是不確定的。像那樣，從牛本身等，斑紋等，和從斑紋本身等，黃白色和黑褐色等不同，安住于理解安立為不同的。對於那個，在一些地方，理解有法與形色等不同，例如瓶子。如果說，如果沒有一個具有支分的瓶子，那麼，當依次執持形色和味道的時候，不會理解為瓶子，等等。在一些地方，理解法是不同的，如果說，沒有不是不同和不是不同的牛本身，那麼，對於那個和不是不同的斑紋等，不會變成不同。像那樣，也連線到其他。因此，依賴於分離的特殊，安立為不同的。如果說，具有比量的不同，也不是不同本身嗎？如果說，那個比量是現量先行的，那麼，是真的，例如，像理解顯現在現量的火為比量，會變成那樣本身。法和有法的不同，永遠不是那樣。如果說，如果顯現，比量做什麼呢？這個對於火也是相同的。如果說，在其他時間等進行比量，那麼，在這裡也會那樣。如果說，那麼，在這裡總是應該進行比量本身，那麼，那個也不是的，總是應該進行比量，通過什麼成立那個例子？如果通過其他的比量成立，那麼，那個是盲人傳遞。如果說，瓶子等與布等不同，是例子。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「形狀」、「勝義」、「理解」、「根」、「境」、「牛」、「斑紋」、「有法」、「法」、「比量」、「現量」、「時間」、「例子」和「盲人」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 勝義與認知： 作者認為，勝義是我們理解事物的方式，但勝義本身也可能是多變的和不確定的。現代形而上學也認為，勝義是我們理解事物的方式，但勝義本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明勝義是我們理解事物的方式。 例子與認知： 作者認為，例子是我們理解事物的方式，但例子本身也可能是多變的和不確定的。現代邏輯學也認為，例子是我們理解事物的方式，但例子本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明例子是我們理解事物的方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解勝義與認知、理解與認知、根與認知、比量與認知、現量與認知以及例子與認知。

།འདི་ལྟར་གང་དང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དེ་དག་ནི་ཐ་དད་པ་ ཡིན་ཏེ།དཔེར་ན། སྣམ་བུ་དང་ཤིང་རྟ་བཞིན་ནོ། །ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་དག་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ནི་དེར་ཡང་མངོན་སུམ་གྱིས་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེར་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་ལས་ཐ་དད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན་ཅིག་ཅར་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་ ཉིད་ཀྱིས་སོ།།འོན་ཏེ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་མེད་པར་ནི་སྣ་ཚོགས་སྣང་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་གྱི། ཐ་དད་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་གང་ལས་ཀྱང་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །འོན་ཏེ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་གཉིས་མེད་པར་ཐལ་བས་ཐ་དད་པའི་གྲུབ་པར་བྱེད་ པ་མི་འཐད་པ་ཤིན་ཏུ་གསལ་ལོ།།ཡང་ན། མ་འདྲེས་པར་ནི་སྣང་བས་ན། །བུམ་སོགས་ཐ་དད་གནས་པ་ཡིན། །དབྱིབས་སོགས་ལ་ནི་དེ་མེད་ཉིད། །སྣམ་བུ་སོགས་དང་མཚུངས་མ་ཡིན། །བ་ལང་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཐ་ དད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པས་ནི་དེ་དག་ཉིད་རྗེས་སུ་འགྲོ་བར་ཐ་སྙད་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པའི་ཡུལ་ཐ་དད་པ་དག་ལས་གཞན་པའི་སྤྱི་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པའི་ཡུལ་ཐ་དད་པར་སྣང་ བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཐ་དད་པ་དག་ལ་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པ་ཉིད་དུ་ཅི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། མཐོང་བ་མི་འཐད་པ་ཉིད་མིན། །མ་མཐོང་བ་ནི་འཐད་པ་མིན། །མཐོང་དང་མ་མཐོང་བ་དག་གིས། །ཡོད་དང་མེད་པར་རྣམ་པར་གནས། །གཅིག་ཏུ་འཛིན་པ་ནི་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ན་འཐད་པ་ཉིད་ དོ།།དེ་བཞིན་དུ་མ་མཐོང་བ་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཡང་འཐད་པར་འགྱུར་དགོས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་གནས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་ཐ་དད་པ་དག་ལ་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོ་ཙམ་དུ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཅིག་ཏུ་འཛིན་པའི་འདི་ནི་གང་དུ་ཡང་གཅིག་ལ་མཐོང་བ་མེད་དོ། །དམིགས་ པ་ལ་འགྱུར་བ་ཡིན་ན་དེ་ཡང་རིམ་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ།།སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ནི་འཛིན་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སོ་སོ་སོ་སོར་རིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པ་ནི་དངོས་པོ་དུ་མ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་མཐའ་དག་ནི་རྟོགས་པས་བྱས་པ་ཉིད་དོ།

像這樣，凡是隨行和相違的那些是不同的，例如，布和車一樣。如果說，顏色和形狀等也是那樣，那麼，不是的，因為隨行在那裡也是通過現量執持的。在那裡，也不是從隨行和相違的不同。那麼，如何呢？只是通過同時顯現為不同的。如果說，沒有隨行和相違，會變成只是顯現為各種各樣，但不是不同的，那麼，那樣，那麼，只是通過顯現為與任何都不同的。如果說，因為沒有隨行和相違，變成無二，所以成立不同的不合理，非常清楚。又：因為顯現為不混合，所以瓶等是不同的存在。對於形狀等，沒有那個本身，與布等不相同。因為牛本身等的隨行不是通過現量理解的，所以那個不同不是的，因為沒有隨行。因為具有理解為一個，所以安立那些本身為隨行。如果那樣，那麼，如果說，理解為一個的境，是從不同的其他一般，那麼，不是的，因為沒有顯現為理解為一個的境是不同的。如果說，如何會變成對於不同的理解為一個本身呢？對於這個說：看見不合理本身不是，沒有看見不是合理的，通過看見和沒有看見，在有和沒有中安立。因為執持為一個是看見，所以是合理本身。像那樣，沒有看見沒有不同，也必須變成合理，這個不是存在的。那個不是對於不同的執持為一個，因為只是安住在自己的本質。這個執持為一個的，在任何地方都沒有看見一個。如果是目標變成的，那麼，那個也是具有次第的。因為沒有分別理解每一個剎那，所以不能執持。因此，執持一切為一個，不是多個物體本身。因此，所有的法和有法都是通過理解做的本身。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「隨行」、「相違」、「現量」、「不同」、「無二」、「混合」、「本質」、「境」、「理解」、「剎那」、「法」、「有法」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 隨行與認知： 作者認為，隨行是我們理解事物關係的方式，但隨行本身也可能是多變的和不確定的。現代模態邏輯和相關邏輯也認為，隨行是我們理解事物關係的方式，但隨行本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明隨行是我們理解事物關係的方式。 相違與認知： 作者認為，相違是我們理解事物關係的方式，但相違本身也可能是多變的和不確定的。現代模態邏輯和相關邏輯也認為，相違是我們理解事物關係的方式，但相違本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明相違是我們理解事物關係的方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解隨行與認知、相違與認知、現量與認知、不同與認知、本質與認知以及理解與認知。

། དེ་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱིས་གཟུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མེད་དེ། གང་གི་ཕྱིར། བརྟགས་པའི་རང་བཞིན་ཐ་དད་པ། །སྣ་ཚོགས་སྣང་བ་དེ་དག་ནི། །རྟོག་པ་མེད་སེམས་སྣ་ཚོགས་མིན། །རེས་འགའ་བ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །མངོན་སུམ་ནི་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་རྣམ་པས་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ། བཏགས པའི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ནི་དེའི་ཡིན་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།མངོན་སུམ་གྱི་སྣང་བ་ཉིད་ནི་དོན་གྱི་དངོས་པོ་ལ་ལྟོས་པས་རེས་འགའ་བ་ཡིན་ལ། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་སྣང་བ་ནི་རེས་འགའ་བ་མ་ཡིན་པ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་གྱི་རྣམ་པ་ནི་གཅིག་ཡིན་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རྣམ་ པ་ནི་དུ་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་མངོན་སུམ་དག་ནི་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་དང་རྒྱུ་ཐ་དད་པས་ཀྱང་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་དམ་པའོ། །དཀར་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དག་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཉིད་ན་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནམ་དེ་དག་ནི་དབང་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་ ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འདི་ཡང་རྩོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་དཀར་སོགས་ཡོད་གྱུར་ཀྱང་། །དབང་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅི་འདྲ་བ། །དེ་ནི་སྒྲ་ཡིས་སྤྱོད་མིན་ཏེ། །ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ཐ་དད་ཕྱིར། །དཀར་པོ་ནི་དབང་པོ་ལས་ཆོས་སམ་ཆོས་ཅན་ཉིད་དུ་འགའ་ཡང་འཛིན་པ་མེད་ལ། དབྱིབས་ལ་ཐ་ དད་པར་ཡང་མ་ཡིན་ནོ།།སྒྲས་ནི་ཆོས་ཅན་ལ་སོགས་པ་དང་། མི་གསལ་བ་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་དུ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་དབང་པོའི་བློས་ནི་བསྟན་དུ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་སྒྲའི་བློ་ནི་དབང་པོའི་གཟུང་བ་ལ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ དོན་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ན་རང་བཞིན་ཐ་དད་པར་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་རྟེན་ཐ་དད་པས་རྣམ་པ་ཐ་དད་པར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་མིག་སེར་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་མིག་གི་ནུས་པ་དང་བྲལ་བ་དག་རྟེན་གྱི་བྱེ་བྲག་གིས་དཀར་པོ་ལ་ཡང་སེར་པོར་མཐོང་ལ། རབ་རིབ་ཅན་དག་གསལ་བ་ལས་གཞན་དུ་མཐོང་བ་ དེ་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དོན་གཅིག་ཡིན་ཡང་རྣམ་པ་ཐ་དད་པས་ཁས་ལེན་པ་ལ་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན་དེ་ནི་མེད་དེ། བློ་རྣམས་དོན་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ཡང་། །རྟེན་སྣ་ཚོགས་པས་དེ་འགྱུར་ན། །དེ་ནི་རྣ་བ་ལ་སོགས་སེམས། །ཐ་དད་དོན་ཅན་དེ་གང་ ལས།།གལ་ཏེ་རྟེན་ཐ་དད་པས་རྣམ་པ་ཐ་དད་པར་འགྱུར་སྲིད་ན། འོ་ན་ནི་ཐ་དད་པའི་རྣམ་པར་གནས་པ་འཇིག་པར་འགྱུར་ཏེ། རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་ནི་དོན་གཅིག་ན་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ཡང་། རྣ་བ་ལ་སོགས་པ་རྟེན་ཐ་དད་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། ། སེར་པོ་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་ཡང་འཁྲུལ་པ་ཉིད་པས་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ།

如果說，那個本身是通過現量執持的，那麼，那個是沒有的，因為什麼？考察的自性是不同的，那些顯現為各種各樣，沒有分別識的心不是各種各樣，有時候不是意的行境。現量是通過顯現的方式進入的，安立的境的形態，不合理是那個的。現量的顯現本身，依賴於意義的物體，所以是偶爾的，通過分別識的自性顯現的，不是偶爾的。現量的形態是一個，分別識的形態是多個。因此，分別識和現量，通過形態不同和因不同也是不同的，這個是勝義的。如果說，白色等的法的特殊，即使在沒有分別識的時候也是有的嗎？那些會變成根的行境嗎？這個也不是爭論，像這樣：如果說，即使有白色等，根的行境是什麼樣的？那個不是通過聲音的行境，因為理解的自性是不同的。白色不是從根執持任何法或者有法本身，也不是與形狀不同。因為通過聲音執持有法等，和不清晰等是不同的，所以根的理解是理解不能顯示的自性本身。因此，因為理解的形態是不同的，所以聲音的理解不是進入根的執持。因此，如果是一個意義本身，不合理是自性不同。如果說，通過不同的所依，會變成形態不同，像這樣，通過黃眼的力量，眼睛的能力分離的那些，通過所依的差別，對於白色也看見為黃色，和有翳障的那些，從清晰看見為其他，像那樣，在這裡也是的。如果說，即使是一個意義，通過不同的形態承認，沒有過失，那麼，那個是沒有的，即使理解是一個意義本身，如果通過各種各樣的所依，那個會變化，那麼，那個耳朵等的心，從哪裡是具有不同意義的？如果說，通過不同的所依，可能會變成形態不同，那麼，會變成，安住在不同的形態是會壞滅的，因為在同一個意義中，可能會有不同的形態。聲音等，也會通過耳朵等不同的所依本身，變成不同的形態。顯現為黃色等也是欺騙本身，通過聲音等也會獲得那個。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「現量」、「分別識」、「形態」、「自性」、「勝義」、「根」、「行境」、「聲音」、「所依」、「意義」、「理解」、「欺騙」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 形態與認知： 作者認為，形態是我們理解事物的方式，但形態本身也可能是多變的和不確定的。現代形式語義學也認為，形態是我們理解事物的方式，但形態本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明形態是我們理解事物的方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解現量與認知、分別識與認知、形態與認知、自性與認知、根與認知以及理解與認知。

།ནུས་པའི་ཁྱད་པར་ཡང་འདི་ཉིད་ཀྱིས་གསལ་བ་ཡིན་ནོ། །གང་གིས་ཐ་དད་པར་རམ་གཞན་དུ་དོན་རྣམ་པ་གཞན་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་འདི་འདྲ་བ་དེ་ནི་སྒྲ་ཉིད་ཀྱི་ནུས་པ་ཡིན། རྣམ་པ་གཞན་དུ རྟོགས་པ་ན་འཁྲུལ་པར་ནི་དཔྱད་པར་མི་བྱ་སྟེ།དེ་ལ་སྒྲས་རྣམ་པ་གཞན་དུ་རྟོགས་ཀྱང་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་སྣང་བ་ཡིན་པས་ན་འདི་འཁྲུལ་པར་ཅི་ལྟར་རིགས། འདི་ལྟར་ཁ་ཆུ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲས་དོན་དེ་ཉིད་བསྟན་པ་ནི་དོན་བྱ་བ་དེ་ཉིད་བྱེད་དོ་ཞེས་གང་བརྗོད་པ། དོན་བྱ་བ་འདི་ནི་དོན་དང་འབྲལ་པ་མ་ ཡིན་ཏེ།འོན་ཀྱང་གོམས་པ་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་དུག་ཞི་བ་ལ་སོགས་པ་ནམ་མཁའ་ལྡིང་བསྒོམ་པ་དང་འབྲེལ་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་གཅིག་ཉིད་དང་རྟེན་ཐ་དད་ཀྱང་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་། སེམས་ཀྱི་རྟེན་ནི་གཞན་དང་གཞན། །སྐྱེས་བུ་ཕྱུག་ཀྱང་གཅིག་ ཉིད་ཀྱི།།དངོས་དེ་རང་བཞིན་སྣ་ཚོགས་སུ། །སྣང་བ་དེ་ནི་གང་ལས་ཡིན། །རྟེན་ཐ་དད་པས་ནི་ཤེས་པ་ཐ་དད་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་ཀྱི་དོན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་གཅིག་ཉིད་ཡིན་པས་དེ་ནི་ཤེས་པ་དེ་ལ་རང་བཞིན་གཅིག་ཉིད་དུ་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། །མེད་པ་ནི་སྣང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །སྣང་ངོ་ ཞེ་ན།འོ་ན་ནི་དེ་སྣང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་སྣང་བ་ན་གཞན་སྣང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་དེའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་དེ་ལྟ་ན་ནི་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མིག་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །འགྱུར་མོད་ཉེས་པ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། གཅིག་ཉིད་འགལ་བར་ འགྱུར་ཏེ་མིག་ཀྱང་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཡུལ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི། བློ་རྣམས་དོན་གཅིག་ཡིན་ཡང་ཞེས་བྱ་བའི་དཀྱུས་མ་ཉིད་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། །ཡུལ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་རྟེན་གྱི་དངོས་པོ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ངག་གི་དོན་འདིར་འགྱུར་ཏེ། བློ་རྣམས་དོན་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ཡང་། །རྟེན་སྣ་ཚོགས་ པས་དེར་འགྱུར་ན་ཞེས་ཕན་ཚུན་འགལ་བར་འགྱུར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོས་སྣང་བ་ཉིད་ཡུལ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་གཞན་ནི་མེད་དོ། །འོན་ཏེ་སྒྲ་རྟེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལན་ཡིན་ཏེ། རྟོགས་པའི་སྒྲ་ལས་རང་གི་ངོ་བོས་དོན་རྟོགས་སོ། །འདི་ནི་དོན་རྟོགས་པའི་ཡུལ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རྟོགས་ཟིན་ པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟ་ན་ནི་དོན་ཀྱང་ཡུལ་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོས་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ།

通過這個本身，也闡明了能力的不同。通過什麼，會理解為不同，或者其他，或者意義的形態不同，這個是聲音本身的能力。當理解為形態不同的時候，不應該考察為欺騙，因為通過聲音理解為形態不同，也顯現為做意義的行為，因此，如何合理說這個是欺騙呢？像這樣，通過口水等的聲音顯示那個意義，那個意義的行為本身是做的，所說的，這個意義的行為不是與意義分離的，但是，是與習慣關聯的，例如，像毒藥平息等與修習虛空飛行關聯一樣。因此，即使是一個意義本身，和所依不同，也不是形態不同。另外：心的所依是其他和另外的，即使是富有的人也是一個本身，那個物體，自性是各種各樣，顯現的那個，是從哪裡來的？通過不同的所依，產生不同的理解，但不是意義。因為意義藍色等是一個本身，所以那個對於那個理解，會顯現為一個自性本身。沒有不是顯現的。如果說，顯現，那麼，那個不是顯現的。如果說，其他顯現，其他顯現，這個不是關聯的。如果說，因為是那個的因，所以是那個顯現，那麼，那樣，因為是因本身的境，所以眼睛等會變成境本身。即使變成，有什麼過失呢？會變成一個本身是相違的，因為眼睛也是境。如果是境本身，那麼，即使理解是一個意義，這樣的次第本身也會壞滅。如果是境本身，那麼，不是所依的物體本身。因此，語言的意義在這裡會變成：即使理解是一個意義本身，如果通過各種各樣的所依，在那裡會變化，這樣會變成互相相違。因此，通過自己的本質顯現本身是境，沒有其他的形態。如果說，因為聲音是所依，這個是回答，通過理解的聲音，通過自己的本質理解意義。這個也不是理解意義的境，因為已經理解了，那麼，那樣，意義也不會變成境，因為不是通過自己的本質理解的。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「能力」、「聲音」、「意義」、「形態」、「欺騙」、「習慣」、「所依」、「理解」、「自性」、「境」、「因」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解能力與認知、聲音與認知、意義與認知、形態與認知、自性與認知以及理解與認知。

།འོན་ཏེ་དེ་ལས་ཀྱང་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། དེ་དེ་ལས་ཐོབ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་འབྲེལ་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། དེ་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་གཞན་ལས་ཐོབ་པར་ བརྗོད།དེ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་མ་རྟོགས་པ་ལ་འཇུག་པ་ཉིད་ཅི་ལྟར་ཞེས་བསམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་དེ་ལས་དེ་ཐོབ་པར་མཐོང་ངོ་ཞེ་ན། རྣམ་པ་དེ་ཉིད་ལས་དེ་རྟོགས་པ་དེས་ན་དེར་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་ལྡན་པའི་ཐོབ་པར་འགྱུར་གྱི་སྒྲ་དང་ལྡན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་དེ་ནི་རྗེས་ སུ་དཔག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་གྱི་སྒྲའི་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ།།དེས་ན་དབང་པོའི་བློ་ཡུལ་ནི་བསྟན་དུ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་དོ། །འོ་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ཡང་དེའི་རང་བཞིན་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་མི་སྣང་བ་ལ་ཇི་ལྟར་འཇུག་ཅེ་ ན་ཐམས་ཅད་དུ་མི་སྣང་བ་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ།།དེ་ངས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཇུག་པ་ནི་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། བདེན་ན་དེ་ལྟ་ན་ཡང་འདིའི་དོན་དམ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །མ་རྟོགས་ཀྱང་རྟོགས་པར་རློམ་ནས་ཐམས་ཅད་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཉིད་དོན་དམ་པ་ཡིན་ནོ། །གང་དུ་མངོན་ པར་རློམ་པ་དེ་ཉིད་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དབང་པོའི་ཤེས་པའི་དོན་སྒྲའི་ཡུལ་དོན་དམ་པ་ཉིད་ཟློག་པར་བྱེད་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་གཞན་གྱི་དེ་ཉིད་ཁས་ལེན་ན་ནི་དེད་ཀྱི་འདོད་པ་གྲུབ་བོ། །གལ་ཏེ་རང་གི་ངོ་བོས་དེ་ཉིད་རྟོགས་ན་ནི་དོན་དམ་པའི་ཡུལ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་ འགྱུར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་རྟེན་སྣ་ཚོགས་པ་ཉིད་ཡིན་ཡང་རང་གི་ངོ་བོས་མ་རྟོགས་པ་ནི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་རང་བཞིན་འགའ་ཞིག་དེ་ལ་རྗེས་སུ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དོན་དམ་པར་དེའི་རང་བཞིན་སྒྲའི་ཤེས་པའི་རྗེས་སུ་ཞུགས་ན་འོ་ན་ནི་གསལ་བའི་རང་ བཞིན་དུ་འཛིན་པ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ།།རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་ནི་རྣམ་པ་གཞན་དུ་རྟོགས་པས་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་ཐ་དད་ཀྱང་ངོ་ཞེས་པ་ལས་གཅིག་ཉིད་དུ་མི་འགལ་ལོ་ཞེ་ན་དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ་འདི་ལྟར། མཐོང་བ་རྟོགས་པ་མེད་པར་ནི། །བརྗོད་དང་རྣམ་རྟོག་འཇུག་པའི་ཕྱིར། ། མཐོང་ལས་བ་ལང་ལ་སོགས་པའི། །ངོ་ཤེས་པ་ནི་བཟློག་པ་ཡིན། །བརྗོད་པ་དང་རྟོག་པ་དག་གིས་མཐོང་བའི་དངོས་པོ་ལ་མི་རིག་གོ་ཞེས་ད་ལྟ་ཉིད་བསྒྲུབས་པ་ཡིན་ནོ།

如果說，因為從那個也獲得，所以是境，那麼，那個是不合理的，那個從那個獲得，有什麼關聯？因為那個是通過自己的本質應該獲得的，如何說從其他獲得？如果說，爲了進入那個，如何進入沒有理解的，應該思考。如果說，看見從那個形態獲得那個，通過那個形態本身理解那個，因此，爲了進入那裡，會變成具有比量的獲得，但不是具有聲音的，會變成這樣。因此，那個會變成只是比量的境，但不是聲音的，會變成這樣。因此，根的理解的境，是不能顯示的自性本身。如果說，那麼，會變成比量的境嗎？不是的，因為對於比量，那個自性也不顯現。如果說，那麼，如何進入不顯現的呢？已經顯示了，進入所有不顯現本身。如果說，我理解那個，是進入的嗎？如果是真的，那麼，即使那樣，這個的勝義不是的。即使沒有理解，也自以為理解，所有都進入，這個本身是勝義的。如果說，哪裡自以為顯現的，那個是境，根的理解的意義，雖然遮止了聲音的勝義境，但因為不是世俗的，所以沒有過失。如果說，承認其他的那個本身，那麼，那個的意願成立。如果說，通過自己的本質理解那個本身，那麼，會理解為勝義的境本身。因此，即使是各種各樣的所依本身，不是通過自己的本質理解的，不是境。如果說，因為那個的某個自性進入那個，所以是境本身，如果說，在勝義上，那個的自性進入聲音的理解，那麼，也會理解，通過其他執持為清晰的自性。進入不是通過理解為其他形態的能力。如果說，即使形態不同，也與一個本身不相違，那麼，那個也不是真的，像這樣：因為沒有看見的理解，所以進入言說和分別識，從看見，牛等的認識是遮止的。通過言說和分別識，不認識看見的物體，現在已經成立了。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「境」、「獲得」、「比量」、「根」、「自性」、「勝義」、「世俗」、「所依」、「理解」、「認識」、「言說」、「分別識」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 境與認知： 作者認為，境是我們認知的一種方式，但境本身也可能是多變的和不確定的。現代認知科學也認為，境是我們認知的一種方式，但境本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明境是我們認知的一種方式。 認識與認知： 作者認為，認識是我們認知的一種方式，但認識本身也可能是多變的和不確定的。現代認識論也認為，認識是我們認知的一種方式，但認識本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明認識是我們認知的一種方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解境與認知、比量與認知、自性與認知、勝義與認知、理解與認知以及認識與認知。

།གཟུང་བ་ངོ་ཤེས་པ་ཡིན་ན། སྒྲ་དང་རྟོགས་པ་དག་གིས་ནི་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ངོ་ཤེས་པར་ག་ལས་འགྱུར། འོ་ན་ཅི་ལྟར་གང ཞིག་བདག་གི་འདི་ལས་རྟོགས་པ་དེ་ནི་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན།མ་རྟོགས་ཀྱང་རྟོགས་པ་མངོན་པར་རློམ་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། འོ་ན་ཅི་ལྟར་མི་གནོད་ཅེ་ན། བརྟགས་ན་གནོད་པ་ཉིད་དོ། །རྟོགས་པ་ཐ་དད་པ་ནི་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་སྒྲ་དང་རྟོགས་པ་དག་ལ་ཡོད་པ་ཉིད་ དེ།དྲན་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དྲན་པ་དེ་ནི་སྔར་བཟུང་བ་ཡིན་ཞིང་མཐོང་བ་ནི་ད་ལྟར་བ་ལ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྒྲ་དང་རྟོགས་པ་དག་གིས་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ན་མཐོང་བས་ཅི་བྱ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་ངོ་ཤེས་པ་ཡང་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི་དོན་དམ་པར་རྟོགས་པ་ནི་མ་ ཡིན་ནོ།།མཐོང་བ་ལས་ནི་སྔོན་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་གཅིག་ཉིད་ཀྱི་ཐ་སྙད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཉིད་འབའ་ཞིག་ཡིན་གྱི། དོན་དམ་པ་འཛིན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །བ་ལང་ལ་སོགས་མཐོང་བ་ལ། །རིགས་སོགས་བརྗོད་དང་རྣམ་རྟོག་དག་།རྗེས་སུ་འགྲོ་ལས་རྗེས་དཔོག་དག་།དེ་ཡང་འདི་ཡིས་ སུན་ཕྱུང་ངོ་།།རྗོད་པ་དང་རྟོགས་པ་དག་གིས་ནི་དངོས་པོ་ལ་རེག་པ་མ་ཡིན་ན། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ནི་དོན་དམ་པར་འགའ་ཡང་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་ཙམ་མོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། མཐོང་བའི་ཅི་ལྟ་བ་བཞིན་དྲན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མཐོང་བ་ལས་མ་རེག་ན་ཡང་མཐོང་བ་དང་འབྲེལ་པའི་ རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་རང་བཞིན་མི་འཛིན་ཏོ།།དེས་ན་མཐོང་བ་ལ་སྤྱི་ཡོད་དོ་ཞེས་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་བ་ལང་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་ཤེ་ན། འདི་ལ་བཤད་པ་ནི། མཐོང་བ་ཐ་དད་ཉིད་ཡིན་ཡང་། །ངོ་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིས། །རྣམ་རྟོག་གཅིག་ནི་རང་བཞིན་གྱིས། །བྱེད་པ་ཡིན་ ཞེས་བརྗོད་ཟིན་ཏོ།།ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པའི་དོན་གཞན་དང་གཞན་འཛིན་པ་ལ་བརྟེན་པའི་མཐོང་བ་སྐྱེས་པ་ནི་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་རྣམ་པ་གཅིག་འཛིན་པར་ནུས་པའི་ལམ་ན་གནས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་རྣམ་པ་གཞན་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ན་རང་ཉིད་གོམས་པ་དང་། རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་འདུ་བྱེད་ ཀྱི་ས་བོན་སད་པས་ནུས་པ་གསལ་བར་བརྟས་པ་ཞུགས་པ་ནི་ངོ་ཤེས་པའི་རྟོགས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་ལ།རིགས་ལ་སོགས་པའི་རྟོགས་པ་དོན་མེད་པའི་ལམ་དུ་ཞུགས་པ་ནི་དེའི་དབང་གིས་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་ནི་བསྟན་དུ་མེད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་གནས་སོ། །ཡིད་ཀྱང་དོན་དང་ཆགས་ལ་ སོགས།།རང་རིག་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའོ།

如果執持是認識，那麼，聲音和理解等不是執持，因此，如何會變成認識？如果說，那麼，如何理解，凡是我從這個理解的那個是這個呢？不是變成，即使沒有理解，也自以為理解嗎？如果說，那麼，如何不損害呢？如果考察，是損害本身。不同的理解是損害的，那個也是在聲音和理解等有的本身，因為是應該憶念的境。那個憶念是以前執持的，看見是在現在的。如果說，如果通過聲音和理解等顯現理解，看見做什麼呢？已經顯示了。因此，認識也只是顯現的傲慢而已，不是勝義的理解。從看見，只是跟隨以前，安立一個本身的詞語的分別識本身，但不是執持勝義。看見牛等，種類等言說和分別識等，從隨行，比量等，那個也通過這個駁斥了。如果言說和理解等不是觸及物體，隨行在勝義上也不是執持任何，因為顯示這個只是顯現的傲慢。爲了憶念看見的如何，即使沒有觸及看見，也不執持與看見關聯的隨行的自性。因此，理解看見有一般，不是的。如果說，那麼，如何理解那個牛本身是這個呢？對於這個說：即使看見是不同的本身，通過稱為認識，一個分別識通過自性是做的，已經說了。依靠執持互相不同的其他意義，產生的看見，不是安住在能執持不同和不是不同的一個形態的道路上。但是，因為沒有其他的形態，所以自己習慣，和與隨順的行作的種子甦醒，能力顯明地增長，進入，產生認識的理解，和進入種類等理解為無意義的道路，是依靠那個。因此，現量是安住在具有不能顯示的境。意也對於意義和貪著等，是自證，不是分別識。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「執持」、「認識」、「聲音」、「理解」、「憶念」、「現量」、「勝義」、「分別識」、「種類」、「隨行」、「一般」、「意」、「自證」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 執持與認知： 作者認為，執持是我們認知的一種方式，但執持本身也可能是多變的和不確定的。現代認知科學也認為，執持是我們認知的一種方式，但執持本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明執持是我們認知的一種方式。 一般與認知： 作者認為，一般是我們理解事物的方式，但一般本身也可能是多變的和不確定的。現代型別論和範疇論也認為，一般是我們理解事物的方式，但一般本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明一般是我們理解事物的方式。 自證與認知： 作者認為，自證是我們認知的一種方式，但自證本身也可能是多變的和不確定的。現代現象學和認知神經科學也認為，自證是我們認知的一種方式，但自證本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明自證是我們認知的一種方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解執持與認知、認識與認知、現量與認知、分別識與認知、一般與認知以及自證與認知。

།དོན་དང་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི། །རང་གི་ངོ་བོ་རིག་པའི་ཡིད་ཀྱང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་ཡིན་ཏེ། ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྣམ་པར་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །མིག་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྣམ་པས་ འཇུག་པར་དམིགས་པ་ཡིན་ལ།མིག་ལ་སོགས་པས་བསྐྱེད་པ་ཡང་དབང་པོའི་ཤེས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་དེ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིད་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་འདིས་སྔར་མྱོང་བ་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར། སྔར་མྱོང་བ་ནི་འཛིན་པ་ན། །ཡིད་ནི་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན། །སྔར་མྱོང་བ་དྲན་པར་བྱ་བའི་ རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ནི་རྟོགས་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དྲན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པར་མངོན་སུམ་བྱེད་པ་ནི་སྔར་ཉམས་སུ་མྱོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བར་ཅི་ལྟར་འགྱུར་དངོས་པོ་ལ་སྔར་མྱོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཅི་ལྟར་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ། ངོ་ཤེས་པ་ནི་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་མ་མཐོང་བ་འཛིན་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི། མ་ མཐོང་འཛིན་ན་ལོང་བ་ལ།།སོགས་པ་ཡིས་ཀྱང་དོན་མཐོང་འགྱུར། །ལོང་བ་ལ་ཡང་ཡིད་ཡོད་པ་དེས་ན་དེ་དང་གཞན་གྱིས་དོན་ཐམས་ཅད་འཛིན་པར་ཐལ་ལོ། །དེའི་ཕྱིར་འོན་པ་དང་ལོང་བ་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །སྐད་ཅིག་ཉིད་ཕྱིར་འདས་པ་ཡི། །དོན་མཐོང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞིང་། ། སྐད་ཅིག་མིན་ན་མཚན་ཉིད་ནི། །ཁྱད་པར་བཅས་པ་བརྗོད་བྱར་འགྱུར། །དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ནི་སྐད་ཅིག་གིས་འཇིག་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་གང་གིས་གཟུང་བ་ཉིད་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཅི་ལྟར་འདས་པ་འཛིན་པ་ཡིན། ཅི་སྟེ་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་ན་དེའི་ཚེ་སྔར་མཐོང བ་གཟུང་བའི་ཕྱིར།དྲན་པ་བཞིན་དུ་བཟུང་ཟིན་པ་འཛིན་པ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡིད་ནི་བཟུང་ཟིན་པ་ཉིད་ཡིན་ཡང་ཚད་མ་ཡིན་ན་ནི། མཚན་ཉིད་ཁྱད་པར་བཅས་པ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་། བྱ་བ་སྒྲུབ་ཅན་ལས་ལ་ནི། །ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་མི་བྱེད་པ། །དབང་པོ་ཅན་ནམ་ གཞན་དག་ནི།།སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་ཅི་ལྟར་འདོད། །གང་ཞིག་དབང་པོའི་ཤེས་པས་རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་བཅད་པ་དེ་ལ་གཞན་གྱིས་བྱ་བ་ཅི་ཡོད། རང་བཞིན་དེ་ཉིད་ཡོངས་སུ་གཅོད་དོ་ཞེ་ན། ཡོངས་སུ་བཅད་པ་ལ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་དོན་ཅི་ཡིན། རང་གི་ངོ་བོ་སྣང་བ་ཉིད་དེ་གཞན་ལ་ ཡང་སྐྱོན་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན།དེ་ལྟ་ན་རྟག་པ་ལ་ཡོངས་སུ་བཅད་པ་ཉིད་རྟག་ཏུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ལ་གཞན་གྱིས་བྱ་བ་ཅི་ཞིག་བྱེད་པར་འགྱུར། ད་ལྟར་གཞན་གྱིས་བཅད་དོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། རྟག་པའི་ཕྱིར་ད་ལྟར་ཡང་དེ་ཉིད་ཡིན་པས་གཞན་ལ་ཡང་ནུས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཡོངས་ སུ་གཅོད་པར་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་འབྲེལ་བ་སྟེ།ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་པ་མེད་ན་རྟག་པ་ཉིད་དུ་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

意，對於意義和貪著等，認識自己的本質，也是現量，因為沒有分別識，因為進入體驗的形態。眼睛等分別識本身，是目標進入體驗的形態，眼睛等產生的，也不是根的理解本身嗎？如果說，如果從那個產生的，是意，那麼，那時，這個會執持以前體驗的。因此：當執持以前體驗的，意不是量本身。不是應該憶念的以前體驗的自性，不能理解。如何會變成，沒有應該憶念的，做現量，以前體驗的，對於物體，以前體驗的？如何理解？認識是排除的。如果說，如果執持沒有看見的，那麼，如果執持沒有看見的，盲人等也會看見意義。因為盲人也有意，因此，那個和其他會變成執持所有的意義。因此，會變成沒有聾人和盲人等。因為只是剎那，過去的意義，不是有看見，如果不是剎那，那麼，具有特殊性的特徵，會變成應該說。所有的物體都是通過剎那壞滅的，因此，通過什麼執持本身是執持的，如何執持過去的？如果說，如果承認不是剎那本身，那麼，那時，爲了執持以前看見的，像憶念一樣，執持已經執持的，不是量。如果意是已經執持的本身，也是量，那麼，應該說具有特殊性的特徵。另外：對於做行為的，不稍微做特殊性，具有根的或者其他，如何認為做？對於那個，通過根的理解，完全遮止了自性，對於那個，其他做什麼？完全遮止那個自性，如果說，對於完全遮止的，完全遮止的意義是什麼？自己的本質顯現本身，對於其他，又有什麼過失？如果那樣，對於常，完全遮止本身不是總是有的嗎？對於那個，其他會做什麼？現在，是其他遮止的，如果說，不是的，因為是常，所以現在也是那個本身，對於其他，也沒有能力。因為沒有那個完全遮止的，所說的，是不關聯的，如果沒有完全遮止的，因為不執持為常本身。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「意」、「現量」、「分別識」、「體驗」、「執持」、「憶念」、「根」、「量」、「剎那」、「特徵」、「常」、「自性」、「遮止」、「能力」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 意與認知： 作者認為，意是我們認知的一種方式，但意本身也可能是多變的和不確定的。現代認知科學也認為，意是我們認知的一種方式，但意本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明意是我們認知的一種方式。 遮止與認知： 作者認為，遮止是我們理解事物的方式，但遮止本身也可能是多變的和不確定的。現代否定邏輯也認為，遮止是我們理解事物的方式，但遮止本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明遮止是我們理解事物的方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解意與認知、現量與認知、分別識與認知、量與認知、自性與認知以及遮止與認知。

།གཞན་གྱིས་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཡིད་ཆེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་ལྟར་གཞན་རང་གི་དུས་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱེད་པས་རྟག་པ་ཉིད་ རྟོགས།དེའི་ཕྱིར་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འཛིན་པར་བྱེད་པ་གཞན་དོན་མེད་དོ། །དེའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་བློའང་། །ཐམས་ཅད་ཅིག་ཅར་འབྱུང་བར་འགྱུར། །གཞན་གྱིས་ཁྱད་པར་བྱ་མིན་ན། །དེ་ལས་ལྟོས་ པ་འགལ་ཕྱིར་རོ།།དེའི་རྣམ་པ་འཛིན་པ་རྟག་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་དུས་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་རོ། །དུས་ཐ་དད་པ་ན་ནི་རྟག་པ་གཅིག་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་དུ་འགལ་ཏེ། རྣམ་པ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་དུས་ཕྱིས་རྒྱུ་གཞན་ལས་སྐྱེས་པ་དེའི་ཚེ་ཡང་དེའི་དུས་འཛིན་པར་འགྱུར་དགོས་ སོ།།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་འཛིན་པར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྨི་ལམ་བདེན་པ་མཐོང་བ་སྟེ། རྨི་ལམ་བདེན་པ་མཐོང་བ་ནི་དེའི་དུས་སུ་རྟོགས་པ་ཉིད་འཛིན་པར་མཐོང་ངོ་། །དབང་པོའི་ཤེས་པ་ལས་ཡིད་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྣམ་པ་གཞན་དུ་ནི་དམིགས་པ་མེད་དོ། །མ་དམིགས་པ་ལ་ནི་དམིགས་སོ་ ཞེས་འཐད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དག་ནི་གལ་ཏེ་ཡིད་ཀྱིས་མི་དམིགས་ན་ཡིད་ཀྱིས་དྲན་པར་ཡང་མི་འགྱུར། འདིར་དེ་ལས་གཞན་གང་གིས་ཀྱང་། །རང་གིས་རིག་དྲན་ནམ་ཡང་མེད། །གལ་ཏེ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་དབང་པོའི་ཤེས་པས་བཟུང་བ་ཡིད་ཀྱིས་དྲན་པ་མ་ ཡིན་ན་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པས་ཀྱང་བཟུང་བ་དྲན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ།དེ་དག་ཀྱང་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བར་ཡང་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས། །དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་ལས་བྱུང་ཅན། །ཡིད་ནི་ཡུལ་གཞན་ཉིད་ འཛིན་བྱེད།།དེ་ཕྱིར་ལོང་བས་མཐོང་བ་མིན། །རང་གི་ཡུལ་གྱི་དེ་མ་ཐག་པའི་ཡུལ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཅན་དབང་པོའི་ཤེས་པས་བསྐྱེད་པའི་ཡིད་ཀྱང་མངོན་སུམ་མོ། །གལ་ཏེ་དེ་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་དུས་མཉམ་པར་འབྱུང་བ་ཡིན་ན་ནི། དེ་དབང་པོའི་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཟུང་བའི་ཕྱིར་ན་ ཡིད་དོན་མེད་དོ།།དབང་པོའི་ཤེས་པ་རྒྱུན་འཆད་ན་གཞན་དམིགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་འདི་གང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། གོམས་ལས་མདུན་ན་གནས་པ་ལ། །འདིའོ་ཞེས་སོགས་ཤེས་པ་གང་། །མངོན་དུ་བྱེད་ཕྱིར་དེ་ལ་ནི། །ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ཡིན་པར་འདོད། །འདི་ ཞེས་མདུན་ན་གནས་པ་ལ་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་རྣམ་པས་འཇུག་པ་ནི་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་མོ།།འོན་ཏེ་མིག་གི་བྱེད་པ་ཉིད་ལས་སྐྱེ་བ་ནི་མིག་གི་ཤེས་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། མིག་གི་ཤེས་པ་ནི་གཟུགས་སྣང་བ་ཙམ་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་བ་ཡིན་ལ་སྔར་གོམས་པ་ནི་ངེས་པ་ལ་ཡིན་ནོ།

如果說，通過其他執持，那麼，不是的，因為沒有相信。如何，其他通過自己時間本身理解，理解常本身？因此，爲了通過完全遮止本身安住，執持，其他沒有意義。因為理解那個自性。從那個物體產生的理解，也會變成所有同時出現。如果不是其他做特殊性，那麼，從那個，依賴是相違的。執持那個形態，進入常的理解，會變成所有同時。如果時間是不同的，那麼，會相違，是常一個本身的境，因為形態是不同的。如果說，如果時間晚，從其他因產生的，那時，也必須執持那個時間。如果不是那樣，因為不能執持。看見夢是真實的，看見夢是真實的，看見執持在那個時間理解本身。從根的理解，意體驗的形態，沒有其他目標。對於沒有目標，說有目標，不合理，因為沒有量。其他，如果意沒有目標，意也不會憶念。在這裡，從那個，通過其他任何，自己認識憶念也沒有。如果說，因為是不同的，根的理解執持的，意不是憶念，那麼，即使通過具有分別識的執持，也不會憶念，因為那些也是不同的。如果說，因為是意，也會變成因為是理解。因此：根的分別識，那個直接從緣產生的，意是執持其他境本身。因此，盲人不是看見。自己境的那個直接的境，同時做的，根的理解產生的意，也是現量。如果說，如果那個是與根的分別識同時出現的，那麼，因為那個是通過根的理解本身執持的，所以意沒有意義。如果根的理解中斷，因為沒有其他目標，這個是什麼特徵？對於這個說：從習慣，對於安住在前面，這個等理解是什麼？爲了顯現，對於那個，認為是意的現量。這個等，通過顯現安住在前面的形態進入，是意的現量。如果說，如果從眼睛的行為本身產生，是眼睛的理解本身，那麼，不是的，眼睛的理解只是接近於顯現形色，以前的習慣是在確定。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「意」、「執持」、「常」、「根」、「理解」、「量」、「時間」、「憶念」、「分別識」、「習慣」、「現量」、「特徵」、「形色」、「確定」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 常與認知： 作者認為，常是我們理解事物的方式，但常本身也可能是多變的和不確定的。現代形而上學也認為，常是我們理解事物的方式，但常本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明常是我們理解事物的方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解意與認知、現量與認知、分別識與認知、量與認知、常與認知以及習慣與認知。

།འདི་ལ་མིག་གི་བྱེད་པ་ མེད་པས་ཡིད་སྔར་གོམས་པའི་མཚན་ཉིད་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།འདི་ནི་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་རྣམ་པ་དེ་ནི་མིག་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཟུང་བའི་ཕྱིར་ཡིད་དོན་མེད་དོ་སྙམ་ན་མོས་པ་ལྷག་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ཞེས་བྱ་བས་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཉིད་དོ། །འོ་ན་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འཇུག་པར་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ཤིན་ཏུ་གོམས་པ་ལས་གཞན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ན་ཡང་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འདི་ལྟ་བུའི་ཡིད་ནི། སྔར་གཟུང་བ་རྟོགས་པ་མ ཡིན་ཏེ།འོན་ཀྱང་དེའི་དུས་ཕྱིས་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །གཟུང་བ་ལ་འཛིན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །གཟུང་བ་ལ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཉེ་བར་གནས་པ་ལ་སྔར་གྱི་འཛིན་པ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་དུས་གཅིག་ཏུ་རྣམ་པ་གཉིས་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདི་རྣམ་པ་གཉིས་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། འོ་ན་གཅིག་ ཏུ་ཞེན་པར་ཅི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན།རབ་རིབ་ཅན་གཉིས་ཀྱིས་ཟླ་བ་གཉིས་མཐོང་བའི་ཚུལ་དུ་སྐྱོན་མེད་དོ། །འོ་ན་གོམས་པ་ལས་སྐྱེས་པ་མདུན་ན་གནས་པའི་རྣམ་པར་འཛིན་པའི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་དབང་པོ་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ ཉམས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།བདེན་ཏེ། དེ་ནི་ཉམས་པ་ཉིད་དོ། །འདི་མ་ཉམས་པས་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་བྱར་མེད་དོ། །དབང་པོ་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་བ་དང་བདེ་བ་མ་ཡིན་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། འདིར་ཡང་རྩ་བའི་སློབ་དཔོན་གྱི་ཚིག་དང་འགལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཆགས་པ་དང་། སྡང་བ་དང་། གཏི་མུག་དང་། བདེ་བ་དང་། སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་རང་རིག་པ་ནི་དབང་པོ་ལ་མི་ལྟོས་པའི་ཕྱིར། ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །འོ་ན་ནི་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པའི་དབང་པོ་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་ཀྱི་བདེ་བ་དང་བདེ་བ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་གྲགས་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲས ནི་བདེ་བའི་རྒྱུ་རོ་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ།རྣམ་པར་མི་རྟོག་ཀྱང་དབང་པོའི་ཤེས་པ་ཚ་བ་དང་ཞིམ་པ་ལ་སོགས་པར་སྣང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །ཡང་ན་རྟོག་པ་མེད་པར་ཆོས་མཐུན་པའི་ཕྱིར་ཡིད་ཉིད་ལ་དེ་སྐད་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་མི་འགལ་ལོ། །གལ་ཏེ་ཡིད་རྣམ་པ་གཞན་དུ་འཛིན་ཅིང་དབང་པོའི་ ཤེས་པ་ཡང་གཞན་དུ་འཛིན་ན།འོ་ན་རྣམ་པ་དུ་མར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དབང་པོའི་ཤེས་པ་ལ་ཡང་ཐལ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དབང་པོའི་ཤེས་པ་ཡང་གོམས་པ་ཅི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྣམ་པ་དུ་མར་འཇུག་པ་མི་ཟློགས་སོ།

因為對於這個，沒有眼睛的行為，所以意是從以前習慣的特徵產生的，因此，這個是意的現量。如果說，如果那個形態是通過眼睛等分別識本身執持的，所以意沒有意義，那麼，因為可能會有更強的意樂。通過稱為這個進入，因此，因為是進入的，所以是量本身。如果說，那麼，根的分別識不會變成進入的嗎？不是的，因為即使在非常習慣以外分別識的時候，也會進入。因此，像這樣的意，不是理解以前執持的，但是，是在那個時間之後產生的。也不是對於執持的執持。不是對於執持的執持，因為對於安住在近處的，以前的執持不進入。如果說，那麼，會變成同時獲得兩個形態嗎？這個不是兩個形態本身嗎？如果說，那麼，如何會執著一個？像有翳障的兩個人看見兩個月亮一樣，沒有過失。如果說，那麼，從習慣產生的，執持安住在前面的形態的快樂等，也會變成意的現量的自性。如果說，那麼，稱為從根產生的快樂，會壞滅嗎？是真的，那個是壞滅本身。這個沒有壞滅，也稍微沒有什麼可做的。如果說，因為產生從根產生的快樂和不是快樂，那個是相違的，那麼，在這裡，也會變成與根本的論師的詞語相違，因為貪著和，嗔恨和，愚癡和，快樂和，痛苦等自證，不依賴於根，是意的現量。如果說，那麼，法稱的稱為從根產生的快樂和不是快樂，這個會變成不是名聲嗎？通過快樂等的聲音，是說快樂的因，味道等，即使沒有分別識，根的理解也顯現為熱和美味等，是這樣的詞語。或者，因為沒有分別識，與法一致，因為在心裡說那個，所以不相違。如果說，如果意執持其他形態，根的理解也執持其他，那麼，會變成多個形態嗎？不是的，對於根的理解，也會變成是過失本身。即使根的理解，也像習慣如何，進入多個形態，是不能遮止的。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「意」、「現量」、「分別識」、「執持」、「習慣」、「量」、「形態」、「自性」、「根」、「快樂」、「痛苦」、「自證」、「貪著」、「嗔恨」、「愚癡」、「分別識」、「法稱」、「聲音」、「味道」、「美味」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解意與認知、現量與認知、分別識與認知、量與認知、自性與認知以及習慣與認知。

།དེ་ལྟ་བུ་འོ་ན་འདི་ཞེས་བྱ་བའི་ཤེས་པ་ཡང་གོམས་པ་ལས་དབང་པོས་བསྐྱེད་ པ་ཉིད་ཡིན་གྱི་ཡིད་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།བྱེད་པ་གཞན་ཡང་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ཡིད་ཀྱིས་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པ་འདི་དེ་ཞེས་བྱ་བར། ལྐོག་ཏུ་གྱུར་བ་ལ་ཡང་ཅི་ལྟར་མི་འཇུག་ཅེ་ན། འདི་ནི་བཟང་པོ་མ་ཡིན་ཏེ། ལྐོག་ཏུ་གྱུར་ ལ་འཇུག་པ་ནི།།མངོན་དུ་བྱེད་པས་འཇུག་མིན་པ། །དེ་ཕྱིར་དེ་ནི་མངོན་སུམ་ཉིད། །ཡིན་ཞེས་ཇི་ལྟར་ངེས་པ་ཡིན། །མངོན་སུམ་གྱི་དོན་ནི་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཉིད་དོ། །ཡིད་དེ་ཉིད་འགའ་ཞིག་ལ་ནི་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་རྣམ་པ་ཡིན་ལ། འགའ་ཞིག་ལ་མ་ཡིན་ནོ། །བྱ་བ་ག་ལས་ཤེ་ན། འོ་ན་དབང་པོའི་ ཤེས་པ་ཡང་འགའ་ཞིག་ལ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ལ།འགའ་ཞིག་ལ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ག་ལས་རབ་རིབ་ཀྱི་ཚོགས་པ་གཞན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ཡང་ཚོགས་པ་གཞན་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། །འདི་ལྟར། རང་དོན་རྗེས་འགྲོའི་དོན་ལྟོས་ཅན། །དབང་སྐྱེས་བློ་ནི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཕྱིར་འདི་གཞན་འཛིན་ ན་ཡང་།།ངེས་པ་འཛིན་པར་འདོད་པ་ཡིན། །དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རང་གི་དོན་སྐད་ཅིག་དང་པོའམ། རྒྱུན་དེའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་དོན་གྱི་སྐད་ཅིག་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ལྟོས་པའི་དབང་པོའི་ཤེས་པ་ནི་ཡིད་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ཞིག་ཚོགས་པ་འདིས་མ་བསྐྱེད་པ་དེ་ནི་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན་ཡུལ་ངེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡུལ་གཞན་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།གང་གི་ཕྱིར་ཡུལ་གཞན་གྱིས་བསྐྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་བསྐྱེད་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ག་ལས་ཤེ་ན། མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་སྒྲས་བསྐྱེད་པ་མ་ཡིན་ཞེས་འདི་ནི་དབང་པོའི་ཤེས་ པ་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ།།རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ཡང་ཚངས་པས་དམོད་པ་མ་འདོར་བའི་ཕྱིར་གཞན་དུ་ཡང་མཚུངས་སོ། །སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་ཡང་དབང་པོའི་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཛིན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ཡང་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པ་ ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། མདུན་ན་གནས་པའི་རྣམ་པའང་གསལ་བ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

如果那樣，那麼，稱為這個的理解，也是從習慣通過根產生的，但不是意本身，因為理解其他的行為。這個稱為這個，是意做的，因為理解為那個本身。如果說，那麼，意的理解，對於稱為那個，如何不進入隱藏的呢？這個不是好的，進入隱藏的，不是通過顯現進入，因此，如何確定那個是現量本身？現量的意義是顯現本身。那個意，對於某些是顯現的形態，對於某些不是。行為是什麼？如果說，那麼，根的理解，對於某些也是欺騙，對於某些不是，是什麼，因為有其他翳障的集合？對於這個，也有其他集合本身。像這樣：自己的意義，隨行的意義，具有依賴，根產生的理解是因。因此，即使這個執持其他，也是認為執持確定。根的分別識的自己的意義，第一個剎那，或者，隨行那個的意義的哪個剎那，對於那個依賴的根的理解，是產生意。對於那個，不是通過這個集合產生的，不是現量。因為那個本身，不是通過確定境理解其他境，因為不是通過其他境產生的。通過那個本身產生的，不是通過其他，這個是什麼？眼睛的分別識，為什麼不是通過聲音產生的，這個對於根的理解也是相同的。如果說，因為確定因和果的物體，對於這個，因為梵天沒有捨棄詛咒，對於其他也是相同的。第二個剎那也是通過根的理解本身執持的，如果那樣，也是看見的，不是的，因為對於那個，也有意的形態。那個也不是具有分別識的，因為安住在前面的形態，也只是清晰而已。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「意」、「現量」、「分別識」、「習慣」、「根」、「因」、「果」、「剎那」、「形態」、「清晰」、「確定」、「執持」、「理解」、「顯現」、「翳障」、「集合」、「依賴」、「梵天」、「詛咒」、「聲音」、「眼睛」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 因果與認知： 作者認為，因果是我們理解事物的方式，但因果本身也可能是多變的和不確定的。現代邏輯學也認為，因果是我們理解事物的方式，但因果本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明因果是我們理解事物的方式。 確定性與認知： 作者認為，確定性是我們認知的一種方式，但確定性本身也可能是多變的和不確定的。現代認識論也認為，確定性是我們認知的一種方式，但確定性本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明確定性是我們認知的一種方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解意與認知、現量與認知、分別識與認知、因果與認知、確定性與認知以及習慣與認知。

།གལ་ཏེ་ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པའི་མངོན་སུམ་དབང་པོའི་ཤེས་པ་དང་དུས་མཉམ་དུ་འབྱུང་བ་ཡིན་ན། འོ་ན་ཅི་ལྟར་དབང་པོའི་ཤེས་པ་འདི་མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་པའི་ རྐྱེན་ཡིན།རང་གི་ཤེས་པའི་དུས་ན་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་དོན་ནི་སྔར་གྱི་ཤེས་པའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དུས་ཐ་དད་པ་དག་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་འདི་ལ་བཤད་པ། དེ་དང་བྱེད་དུས་མཚུངས་མེད་ཅན། །རང་ཤེས་དུས་ཅན་དོན་དག་ནི། །ཅི་ལྟར་དབང་པོའི་ཤེས་པ་ ཡི།།ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། །མི་རིགས་ཏེ། འདི་ལྟར། མེད་པ་སྔར་ནུས་མེད་ཕྱིར་དང་། །ཕྱིས་ཀྱང་ཉེ་བར་མི་སྦྱོར་ཕྱིར། །རྒྱུ་རྣམས་ཐམས་ཅད་སྔར་ཡོད་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་རང་བློ་བཅས་དོན་མིན། །ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་དོན་ནི་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་དུས་མི་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་ཡིད་ ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས་དུས་སྔ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཡུལ་ནི་རྒྱུ་ཡིན་ལ། རྒྱུ་ཡང་འབྲས་བུ་དང་དུས་གཅིག་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །འབྲས་བུ་དང་དུས་གཅིག་ན་ནི་སྔར་མེད་པ་ཡིན་ལ། མེད་པ་ཡང་སྔར་ནུས་པ་མེད་དོ། །ཕྱིས་འབྲས་བུའི་དུས་ན་འབྲས་བུ་ཉིད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ནུས་པ་དོན་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་ གལ་ཏེ་འབྲས་བུའི་དུས་སུ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་ཉིད་དོ།།དེའི་ཕྱིར་རྒྱུ་ཐམས་ཅད་ནི་སྔར་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རྒྱུའི་དོན་ནི་འབྲས་བུ་རུ་འགྱུར་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་དུས་མཉམ་དུ་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དུས་ཐ་དད་པ་ཇི་ལྟར་འཛིན། །ཅེ་ན་རིག་པ་ཤེས་པ་ཡིས། །ཤེས་པའི་རྣམ་པ་ འཇོག་ནུས་པའི།།རྒྱུ་ཉིད་ལ་ནི་གཟུང་བ་ཤེས། །རང་གི་ངོ་བོས་སྣང་བ་ཉིད་གཟུང་བ་ཡིན་གྱི་དེའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་ནི་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནམ། སྣང་བ་ཡང་ཤེས་པ་དང་དུས་མཉམ་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་རྒྱུ་ཉིད་གཟུང་བ་ཡིན་ཞེ་ན། སྣང་བ་ཞེས་བྱ་འདི་ཅི་ཞིག་།ཅི་དོན་གྱི་ངོ་བོའམ། འོན་ཏེ་གཞན་ཉིད། གལ་ཏེ་དོན་ གྱི་ངོ་བོ་ཡིན་ན་ནི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ལྟར་ནམ་ཡང་ངོ་བོ་དེ་ལས་ཉམས་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་སྣང་བར་ཐལ་ལོ།།ཤེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྣང་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཤེས་པས་ཀྱང་དེ་ཉིད་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ནི་སྔར་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ཡང་སྣང་བར་མི་འགྱུར། ཤེས་པ་དོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ བཞིན་དུ་འདི་ནི་སྐྱོན་གཞན་ཡིན་ཏེ།དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་སྔར་མི་སྣང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཡོད་ལ་དེ་ཉིད་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགལ་ལོ།

如果說，如果意的理解的現量是與根的理解同時出現的，那麼，如何，這個根的理解，是相似的那個直接的緣？在自己理解的時間，意的分別識的意義，不是以前的理解的共同做的，因為不同時間，共同做是不合理的，對於這個說：那個和做的時間沒有相似的，具有自己理解的時間的意義，如何是根的理解的共同做的？是不合理的，像這樣：沒有，因為以前沒有能力，後來也不接近，所有因都是以前有的，因此，不是具有自己理解的意義。意的分別識的意義，不是與根的分別識時間不相似，因為那個也是從意的分別識時間更早的。境是因，因也不是與果同時的本身。如果與果同時，那麼是以前沒有的，沒有也是以前沒有能力的。後來在果的時間，因為只有果本身，所以能力沒有意義。如果那樣，如果是在果的時間，那時只有果。因此，所有因都是以前有的。因此，因的意義，不是與變成果和執持的分別識同時出現的。如何執持不同時間？如果說，通過認識理解，能夠安立理解的形態的因本身，知道是執持。自己的本質顯現本身是執持的，但不是那個分別識產生，不是嗎？因為顯現也是與理解同時的，如何是執持因本身？如果說，稱為顯現的，是什麼？是意義的本質嗎？或者，是其他的本身？如果說是意義的本質，那麼，像藍色等，因為永遠不會從那個本質壞滅，所以會變成在所有時間顯現。如果說，因為沒有理解，所以不是顯現，理解也不是做那個本身嗎？那個因為以前也有，所以如何也不會顯現？如果說，理解沒有意義，那麼，像那樣，這個是其他過失，那個的本質本身不是以前不顯現的。那個本身有，那個本身沒有，是相違的。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「意」、「現量」、「分別識」、「根」、「因」、「果」、「時間」、「執持」、「理解」、「顯現」、「本質」、「能力」、「意義」、「藍色」、「認識」、「相似」、「緣」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 時間與認知： 作者認為，時間是我們認知的一種方式，但時間本身也可能是多變的和不確定的。現代物理學和哲學也認為，時間是我們認知的一種方式，但時間本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明時間是我們認知的一種方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解意與認知、現量與認知、分別識與認知、因果與認知、時間與認知以及本質與認知。

།འོན་ཏེ་ཤེས་པ་ཡོད་ན་མཐོང་གི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཅི་ད་ནི་ཤེས་པ་སྣང་བ་ལ་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་ནམ་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། དུས་མཉམ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མེད་པ་སྔར་ནུས་ མེད་ཕྱིར་དང་།།ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དུས་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་ཡང་ཤེས་པ་མེད་པར་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདི་ལ་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་མིག་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དོན་གྱི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་སྔར་ཡོད་ན་ད་ལྟ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཡོད་ན་ནི་གང་ སྐྱེ་ཞིང་།།གནས་པ་ཉིད་ན་འཇིག་འགྱུར་བ། །དེ་ལས་དེ་བཞིན་ཉིད་འགྱུར་ཏེ། །ཐ་དད་མཚན་ཉིད་ཡོད་ཕྱིར་རོ། །གང་ཕྱིར་བཞིན་གྱི་གཟུགས་བརྙན་ནི། །བཞིན་ཡོད་ན་ནི་ཕྱིས་འབྱུང་བའི། །ཕྱིར་ན་བཞིན་ལས་ཐ་དད་པ། །དེ་བཞིན་ཁོ་བོའི་སྣང་བའང་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ཡུལ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར། །གཟུགས་ བརྙན་ཐ་དད་ཉིད་འགྱུར་ཏེ།།གདོང་དང་གཟུགས་བརྙན་ཐ་དད་དེ། །ཚད་མས་རྟོགས་པ་ཉིད་ཀྱང་ཡིན། །དོན་ལས་སྣང་བ་ཐ་དད་པའི། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མཐོང་བ་མེད། །དེས་ན་སྣང་དང་སྔོ་སོགས་དག་།དོན་གཅིག་པར་ནི་གྲུབ་ཅེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན། ཇི་ལྟར་མིག་ལ་སོགས་པ་ལས། །སྣང་བ་དེ་ལྟར་ འབྱུང་འགྱུར་བ།།དེ་བཞིན་སྔོ་སོགས་ཀྱང་འགྱུར་ཏེ། །གྲུབ་དང་བདེ་བ་མཚུངས་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་མིག་ལ་སོགས་པ་ཡི། །སྔ་རོལ་ཉིད་དུ་དོན་ཡོད་པ། །དེ་བཞིན་དུ་ནི་སྣང་བར་འགྱུར། །དེ་ལྟར་དེ་ནི་མཐོང་བ་མེད། །དེ་ཕྱིར་སྔོ་སོགས་སྣང་བ་ལས། །ཐ་དད་པར་ནི་འདོད་པ་གང་། །དེ་ནི་སྔོ་སོགས་སྣང་བ་ ལས།།སྔོན་ཡོད་པར་ནི་འདོད་པ་ཡིན། །དེ་ཡི་དེ་མ་ཐག་སྐྱེས་པ། །སྔོན་པོ་ལ་སོགས་སྣང་བ་ཡིས། །རྣམ་ཤེས་དེ་ནི་འཛིན་བྱེད་དེ། །ཕ་གཟུགས་འཛིན་པ་ཅི་བཞིན་ནོ། །རྒྱུ་དུ་མ་ཉིད་ཡོད་ན་ཡང་། །འབྲས་བུ་རྗེས་བདེ་སྐྱེ་བ་གང་། །དེ་ནི་དེ་ཡིས་ངོ་བོ་དེ། །གཞན་དང་གཟུང་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན། །དཔེར་ ན་བུ་ཕའི་གཟུགས་འཛིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ།།བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རང་རིག་པའི་ཡིད་ཀྱང་མངོན་སུམ་མོ། །དེ་ལྟ་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་མངོན་སུམ་དུ་མི་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ལྟ་ཡིན་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་གཞུང་དུ་ཐལ་ལོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་ བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་རིག་པ་ལ་མངོན་སུམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་གསལ་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་མངོན་སུམ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རང་བཞིན་ནི་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ།

如果說，如果理解存在，那麼會看見，否則不是，那麼，現在，理解是對於顯現的作者嗎？或者，不是作者本身，因為是同時的，因為沒有，以前沒有能力，已經顯示了。即使看見是同時的，因為沒有理解不是，對於這個做什麼？如果那樣，那麼，那時是從眼睛產生的，因此，不是意義的本質。如果意義以前有，那麼現在產生。如果什麼存在，那麼什麼產生，安住本身會壞滅，從那個，會變成那個本身，因為有不同的特徵。因為，臉的影像，如果臉存在，那麼後來出現，因此，與臉不同，像那樣，我的顯現也會變。如果說，因為境是不同的，影像會變成不同的本身，臉和影像不同，也是通過量理解的本身。從意義，顯現是不同的，沒有看見做證明的。因此，如果說，顯現和藍色等，是成立一個意義，如果那樣，那麼，如何從眼睛等，顯現會那樣出現，像那樣，藍色等也會變，因為成立和快樂是相同的。如何眼睛等，在以前有意義，像那樣，會變成顯現，像那樣，沒有看見。因此，藍色等顯現，認為不同的是什麼？那個是藍色等顯現，認為是以前有的。那個的那個直接產生的，通過藍色等顯現，那個分別識執持，像兒子執持父親的形色一樣。即使有多個因，哪個果隨之產生，那個是通過那個本質，說執持其他。例如，就像說兒子執持父親的形色一樣。快樂等自證的意也是現量。如果那樣，分別識不會變成對於自己的本質是現量嗎？如果是那樣，會變成分別識是隱藏的宗義，不是的，因為對於所有心和心所的自證是現量。說快樂等，是爲了顯示體驗清晰。如果說，因為分別識沒有分別識本身，如何是現量？分別識的自性不是沒有分別識本身。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「顯現」、「作者」、「因」、「果」、「時間」、「本質」、「影像」、「境」、「量」、「藍色」、「快樂」、「自證」、「意」、「分別識」、「體驗」、「清晰」、「自性」、「心」、「心所」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 顯現與認知： 作者認為，顯現是我們認知的一種方式，但顯現本身也可能是多變的和不確定的。現代認識論也認為，顯現是我們認知的一種方式，但顯現本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明顯現是我們認知的一種方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解理解與認知、顯現與認知、因果與認知、本質與認知、自證與認知以及分別識與認知。

། དོན་ལ་རྟོག་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་དོན་ལ་རྟོག་ན་ནི། །ངོ་བོ་ཉིད་ལ་རྟོག་པར་འགྱུར། །ངོ་བོ་ཉིད་ལ་དེ་ཡི་ནི། །རང་བཞིན་གཞན་པར་རིག་མ་ཡིན། །འདིར་བརྗོད་པ། བདེ་སོགས་བདག་ཉིད་གཞན་མི་རྟེན། །བརྡ་བྱེད་པར་ནི་ནུས་མ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་དེ་དག རང་རིག་ནི།།བརྗོད་དང་རྗེས་འབྲེལ་ཅན་མ་ཡིན། །སྐྱེ་བ་ཐོབ་པ་ཉིད་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་བདག་ཉིད་རིག་པའི་ཡུལ་གྱི་དངོས་པོ་འཛིན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་མ་གཏོགས་པ་དེ་རིག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཚེ་ཡང་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་དངོས་པོ་མངོན་པར་བརྗོད་པའི་སྒོ་ནས་སྦྱོར་བའི་སྐབས་ཅི་ཞིག་ཡོད། ཕྱིས་ སྦྱོར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་གྱིས་སྔ་མའི་རང་བཞིན་དུ་རིག་ན་ནི་དེའི་ཚེ་དེ་རིག་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །སྔ་མ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་རྣམ་པ་གཞན་དུ་རིག་པ་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རིག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། གཞན་གྱི་བདེ་བ་རིག་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ད་ལྟར་ བའམ་གསལ་བ་ཉིད་དུ་འཛིན་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པར་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་ཡིད་ཀྱི་བདེ་བ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་འཛིན་པས་གཟུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདོད་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར། གང་ཞིག་དྲན་པས་རིག་པས་ན། །གལ་ཏེ་ཡིད་དུ་བརྗོད་ན་ནི། །སྔ་མའི་རང་བཞིན་རྟོགས་ པའི་ཕྱིར།།དེ་ནི་བདེ་བར་རིག་མ་ཡིན། །དེའི་ཚེ་ཉིད་ན་སྐྱེས་པ་དེ། །མངོན་སུམ་རིག་པས་རྟོག་པ་མིན། །གལ་ཏེ་བརྗོད་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར། །ཞེ་ན་བརྗོད་པ་ཉིད་ཡོད་ཡིན། །བདེ་བ་དེ་ལས་ཐ་དད་ན། །ཇི་ལྟར་འབྲེལ་པ་སྲིད་པར་འགྱུར། །དུས་གཅིག་རིག་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། །འབྲེལ་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་མ་ ཡིན།།ཡིད་ཀྱང་གཟུགས་སོགས་རྣམ་པ་ཡི། །རང་བདག་ཉིད་ལ་གནས་མ་ཡིན། །སྐྱེ་བ་དེ་ཚེ་ཉིད་ཡོད་ཕྱིར། །ཇི་ལྟར་རྣམ་རྟོག་ཡུལ་དུ་འགྱུར། །གལ་ཏེ་འདི་ནི་དོན་ལ་ཡང་། །ཇི་ལྟར་རྟོག་པར་འཐད་འགྱུར་ཏེ། །དེ་ཡིས་དོན་བཟུང་མེད་པས་ན། །ངོ་བོ་ཉིད་ལའང་མི་རྟོག་ཕྱིར། །ཁྱེད་ཀྱིས་དེ་སྐད་ བརྗོད་པ་དེ་ནི་བདེན་ཏེ།གལ་ཏེ་དོན་ནི་འཛིན་འགྱུར་ན། །དེ་འདིར་ཇི་ལྟར་རྣམ་རྟོག་འགྱུར། །འོན་ཏེ་དོན་མིན་འཛིན་ན་ཡང་། །དེ་འདིར་ཇི་ལྟར་རྣམ་རྟོག་ཡིན། །འོན་ཏེ་དོན་དུ་སྒྲོ་འདོགས་པས། །དེ་ལ་རྟོག་པར་བརྗོད་ན་ནི། །འཛིན་དང་མི་འཛིན་ལས་གྲོལ་བའི། །དོན་གཞན་དེར་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །འཛིན་ དང་སྒྲོ་འདོགས་ཡོད་པའི་ཕྱིར།།གལ་ཏེ་རྟོག་པར་འདོད་ཅེ་ན། །འཛིན་དང་སྒྲོ་འདོགས་གཅིག་ན་ནི། །གཉིས་ཡོད་ཅེས་བྱ་བདེན་མ་ཡིན། །དེ་ལ་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་གནས་པའི། །སྐྱོན་ནི་སྔ་ཉིད་བརྗོད་ཟིན་ཏོ།

如果說，對於意義沒有分別識，那麼，不是的，像這樣：如果對於意義分別識，那麼，會變成對於本質本身分別識。對於本質本身，沒有認識那個其他自性。這裡說：快樂等，自己本身不依賴其他，不能做表示。因此，那些自證，不是具有說和隨後的關聯。在獲得產生的本身，快樂等，是執持認識自己本身的境的物體，因為除了那個，不是理解。那時，以前和後來的物體，通過顯現說的門結合的時候，有什麼？如果說，後來結合，不是的，因為沒有那個。如果其他認識為以前的自性，那麼，那時，不會變成那個理解本身。認識以前等的自性，為其他形態，不會變成認識快樂等，像認識其他人的快樂一樣。因此，如果執持快樂等為現在的或者清晰的本身，不是執持為沒有分別識。如果說，如果認為意的快樂是通過具有分別識的執持執持的，那個也不是的，因為：如果通過憶念認識，如果說在心裡，爲了理解以前的自性，那個不是認識為快樂。那個時間本身產生的，不是通過現量理解分別識。如果說，因為與說有關聯，那麼，說本身存在。如果快樂與那個不同，如何會有關聯？只是通過同時理解，不是說有關聯的本身。意也不是安住在形色等形態的自己本身。因為存在產生的那個時間，如何會變成分別識的境？如果說，如果這個對於意義，如何會合理分別識？因為那個沒有執持意義，所以也不會對於本質本身分別識。你說的那個是真的，如果意義會執持，那麼，如何會變成這裡的分別識？如果執持不是意義，那麼，如何會是這裡的分別識？如果通過對於意義的假設，說對於那個分別識，在執持和不執持之外，那個其他意義也沒有。因為有執持和假設，如果說，如果認為是分別識，如果執持和假設是一個，說有兩個，不是真的。對於那個，安住在一方的過失，以前已經說了。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「分別識」、「意義」、「本質」、「自性」、「快樂」、「自證」、「境」、「物體」、「理解」、「執持」、「憶念」、「現量」、「說」、「關聯」、「意」、「形色」、「假設」、「過失」、「時間」、「認識」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 語言與認知： 作者認為，語言是我們理解事物的方式，但語言本身也可能是多變的和不確定的。現代語言學和哲學也認為，語言是我們理解事物的方式，但語言本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明語言是我們理解事物的方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解分別識與認知、意義與認知、本質與認知、自證與認知、時間與認知以及語言與認知。

།འོན་ཏེ་དེ་དག་དབྱེ་བ་ནི། །ཡོད་ན་གཉིས་སུ་ཐལ་འགྱུར་ཏེ། །རྣམ་རྟོག་བཅས་པའི་རིག་པ་ དང་།།དེ་ཉིད་ཚེ་ན་རྟོག་མེད་པའོ། །དེའི་ཕྱིར། འཛིན་པ་མེད་ཀྱང་གང་ཞིག་ལ། །འཛིན་པའི་ང་རྒྱལ་ཡོད་དེ་ཉིད། །བརྟགས་པས་ངེད་ཀྱི་ཕྱོགས་འདི་ལ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན་པར་བརྗོད། །དེ་ལས་འཛིན་དང་མི་འཛིན་ལས། །གཞན་པའི་ང་རྒྱལ་ཡང་གང་ཞིག་།ཅེ་ན་འཛིན་པ་མེད་པར་ནི། ། འཇུག་ལ་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པའོ། །གལ་ཏེ་མ་བཟུང་ལ་འཇུག་བྱེད། །ཐམས་ཅད་ལ་དེ་ཇི་ལྟར་མིན། །གལ་ཏེ་བཟུང་ལ་འཇུག་བྱེད་ཉིད། །ཅི་ཡི་ཕྱིར་ན་འཇུག་པར་བྱེད། །འོ་ན་ད་ནི་ཤེས་པ་ཀུན། །རྣམ་པར་རྟོག་དང་བཅས་འགྱུར་ཏེ། །གང་ཕྱིར་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །མ་བཟུང་བ་ལ་འཇུག་ཕྱིར རོ།།འདིར་སྨྲས་པ། མངོན་དུ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པར། །གང་ལ་རྣམ་རྟོག་གཞན་དག་གིས། །ཐ་སྙད་བྱེད་པ་དེ་ཉིད་འདིར། །རྣམ་རྟོག་འཇིག་རྟེན་འདོད་པ་ཡིན། །གང་ལ་མཐོང་བར་མངོན་འདོད་པ། །ཤེས་ཏེ་རྟོག་པ་མེད་པ་ཡིན། །མངོན་དུ་བྱེད་པར་མོས་ཕྱིར་ཡང་། །མངོན་སུམ་ཞེས་ནི་བརྗོད་པ་ཡིན། །དོན་ དམ་དུ་ནི་རྣམ་ཤེས་ནི།།ཐམས་ཅད་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད། །ཐམས་ཅད་མ་བཟུང་ཡུལ་ལ་ནི། །རྟོག་པ་མེད་པར་འཇུག་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་། བག་ཆགས་སྟོབས་ལས་སྔ་མ་ཡི། །མྱོང་བའི་ཁྱད་པར་རྗེས་འབྲངས་ཏེ། །གང་ལ་ཤེས་པ་གང་སྐྱེས་ཀྱང་། །དེ་ནི་རྣམ་རྟོག་བཅས་པར་བརྗོད། །གང་ཞིག་ གཞན་གྱི་དབང་ཉིད་དུ།།བྱེད་པས་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་ཡི། །ཤེས་པ་དེ་ནི་ཐ་སྙད་དུ། །རྣམ་རྟོག་མེད་ཅེས་བརྗོད་པ་ཡིན། །བདེ་སོགས་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ། །རང་རིག་པས་ནི་རྟོག་མེད་ཕྱིར། །དེ་ལ་རྟོག་པ་མེད་པར་ནི། །ཐམས་ཅད་པ་འདོད་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ཕྱིར་དེ་དག་རང་ཉིད་ནི། །བརྗོད་ དང་རྗེས་འབྲེལ་ཅན་མ་ཡིན།།དེ་ལ་ལས་དང་བྱེད་པ་ཡིས། །མངོན་པར་བརྗོད་པ་འབྲེལ་མ་ཡིན། །རྒྱུན་དུ་སྣང་བའི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་གང་གི་ཚེ་འདི་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའོ་ཞེས་མོས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་དེའི་ཚེ་ཅིའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཞེ་ན། དོན་བཞིན་དུ་འདི་ལ་ ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་ཟིན་ཏོ།།འདི་ལྟར། དོན་དང་བདེ་སོགས་རང་བཞིན་ལ། །འདི་ཞེས་བྱ་བས་འཇུག་པ་གང་། །རང་བཞིན་དངོས་སུ་འཛིན་པ་ན། །དེ་ཀུན་ཡིད་དུ་འདོད་པ་ཡིན། །དེ་ལ་ཡང་རྟོག་པའི་གོ་སྐབས་ནི་ཇི་ལྟར་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་རྟོག་པ་མེད་པའི་ ཕྱིར་དེ་ནི་མངོན་སུམ་ཉིད་དོ།

如果說，如果那些有區別，那麼，會變成兩個，具有分別識的理解和，那個時間沒有分別識的。因此：即使沒有執持，對於哪個，有執持的傲慢，那個，通過考察，說我們這個宗義是分別識。從那個，執持和不執持之外，哪個傲慢？如果說，對於沒有執持的，哪個是進入的行為？如果對於沒有執持的做進入，如何不是對於所有？如果對於執持的做進入本身，為什麼做進入？那麼，現在，所有理解，會變成具有分別識，因為所有理解，對於沒有執持的做進入。這裡說：不是顯現，對於哪個，其他分別識做概念，那個，在這裡，是世間認為的分別識。對於哪個，想顯現看見，知道是沒有分別識的。也因為意樂顯現，所以稱為現量。究竟來說，所有分別識，都是沒有分別識的本身。因為所有對於沒有執持的境，沒有分別識的進入。還有：從習氣力量，隨行以前的體驗的特殊性，對於哪個，無論產生什麼理解，那個，說是具有分別識的。哪個是做其他支配的，通過那個，會變成進入的理解，那個，在概念上，說沒有分別識。對於快樂等的自性，因為通過自證沒有分別識，對於那個，沒有分別識，所有都是認為的本身。因此，那些自己本身，不是具有說和隨後的關聯。對於那個，通過業和作者，不是關聯的顯現說。對於經常顯現的快樂等，哪個時間，產生這個是快樂等意樂的自性的理解，那時，為什麼不是具有分別識的本身？對於意義，已經說了，對於這個，是意的現量。像這樣：對於意義和快樂等自性，哪個通過稱為這個進入，在直接執持自性的時候，那些都是認為是意。對於那個，也沒有任何分別識的機會，因此，因為沒有分別識，所以那個是現量本身。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「分別識」、「執持」、「傲慢」、「現量」、「理解」、「習氣」、「體驗」、「自性」、「快樂」、「自證」、「意」、「境」、「概念」、「世間」、「業」、「作者」、「時間」、「意樂」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 意樂與認知： 作者認為，意樂是我們認知的一種方式，但意樂本身也可能是多變的和不確定的。現代心理學和倫理學也認為，意樂是我們認知的一種方式，但意樂本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明意樂是我們認知的一種方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解分別識與認知、現量與認知、自證與認知、習慣與認知、語言與認知以及意樂與認知。

།གང་གི་ཚེ་རང་རིག་པ་དང་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་གཉི་ག་ཡང་རིག་པ་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ། ཕན་ཚུན་མ་རེག་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་མ་རྟོགས་ཤེ་ན། འགྱུར་བ་ཉིད་དེ། རབ་རིབ་ཅན་གཉིས་ཀྱིས་ཟླ་བ་གཉིས་དམིགས་པའི་ཚུལ་དུ་རྣམ་པ་གཅིག་ཡིན་པར་ཞེན་པས་ན། དེ་ལྟར་ ཐ་སྙད་མི་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།རང་གིས་རིག་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་དེ་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་ཐ་སྙད་མེད་པར་གྱུར་ཅེ་ན། དེ་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ནི་གཟུགས་དང་འབྲས་བུ་ཕྱིར་མཐོང་བས་དེ་གཅིག་ཉིད་དུ་རྗེས་སུ་དཔོག་གོ། །གཉིས་པ་མཐོང་བས་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་གཅིག་ཉིད་དུ་ཐ་སྙད་བྱེད་ དོ།།འོ་ན་འདིར་གཉི་ག་ཡང་མཐོང་བའི་ཕྱིར་གཅིག་ཉིད་ཐ་སྙད་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། འདི་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་མེད་དེ། རང་རིག་པ་ཉིད་ལ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། གལ་ཏེ་ཕན་ཚུན་རིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་གཉིས་རིག་།སྐྱེས་བུ་གཅིག་ཡོད་པ་དེས་དེ་གཉིས་རིག་གོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། རང་རིག་པ་ ལས་ཐ་དད་པའི་སྐྱེས་བུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་དག་གིས་ཀྱང་གཉིས་རིག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་གཟུགས་དང་རོ་རིག་པ་བཞིན་དུ་གཉིས་རིག་གོ་ཞེ་ན། རང་རིག་པ་ཉིད་ན་དེར་ཡང་ཇི་ལྟར་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་གྱི་མྱོང་བ་ལ་ཡང་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རྣམ་པའི་རང་རིག་པ་གཅིག་ཉིད་ དོ་ཞེས་འདི་ནི་བསྟན་ཟིན་ཏོ།།འདི་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་བརྟེན་ཏེ། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་ཡང་ཁས་བླངས་ནས་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། དོན་དམ་པར་ནི་ཐམས་ཅད་རིག་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི། དབང་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པའི་ཁྱད་པར་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དབང་པོའི་བྱེད་པ་ཡང་དུས་མཚུངས་པ་ཉིད་དུ་རིག་པའི་ཕྱིར་ གཟུགས་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ།།འོན་ཏེ་མིག་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་དུ་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་དུ་ཡིད་དང་རང་རིག་པ་དང་། ཡིད་དང་དབང་པོའི་ཤེས་པ་དག་ཐ་དད་དོ། །འདི་ལ་ཐ་སྙད་མེད་པ་ཡིན་ནམ། ཐ་དད་པའི་ཐ་སྙད་མེད་ཀྱང་། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་ཐ་སྙད་ཉིད་ཡིན་པས་སྐྱོན་མེད་དོ། ། འོ་ན་བདག་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཐ་སྙད་ཡོད་པ་ཉིད་པས་སྐྱོན་མེད་དེ། དེ་ལྟར་ན་བདག་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཐ་སྙད་ཡོད་པས་བདག་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཡོད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཐ་སྙད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་བདེ བ་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཁྱད་པར་གྱི་རང་བཞིན་ལ་ནི་བརྡ་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་གནས་སོ།

哪個時間，自證和意的現量兩個都變成理解，那時，因為互相不接觸，如何不理解為兩個形態？會變成的，像有翳障的兩個人看見兩個月亮一樣，因為執著一個形態，所以，不那樣做概念。如果說是自己理解本身，如何對於那個也沒有那樣的概念？因為那樣，進入隨後的推測。對於那個，因為看見形色和果，所以隨之推測那個是一個。因為不是看見兩個，所以做概念那個是一個。那麼，在這裡，因為兩個都看見，如何變成一個概念？對於這個，也沒有隨後的推測，對於自證本身，通過隨後的推測做什麼？如果說，因為互相沒有理解，如何理解兩個？如果說，有一個人，通過那個，理解那兩個，不是的，因為沒有與自證不同的存在。通過那些，也不是理解兩個。如果說，像理解形色和味道一樣，理解兩個，對於自證本身，如何也已經顯示，因為也會變成其他人的體驗。因此，多種形態的自證是一個，這個已經顯示了。這個是依賴於外面的意義，也承認執持和能執持來說的，究竟來說，所有都是理解本身，沒有根等的理解的差別。因為根的行為也是同時理解的，像形色等一樣。如果說，眼睛等不是不同的因嗎？像那樣，意和自證，意和根的理解是不同的。對於這個，沒有概念嗎？即使沒有不同的概念，隨後的推測也是概念本身，所以沒有過失。那麼，對於我等，也有隨後的推測的概念，所以沒有過失，如果那樣，對於我等，也有隨後的推測的概念，所以會變成我等也存在，不是的，因為對於那個，有損害的概念。因此，對於快樂等的自己本身，特殊性的自性，不能做表示，這個是成立的。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「自證」、「現量」、「理解」、「形態」、「推測」、「形色」、「果」、「根」、「意」、「體驗」、「概念」、「我」、「快樂」、「自性」、「因」、「存在」、「時間」、「認識」、「接觸」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 推測與認知： 作者認為，推測是我們認知的一種方式，但推測本身也可能是多變的和不確定的。現代邏輯學也認為，推測是我們認知的一種方式，但推測本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明推測是我們認知的一種方式。 概念與認知： 作者認為，概念是我們理解事物的方式，但概念本身也可能是多變的和不確定的。現代概念理論也認為，概念是我們理解事物的方式，但概念本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明概念是我們理解事物的方式。 存在與認知： 作者認為，存在是我們理解事物的方式，但存在本身也可能是多變的和不確定的。現代存在主義和形而上學也認為，存在是我們理解事物的方式，但存在本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明存在是我們理解事物的方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解自證與認知、現量與認知、推測與認知、概念與認知、存在與認知以及語言與認知。

།གཞན་ཡང་རིག་བྱེད་མིན་དེ་དག་།རང་གི་ངོ་བོ་ཅི་ལྟར་རིག་།དོན་གཞན་ལ་བརྟེན་རྣམ་ཤེས་ཀྱིས། །རིག་བྱ་ཡིན་ཞེས་འགའ་ཞིག་ཟེར། །རེ་ཞིག་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཞན་རིག་པར་བྱེད་ པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ཡང་རང་རིག་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།ཅི་ཤེས་ལྡན་རིག་པ་མ་ཡིན་པའི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡོད་དམ། གལ་ཏེ་རིག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རང་རིག་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་རིག་པ་ཉིད་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རང་རིག་པ་མ་གྲུབ་པའི་ ཕྱིར་རོ།།གཞན་གྱིས་རིག་པ་ཡིན་ན། བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ལྟར་རང་རིག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་ཐུན་མོང་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བའི་ཤེས་པས་རིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བའི་ཤེས་པས་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་དག་གཟུང་བའི་ རང་བཞིན་ཡིན་པས་བཏང་སྙོམས་པ་ཉིད་དུ་རིག་པ་ཡིན་ནོ།།བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཤེས་པ་ལས་ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ལྟ་བུར་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ཉིད་མ་གཏོགས་པར་དེ་ལ་ཞུགས་པས་རིག་པའི་ཕྱིར་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་ཐལ་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཁ་ཅིག་ཟེར་ བ་དེ་དག་གི་ལྟར་ན།དེ་དང་དེ་མིན་རང་བཞིན་དངོས། །དེ་དང་དེ་མིན་དངོས་རྒྱུས་བསྐྱེད། །རྣམ་ཤེས་རྒྱུ་ལས་གཞན་མིན་སྐྱེས། །བདེ་སོགས་དེ་ཅི་ཤེས་མ་ཡིན། །རེ་ཞིག་ཁྱེད་ཀྱི་འདི་མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྟོགས་པ་ནི་རྟགས་མེད་པར་མི་འདོད་དོ། །བདེ་བ་ལ་ སོགས་པ་ནི་ཤེས་པ་ལས་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བའི་འགལ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་རྟགས་མེད་པར་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རྒྱུ་ཐ་དད་པར་བསྟན་པར་ནུས་ན་ནི་འདི་ལ་རྟགས་སུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ མེད་པར་རྟོགས་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།རྒྱུ་ཐ་དད་པས་ནི་ཐ་དད་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུའི་ཐ་དད་པ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བའི་ཕྱིར་ཚོགས་པ་ཐ་དད་ལས་ཡིན་ནོ། །འབྲས་བུ་ཐ་དད་པ་ནི་ཐ་དད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐལ་བ་དང་དུ་བ་བཞིན་དུ་རྒྱུ་གཅིག་ལས་ཀྱང་འབྲས་བུ་ ཐ་དད་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ།།བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་དང་ཤེས་པ་ཐ་དད་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་འབྲས་བུ་ཐ་དད་པ་ཡང་དེ་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་རྒྱུ་ཐ་དད་པ་ཉིད་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན་དེ་ཡང་མེད་དོ། །ཐ་མི་དད་པའི་རྒྱུ་ཅན་དང་ཐ་མི་དད་པའི་རང་བཞིན་དམིགས་པ་ན། ཅིའི་ཕྱིར་ཐ་དད་ཅེས་ཐ་ སྙད་བྱེད་དེ།འདི་ལ་ཚད་མ་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེས་བྱ་བའི་ཚིག་གོ།

還有，那些不是理解的，如何認識自己的本質？某些人說，通過依賴其他意義的分別識，是能知。首先，對於哪個是做其他理解的分別識，也沒有自證。難道在沒有理解的快樂等中存在嗎？如果說，因為是能知，快樂等會變成自證，如果不是那樣，會變成沒有理解本身，不是的，因為自證沒有成立。如果說是其他理解，像瓶子等一樣，不是自證。如果那樣，那麼，會變成共同理解，不是的，因為通過聚集在一個意義的理解而理解。瓶子等不是通過聚集在一個意義的理解。因此，那些是執持的自性，所以是平等理解。某些人說，理解快樂等為與理解不不同的本身，只是像執持分別識的自性一樣，通過進入那個而理解，所以不會像瓶子等一樣變成過失。按照那些人的說法：那個和非那個，是自性實體。那個和非那個，是實體因產生。分別識不是從因以外產生的，快樂等，那個不是理解什麼。首先，你的這個不是通過現量理解的。通過隨後的推測理解，是不認為沒有標誌的。快樂等不是理解為與理解不同的，因為有聚集在一個意義的相違。隨後的推測也不是沒有標誌而進入的。如果能夠顯示因是不同的，那麼，對於這個，會變成標誌。不是通過沒有現量的隨後的推測而能夠理解的。因為通過不同的因，看見是不同的。因為果的不同是不可避免的，所以是從不同的集合。果的不同不是做成立不同的，因為像灰和煙一樣，也看見從一個因產生不同的果。快樂等和理解不同的成立的果不同，也沒有那個目標，因此，如果要做顯示因是不同的，那個也沒有。如果目標是沒有不同的因和沒有不同的自性，為什麼做概念是不同的？對於這個，有什麼量？ 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「自證」、「分別識」、「快樂」、「瓶子」、「現量」、「推測」、「因」、「果」、「標誌」、「自性」、「實體」、「集合」、「量」、「認識」、「目標」、「相違」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解理解與認知、自證與認知、現量與認知、推測與認知、因果與認知以及本質與認知。

།ཡང་ན་གལ་ཏེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དག་ལས་ཤེས་པ་གཞན་ཡིན་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཅི་ཡིན། མིག་དང་གཟུགས་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དག་གོ། །དེས་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུ་མིག་ལ་སོགས་པ་ལས་བདེ་ བ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟར་ཡིན་དང་དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་ཤེས་པས་རིག་པ་མ་ཡིན། མེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ལས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་རིག་པར་མི་འགྱུར་བ་ཉིད་ཡིན། ཁྱེད་ཀྱི་ཕྱོགས་ལ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་མ་ ཡིན་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ།བག་ཆགས་སད་པའི་ཁྱད་པར་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བག་ཆགས་སད་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བའི་སྟོབས་ཀྱིས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རེས་འགའ་བདེ་བའི་རང་བཞིན་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་རྣམ་པ་གཞན་དུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་འཐད་པ་མེད་དོ། །རྒྱུ་མཚུངས་པ་ཉིད་སྟོན་པ་ནི། དོན་ བཅས་དབང་པོ་རུང་བ་དང་།།བདག་ཉིད་ཅི་ལྟར་སེམས་ཡོད་ན། །བདེ་བ་ལ་སོགས་སྐྱེ་བར་མཐོང་། །ཡིད་ཀྱང་དེ་དང་མཚུངས་པ་ཡིན། །མིག་མེད་པར་ནི་གཟུགས་མཐོང་བའི་བདེ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ་ཡིད་འཕྲོག་པའི་གཟུགས་མེད་དམ། མྱ་ངན་ལ་སོགས་པའི་ཡིད་ཉམས་ན་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བའི་ཚོགས་པ་ཡང་འདི་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཐ་དད་པ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བདག་དང་ཡིད་ཕྲད་པ་རྒྱུ་ཡིན་ལ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་པ་ལས་སྐྱེ་བའི་བདེ་བ་ནི་མི་ཤེས་པར་མི་རིགས་སོ། །འོན་ཏེ་དེའི་ཚེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་མ སྐྱེས་པ་དེས་ན།གདོན་མི་ཟ་བར་མེད་པ་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མེད་པ་ནི་གཟུང་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། དེ་དག་ཡོད་དང་མེད་པ་ན། །འགའ་ལ་བདེ་ལ་སོགས་དང་བློ། །སྐྱེ་དང་མི་སྐྱེ་མཐོང་དེའི་ཕྱིར། །དེ་ལས་དེ་སྐྱེ་གཞན་ལས་མིན། །གང་གིས་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་ ཤེས་པ་ལས་རྒྱུ་གཞན་ཡིན་པར་རྟོགས་པ།མིག་དང་། གཟུགས་དང་། སྣང་བ་དང་། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མེད་པར་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་བ་ལ་བརྟེན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཆོས་ལ་སོགས་པ་དང་དེ་མ་ཡིན་པའམ། ཆོས་ལ་སོགས་ པ་དེ་ཉིད་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ།འདི་ལྟར་གང་གི་འབྲས་བུ་ལྡོག་པ་ལས་རྒྱུ་གཞན་རྟོག་པའི་གོ་སྐབས་སུ་འགྱུར་བ། མིག་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པ་ན་མི་སྐྱེ་བར་མ་མཐོང་ངོ་། །འོན་ཏེ་ལྡོག་པ་མེད་ཀྱང་ཆོས་ལ་སོགས་པ་རྒྱུ་ཉིད་དོ། །བདེ་བ་ནི་འདོད་པ་ཡིན་ལ། སྡུག་ བསྔལ་ནི་མི་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ།དེ་ལ་ཆོས་དང་ཆོས་མ་ཡིན་པ་དག་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་རྒྱུ་ཡིན་ནོ།

又或者，如果快樂等是與理解不同的，那麼，快樂等和分別識的因是什麼？是眼睛和形色和作意等。因此，分別識的因從眼睛等產生快樂等。如果是那樣，為什麼那個不是理解？為什麼不是通過分別識理解？難道是無嗎？不是的，因為是從分別識的因本身產生的。像這樣，不會變成理解本身。在你的宗義中，為什麼不是那樣？不是的，因為是習氣甦醒的特殊性是因。因為習氣甦醒的分別的力量，分別識有時是快樂的自性，有時是痛苦和不是其他形態，所以沒有不合理。顯示因是相同的：具有意義的根是可行的，自己如何有心，看見產生快樂等。意也和那個相同。沒有眼睛，沒有看見形色的快樂，也沒有奪取意的形色嗎？即使意衰退為悲傷等，也不是。分別識產生的也是這個本身，因此，沒有做成立不同的因是不同的。自己和意接觸是因，從形色等產生的快樂，不應該是不知。如果說，那時，因為沒有產生快樂等，所以，不可避免地知道是沒有，因為沒有是不能執持的，對於這個說：那些有和沒有，對於某些，快樂等和心，看見產生和不產生，因此，從那個產生那個，不是從其他。通過哪個，理解快樂等是與分別識不同的因，在沒有眼睛和形色和顯現和作意的時候，依賴產生快樂等，不是的。因此，分別識的因本身是快樂等的因。如果說，或者法等和非法等，或者法等本身是快樂等的因，那個也不是的，像這樣，從哪個的果的返回，會變成理解其他因的機會，在有眼睛等的時候，沒有看見不產生。如果說，即使沒有返回，法等是因本身。快樂是意願，痛苦是不意願，對於那個，法和非法等，不可避免地是因。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「眼睛」、「形色」、「作意」、「習氣」、「心」、「意」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「存在」、「時間」、「認識」、「接觸」、「意願」、「不意願」、「自性」、「**」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 意願與認知： 作者認為，意願是我們認知的一種方式，但意願本身也可能是多變的和不確定的。現代心理學和倫理學也認為，意願是我們認知的一種方式，但意願本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明意願是我們認知的一種方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解理解與認知、分別識與認知、因果與認知、習慣與認知、意願與認知以及時間與認知。

།འདི་ནི་ཚུ་རོལ་མཛེས་པ་མ་གཏོགས་པའི་རབ་ཏུ་སྨྲ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན་དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། ལྡོག་པ་མེད་ཕྱིར་ཆོས་སོགས་ཀྱི། །ནུས་པ་གྲུབ་པ་མེད་པ་ཉིད། །བདེ་བ་ ཙམ་ལ་ཆོས་སོགས་ནི།།ནུས་དང་འདོད་པ་གྲུབ་མ་ཡིན། །ཆོས་ལ་སོགས་པ་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་དེའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མེད་ཀྱང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། ། ཅི་སྟེ་ཡང་བདེ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡོད་ཀྱང་། མྱ་ངན་ལ་སོགས་པས་ནང་གི་བྱད་པའི་ནུས་པ་ཉམས་ན་བདེ་བ་མི་སྐྱེ་སྟེ། དེས་ན་ཆོས་ཉིད་རྒྱུ་ཡིན་གྱི། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་པར་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་རིགས་པ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ཏེ་འདི་ལྟར། ཆོས་མིན་ཉིད ཀྱིས་མྱ་ངན་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་པ་བསྒྲུབ་པ་ན།དེ་ལས་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེ་འགྱུར་གྱི། །ཆོས་མིན་ལས་ནི་སྡུག་བསྔལ་མིན། །ཆོས་མ་ཡིན་པས་ནི་མྱ་ངན་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་པ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡོད་ན་སྡུག་བསྔལ་རང་ཉིད་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །ཡང་ ན་ཆོས་ནི་ཆོས་ལས་བདེ་བ་ཉིད་དང་གཞན་ལས་སྡུག་བསྔལ་ཡིན་དུ་ཆུག་མོད།དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེས་རིག་པ་ལས་ཐ་དད་དུ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ག་ལས་ཡིན། ཆོས་ཀྱི་རིག་པ་ལས་ཐ་མི་དད་པའི་བདེ་བ་སྐྱེད་ཀྱང་ཁྱེད་ལ་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་གནོད་པ་བྱས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་ པས་ཁྱེད་ལ་དགོས་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ནི་ཤེས་པ་ལས་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ཡང་ཁྱེད་ལ་ཚ་བར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་རྒྱུ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར། རྣམ་ཤེས་རྐྱང་པ་ཉིད་ལས་ནི། །བདེ་བའི་རྣམ་ཤེས་ཐ་དད་ཉིད། །གཅིག་ཏུ་ངེས་པར་ཐ་དད་གང་། །དེ་ ནི་རེ་ཞིག་གྲུབ་མ་ཡིན།།ཆོས་དང་ལྷན་ཅིག་པའི་ཚོགས་པ་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་ཀྱི། ཤིན་ཏུ་ཐ་དད་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཕན་འདོགས་པ་ལྷག་པས་ནི་དེ་ཉིད་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བུད་ཤིང་རླན་དང་བཅས་པ་ཉིད་ན་དུ་བ་ཐལ་བ་ལས་ཤིན་ཏུ་ཐ་དད་པ་ནི་མ་ཡིན་ ནོ།།དུ་བ་ནི་ཐལ་བ་ལས་ཤིན་ཏུ་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་དྲི་མ་ཅན་དུ་བྱེད་པ་ནི། དེ་ལ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ།

如果說，這個對於除了這邊的美之外的所有善說者，都是善成立的本身，那個也不是真的，因為沒有返回，所以法等的，能力沒有成立本身。對於只有快樂，法等，能力和意願沒有成立。法等是做成立快樂等的集合，不是快樂等本身。如果不是那樣，即使沒有那個成立的，也會變成快樂等。如果說，即使有做成立快樂的形色等，如果悲傷等損害了裡面的作用的能力，快樂不會產生，因此，知道法性是因，形色等不是，那個不是合理的，像這樣：如果通過非法本身，成立悲傷等的集合，從那個會產生痛苦，不是從非法產生痛苦。通過非法，只是成立悲傷等的集合，不是痛苦，如果那個存在，痛苦自己會產生。又或者，即使讓法是從法產生快樂本身，從其他產生痛苦，即使那樣，通過那個，從理解產生不同，那個是從哪裡來的？即使法產生與理解不不同的快樂，對於你也沒有做任何損害。快樂等對於你是有需要的。那個即使不是與理解不同，對於你也不會變成熱。如果說，因為因是不同的，所以是不同的，那個也是認為的，因為：從單獨的分別識本身，快樂的分別識是不同的本身。哪個是確定為一個不同的，那個首先沒有成立。與法一起的集合是產生那個特殊性的果，不是非常不同的本身，因為通過增上的利益，做那個特殊性。濕的柴本身，與菸灰非常不同，不是的。煙不是與灰非常不同的，因為做藍色等污垢，對於那個也有。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「快樂」、「痛苦」、「理解」、「分別識」、「法」、「非法」、「形色」、「悲傷」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「集合」、「自性」、「熱」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「污垢」、「柴」、「煙」、「灰」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解因果與認知、本質與認知、理解與認知、分別識與認知、時間與認知以及語言與認知。

།དེའི་ཕྱིར་ཆོས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་ཐ་དད་པར་སྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ངེས་པར་གཟུང་ངོ་། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བཤད་པ། དེ་དག་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལས། ། བདེ་སྡུག་ལ་སོགས་ཐ་དད་ཡིན། །དཔེར་ན་བློ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ནི། །གསལ་དང་མི་གསལ་ཐེ་ཚོམ་བཞིན། །གལ་ཏེ་[(]ཤས་[,]ཤེས་[)]པ་དང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྒྱུ་མཚུངས་པ་ཉིད་ཡིན་ན། རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཙམ་ཉིད་དུ་འགྱུར་གྱི། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པར་གོ་ཅི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཚོགས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལས་ཏེ། འོ་མ་ལ་སོགས་པས་བཅུས་པའི་སྐྱུ་རུ་རའི་འབྲས་བུའི་ས་བོན་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་པ་བཞིན་ནོ། །འོ་མས་བཅུ་བ་ལ་སོགས་པ་ལྷག་པ་ཡོད་ཀྱང་སྐྱུ་རུ་རའི་ས་བོན་སྐྱུ་རུ་ར་དང་མི་མཐུན་པའི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་ནི་མི་བྱེད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་རང་བཞིན་དེ་ལས་མ་འདས་པའི ཁྱད་པར་གཞན་གནས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་ཐ་དད་པ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་མི་སྐྱེད་ཅེ་ན། ཐ་དད་པ་ཉིད་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་དེ་སྐད་ནི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཚོགས་པ་ཐ་དད་པ་ཞེས་བྱ་བར་གྲུབ་ན། དེ་ལྟ་ན་རྒྱུ་ཐ་དད་པར་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་ ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཆོས་ལ་སོགས་པ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་དེ་དག་ཀྱང་བློ་ལས་ཐ་དད་པར་ཐལ་ལོ། །འོན་ཏེ་ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོམས་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཡིན་གྱི། ཆོས་ལ་སོགས་པ་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པ་ལ་སོགས་ པ་གོམས་པ་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་གི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ།།འདོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བ་ཉིད་ཆོས་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཆོས་ལས་སྐྱེད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། འོན་ཀྱང་ནུས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ལས་ཡིན་ནོ། །ནུས་པ་མ་ ཉམས་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དེ་ནི་ཤེས་པ་ལ་ཡང་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཚོགས་པ་ཐ་དད་པས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ།།ཅི་སྟེ་ཡང་ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ཆོས་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ཅན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་རབ་ཡོད་པར་གྱུར་བ་ལས་བདེ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཆོས་ ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ཅན་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྒྱུ་མཚུངས་པ་ཅན་དུ་མ་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་ལེགས་པར་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། ཤེས་རབ་ལ་སོགས་ཆོས་སོགས་ལས། །མ་ཡིན་བདེ་སོགས་དེ་དག་ཅེས། །ཚད་མ་གང་ལས་ཁྱེད་ཅག་གི། དེ་ནི་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་ ཡིན།།ཚད་མས་མ་གྲུབ་པའི་རང་གི་ལུགས་ཀྱི་སྤྲོས་པ་བསྟན་པ་ཙམ་ནི་ཕ་རོལ་པོ་དག་དགའ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཆོས་ལས་གཞན་ལས་མི་འགྱུར་རོ།

因此，對於法等，沒有產生非常不同的能力，應該確定執持。那個本身的緣故，說：從那些本身的特殊性，快樂和痛苦等是不同的。比如對於心本身的，像清晰和不清晰的疑惑一樣。如果說，理解和快樂等因是相同的本身，分別識會變成只是稱為分別識，如何理解快樂等是不同的？從那個本身的特殊性，像牛奶等浸泡的酸棗的果的種子等的一樣。即使有牛奶浸泡等增上，酸棗的種子不會產生與酸棗不相同的果，但是，會安住不超越那個自性的其他特殊性。如果說，為什麼也不產生不同的？應該說產生不同的本身，不應該那樣說。如果成立說產生果的是不同的，那麼，會變成顯示因是不同的。還有，智慧等也是從法等產生的，因此，那些也會變成與心不同。如果說，智慧等是從習慣等產生的，不是從法等，如果那樣，快樂等也是從意願和不意願等習慣產生的，因此，不會變成那些的因本身。如果說，意願等接近本身是從法來的，如果那樣，快樂等不會變成從法產生，但是，是從具有能力的作意等本身。沒有損害能力的作意，那個也是理解的因，因此，快樂等不是通過不同的產生。如果說，智慧等不是快樂等的因，具有法等因，智慧存在產生的快樂，那個本身是具有法等因的。因此，快樂等沒有成立為具有相同因，那個也不是善說的，像這樣：智慧等不是從法等，快樂等是那些，從哪個量，你們的那個會變成成立？只是顯示沒有通過量成立的自己的宗義的戲論，不是使其他宗義的人高興。智慧等不是從法以外產生的。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「**」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「牛奶」、「酸棗」、「種子」、「清晰」、「不清晰」、「疑惑」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 量與認知： 作者認為，量是我們認知的一種方式，但量本身也可能是多變的和不確定的。現代認識論也認為，量是我們認知的一種方式，但量本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明量是我們認知的一種方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解因果與認知、本質與認知、理解與認知、分別識與認知、習慣與認知以及量與認知。

།ཆོས་མེད་ཀྱང་གོམས་པ་ལས་མཐོང་ངོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ་ཆོས་མེད་ན་གོམས་པ་དེ་ཉིད་འབྲས་བུ་དང་བཅས་ པར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ།།བླུན་པའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་མེད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་རྒྱུན་གྱི་ཁྱད་པར་ཉིད་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མ་ཡིན་ལ། །ཕོངས་རྒྱུ་ཐམས་ཅད་ཡོད་ན་ཡང་། །སྔོན་གོམས་ལས་ཞུགས་རྒྱུད་ཀྱི་ནི། །ཁྱད་པར་ཉིད་ལས་བདེ་བ་ཡིན། ། བདེ་བ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་གོམས་པ་ལས་ཡིན་ཏེ། དམ་པ་མ་ཡིན་པ་ཉེས་པར་སྤྱོད་པ་རྣམས་ལ་ཡང་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དང་ཆོས་ཡོད་ཀྱང་མཉམ་པ་ཉིད་མཐོང་བ་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཉམ་པ་ཉིད་གོམས་པ་ལས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་དང་ལྷན་ཅིག་པའི་ཆོས་ཉིད་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི འོ་ན་ཆོས་ནུས་པ་མེད་དོ།།གོམས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་བློའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཡིད་ལ་སོགས་པ་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ལ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཅན་ གོམས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་འདུ་བྱེད་ལས་སྐྱེས་པ་མ་ཡིན་ནམ།དེས་རྒྱུ་ཐ་དད་དོ་འདི་ལྟར། །བདག་གིས་མཐོང་བ་གང་ཡིན་ཏེ། །འདི་ཞེས་རང་བཞིན་རྣམ་ཤེས་ནི། །སྔོན་གྱི་འདུ་བྱེད་ལས་བྱུང་ཕྱིར། །བདེ་སོགས་ལ་འདི་ཡོད་དམ་ཅི། །དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་འདི་རྒྱུ་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་རོ།།འདི་ལྟར་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་གོམས་པའི་སྟོབས་ཉིད་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །ཅི་སྟེ་ཡང་ཡིད་ཀྱི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་འདུ་བྱེད་ལས་འབྱུང་གི་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ ཉིད་འདུ་བྱེད་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདི་མཚུངས་སོ།།འོན་ཏེ་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་ཡང་གསལ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་གོམས་པ་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་རྣམས་ཀྱི་གསལ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དེ་ཉིད་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ མཚུངས་སོ།།གཞན་ཡང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཐམས་ཅད་ཡིད་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་འགའ་ཞིག་གཟུང་བ་ལ་ཡང་དེ་ཉིད་ལ་ཤེས་པ་ཡང་ནས་ཡང་དུ་སྐྱེ་བའི་མཚན་ཉིད་གོམས་པའི་སྟོབས་ལས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གསལ་བར་རིག་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བདེ་ བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་འཛིན་ན་དེའི་ཚེ།དེ་འཛིན་པ་གསལ་བར་འགྱུར་བ་རིག་པ་ཡིན་ན། རང་རིག་པའི་ཕྱོགས་ལའོ།

如果說，即使沒有法，也從習慣看見，不是的，因為如果沒有法，那個習慣本身，不合理地具有果。如果說，因為愚癡沒有果，那麼，快樂等也是從持續的特殊性產生的。像這樣：不是從本質本身，即使所有缺失的因都存在，從以前習慣進入的相續的，只是特殊性是快樂。快樂是從本質本身的特殊性從習慣來的，因為在不是聖者，做惡行的人們中也看見，即使有法也看見平等，沒有的緣故。如果說，平等是從習慣，從顛倒一起的法性來的，如果那樣，那麼，法沒有能力。因為習慣是先行的，像智慧等一樣，快樂等是心的自性本身。如果說，快樂等是從意等產生的，分別識不是從具有分別識的因，稱為習慣的行為產生的嗎？那個因是不同的，像這樣：我看見的哪個，稱為這個自性的分別識，因為是從以前的行為產生的，對於快樂等，這個有還是沒有？那個不是的，因為對於快樂等，這個也是因。像這樣，對於快樂等，也是從習慣的力量本身產生的，這個已經顯示了。如果說，只是意的快樂等是從行為產生的，不是從根產生的，如果那樣，那麼，那麼，意的分別識本身也是從行為產生的，所以這個是相同的。如果說，對於從根產生的分別識，清晰等的特殊性也是從習慣來的，那麼，那麼，從根產生的快樂等的清晰等也是從那個來的，所以是相同的。還有，已經顯示了快樂等所有都是意本身。如果說，對於執持某些事物，也是對於那個，理解反覆產生的特徵，從習慣的力量，清晰地知道分別識。如果說，如果快樂等也是通過其他理解執持，那時，知道那個執持會變成清晰，對於自證的宗義來說。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「**」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解因果與認知、本質與認知、理解與認知、分別識與認知、習慣與認知以及自證與認知。

།གོམས་པར་བྱེད་པ་ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་ཡིན། འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་རིག་པ་སྐྱེ་ན་ནི། །དེ་ལ་བསྒོམ་པ་ཅི་འདྲ་ཞིག་།རིག་པ་མ་སྐྱེས་ཤེ་ན་ཡང་། །དེ་ལ་བསྒོམ་པ་ཅི་ འདྲ་ཞིག་།གཞན་དང་གཞན་པའི་བདེ་བ་རིག་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་གོམས་པར་རིག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡང་དང་ཡང་དུ་དེ་ཉིད་དམིགས་པ་དེའི་ཚེ། གོམས་པར་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་གཅིག་ཉིད་ཡིན་པས་དེ་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཞན་དང་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་ན་གོམས་པར་རིག་པ ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་གལ་ཏེ་བདེ་བ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་གཅིག་མ་ཡིན་ལ།ཡང་ནས་ཡང་གི་དོན་ཅི་ཡིན། །དོན་ནི་གཅིག་ཡིན་ཡང་། ཡང་ནས་ཡང་གི་དོན་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་འཇུག་པས་བྱས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་ཤེས་པ་ཐ་དད་ན། །ཡུལ་གཅིག་ཡིན་པ་ག་ལ་རྟོག་།གལ་ཏེ་ངོ་ཤེས་ ལས་ཤེ་ན།།བདེ་སོགས་ལ་འདི་མེད་དམ་ཅི། །གལ་ཏེ་བདེ་བ་གཅིག་མ་ཡིན་པས་དེ་ལྟར་ངོ་ཤེས་པར་འགྱུར། ཡུལ་ལ་ནི་ཤེས་པ་ཐ་དད་ཀྱང་དེ་གཅིག་པའི་ཕྱིར་རིག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ངོ་ཤེས་པ་ནི་ཡུལ་ལས་བྱུང་བ་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་དམིགས་པ་ལས་བྱུང་བ་ཅན་ཡིན་ནོ། །ཤེས་ པ་ཐ་དད་པ་ལ་ནི་གཅིག་པའི་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།ཤེས་པ་ལ་ཡང་ངོ་ཤེས་པར་ཅི་ལྟར་འགྱུར། །དེ་ལ་དོན་དམ་པར་ནི་ངོ་ཤེས་པ་མེད་དོ། །དོན་གཅིག་པས་ན་དེ་གཅིག་ཏུ་སྒྲོ་བཏགས་ནས་ཤེས་པ་གཅིག་པ་ཞེས་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། འདིར་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ། ཅི་འདི་ཤེས་པ་རང་རིག་པ་ཞེས་བྱ་ བའི་ཕྱོགས་བརྗོད་དམ།འོན་ཏེ་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་རིག་པར་བྱ་བའམ། འོན་ཏེ་དོན་གྱིས་གོ་བས་རིག་པར་བྱ་བ་ཡིན། དེ་ལས་ཅིར་འགྱུར། གལ་ཏེ་རང་རིག་ལ་བརྟེན་ནས། །ཅི་ལྟར་ངོ་ཤེས་འགྱུར་བ་ཡིན། །ཐ་དད་མཐོང་ལ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་ན་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་པ་མ་ཡིན། རང་རིག་པའི་ཕྱོགས་ ཡོངས་སུ་གསལ་བར་ཐ་དད་པར་རིག་པ་ལ།ཅི་ལྟར་ཡུལ་ཐ་དད་པ་དག་ཀྱང་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ། དེས་བྱས་པའི་རྣམ་པ་འཁྲུལ་པར་འགྱུར། ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་རིག་པ་ལ་ཡང་འདི་མཚུངས་སོ། །དོན་གྱིས་གོ་བས་རིག་པ་ལ་ནི་དོན་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་ཤེས་པ་རྟོག་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཤེས་པ་ཡང་ཐ་ དད་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་བརྟག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་དོན་གྱིས་གོ་བ་ཡིན་ནོ། །དོན་གྱི་རིག་པ་ཙམ་ཉིད་ནི། །རིག་པ་ཙམ་དུ་འཇོག་པ་ཡིན། །དོན་གཅིག་ཉིད་ནི་དུ་མ་ཡིས། །གཟུང་བ་མིན་ཕྱིར་གཅིག་ཏུ་བརྟག་།དུས་གཞན་དང་གཞན་དུ་འབྱུང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དུ་མ་རང་ གི་དུས་ཀྱི་དོན་ཡོངས་སུ་གཅོད་པས་ནི་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མར་འབྱུང་བའི་དོན་གཅིག་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།གཅིག་གིས་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཚོགས་པ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

習慣是什麼樣的？像這樣：如果產生理解，對於那個，如何修習？如果說沒有產生理解，對於那個，如何修習？爲了產生其他和不同的快樂理解，不是習慣理解。如果說，反覆目標那個本身，那時，做概念為習慣。因為是一個意義本身，如果那個被其他和不同的分別識體驗，是習慣理解，如果說，為什麼快樂也不是一個，反覆的意義是什麼？如果說，即使意義是一個，反覆的意義是因為體驗進入而做的，那個不是的，如果理解是不同的，如何理解一個境？如果說是從認識，對於快樂等，這個有還是沒有？如果說，因為快樂不是一個，所以那樣變成認識，對於境，即使理解是不同的，因為那個是一個，所以是理解，認識不是從境產生的，但是，是從目標產生的。對於不同的理解，不是一個目標。對於理解，如何變成認識？對於那個，究竟來說，沒有認識。如果說，因為是一個意義，所以假立那個是一個，做概念理解是一個，對於這個，應該考察：這個是稱為自證理解的宗義說嗎？或者，是通過其他理解理解，或者，是通過意義理解理解？從那個會變成什麼？如果依賴自證，如何變成認識？看見不同，在那個時候，不是誤認為一個。對於自證的宗義完全清晰地理解為不同，如何對於不同的境，在那個時候，那個所做的形態變成誤認為。對於通過其他理解理解，這個也是相同的。對於通過意義理解理解，是理解為與意義隨順的理解，因此，應該考察理解也是沒有不同的本身。如果不是那樣，因為不合理，是通過意義理解。只是意義的理解本身，是安立為只是理解。因為一個意義不是被多個執持，所以考察為一個。在其他和不同的時間出現的多個分別識，因為完全斷定自己時間的意義，所以不能理解為在之前和之後出現的是一個意義，因為沒有一個做，也沒有**。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「**」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解理解與認知、分別識與認知、習慣與認知、自證與認知、時間與認知以及意義與認知。

།བདག་གཅིག་དེ་ནི་མཚམས་སྦྱོར་ཅན། །དེ་ལ་དྲན་པ་ཡོད་ཕྱིར་ཏེ། །འདི་ཡི་ནུས་པ་དྲན་པ་དང་། ། མཚམས་སྦྱོར་བ་ལའང་ཡོད་པ་ཡིན། །དེ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། །བདག་ནི་རྟོག་པའི་རང་བཞིན་ལ། །འདི་ནི་རིགས་ལྡན་མིན་པར་མཐོང་། །གཅིག་པུ་ཡི་ནི་རང་བཞིན་འདི། །ཟློས་པ་ཚད་ལྡན་ཅི་ལྟར་ཡིན། །བདག་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱོགས་ལ་སྐྱོན་འདི་མེད་དོ་ཞེ་ན། རང བཞིན་གང་གིས་ཐ་མི་དད་པའི་རང་བཞིན་དེས་ནི་ངོ་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།སྣ་ཚོགས་ཀྱི་དབྱེ་བས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་ཐ་དད་པ་ནི་དེ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་ཐ་དད་པ་ཉིད་དོ། །རང་བཞིན་གང་གིས་ཤེས་པ་ལས་ཐ་དད་པའི་རང་བཞིན་དེས་ནི་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཟློས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ ཏེ་བདག་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ན།དེའི་ཚེ་དེ་ཤེས་པས་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། དེའང་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་དེས་ཐ་མི་དད་པ་འཛིན་པ་ཡིན་ན། དེའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་ཐ་དད་ན་གཅིག་ཉིད་འཛིན་པར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར། དོན་གྱིས་གོ་བས་ཤེས་པ་གཅིག་ཉིད་དུ་བརྟག་པར་བྱའོ། ། འོ་ན་དོན་གྱིས་གོ་བས་ཤེས་པ་ཐ་དད་པ་འཛིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཤེས་པ་གཅིག་ཏུ་མི་རྟོགས་པ་དེས་ན་ཅི་ལྟར་ངོ་ཤེས་པ་ཡིན། འོན་ཏེ་དུ་མ་འཕྲིགས་པ་ངོ་ཤེས་པ་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར་གཅིག་ཉིད་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེ་ཉིད་ལ་ཡང་ནས་ཡང དུ་གོམས་པར་བྱེད་པས་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་གསལ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་ནི་གོམས་པ་ལས་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།།གོམས་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་བདག་ཉིད་དོ། །གོམས་པ་ལས་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་བསྒྱིངས་པ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་བ་མ་ ཡིན་ནམ།དེ་དག་ནི་བློའི་རང་བཞིན་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། རྟོགས་མིན་རང་བཞིན་གོམས་པ་ལས། །རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཉིད་འབྱུང་འགྱུར། །དེ་བཞིན་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ནི། །གོམས་པས་ཅིའི་ཕྱིར་རྟོགས་དངོས་མིན། །ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ཡང་རྟོགས་ པའི་རང་བཞིན་གོམས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཅི་རང་རིག་གོམས་པ་ཡིན་ནམ།འོན་ཏེ་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་བཟུང་བའི་དོན་གོམས་པ་ཡིན། གལ་ཏེ་རང་རིག་གོམས་པ་ཡིན་ན་རང་རིག་དེ་ནི་མ་གྲུབ་བོ།

一個我，那個是連線的，因為對於那個有記憶，這個的能力在記憶和連線中也是存在的。那個不是那樣的，因為我是理解的自性，這個看見不是合理的。一個的這個自性，重複如何是合理的？如果說，對於我不同的和不不同的宗義，沒有這個過失，通過哪個自性，不不同的自性，不是認識。因為通過各種分類是不同的，所以不同的理解是與那個不不同的不同本身。通過哪個自性，與理解不同的自性，那個是一個本身，因此，沒有重複。如果說，我是不是理解的自性，那時，那個是通過理解理解的，那個也是不同的，為什麼那個執持不不同？因此，如果理解是不同的，不合理地執持一個本身，所以，應該考察通過意義理解，理解是一個本身。如果說，通過意義理解，執持不同的理解，即使那樣，因為不理解理解是一個，所以如何是認識？如果說，多個顯現是認識，如果那樣，快樂等也是，因此，因為一個本身是世俗存在的，所以，通過反覆習慣那個本身，快樂等的清晰等的特殊性是從習慣改變的。從習慣產生的快樂等也是理解的自性本身。從習慣產生的行走等也會變成彎曲等的自性嗎？那些也不是心的自性，對於這個說：不是理解的自性，從習慣，會產生不是理解本身。同樣，理解的自性，為什麼不是通過習慣變成理解實體？是智慧等。如果說，理解的自性，稱為習慣，是自證習慣嗎？或者，是理解的自性執持的意義是習慣？如果說是自證習慣，那個自證沒有成立。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「**」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 同一性與認知： 作者認為，同一性是我們理解事物的方式，但同一性本身也可能是多變的和不確定的。現代邏輯學和哲學也認為，同一性是我們理解事物的方式，但同一性本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明同一性是我們理解事物的方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解理解與認知、分別識與認知、習慣與認知、自證與認知、時間與認知以及同一性與認知。

།འོན་ཏེ་ཕྱོགས་གཉིས་པ་ཡིན་ན། དེ་མ་ངེས་པ་ཉིད་སྲིད་པས་མི་འཐད་པ་ཉིད་དེ། རྟོགས་ པའི་རང་བཞིན་གྱིས་བཟུང་བའི་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་གོམས་ཀྱང་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་དམིགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན།འདིར་སྨྲས་པ། གང་ཞིག་ཅི་འདྲ་གོམས་འགྱུར་བ། །དེ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་འགྱུར་ཏེ། །བདེ་སོགས་ནང་གི་མྱོང་བ་ནི། །གོམས་པའི་འབྲས་བུ་དེ་བཞིན་ ཉིད།།བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ནང་གི་མྱོང་བའི་རང་བཞིན་དུ་དམིགས་སོ། །བེམས་པོའི་རང་བཞིན་ཡིན་ཡང་དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བས་དེ་ལྟར་དམིགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡང་རིགས་པ་ལ་བརྟེན་པའི་དགའ་བ་ཐོབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རང་རིག་པ་ཉིད་གོམས་པར་བྱས་པ་དེའི་ཕྱིར། གོམས་པ་ རབ་ཏུ་གྱུར་བ་ནི་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཉིད་སྐྱེའོ།།འོ་ན་དང་པོ་ནི་རང་རིག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། རིགས་གང་ག་ལས་ཞེས་བྱ་བས་དེ་ཡང་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ལས་སྐྱེས་པ་ནི་ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་མྱོང་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ་ཞེས་གནས་སོ། །འདིས་ནི། དེ་དང་ དེ་མིན་རང་བཞིན་དངོས།།དེ་དང་དེ་མིན་དངོས་རྒྱུས་བསྐྱེད། །རྣམ་ཤེས་རྒྱུ་ལས་གཞན་མིན་སྐྱེས། །གཟུགས་སོགས་དེ་ཅིས་ཤེས་མ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཡང་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ། །འདིའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། །མིག་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་། །མདུན་ན་གནས་པའི་ཤིང་རྟ་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་ པ་མཚུངས་པ་ཅན་དག་ཕན་ཚུན་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེད་པ་ན་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ནམ་རྟོག་པ་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ།།དེ་ལ་གཙོ་བོ་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །རྟོགས་པ་དང་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་གྱི་འབྲས་ བུ་ལ་ནུས་པ་མཐོང་བ་ཅན་གྱི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་པ་དེ་ནི་གཞན་དུ་བསྒྲུབ་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ཀྱིས་མ་ངེས་སོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དོན་གཞན་དུ་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་ལྟར་བསྒོམ་པ་འཕེལ་བ་ལས། །སྐྱེས་པའི་ཤེས་རབ་ལ་ སོགས་བཞིན།།བདེ་བ་ལ་སོགས་རྒྱུ་དེ་ལས། །དེ་ལྟར་རང་རིག་ཅིས་མ་ཡིན། །གང་ཅི་ལྟར་གོམས་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ཚད་མའི་དོན་ཏོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དག་ནི་རང་གི་རང་བཞིན་དུ་གོམས་པར་མི་སྲིད་དོ། །རེ་ཞིག་ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་དོན་གྱིས་གོ་ བས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པ་དེས་དེ་བདག་དང་འདུ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཅི་ལྟར་རྟོགས་པར་བྱ།དོན་གྱིས་གོ་བས་ནི་གང་མེད་པར་གང་མི་འཐད་པ་དེ་རྟོགས་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ། །བདག་དང་འདུ་བ་ཅན་དང་། རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར་མི་འཐད་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ མེད་དོ།

如果說，如果是第二種宗義，那個不確定本身是存在的，所以是不合理的本身，即使習慣了理解的自性執持的行走等，因為沒有目標行走等是理解的自性本身，對於這個說：哪個習慣變成什麼樣，那個變成那樣本身。快樂等裡面的體驗，習慣的果是那樣本身。快樂等是目標為裡面的體驗的自性。即使是物質的自性，因為聚集在一個意義上，所以那樣目標，這個也不是獲得依賴道理的喜悅。因此，因為習慣了自證本身，所以，習慣變成增上，會產生變成那樣的本身。如果說，那麼，最初會變成沒有自證，因為稱為因的種類，所以那個也是那樣的。從那個修習的力量產生的，像智慧等一樣，是體驗的本質本身，這樣安住。這個拋棄了：那個和不是那個的自性實體，那個和不是那個的實體從因產生，分別識不是從因以外產生，形色等為什麼不是理解？這個意義是這個：眼睛和作意和前面安住的馬車等**，具有相同**，通過互相一起做，產生時，所有都會變成理解的自性或者不是理解的自性。對於那個，沒有主要和次要的分類，這個意思。對於理解和不是理解的自性的果，具有能見的力量的形色等**，不能成立為其他。因此，如果說，因為那個本身是不確定的，不是的，因為想說其他因的意義。如何從修習增長，像產生的智慧等一樣，快樂等從那個因，為什麼不是那樣自證？哪個習慣變成什麼樣，那個變成那樣本身，是量的意義。形色等不可能習慣為自己的自性。首先，智慧等的特殊性是通過意義理解理解的，因此，如何理解那個是與我聚集？通過意義理解，哪個沒有，哪個不合理，那個只是理解。因為沒有與我聚集，也沒有理解的自性，所以沒有絲毫的不合理。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「**」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解理解與認知、分別識與認知、習慣與認知、自證與認知、因果與認知以及同一性與認知。

།འོན་ཀྱང་གང་གི་ཕྱིར་དོན་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་བ་གཞན་འགའ་ཞིག་ཀྱང་ཡོད་དགོས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ཙམ་དུ་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ཅི་ལྟར་བདག་དང་འདུ་བ་ཅན་ལ་སོགས་པར་རྟོགས། དེའི་ཕྱིར་གང་གིས་ནང་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་བདག་གིས་འདི་ལྟར་རྟོགས་སོ་ ཞེས་སྐྱེ་བོས་རྟོགས་པ་ནང་ཉིད་དུ་གོམས་པར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལན་ཡིན་ནོ།།གང་དག་བློ་བློ་གཞན་གྱི་མངོན་སུམ་ཡིན་པར་སྨྲ་བ་དེ་དག་གི་ལྟར་ན་ཡང་། དེ་བདག་དང་འདུ་བ་ཅན་དང་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་སྣང་ངོ་ཞེས་གདོན་མི་ཟ་བར་ཁས་བླངས་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དོན་གཞན་ཙམ་ཁོ་ ནར་འགྱུར་གྱི་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ནི་མི་འགྲུབ་པ་ཁོ་ནའོ།།དེའི་ཕྱིར་འདི་མངོན་སུམ་གཞན་ལ་དེ་ལ་གནས་པ་འཛིན་པའི་རང་བཞིན་དུ་སྣང་བའི་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་དེ་ལ་ཡང་དོན་དེ་སྣང་བར་འགྱུར་ན། ཞིག་པ་ཅི་སྣང་བར་འགྱུར། བློ་འབའ་ཞིག་སྣང་ན་འཛིན་པར་བྱེད་པ་པོར་ཅི་ལྟར་སྣང་། བདག་ལ་སོགས་པ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ན། བདག་དང་འདུ་བ་ཉིད་དམ། དེའི་བདག་ཉིད་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ཅན་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལན་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་དུས་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་གོམས་པའི་སྟོབས་ལས་སྐྱེས་པའི་ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པའམ་བདེ་བ ལ་སོགས་པའི་ཡང་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ཁོ་ནའོ།།གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ནའང་གཞན་དག་བློ་ལ་སོགས་པ་མྱོང་བའི་རང་བཞིན་དུ་ཁས་མི་ལེན་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་མྱོང་བ་མ་ཡིན་ན་མངོན་སུམ་ཉིད་དང་ནང་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །རང་རིག་པ་ཡིན་ན་ནི་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་ བདག་ཉིད་དང་།དོན་ཡང་གསལ་བར་བྱེད་པའི་གསལ་བ་དེ་ཡོང་པ་ཡིན་པས་འདི་ཉིད་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་གོམས་པའི་སྟོབས་ལས་སྐྱེ་བ་ཅན་ཡིན་ཡང་བདག་དང་འདུ་བ་ཅན་ཁོ་ན་ཡིན་པས་དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་གཟུང་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ རྟོགས་པ་དང་འདྲེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་སྣང་གི་རྟོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་ལྟར་ཅི་སྟེ་མི་རྟག་ཅེ་ན།འདི་ལ་བརྗོད་པ། ཐོག་མེད་གོམས་པའི་ངོ་བོ་ལས། །འདི་ནི་དེ་ལྟར་ཡིན་ཞེས་གནས། །དེ་ལས་ཚུལ་གཞན་རྣམ་རྟོག་ནི། །འཇིག་རྟེན་གྱིས་ནི་ངེས་པ་མེད། ། བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ལས་དེ་ལྟར་སྐྱེས་སོ་ཞེས་རྟོགས་པའི་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་འདི་ནི་འདི་དང་འདི་ལྟ་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ལུགས་གཞན་འཇིག་རྟེན་ལ་སྐྱེ་བ་འདི་མི་ཐོབ་བོ། །འོན་ཀྱང་འདི་ཅི་ལྟར་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ལས་མཐོང་བ་དེ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་དོ།

然而，爲了使意義不變成隱藏，也必須存在其他某種東西，只是變成這樣。因此，如何理解為與我聚集？因此，回答說：通過什麼在裡面理解，我這樣理解，眾生理解為在裡面習慣了。即使在那些說理解是其他理解的現量的人看來，那個也必定承認顯現為與我聚集和理解的自性。如果不是那樣，只會變成只是其他意義，不會成立為執持本身。因此，這個現量對於其他，是顯現為安住于那個執持的自性。如果那樣，對於那個，那個意義也顯現，如果壞滅，顯現什麼？如果只是理解顯現，如何顯現為執持者？如果說，我也是那樣，回答說：因為與我聚集本身，或者假立那個的自性，是無始時產生的。如果那樣，在那個時候，從習慣的力量產生的智慧等或者快樂等，也只是理解的自性。如果說，即使那樣，其他不是不承認理解等是體驗的自性嗎？如果不是體驗，已經顯示了不會變成現量本身和在裡面。如果是自證，那麼，那個變成那樣的自性，和也使意義清晰的清晰，是存在的，所以這個是合理的。如果說，即使快樂等是從習慣的力量產生的，也只是與我聚集，所以，是通過聚集在一個意義上的分別識執持的。因此，因為與理解混合本身，所以顯現為理解的自性，不是因為是理解的本質本身，為什麼那樣不是恒常？對於這個說：從無始習慣的本質，這個安住說成是那樣的。從那個，其他的分別，世間沒有確定。從修習的力量那樣產生，對於理解的哪個，這個是這樣和這樣，對於世間產生其他的宗義，不能獲得。然而，如何從修習的力量看見的那個，只是那樣，這樣概念。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「**」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解理解與認知、分別識與認知、習慣與認知、自證與認知、時間與認知以及本質與認知。

།དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བར བརྟགས་པ་ལ་དགོས་པ་ཡང་ཅི་ཞིག་ཡོད།གལ་ཏེ་བདག་ལ་འདུ་བར་མི་འདོད་ན། འོ་ན་བདེ་བ་དེ་སུའི་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་གལ་ཏེ་དེ་གཞན་དུ་འདུ་བར་མི་འདོད་ན་བདག་དེ་སུའི་ཡིན། བདག་ནི་རང་དབང་རྟག་པའི་ཕྱིར། །གཞན་ལ་ཅི་ལྟར་དེར་རག་ལས། །བདེ་སོགས་རྣམས་ནི་མི་ རྟག་པས།།གཞན་ལ་རག་ལས་ཡིན་པར་རྟོག་།བདག་ནི་རྟག་པས་ན་རང་དབང་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མི་བརྟེན་པར་འཐད་པས་དེ་ལྟར་འཐད་ཀྱི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཡོན་ཏན་དང་མི་རྟག་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་ནི། གདོན་མི་ཟ་བར་བརྟེན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་དགོས་སོ་ཞེ་ན་དེ་ནི་མི་བཟང་སྟེ། འདི་ལྟར། རྟེན་ཡོད་ན་ནི་ཡོན་ཏན་ཡིན། །ཡོན་ཏན་ཡོད་ནའང་རྟེན་གནས་ཏེ། །དེ་ལྟར་ཕན་ཚུན་བརྟེན་པའི་ཕྱིར། །གཅིག་ཀྱང་རྣམ་པར་གནས་མི་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དང་པོ་ཡོན་ཏན་ཉིད། །གྲུབ་ན་དེའི་ཚེ་ཡོན་ཏན་བརྟེན་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་རྟོག་པ་འཇུག་པ་ཞིག་ན། དེ་ནི་མ་གྲུབ་སྟེ། གྲུབ པ་ནི་གཞན་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་དངོས་པོ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་འདི་ནི་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །གཞན་ཡང་བདག་ནི་རང་དབང་ཡིན་ཏེ། རྟག་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བཟློག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བརྗོད་པ། མི་རྟག་ན་ཡང་རྒྱུ་ལས་ནི། །སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ ན་ལྟོས་པ་མེད།།དེ་ལ་བྱ་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར། །གཞན་ལ་ཇི་ལྟར་རག་ལས་འགྱུར། །གལ་ཏེ་མ་སྐྱེས་པ་ཉིད་ཡིན་ན་དེ་ཅི་ལྟར་གཞན་ལ་རག་ལས། འོན་ཏེ་རྒྱུ་འགའ་ཞིག་ལས་སྐྱེས་ན་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་གཞན་ལ་རག་ལས་པ་ཅི་ཡོད། རང་གི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པ་ལ་གཞན་ལ་རག་ལས་སོ་ཞེ་ན་དེའི་རང་གི་ འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པ་ནི་རང་གི་རྒྱུ་ཉིད་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཞན་ལ་རག་ལས་པ་ཉིད་དུ་མི་འཐད་དེ།སྤྲོས་པས་ཆོག་གོ།

對於考察聚集在一個意義上，又有什麼必要？如果說不希望聚集在我，那麼，快樂是誰的？如果那樣，那麼，如果說不希望那個聚集在其他，那個我是誰的？因為我是自主恒常的，如何依賴於其他？快樂等是不恒常的，所以理解為依賴於其他。因為我是恒常的，所以是自主的，合理地不依賴，所以那樣合理，快樂等是功德和不恒常的，因此，那些必定會變成依賴本身，如果說，那個是不好的，像這樣：如果有所依賴，是功德，即使有功德，也有所依賴，因此，因為互相依賴，一個也不會變成安住。如果說，如果最初功德本身成立，那時，會變成認為功德是所依賴的，如果進入這樣的分別，那個沒有成立，因為成立是依賴於其他。已經顯示了沒有所依賴和依賴的實體。還有，我是自主的，因為是恒常的。快樂等不是的，因為是相反的，說：即使是不恒常，因為是從因產生的，所以沒有依賴。因為對於那個沒有做的，如何變成依賴於其他？如果說，不是產生的本身，那個如何依賴於其他？如果說，如果從某些因產生，即使那樣，那個有什麼依賴於其他？如果說，產生自己的果依賴於其他，因為那個產生自己的果是從自己的因本身，所以不合理地變成依賴於其他，足夠了。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「**」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 依賴與認知： 作者認為，依賴是我們理解事物的方式，但依賴本身也可能是多變的和不確定的。現代邏輯學和哲學也認為，依賴是我們理解事物的方式，但依賴本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明依賴是我們理解事物的方式。 自主與認知： 作者認為，自主是我們理解事物的方式，但自主本身也可能是多變的和不確定的。現代邏輯學和哲學也認為，自主是我們理解事物的方式，但自主本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明自主是我們理解事物的方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解因果與認知、本質與認知、依賴與認知、自主與認知、時間與認知以及同一性與認知。

།དེའི་ཕྱིར་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་རང་དབང་ཡིན་ལ་རག་མོད། རྟེན་བདག་བརྟགས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རང་རིག་པ་མ་ཡིན་ན། ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ཡང་ཅི་ལྟར་འགྱུར། དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་མྱོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་འདིར་སྨྲས་པ། ཅི་དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བ་ཅན་གྱི་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རིག་གམ། འོན་ཏེ་གཞན་གྱིས། རེ་ཞིག་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་ནི་མ ཡིན་ཏེ།འདི་ལྟར། དོན་གང་ཉེ་བས་བློ་དང་ནི། །བདེ་སོགས་དེ་དག་སྐྱེས་གྱུར་པ། །དེ་བོར་ནས་ནི་བདེ་སོགས་ཉིད། །དེས་ནི་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པར་འགྱུར། །མིག་ལ་སོགས་པས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་སྦྱར་བ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་མངོན་པར་ཕྱོགས་པ་དབང་པོའི་བློ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཅི་ ལྟར་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཁོ་ནར་རྟོགས་པ་ཡིན།བདག་གི་མིག་བདེ་བ་ལ་ཞུགས་སོ་སྙམ་པའི་བློ་ནི་མེད་དོ། །འོན་ཏེ་བདེ་བ་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཟུགས་ཉིད་ལ་ཞུགས་པས་འཇུག་པར་འགྱུར་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་ མིག་ལ་བརྟེན་པ་ལ་སོགས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ།།འོན་ཏེ་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་རྣམ་པ་གཞན་མ་དམིགས་པ་དེས་ན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་པར་བརྗོད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་རྣམ་པར་བརྟག་པར་བྱ་བ་ཡང་དུས་མཚུངས་པའི་དབང་པོའི་ཤེས་པས་གཟུང་བ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། ། རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ལ་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཀྱང་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེར་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་གཞན་དམིགས་པ་ནི་མེད་དོ། །འོན་ཏེ་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་ལས་དེ་ལྟ་བུའི་འཛིན་པ་རྟོག་པ་ཡིན་ན་རྣམ་པར་བརྟག་པར་བྱ་བའི་སྒྲ་ལ་ཡང་འདི་མཚུངས་སོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་འཛིན་པའི རྣམ་པ་ཅི་སྟེ་མི་རྟག་ཅེ་ན།གཟུང་བར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་མྱོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བ་ཅན་ཡིན་ཡང་འཛིན་པར་བྱེད་པ་གཞན་གྱིས་གཟུང་བའི་ཕྱིར་གཟུང་བ་ཉིད་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པར་ནི་མི་ནུས་སོ། །གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་དེ་བདག་གམ། བདེ་བའམ། བློ་འགའ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གཅིག་གི་ཡང་རང་གི་ངོ་བོ་མ་བཟུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །བདེ་བའི་རྣམ་པ་ཉིད་འབའ་ཞིག་མྱོང་བ་ཡིན་ནོ། །མྱོང་བ་མ་ཡིན་པའི་བདེ་བ་གཞན་ཡང་ཡོད་དོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ཉེ་བར་འཇོག་པ་གཞན་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཤིང་ལ་གོང་བུའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ བཞིན་ནོ།།འོན་ཏེ་ཉེ་བར་འཇོག་པ་གཞན་རྗེས་སུ་དཔག་པས་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། གང་ཞིག་རྟོགས་པ་དེ་ནི་གཞན་གྱིས་ཉེ་བར་གཞག་པ་ཡིན་ཏེ། གོང་བུ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཉེ་བར་འཇོག་པ་བག་ཆགས་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ།

因此，即使快樂等是自主的，也依賴，考察所依賴我有什麼用？如果快樂等不是自證，如何變成幫助者本身？如果說，是通過聚集在一個意義上的分別識體驗的，對於這個說：是通過聚集在一個意義上的根產生的分別識理解嗎？或者，是通過其他？首先，不是通過根的分別識，像這樣：哪個意義接近，理解和快樂等那些產生，拋棄那個，快樂等本身，如何通過那個理解？眼睛等和形色等結合，形色等明顯地趨向，哪個是根的理解，那個如何只是理解快樂等？沒有理解為我的眼睛進入快樂。如果說，如果執持快樂的分別識進入形色本身，會進入，如果那樣，已經顯示了會變成太過分，會變成推論也依賴於眼睛等。如果說，因為沒有目標到從根的分別識執持的其他的形態，所以說是因為那個本身，那麼，應該考察的也會變成被同時的根的理解執持的，也說會變成對於推論太過分，因為在那裡沒有目標到執持的其他的形態。如果說，如果從執持的形態理解那樣的執持，對於應該考察的詞語，這個也是相同的。如果說，為什麼對於快樂等，執持的形態不是恒常？因為沒有體驗為應該執持本身。即使是聚集在一個意義上，因為被其他執持，所以不能說沒有應該執持本身。如果說，因為理解為混合成一個，那麼，那個不是我，不是快樂，也不是任何理解，因為一個也沒有執持自己的本質。只是體驗快樂的形態本身。如果說，還有不是體驗的其他的快樂，不是的，因為沒有目標到其他的安立，像理解樹的球形一樣。如果說，其他的安立是通過推論成立的，哪個是理解，那個是通過其他安立的，像球形一樣，不是的，因為會變成沒有外在的意義，因為安立存在習氣。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「**」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解理解與認知、分別識與認知、自證與認知、因果與認知、依賴與認知以及同一性與認知。

།དེའི་ཕྱིར་གང་ཞིག་ ཅི་ལྟར་རྟོགས་པ་དེ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི་དེ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གཞན་དུ་གཞག་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་རང་གི་ངོ་བོས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ནི་དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་འཇོག་པ་ནི་རྟོགས་པ་ཙམ་ལ་རག་ལས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ རོ།།བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་མ་དམིགས་ཏེ། དེས་ན་རང་རིག་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་བདག་དང་ཡིད་འབྲེལ་པ་ཙམ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཤེས་པ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི། དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཤེས་པ་དུས་གཅིག་ཏུ་ མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རིམ་གྱིས་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ།།དེའི་ཕྱིར། རིམ་གྱིས་འཛིན་ན་དེ་མྱོང་བ། །རྣམ་ཆད་མེད་པར་སྣང་མི་འགྱུར། །རིམ་གྱིས་འཛིན་པར་ཁས་ལེན་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་བློ་རྣམ་པར་ཆད་པ་མེད་པར་སྣང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །རིམ་པ་ནི་འདི་ཉིད་དེ་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ ཡིན་པའོ།།བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་དམིགས་སོ། །དེ་ལ་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འཛིན་པ་དང་། ལྷན་ཅིག་ཏུ་མི་འཛིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགལ་ལོ། །འགལ་བ་དག་ནི་གཅིག་ལ་སྲིད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །མགྱོགས་ཕྱིར་ཞེ་ན་དེ་མཚུངས་ཕྱིར། །མྱོང་བ་ མེད་པ་ཅིས་མ་ཡིན།།གལ་ཏེ་བདེ་བ་འཛིན་པ་མགྱོགས་པར་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་མ་ཆད་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །རྟོགས་པ་ཁོ་ན་སྟེ་བར་མ་གཏོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མྱུར་བ་དེ་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་མི་འཛིན་པ་ལ་ཡང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་གཟུགས་མི་འཛིན་པ་ཉིད་རྣམ་པར་ མ་ཆད་པར་ཐལ་ལོ།།འོན་ཏེ་མི་འཛིན་པ་ཡང་རྣམ་པར་མ་ཆད་པར་སྣང་བ་ཉིད་དེ། འདི་ལྟར་བདེ་བ་མི་འཛིན་པ་ཉིད་ནི། གཟུགས་འཛིན་པ་ལས་གཞན་མ་ཡིན། གཟུགས་མི་འཛིན་པའང་བདེ་བ་འཛིན་པ་ལས་གཞན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། དེས་ན་བདེ་བ་མི་འཛིན་པ་ རྣམ་པར་ཆད་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་འདིར་འགྱུར་ཏེ།གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པ་རྣམ་པར་མ་ཆད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ན་དེ་ནི་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་བཟློག་པ་ལ་ཡང་བརྗོད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་འཛིན་པ་མེད་པ་རྣམ་པར་མ་ཆད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་ པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འདིར་བརྗོད་པ། གཅིག་གི་དངོས་པོ་གང་ཡིན་པ། །གཞན་དག་མེད་པ་ཡིན་པར་བརྗོད། །དེ་ནི་དེ་ཡིས་དབེན་པས་ན། །དེ་མེད་པར་ནི་རིག་ཕྱིར་རོ། །འདི་རང་གི་ངོ་བོས་ནི་གང་ཡང་མེད་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དེས་དབེན་པས་ཡིན་ནོ།

因此，應該理解哪個如何理解，是那樣本身，不是通過推論安立為其他。因此，理解為外在的意義被自己的本質執持本身，是那樣安立的，因為安立依賴於只是理解。快樂等沒有目標為應該執持本身，因此，是自證。如果說，只是從我和意結合產生的理解是執持快樂等，不是從根產生的，如果那樣，因為理解不會同時產生，所以會變成依次執持。因此，如果依次執持，那個體驗，不會顯現為不間斷。如果承認依次執持，快樂等的理解不會顯現為不間斷。依次是這個本身，不是一起產生，這是哪個。執持快樂等是目標為和執持形色等一起。對於那個，一起執持和不一起執持是相違的。相違的也不會在一個存在。如果說，因為快速，所以是相同的，為什麼不是沒有體驗？如果說，因為執持快樂快速進入，所以理解為不間斷。只是理解，是中間沒有間隔，如果說，那個快速也相同于不執持快樂等，所以會變成快樂等和不執持形色本身不間斷。如果說，即使是不執持也顯現為不間斷，像這樣，不執持快樂本身，不是從執持形色以外。不執持形色也不是從執持快樂以外存在，因此，會變成不執持快樂不間斷，這個意義會變成這樣：會變成執持形色等不間斷，如果說是那樣，那個是那樣本身。同樣，對於相反的也說。因此，如果說，會變成沒有執持不間斷，這個是成立上成立，對於這個說：哪個是一個的實體，說其他是不存在的。那個因為與那個分離，所以爲了理解沒有那個。這個不是通過自己的本質什麼也沒有，但是，因為與那個分離。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「**」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 否定與認知： 作者認為，否定是我們理解事物的方式，但否定本身也可能是多變的和不確定的。現代邏輯學也認為，否定是我們理解事物的方式，但否定本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明否定是我們理解事物的方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解理解與認知、分別識與認知、自證與認知、時間與認知、同一性與認知以及否定與認知。

།དེས་ན་གཟུགས་འཛིན་པ་བདེ་བ་ འཛིན་པས་དབེན་པར་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཁས་ལེན་པ་ན་དེས་དབེན་པར་འཛིན་པ་དེ་མྱུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་རྣམ་པར་མ་ཆད་པར་ཡོད་པས་ཇི་ལྟར་བདེ་བ་རིག་པ་ཡིན།བདེ་བ་འཛིན་པ་ལ་ཡང་ཚུལ་འདི་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཉི་ག་མི་འཛིན་པས་ན། འཛིན་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཅི་སྟེ་མ་ཡིན་ཞེས་ བྱ་བ་ལེགས་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ།།གཞན་དུ་གཞན་དམིགས་ན་ཡང་དེས་དབེན་པ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་རང་བཞིན་དེར་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ཕན་ཚུན་རང་བཞིན་རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་འཛིན་ན། རིམ་གྱིས་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དུས་གཞན་མཉམ་པར་འཛིན་པ་ལ་ཡང་ ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ།ཡན་ལག་དང་ཡན་ལག་ཅན་དག་དུས་མཚུངས་པར་འཛིན་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཐག་རིང་པོ་ནས་བར་དང་བཅས་པའི་སྒྲ་དུ་མ་འཛིན་པ་ན་བར་འཛིན་པ་མེད་ཀྱང་སྒྲའི་རང་བཞིན་གཟུང་བ་ཉིད་དོ། །དེ་ལ་ཅི་ལྟར་སྒྲའི་རང་བཞིན་བར་མེད་པར་འཛིན་པས་དེའི་ ཕྱིར་མི་འཛིན་པ་ལ་གནོད་ཀྱི།དེ་བཞིན་དུ་བར་འཛིན་པ་མེད་པས་ནི་སྒྲ་འཛིན་པ་ལ་མི་གནོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་བར་མི་འཛིན་པའི་གནོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་འདིར་བརྗོད་པ། དེ་ལ་བར་ཆད་འཛིན་པ་ནི། །ཡོད་མིན་ཅི་ལྟར་གནོད་བྱེད་ཡིན། །མེད་པར་གནོད་པར་བྱ་མིན་ལ། །འདོད་ མིན་འཇིག་རྟེན་འདོད་པར་ཟད།།ཅིའི་ཕྱིར་བར་ཆད་འཛིན་པ་མེད་ཅེ་ན། འདི་ནི་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་ནུས་པ་ཡིན་ཏེ། ཅི་ཞིག་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་།དེས་ན་བར་ཆད་འཛིན་པ་མ་སྐྱེས་པ་ནི་གནོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཞིང་། གནོད་པར་བྱ་བ་ཡང་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་འདི་ནི་རྣམ་པ་ཅི་ཞིག་ལྟར་འཇིག་ རྟེན་གྱི་གྲགས་པ་ལས་འོངས་པའི་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་ཟད་དོ།།དེར་ནི་བདེ་བ་དང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པའི་མ་སྐྱེས་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་འཐད་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་རིམ་གྱིས་འཛིན་པ་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་རོ། །འཛིན་པ་ནི་ཡོད་པ་ཁོ་ན་སྟེ། དེ་ལ་འཛིན་པ་གཞན་མ་སྐྱེས་ པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་དེ་ནི་མེད་དེ།འཛིན་ལ་འཛིན་བྱེད་གཞན་ཡོད་མིན། །འཛིན་པ་པོ་ལ་འཛིན་པོ་གཞན། །དེ་ལྟར་གཞན་གྱིས་ཀྱང་འདོད་བྱ། །དེ་ལྟ་མིན་ན་ཅལ་ཅོལ་ཉིད། །འཛིན་པར་བྱེད་པ་ནི་རང་གསལ་བའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་དགོས་ལ། འཛིན་པར་བྱེད་པ་པོ་བྱེད་པའི་བདག་ཉིད་དམ། བྱེད་ པ་པོ་ལ་ནི་འཛིན་པར་བྱེད་པ་གཞན་འདོད་པ་ཡིན་ནོ།།འཛིན་པར་བྱེད་པ་གསལ་བ་མ་ཡིན་པ་ནི་དོན་ཐམས་ཅད་མི་གསལ་བར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དབང་པོའམ་གཞན་ལས་འཛིན་པར་བྱེད་པ་རང་གསལ་བ་ཡིན་ན། ད་ནི་འཛིན་པ་པོ་གཞན་གྱིས་ཅི་བྱ་ཞེ་ན། སྐྱོན་གཞན་འདི་ནི་ཡོད་པ་ ཉིད་ན་རང་ཉིད་གསལ་བ་མེད་པར་འཛིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མེད་དོ།

因此，如果承認目標為執持形色與執持快樂分離，因為那個執持分離是快速的，所以那個存在為不間斷，如何是理解快樂？因為對於執持快樂也是這個道理，如果兩個都不執持，為什麼不是沒有執持本身，這樣說是很好的。即使目標為其他，也不是執持與那個分離。如果說，因為進入那個的自性，不是的，如果執持互相進入的自性，不是依次執持，因為對於同時執持其他時間也是存在的，因為承認肢體和具有肢體同時執持。如果說，如果執持從遙遠的有間隔的多個聲音，即使沒有執持間隔，也是執持聲音的自性本身。對於那個，如何通過沒有間隔地執持聲音的自性，因此損害不執持？同樣，因為沒有執持間隔，不損害執持聲音，同樣，在這裡，不是損害不執持間隔，對於這個說：對於那個，執持間隔，存在不是如何是損害者？對於不存在，不是損害的，不是希望，只是世間希望。為什麼沒有執持間隔？這個是事物的能力，哪個超越和考察？因此，沒有產生執持間隔不是損害者，也不是應該損害的，但是，這個只是從世間的名聲來的概念。在那裡，因為不是沒有產生執持快樂和形色等，所以沒有絲毫的不合理。如果那樣，會變成不可能依次執持。執持只是存在的，對於那個，沒有產生其他的執持，如果說，那個不是的，對於執持沒有其他的執持者，對於執持者有其他的執持者，那樣也應該希望其他，如果不是那樣，只是胡言亂語。執持者必須變成自明的自性，或者執持者是做的自性，對於做者，希望有其他的執持者。如果執持者不是明晰的，所有的意義都會變成不明晰的。如果說，如果從根或者其他執持者是自明的，現在，其他的執持者做什麼？如果說，這個其他的過失是存在的，沒有稱為沒有自明地執持。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「**」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 關係與認知： 作者認為，關係是我們理解事物的方式，但關係本身也可能是多變的和不確定的。現代邏輯學和哲學也認為，關係是我們理解事物的方式，但關係本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明關係是我們理解事物的方式。 無限倒退與認知： 作者認為，無限倒退是我們理解事物的方式，但無限倒退本身也可能是多變的和不確定的。現代邏輯學也認為，無限倒退是我們理解事物的方式，但無限倒退本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明無限倒退是我們理解事物的方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解理解與認知、分別識與認知、自證與認知、時間與認知、關係與認知以及無限倒退與認知。

།དེ་གཞན་གྱིས་གསལ་བར་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གསལ་བར་བྱེད་པ་གཞན་ཡང་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་པས་དེ་གཞན་གྱིས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འགྲོ་བ་མཐའ་དག་ལོང་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །ཕན་ཚུན་དུས་ཐ་དད་ པར་སྐྱེས་པ་སྣང་བར་འགྱུར་བ་དེ་དག་ཅི་ལྟར་ཕན་ཚུན་གནོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་གྱི་ནའོ།།འོན་ཏེ་བདེ་བ་འཛིན་པ་ལ་ནི་གནོད་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་དེ། རེས་འགའ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འབའ་ཞིག་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་རེས་འགའ་ཡིད་འཕྲོག་པའི་གཟུགས་མཐོང་ཡང་ བདེ་བ་མྱོང་བ་མེད་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་སྐྲའི་འཛིན་པ་ལྟར་བདེ་བ་འཛིན་པ་ཡང་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་གནོད་པར་རྣམ་པར་གཞག་གོ་ཞེ་ན་འདི་ཡང་བཟང་པོ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། ཅི་ལྟར་སྐྲའི་བར་འཛིན་པ་ལྟར། །ཀུན་ཚེ་ཅི་ཕྱིར་གནོད་མ་གྱུར། །དེ་ཚེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ། །བར་དུ་སྐྱེ་བར་འཇིག་རྟེན་ འདོད།།ཅི་ལྟར་སྐྲ་འཛིན་པས་བར་འཛིན་པར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ། གནོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པས་ཀྱང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པ་ལ་འགྱུར་རོ། །དོན་དམ་པར་ན་ནི་དེ་སྐྲ་འཛིན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། སྐྲའི་རང་བཞིན་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གང་གི་ཚེ་བདེ་བ་མ་རྟོགས་པར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འབའ་ཞིག་འཛིན་པ་དེའི་ཚེ་ནི་བདེ་བ་མ་སྐྱེས་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི། སྐྱེས་པ་མ་བཟུང་བས་འབའ་ཞིག་པ་ཞེས་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་མ་སྐྱེས་པར་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ད་ནི་སྐྱེས་པ་ལ་མ་སྐྱེས་པར་ཐ་སྙད དུ་འགྱུར་ཏེ།དེས་ན་མ་དམིགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གང་གི་ཚེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པའི་སྐྱེས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེས་པ་ཡིན་པས་དེའི་ཚེ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པས་ཟིལ་གྱིས་ནོན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཁྱེད་ཀྱི་གཞུང་ལྟར་ན་ནི་སྐྲའི་བར་འཛིན་པ་ལྟར་འགྱུར་ རོ།།འོན་ཏེ་དབང་པོའི་བློ་གཅིག་ཉིད་དོན་དང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པ་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་རིམ་གྱིས་འཛིན་པའི་ཉེས་པ་ནི་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་རུང་ངོ་ཞེས་འཆད་པ་ནི། གཅིག་གིས་གཉིས་ཤེས་མ་ཡིན་ཏེ། །དབང་པོའི་སེམས་ནི་དེས་ཕྱིར་དང་། །བདེ་སོགས་མེད་ཀྱང་ དོན་དག་ལས།།སྐྱེས་ཕྱིར་དེ་ནུས་གྲུབ་མིན་ཕྱིར། །གལ་ཏེ་དབང་པོའི་བློ་གཅིག་ཉིད་ཀྱིས་དོན་དང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་འཛིན་ན་རིགས་པ་ཞིག་ན། དེ་ལྟར་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བདག་དང་ཡིད་འབྲེལ་པ་ཙམ་ལས་སྐྱེས་པ་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་མ་ཡིན་པའི་ ཤེས་པས་འཛིན་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ།

如果說，那個是通過其他明晰的，因為其他明晰者也是隱藏的本身，所以那個是通過其他，會變成所有的行走者都是盲人，這樣顯示。那些顯現為互相在不同時間產生的，如何不是互相損害？因此，這個是過失。如果說，對於執持快樂，會變成損害本身，因為有時只是執持形色等。像這樣，有時即使看見吸引人的形色，也沒有體驗快樂。因此，像執持頭髮的間隔一樣，也安立為執持快樂因為沒有產生而損害，這個也是不好的，像這樣：如何像執持頭髮的間隔一樣，在所有的時候為什麼不是損害？那時，世間希望快樂等在中間產生。如何像執持頭髮，在所有的時候執持間隔損害，同樣，執持形色等也會變成對於執持快樂等。在究竟上，那個也不是執持頭髮，因為不是理解頭髮的自性。哪個時候，在沒有理解快樂，只是執持形色等的時候，那時是沒有產生快樂本身，不是安立為只是因為沒有執持產生的。如果說，因為沒有目標，所以概念為沒有產生，現在會變成概念為產生是沒有產生，因此，也不是沒有目標。因此，哪個時候，在執持快樂等產生的那個時候，快樂等是產生的，那時，不是被執持形色等壓制。按照你的宗義，會變成像執持頭髮的間隔一樣。如果說，根的理解一個本身進入執持意義和快樂等，因此，不會變成依次執持的過失，那個是不合理的，這樣解釋：一個不是知道兩個，根的心因此，即使沒有快樂等，也從意義產生，因此，那個能力不是成立的。如果說，如果根的理解一個本身執持意義和快樂等，是合理的，也顯示了不是那樣。因為承認快樂等只是從我和意結合產生的，是通過不是從根產生的理解執持的。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「**」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解理解與認知、分別識與認知、自證與認知、因果與認知、時間與認知以及無限倒退與認知。

།འོན་ཏེ་འགའ་ཞིག་དེ་ལྟར་ཁས་མི་ལེན་ནོ་ཞེ་ན་དེ་ཡང་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དབང་པོའི་བློ་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་མེད་ཀྱང་དོན་འབའ་ཞིག་ཉིད་ལས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུར་ངེས་པར་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཞིག་ནུས་པ་ གཞན་ཡོད་ཀྱང་གང་ཞེ་ན།མི་འབྱུང་བ་དེ་ནི་དེའི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། །དབང་པོའི་སེམས་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་པ་ཡོད་ཀྱང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་མེད་ན་མི་སྐྱེ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་གང་གི་ཚེ་སྔོན་པོ་སེར་པོ་དང་ལྷན་ཅིག་དབང་པོའི་རིག་པ་ལས་སྣང་བའི་ ཚེ།དེའི་ཚེ་དེ་ལ་ནུས་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། སྔོན་པོ་མེད་ཀྱང་དེ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་དེ་ནི་དེ་ལ་ནུས་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོར་སྣང་བའི་དབང་པོའི་ཤེས་པ་སེར་པོ་འབའ་ཞིག་ལས་མི་སྐྱེའོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་བདེ་བ་དང་གཟུགས་སུ་སྣང་བ་ཡང་གཟུགས་འབའ་ཞིག་ལས་ མ་ཡིན་པས་རིགས་པ་མཚུངས་སོ་ཞེ་ན།འདི་ལ་ནི་སྙིང་པོ་མེད་དེ། སྔོན་པོ་དབང་པོའི་རྣམ་ཤེས་ལ། །ནུས་པ་སོ་སོར་མཐོང་བའི་ཕྱིར། །ཚོགས་ལའང་ནུས་གྲུབ་དེ་ལ་ནི། །དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཁས་བླངས་ན་ཡང་། གཉིས་ཀྱི་སོ་སོ་སོ་སོར་ཡང་། །ནུས་ པ་ཡིན་ན་སྔོ་སོགས་བཞིན།།བདེ་སོགས་འབའ་ཞིག་འཛིན་པར་འགྱུར། །དེ་རྒྱུའི་དོན་ནི་མ་བཟུང་བར། །དེ་མྱོང་བར་ནི་མི་རིགས་སོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་བའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འབའ་ཞིག་ལས་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་སྐྱེ་བ་མཐོང་བ་དང་། འགའ་ཞིག་འདོད་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །རྣམ་ པར་ཤེས་པའི་སྔོན་རོལ་དུ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལྟར་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་ཉིད་དུ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དེ་ཉིད་ལས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་དུས་མཚུངས་པར་འབྱུང་བ་ཡིན་ཡང་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་འདོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་རུང་སྟེ་ ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བའི་འབྲས་བུ་ནི་ཕན་ཚུན་འབྲེལ་བར་འགྱུར་གྱི།རིག་བྱ་རིག་བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རིག་པའི་རང་བཞིན་མིན་པ་ནི། །ཕན་ཚུན་འཛིན་པར་བྱེད་པ་མིན། །རང་རིག་པ་ཡི་རང་བཞིན་ཡང་། །ཕན་ཚུན་འཛིན་པར་བྱེད་པ་མིན། །རང་གི་རྒྱུ་ལས་མངོན་ཕྱོགས་པས། །དུས་མཚུངས་ པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་།།གཞན་ཤིག་པ་ཡི་བདག་ཉིད་ཀྱིས། །གལ་ཏེ་འཛིན་པ་ཡིན་འདོད་ན། །བདེ་བ་ལ་ནི་མངོན་ཕྱོགས་དེ། །ཅི་ལྟར་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་འདོད། །དེ་ལ་དབང་པོའི་བྱེད་པ་ནི། །རིག་བྱེད་དེ་ནི་སྔར་བཤད་ཟིན། །གཞན་ཡང་སོ་སོར་ནུས་པ་ཡིན་ན། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་འབའ་ཞིག་འཛིན་ པར་འགྱུར་ཏེ།སྔོན་པོ་ཉིད་བཞིན་ནོ།

如果說，有些不那樣承認，那個也是不可能的，因為根的理解即使沒有快樂等，也只是從意義本身產生的。因為不確定地執持為快樂等的因。即使有其他的哪個能力，如果說哪個？不產生，那個是確定地執持為那個的因。即使有形色等的集合，如果根的心沒有快樂等，也不是不產生本身。如果說，哪個時候，當藍色和黃色一起從根的認識顯現的時候，那時，對於那個會變成沒有能力，因為即使沒有藍色，那個也會產生。即使那樣，那個是對於那個的能力。如果說，如果顯現為藍色和黃色的根的理解不是隻從黃色產生，如果那樣，那麼，顯現為快樂和形色也是不只是從形色，道理是相同的，如果說，對於這個是沒有意義的，因為在根的分別識中，藍色是看見單獨的能力，對於集合，即使成立能力，對於那個，沒有那樣理解。即使承認，如果兩個的單獨也是單獨的能力，像藍色等一樣，會變成只是執持快樂等。不執持那個因的意義，不合理地體驗那個。看見根的分別識從與快樂等分離的只是形色等產生，也是有些希望的。在分別識之前，快樂等不是像形色等一樣存在，因為那個只是與分別識一起，從形色等本身產生。如果說，即使是同時產生，也希望是一起產生的因本身，那個是不合理的，因為一起產生的結果會變成互相聯繫，不是能知所知的實體。不是理解的自性，不是互相執持。即使是自證的自性，也不是互相執持。因為從自己的因明顯趨向，即使是同時，如果希望通過其他壞滅的自性執持，對於快樂，那個明顯趨向，如何希望從根產生？對於那個，根的作用，是能知，那個之前已經說了。還有，如果單獨是能力，會變成只是執持快樂等，像藍色本身一樣。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「**」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「集合」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解理解與認知、分別識與認知、自證與認知、因果與認知、時間與認知以及關係與認知。

།འཛིན་པ་ཡང་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན་དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་བདེ་བའི་རྒྱུ་མ་བཟུང་བར་ནི་བདེ་བ་འཛིན་པར་མི་རིགས་སོ། །རིག་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱང་འཐད་པ་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ནའོ། །ན་ཆུང་སྒེག་མོ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་བདེ་བ་ནི་འགའ་ཡང་དོན་དུ་གཉེར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། འདོད་པ་ཅན་གྱི་སྐྱེ་བོ་མཐའ་དག་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བདེ་བ་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་མ་དམིགས་སོ། །འོན་ཏེ་ལྷན་ཅིག་པ་ཉིད་ནུས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ན་འོན་ཀྱང་ཟླ་བ་གཉིས་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བཤད་པ་ནི། དོན་དང་ལྷན་ཅིག་ཉིད་འཛིན་ན། ། བདེ་སོགས་ཀྱི་ནི་ནུས་པ་ཅི། །གང་ཕྱིར་དེ་ཕྱིར་བློ་མི་འདོད། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་མེད་པར་ནི་ནུས་པ་མི་འགྲུབ་བོ། །འདོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། མིག་ལ་སོགས་པའི་བློ་ནི་དེ་ལས་སྐྱེས་པ་ཕ་རོལ་པོ་དག་མི་འདོད་དོ། །གཞན་ཡང་། དོན་མེད་པར་ནི་བདེ་ལ་སོགས། །མིག་སོགས་རྣམས་ཀྱིས མྱོང་ན་ནི།།གཟུགས་སོགས་བུད་མེད་སོགས་ཁྱད་པར། །ནམ་ཡང་མིག་གིས་འཛིན་མི་འགྱུར། །འབའ་ཞིག་གིས་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་དང་བུད་མེད་ལ་སོགས་པའི་མཐུན་པ་དང་མི་མཐུན་པ་ཉིད་དུ་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་གྱི། རྒྱུ་འགའ་ཞིག་ ཡོད་དོ་ཞེས་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ།།ལྷན་ཅིག་བཟུང་ན་རྒྱུ་ཉིད་དུ་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཕན་ཚུན་རྒྱུ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །འགྱུར་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བདེ་བ་འབའ་ཞིག་མིག་ལ་སོགས་པས་འཛིན་པར་ནུས་པ་ ཡིན་ན་ནི།དེའི་ཚེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བ་མི་སྐྱེ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར། ནང་གི་ཡན་ལག་ནུས་པའི་དོན། །ཡོད་ན་ཕྱི་རོལ་མཐོང་མི་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ཕྱི་རོལ་དུ་བུད་མེད་ལ་སོགས་པ་མ་མཐོང་བར་བདེ་བ་མྱོང་བ་ཉིད་འགྱུར་བ་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ཚེ་ཕྱི་རོལ་མི་མཐོང་བར་འགྱུར་ཏེ། བདེ་བ་ མྱོང་བ་བར་དུ་གཅོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དོན་འཛིན་པ་ཡང་འདོད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་ཁས་ལེན་ན་དེའི་ཚེ་ཉེས་པ་གཞན། དོན་འཛིན་ན་ནི་དེ་ལས་སྐྱེས། །བདེ་བ་ལ་སོགས་མྱོང་མི་འགྱུར། །འདི་ལྟར་དོན་འཛིན་པའི་དུས་ན་གལ་ཏེ་བདེ་བ་སྐྱེ་བ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་འཛིན་པའི་ཚོགས་པ་མེད་དེ། དབང་ པོ་དང་དོན་དང་ཡིད་ཕྲད་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཡིད་ཀྱིས་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་དོན་འཛིན་ལ་ཡིད་གཞན་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།ཤེས་པ་དུས་གཅིག་ཏུ་སྐྱེ་བར་ཁས་མི་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་མི་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ།

如果說，執持也是那個本身，那個不是的，如果不執持形色等是快樂的因，不合理地執持快樂。應該理解本身也是不合理的本身。沒有理解的年輕美女的快樂，誰也沒有追求，所有的慾望者都是通過那個本身希望快樂。也沒有目標那樣。如果說，一起本身是能力，如果那樣，也會變成兩個月亮。爲了那個本身說：如果一起執持意義，快樂等的能力是什麼？因為哪個，所以不希望理解。沒有跟隨和相反，能力不成立。也不是希望，因為那些外道不希望從那個產生眼睛等的理解。還有，如果沒有意義，快樂等，如果眼睛等體驗，形色等，女人等差別，眼睛永遠不會執持。不是隻是執持形色等是快樂和痛苦等的因本身，和女人等的相同和不相同本身，會變成理解為有某些因。如果一起執持，理解為因本身，那麼，藍色等也會變成理解為互相是因本身。也不是變成，因此，這個是不合理的。如果說，如果只是快樂，眼睛等能夠執持，那時，會變成不產生看見形色等。像這樣：如果內部肢體的能力的意義存在，不會看見外部。如果說，如果在沒有看見外部的女人等，會變成體驗快樂本身，那時，會變成不看見外部，因為體驗快樂是間隔。如果承認執持意義也是希望本身，那時，有其他的過失。如果執持意義，從那個產生，不會體驗快樂等。像這樣，在執持意義的時候，如果說，快樂是產生的，即使那樣，沒有執持那個的**，因為從根和意義和意結合產生的意是執持形色等的意義，也沒有其他的意，因為不承認理解同時產生。因此，會變成不執持從那個產生的快樂等。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」、「年輕美女」、「慾望者」、「外道」、「女人」、「相同」、「不相同」、「間隔」、「內部」、「外部」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題：

།འོན་ཏེ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཅིག་ ཅར་སྐྱེ་བར་འདོད་ན་དེའི་ཚེ་ཡང་ཉེས་པ་གཞན་ཡོད་དོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི།ཡུལ་དེ་དང་ནི་དེ་ཡོད་ལས། །བློ་ནི་ཅིག་ཅར་སྐྱེ་བ་ནི། །ཅིག་ཅར་དོན་ནི་ཡོད་པ་ན། །བདེ་སྡུག་དག་ནི་རིག་པར་འགྱུར། །འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པའི་དོན་ཡོད་ན། བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་རིག་པ་དག་ཅིག་ཅར་འགྱུར་བ་ བཟློག་པར་མི་ནུས་སོ།།འདི་ནི་མཐོང་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ་འདི་ལྟར་གྲང་བའི་དུས་ན་གྲང་བ་དང་། དྲོ་བའི་རེག་པ་མྱོང་བ་ལས་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་རིག་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། འདི་ལྟར་རྟག་ཏུ་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་བསམས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡུལ་གྱི་རོས་ཡིད་འཕྲོགས་པ་ རྗེ་བོའི་གླའི་ཡོ་བྱང་བྱིན་པའི་གཞན་གྱི་དབང་དུ་གྱུར་པ།བདག་ཉིད་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པར་འདོད་པ་ནི་མཚོན་གྱིས་རེག་པའི་སྡུག་བསྔལ་རེག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཉེ་བ་ན་དེ་གདོན་མི་ཟ་བར་སྐྱེ་བ་ཡང་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལྷན་ཅིག་རིག་པར་ཐལ་ ལོ།།འོན་ཏེ་གཞན་གྱིས་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པའི་ཕྱིར་གཞན་རིག་པ་མ་ཡིན་ན། དེ་ནི་མི་འཐད་དེ་ཟིལ་གྱིས་ནོན་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆེན་པོ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཟིལ་གྱིས་གནོན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གླང་པོ་དང་སྦྲང་བུ་དག་གཅིག་རྟོགས་པ་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་ རོ།།འདོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཉི་ག་ཡང་ལྷན་ཅིག་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་དག་ཅིག་ཅར་མྱོང་བར་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདུ་བྱེད་པ་གསལ་བ་ལས་ལ་ལར་ཡང་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། གོམས་པ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་འདུ་བྱེད་ པ་གཞན་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ།།བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ལས་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ན་ནི། དེའི་ཚེ་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་དོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །འོན་ཏེ་ཡང་ཤེས་པ་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་གོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་འཇུག་པ་ཡིན་ལ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ རྒྱུ་ཉིད་ལས་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་འདི་ཡང་རུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ།འདི་ལྟར། དངོས་པོའི་སྟོབས་ལས་སྐྱེ་བ་ཡི། །ཤེས་པ་གང་ཡིན་དེ་ལ་ནི། །མཁས་རྣམས་གོམས་པ་ཁས་ལེན་མིན། །དེ་ལྟ་ཞེ་ན་མ་འབྲེལ་འགྱུར། །གལ་ཏེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དག་ཉེ་བར་གནས་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་དེ་གོམས་པ་ མེད་པར་ཡང་མཐོང་བ་ཁོ་ནའོ།།སྔར་མ་བསམས་པའམ། མ་མྱོང་བ་གཅིག་ཉིད་ཀྱི་ཚེ། དམིགས་པའི་ཡུལ་དུ་མི་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཡང་བར་དུ་གཅོད་པའི་གོམས་པ་ཡོད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ཚད་མ་ཅི་ཡོད། གཞན་ཡང་དོན་གྱི་རྣམ་པ་གོམས་པ་མེད་པར་ ནི་ཤེས་པ་གོམས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ།འབའ་ཞིག་གོམས་པར་བྱ་བ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ།

如果說，希望理解同時產生，那時也有其他的過失，這樣說：如果那個境和那個存在，理解同時產生，如果同時意義存在，快樂和痛苦會變成理解。如果存在希望和不希望的意義，快樂和痛苦理解同時會變成，不能相反。這不是看見本身嗎？像這樣，在寒冷的時候，寒冷和，從體驗溫暖的接觸產生的快樂和痛苦理解本身，如果說，那個也是不真實的，像這樣，是認為總是變化。被境的味道吸引，被給予主人的工資的工具，變成其他的控制，希望自己有結果，不是被武器接觸的痛苦的接觸。如果痛苦的因接近，那個也是必然產生，因此，會變成快樂和痛苦一起理解。如果說，因為被其他壓制，不是理解其他，那個是不合理的，因為不可能壓制。說壓制大的本身等是不真實的，因為會變成大象和蜜蜂等沒有一個理解。說只是希望也是不真實的，因為兩個都一起看見，爲了成立一起體驗快樂和痛苦。如果說，從清晰的造作有時也會變成，不是的，因為沒有看見從習慣以外的其他造作。如果從修習的力量產生快樂等，那時，已經顯示了是理解的自性本身。如果說，理解是通過習慣的力量進入快樂等，快樂等是從形色等的因本身產生，這個也是不合理的，像這樣：哪個理解是從事物的力量產生，對於那個，智者不承認習慣。如果那樣，會變成不聯繫。如果快樂等是接近存在本身，那個即使沒有習慣也是隻是看見。以前沒有想或者沒有體驗，在同一個時候，不是變成目標。對於那個，也有間隔的習慣本身，對於這個，有什麼量？還有，沒有習慣意義的形態，理解不會變成習慣，因為不能只是習慣。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「**」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「集合」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」、「年輕美女」、「慾望者」、「外道」、「女人」、「相同」、「不相同」、「間隔」、「內部」、「外部」、「工具」、「武器」、「蜜蜂」、「造作」、「智者」、「聯繫」、「目標」、「量」、「形態」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 習慣與認知： 作者認為，習慣是我們理解事物的方式，但習慣本身也可能是多變的和不確定的。現代認知科學也認為，習慣是我們理解事物的方式，但習慣本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明習慣是我們理解事物的方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解理解與認知、分別識與認知、自證與認知、因果與認知、時間與認知以及習慣與認知。

།གལ་ཏེ་ཤེས་པ་གོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ན་དོན་ལ་སོགས་པ་ལ་ལྟོས་པ་ནི་ཡོད། འོན་ཏེ་དོན་དང་ལྷན་ཅིག་པའི་གོམས་པ་ལས་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཡང་གོམས་པའི་སྟོབས་ ཉིད་ལས་སྐྱེས་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་ལྟར་གྱུར་ན་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་དོན་དང་བྲལ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བས་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས་ཕྱི་རོལ་པར་བསྒྲུབ་ཏུ་ཆས་པ་དོན་ཡང་ཕྱི་རོལ་གྱི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པར་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། གཞན་དག་གཞན་སུན་འབྱིན་པ་ལ་ཆེར་གཟོའོ། ། བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ཅིག་ཅར་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་པར་འདོད་དེ། འདི་ལྟར། ནང་གི་ཉེར་ལེན་ཤེས་པ་ཡང་། །ཡོད་ན་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་འབྱུང་། །གཅིག་པོ་དེ་ནི་འགལ་བ་ཡི། །ཉེར་ལེན་མིན་པར་འདོད་ཅེ་ན། །གང་གིས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི། །མི་ཤེས་པ་ཡི་ཉེར་ལན་རྒྱུ། །བདག་པོ་ཉིད་དུ་འགྱུར ཡིན་ན།།དེ་ནི་འགལ་བདག་ལའང་མཐོང་། །དཔེར་ན་སྣ་གཅིག་མཚན་རྒྱུ་དང་། །དེ་ལས་གཞན་པའི་དབང་པོ་དག་།གཟུགས་མཐོང་བ་དང་མི་མཐུན་དང་། །མཐུན་པ་ཅིག་ཅར་བྱེད་པ་བཞིན། །གལ་ཏེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཤེས་པ་སྔ་མའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ལ་ལྟོས་ནས་བྱུང་བ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ། འགལ་བ་གཉིས་ཀྱི་ཉེ་བར་ལེན་པ་གཅིག་ཡིན་པར་མི་རིགས་པ་ཞིག་ན། །འོན་ཀྱང་དེ་ཉིད་རིགས་པ་ཡིན་ཏེ། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་འགལ་བ་ལ་ཡང་ཤེས་པ་མཐོང་ངོ་། །འོན་ཏེ་འགལ་བའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ཡིན་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཉེ་བར་ལེན་པར་ཅི ལྟར་འགྱུར།ཉེ་བར་ལེན་པའི་དངོས་པོ་ཞེས་བྱ་བ་མ་ཡིན་གྱི། རྒྱུ་རྣམས་ལ་འབྲས་བུའི་བདག་པོ་ཉིད་ཡིན་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་ལ་དེ་ནི་འགལ་བ་ལ་ཡང་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། །དཔེར་ན་སྣང་བ་གཅིག་ལས་འུག་པ་དང་གཞན་དག་གི་མིག་ལ་གནོད་པ་དང་། ཅིག་ཤོས་སུ་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་བདེ་ སོགས་རང་ཉིད་ལ།།འཕོས་པའི་དོན་ནི་སྣང་བ་དང་། །རང་བདག་རིག་བྱེད་འདི་དག་གི་།དོན་ལས་སྐྱེས་པ་ཙམ་དུ་ཟད། །གལ་ཏེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྟོགས་པའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་ན། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་དུས་མཚུངས་པར་སྐྱེ་བ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་རྟག་ཏུ་འདོད་པ་དང་ མི་འདོད་པའི་ཡུལ་མངོན་དུ་གྱུར་པས་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ཅིག་ཅར་རིག་པར་འགྱུར་རོ།།ཁྱེད་ཀྱི་ལྟར་ན་ཡང་ཅི་སྟེ་དེ་ལྟར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། བག་ཆགས་སད་པ་དེ་དང་འདྲ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞིན་ཏེ། འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་ཉིད་འགའ་ཞིག་ བག་ཆགས་སད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ།

如果說，理解是通過習慣的力量產生，對於意義等有依賴，但是，是從與意義一起的習慣，如果那樣，意義的形態也會變成從習慣的力量本身產生。如果那樣變成，像夢等一樣，理解會變成與意義分離本身，爲了成立快樂等從分別識是外在的，爲了成立意義也不是外在的自性。其他對於駁斥其他更喜歡。希望快樂和痛苦不是同時產生，像這樣：如果內部的近取理解存在，痛苦等產生。如果說，一個本身是相違的，不希望是近取，哪個分別識，是不理解的近取因，如果變成自己本身，那個在相違自己也看見。例如，一個鼻子是氣味因，和從那個以外的根，看見形色是不相同和，像同時做相同一樣。如果說，如果快樂等理解依賴於先前的理解的近取產生，那時，如果說，不合理的是，兩個相違的近取是一個，但是，那個本身是合理的，因為即使對於相違的快樂等也看見理解。如果說，不是相違的近取，如果那樣，分別識如何變成不是分別識的近取？不是稱為近取的實體，只是因是結果的自己本身，那個對於相違也是存在的本身。例如，從一個顯現，對於貓頭鷹和其他的眼睛是損害和，變成另一個。因此，快樂等對於自己，轉移的意義是顯現和，自己理解者這些，只是從意義產生。如果說，如果不是快樂等的理解的自性，從形色等和分別識同時產生，那時，因為總是顯現希望和不希望的境，會變成同時理解快樂和痛苦。按照你的觀點，為什麼不是那樣？不是的，因為和甦醒的習氣不相同。像分別識形色等一樣，有些時候本身是有些甦醒習氣的因。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」、「年輕美女」、「慾望者」、「外道」、「女人」、「相同」、「不相同」、「間隔」、「內部」、「外部」、「工具」、「武器」、「蜜蜂」、「造作」、「智者」、「聯繫」、「目標」、「量」、「形態」、「夢」、「駁斥」、「近取」、「氣味」、「貓頭鷹」、「轉移」、「甦醒」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題：

།ངེད་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ་འདི་ལྟར། བག་ཆགས་སྟོབས་ལས་བྱུང་ན་ནི། །རྟོག་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར། །བག་ཆགས་དྲན་དང་ངོ་ཤེས་པ། །ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་ནི་ཡིན་པར་མཐོང་། །གལ་ཏེ་དྲན་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོས་རིག་པ་མེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ ནམ།དེ་ལ་ཡང་དོན་ཉིད་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ནི་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དོན་གྱི་རང་བཞིན་ཉིད་སྣང་གི་།དེར་ཡང་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་གཞན་ནི་རིག་པའི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་བློ་མཐའ་དག་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་འབའ་ཞིག་གོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེར་ནི་ཡོད་པ་ཡི། ། དོན་ཉིད་སྣང་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་ན། །དོན་དེ་མངོན་སུམ་བཞིན་དུ་ནི། །འཛིན་པ་དང་ནི་འབྲེལ་པར་འགྱུར། །རང་གི་ངོ་བོས་སྣང་བའི་དོན་ནི་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པར་འོས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོས་སྣང་བ་ཉིད་མངོན་སུམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་སུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་གྱུར ན་མངོན་སུམ་དང་དྲན་པ་དག་ཁྱད་པར་མེད་པར་འགྱུར་རོ།།འོན་ཏེ་སྔ་མ་ཉིད་དང་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་དུ་སྣང་བ་དེས་ན་ཉེན་པ་འདི་མེད་དོ་ཞེ་ན། ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞིག་།དེ་མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་དམིགས་འགྱུར་བ། །དྲན་པ་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་ཡིན། གཞན་པ་སྔར་མེད་རང་བཞིན་ནི། །འཛིན་ན་ཇི་ལྟར་དྲན་པ་ཡིན། །དྲན་པ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་དམིགས་པ་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། སྔ་ན་མེད་པ་གཟུང་བ་ཡིན་ན་ཅི་ལྟར་དྲན་པ་ཡིན། སྔོན་མེད་པའི་ཡུལ་ཅན་ནི་དྲན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་གཟུང་བའི་དོན་ཉིད་ལ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པར་འཛིན པའི་ཕྱིར་དེ་དྲན་པ་ཡིན་པར་འདོད་ན་དེ་ཡང་མི་རུང་སྟེ།ལྐོག་ཉིད་དོན་གྱི་ངོ་བོའམ་ཅི། །ཅི་ག་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ཡིན། །དོན་གྱི་རང་བཞིན་ཉིད་ཅེ་ན། །མངོན་སུམ་ལ་ནི་དེ་སྣང་འགྱུར། །དོན་གྱི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མངོན་སུམ་ལ་སྣང་བར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་སྔོན་པོ་ ཉིད་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ།།གལ་ཏེ་ནུས་པ་ངེས་པའི་ཕྱིར་དྲན་པ་ཉིད་ལ་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་དངོས་པོ་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ལ་ཡོད་པའི་རང་བཞིན་ནི་མངོན་སུམ་འཛིན་ཅིང་དངོས་པོ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ནི་རང་བཞིན་གཞན་གྱི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཚད་མའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ་ ཞེ་ན།དེ་ཡང་རང་གི་ཕྱོགས་སུ་ལྟུང་བ་ཡིན་ཏེ་འདི། དངོས་མེད་དངོས་པོ་ཡིན་ན་ནི། །ཅི་ལྟར་མངོན་སུམ་གྱིས་མི་འཛིན། །དེ་ལས་དེ་ནི་ཐ་དད་ན། །དངོས་པོ་གཉི་གར་ཅི་ལྟར་འགྱུར། །དངོས་པོ་ཐ་དད་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པ་ཐ་དད་ཀྱང་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ ཡིན་ན་ནི།རིལ་རང་བཞིན་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་རོ།

如果說，對於我們也是那樣，不是的，像這樣：如果從習氣的力量產生，會變成只是分別。看見習氣、記憶和認識，是自己的因。如果說，記憶等也不是沒有通過自己的體性理解，對於那個，因為顯現意義本身。對於那個，顯現顏色和形狀的體性是意義的自性本身，在那裡，其他的理解的自性不是變成理解的目標。因此，如果說，所有的理解只是隱藏的，如果說，在那裡，如果是有意義本身顯現的行境，那個意義像現量一樣，會變成與執持聯繫。通過自己的體性顯現的意義不是應該不是現量，因為通過自己的體性顯現本身是現量。因為沒有其他的現量的定義。如果那樣變成，現量和記憶會變成沒有差別。如果說，因為顯現為先前的和隱藏的本身，所以沒有這個過失，隱藏的稱為是什麼？那個不是被現量目標。被現量目標，進入記憶本身。如果執持其他先前不存在的自性，如何是記憶？記憶是進入被現量目標，如果不是那樣，如果執持先前不存在的，如何是記憶？不是先前不存在的境的記憶。如果說，因為執持被執持的意義本身是隱藏的，所以希望那個是記憶，那個也是不合理的：隱藏本身是意義的體性嗎？還是理解的體性？如果說，是意義的自性本身，那個會變成在現量顯現。哪個是意義的自性，那個會變成在現量顯現，例如藍色本身等一樣。如果說，因為確定能力，顯現為記憶本身，例如，對於有和沒有的實體本身，有的自性是執持現量，沒有實體的自性是變成其他自性沒有實體的量行境一樣，那個也是墮入自己的宗義，這個：如果沒有實體是實體，如何不被現量執持？如果那個和那個是不同，如何變成兩個實體？因為不同實體的定義是不同的形態。如果不同的形態也沒有不同，會變成一個圓形自性。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「**」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「集合」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」、「年輕美女」、「慾望者」、「外道」、「女人」、「相同」、「不相同」、「間隔」、「內部」、「外部」、「工具」、「武器」、「蜜蜂」、「造作」、「智者」、「聯繫」、「目標」、「量」、「形態」、「夢」、「駁斥」、「近取」、「氣味」、「貓頭鷹」、「轉移」、「甦醒」、「顏色」、「形狀」、「行境」、「定義」、「圓形」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 記憶與認知： 作者認為，記憶是我們理解事物的方式，但記憶本身也可能是多變的和不確定的。現代認知心理學也認為，記憶是我們理解事物的方式，但記憶本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明記憶是我們理解事物的方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解理解與認知、分別識與認知、自證與認知、因果與認知、時間與認知以及記憶與認知。

།འོན་ཏེ་དངོས་པོ་དག་གི་རྣམ་པ་ཐ་དད་པས་དུ་མར་འགྱུར་གྱི་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་དག་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་དག་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་ལས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་དག་ལ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་གཞན་མེད་དོ། ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དངོས་མེད་དངོས་པོ་ལས། །གཞན་མིན་གཞན་འཛིན་ཅི་ལྟར་ཡིན། །ཚད་མ་ཐ་དད་ཕྱིར་ཞེ་ན། །ཐ་དད་མེད་པར་ག་ལས་འཛིན། །གལ་ཏེ་དངོས་པོའི་ཆ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་འཛིན་ལ། དངོས་པོ་མེད་པའི་ཆ་ནི་ཚད་མ་གཞན་གྱིས་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཕན་ཚུན་མ་འདྲེས་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་གཅིག་ཡིན་ཞེས་བྱ་བར་རྟོགས། གལ་ཏེ་མིག་གི་རྣམ་ཤེས་ཀྱིས་གཟུགས་རྟོགས་ལ། གཞན་གྱིས་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ན་བདག་ཉིད་ཀྱིས་གཉི་ག་རྟོགས་སོ་ཞེས་བྱེད་པ་པོ་གཅིག་ཉིད་དུ་ཅི་ལྟར རྟོགས་ཤེ་ན།འདི་ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ལས་རྟོགས་པ་ཡིན་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདི་ལ་ཀླན་ཀ་ཅི་ཡོད། འདིར་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་སྟོབས་ཉིད་ལས་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པ་ཡང་ཡིན་པར་འགྱུར་ན། དོན་གཞན་ བརྟགས་པས་ཅི་བྱ།དངོས་པོ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚད་མ་དེ་ཡང་བག་ཆགས་ཀྱི་སྟོབས་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་གྱི་དོན་དམ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་མི་འདྲ་བ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ལས་ལྡོག་པས་ན། དངོས་པོ་མེད་པས་ཅི་བྱ་མི་འདྲ་བ་ཡང་མངོན་སུམ་ཉིད་ལ་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདི་ན་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་ དུས་སུ་ཕྱིས་འབྱུང་བ་ཅན་དེའི་སྟོབས་ལས་བྱུང་བ་ནི།གཟུང་བ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚད་མ་གཞན་ནི་མེད་དོ། །དངོས་པོ་མེད་པའི་ཚད་མས་བདག་གིས་དངོས་པོ་མེད་པར་རྟོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་སོ་སོ་རང་གི་ཐ་སྙད་ཡིན་གྱི། འཇིག་རྟེན་ནི་གང་ གི་ཕྱིར་བལྟར་རུང་བ་བདག་གིས་མ་དམིགས་པ་དེས་ན་འདི་ནི་མེད་དོ་ཞེ་འམ།དེ་འདིར་དངོས་པོ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མཚུངས་པར་དོན་གྱི་ཐ་སྙད་བྱེད་དོ། །མ་དམིགས་པ་དེ་ཡང་མངོན་སུམ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པར་འགྱུར་རོ། །དོན་དམ་པར་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ལ། གཞལ་བྱ་ ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།དེའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་ཡང་ནུས་པ་ངེས་པའི་དཔེ་མ་གྲུབ་བོ། །གཞན་ཡང་། ཅི་སྟེ་དངོས་པོ་མེད་པ་ཚད་མ་གཞན་ཡིན་ནོ་དེ་བཞིན་དུ་དྲན་པ་ཡང་འགྱུར་རོ། །ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་ལ་དྲན་པ་ཚད་མ་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ།

如果說，因為實體的形態不同，變成多個，不是實體和沒有實體，因為實體和沒有實體是不同的，對於實體和沒有實體，沒有其他的沒有實體。如果不是那樣，會變成沒有盡頭。如果說：如果從沒有實體，不是其他，如何執持其他？如果說，因為量不同，如何從沒有不同執持？如果說，實體的部分是被現量執持，沒有實體的部分是通過其他的量，如果那樣，爲了理解互相不混合，如何理解說實體和沒有實體的自性是一個？如果說，眼睛的分別識理解形色，其他的理解聲音等，如何理解自己是理解兩個的作者是一個本身？因為這個是從沒有開始的習氣理解，不是那個本身。對於這個，有什麼責難？在這裡也是一樣，如果說，如果那樣，從沒有開始的習氣的力量本身，也會變成理解為沒有實體的不同，通過考察其他的意義做什麼？稱為沒有實體，那個量也是從習氣的力量產生，不是究竟的。因此，因為不相同本身從那個相反，通過沒有實體做什麼？不相同也是在現量顯現。因此，在說「這裡沒有」的時候，從後來產生者的力量產生，爲了執持被執持，不是量。沒有其他的稱為沒有實體的量。說通過沒有實體的量，自己理解沒有實體，這個是各自自己的概念，世間因為哪個，自己沒有目標可以看，因此說「這個沒有」，或者，在說「這個不是實體」，相似地概念意義。會變成說那個沒有目標也是隻是現量。在究竟上，稱為沒有實體不是量，因為也不是所量，即使是那個的自性，也沒有成立確定能力的例子。還有，如果說，如果稱為沒有實體是其他量，記憶也會變成那樣。如果說，對於隱藏的本身，記憶只是量，不是的，因為具備量的定義。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」、「年輕美女」、「慾望者」、「外道」、「女人」、「相同」、「不相同」、「間隔」、「內部」、「外部」、「工具」、「武器」、「蜜蜂」、「造作」、「智者」、「聯繫」、「目標」、「量」、「形態」、「夢」、「駁斥」、「近取」、「氣味」、「貓頭鷹」、「轉移」、「甦醒」、「顏色」、「形狀」、「行境」、「定義」、「圓形」、「責難」、「作者」、「沒有盡頭」、「混合」、「概念」、「所量」、「例子」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 實體與認知： 作者認為，實體是我們理解事物的方式，但實體本身也可能是多變的和不確定的。現代邏輯學和哲學也認為，實體是我們理解事物的方式，但實體本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明實體是我們理解事物的方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解理解與認知、分別識與認知、自證與認知、因果與認知、時間與認知、記憶與認知以及實體與認知。

།ལྐོག་གྱུར་ ཉིད་ནི་བཟུང་ན་ཡང་།།དོན་ནི་ཅི་ཞིག་འགྲུབ་པར་འགྱུར། །རྗེས་དཔག་ཆོས་ཅན་འབྲེལ་པ་དག་།གཟུང་བ་ལས་ནི་འཇུག་པ་ཉིད། །འདི་སྙམ་དུ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཤེས་པར་གྱུར་ན་འདི་ལ་ད་ལྟར་མངོན་སུམ་དུ་མི་འཇུག་གོ་ཞེས་རྟོག་པ་དང་ལྡན་པ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འཇུག་པར་བྱེད་དོ། །དེས་ན་འདི་ ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་དུ་རིག་པའི་དགོས་པ་ཡིན་པས་ན།དྲན་པ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་འབྲེལ་པ་བཟུང་བ་དང་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ལ་བརྟེན་པ་འདི་ལས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དུ་བ་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུ་མཐོང་བའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་སྐྱེ་བའི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་མེ་ འཛིན་པ་ན་དེའི་སྔར་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་དག་ཉིད་ངེས་པར་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ནི་སུ་ཡང་མེད་དོ།།ངེས་པར་འཛིན་པ་ན་ཡང་དགོས་པ་མེད་དོ། །འོ་ན་རེས་འགའ་ཞིག་ངེས་པར་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་ཡང་འོལ་མེད་དོ། །འདི་ལྟར། སྦྱོར་བར་བྱེད་པའི་ཆ་འགའ་ཞིག་།རེས་འགའ་བར་ནི་ མཐོང་ངམ་ཅི།།ཅི་ག་སྦྱོར་བར་བྱེད་པའི་དོན། །རྒྱུ་ཉིད་ལས་ནི་ལྡོག་འགྱུར་རམ། །སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་ནི་རྒྱུ་ཁོ་ནའོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་ལས་འདས་པ་ནི་རྒྱུ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི་དེ་ཙམ་དུ་ཟད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་། དྲན་པས་ལྐོག་གྱུར་ ཉིད་དུ་ནི།།དངོས་པོ་གང་ཞིག་ཤེས་པར་འགྱུར། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྟོག་པ་གང་། །དེ་ནི་དྲན་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་དོན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དྲན་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཤུགས་ཀྱིས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་ནི་ དྲན་པ་ཉིད་ཀྱིས་བཟུང་བའི་ཕྱིར་རོ།།དྲན་པས་ནི་དེ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་ཀྱི་དེའི་ཚེ་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་དེ་གང་ཞིག་ཡིན། སྔོན་མཐོང་བའོ་ཞེ་ན་འོ་ན་དུས་དེའི་མཐར་ཐུག་པའི་དངོས་པོ་ཉིད་དྲན་པས་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་དུ་རིག་པ་ཡིན་གྱི། གཞན་ནི་མ་ཡིན་པས་ན་དྲན་པ་དོན་མེད་པ་ཉིད་དོ། །དྲན་ནས་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ལ་འཇུག་པ་དེས་ན་དྲན་པ་ཚད་མ་ཡིན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འཇུག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དྲན་ནས་འཇུག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་རྣམ་པར་དཔྱད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཅི་དེའི་དུས་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་དམ། འོན་ཏེ དེ་ལྟ་མ་ཡིན།གལ་ཏེ་དེ་ཡི་དུས་ལ་ནི། །འཇུག་ན་དེའི་ཐོབ་མི་ནུས་སོ།

即使執持隱藏本身，會成立什麼意義？從執持推理的法和聯繫，進入本身。如果認為，如果理解隱藏本身，這個現在不進入現量，具有這樣的分別，會使推理進入。因此，如果這個是理解隱藏本身的目的，如果說，記憶是量，不是那樣的。像這樣，因為從執持聯繫和依賴於方面的法，推理進入。當看見煙等的結果，立即產生的推理執持火的時候，之前，誰也沒有確定地執持隱藏本身。即使確定地執持，也沒有目的。那麼，有時會確定地執持本身，對於那個，也沒有不確定。像這樣：有時看見一部分連線，還是什麼？連線的意義，會從因本身相反嗎？連線只是因。超越跟隨和相反不是因本身，因為因本身的定義只是那個。還有，通過記憶，哪個實體會變成理解為隱藏本身？哪個推理的分別，那個不是記憶的行境。哪個是變成推理的境的意義，那個不是記憶的境，如果那樣，通過力量推理會變成沒有意義，因為隱藏本身是被記憶本身執持的。如果說，通過記憶，理解那個是隱藏本身，那時不是存在本身，那麼，哪個是理解為隱藏本身？如果說是先前看見的，那麼，通過記憶，理解那個時候的究竟實體本身是隱藏本身，不是其他的，因此，記憶本身是沒有意義的。因為從記憶進入隱藏，所以記憶是量，不是爲了使推理進入，如果說，從記憶進入，這個是應該分別的。是進入那個時候嗎？或者不是那樣？如果進入那個時候，不能獲得那個。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「**」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「集合」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」、「年輕美女」、「慾望者」、「外道」、「女人」、「相同」、「不相同」、「間隔」、「內部」、「外部」、「工具」、「武器」、「蜜蜂」、「造作」、「智者」、「聯繫」、「目標」、「量」、「形態」、「夢」、「駁斥」、「近取」、「氣味」、「貓頭鷹」、「轉移」、「甦醒」、「顏色」、「形狀」、「行境」、「定義」、「圓形」、「責難」、「作者」、「沒有盡頭」、「混合」、「概念」、「所量」、「例子」、「推理」、「煙」、「火」、「目的」、「連線」、「分別」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 推理與認知： 作者認為，推理是我們理解事物的方式，但推理本身也可能是多變的和不確定的。現代邏輯學也認為，推理是我們理解事物的方式，但推理本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明推理是我們理解事物的方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解理解與認知、分別識與認知、自證與認知、因果與認知、時間與認知、記憶與認知以及推理與認知。

།རྟོག་ལྡན་ཐོབ་བྱའི་དོན་ལ་ནི། །འཇུག་པར་འགྱུར་གྱི་གཞན་དུ་མིན། །ད་ལྟར་བའི་དུས་ལ་ནི་དྲན་པར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཅི་ལྟར་ཚད་མ་ཡིན། །སྔར་ནི་དུས་ཀྱི་དོན་ལ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ན་དེ་ནི་ཐོབ་ པར་མི་ནུས་སོ།།ཡང་ན་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་ནི་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་འཛིན་པ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་གྱིས་དེའི་དུས་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པར་གཟུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་དུས་ཕྱིས་ལ་ལྟོས་ཏེ། ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་དོ། དེའི་རྣམ་པ་ཉིད་ནི་བག་ཆགས་ཀྱི་སྟོབས་ལས་དྲན་པ་འདིའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ ཁོ་ནའོ།།དེ་ནི་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི། །དོན་ཉིད་ཅེ་ན་དོན་མོས་མེད། །མོས་པ་ཡི་ནི་དབང་ཉིད་ལས། །དེ་ཉིད་དེ་ཉིད་མིན་པར་གནས། །རང་རིག་པས་རྟོགས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་དོན་ཅེའམ། དོན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྣམ་པར་གནས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་གྱི། དེའི་འོག་ཏུ་བྱུང་བའི་མོས་པས་རྣམ་པར་འཇོག་ པ་ཡིན་ནོ།།དྲན་པའི་རྣམ་པ་ལ་ནི་དེ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པ་དག་དོན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྔོན་མཐོང་བ་ཡིན་ལ་རྣམ་པ་འདི་ནི་དེ་ལྟར་གོམས་པའི་སྟོབས་ལས་སྐྱེ་བ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་བདེ་སོགས་རང་ཉིད་ལ། །འཕོས་པའི་དོན་ནི་སྣང་བ་དང་། ། རང་བདག་རིག་བྱེད་འདི་དག་ནི། །དོན་ལས་སྐྱེ་བ་ཙམ་དུ་ཟད། །ཅི་ལྟར་མྱོང་བའི་འདུ་བྱེད་ལས་སྐྱེས་པའི་དྲན་པ་རང་ལ་འཕོས་པའི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་རིག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་དེ་དག་ཀྱང་གོམས་པའི་འདུ་བྱེད་ལས་བྱུང་བ་ནང་གི་རིག་པའི་ཁྱད་པར བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ཁོ་ནའི་རིག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།འོ་ན་ཇི་ལྟར་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་དོན་ལ་ལྟོས་ཤེ་ན། དེའི་སྒོ་ནས་དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་བག་ཆགས་སང་པའི་ཕྱིར་རོ། །རེག་པ་འབྲེལ་པ་ལས་བྱུང་བའི། །བདེ་བའི་རྣམ་པར་མྱོང་བ་ལས། །སྐྱེ་བར་གྱུར་པའི་འདུ་བྱེད་དེ། ། དེ་མཐོང་བ་ལས་སད་པར་འགྱུར། །འཁྱུད་པའི་བདེ་བ་མྱོང་བ་ལས་ཤིན་ཏུ་བརྟེན་པར་སྐྱེས་པའི་བག་ཆགས་ནི་ཕྱིས་དེ་འདྲ་བའི་གཟུགས་མཐོང་བས་སད་པར་གྱུར་པ་ན་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནང་གི་རིག་པའི་བདེ་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། །འདི་ཉིད་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ནི། །དོན་གྱི་བདག་ཉིད་དེ་དག གི།།རང་གི་བདག་གྱུར་དེས་མྱོང་ཡིན། །དེས་ན་དོན་སྣང་བ་བཤད་དེ། །དམིགས་པ་ཉིད་ནི་དེར་སྣང་བའོ། །ནང་གི་རིག་པའི་ཁྱད་པར་རུང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་བདེ་བ་ལ་སོགས་པས་མྱོང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དོན་མྱོང་བར་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ་གཞན་དུ་གྱུར་པ་མྱོང་བ་ ཡིན་ན་དེས་ཞེས་འབྲེལ་པར་མི་འགྱུར་རོ།

具有分別的進入應該獲得意義，不是其他。在現在的時刻，不是理解為記憶，因此，如何是量？如果先前理解為時刻的意義是隱藏本身，那個不能獲得。或者，隱藏本身是被現量執持，哪個是被現量執持那個時刻的究竟，那個依賴於後來的，是隱藏本身。那個形態本身只是從習氣的力量，變成這個記憶的自性。如果說，那個是變成那樣的意義本身，對於意義沒有希望。從希望的控制本身，那個本身存在為不是那個本身。通過自證理解的自己的體性本身，不是變成說「是意義」或者「不是意義」，是在那個之後產生的希望安立。在記憶的形態，那個不存在，像這樣，具有理解的理解，哪個是意義，那個是先前看見的，理解為這個形態是從那樣習慣的力量產生。因此，快樂等對於自己，轉移的意義是顯現和，自己理解者這些，只是從意義產生。像從體驗的造作產生的記憶，理解轉移到自己的意義的形態一樣，快樂等也是一樣的，像這樣，那些也是從習慣的造作產生，只是變成內部理解的差別自性的理解。那麼，如何依賴於形色等的意義？因為通過那個，甦醒與那個跟隨的習氣。從接觸聯繫產生，從體驗快樂的形態，變成產生，那個造作，從看見那個甦醒。從體驗擁抱的快樂，非常依賴產生的習氣，後來通過看見那樣的形色甦醒，通過變成那樣的本身，產生內部理解的快樂。這個顯示：那些是意義的自性，被變成自己的自己體驗。因此，說了意義顯現，目標本身在那裡顯現。變成內部理解的差別自性的本身，是被快樂等體驗。爲了那個本身，說了體驗意義，如果不是那樣，如果體驗變成其他的，不會與那個聯繫。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」、「年輕美女」、「慾望者」、「外道」、「女人」、「相同」、「不相同」、「間隔」、「內部」、「外部」、「工具」、「武器」、「蜜蜂」、「造作」、「智者」、「聯繫」、「目標」、「量」、「形態」、「夢」、「駁斥」、「近取」、「氣味」、「貓頭鷹」、「轉移」、「甦醒」、「顏色」、「形狀」、「行境」、「定義」、「圓形」、「責難」、「作者」、「沒有盡頭」、「混合」、「概念」、「所量」、「例子」、「推理」、「煙」、「火」、「目的」、「連線」、「分別」、「獲得」、「希望」、「擁抱」、「接觸」、「體驗」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 體驗與認知： 作者認為，體驗是我們理解事物的方式，但體驗本身也可能是多變的和不確定的。現代心理學也認為，體驗是我們理解事物的方式，但體驗本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明體驗是我們理解事物的方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解理解與認知、分別識與認知、自證與認知、因果與認知、時間與認知、記憶與認知以及體驗與認知。

།འདི་ལྟར། གང་ཕྱིར་ངོ་བོའི་རྒྱུ་ལས་ནི། །རང་གི་ངོ་བོ་མྱོང་བར་རིགས། །གཞན་གྱི་ངོ་བོ་མྱོང་བ་ནི། །ཅི་ལྟར་དེ་ཡི་ཐ་དད་ཕྱིར། །གཞན་ནི་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་མིན། །ཅི་ལྟར་དེ་ལས་གསལ་བར་འགྱུར། །སྒྲོན་མ་ལས་ནི་བུམ་པ་ལ། །དེ་འདྲའི་གསལ་ བ་སྐྱེ་བ་ཡིན།།གསལ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས། །དོན་གསལ་བ་ནི་སྐྱེ་མིན་གྱི། །འབྲས་ཉིད་ཡིན་ན་ཤེས་པ་དེས། །དེ་ནི་ཅི་ལྟར་རྟོག་པར་འགྱུར། །གང་ཞིག་གི་འབྲས་བུ་གང་ཡིན་པའི་རྒྱུ་དེས་ནི་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཐད་དོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་བློ་ལས་སྐྱེས་པའི་ལུས་ཀྱི་བྱ་བ་དེས་རིག་ པར་འགྱུར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་རིག་པར་འཐད་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པར་འགྱུར་བས་རིག་པ་ཡིན་གྱི་རང་རིག་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། རང་བཞིན་མངོན་དུ་ཕྱོགས་གྱུར་པས། །གལ་ཏེ་རང་རྒྱུ་ལས་སྐྱེ་ན། །གང་གིས་དེ་ནི་རིག་ འགྱུར་བ།།འདིར་ནི་དོན་ལ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །འོན་ཏེ་དེ་ནི་དོན་ལས་ཀྱང་། །མངོན་ཕྱོགས་ཡིན་པས་དེ་སྐད་བརྗོད། །མིག་ལས་ཀྱང་ནི་མངོན་ཕྱོགས་འགྱུར། །དེ་ནི་ཅི་ལྟར་དེ་རིག་མིན། །དབང་པོ་དོན་ལ་ཕྱོགས་ཤེ་ན། །དོན་ལ་ཞེས་བྱར་ཅི་ལྟར་འདོད། །གལ་ཏེ་དོན་ནི་རིག་ན་འདི། །དོན་ལ་ ཕྱོགས་པར་རིག་པར་འགྱུར།།དོན་རང་གི་ངོ་བོས་མ་རྟོགས་པར་ནི་དེ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་ཉིད་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དོན་རང་ཉིད་རིག་གོ་ཞེ་ན། ད་ནི་རིག་པ་མངོན་སུམ་དུ་ཕྱོགས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། གྲུབ་པར་ཉེ་བར་གནས་པ་ལ་ནི་དེ་ཉེ་བར་མཁོ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་མེད་པར་དོན་སྣང་བར་ མི་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན་འོ་ན་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་པ་ཉིད་དུ་རིག་པར་འགྱུར་བ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དེ་དེ་ལས་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་དེ་འཛིན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་གཡར་པོའི་རྒྱན་ནོ། །གཞན་ཡང་། འགའ་ཞིག་བདེ་སོགས་ཕྱི་རོལ་ན། །གནས་ཉིད་དང་ནི་སེམས་མེད་དང་། །གཟུང་བར་སྨྲ་སྟེ་དེ་ཡི་ཡང་། ། ཅིག་ཅར་གཉིས་འཛིན་མི་རིགས་སོ། །ངེས་པར་འཛིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚིག་གི་ལྷག་མའོ། །སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་རང་དབང་དུ་དམིགས་པ་ཡིན་ན་ངེས་པར་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་གཞན་དང་ལྷན་ཅིག་འཛིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའི་རྒྱུ་ནི་མེད་དོ། །འོན་ཏེ་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་ནི བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གཙོ་བོའི་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ་འདི་ལྟར།གཞུང་ལུགས་ནི་གཙོ་བོ་ལས་ནི་ཆེན་པོ། ཆེན་པོ་ལས་ང་རྒྱལ། ང་རྒྱལ་ལས་དེ་ཙམ་ལྔ་དང་། བློའི་དབང་པོ་ལྔ་དང་། ལས་ཀྱི་དབང་པོ་ལྔ་དང་། ཡིད་དོ། །དེ་ཙམ་ལྔ་ལས་ནི་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་ལྔ་སྟེ། དེ་ ལྟར་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་རིགས་མཐའ་དག་ནི་འདི་ཙམ་དུ་ཟད་དོ།

像這樣：因為從哪個體性的因，應該理解體驗自己的體性。如何體驗其他的體性，因為那個不同？其他不是其他的體性，如何從那個清晰？從燈產生對於瓶子，產生那樣的清晰。從清晰的分別識，不是產生意義清晰，如果只是結果，那個理解如何變成理解？哪個是哪個的結果，那個的因不是理解，這樣合理。如果不是那樣，從理解產生的身體的行為會變成理解。因此，合理的是理解自己的體性本身。如果說，因為變成面向顯現是理解，不是通過自證，那個是不合理的。如果自性變成面向顯現，如果從自己的因產生，哪個會變成理解那個？在這裡對於意義有什麼？如果說，那個也是因為從意義面向顯現，所以那樣說。從眼睛也會變成面向顯現，那個如何不是理解那個？如果說，根面向意義，如何希望稱為面向意義？如果意義理解，這個會變成理解為面向意義。如果意義沒有通過自己的體性理解，對於那個，不是理解為面向顯現本身。如果說，意義自己理解，現在理解變成面向顯現做什麼？對於接近成立的，那個接近是不需要的。如果說，沒有那個，不理解為意義顯現，那麼，只是變成理解為與那個一起本身，不是從那個以外的。因此，說「那個執持」，這個是借用的裝飾。還有，有些說快樂等在外在，存在本身和沒有心，是所執持，那個的，同時執持兩個是不合理的。說「確定地執持」是詞語的剩餘。如果像藍色等一樣，是自主目標，沒有理由說確定地執持藍色等和其他一起。如果說，快樂和痛苦等這些是，變成快樂和痛苦等自性的主要的所有，像這樣：宗義是從主要變成大的，從大的變成我慢，從我慢變成五唯量，五根和，五業根和，意。從五唯量是五大元素，像這樣，所有變化的種類只是這些。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「**」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「集合」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」、「年輕美女」、「慾望者」、「外道」、「女人」、「相同」、「不相同」、「間隔」、「內部」、「外部」、「工具」、「武器」、「蜜蜂」、「造作」、「智者」、「聯繫」、「目標」、「量」、「形態」、「夢」、「駁斥」、「近取」、「氣味」、「貓頭鷹」、「轉移」、「甦醒」、「顏色」、「形狀」、「行境」、「定義」、「圓形」、「責難」、「作者」、「沒有盡頭」、「混合」、「概念」、「所量」、「例子」、「推理」、「煙」、「火」、「目的」、「連線」、「分別」、「獲得」、「希望」、「擁抱」、「接觸」、「體驗」、「燈」、「瓶子」、「裝飾」、「心」、「自主」、「我慢」、「唯量」、「元素」、「宗義」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解理解與認知、分別識與認知、自證與認知、因果與認知、時間與認知、體驗與認知以及實體與認知。

།རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཡང་རང་བཞིན་གྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་འཇིམ་པའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །འདིར་བརྗོད་པ། སྔོ་སོགས་རང་བཞིན་བདེ་སོགས་དང་། །གཅིག་ཕྱིར་ ཅིག་ཅར་འཛིན་ཅེ་ན།།ཐ་དད་སྣང་ཅན་སེམས་ཀྱིས་ནི། །གཟུང་དེ་ཇི་ལྟར་ཐ་མི་དད། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གཙོ་བོའི་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ག་ལས་ཡིན། དེའི་རང་བཞིན་རྗེས་སུ་འགྲོ་བར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་ འགྱུར་བ་ནི་དེའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་དུ་མཐོང་ངོ་ཞེ་ན།འདི་ལྟར་མ་ངེས་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། སྒྲ་རྔ་བོ་ཆེ་དང་དབྱིག་པའི་སྦྱོར་བ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ཡང་རྔ་བོ་ཆེ་དང་དབྱིག་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡང་རླུང་ངམ་སྒྲའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་སྒྲ་ཉིད་དུ་གྱུར་པར་འདོད་པ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་གྲུབ་པ་ མ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་འཇིམ་པའི་འགྱུར་བ་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་རིགས་མཚུངས་པའི་རྒྱུ་བརྟག་པ་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་དེའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་འབྲས་བུ་གང་ཅི་སྙེད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་རིགས་མི་མཐུན་པ་ལས་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་འབྲས་བུ་ཡིན་པས། དེ་ཡང་ རིགས་མི་མཐུན་པ་ཉིད་ལས་ཡིན་ནོ།།རྫ་མཁན་ལ་སོགས་པ་ནི་རིགས་མི་མཐུན་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཐམས་ཅད་མཐུན་པ་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཁྱབ་པ་མེད་པའམ། རིགས་མི་མཐུན་པ་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བཟློག་པ་གྲུབ་བོ། ལྷན་ཅིག་པ་མ་ཡིན་པའི་རིགས་མཐུན་པའི་རྒྱུ་ནི་འགར་ ཡང་མཐོང་བ་མེད་དོ།།འོན་ཏེ་ཐམས་ཅད་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་དུ་མཐོང་བ་དེས་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་རྒྱུ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། འཇི་བའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་རྣམས་ཀྱིས་འཇིམ་གོང་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན་འདི་ལ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ལྷན་ཅིག་པ་གཞན་ཡང་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེས་ན་རིགས་མཐུན་པ་དང་མི་མཐུན་པ་རྒྱུ་ཡིན་པར་ཐལ་བས་གཙོ་བོ་མི་འགྲུབ་བོ། །གཞན་ཡང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་གཟུང་བ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བས་བཟུང་བའི་གཙོ་བོ་གཞན་འགྲུབ་བོ། །དེས་ན་མཐར་བཟུང་བ་ཉིད་དང་དངོས་པོ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་རྒྱུ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་དེ་ཡང བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་ཏེ།དངོས་པོ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན། གཙོ་བོ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ།

變化的也是具有跟隨自性的，例如泥土的變化是瓶子等一樣。在這裡說：如果說，因為藍色等自性和快樂等是一個，同時執持，具有不同顯現的心如何不不同地執持那個？為什麼說快樂等是變成快樂等自性的主要的所有？因為看見跟隨那個自性。如果說，像這樣，看見執持的變化是具有跟隨那個的，像這樣，不是不確定本身嗎？即使聲音是從鼓和木頭的結合產生，不是具有跟隨鼓和木頭的。如果說，也希望風或者聲音的微塵變成聲音本身，即使那樣，那個也沒有成立。如果說，像泥土的變化一樣，在這裡也是考察相似的因，如果那樣，那麼，所有那個自性的結果，都是從不相同的種類，例如聲音等一樣。瓶子等也是結果，那個也是從不相同的種類。陶工等是不相同的種類，因此，沒有所有是從相同產生這個遍，或者，因為是從不相同的種類產生，成立相反。沒有在任何時候看見不是一起的相同種類的因。如果說，因為看見所有是具有跟隨快樂等的，所以會變成快樂等的自性本身是因，像泥土的變化是泥土團一樣，對於這個已經說了。因為其他一起的也是因。因此，因為相同和不相同種類會變成是因，所以不成立主要。還有，快樂等也是因為跟隨所執持等，成立其他的所執持的主要。因此，最後會變成所執持本身和實體本身等是因。如果說，那個也是具有快樂等自性的，因為具有跟隨實體本身等的是具有快樂等自性的，如果那樣，那麼，因為快樂等是具有瓶子等自性的，主要會變成具有瓶子等自性。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」、「年輕美女」、「慾望者」、「外道」、「女人」、「相同」、「不相同」、「間隔」、「內部」、「外部」、「工具」、「武器」、「蜜蜂」、「造作」、「智者」、「聯繫」、「目標」、「量」、「形態」、「夢」、「駁斥」、「近取」、「氣味」、「貓頭鷹」、「轉移」、「甦醒」、「顏色」、「形狀」、「行境」、「定義」、「圓形」、「責難」、「作者」、「沒有盡頭」、「混合」、「概念」、「所量」、「例子」、「推理」、「煙」、「火」、「目的」、「連線」、「分別」、「獲得」、「希望」、「擁抱」、「接觸」、「體驗」、「燈」、「瓶子」、「裝飾」、「心」、「自主」、「我慢」、「唯量」、「元素」、「宗義」、「泥土」、「鼓」、「木頭」、「微塵」、「陶工」、「團」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 變化與認知： 作者認為，變化是我們理解事物的方式，但變化本身也可能是多變的和不確定的。現代邏輯學和哲學也認為，變化是我們理解事物的方式，但變化本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明變化是我們理解事物的方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解理解與認知、分別識與認知、自證與認知、因果與認知、時間與認知、體驗與認知、實體與認知以及變化與認知。

།འོན་ཏེ་དེ་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་དུ་འདོད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་ཚོགས་མཐའ་དག་གཙོ་བོའི་བདག་ཉིད་ལ་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཕན་ཚུན་ལྡོག་པར་ཡོད་པ་ཡིན་ན། འདི་ལ་རང་བཞིན་དང་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་དངོས་ བོ་ཅི་ཞིག་ཡོད།མངོན་པར་གསལ་བ་དང་མི་གསལ་བ་ཙམ་སྟེ། མངོན་པར་གསལ་བའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ལ་མི་གསལ་བའི་ནི་རང་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། མངོན་པར་གསལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞིག་ཡིན་ལ་མི་གསལ་བ་ཡང་ཅི་ཞིག་ཡིན། གསལ་བ་ནི་མངོན་པར་གསལ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ མེད་པ་ནི་མི་གསལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།གསལ་བ་འདི་ཅི་ཞིག་མཐོང་བའི་བདག་ཉིད་དོ། །དེ་མེད་པའི་མི་དམིགས་པ་ནི་མི་གསལ་བའོ། །ཚད་མས་རང་གི་ངོ་བོ་གྲུབ་པ་ན། དེ་དམིགས་ཞེས་བྱ་བར་ནུས་པ་ཡིན་གྱི་གྲུབ་ན་ནི་མེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་སྔ་ན་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཙོ་བོ་མི་འགྲུབ་བོ། ། གལ་ཏེ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་སྔར་དེ་ལྟར་ཡོད་པ་ཉིད་མ་དམིགས་པ་ཡིན་ན་ཡང་གཙོ་བོ་རྒྱུར་བརྟག་པས་ཅི་བྱ། དེ་དག་གི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་གཙོ་བོ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ལས་ཐ་དད་པར་གཟུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་དད་པར་སྣང་བ་ཅན་གྱི་གཟུང བ་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པར་ཡང་ཅི་ལྟར་འགྱུར།གཞན་ཡང་། ཕྱི་དེ་ཁྱད་པར་ཡོད་ནི་ན་ཡང་། །གོམས་པ་ཡི་ནི་ཁྱད་པར་ལས། །བློ་ལ་དགའ་ཡང་ཡོངས་སུ་གདུང་། །ཁྱད་པར་དུ་ནི་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཕྱི་རོལ་གྱི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ན། འོ་ན་ནི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་ པ་ཉིད་བཞིན་དུ་བསྒོམས་པའི་ཁྱད་པར་ལས་དགའ་བ་དང་གདུང་བ་ལ་སོགས་པ་ཁྱད་པར་དུ་མི་འགྱུར་རོ།།སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་སྣང་བ་ནི། བསྒོམས་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བར་མ་དམིགས་སོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ནི་ནང་དང་ཕྱི་རོལ་མཐའ་དག་གོམས་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་ ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་འགྲོ་བ་མཐའ་དག་ནི་གོམས་པའི་སྟོབས་ལས་སྐྱེས་པས་དེ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ།།གལ་ཏེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཕྱི་རོལ་ཡིན་ན་ནི། ཕྱི་རོལ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དང་། གནོད་པ་མེད་ པའི་ཕྱིར་རོ།།གལ་ཏེ་བློ་ཡང་བདེ་སོགས་ཀྱི། །བདག་ཉིད་ཡིན་པས་མི་འགལ་ན། །དེ་ནི་ཕྱི་དེ་བདེ་སོགས་ཀྱི། །བདག་ཉིད་ཡིན་ཞེས་ཅི་ལྟར་རྟོགས། །བསམ་པ་འདི་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ་ཅི་ལྟར་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་གཙོ་བོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་བློ་ཡང་ཡིན་ནོ།

如果說，希望那個是所有自性，如果所有變化的集合，在主要自性，通過那個自性互相相反，對於這個，有什麼自性和變化的事物？只是顯現和不顯現，顯現的變化，不顯現的是自性，如果說，什麼是稱為顯現？什麼是不顯現？顯現是顯現，沒有那個是不顯現，如果說，什麼是這個顯現？是看見的自性。沒有那個的沒有目標是不顯現。當通過量成立自己的體性，能夠稱為目標那個，如果成立，不是沒有本身嗎？因此，因為是先前沒有的，所以不成立主要。如果說，即使沒有目標瓶子等先前是那樣存在本身，通過考察主要作為因做什麼？如果說，那些的快樂等自性本身是主要，不是的，因為執持為與快樂等自性不同。如何變成具有不同顯現的執持不是不同？還有：即使外在有差別，從習慣的差別，即使對於理解快樂，也是完全痛苦，不會變成差別。如果說，快樂等是藍色等外在的自性本身，那麼，像藍色等本身一樣，從修習的差別，快樂和痛苦等不會變成差別。沒有目標看見，顯現為藍色等自性，通過修習的差別變成差別。如果那樣，所有內部和外在是具有跟隨習慣的，因此，所有進入是從習慣的力量產生，會變成不是那個本身。如果快樂等是外在，會變成顯現為外在的自性。如果說，那個是錯誤，不是的，因為沒有看見錯誤的因和，沒有損害。如果說，理解也是快樂等的自性，所以不相違，如何理解那個外在是快樂等的自性？會變成這個想法，像聲音等是變成主要的所有自性一樣，理解也是那樣。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「**」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「集合」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」、「年輕美女」、「慾望者」、「外道」、「女人」、「相同」、「不相同」、「間隔」、「內部」、「外部」、「工具」、「武器」、「蜜蜂」、「造作」、「智者」、「聯繫」、「目標」、「量」、「形態」、「夢」、「駁斥」、「近取」、「氣味」、「貓頭鷹」、「轉移」、「甦醒」、「顏色」、「形狀」、「行境」、「定義」、「圓形」、「責難」、「作者」、「沒有盡頭」、「混合」、「概念」、「所量」、「例子」、「推理」、「煙」、「火」、「目的」、「連線」、「分別」、「獲得」、「希望」、「擁抱」、「接觸」、「體驗」、「燈」、「瓶子」、「裝飾」、「心」、「自主」、「我慢」、「唯量」、「元素」、「宗義」、「泥土」、「鼓」、「木頭」、「微塵」、「陶工」、「團」、「顯現」、「不顯現」、「錯誤」、「相違」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解理解與認知、分別識與認知、自證與認知、因果與認知、時間與認知、體驗與認知、實體與認知、變化與認知以及習慣與認知。

།དེས་ན་བདག་གི་བློའི་ རང་བཞིན་གྱི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རིག་པ་ངེས་པ་ཁོ་ནར་ཕྱི་རོལ་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་དུ་རིག་པ་ཡིན་ལ།བསྒོམས་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་བློ་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པ་ན། དེའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་རོ། །བསྒོམས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ང་རྒྱལ་དང་ཡིད་ཀྱི་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། ། ང་རྒྱལ་དེ་ཡང་བློ་ལ་ངའོ་སྙམ་པ་ཡིན་ཞིང་ཡིད་ཀྱང་ཀུན་དུ་རྟོག་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡིད་ཀྱི་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་ཡང་ནས་ཡང་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་བསྒོམས་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་སྙིང་སྟོབས་ལས་བྱུང་བའི་བདག་ཉིད་ང་རྒྱལ་ལ་རག་ལས་པའི་བློ་བདེ་བའི་བདག་ཉིད་རྟོགས་པ་ནི་དེ ལྟར་གསལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་ངོ་བོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པའི་ཕྱི་རོལ་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ཡང་གཙོ་བོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་ལན་དུ་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྒྲ་སོགས་གཙོ་བའི་ཡོངས་གྱུར་ལས། ། བྱུང་བ་དེ་ཉིད་ག་ལས་ཤེས། །འདི་དག་དེ་ཡི་རང་བཞིན་གྱི། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བར་རྟོགས་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་བློ་བཞིན་དུ་དགྲ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བར་ཚད་མས་ངེས་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་འབྲས་བུ་རྒྱུའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་པས་ན་འགྲོ་བ་ལ་གནས་པའི་སྐྱེ་བོས་དེ་ལྟ བུའི་རྒྱུས་བསྐྱེད་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ།།བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་གཙོ་བོའི་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་ངེས་སོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་ཕན་ཚུན་བརྟེན་པ་ཉིད་དེ། འདི་ལྟར། འདི་ནི་གཙོ་བོའི་ཡོངས་གྱུར་ཉིད། །ཡིན་པར་ཤེས་ན་བདེ་སོགས་ཉིད། །བདེ་སོགས་ ཉིད་དུ་ཤེས་པས་ཀྱང་།།སྒྲ་སོགས་དེ་ཉིད་ཡིན་པར་ངེས། །སྒྲ་ལ་སོགས་པ་གཙོ་བོའི་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ཡིན་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ལ། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བར་ངེས་པ་ཡང་གཙོ་བོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་འགྱུར་བས། གཅིག་མ་གྲུབ་ན་གཉི་ག་ ཡང་མི་འགྲུབ་བོ།གཞན་ཡང་། གལ་ཏེ་དུ་བ་མེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི། དེ་འབར་བ་ཉིད་ཡིན་པར་འགྲུབ་བམ། ཅིག་མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ།

因此，自己理解的自性的快樂等，確定只是理解為不是外在的自性，通過修習的差別，理解變成差別，那個自性的快樂等也會變成差別。稱為修習的是我慢和意的進入。那個我慢也是理解為理解的「我」，意也是具有普遍分別的自性。意的普遍分別變成反覆本身是修習，因此，從勇氣產生的自性，依賴於我慢的理解，理解快樂的自性，會變成那樣清晰，如果說，如果那樣，如何理解快樂等是外在的體性？因為外在的聲音等也是變成主要的所有自性，這個也是不聯繫的回答，因為：如何知道聲音等是從主要的所有產生？沒有理解這些是跟隨那個自性的。如果說，像理解一樣，通過量確定對於敵人等也是跟隨快樂等，那時，因為結果是具有跟隨因的，所以存在於進入的眾生，會理解為是被那樣的因產生。如果說，只是因為是變成具有快樂等自性的主要的所有，所以那樣確定，這個是互相依賴本身，像這樣：如果知道這個是主要的所有本身，快樂等本身，通過知道快樂等本身，也確定聲音等是那個本身。如果聲音等是變成主要的所有，會變成跟隨快樂等，確定跟隨快樂等也會變成是主要的所有自性本身，如果一個不成立，兩個也不成立。還有，如果說，雖然煙是變成火的所有自性，那個會成立是燃燒本身嗎？因為一個被現量損害，不是那樣，對於聲音等也是一樣。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」、「年輕美女」、「慾望者」、「外道」、「女人」、「相同」、「不相同」、「間隔」、「內部」、「外部」、「工具」、「武器」、「蜜蜂」、「造作」、「智者」、「聯繫」、「目標」、「量」、「形態」、「夢」、「駁斥」、「近取」、「氣味」、「貓頭鷹」、「轉移」、「甦醒」、「顏色」、「形狀」、「行境」、「定義」、「圓形」、「責難」、「作者」、「沒有盡頭」、「混合」、「概念」、「所量」、「例子」、「推理」、「煙」、「火」、「目的」、「連線」、「分別」、「獲得」、「希望」、「擁抱」、「接觸」、「體驗」、「燈」、「瓶子」、「裝飾」、「心」、「自主」、「我慢」、「唯量」、「元素」、「宗義」、「泥土」、「鼓」、「木頭」、「微塵」、「陶工」、「團」、「顯現」、「不顯現」、「錯誤」、「相違」、「勇氣」、「敵人」、「燃燒」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 修習與認知： 作者認為，修習是我們認知的一種方式，但修習本身也可能是多變的和不確定的。現代認知心理學也認為，修習是我們認知的一種方式，但修習本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明修習是我們認知的一種方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解理解與認知、分別識與認知、自證與認知、因果與認知、時間與認知、體驗與認知、實體與認知、變化與認知、習慣與認知以及修習與認知。