d4218辯論理則論法稱 智祥賢 善慧 g2.0f｜d4218辯論理則論法稱 智祥賢 善慧 g2.0f

D4218

རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་ཆེན་པོ་སུ་བྷུ་ཏི་ཤྲཱི་དང་། སྒྲ་བསྒྱུར་གྱི་ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་དགེ་བའི་བློ་གྲོས་ཀྱིས་བསྒྱུར་བའོ།། །། @##། །རྒྱ་གར་སྐད་དུ། བཱ་ད་ནྱཱ་ཡ་ནཱ་མ་པྲ་ཀ་ར་ཎ། བོད་སྐད་དུ། རྩོད་པའི་རིགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །རྩོད་པ་དག་ལ་རིགས་པ་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱང་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཉེ་བར་དགོད་པའི་སྒོ་ནས་གཡོ་སྒྱུ་ཅན་ཚར་གཅོད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དེ་སུན་དབྱུང་བའི་དོན་དུ་འདི་བརྩམས་སོ། །སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་མི་བརྗོད་ཅིང་། །སྐྱོན མི་བརྗོད་པ་གཉིས་པོ་དག་།ཚར་གཅད་པ་ཡི་གནས་ཡིན་གྱི། །གཞན་ནི་མི་རིགས་ཕྱིར་མི་འདོད། །སྒྲུབ་པ་ནི་འདོད་པའི་དོན་སྒྲུབ་པའོ། །དེའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་ཡན་ལག་གོ། །དེ་བརྗོད་པ་ནི་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་བརྗོད་པའོ། །དེ་མི་བརྗོད་པའི་རྒོལ་བ་ནི་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ། །དེ ཁས་བླངས་ནས་རྒོལ་བ་ནི་སྤོབས་པ་མེད་པས་མི་སྨྲ་བར་འདུག་པའི་ཕྱིར་རམ།སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་ལ་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟགས་རྣམ་པ་གསུམ་ཉིད་ནི་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པ་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་སྟེ། རང་བཞིན་དང་། འབྲས་བུ་དང་། མི་དམིགས་པའོ། །དེ་ལ་ནུས་པ་ནི། བསྒྲུབ་ པར་བྱ་བས་ཁྱབ་པ་རབ་ཏུ་བསྒྲུབས་ནས།ཆོས་ཅན་ལ་ཡོད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་གང་ཡོད་པའམ་བྱས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པ་སྟེ། དཔེར་ན་བུམ་པ་ལ་སྩོགས་པ་ལྟ་བུའོ། །སྒྲ་ཡང་ཡོད་པའམ་བྱས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །འདི་ལ་ ཡང་གོ་རིམས་ཀྱི་ངེས་པ་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།འདོད་པའི་དོན་སྒྲུབ་པར་གཉི་ག་བྱེ་བྲག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་ཅན་ལ་དང་པོར་ཡོད་པ་ཉིད་རབ་ཏུ་བསྒྲུབས་ནས། ཕྱིས་ཀྱང་ཁྱབ་པ་རབ་ཏུ་བསྒྲུབས་པ་ཉིད་ནི། དཔེར་ན་སྒྲ་ནི་ཡོད་པའམ་བྱས་པ་ཡིན་ལ་དེ་ལྟ་བུ་གང་ ཡིན་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་མི་རྟག་པ་ཡིན་ཏེ།དཔེར་ན་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུའོ།

由印度大堪布蘇布提室利（Subhutiśrī）和譯師比丘善慧（Dge ba’i blo gros）共同翻譯。 @## 梵語： वाद न्याय नाम प्रकरण (vāda nyāya nāma prakaraṇa) 藏語：རྩོད་པའི་རིགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ། 漢語：名為辯論理則之論 頂禮薄伽梵文殊金剛！ 爲了通過揭示那些並非真正正確的論證方式，從而制止詭辯者，故而撰寫此論。 論證的支分不提，以及過失不提，此二者是駁斥之處，其他則不應理，故而不認可。論證是指成立所欲之義，其成立之方式為支分。說出支分即為說出論證的支分，不提支分的辯論者是應被駁斥之處。若承認卻反駁，則因無膽量而默不作聲，或者因論證支分無力。 作為論證支分，唯有三種理據能成立非現量之法，即自性、果和不可得。其效力在於，通過確立被證成之法所遍及的，然後在有法上成立。例如：凡是存在或被造之物皆為無常，如瓶等。聲音也是存在或被造之物。此處，次第並非必要，因成立所欲之義上二者並無差別。先在有法上確立，而後確立遍及，例如：聲音是存在或被造之物，凡是如此之物皆為無常，如瓶等。 現代邏輯學觀點評述： 這段文字型現了古印度邏輯學中關於論證結構和有效性的早期思考。其核心思想在於通過「論證的支分」來確立一個命題的真實性。這裡提到的「自性」、「果」和「不可得」可以被視為論證中使用的不同型別的理由或證據。 論證結構： 文中描述的論證結構類似於現代邏輯學中的三段論，即： 大前提：凡是存在或被造之物皆為無常。 小前提：聲音是存在或被造之物。 結論：聲音是無常的。 這種結構在現代邏輯學中被稱為肯定前件式（modus ponens）的一種形式，是演繹推理的基本形式之一。 理據型別： 「自性」、「果」和「不可得」分別對應了不同的論證方式： 自性： 指的是事物本身所具有的屬性，例如，火的自性是熱。 果： 指的是事物的結果或效應，例如，煙是火的果。 不可得： 指的是通過觀察而未發現某事物，從而推斷其不存在，例如，沒有看到某處有瓶子，從而推斷那裡沒有瓶子。 在現代邏輯學中，這些可以被視為不同型別的證據，用於支援一個論斷。 有效性： 文中強調了論證的有效性，即論證的支分必須能夠有效地支援結論。如果論證的支分不成立，或者無法有效地支援結論，那麼這個論證就是無效的。這與現代邏輯學中對論證有效性的要求是一致的。 侷限性： 古印度邏輯學雖然對論證的結構和有效性進行了初步的探討，但其在形式化和精確性方面還存在侷限。現代數理邏輯使用形式語言和符號系統，能夠更加精確地表達和分析論證的結構和有效性，並能夠處理更復雜的邏輯關係。 總的來說，這段文字反映了古印度邏輯學在形式邏輯發展早期階段的重要貢獻，為後來的邏輯學發展奠定了基礎。現代邏輯學在此基礎上，發展出了更加完善的理論和方法，能夠更加深入地研究和分析論證的有效性。

།འདིར་ཁྱབ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་བཟློག་པ་ལ་གནོད་པ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་ཉེ་བར་བསྟན་པ་སྟེ། གལ་ཏེ་དངོས་པོ་ཡོད་པའམ། བྱས་པ་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་མ་རེ་རེ་ལ་འཇིག་པར་མ་གྱུར་ ན།སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ནི་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་གྱིས་དོན་བྱེད་པ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར། ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལས་ལྡོག་པའི་ཕྱིར། མེད་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་ཏེ། ནུས་པ་ཉེ་བར་བརྗོད་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་མཚན་ཉིད་ནི། ཉེ་བར་བརྗོད་ པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་།།དེ་ལྟར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལས་བཟློག་པ་ལ་གནོད་པ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་ཉེ་བར་མ་བསྟན་ན། འདི་བཟློག་པ་ལ་ཡོད་པ་མ་མཐོང་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཡོད་པའམ། བྱས་པ་རྟག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་འགལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། ལྡོག་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་ ལ་།དེ་ལས་ལྡོག་བ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཕྱིར་མ་ངེས་པར་འགྱུར་ཏེ། གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བའོ། །མ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་ལྡོག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བསྐལ་པ་དག་ལ་ཐམས་ཅད་གཟིགས་པ་མ་ཡིན་པའི་མ་མཐོང་བ་ནི་མེད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཚུ་རོལ་མཐོང་ བས་ནི་ཡོད་པ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་དོན་འགའ་ཞིག་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ་།།གནོད་པ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་ཡང་གང་ལ་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་འབྲེལ་བ་མེད་པ་དེ་ནི་འགའ་ཞིག་ཏུ་ཡང་ནུས་པ་མེད་དེ། དེ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་འདི་ལྟར་རབ་ཏུ་འཇུག་པས་ནུས་པ་མེད་པ་ཡོད་པ་ མ་ཡིན་པའི་མཚན་ཉིད་འདྲེན་པར་བྱེད་དོ།།དེའི་ཕྱིར་གང་ཡོད་པའམ་བྱས་པ་དེ་ནི་མི་རྟག་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་གྲུབ་བོ། ། དེ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཆོས་ཙམ་གྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ཏེ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། གལ་ཏེ་འདིར་ཡང་མ་མཐོང་བ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ན་གང་གི་ཕྱིར་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་མི་རིགས་པ་ཉིད་ལ་ནུས་པ་མེད་པས་ཁྱབ་པ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར། སྔར་གྱི་གཏན་ཚིགས་ལ་ཡང་ཁྱབ་པ་མེད་དོ། །འདི་ལ་ཡང་གཞན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉེ་བར་སྦྱོར་ན་ནི་ཐུག་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། མེད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་མ་མཐོང་བ་ནི་བཀག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མ་མཐོང་བས་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བཟློག་པ་ལ་གཏན་ཚིགས་ལྡོག་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། འདིར་འགལ་བ་ཉེ་བར་འགོད་པའི་ཕྱིར། གནོད་པ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་ཞེས་བྱའོ།

此處，爲了確立遍及性，需要展示對所證成之法之反面的具有損害性的量。如果一切存在或被造之物，不是每一剎那都在壞滅，那麼，非剎那之物不可能次第或同時產生作用。存在本身的定義是具有作用的能力，若與此相反，則會變成僅僅是不存在，因為與一切作用能力相分離的定義是無作用。 如此，如果不能展示對所證成之法之反面的具有損害性的量，那麼，即便沒有看到此反面，也並不與「存在或被造之物是常」相矛盾。因此，會懷疑其反面，而由於懷疑其反面，則會變成不定，成為似是而非的理由。僅僅沒有看到，並不意味著其反面，因為在劫中，沒有看到一切的未見並不能成立不存在，因為即便見到此方，也可能沒有看到某些事物。 具有損害性的量，對於那些不能次第或同時產生關聯的事物，是沒有任何作用的。因此，通過這種方式，可以得出非剎那之物不具有作用，從而引出不存在的定義。因此，凡是存在或被造之物，皆是無常的，由此成立。 僅此一點，就足以成立作為論證的法，併成立所證成之法的自性理由的定義。 如果在此處，未見不是量，那麼，為什麼不能次第或同時產生關聯本身，不能遍及無作用？因為這樣，之前的理由也就不具有遍及性。如果在此處，還需要其他論證來證明，則會陷入無窮倒退。 並非如此，因為在成立不存在時，未見並不受限制。未見能夠成立所證成之法的反面的反面，在此處，爲了展示矛盾，被稱作具有損害性的量。 這段文字深入探討了如何確立論證中的普遍性（即「遍及性」），並引入了「具有損害性的量」這一概念。其核心思想在於，通過揭示一個命題的反面所導致的矛盾或荒謬，來證明該命題的真實性。這與現代邏輯學中的反證法（reductio ad absurdum）有相似之處。 普遍性的確立： 文中指出，要確立「凡是存在或被造之物皆為無常」這一普遍命題，不能僅僅依靠觀察到一些無常的事例，而是需要證明其反面（即「存在或被造之物是常」）會導致矛盾。這種思路與現代邏輯學中通過反例來證偽普遍命題的方法相符。 具有損害性的量： 「具有損害性的量」指的是一種能夠揭示矛盾的論證工具。具體來說，它通過展示一個命題的反面會導致荒謬的結果，從而證明該命題的真實性。例如，文中通過論證「如果存在或被造之物不是每一剎那都在壞滅，那麼它不可能產生作用」來反駁「存在或被造之物是常」的觀點。 反證法： 這種通過反駁反面來證明原命題的方法，與現代邏輯學中的反證法非常相似。反證法的基本思路是，爲了證明一個命題P，先假設P的反面¬P成立，然後從¬P出發，推導出矛盾，從而證明¬P不成立，進而證明P成立。 未見的侷限性： 文中也指出了「未見」作為證據的侷限性。僅僅因為沒有看到某個事物，並不能直接證明它不存在。這與現代邏輯學中對證據的要求是一致的。 無窮倒退的避免： 文中還討論了避免無窮倒退的問題。如果每一步論證都需要另一個論證來支援，那麼就會陷入無窮倒退。爲了避免這種情況，文中指出，在成立不存在時，未見並不受限制。這意味著，在某些情況下，我們可以直接通過未見來證明不存在，而無需進一步的論證。 與現代邏輯學的聯繫： 現代邏輯學，特別是數理邏輯，通過形式化的語言和推理規則，對反證法進行了更加精確的定義和應用。例如，在命題邏輯中，反證法可以通過以下公式來表達： (¬P → ⊥) → P 其中，¬P表示P的反面，⊥表示矛盾。 總的來說，這段文字型現了古印度邏輯學對普遍性和反證法的深刻理解，並與現代邏輯學的相關概念有著密切的聯繫。雖然古印度邏輯學在形式化和精確性方面不如現代邏輯學，但其對邏輯推理的思考為後來的邏輯學發展提供了重要的啟示。

།དེ ལྟར་ན་ནི་གཏན་ཚིགས་དེ་བསྒྲུབ་བྱ་མེད་པ་ལ་གང་གི་ཚེ་ཚད་མ་དང་ལྡན་པ་རང་འགལ་བས་གནོད་པའི་ཕྱིར་མེད་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ་།།རྣམ་པ་གཞན་དུ་ན་དེ་ལ་འདི་གནོད་པ་ཅན་མ་གྲུབ་ན་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ནི་བཟློག་པར་དཀའོ་། །དངོས་པོ་མ་དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་གནོད་པ་ཅན་མ་ ཡིན་ཏེ།དེ་ལ་ནུས་པ་ནི་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་གྱིས་ཁྱབ་པ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་གཞན་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་ཆོས་མ་དམིགས་པས་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ལ་ནུས་པ་ལ་གནོད་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་མི་རིགས་པ་ལ་ནི། ནུས་པ་མེད་པས་ ཁྱབ་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར།ཐུག་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་དག་ནི་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་བསྒྲུབས་པ་ཡིན་གྱི། དེ་ལ་བསྒྲུབས་པ་མེད་པ་ནི་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་མི་སྨྲ་བའི་རྒོལ་བ་དེ་ནི་ཕམ་པའི་གནས་ཡིན་ཏེ། རྩོམ་པའི་ དོན་རབ་ཏུ་མ་བསྒྲུབས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ།།དངོས་པོ་ལ་སྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ཁས་ལེན་དུ་ཟིན་ཀྱང་ནུས་པ་རབ་ཏུ་མ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱང་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་བསྒྲུབས་པ་ནི། འབྲས་བུའི་རྟགས་རྒྱུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཉེ་བར་བླངས་པ་གང་ ཡིན་པ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་སྒྲུབ་པ་ནི།དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་དག་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་དག་གིས་རབ་ཏུ་གྲུབ་སྟེ་། དཔེར་ན་འདི་ཡོད་ན་འདི་འབྱུང་བར་འགྱུར་ལ། དེ་ལས་གཞན་པའི་ནུས་པའི་རྒྱུ་དག་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་དེ་མེད་ན་མེད་ པར་འགྱུར་བ་ལྟ་བུའོ།། དེ་ལྟར་ན་ནི་འདིའི་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་བསྒྲུབས་པར་འགྱུར་རོ། །རྣམ་པ་གཞན་དུ་ན་དེ་མེད་ན་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འགའ་ཞིག་ཉེ་བར་བསྟན་ན། དེ་ལས་གཞན་ཡོད་ན་ཡང་འདི་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་ནུས་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་ཞིང་དེ་ལ་གཞན་གྱི་ནུས་པ་མེད་ ན་དེ་མི་འབྱུང་བ་ནི།དེ་ལྡོག་ན་ཡང་ལྡོག་པ་འདོད་རྒྱལ་བར་འགྱུར་ཏེ་མ་པག་མར་ལེན་པའི་ཡུལ་དུ་ཕིན་ཌ་ཁར་རྫུར་སྐྱེའི། མ་བག་མར་ལེན་པ་མེད་པའི་ཡུལ་གཞན་དུ་མེད་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལྟར་བསྒྲུབས་ན་དེ་དེའི་འབྲས་བུར་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །གྲུབ་པ་ཡང་རང་ཡོད་ན་དེ་ཡོད་པར་སྒྲུབ་ པར་བྱེད་པ་ནི།རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་འཁྲུལ་པར་ཡང་རང་གི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཐམས་ཅད་འདྲ་བ་ནི་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་མ་བསྒྲུབས་ན་འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིའང་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་ཀྱང་མི་བརྗོད་པའི་རྒོལ་བ་དེ་ནི་ཕམ་པའི་གནས་ཡིན་ནོ།

如此，當理由在所證成之法不存在時，因與具有量的自相矛盾而受到損害時，則應成立不存在。否則，如果不能成立此損害性，則難以消除疑惑。 並非所有未見的事物都具有損害性，其效力在於成立次第或同時的遍及性，因為沒有其他方式。因此，由於不顯現遍及之法，對於非剎那之物，其作用具有損害性，所以，對於不能次第或同時產生關聯的事物，通過無作用來成立遍及性，不會陷入無窮倒退。 如此，自性理由的論證，是成立論證的支分。對於此，若無成立，則不言論證支分的辯論者是失敗之處，因為沒有成立所著之義。即使承認事物具有成立的理由，但若未能充分展示其作用，也是如此。 果的理由作為論證的支分而成立，是爲了成立果的標誌是因。凡是同時被取者，都與因果的事物一同成立。通過成立事物和非事物的量來充分成立，例如，如果此在，則此會生起，即使存在其他作用的因，若此不在，則不會生起。如此，則會毫無疑惑地成立此為彼之果。 否則，如果僅展示「若此不在，則不會有」這一部分，即使有其他存在，也會對此的作用產生疑惑，而若沒有其他的作用，則此不會生起，若此反轉，則也會反轉，如同在有雌蕊的地方生出雄蕊，而在沒有雌蕊的地方則沒有。如此成立，則成立此為彼之果。 成立也通過成立「若自性在，則彼在」來實現，因為因果不會混淆。不混淆也意味著，所有自因和自果都應相同。如果未能如此成立，那麼，果的理由的論證支分不提的辯論者，也是失敗之處。 這段文字繼續深入探討了論證的有效性，特別是針對「自性理由」和「果的理由」這兩種論證方式。它強調了在論證中必須充分展示理由的效力，並探討了如何通過反證法來確立普遍性。此外，還討論了因果關係的論證，以及如何避免因果關係的混淆。 自性理由的有效性： 文中強調，自性理由的有效性在於，當所證成之法不存在時，理由會因自相矛盾而受到損害。這實際上是在強調，一個有效的自性理由必須與所證成之法具有必然的聯繫，如果所證成之法不存在，則理由本身也會失效。這種觀點與現代邏輯學中對邏輯蘊含的要求相符。 果的理由的有效性： 文中指出，果的理由通過證明「若此在，則彼會生起」，並且「若此不在，則彼不會生起」來確立因果關係。這種論證方式類似於現代邏輯學中的必要條件和充分條件的概念。 「若此在，則彼會生起」可以理解為「此」是「彼」的充分條件。 「若此不在，則彼不會生起」可以理解為「此」是「彼」的必要條件。 只有當一個條件既是充分條件又是必要條件時，才能確立兩者之間的必然因果關係。 反證法和普遍性： 文中再次強調了通過反證法來確立普遍性的重要性。通過證明一個命題的反面會導致矛盾，從而證明該命題的真實性。這與現代邏輯學中的反證法是相同的。 因果關係的混淆： 文中還強調了避免因果關係混淆的重要性。只有當因果關係明確時，才能使用果的理由進行有效的論證。文中指出，所有自因和自果都應相同，這實際上是在強調因果關係的傳遞性。 論證的支分： 文中多次提到「論證的支分」，並指出不提論證支分的辯論者是失敗的。這表明，古印度邏輯學非常重視論證的結構和完整性，認為一個有效的論證必須包含明確的理由和結論。 與現代邏輯學的聯繫： 現代邏輯學，特別是數理邏輯，通過形式化的語言和推理規則，對因果關係、必要條件、充分條件等概念進行了更加精確的定義和應用。例如，在模態邏輯中，可以使用模態運算元來表達必然性和可能性，從而更加精確地分析因果關係。 總的來說，這段文字型現了古印度邏輯學對論證有效性和因果關係的深刻理解，並與現代邏輯學的相關概念有著密切的聯繫。雖然古印度邏輯學在形式化方面不如現代邏輯學，但其對邏輯推理的思考為後來的邏輯學發展提供了重要的啟示。

། མ་བསྒྲུབས་ཤིང་འབྲས་བུ་མ་གྲུབ་པར་དེ་ནི་འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་དེར་མ་གྲུབ་པས། དོན་གཞན་དེའི་དངོས་པོ་དང་འབྲེལ་བ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ལ་ནི། ཡོད་ན་དེ་ཡོད་པའི་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བརྩམས་པའི་དོན་མ་གྲུབ་པས་དངོས་སུ་འབྲས་བུའི་རྟགས་ཁས་བླངས་པ་ཡང་མ བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ།།མི་དམིགས་པ་ལ་ཡང་རྟོགས་པ་པོས་དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པའི་དོན་མ་དམིགས་པ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་བསྒྲུབས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་འདྲ་བ་ཁོ་ནའི་མི་དམིགས་པ་ལས་ནི་མེད་པ་འགྲུབ་པ་ཡིན་གྱི། དམིགས་པའི་རིག་བྱར་མ་གྱུར་པ་སྒྲུབ་པ་པོའི་ མངོན་སུམ་ལོག་པས་ཀྱང་མེད་པ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལ་དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པའི་དོན་ནི། རང་བཞིན་ཁྱད་པར་ཁྱད་པར་ཅན་དང་རྒྱུ་གཞན་ཚོགས་པའོ། །རང་བཞིན་ཁྱད་པར་ཅན་ནི་གང་བསྐལ་པ་རྣམ་པ་གསུམ་གྱིས་མ་བསྐལ་པ་བདག་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་པའི་སྣང་བ་དང་བྲལ་ པ།སྒྲུབ་པ་པོའི་མངོན་དུ་སྣང་བའི་ངོ་བོ་དེ་འདྲ་བ་ཡོད་པ་དམིགས་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པ་གཞན་དག་དེ་ལྟར་མ་དམིགས་པ་ནི་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལས་རྣམ་པ་གཞན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་རྟགས་ནི་ཐེ་ཚོམ་ཡིན་ལ། འདིར་ཡང་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཡོད་པ་ཐམས་ཅད་ནི་ མེད་པའི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བས་ཁྱབ་པ་ཡིན་ཏེ།འགའ་ཞིག་མེད་པར་ཁས་བླངས་པ་ལ་གཞན་དེའི་མཚན་ཉིད་ཁྱད་པར་མེད་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་། །རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་མེད་པ་ཁས་མི་ལེན་ན་གཞན་དུ་དེའི་འབྲེལ་པ་མེད་དེ། དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་ཡོད་ཅིང་ གཞན་དམིགས་པའི་རྐྱེན་དག་ཡོད་ན་མ་དམིགས་པ་མེད་དོ།།འདི་འདྲ་བ་མ་དམིགས་པ་ནི་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ནི་དེ་ཙམ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དེའི་རྒྱུ་མཚན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གལ་ཏེ་ནུས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དབེན་པ་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་དེ་ ལྟར་ཡིན་ན་ནུས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དབེན་པ་དེ་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ཡིན་གྱི།དེ་རྟོགས་པའི་ཐབས་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་རྟོགས་པ་ཡང་ཡོད་ན་མེད་པའི་ཐ་སྙད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་འདི་ནི་དེའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བློ་དང་སྒྲ་དང་དོན་བྱེད་པ་དག་ཡོད་པའི་ཐ་ སྙད་ཡིན་ལ།བཟློག་པ་ནི་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཅི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་བློའི་སྣང་བ་ལས་ནི་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་ཡིན་ལ། བཟློག་པ་དེའི་ཡུལ་ནི་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཡིན་ནོ།

若未成立，且果未成立，則彼果的理由不成立。對於與彼事物無關的自性而言，若有，則不必然有彼。由於所著之義未成立，也未展示果的標誌。 對於不可得，被認知者所能認知的對象未被認知，則成立了成立者所成立的。唯有如此的不可得，才能成立不存在。對於非認知對象，即使成立者現量顛倒，也不能成立不存在。 其中，被認知者所能認知的對象是：自性、特殊性、具有特殊性，以及其他因的聚合。自性特殊性是指，在三時中，不離自身本質的顯現，即成立者現量所顯現的本質。如此，若有作為認知之因的其他事物，而未被認知，則為不存在之名言的境域。 除此之外，若有其他存在，則為疑惑，此處，凡是如此存在的事物，都是不存在的境域，因為若承認某物不存在，則其他事物也應具有相同的特徵。若不承認如此的不存在，則與其他事物無關。若有如此的形態，且有其他認知之因，則無不可得。 如此的不可得，則為不存在。不存在之名言的理由僅此而已，因為沒有其他理由。 如果說，缺乏一切作用能力是理由，那麼，如果是這樣，則缺乏一切作用能力是被如此認知的，因為沒有其他認知方式。如果認知此，則會變成不存在之名言，因此，這被認為是其理由。 如果說，心識、聲音和作用是存在的名言，而其反面是不存在的名言，那麼，如前所述，從心識的顯現來看，是存在的名言，而其反面是其不存在的名言。 這段文字深入探討了「不可得」作為一種論證方式的有效性，並進一步闡述了「存在」和「不存在」的概念。它強調了認知主體在判斷事物存在與否時的作用，並探討了如何通過「不可得」來證明不存在。此外，還討論了「存在」和「不存在」的定義，以及它們與認知之間的關係。 不可得的有效性： 文中強調，只有當一個事物是「被認知者所能認知的對象」時，其「不可得」才能作為證明不存在的有效理由。這意味著，如果一個事物在正常情況下應該被觀察到，但卻未被觀察到，那麼就可以推斷它不存在。這與現代邏輯學中對觀察和證據的要求相符。 認知主體的作用： 文中明確指出，認知主體在判斷事物存在與否時起著關鍵作用。只有當認知主體的現量沒有觀察到某個事物時，才能使用「不可得」來證明其不存在。這表明，認知主體的能力和狀態會影響其判斷的準確性。 存在與不存在的定義： 文中討論了「存在」和「不存在」的定義。它指出，心識、聲音和作用是存在的名言，而其反面是不存在的名言。這表明，存在與不存在的概念與我們的認知和經驗密切相關。 普遍性與特殊性： 文中還討論了普遍性和特殊性的關係。它指出，如果承認某物不存在，那麼其他具有相同特徵的事物也應該不存在。這實際上是在強調，普遍性命題的成立需要考慮所有可能的特例。 缺乏作用能力： 文中探討了「缺乏一切作用能力」是否可以作為不存在的理由。它指出，如果缺乏一切作用能力是存在的理由，那麼它本身也應該被認知到，而這會導致矛盾。因此，缺乏作用能力本身並不能作為不存在的理由。 與現代邏輯學的聯繫： 現代邏輯學，特別是模態邏輯和認識論，對「存在」、「不存在」、「認知」等概念進行了更加深入的研究。例如，模態邏輯可以使用模態運算元來表達可能性和必然性，從而更加精確地分析存在的概念。認識論則關注認知的本質、範圍和侷限性，從而更好地理解認知主體在判斷事物存在與否時的作用。 總的來說，這段文字型現了古印度邏輯學對「不可得」的深刻理解，並與現代邏輯學的相關概念有著密切的聯繫。雖然古印度邏輯學在形式化方面不如現代邏輯學，但其對認知、存在和不存在的思考為後來的邏輯學發展提供了重要的啟示。

།མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་རྟགས་འགའ་ཞིག་ལས་སྐྱེས་པ་ལས་ཀྱང་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་ དུ་འགྱུར་ལ།མེད་པའི་ཐ་སྙད་ནི་དེ་བཟློག་པ་ལ་མ་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། བསྐལ་པའི་དོན་ལ་རྟོགས་པ་པོའི་མངོན་སུམ་མམ། གཞན་གྱི་ཚད་མ་ལོག་ན་ཐེ་ཚོམ་ཡིན་ནོ་བློ་དང་སྒྲ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་ཐ་དད་པའམ་ཐ་དད་པ་མེད་པས། དངོས་པོ་ཡོད་པའམ། དངོས་པོ་ཐ་དད་པའམ། ཐ་ དད་པ་མེད་པ་ཡོད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་།།ཅི་ལྟར་ཡང་འདས་པ་དང་མ་འོངས་བ་ལ་སོགས་པ་མེད་པ་དག་དང་། སྣ་ཚོགས་པའི་དོན་གྱི་བྱ་བ་དང་། གཅིག་གི་དོན་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་པ་དག་ལ། སྣ་ཚོགས་པ་དང་། གཅིག་གི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་མེད་ཀྱང་དེ་ཉིད་གསལ་བར་ བྱ་བའི་དོན་དུ།སྣ་ཚོགས་པ་དང་གཅིག་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་མེད་ཀྱང་དེ་ཉིད་གསལ་བར་བྱ་བའི་དོན་དུ། སྣ་ཚོགས་པ་དང་གཅིག་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དག་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་རྒྱལ་པོ་མང་པོས་བཀུར་བ་རྒྱལ་རིགས་རབ་ཏུ་སྐྲུན་པར་བྱེད་ པ་མང་པོས་བཀུར་བས་སྤྲུལ་པའི་མཆོད་སྡོང་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་དུང་གིས་འདེགས་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་དང་།རི་བོང་གི་རྭ་དག་དང་། གཟུགས་བསྟན་དུ་ཡོད་པ་དང་། ཐོགས་པ་དང་བཅས་པ་དང་། བུམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །བསྟན་དུ་ཡོད་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་ནི། དངོས་པོ་ སྣ་ཚོགས་པའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ།གཅིག་ལ་ཉེ་བར་འདུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཡུལ་སྣ་ཚོགས་སུ་ཟིན་ཀྱང་གཅིག་ལ་ཉེ་བར་བསྡུ་བ་དེའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། དེ་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཨེ་མའོ་དཀའ་ཐུབ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་དངོས་པོ་ལ་ཞེན་པས་འབྲེལ་པ་ཅན་དུ་མ་ཉེ་བར་བྱེད་ ཅིང་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་སྣ་ཚོགས་པ་དེ་དག་ལས་འདོད་ཅིང་དེ་ནུས་པའི་བྱེ་བྲག་གང་གིས་འབྲེལ་པ་ཅན་སྣ་ཚོགས་བྱེད་པ་བས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སྒྲ་སྣ་ཚོགས་ཅིའི་ཕྱིར་སྐྱེད་པར་མི་བྱེད།དེ་ལྟར་ན་འདིས་བརྒྱུད་པས་འཇུག་པའི་དུབ་པ་ཡོངས་སུ་སྤངས་པར་འགྱུར་རོ། །སྒྲ་སྣ་ཚོགས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ ནུས་པ་མེད་ན་ནི།འབྲེལ་པ་ཅན་སྣ་ཚོགས་ཉེ་བར་བྱེད་པར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་དག་ལ་ཉེ་བར་བྱེད་པ་མེད་པ་ཡིན་ན་ཡང་དེའི་འབྲེལ་པ་ཅན་ཉིད་ཀྱང་མི་འགྲུབ་པོ། །བུམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་ཡང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཉིད་དོན་གྱི་བྱ་བ་གཅིག་བྱེད་པ་ལ་བུམ་པའི་སྒྲ་གཅིག་བརྗོད་པར་ འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ་དོན་གཞན་ལ་རྟོག་པ་ཅི་ཞིག་དགོས།མང་པོ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་དོན་གྱི་བྱ་བ་གཅིག་བྱེད་པར་འགྱུར་ཏེ། མིག་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ནུས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་སྒྲ་གཅིག་ངེས་པར་སྦྱོར་བར་ཡང་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་རིགས་པ་ཡང་མཐོང་ངོ་། །འཇིག་རྟེན་པ་ནི་ དགོས་པ་མེད་པར་དོན་ལ་སྒྲ་སྦྱོར་བར་མི་བྱེད་དོ།

並非現量之境域，由某些標誌所生起，亦可成為存在的名言。而其反面，則為不確定的不存在名言。對於劫的意義，若認知者的現量或他者的量顛倒，則為疑惑。由於心識和聲音的一切，皆有異同，故而，不能成立事物存在，或事物有異同，或無異同。 無論如何，對於過去和未來等不存在的事物，以及各種事物的行為和單一事物的行為，即使沒有各種和單一的自性事物，爲了闡明它們，也爲了引入各種和單一自性的本質。例如，眾多國王所敬奉者，會令王族興盛，眾多敬奉者會令轉輪王寶幢由海螺舉起，以及兔角，以及可見之物，以及有礙之物，以及瓶子等。 可見之物等詞語，並非以各種事物為對象，而是聚集於一處。如果說，即使對象是各種各樣的，但聚集於一處的理由是，因為與此相關聯，那麼，為何不因執著于苦行之物而使其相關聯，並從各種自性之詞中，通過其作用的差別來產生各種關聯，為何不由此產生各種詞語？如此，便可完全避免由此而來的疲憊。 若無產生各種詞語的能力，則也無法使各種關聯聚集。即使沒有聚集，也無法成立其關聯。對於瓶子而言，僅僅是形狀等，就能夠實現單一的作用，因此，會用一個「瓶子」的詞語來表達，為何還需要其他概念？即使是眾多，也能夠實現單一的作用，如同眼睛等。爲了展示其作用，也必然會使用一個詞語來表達，此理亦可見。世俗之人，不會無緣無故地將詞語與事物相聯繫。 這段文字探討了語言、概念與現實之間的關係，特別是關於如何使用詞語來指稱事物，以及如何通過詞語來表達事物的存在和屬性。它還討論了認知主體在理解和使用語言時的作用，以及語言的侷限性。 詞語的指稱： 文中指出，詞語不僅可以指稱現量所及的事物，也可以指稱由某些標誌所生起的事物。這表明，詞語的指稱範圍可以超出直接經驗的範圍，可以指稱抽像概念、過去和未來的事物等。 概念的形成： 文中討論了概念的形成過程。它指出，雖然現實中存在各種各樣的事物，但我們可以將它們歸為一類，並使用一個詞語來指稱它們。這種歸類過程是基於事物之間的相似性或相關性。 語言的侷限性： 文中也指出了語言的侷限性。它指出，即使現實中存在各種各樣的事物，我們也只能使用有限的詞語來表達它們。因此，語言無法完全捕捉現實的全部細節。 認知主體的作用： 文中強調了認知主體在理解和使用語言時的作用。只有當認知主體能夠理解詞語的含義，並將它們與現實中的事物聯繫起來時，才能有效地使用語言。 語言的經濟性： 文中還討論了語言的經濟性。它指出，爲了提高溝通效率，我們傾向於使用盡可能少的詞語來表達儘可能多的含義。例如，我們可以使用「瓶子」這個詞語來指稱具有特定形狀和功能的一類事物，而無需詳細描述它們的每一個細節。 與現代邏輯學的聯繫： 現代邏輯學，特別是語言哲學，對語言、概念和現實之間的關係進行了更加深入的研究。例如，語義學關注詞語的意義，語用學關注詞語在實際使用中的意義，而指稱理論則關注詞語如何指稱現實中的事物。 總的來說，這段文字型現了古印度邏輯學對語言和概念的深刻理解，並與現代邏輯學的相關概念有著密切的聯繫。雖然古印度邏輯學在形式化方面不如現代邏輯學，但其對語言、概念和現實之間關係的思考為後來的邏輯學和語言哲學發展提供了重要的啟示。

།དེ་ལ་དོན་གང་ཡིན་པ་ལྷན་ཅིག་གམ་ཐ་དད་པ་དེ་དག་གི་དགོས་པ་གཅིག་པ་དེའི་དངོས་པོ་གསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གང་གི་ཚེ་སྒྲ་གཅིག་སྦྱོར་བ་ན་ཅིར་འགྱུར། དེ་རྣམས་ཀྱི་དོན་གཅིག་བྱེད་པའི་ནུས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སྒྲ་དེ་རྣམས་ངེས་པར་ སྦྱོར་བ་སྤྱིའི་སྒྲ་ཚིག་གཅིག་པ་འགལ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།ལྷན་ཅིག་པ་དེ་དག་གི་ནུས་པ་དེ་ཡང་གཅིག་ཡིན་གྱི། སོ་སོའི་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་། ཚོགས་པའི་སྒྲའམ་། ཚོགས་པ་གཅིག་གི་བརྗོད་བྱ་ལ་ཚིག་གཅིག་པ་ཡིན་ཏེ། བུམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །རིགས་ཀྱི་སྒྲ་རྣམས་ལ་དོན་རྣམས་རེ་རེ་དང་ལྷན་ ཅིག་པའི་ནུས་པ་སྟེ།གཅིག་དང་དུ་མའི་ནུས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་གཅིག་དང་དུ་མའི་ནུས་པ་བརྗོད་པར་འདོད་ན་མང་པོའི་ཚིག་ཅན་དང་། གཅིག་གི་ཚིག་ཅན་འདོད་པས། ཤིང་རྣམས་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །གང་ལ་འདིའི་ངེས་པ་ནི་མང་པོ་དག་ལ་མང་པོའི་ཚིག་དང་གཅིག་ལ་གཅིག་གི་ཚིག་སྦྱར་ བར་བྱ་ན་།ཁོ་བོ་ཅག་གི་བརྡར་བཏགས་པའི་དོན་དག་ལ་བརྡའི་དབང་གིས་རབ་ཏུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །གལ་ཏེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་གཅིག་དང་སྣ་ཚོགས་པ་ལ་སྒྲ་གཅིག་ཀུན་ནས་སྣང་བའི་ནུས་པ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། སྐྱེས་བུའི་འཇུག་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་དོན་གྱིས་ སྒྲ་ཀུན་ནས་སྣང་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནམ།འོན་ཏེ་སྐྱེས་བུ་དག་གིས་དོན་དག་ལ་ཐ་སྙད་ཀྱི་དོན་དུ་སྒྲ་སྦྱོར་བ་ཡིན། རང་ཀུན་ནས་སློང་བར་བྱེད་པ་ནི་དངོས་པོ་ལ་ནུས་པ་ཡོད་དམ་མེད་བསམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན། དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྐྱེས་བུས་དེ་དག་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་ན་དེ་དག་ཇི་ལྟར་འདོད་པས་ ངེས་པར་སྦྱོར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་སྐྱོན་ཅི་ཡོད།རྒྱུ་མཚན་ཡང་ངེས་པར་སྦྱོར་བ་བསྟན་པ་ཉིད་དོ། །གཞན་ཡང་འདི་ལྟར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དག་སྒྲ་གཅིག་དང་འགྲེལ་པ་མ་ཡིན་ན། དེ་དག་གི་རྟེན་དུ་མངོན་པར་འདོད་པའི་རྗེས་གཅིག་དང་ཇི་ལྟར་འབྲེལ་བ་ཡིན་ཏེ། དོན་མེད་པའི་ཞེ་ན་ པ་ཁོ་ནའོ།།ཁོ་བོ་ནི་གཅིག་དང་འབྲེལ་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་སྒྲ་གཅིག་མི་འདོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་བུམ་པ་དང་ལ་བལ་སྩོགས་པ་གཟུགས་ལ་སོགས་པར་ཐ་དད་པ་མེད་པ་དག་ནི་དོན་ཐ་དད་པ་བྱེད་པ་དང་སྒྲ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་རྣམས་རང་བཞིན་གཅིག་པ་རྣམས་ཚོགས་པ་གཞན་ ཡོད་པ་ལ་དོན་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ།

那麼，當爲了闡明那些無論是並存還是分離，其作用相同的諸事物的本質，而使用一個詞語時，會發生什麼？爲了展示它們具有相同的作用能力，必須使用這些詞語，而使用相同的通用詞語並不矛盾。 如果說，那些並存之物的能力也是相同的，而非各自獨立的，那麼，對於聚合的詞語或一個聚合的表達，則使用一個詞語，如同「瓶子」一樣。對於種類的詞語，其作用是與每個事物並存的，如果想要表達一個或多個的作用，則會使用多個或一個詞語，如同「樹木」一樣。 對於此，如果必須為多個事物使用多個詞語，為一個事物使用一個詞語，那麼，我們所命名的事物，只是通過名稱的力量而引入，而並非執著於此。如果說，形狀等事物，具有一個詞語普遍顯現的能力，那麼，是事物本身無需依賴人的介入而使詞語普遍顯現，還是人們爲了給事物命名而使用詞語？如果事物本身具有普遍顯現的能力，那麼，事物本身是否具有這種能力，是需要考慮的，但這並不合理。 如果人們將詞語與事物聯繫起來，那麼，人們如何根據自己的意願來使用詞語，又有什麼過錯呢？理由也正是爲了展示必須使用的詞語。此外，如果形狀等事物不與一個詞語相關聯，那麼，它們如何與想要作為其依據的單一概念相關聯呢？如果說，這毫無意義，那麼，這只是一個空洞的說法。 我們並非不認可一個詞語，因為與一個概念相關聯是矛盾的，而是因為瓶子和棉花等形狀等事物，它們的作用不同，與詞語相矛盾。這些本質相同的事物，在其他聚合中，也並非是實現相同作用的。 這段文字繼續探討了語言、概念與現實之間的關係，特別是關於詞語的指稱和概念的形成。它進一步討論了詞語的普遍性和特殊性，以及詞語與事物之間的關係。此外，還探討了認知主體在語言使用中的作用，以及語言的約定俗成性。 詞語的普遍性和特殊性： 文中區分了通用詞語和種類詞語。通用詞語（如「瓶子」）指稱具有相同功能或屬性的一類事物，而種類詞語（如「樹木」）則指稱具有相同類別的多個事物。這表明，詞語既可以指稱普遍的概念，也可以指稱特殊的個體。 詞語與事物之間的關係： 文中討論了詞語與事物之間的關係。它指出，詞語並非直接由事物本身產生，而是由人們爲了給事物命名而使用的。這表明，詞語與事物之間的關係是約定俗成的，而非必然的。 認知主體的作用： 文中再次強調了認知主體在語言使用中的作用。它指出，人們可以根據自己的意願來使用詞語，只要能夠有效地表達自己的思想即可。這表明，語言的使用是具有一定靈活性的。 語言的約定俗成性： 文中指出，詞語的意義並非由事物本身決定，而是由人們約定俗成的。這表明，語言是一種社會性的工具，其意義是在社會互動中形成的。 詞語的指稱範圍： 文中討論了詞語的指稱範圍。它指出，一個詞語可以指稱多個事物，只要這些事物具有相同的功能或屬性即可。這表明，詞語的指稱範圍可以超出個體的範圍，可以指稱一類事物。 與現代邏輯學的聯繫： 現代邏輯學，特別是語言哲學，對詞語的指稱、概念的形成和語言的約定俗成性進行了更加深入的研究。例如，指稱理論關注詞語如何指稱現實中的事物，概念理論關注概念的本質和形成，而約定論則關注語言的意義是如何通過社會約定形成的。

།དེའི་ཕྱིར་དེ་བསྟན་པའི་ཆེད་དུ་སྒྲ་གཅིག་གིས་བརྗོད་པར་མི་བྱའོ་ཞེ་ན། ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་དག་གི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རང་བཞིན་གཅིག་དག་ཏུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་འདིར་འགའ་ཞིག་འདོད་པར་འགྱུར་ན། ཕན་ཚུན་འགལ་བ་ཚོགས་པའི་ གཟུགས་སྣང་བ་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་ན་ཅི་སྟེ་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱེད།འདི་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དག་གི་ཚོགས་པ་སོ་སོའི་རང་བཞིན་ཐ་དད་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དག་ལས་གཞན་བུམ་པ་ཞེས་ བྱ་བ་གཅིག་ཉིད་དུ་འགྱུར་ན་ཅིར་འགྱུར།འགྱུར་ན་དེ་མངོན་སུམ་དུ་ཡོད་དེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་ཐ་དད་པ་བློ་ལ་རང་གི་ངོ་བོར་སྣང་ལ་རག་ན་ཅིས་བསྒྲིབས་པ་ཡིན། སོ་སོར་སྣང་བ་ཐ་དད་པར་མངོན་སུམ་ལ་ཡུལ་ཐ་དད་པ་མེད་ཀྱང་དྲི་དང་རོ་ལ་སོགས་ པའི་དོན་དང་།དེ་བཞིན་དུ་གྲང་བ་དང་ཚ་བའི་རེག་བྱ་ལ་སོགས་པ་དབང་པོ་གཅིག་གི་ཡུལ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཐ་དད་པར་སྣང་བར་འགྱུར་ཏེ། བདག་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་པ་ཐ་དད་པས་རང་གི་ངོ་བོ་བློ་ལ་གཞག་པ་འདི་ཉིད་ཀྱང་མངོན་སུམ་གྱིས་མངོན་སུམ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །བུམ་པ་འདི་ཡང་རིན་ བྱིན་པ་མེད་པར་འཚང་བ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་སྟོན་པ་མེད་པར་ཡང་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་པར་འདོད་དོ།།དེ་དག་གིས་བློ་དང་སྒྲ་ཐ་དད་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ཡང་སྔར་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་དག་གིས་དེ་སྒྲུབ་པར་འདོད་ན། མངོན་སུམ་ཉམས་པ་མེད་པར་གཟུགས་མ་མཐོང་བ་ མ་ཡིན་ཏེ།གང་གིས་དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་རྟགས་བརྗོད་པར་བྱའོ་། །མངོན་སུམ་ཉིད་མེད་པ་ལ། མངོན་སུམ་ཉིད་མེད་དུ་ཟིན་ཀྱང་བློ་དང་སྒྲ་ཐ་དད་པ་དང་ལྡན་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་གཞན་བུམ་པ་དག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྔར་སུན་ཕྱུང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟར་ན་དེ་སྲིད་དུ་བློ་དང་སྒྲ་དག་གིས་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་དམ། ཡོད་པ་ཉིད་ཐ་དད་པ་དང་། ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཐ་སྙད་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྡོག་པ་ལས་དེ་ལྡོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་བྱེད་པ་ལས་ནི་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་དུ་འགྱུར་གྱི། དེ་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཐ་སྙད དུ་མི་འགྱུར་ཏེ།གཅིག་ལ་ཡང་དོན་དུ་མ་བྱེད་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན་མར་མེ་གཅིག་གིས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་། སྡོད་བུའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་དང་། འབར་བ་གཞན་བསྐྱེད་པ་ལྟ་བུ་དང་། མིག་ལ་སོགས་པ་དུ་མས་ཀྱང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཅིག་བསྐྱེད་པ་ མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ།

如果說，爲了展示其本質，不應使用一個詞語來表達，那麼，如果有人認為，所有聚合的形狀等事物都具有相同的本質，那麼，當現量看到相互矛盾的聚合形狀時，為何要視而不見呢？這也不成立，因為已經承認形狀等事物的聚合具有各自不同的本質。 如此，如果形狀等事物之外，存在一個單獨的「瓶子」，那會如何呢？如果存在，那麼它必然是現量可見的。如果形狀等事物之外，存在一個不同的本質，它以自己的形式顯現在意識中，那麼，它又為何被遮蔽呢？即使在現量中，不同的事物以不同的方式顯現，即使感官的對象相同，但氣味和味道等事物，以及冷熱的觸感等，即使是同一個感官的對象，也會以不同的方式顯現。因為它們具有不同的本質，各自以自己的形式顯現在意識中，這本身就是現量所見的現量。 這個瓶子，在沒有被給予任何東西的情況下出現，也應該被認為是現量，即使它沒有展示自己的本質。即使意識和詞語是不同的，如前所述。如果他們想要通過這些來證明，那麼，在沒有現量缺失的情況下，並非沒有看到形狀，而是應該說明用什麼作為證明它的標誌。 即使沒有現量，但對於具有不同意識和詞語的形狀等事物，說存在一個單獨的「瓶子」是不成立的，因為之前已經駁斥過。 如此，意識和詞語並不能以此來表達存在，或者表達存在的異同。因為從其反面並不能推出其反面。通過作用才能表達存在，但不能表達其異同，因為可以看到一個事物實現多種作用，例如，一盞燈可以產生意識、燃燒，以及引發其他燃燒。也可以看到多個感官產生一個意識，例如眼睛等。 這段文字繼續深入探討了語言、概念與現實之間的關係，特別是關於如何通過詞語來表達事物的存在和屬性。它進一步討論了詞語的指稱範圍、概念的形成，以及詞語與事物之間的關係。此外，還探討了認知主體在語言使用中的作用，以及語言的侷限性。 概念的形成： 文中討論了概念的形成過程。它指出，概念並非直接由事物本身產生，而是由人們爲了理解和組織經驗而形成的。這表明，概念的形成是具有一定主觀性的。 詞語與事物之間的關係： 文中討論了詞語與事物之間的關係。它指出，詞語並非直接反映事物的本質，而是人們對事物的理解和解釋。這表明，詞語與事物之間的關係是複雜的，而非簡單的對應關係。 語言的侷限性： 文中也指出了語言的侷限性。它指出，語言無法完全捕捉現實的全部細節，也無法完全反映事物的本質。這表明，語言是一種不完美的工具，其使用需要謹慎。

།དོན་བྱེད་པ་ཐ་དད་པ་ཙམ་གྱིས་ཡོད་པ་ཉིད་ཐ་དད་པ་ཞེས་སྨྲ་བར་ནི་མི་བྱའི། འོན་ཀྱང་མཐོང་བའི་དོན་བྱེད་པ་ཐ་དད་པའི་སྒོ་ནས་དོན་བྱེད་པ་དེ་ལ་མ་མཐོང་བ་ཡང་དེ་ལས་གཞན་དུ་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་ཐ་དད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དེ་དཔེར་ན་སྣམ་བུ་ལ་ཆུ་འཛིན་ པ་ལ་སྩོགས་པའི་དོན་གྱི་བྱ་བ་མ་མཐོང་ལ།བུམ་པ་ལ་མཐོང་བ་དང་སྣལ་མ་དག་ལ་གོས་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་མ་མཐོང་ལ། སྣམ་བུ་ལ་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡོད་པ་ཉིད་ཐ་དད་པའོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་དོན་གཞན་གྲུབ་པ་ནི་ཡོད་མོད་ཀྱི། དེ་ལྟར་ཡང་ཡན་ལག་ཅན་ནི་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ རྐྱེན་གྱིས་འདུས་བྱས་པའི་རྒྱུན་གྱི་རང་བཞིན་ཐ་དད་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དོན་བྱེད་པ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཏེ། གཙུབ་ཤིང་གཙུབས་པའི་གནས་སྐབས་ཐ་དད་པ་ལས་མེ་སྤྲ་བ་དང་། རྟ་སྤངས་དང་། རྩཝ་དང་། ཤིང་བསྲེགས་པའི་ནུས་པ་ཐ་དད་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྐྱེན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རང་ བཞིན་ཐ་དད་པ་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར།སྣལ་མ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་གི་དོན་གྱི་བྱ་བ་ཐ་དད་པའོ། །དེ་དག་གིས་བློ་དང་སྒྲའི་ཐ་དད་པ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་དོན་བྱེད་པ་ལས་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཐ་སྙད་སྒྲུབ་པར་སྨྲས་པ་གང་ཡིན་པ་ལ་ལོག་པས་ཀྱང་ལྡོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་བདེན་ནོ། །ལོག་པ་དེ་ཉིད་ ཀྱིས་དམིགས་པའི་རིག་བྱར་མ་གྱུར་པ་དག་གིས་མ་གྲུབ་པར་འགྱུར་རོ།།དེར་འདི་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་མི་འདོད་ན་ཡང་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། ནུས་པ་འདི་དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པ་དམིགས་པར་མ་གྱུར་ན་དེ་ནི་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་ཏེ། ཡོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ནུས་པའི་མཚན་ ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལྟར་ན་ཡང་སྔ་མ་ལས་འདི་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད། དེ་རང་བཞིན་ལས་དོན་གཞན་ནི་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པ་དེ་མི་དམིགས་པ་གང་ཡིན་ཏེ། སྔ་མ་ཁོ་ན་མི་དམིགས་པ་འདི་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འདིས་འགའ་ཞིག་ཏུ་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཁས་ལེན་ན། མ་དམིགས་པ་ལས་ཁས་བླང་བར་བྱ་བའམ་། འགའ་ཞིག་ཏུ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་ཁྱད་པར་མེད་བའི་ཕྱིར་རོ།

僅僅因為作用不同，就說存在本身不同，是不應該的。然而，通過所見的不同作用，如果看到某個作用，而沒有看到其他作用，那麼，這可以證明存在本身是不同的。例如，沒有看到布料具有吸水等作用，而看到瓶子具有，沒有看到棉花具有做衣服等作用，而看到布料具有，這可以證明存在本身是不同的。 如此，雖然成立了其他作用，但並未成立有支分的事物，因為因緣和合產生的相續，會產生不同的自性。作用是不同的，例如，摩擦木頭在不同狀態下會產生火花、馬鞍、繩索和燃燒木頭的能力。同樣，根據因緣的不同，會產生不同的自性。棉花等事物的不同作用也是如此。這些都是對意識和詞語的差異的解釋。 對於通過作用來成立存在本身的名言的說法，反過來也是成立的，這是真實的。然而，反過來，如果那些並非認知對象的事物不成立，那麼，即使存在，如果不想承認，也是成立的。如果此能力並非認知對象，則為不存在的名言的境域，因為存在本身的定義是具有能力。 如此，與之前相比，這有什麼區別呢？從自性而言，其他作用並非能力。如果認知對像未被認知，那麼，之前所說的不可得就是如此。因此，如果通過此來承認某物不存在，那麼，要麼通過不可得來承認，要麼不承認，因為沒有區別。 這段文字繼續探討了存在、作用和認知之間的關係，並進一步討論瞭如何通過觀察到的作用來判斷事物的存在和屬性。它強調了因果關係在理解事物本質時的重要性，並探討了「不可得」作為一種論證方式的侷限性。 作用與存在： 文中指出，雖然作用不同不能直接證明存在本身不同，但通過觀察到的不同作用，可以推斷出存在本身的不同。這表明，作用是理解事物存在和屬性的重要線索。 因果關係： 文中強調了因果關係在理解事物本質時的重要性。它指出，事物的不同作用是因緣和合產生的，因此，通過分析因果關係，可以更好地理解事物的本質。 「不可得」的侷限性： 文中再次討論了「不可得」作為一種論證方式的侷限性。它指出，即使一個事物是認知對象，如果認知主體不想承認，也無法通過「不可得」來證明其不存在。這表明，「不可得」作為一種論證方式，其有效性是有限的。 存在的定義： 文中指出，存在的定義是具有能力。這表明，存在與作用之間是密切相關的，只有當一個事物具有作用能力時，才能被認為是存在的。 與現代邏輯學的聯繫： 現代邏輯學，特別是模態邏輯和因果理論，對存在、作用和因果關係進行了更加深入的研究。例如，模態邏輯可以使用模態運算元來表達必然性和可能性，從而更加精確地分析存在的概念。因果理論則關注因果關係的本質和形式，從而更好地理解事物之間的相互作用。 總的來說，這段文字型現了古印度邏輯學對存在、作用和認知的深刻理解，並與現代邏輯學的相關概念有著密切的聯繫。雖然古印度邏輯學在形式化方面不如現代邏輯學，但其對存在、作用和因果關係的思考為後來的邏輯學和哲學發展提供了重要的啟示。

།དེ་གཞན་དུ་ཡང་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་དེ་ལྟར་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱབ་པ་སྟེ། མི་དམིགས་པའི་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཐམས་ཅད་ནི་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱའོ་། ། གལ་ཏེ་འགའ་ཞིག་ཏུ་རྣམ་པ་ཇི་ལྟར་མ་དམིགས་སུ་ཟིན་ཀྱང་། མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་གཟུགས་ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་དུ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་དོན་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་འདི་ལས་ཡིན་ལ་འདི་ལས་མ་ཡིན། འདི་ནི་འདི་ན་ཡིན་གྱི འདི་ན་མ་ཡིན་འདིའི་ཚེ་ཡིན་གྱི་འདིའི་ཚེ་མ་ཡིན།འདི་ནི་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་གྱི། འདི་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་འདིར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། གཟུགས་འགའ་ཞིག་ཏུ་འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་རྣམ་པ་ཇི་ལྟར་ཡང་ཐ་དད་པའི་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དངོས་པོ་ལ་ཐ་དད་པ་མེད་ པའི་ཕྱིར་རོ་།།གནས་སྐབས་ལྡོག་པ་དང་། རབ་ཏུ་འཇུག་པ་ཐ་དད་པ་དག་གིས་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་དེ་ཉིད་ཡུལ་ཐམས་ཅད་ལ་མེད་པའི་ཐ་སྙད་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་དག་ལས་རྣམ་པར་གཞག་པར་འགྱུར། ཡུལ་འགའ་ཞིག་ལ་མེད་པའི་ ཐ་སྙད་ཁས་ལེན་ན།དེ་གང་གིས་བྱས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ། མི་དམིགས་པ་ལས་གཞན་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་གཏན་ཚིགས་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བསྒྲུབ་པ་དང་དགག་པ་དག་གིས་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ནི་ཐམས་ཅད་མི་དམིགས་པ་ཁོ་ནས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །མི་ དམིགས་པ་ཉིད་ལས་དེ་ཁས་ལེན་པ་དེ་གང་ན་ཡོད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ།ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཚད་མ་ཐམས་ཅད་ལོག་པའི་མི་དམིགས་པ་དེ་གང་ན་ཡོད་པ་དེ་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་པར་འདོད་དོ་ཞེ་ན། ཤེས་རབ་ཤིན་ ཏུ་གཞོན་པ་ལྷ་རྣམས་དགའ་བ་ཚད་མ་རྣམ་པར་དཔྱོད་པའི་ཉོན་མོངས་པ་མི་བཟོད་པ་གང་གིས་འདི་ལ་གུས་པར་མི་བྱེད་པ་ཅན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་སོགས་པ་ལྡོག་པས་མེད་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་མེད་དེ་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཐམས་ཅད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ལོག་པ་ནི་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རམ། བདག་ ཉིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ལོག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ།བསྐལ་པ་དག་ལ་ཡང་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་གྱི་ཁྱད་པར་དེ་ཚད་མ་གང་ལས་མངོན་སུམ་དུ་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་ཐོབ་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྡོག་པ་ཉིད་ནི། དེ་ལྡོག་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་མེད་པའི་ཐ་སྙད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་རང་བཞིན་ ཡོད་པ་དེ་ལ།ཚད་མ་ཡོད་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ།

此外，由於在其他地方也沒有這種形態的差別，所以，也應如此存在，這是普遍的。所有如此的不可得形態，都是不存在的名言的境域。 如果說，即使在某些情況下，形態如何不可得，也不是不存在的名言的境域，那麼，在所有情況下，所有形狀在所有情況下都會起作用。此物來自此物，而非來自彼物；此物在此處，而非在彼處；此物此時存在，而非彼時存在；此物如此，而非彼物，這些都不會成立。因為在某些情況下，形狀在某些時候沒有不同的原因，因此，一切都會毫無差別地遵循或不遵循，因為事物本身沒有差別。 如果說，通過狀態的改變和介入的不同來區分，那麼，由於在所有地方都沒有不存在的名言，因此，這也將不存在。因為通過什麼來區分它們呢？如果在某些地方承認不存在的名言，那麼，應該說明這是由什麼造成的。除了不可得之外，沒有其他區分的理由。通過成立和否定來區分，實際上是通過不可得來成立的。 應該說，從不可得本身來承認，凡是存在不可得的地方，都是不存在的名言的境域，因為沒有差別。如果說，凡是所有量顛倒的不可得存在的地方，都是不存在的名言的境域，那麼，對於智慧淺薄、喜歡諸天、不耐煩量分析的煩惱者，通過顛倒的推論等，無法理解不存在，因為他們是錯誤的。 所有現量的顛倒是不成立的，或者說，自身的現量顛倒也不是成立的，因為對於劫也會產生疑惑。因此，自性的差別，通過什麼量才能獲得存在的名言？而其反面，則通過其反面來成立不存在的名言，因為其自性存在，必然有量遍及。 這段文字繼續探討了存在、不可得和量之間的關係，並進一步討論瞭如何通過不可得來證明不存在。它強調了普遍性在邏輯推理中的重要性，並探討了認知主體在判斷事物存在與否時的作用。此外，還討論了量在邏輯推理中的作用，以及如何避免邏輯謬誤。 普遍性： 文中強調了普遍性在邏輯推理中的重要性。它指出，如果一個事物在某些情況下不存在，那麼，它在所有情況下都應該不存在。這表明，邏輯推理需要考慮所有可能的特例，才能得出普遍的結論。 不可得的有效性： 文中再次討論了「不可得」作為一種論證方式的有效性。它指出，只有當一個事物在所有情況下都不可得時，才能證明其不存在。這表明，「不可得」作為一種論證方式，其有效性是有限的，需要考慮所有可能的情況。 認知主體的作用： 文中討論了認知主體在判斷事物存在與否時的作用。它指出，認知主體的認知能力和狀態會影響其判斷的準確性。這表明，邏輯推理需要考慮認知主體的侷限性，才能避免邏輯謬誤。 量的作用： 文中討論了量在邏輯推理中的作用。它指出，只有通過正確的量，才能獲得存在的名言。這表明，邏輯推理需要使用正確的量，才能得出正確的結論。 邏輯謬誤： 文中指出了邏輯謬誤的存在。它指出，對於智慧淺薄的人，容易犯邏輯謬誤，從而得出錯誤的結論。這表明，邏輯推理需要謹慎，避免邏輯謬誤。 與現代邏輯學的聯繫： 現代邏輯學，特別是量化邏輯、模態邏輯和認識論，對普遍性、存在、不可得和量進行了更加深入的研究。例如，量化邏輯可以使用量詞來表達普遍性和存在性，模態邏輯可以使用模態運算元來表達必然性和可能性，而認識論則關注認知的本質、範圍和侷限性。 總的來說，這段文字型現了古印度邏輯學對存在、不可得和量的深刻理解，並與現代邏輯學的相關概念有著密切的聯繫。雖然古印度邏輯學在形式化方面不如現代邏輯學，但其對普遍性、存在、不可得和量的思考為後來的邏輯學和哲學發展提供了重要的啟示。

།དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པའི་དོན་གྱི་མངོན་སུམ་ལས་གཞན་གྱིས་དམིགས་པ་ཡིན་ཏེ། གང་གིས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དམིགས་པས་ཡིན། དེའི་རང་བཞིན་གཞན་དུ་མ་གྱུར་ན་མངོན་སུམ་དུ་མི་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་གྱི། རྣམ་པ་གཞན་ དུ་ཡོད་ན་ཡང་དེ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ།།གཞན་ཡང་སྨན་དང་སྔགས་མེད་པར་མིག་འཕྲུལ་མཁན་གྱིས་འདི་དངོས་པོར་སློབ་པ་ནི་གང་གི་འདིར་མ་སྐྱེས་ཤིང་འཇིག་པ་མེད་པའི་ངོ་བོའི་ཁྱད་པར་ཆོད་པ་མེད་པ་དང་། རིང་པོ་མ་ཡིན་པ་གནས་པ་ཅན་ཉིད་ནི་སྐྱེས་བུ་དེ་ཉིད་ཀྱི་དབང་པོ་ལ་སོགས་ པ་དེ་བཞིན་དུ་གནས་པ་འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་མངོན་སུམ་དང་།མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར། གང་གིས་འགའ་ཞིག་གི་ཚེ། འདི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་དམིགས་ཤིང་འགའ་ཞིག་ཏུ་མངོན་སུམ་ཡིན་ལ། འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་ལུང་ཡིན་ན་ཁྱད་པར་མེད་པ་དེ་ཉིད་ལ། རྣམ་པ་དེ་དག་ འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ།།ཁྱད་པར་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་གཅིག་ལྡོག་པ་དང་ཁྱད་པར་གཞན་སྐྱེ་བས་ཐ་སྙད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཉེ་བར་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱད་པར་དེ་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པ་ལྡོག་པ་དང་། འཇུག་པ་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ སྣ་ཚོགས་པ་འདྲེན་པར་མི་བྱེད།བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལྟ་བུའོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་། གང་གི་ཅི་རབ་ཏུ་འཇུག་པའམ། ལྡོག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་གང་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་འདི་ལྟར་རང་བཞིན་འགའ་ཞིག་རང་ཉིད་རབ་ཏུ་འཇུག་པ་ དང་།ལྡོག་པ་རྗེས་སུ་ཤེས་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ། གཞན་དེ་ཉིད་སྨྲ་བ་ལ་ཅིའི་ཕྱིར་ཁས་མི་ལེན། གལ་ཏེ་དེའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པ་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པར་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདིར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་གང་གང་ཡིན། །དངོས་པོ་སྐྱེ་དང་འཇིག་པ་དག་ལའོ།

被認知者所能認知的對象，是通過現量之外的其他方式認知的，即通過推論的認知。如果其自性沒有改變，則並非不能成為現量，即使以其他形態存在，也不會成為現量。 此外，沒有藥物和咒語，魔術師所教導的此物，其本質的差別，即在此處沒有生滅，且並非長久存在，對於此人，其感官等有時是現量，有時不是現量。對於某些時候，此物是通過推論認知，某些時候是現量，某些時候是聖教，那麼，對於沒有差別的事物，這些形態是矛盾的。 沒有差別是不成立的，因為承認一個差別的反面和另一個差別的產生，從而接近名言的差別。如果此差別成為其自性，則不會隨之而來，而是反面和介入，那麼，為何不引入事物各種各樣的自性呢？如同快樂和痛苦一樣。即使是隨之而來的，也無法說明其如何介入或反面。 此外，如果某些自性，其自身介入和反面是可知的，那麼，為何不承認其他事物也是如此呢？如果說，因為承認其不隨之而來，會生滅，那麼，這裡所說的隨之而來是什麼呢？是事物的生滅。 這段文字探討了認知方式、事物本質以及變化之間的關係。它討論了現量、推論和聖教作為認知方式的有效性，並進一步闡述了事物本質的恒常性與變化性之間的矛盾。此外，還探討了如何通過區分事物的不同狀態來理解其本質。 認知方式： 文中區分了現量、推論和聖教作為認知方式。現量是指通過感官直接獲得的認知，推論是指通過邏輯推理獲得的認知，而聖教是指通過經典或權威獲得的認知。這表明，認知方式是多樣的，不同的認知方式適用於不同的對象和情況。 事物本質的恒常性與變化性： 文中討論了事物本質的恒常性與變化性之間的矛盾。它指出，如果事物的本質是恒常不變的，那麼，它就不應該發生變化。然而，現實中，事物是不斷變化的，這表明事物的本質並非完全恒常不變。 事物的不同狀態： 文中通過區分事物的不同狀態來理解其本質。它指出，即使事物的本質是恒常不變的，它在不同的狀態下也會表現出不同的屬性。這表明，理解事物的本質需要考慮其所處的狀態。 邏輯矛盾： 文中指出了邏輯矛盾的存在。它指出，如果一個事物同時是現量、推論和聖教的對象，那麼，這會導致邏輯矛盾。這表明，邏輯推理需要避免矛盾，才能得出正確的結論。 與現代邏輯學的聯繫： 現代邏輯學，特別是模態邏輯、認識論和辯證法，對認知方式、事物本質和變化進行了更加深入的研究。例如，模態邏輯可以使用模態運算元來表達必然性和可能性，從而更加精確地分析事物的本質。認識論則關注認知的本質、範圍和侷限性，從而更好地理解認知方式的有效性。辯證法則關注事物之間的矛盾和變化，從而更好地理解事物的本質。 總的來說，這段文字型現了古印度邏輯學對認知方式、事物本質和變化的深刻理解，並與現代邏輯學的相關概念有著密切的聯繫。雖然古印度邏輯學在形式化方面不如現代邏輯學，但其對認知、本質和變化的思考為後來的邏輯學和哲學發展提供了重要的啟示。

།ནུས་པའི་སྟེ། དེ་སྐྱེ་ པའི་སྔར་དང་འཇིག་པའི་ཕྱིས་ཀྱང་ཡོད་པ་དེའི་ཕྱིར།སྔ་ན་མེད་པ་སྐྱེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པས། སྔ་ན་མེད་པ་འཇིག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱད་པར་མེད་པ་ཡིན་ན་འདིར་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པ་གང་ཡིན། ཐ་སྙད་ཀྱི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་འདི་གང་གིས་བྱས། གལ་ཏེ་ གནས་སྐབས་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།གནས་སྐབས་དེ་དང་ནུས་པ་དེ་ཡང་། ཅི་ངོ་བོ་གཅིག་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་དུ་མ་ཡིན། གལ་ཏེ་གཅིག་ཡིན་ན་འདིར་སྐྱེ་བ་དང་མི་སྐྱེ་བ་དང་། འཇིག་པ་དང་། མི་འཇིག་པ་དང་། གཅིག་ཉིད་དང་དུ་མ་དང་ མངོན་སུམ་ཉིད་དང་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དང་།དོན་བྱེད་པ་དང་འབྲེལ་པ་དང་འབྲེལ་བ་མེད་པ་དག་ལ་སྩོགས་པ་གཅིག་ལ་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ལ། རྣམ་གྲངས་མེད་པ་ལ། ཕན་ཚུན་འགལ་བ་དག་ཅི་ལྟར་རིགས་པར་འགྱུར། གལ་ཏེ་གནས་སྐབས་དང་། ནུས་ པ་ལ་དབྱེ་བ་ཡོད་པ་དེའི་ཕྱིར་འགལ་བ་མེད་དོ་ཞེ་ན།བརྗེད་ངས་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་ལྷ་དགའ་བ་གནས་སྐབས་མི་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །ནུས་པ་དང་གནས་སྐབས་ཞེས་བྱ་བ་ངོ་བོ་གཅིག་པ་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱོགས་འདི་ལ་འགལ་བ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་འདི་ལ་རྣམ་ པར་དབྱེ་བ་ཡོད་ན་འགལ་བ་འགའ་ཡང་མེད་ལ།དངོས་པོ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་བཅས་པ་སྐྱེ་བ་དང་། འཇིག་པ་དག་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མི་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་གང་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དེའི་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་དག་མ་ཡིན་པ་དག་ལ། གང་དེ་དག་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་ནོ་། །གལ་ ཏེ་དེ་དག་ལ་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན།ེ་མའོ་ལན་མེད་པར་སྐྱོན་དཀའ་ཞིང་དོག་པ་ཁྱེད་ལྟ་བ་ལ་ཞེན་པས་འཇུག་པས་ཀྱང་བདག་ཉིད་ཡང་དག་པར་རིག་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ།

因為能力，它在生起之前和滅盡之後也存在。如果說，之前不存在的生起也不是生起，那麼，之前不存在的滅盡也不是滅盡。如果說，在所有情況下都沒有差別，那麼，這裡有什麼差別？這種名言的區分是如何產生的？ 如果說，存在狀態的差別，那麼，狀態和能力，它們的本質是一個還是多個？如果是一個，那麼，對於一個沒有區分的自性，在生與不生、滅與不滅、一與多、現量與非現量、作用與關聯、無關聯等，這些相互矛盾的事物，如何才能合理呢？如果說，因為狀態和能力有差別，所以沒有矛盾，那麼，這只是健忘者的狀態，他們不瞭解狀態。 對於能力和狀態，這兩個本質相同且沒有區分的概念，這裡表達了矛盾。然而，如果它們之間有區分，則沒有任何矛盾，並且，事物隨之而來，生滅，這並非唯一的結論。因為對於隨之而來的事物，其生滅並非是不隨之而來的。如果說，因為它們之間沒有差別，所以沒有過錯，那麼，唉，你執著于自己的觀點，難以反駁，且狹隘，也因此不瞭解真正的自我。 這段文字繼續探討了存在、變化、能力和狀態之間的關係，並進一步討論瞭如何理解事物的生滅。它強調了區分事物的不同狀態和能力的重要性，並探討了邏輯矛盾的產生和避免。此外，還指出了執著于自身觀點所帶來的認知侷限性。 能力與狀態： 文中區分了能力和狀態的概念。能力是指事物所具有的潛能，而狀態是指事物在特定時刻所處的形式。這表明，理解事物的變化需要考慮其能力和狀態之間的關係。 生滅的理解： 文中討論瞭如何理解事物的生滅。它指出，如果事物的本質是恒常不變的，那麼，它就不應該發生生滅。然而，現實中，事物是不斷生滅的，這表明事物的本質並非完全恒常不變。 邏輯矛盾的產生與避免： 文中指出了邏輯矛盾的產生。它指出，如果將相互矛盾的概念（如生與不生、滅與不滅）歸於同一個事物，就會產生邏輯矛盾。這表明，邏輯推理需要避免矛盾，才能得出正確的結論。 執著于自身觀點的侷限性： 文中指出了執著于自身觀點所帶來的認知侷限性。它指出，如果執著于自己的觀點，就難以接受不同的觀點，從而無法真正理解事物的本質。 與現代邏輯學的聯繫： 現代邏輯學，特別是模態邏輯、時間邏輯和辯證法，對存在、變化、能力和狀態進行了更加深入的研究。例如，模態邏輯可以使用模態運算元來表達必然性和可能性，從而更加精確地分析事物的本質。時間邏輯則關注時間在邏輯推理中的作用，從而更好地理解事物的變化。辯證法則關注事物之間的矛盾和變化，從而更好地理解事物的本質。 總的來說，這段文字型現了古印度邏輯學對存在、變化、能力和狀態的深刻理解，並與現代邏輯學的相關概念有著密切的聯繫。雖然古印度邏輯學在形式化方面不如現代邏輯學，但其對存在、變化、能力和狀態的思考為後來的邏輯學和哲學發展提供了重要的啟示。

།ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ལ་དེ་དག་ཅེས་བྱ་བ་ཐ་དད་པ་བརྟེན་པ་ནི་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་ཡིན་ ནོ།།ལྡོག་པ་དང་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་དག་ལ། ལྡོག་པ་མེད་པ་དང་། རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དག་གི་གནས་པ་དང་མི་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཇི་ལྟར་ན་རིགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ནི་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཐ་དད་པ་དང་། དེ་དག་དང་བྲལ་བ་ནི་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་།ནུས་པའི་གནས་སྐབས་དག་བདག་ཉིད་གཅིག་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་ལ། རྣམ་པ་གཞན་དུ་ན་ནི་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཐ་དད་པ་དང་ཐ་དད་པ་མེད་པ་དག་གི་རྣམ་པར་གཞག་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། གལ་ཏེ་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རབ་ཏུ་ སྐྱེ་བ་ནི་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་ལ།དེ་ལས་བཟློག་པ་དག་ནི་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་བུམ་པ་ནི་འཇི་བའི་བདག་ཉིད་ལས་སྐྱེ་བ་དེའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པ་དང་། བཟློག་པ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ་། །བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་བས་ན་འགལ་བ་ མེད་དོ་ཞེ་ན།བུམ་པའི་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་འཇི་བའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་འཇི་བའི་བདག་ཉིད་འགའ་ཞིག་བུམ་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། །འཇིག་རྟེན་གསུམ་ན་འཇི་བའི་བདག་ཉིད་གཅིག་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་རིག་པ་སོ་སོར་སྣང་བ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་དང་། གནས་སྐབས་ཐ་དད་པ་དང་སོ་ སོའི་དོན་གྱི་བྱ་བ་ཐ་དད་པའི་སྒོ་ནས་རྫས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལྟར་ན་ནི་འདི་ཡང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དག་དང་། སེམས་དང་ལྡན་པ་དག་ཐ་དད་པར་ཁས་བླངས་པར་འགྲུབ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཅི་སྟེ་དེ་ལྟར་ཐ་དད་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་བདེན་མོད་ཀྱང་བདག་ཉིད་འགའ་ ཞིག་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཞན་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དག་དང་། སེམས་དང་ལྡན་པ་དག་ལ་ཡང་འདིར་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་སྟེ། བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་དག་ཀྱང་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་སྣ་ཚོགས་ པ་མིན་པ་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།།བུམ་པ་དང་འཇི་བའི་བདག་ཉིད་ཐ་དད་པ་འཇིག་རྟེན་པས་ཉེ་བར་མཚོན་པ་མེད་དེ། གང་གིས་འདི་ལྟར་འདིར་འདི་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར། རྟེན་དང་རྟེན་པའི་ཐ་དད་པ་མི་དམིགས་པ་ནི་དེ་ལྟར་ མི་འགྱུར་ཏེ།ནུས་པ་ལས་ནུས་པའི་བདག་ཉིད་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེའི་རང་གི་བདག་ཉིད་ལས་ཐ་དད་པ་མེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་དག་གིས་ནི་ཡོངས་སུ་འགྱུར་བའི་ལན་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ།

所謂「無差別」，即是「一」；而所謂「那些」，即是依賴於差別的存在名言。對於反面和生起，以及無反面和無生起的存在與不存在等各種自性，如何才能合理呢？因為這些是事物的差別，而與這些分離則是無差別。例如，快樂等和能力的狀態，如同具有相同的自性。否則，則沒有差別和無差別的定義，並且，差別和無差別的區分將不成立。 如果說，其自性的生起是無差別的，而其反面則是差別的。例如，瓶子是從泥土的自性中生起的，因此不是無差別，而其反面則是差別。如同快樂和痛苦一樣。如果說，這是差別和無差別的定義，所以沒有矛盾，那麼，瓶子的生起並非是泥土的自性，然而，泥土的某些自性是瓶子的本質。 在三界中，泥土的自性並非只有一個，因為不同的意識顯現不同，並且，由於不同的狀態和不同的作用，物質的自性是不同的。如此，這也將成立，快樂等和有情眾生是被承認為不同的。為何會如此不同呢？如果說，雖然真實，但因為某些自性是隨之而來的，所以其他的是相同的，那麼，對於快樂等和有情眾生，也會出現同樣的推論，即瓶子等也並非是所有事物的自性，因為它們並非各種自性，並且會導致同時生起等結論。 瓶子和泥土的自性是不同的，世俗之人無法接近地說明，即為何在此處會生起此物。如果看不到所依和能依的差別，就不會如此，因為能力不會從能力本身生起，因此，不會與其自身的自性無差別。這些是對普遍變化的回答。 這段文字繼續深入探討了差別、無差別、存在、變化和因果關係等概念。它試圖釐清這些概念之間的複雜關係，並進一步討論瞭如何理解事物的本質。此外，還探討了認知主體在認識事物時的侷限性。 差別與無差別： 文中區分了差別和無差別的概念。差別是指事物之間的差異，而無差別是指事物之間的相同。這表明，理解事物需要考慮其差別和無差別兩個方面。 存在與變化： 文中討論了存在與變化之間的關係。它指出，存在的事物是不斷變化的，而變化的事物也是存在的。這表明，存在與變化是相互依存的，不可分割的。 因果關係： 文中討論了因果關係。它指出，事物的生起是由其因緣決定的，而其因緣又是由其他因緣決定的。這表明，因果關係是複雜的，而非簡單的線性關係。 認知侷限性： 文中指出了認知主體在認識事物時的侷限性。它指出，世俗之人無法完全理解事物的本質，因為他們的認知能力是有限的。 與現代邏輯學的聯繫： 現代邏輯學，特別是集合論、模態邏輯、因果理論和認識論，對差別、無差別、存在、變化和因果關係進行了更加深入的研究。例如，集合論可以使用集合的概念來表達差別和無差別，模態邏輯可以使用模態運算元來表達必然性和可能性，因果理論則關注因果關係的本質和形式，而認識論則關注認知的本質、範圍和侷限性。 總的來說，這段文字型現了古印度邏輯學對差別、無差別、存在、變化和因果關係的深刻理解，並與現代邏輯學的相關概念有著密切的聯繫。雖然古印度邏輯學在形式化方面不如現代邏輯學，但其對這些概念的思考為後來的邏輯學和哲學發展提供了重要的啟示。

།གང་ཡང་ཀུན་དུ་རྟོག་པར་འགྱུར་བ་གང་གང་གི་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་དེ་དེ་ལས་ཐ་དད་པ་མ་ ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།ནུས་པའི་བདག་ཉིད་ནི་ཡོངས་སུ་མ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ན། ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ཅི་ཞིག་བསྟན་པར་འགྱུར། རྫས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཆོས་གཞན་ལྡོག་པ་དང་། ཆོས་གཞན་རབ་ཏུ་འཇུག་པ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཆོས་གཞན་གང་ཡིན་པ་དེ་ལྡོག་ པ་དང་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་དེ་རྫས་དེ་ཉིད་ཀྱི་གནས་སྐབས་ཡིན་ནམ།དེ་ལས་དོན་གཞན་ཡིན། རྣམ་པར་བརྟག་པ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་དེ་ཉིད་ཡིན་ན་དེ་གནས་པས་ལྡོག་པའམ། རབ་ཏུ་འབྱུང་བ་མེད་པ་དེ་ནི་དེ་དག་ཡིན་པ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། གནས་ སྐབས་ཅན་གྱི་ཆོས་གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་རོ།།དེ་ཉིད་ལྟོས་པ་མེད་པ་དེ་ནི་དེའི་ལྟོས་པ་ཐ་དད་པའི་ཆོས་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན་རྫས་ལས་ཆོས་དོན་གཞན་ཡིན་ན་ཆོས་དེའི་ལྡོག་པ་དང་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་དག་རྫས་ཀྱི་ཡོངས་སུ་འགྱུར་པ་མ་ཡིན་ན། དོན་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ལྡོག་ པ་དང་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་དག་ནི།དོན་གཞན་གྱི་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སེམས་དང་ལྡན་པ་ལ་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྫས་ཀྱི་ཆོས་ཞེས་བྱ་བའི་འབྲེལ་པའི་སྒྲའི་ཐ་སྙད་མི་འགྲུབ་སྟེ། འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་འབྲེལ་པ་ལས་དངོས་པོའི་འབྲེལ་པ་གཞན་ ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་འདི་ལ་ཡང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་མེད་པ་ཡིན་ཏེ།རང་ཉིད་དེའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་པ་དེའི་རྒྱུ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་དང་། རྫས་ལས་ཆོས་ཀྱང་དོན་གཞན་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་གཞན་ཉིད་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཆོས་ཀྱི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་ན། ཆོས་གཞན་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བས་རྫས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཡང་འདོད་པར་འགྱུར་ན།གཞན་ལ་ཡང་དེ་འགལ་བ་མེད་དེ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་རྒྱུན་ནི། རྒྱུ་འཇི་བའི་གོང་བུའི་རྫས་སྔ་མ་ལས་འབྲས་བུ་བུམ་པའི་རྫས་ཕྱི་མ་སྐྱེ་བ་ན་འཇི་བའི་རྫས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་ལ་རྫས་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དག་ ལས་གཞན་རྣམ་པར་བརྟག་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཀྱང་རྫས་ཀྱི་བཀོད་པ་ནི་གནས་སྐབས་གཞན་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་པ་ཉིད་དུ་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཁུ་ཚུར་ནི་སོར་མོ་དག་གི་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སོར་མོ་ཁོ་ན་འགའ་ཞིག་ཁུ་ཚུར་ཡིན་གྱི། ཐམས་ཅད་ནི་མ་ཡིན་ཞིང་། ཁུ་ ཚུར་ནི་སོར་མོ་བརྐྱང་པ་ལས་ཁྱད་པར་མེད་པའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ཏེ།ཁུ་ཚུར་དང་སོར་མོའི་གནས་སྐབས་གཉིག་ལ་ཡང་། གཉི་གར་གཏོགས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།

如果說，任何事物，凡是成為其完全變化的，都與其無差別，那麼，能力的自性並非是不完全變化的。那麼，所謂「完全變化」又指什麼呢？如果說，物質的狀態的其他屬性的反面和另外屬性的生起是完全變化，那麼，其他屬性是什麼？是反面和生起，是該物質本身的狀態，還是其他事物？因為沒有其他分別。 如果說，是其本身，那麼，該狀態的存在，就沒有反面或生起，應該說，這些就是它們，並且，具有狀態的其他屬性也不成立。本身不依賴於其他，就不會成為其依賴的不同的其他屬性。或者，如果屬性是與物質不同的事物，那麼，該屬性的反面和生起就不是物質的完全變化。因為，不同的事物，其反面和生起，並非是不同事物的完全變化，並且，也會導致有情眾生的過失。 物質的屬性，這種關聯的詞語名言不成立，因為它們沒有關聯。除了因果關係之外，沒有其他事物之間的關聯，因為，這裡也沒有因果關係，因為，自身不是其自性，因此，不是其原因，並且，屬性也不是與物質不同的事物。即使是不同的事物，如果屬性是其原因，那麼，如果說，其他屬性的生起導致物質的完全變化，那麼，對於其他事物，也沒有矛盾，因為，因果關係是，從泥土團的物質因，到瓶子的物質果，在生起時，承認泥土的物質是完全變化的這種名言。 對於屬性，除了物質本身和其他事物之外，沒有其他分別。如果說，物質的結構是不同的狀態，因為沒有看到差別，那麼，不是這樣的，因為拳頭是手指的特殊狀態。某些手指是拳頭，但並非所有手指都是。拳頭並非與伸展的手指沒有差別的自性，因為，拳頭和手指在同一狀態下，會導致兩者都屬於同一類。 這段文字深入探討了變化、屬性、因果關係和整體與部分的關係等概念。它試圖釐清這些概念之間的複雜關係，並進一步討論瞭如何理解事物的本質。此外，還探討了邏輯推理中的一些常見錯誤。 變化的概念： 文中討論了變化的概念。它指出，變化並非是簡單的屬性改變，而是涉及到事物的本質和狀態的改變。這表明，理解變化需要考慮事物的內在結構和外在表現。 屬性與物質： 文中討論了屬性與物質的關係。它指出，屬性並非是獨立於物質存在的，而是物質的一種表現形式。這表明，理解事物需要考慮其物質基礎和屬性表現。 因果關係： 文中討論了因果關係。它指出，因果關係並非是簡單的線性關係，而是複雜的相互作用。這表明，理解因果關係需要考慮多個因素之間的相互影響。 整體與部分： 文中討論了整體與部分的關係。它指出，整體並非是簡單的部分之和，而是具有其自身的特性。這表明，理解事物需要考慮其整體結構和部分組成。 邏輯錯誤： 文中指出了邏輯推理中的一些常見錯誤，如混淆概念、循環論證等。這表明，邏輯推理需要謹慎，避免邏輯錯誤。 與現代邏輯學的聯繫： 現代邏輯學，特別是**論、模態邏輯、因果理論、集合論和謬誤理論，對變化、屬性、因果關係和整體與部分的關係進行了更加深入的研究。例如，論可以使用的概念來表達屬性和物質，模態邏輯可以使用模態運算元來表達變化的可能性，因果理論則關注因果關係的本質和形式，集合論則關注整體與部分的關係，謬誤理論則關注邏輯推理中的常見錯誤。 總的來說，這段文字型現了古代邏輯學對變化、屬性、因果關係和整體與部分的關係的深刻理解，並與現代邏輯學的相關概念有著密切的聯繫。雖然古代邏輯學在形式化方面不如現代邏輯學，但其對這些概念的思考為後來的邏輯學和哲學發展提供了重要的啟示。

།ཐ་དད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་དེ་ཉིད་དངོས་པོའི་ཐ་དད་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ ལྟ་བུའོ་།།གཞན་དུ་གྱུར་པའི་ཁྱད་པར་སྐྱེན་ཡང་བརྐྱང་པའི་སོར་མོ་ཉིད་དམིགས་པར་འགྱུར་ཏེ། རང་བཞིན་འཕོ་བ་མེད་པའི་དོན་གཞན་བསྐྱེད་ན་ནི། རྣམ་པ་གཞན་དམིགས་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྫས་ཁོ་ན་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་གནས་སྐབས་མ་ཡིན་ཞིང་རྫས་ལས་དོན་ གཞན་ཡང་མ་ཡིན་ན་ཞེས་སྨྲས་པ་མ་ཡིན་ནམ།སྨྲས་སུ་ཟིན་ཀྱང་འདི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་དེ་ཉིད་གཞན་ཉིད་དང་བྲལ་པའི་རྣམ་པ་གཞན་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ནི་དངོས་པོ་ཕན་ཚུན་སྤངས་པས་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཅིག་སྤངས་པ་ གཞན་མེད་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།སྐད་ཅིག་མ་རེ་རེར་འཇིག་པའི་སོར་མོ་དག་གི་བརྐྱང་པ་ཉིད་ཀྱང་གཞན་ཡིན་ལ། ཁུ་ཚུར་ཡང་གཞན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཁུ་ཚུར་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ལ། སོར་མོའི་སྒྲ་ནི་སྤྱིའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ཞིང་། ས་བོན་དང་མྱུ་གུ་ལ་ སོགས་པའི་སྒྲ་དང་།འབྲུ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་ལྟ་བུ་ཡང་ངོ་། །དེའི་ཕྱིར་སོར་མོ་བརྐྱང་བ་ཉིད་ནི་ཁུ་ཚུར་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་གལ་ཏེ་སྔ་མ་མེད་པ་ཉིད་རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུར་འགྱུར་ན། ཅིའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ལས་ཐམས་ཅད་མ་ཡིན་། འགའ་ཞིག་ཏུ་མེད་པ་ཉིད་དུ་བྱེ་བྲག་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཐམས་ཅད་ལ་ཐམས་ཅད་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་སྐྱོན་འདི་མཚུངས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། འགའ་ཞིག་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་བྱེ་བྲག་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །བྱེ་བྲག་ཡོད་ན་ཡང་ཁྱད་པར་དེ་ཡོན་ཏན་གསུམ་ལས་ཆ་ཐ་དད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཁྱད་པར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱིས ཡིན་ན་ཡང་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པའི་གནས་སྐབས་བཞིན་དུ་ཅི་ཞིག་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ་།།སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་འབྲས་བུ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་འགའ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་གི་དེར་ཅི་ཞིག་ལྟར་མེད་པ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ན་འདིར་མེད་པའི་ཁྱད་པར་དེ་ཅི་ལྟར་སྐྱེ་བར་འགྱུར། སྐྱེ་ ན་ཡང་ཐམས་ཅད་ལས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་མཚུངས་པ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་དེ་ལ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་མེད་པའི་རྣམ་པ་དེ་དེ་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་ཅི་ལྟར་སྐྱེད་པར་འགྱུར། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་སྐྱེ་བ་དོན་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ།

凡是成為其自身自性的差別，即是事物的差別的定義，如同快樂和痛苦一樣。即使產生了其他變化，也只是看到伸展的手指，因為如果產生沒有自性變化的另外事物，則會導致看不到其他形態。 如果說，物質本身不是無差別的狀態，並且，物質也不是其他事物，那麼，這難道不是已經說過的嗎？即使已經說過，這也是不合理的，因為存在本身的事物，沒有與另外事物分離的其他形態。因為，這些是事物相互排斥而存在的定義，如果一個不存在，另一個也不存在。 每一剎那都在消逝的手指的伸展，是另外的，而拳頭也是另外的。其中，拳頭等的詞語是針對特殊對象的，而手指的詞語是針對一般對象的，如同種子和芽等的詞語，以及穀物等的詞語。因此，伸展的手指並非是拳頭。 如果說，之前不存在的事物，從原因變為結果，那麼，為何不是一切都從一切產生？因為在某些情況下，不存在的事物沒有差別。如果說，一切都存在於一切之中，那麼，這個過失不也是相同的嗎？因為在某些情況下，存在的事物沒有差別。即使有差別，這個差別也會成為三個屬性中的不同部分，因為即使存在，差別也不會隨之而來。 即使存在本身存在，如同所有自性都成立的狀態一樣，又會產生什麼呢？因為沒有要成立的，所以成立者是沒有結果的。如果說，在某些情況下，不存在的事物是如何產生的，那麼，這裡不存在的差別是如何產生的呢？即使產生，也會導致一切都從一切產生，所以，這是一個相同的詰難和考察。 如果說，這個差別並非在所有形態下都不存在，而是在某些形態下存在，那麼，如此，因為不存在的形態不存在於其中，所以，如何產生形態呢？如果說，在所有形態下都存在，那麼，產生就是沒有意義的，這是已經指出的。 這段文字繼續探討了差別、存在、變化、因果關係和邏輯推理等概念。它試圖釐清這些概念之間的複雜關係，並進一步討論瞭如何理解事物的本質。此外，還探討了邏輯推理中的一些常見錯誤，如無窮倒退和矛盾。 差別的定義： 文中給出了差別的定義，即成為其自身自性的差別。這表明，差別並非是簡單的屬性差異，而是涉及到事物的本質和自性。 因果關係： 文中討論了因果關係。它指出，如果之前不存在的事物可以從原因變為結果，那麼，就會導致一切都從一切產生，這顯然是不合理的。這表明，因果關係是複雜的，而非簡單的線性關係。 邏輯推理： 文中討論了邏輯推理中的一些常見錯誤，如無窮倒退和矛盾。它指出，如果一個論證會導致無窮倒退或矛盾，那麼，這個論證就是不成立的。 與現代邏輯學的聯繫： 現代邏輯學，特別是**論、模態邏輯、因果理論、**論和謬誤理論，對差別、存在、變化、因果關係和邏輯推理進行了更加深入的研究。例如，論可以使用的概念來表達差別和存在，模態邏輯可以使用模態運算元來表達變化的可能性，因果理論則關注因果關係的本質和形式，**論則關注整體與部分的關係，謬誤理論則關注邏輯推理中的常見錯誤。 總的來說，這段文字型現了古代邏輯學對差別、存在、變化、因果關係和邏輯推理的深刻理解，並與現代邏輯學的相關概念有著密切的聯繫。雖然古代邏輯學在形式化方面不如現代邏輯學，但其對這些概念的思考為後來的邏輯學和哲學發展提供了重要的啟示。

།རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་མེད་པ་སྐྱེ་བ་ཡང་གང་ཡང་གང་གི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་ན། དེ་ཉིད་ལས་དེ་སྐྱེ་བ་ཡིན་གྱི། གཞན་ལས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངེས་པའོ། །དེ་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པ་དེར་རང་གི་རྒྱུ ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་གྱིས་ངེས་པ་ཡིན་ནོ།།གཞན་ཡང་ཇི་ལྟར་འཇི་བའི་གོང་བུ་ལ་བུང་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་དེའི་གནས་སྐབས་ན་ཕྱིས་བཞིན་དུ་དམིགས་པའམ་དོན་བྱེད་པ་མེད། གལ་ཏེ་གསལ་བར་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་ཀྱི་བྱ་བ་བྱེད་ པའི་བུམ་པ་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང་།དེའི་གཟུགས་སྔར་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་བུམ་པ་ཡོད་པ་ཡིན། དངོས་པོའི་རང་བཞིན་གཞན་གཞན་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་གྱི་སྣང་བ་ཐ་དད་པ་ཡོད་ན། དངོས་པོའི་ཐ་དད་པ་མེད་པ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གང་གང་དུ་ དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པའི་རང་བཞིན་མི་དམིགས་པ་དེ་ནི།ཡོད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ལ། དེ་དེའི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ་དག་ལ་མི་དམིགས་པ་མེད་ལ་མི་གནས་པ་དེ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་ཕན་ཚུན་དུ་གནས་པ་དག་མ་ཡིན་པ་ནི་བདེ་བ་དང་། སྡུག་བསྔལ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་བྱ་བ་མི་དམིགས་པའི་ ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ངེས་པས་ཁྱབ་པ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་མི་དམིགས་པ་འགའ་ཞིག་རྣམ་པར་གཅོད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པ་ཉེ་བར་བསྟན་པར་བྱ་བ་བསྟན་ནས། རང་བཞིན་མི་དམིགས་པ་བསྟན་པར་བསྒྲུབས་པ་ཡིན་ནོ། །ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ མི་དམིགས་པ་ཡང་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་དང་།ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ཆོས་དག་རབ་ཏུ་བསྒྲུབས་ནས་ཁྱད་པར་བྱེད་པ་ལྡོག་པ་སྒྲུབ་པར་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་མི་དམིགས་པ་ཡང་། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་རབ་ཏུ་བསྒྲུབས་ན། རྒྱུ་ལྡོག་པ་སྒྲུབ་པར་བསྒྲུབས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་དང་འགལ་བ་མི་དམིགས་པ་ དག་ཀྱང་།འགལ་བ་གཉིས་པོ་དག་ལས་འགལ་བ་གཅིག་ཉེ་བར་བསྟན་པས་བསྒྲུབས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་མི་དམིགས་པའི་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་མ་བསྒྲུབས་པ་ནི། སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་མི་བརྗོད་པའི་རྒོལ་བ་དེ་དག་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་མ་བསྒྲུབས་ན། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མི་ འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཡང་ན་འདིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་སྟེ། རང་གིས་རྟོགས་པའི་དོན་གཞན་དག་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ཚུལ་གསུམ་པའི་ཚིག་གི་ཚོགས་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའོ། །དེའི་ཡན་ལག་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་ལས་དེ་གཅིག་མ་བརྗོད་ན་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་མ་བརྗོད་ པ་ཡིན་ལ།དེ་ཡང་རྒོལ་བ་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ཏེ། མ་བརྗོད་པ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་རང་བཞིན་མ་བརྗོད་པ་ཡིན་པས་སྒྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

如果說，結果從原因中產生，那麼，凡是具有產生某種事物的自性，就從其自身產生，而非從其他事物產生，這是確定的。並且，在沒有自性的地方，說那是其自身的原因，這是從無始以來就由事物的自性所確

།ཡང་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པ་དམ་བཅའ་བ་དང་། ཉེ་བར་སྦྱར་བ་དང་། མཇུག་བསྡུ་བ་ལ་སོགས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ ཡན་ལག་མ་ཡིན་པ་སྟེ།སྒྲུབ་པའི་ངག་ཏུ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བའི་རྒོལ་བ་དག་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ཏེ། དོན་མེད་བརྗོད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བའམ། ལྡོག་པ་དག་གི་ཆོས་མཐུན་པ་ཉིད་ཅན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་སྦྱོར་བ་ལ་རེ་རེ་བརྗོད་ན་གྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ཡང་དོན་མེད་ པའི་ཕྱིར།དེ་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པ་བརྗོད་པའི་རྒོལ་བ་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ཏེ། དོན་མེད་པ་ཉིད་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དམ་བཅའ་བའི་ཚིག་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་མ་ཟིན་ཏུ་ཟིན་ཀྱང་བླང་བར་བྱ་བ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་ན་མ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་ དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དམ་བཅའ་བའི་ཚིག་མེད་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ལས་འདོད་པའི་དོན་ཉིད་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། དེ་འགོད་པ་དོན་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་འདི་ལྟར་ཡུལ་ཉེ་བར་བསྟན་པ་མེད་པས་རྟོགས་པ་མི་སྐྱེ་བ་ཡིན་ན། ཅི་ལྟར་དམ་བཅའ་བ་སྒྲུབ་པར་ བྱེད་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན།ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་ལ་ཡང་རྟོག་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དོན་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ན། དམ་བཅའ་བའི་ཚིག་དེ་ཡང་མཚུངས་པ་ཅི་ལྟར་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན། ཡན་གར་བ་ལ་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། སྒྲུབ་པར་བྱེད་ བའི་ཡན་ལག་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་དེ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་མི་འགྱུར་ཏེ། ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་བརྗོད་པ་འབའ་ཞིག་གིས་རྟོགས་པ་མི་བསྐྱེད་དེ། དེ་དག་གིས་ནི་ཐེ་ཚོམ་བསྐྱེད་པའི་ལན་ཡང་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། འབྲེལ་བ་མ་བསྟན་པར་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་འབའ་ཞིག་བརྗོད་པས་ཀྱང་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དམ་བཅའ་བའི་ཚིག་ལ་ཡང་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དོན་གཞན་ནི་མ་ཡིན། དམ་བཅའ་བའི་ཚིག་དེ་ཡང་མཚུངས པའི་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན།ཡན་གར་བ་ལ་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་དེ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་མི་འགྱུར་ཏེ། ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་བརྗོད་པ་འབའ་ ཞིག་གིས་རྟོགས་པ་མི་བསྐྱེད་དེ།དེ་དག་གིས་ནི་ཐེ་ཚོམ་བསྐྱེད་པའི་ལན་ཡང་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། འབྲེལ་པ་མ་བསྟན་པར་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་འབའ་ཞིག་བརྗོད་པས་ཀྱང་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ།

或者說，論證本身並非是支分，例如，立宗、合喻和結論等，這些並非是論證的支分。這是爲了駁斥那些在論證中加入合喻的論敵，因為這是無意義的表達。如果說，隨同或反面的同法性，在論證的陳述中，每一個都陳述就足夠了，因為已經成立。那麼，第二個也是無意義的。這也是爲了駁斥那些論證中加入非支分的論敵，因為這是無意義的表達。 即使爲了指示對象，而將立宗的詞語作為論證的支分，但如果它並非僅僅是應該接受的，那麼，就不是這樣，因為這是無意義的。即使沒有立宗的詞語，如前所述，論證的活動，所欲求的意義也會成立，因此，加入它是無意義的。如果說，因為沒有指示對象，所以不會產生理解，那麼，為何立宗不是論證的支分呢？ 因為，支分法等詞語也是理解的原因，所以，並非是論證的其他部分，那麼，立宗的詞語也同樣，為何不是論證呢？因為，對任何部分都沒有作用，所以，它不是論證的支分。如果說，支分法等也是如此，那麼，它們也不是論證的支分，因為，僅僅陳述支分法並不會產生理解。這些也指出了產生懷疑的回答，因為，如果未指出關聯，僅僅陳述支分法也會產生懷疑。 因此，對於立宗的詞語，因為它也是理解的原因，所以，並非是論證的其他部分，立宗的詞語也是同樣的，為何不是論證呢？因為，對任何部分都沒有作用，所以，它不是論證的支分。如果說，支分法等也是如此，那麼，它們也不是論證的支分，因為，僅僅陳述支分法並不會產生理解。這些也指出了產生懷疑的回答，因為，如果未指出關聯，僅僅陳述支分法也會產生懷疑。 這段文字探討了邏輯論證的結構和要素，特別是論證的支分（或要素）問題。它討論了立宗、合喻、結論等是否是論證的必要組成部分，以及它們在論證中的作用。此外，還探討了理解的產生和懷疑的產生等問題。 論證的支分： 文中討論了論證的支分問題。它指出，論證並非由立宗、合喻和結論等組成，而是由更基本的要素組成。這表明，理解論證需要考慮其內在結構和邏輯關係。 立宗、合喻和結論： 文中討論了立宗、合喻和結論在論證中的作用。它指出，這些要素並非是論證的必要組成部分，它們的存在與否並不影響論證的有效性。這表明，論證的有效性取決於其邏輯結構，而非其形式。 理解的產生： 文中討論了理解的產生。它指出，理解並非僅僅來自於陳述，而是來自於對邏輯關係的理解。這表明，理解需要考慮多個因素之間的相互影響。 懷疑的產生： 文中討論了懷疑的產生。它指出，如果未指出關聯，僅僅陳述支分法也會產生懷疑。這表明，清晰的邏輯關係是避免懷疑的關鍵。 與現代邏輯學的聯繫： 現代邏輯學，特別是形式邏輯和論證理論，對論證的結構和要素進行了更加深入的研究。例如，形式邏輯可以使用形式語言來表達論證，從而更加精確地分析論證的有效性。論證理論則關注論證的本質、結構和評估，從而更好地理解論證的有效性。 總的來說，這段文字型現了古代邏輯學對論證結構和要素的深刻理解，並與現代邏輯學的相關概念有著密切的聯繫。雖然古代邏輯學在形式化方面不如現代邏輯學，但其對論證的思考為後來的邏輯學發展提供了重要的啟示。

། དེའི་ཕྱིར་དམ་བཅའ་བའི་ཚིག་ཉེ་བར་འགོད་བསྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ངག་ལ་ནི་དོན་མེད་པ་ ཡིན་ཏེ།དེ་ཉེ་བར་འགོད་པའི་རྒོལ་བ་ཡང་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་གྲུབ་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པ་ནི། མ་གྲུབ་པའམ། འགལ་བའམ། མ་ངེས་པའི་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བའོ། །དེ་བརྗོད་པའི་རྒོལ་བ་ཡང་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ཏེ། ནུས་པ་མེད་པ་ ཉེ་བར་འགོད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་མེད་པ། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པ། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མ་བསྟན་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དཔེ་ལྟར་སྣང་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པ་བརྗོད་པའི་རྒོལ་བ་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ཏེ། ནུས་པ་མེད་པ་ཉེ་བར་འགོད་པ་ ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ།།དེ་དག་གིས་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་འགྲེལ་པ་བསྟན་པར་མི་ནུས་ཏེ་། ནུས་པ་རབ་ཏུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཡང་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་གྲུབ་པ་དེའི་ཡན་ལག་ཆོས་དོན་གང་གི་རྩོད་པའི་གཞི་རྩོད་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་རྒྱུ་གྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡན་ལག་གོ་བར་ནས་གཞན་ཤེས་པར་འདོད་ པ་མ་ཡིན་པའི་ཁྱད་པར་བསྟན་བཅོས་ལ་བརྟེན་པའི་གཡོ་ལ་སོགས་པ་དག་གིས་ཉེ་བར་འགོད་པ་དང་།རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཡང་གཞན་རྨོངས་པ་དང་། རྗེས་སུ་བརྗོད་པའི་ནུས་པ་རྣམ་པར་བཅོམ་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ཡང་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ ཏེ།སྐབས་སུ་བབ་པའི་དོན་མ་ཡིན་བརྗོད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་བཞིན་དུ་དོན་ཁྱད་པར་ཅན་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་རྒོལ་བས་ཤེས་པར་འདོད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པར་འདོད་པ་སྐྱོན་མེད་ལ། །ཤེས་པར་འདོད་པའི་དོན་བཀོད་ནས་ཞར་ལ་བྱུང་བ་གཞན་དང་གཞན་བརྗོད་ པ་དག་ནི་ཕྱིར་རྒོལ་བ་དང་།རིགས་པ་སྨྲ་བའི་དབང་པོ་དག་གིས་གཟུང་བར་འོས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གིས་སྨྲ་བ་རྣམ་པར་གཅོད་པར་བྱེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དོན་འགའ་ཞིག་ཏུ་བྱེད་པ་ན་ཞར་ལ་འོངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་མེད་པར་སྨྲ་བ་དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ན་དེ་ལ་གླུ་དང་གར་ལ་སོགས་པ་དག་ ཀྱང་དེར་ཞར་ལ་འོངས་པའི་ཕྱིར་རོ།།དཔེར་ན་དམ་བཅའ་བ་བརྗོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་འགའ་ཞིག་སྨྲ་བ་ནི། ཁོ་བོ་ཅག་སངས་རྒྱས་པ་བདག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་བར་འགྱུར་བ་ལ། སངས་རྒྱས་པ་གང་ཡིན། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བསྟན་པ་ཁས་ལེན་པ་གང་ཡིན་པའོ། ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་གང་ཡིན། གང་གི་བསྟན་པ་ལ་བཙུན་པ་རྟ་དབྱངས་རབ་ཏུ་བྱུང་བའོ། །བཙུན་པ་རྟ་དབྱངས་གང་ཡིན། གང་ཡུལ་འཁོར་སྐྱོང་ཞེས་བྱ་བའི་ཟློས་གར་མཁན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཞར་ལ་འོངས་པ་བྱས་ནས། དགའ་བྱེད་མའི་མཐར་བྱས་ཏེ། །དེ་ནས་མདོ་འཛིན་པ་ཞེས བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འདོན་པ་དང་།གར་བྱེད་པ་དང་། གླུ་ལེན་པ་ལ་རབ་ཏུ་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ།

因此，在論證的言辭中，加入立宗的詞語是無意義的，駁斥加入立宗的論敵也是合理的。或者說，論證的支分並非是成立的，例如，不成立、矛盾或不確定的似是而非的理由。駁斥陳述這些的論敵也是合理的，因為他們加入了無能為力的東西。 同樣，對於沒有要成立的、沒有隨同、沒有指出隨同等，以及似是而非的比喻，駁斥那些陳述論證的非支分的論敵也是合理的，因為他們加入了無能為力的東西。他們無法指出理由的解釋，因為，爲了指出能力，或者，論證的成立的支分，即，對於任何論題，在論辯的情況下，成立的理由，從支分中理解，並非想要理解其他事物的特殊性，而是依賴於論著的詭計等，爲了加入和陳述，也爲了使他人迷惑，並摧毀後續陳述的能力等，因此，陳述論證的非支分也是合理的，因為，他們陳述了不相關的事情，並且，因為他們具有特殊的含義，所以，論敵並非想要理解。 想要理解是無過錯的。如果陳述了想要理解的意義，並順帶陳述了其他事物，那麼，這些不應被反駁者和理性的主導者所接受，因為，它們僅僅是用來限制陳述的。如果在做某事的時候，並非順帶出現，例如，在論證無我時，順帶出現歌舞等，也是如此。 例如，在陳述立宗之前，陳述一些內容，例如，我們佛教徒說沒有我，那麼，誰是佛教徒？是接受佛陀世尊教義的人。誰是佛陀世尊？是其教義中，具足比丘馬鳴的人。誰是比丘馬鳴？是名為國土守護的戲劇演員。然後，順帶做了這些，最後到了喜樂女。然後，開始背誦經文等，跳舞和唱歌。 這段文字繼續探討了邏輯論證的結構和要素，特別是論證的有效性和相關性問題。它討論了似是而非的理由、比喻以及論證中不相關的內容，並強調了論證的目的是爲了理解，而非爲了迷惑或摧毀對方的論證能力。 論證的有效性： 文中討論了論證的有效性問題。它指出，論證的有效性取決於其邏輯結構，而非其形式或內容。這表明，一個論證即使使用了似是而非的理由或比喻，如果其邏輯結構不成立，那麼，這個論證也是無效的。 論證的相關性： 文中討論了論證的相關性問題。它指出，論證應該專注于相關的問題，而非討論不相關的內容。這表明，論證的目的是爲了理解，而非爲了轉移話題或迷惑對方。 論證的目的： 文中強調了論證的目的是爲了理解，而非爲了迷惑或摧毀對方的論證能力。這表明，論證應該以真誠和理性的態度進行，而非以詭計或惡意的方式進行。 與現代邏輯學的聯繫： 現代邏輯學，特別是形式邏輯、謬誤理論和論證理論，對論證的有效性、相關性和目的進行了更加深入的研究。例如，形式邏輯可以使用形式語言來表達論證，從而更加精確地分析論證的有效性。謬誤理論則關注邏輯推理中的常見錯誤，從而幫助人們避免謬誤。論證理論則關注論證的本質、結構和評估，從而更好地理解論證的有效性和相關性。 總的來說，這段文字型現了古代邏輯學對論證的有效性、相關性和目的的深刻理解，並與現代邏輯學的相關概念有著密切的聯繫。雖然古代邏輯學在形式化方面不如現代邏輯學，但其對論證的思考為後來的邏輯學發展提供了重要的啟示。

།ཕྱིར་རྒོལ་བས་ཀྱང་ཞར་ལ་འོངས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་རྗེས་སུ་ཟློ་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཕམ་པར་འགྱུར་རམ། ཨེ་མ་འོ་མཁས་པ་དམ་པར་འདོད་པ་དག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་འདི་ལྟ་བུ་བརྟག་ པ་ནི་རྣམ་པ་འདི་འདྲ་བ་དེ་ལྟར་ན་ཡང་རྒོལ་བའི་གཉུག་མ་མཐར་ཐུག་པ་ནུས་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འབྲས་བུ་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར།རྩོད་པ་བརྩམ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་ཡང་རྒོལ་བ་རྒྱལ་བ་དང་ཕམ་པ་དག་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱིར་རྒོལ་བ་མི་སྨྲ་བ་ཉིད་ཀྱང་རྒོལ་བ་རྣམ་པ་འདི་ལྟ་བུ་རྒྱས་པ་ ཞར་ལ་འོངས་པ་ཐོལ་གྱི་རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་།མཐར་ཐུག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དམ་བཅའ་བའི་ཚིག་ཉིད་དེ་སྲིད་དུ་མི་རིགས་པ་དང་། ཅིའི་རྒྱུས་ཡང་འདི་ཤེས་པར་འདོད་པའི་ཁྱད་པར་མ་ཡིན་པ་ཞར་ལ་འོངས་པ་བཀོད་ཅིང་དེ་འཆད་པ་ཞར་ལ་འོངས་པ་དང་། དེ་ཉིད་མ་ ཡིན་པ་བརྗོད་པ་འདི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བློ་གྲོས་ངན་པ་གཡོ་སྒྱུས།རིགས་པས་གྲུབ་པའི་དོན་སྟོན་པས་མི་ནུས་པའི་སྒོ་ནས་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན་སྐྱེས་བུའི་ཁྱད་པར་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ལུས་དང་དབང་པོ་དང་། གནས་ཞེས་བྱ་བ་དམ་བཅས་ནས་ ལུས་དང་དབང་པོ་དང་།གནས་དག་།ཟོལ་གྱིས་བྱེ་བྲག་པའི་བསྟན་བཅོས་འབའ་ཞིག་སྨྲ་བ་ལྟ་བུའོ། །སྒྲ་རྟག་པ་དང་། མི་རྟག་པ་ཞེས་རྣམ་པར་རྩོད་པ་ལ་མཚན་ཉིད་བཅུ་གཉིས་རྒྱས་པར་བསྟན་བཅོས་རྩོམ་པ་པོ་རྒྱལ་དཔོག་པས་དམ་བཅས་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་རྟེན་སྒྲ་དང་ བུམ་པ་ལས་གང་ཡང་རུང་བ་དེ་བུམ་པ་གཉིས་པ་དང་བཅས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་།དམ་བཅའ་བ་ཁས་བླངས་ནས་མཚན་ཉིད་བཅུ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་འཆད་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། འདི་ཐམས་ཅད་བློ་གྲོས་ངན་པ་རྣམས་ཀྱི་ནུས་པ་མེད་པ་སྒྲིབ་པའི་ཐབས་ལ་གཟུ་པོ་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱ་བ་མི་ རིགས་སོ།།དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བརྟག་པ་ལ་ནི་དོར་ཐབས་ལ་སོགས་པ་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། གཡོ་སྒྱུ་དང་གཞན་ལ་བརྟེན་པ་དང་དམ་པའི་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པ་དག་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཟློས་གར་མཁན་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་པ་ན། དོན་གཞན་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་ཕྱིར་ཕམ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།གཞན་ཤེས་པར་འདོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཁྱད་པར་བརྗོད་པ་ལས་ཀྱང་ཅིའི་ཕྱིར་མི་འགྱུར། དེ་ཡང་འགའ་ཞིག་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་གྲུབ་པ་ལ་མེད་ན། མེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་རྒྱུ་དང་རྐྱེན གྱིས་གཞན་གྱི་དབང་གི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་མེད་པར་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ།

因為反駁者也無法完全複述順帶出現的所有內容，所以會失敗嗎？唉，那些自詡為智者的人，這種對真理的考察，如果這樣，那麼反駁者的本質最終是無能為力的，因為結果是不確定的。不應該發起爭論，如果這樣，那麼反駁者就既非勝利也非失敗，因為即使反駁者不說話，反駁者也會因為這種詳細的順帶出現的內容而突然複述，並且最終不是結論。 因此，立宗的詞語本身是不合理的，並且，因為什麼原因想要理解這個特殊性，而非順帶出現的內容，以及解釋順帶出現的內容，以及陳述並非是其本身的內容，所有這些都是通過愚蠢的詭計，通過無法展示理性成立的意義的方式進入的。例如，在立宗時，說人的特殊性是身體、感官和處所，然後，僅僅說身體、感官和處所，是偽裝的勝論派的論著。 例如，在爭論聲音是常還是無常時，勝論派的作者勝軍，立宗說，聲音是常的，然後詳細地解釋了十二種定義，說聲音和瓶子，無論哪個，都是與第二個瓶子一起的。立宗並承認后，解釋十二種定義等。所有這些都是爲了掩蓋愚蠢之人的無能，不應該以中立的態度對待。因為，考察真理不應該遵循拋棄的方法等，並且，詭計、依賴他人和神聖的結合等都是不合理的。 如果說，陳述戲劇演員等，會因為理解其他意義而失敗，那麼，為何不因為陳述並非想要理解的特殊性而失敗呢？並且，如果某些想要陳述的成立的法，在成立時不存在，那麼，就不是不存在，例如，如果通過因和緣，成立了屬於他者的自性的有為的痛苦，那麼，就不是成立了無常。 這段文字探討了邏輯論證中的相關性、真理、詭辯和論證的目的等問題。它強調了論證應該專注于真理的考察，而非使用詭計或不相關的內容來迷惑或擊敗對方。此外，還討論了論證的失敗和勝利的意義。 論證的相關性： 文中繼續強調了論證的相關性問題。它指出，論證應該專注于相關的問題，而非討論不相關的內容。這表明，論證的目的是爲了理解，而非爲了轉移話題或迷惑對方。 真理的考察： 文中強調了論證的目的是爲了考察真理，而非爲了擊敗對方。這表明，論證應該以真誠和理性的態度進行，而非以詭計或惡意的方式進行。 詭辯： 文中討論了詭辯的問題。它指出，詭辯是通過使用不相關的內容或邏輯謬誤來迷惑或擊敗對方的論證。這表明，論證應該避免使用詭辯，而應該專注于真理的考察。 論證的失敗和勝利： 文中討論了論證的失敗和勝利的意義。它指出，論證的失敗和勝利並非是絕對的，而是取決於論證的有效性和相關性。這表明，論證的目的是爲了理解，而非爲了追求勝利。 與現代邏輯學的聯繫： 現代邏輯學，特別是形式邏輯、謬誤理論和論證理論，對論證的相關性、真理、詭辯和論證的目的進行了更加深入的研究。例如，形式邏輯可以使用形式語言來表達論證，從而更加精確地分析論證的有效性。謬誤理論則關注邏輯推理中的常見錯誤，從而幫助人們避免謬誤。論證理論則關注論證的本質、結構和評估，從而更好地理解論證的有效性和相關性。 總的來說，這段文字型現了古代邏輯學對論證的相關性、真理、詭辯和論證的目的的深刻理解，並與現代邏輯學的相關概念有著密切的聯繫。雖然古代邏輯學在形式化方面不如現代邏輯學，但其對論證的思考為後來的邏輯學發展提供了重要的啟示。

།དེ་ལྟར་ན་ཡང་དངོས་པོའི་ཆོས་ལོགས་ཤིག་ཏུ་མ་སྨྲས་སུ་ཟིན་ཀྱང་། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཀྱི་ནང་དུ་འདུས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཕྱོགས་ ཉིད་དུ་བྱས་པ་ཉིད་ཡིན་པས།ལོགས་ཤིག་ཏུ་འདི་ཉེ་བར་འགོད་པའམ། བཤད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཡང་དེའི་ཚེ་ཕྱིར་རྒོལ་བས་ཤེས་པར་འདོད་པའི་དོན་མ་ཡིན་པ། དམ་བཅས་པ་དངོས་པོ་གཞན་ཉེ་བར་འགོད་པ་དང་འཆད་པ་ནི་དོན་གཞན་གོ་བར་ བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་བས་ན་ཤེས་པར་འདོད་པའི་ཆོས་ཙམ་ཁོ་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་བརྗོད་ཀྱི་ཞར་ལ་འོངས་པ་ཁས་བླང་བར་མི་བྱ་སྟེ།དེ་ཁས་ལེན་ན་ནི་ཤིན་ཏུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་མི་ བརྗོད་པའི་རྒོལ་བ་ནི་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ན་།།ཕྱིར་རྒོལ་བས་དེའི་དངོས་པོ་གོ་བར་བྱས་ན་འགྱུར་གྱི། གཞན་དུ་ན་གཉིས་པོ་གཅིག་ཀྱང་རྒྱལ་བ་དང་ཕམ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཕྱིར་རྒོལ་བསྐྱོན་མི་བརྗོད་པ་ནི་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ། །རྒོལ་བས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་ལ།ཕྱོགས་ཕྱི་མ་ཁས་བླངས་པའི་ཡུལ་གང་ལ་གང་གི་ཚེ་ཕྱིར་རྒོལ་བ་སྐྱོན་མི་བརྗོད་པ་དེའི་ཚེ་ཕམ་པར་བརྗོད་པར་བྱའོ། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་སྐྱོན་ཡང་མ་ཚང་བ་ཉིད་དང་། མ་གྲུབ་པ་དང་། མ་ངེས་པ་ཉིད་དང་། རྒོལ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་འདོད་པའི་དོན་ལས་བཟློག་ བའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དང་།དཔེའི་སྐྱོན་དེ་དག་མི་བརྗོད་པ་སྟེ། མི་སྟོན་ཅིང་གཞན་རྣམས་ལ་གོ་བར་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རྒོལ་བ་ནི་ཕམ་པའི་རྟེན་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་སྐྱོན་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང་། སྐྱོན་དང་བཅས་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་། ཕྱིར་རྒོལ་བས་སྐྱོན་མ་བསྟན་ན་ཕམ་ པའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་དག་ཉིད་ཕན་ཚུན་ནུས་པ་ཉེ་བར་འཇོམས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་རྒྱལ་པ་དང་ཕམ་པར་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལྟར་སྣང་བ་འབའ་ཞིག་ལས་ཀྱང་ཡོད་པ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་རྒྱལ་ བ་ཡང་ཡོད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཞིང་།དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དཔྱོད་པ་ལ་ནི་ཚིག་གི་དོར་ཐབས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ། །གང་གི་ཚེ་དེ་ལྟར་ཡིན་ཅིའི་ཕྱིར་ཕམ་པ་མ་ཡིན། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གྲུབ་པ་ལས་ཉམས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་སུན་མ་ཕྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ་། །སུན་ཕྱུང་བ་ན་དེ་བཞིན་གྱིས་ ཕམ་པ་ཡིན་ཞིང་མ་གྲུབ་པ་ཙམ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ།ཕྱིར་རྒོལ་བ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ།

即使沒有單獨說明事物的屬性，因為它們包含在要成立的法

།སྒྲུབ་པ་ཉིད་མེད་པ་ནི། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ཉིད་མེད་པ་སྟེ། ཕྱིར་རྒོལ་བ་མེད་ཀྱང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཕྱིར་རྒོལ་བས་ཀྱང་དེ་སུན་འབྱིན་པར་ནུས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཕམ་པ་མ་བྱུང་བའི་ཕྱིར་ ཕམ་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནུས་པ་མེད་པར་བརྗོད་པ་ཡང་གཞན་གྱིས་དེ་ལྟར་གྱུར་པ་མ་བསྟན་པ་ནི་ཕམ་པ་ཡིན་པར་བརྗོད་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་གཡོ་སྒྱུའི་ཐ་སྙད་ཡིན་ན་ཡང་རྒྱལ་བར་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱི་རྩོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ནམ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེ་བོ་ངན་ བའི་ལོག་པར་རྟོགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་དམ་པ་དག་གི་བསྟན་བཅོས་ལ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ།།གཞན་རྗེས་སུ་འཛིན་པ་ལ་འཇུག་པ་བརྫུན་སྨྲ་བ་དང་། དམ་པ་དང་། བདག་བསྟོད་ཅིང་གཞན་ལ་སྨོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཐ་སྙད་སྟོན་པར་མི་བྱེད་དོ། །གཞན་ལ་སྨོད་པའི་སྒོ་ ནས་རྙེད་པ་དང་།བཀུར་སྟི་དང་། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དང་། ཉེ་བར་མཚོན་པའི་དམ་པ་དག་གི་སྤྱོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དམ་པས་བསྔགས་པ་རྣམས་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་བྱེད་པའི་ཚོགས་ཀྱི་ནང་ན་འདུག་པ་དག་ལ་ནི། དེ་ལྟར་འཇུག་པ་དག་ལ་གནང་བ་གསོལ་པའི་སྒོ་ནས་སྲོག་ཆགས་རྣམས་ ཉེ་བར་གདུང་བར་བྱེད་པ།དམ་པས་བསྔགས་པ་མ་ཡིན་པ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཞིང་། དམ་པ་རྣམས་ནི་རྙེད་པ་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བར་བསགས་པའི་ཕྱིར་རིགས་པའི་བསྟན་བཅོས་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རིགས་པས་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་འབའ་ཞིག་རྒྱལ་བར་འདོད་པ་དག་གི་རྩོད་པ་ ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱའོ་།།དམ་པ་གཞན་རྗེས་སུ་འཛིན་པས་འཇུག་པ་དག་ནི་ལོག་པར་རྟོགས་པ་དག་གིས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱེད་པ་ན། ཡང་དག་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་བརྗོད་པའམ། ཡང་དག་པའི་སྐྱོན་བརྗོད་པའི་སྒོ་ནས། རིགས་པའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པར་འགྱུར་ཏེ། དབང་པོའི་ མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་གོ་ལ་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལྟར་ན་དམ་པ་རིགས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་རྩོད་པའོ། །གང་གི་ཚེ་རིགས་པས་བསྟན་པ་ན་དེ་ཁོ་ནའི་དོན་རྟོགས་པར་འདོད་ན། དེས་རྟོགས་ཏེ། དེ་རྟོགས་པ་མེད་པ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་མི་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྲུང་ བའི་དོན་དུ་དམ་པ་རྣམས་ཀྱང་རྒྱལ་བར་འདོད་པ་རྒྱུ་ལ་སོགས་པ་དག་གིས་ཚར་གཅད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ་ཁུ་ཚུར་དང་། ཐལ་ལྕག་དང་། མཚོན་ཆས་བསྣུན་པ་དང་། མེ་ལ་སོགས་པ་དག་གིས་ཀྱང་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་ན། འདི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྲུང་བའི་ཐབས་དམ་ པ་མ་ཡིན་ཏེ།དམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་རབ་ཏུ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་དང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལྟར་སྣང་བ་སུན་འབྱིན་པར་བྱེད་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྲུང་བའི་ཐབས་ཡིན་ནོ།

如果說，不存在成立（的論證），那就是成立的論證本身不存在，即使沒有反駁者，因為存在，並且反駁者也能駁倒它，並且沒有失敗，所以不是失敗。因此，如果說成立的論證無能為力，並且他人沒有指出它如此，那麼，就應該說那是失敗。如果說，即使是詭計的言辭，也是想要勝利的人的爭論，那麼，就不是這樣，因為，這是爲了使惡人的邪見不進入聖者的論著。 爲了引導他人進入（正道），不應該展示虛假的言辭，例如，讚美自己，貶低他人等。通過貶低他人來獲得財富、尊敬、讚美和親近，這不是聖者的行為。對於那些在聖者讚美的論著中聚集的人來說，通過允許他們進入（論戰）來折磨眾生，這不是聖者讚美的，不合理。聖者不會爲了積累財富等而撰寫理性的論著。因此，應該說，僅僅爲了勝利而進行的非理性的爭論，是那些想要勝利的人的爭論。 當聖者引導他人進入（正道）時，如果被邪見所理解，那麼，通過陳述正確的成立的論證，或陳述正確的過失，就會遵循理性，因為，這是爲了使感官顯現。因此，聖者遵循理性的爭論。如果通過理性指出，想要理解真理的意義，那麼，他就會理解。如果他不理解，他人也不會不理解。如果說，爲了守護真理，即使聖者也應該通過想要勝利的理由等來駁斥，那麼，就不是這樣，如果說，通過拳頭、巴掌、武器和火焰等也可以，那麼，這並非是聖者守護真理的方法。聖者通過正確地展示成立的論證，並駁斥似是而非的成立的論證，來守護真理。 這段文字繼續探討了邏輯論證的目的、方法和倫理問題。它強調了論證的目的是爲了追求真理和引導他人進入正道，而非爲了個人的利益或擊敗對方。此外，還討論了詭辯、謬誤和暴力等非理性方法在論證中的作用。 論證的目的： 文中再次強調了論證的目的是爲了追求真理和引導他人進入正道。這表明，論證應該以真誠和理性的態度進行，而非以詭計或惡意的方式進行。 論證的方法： 文中指出，論證應該使用理性的方法，例如，陳述正確的論證和駁斥謬誤。這表明，論證應該避免使用詭辯、謬誤和暴力等非理性方法。 論證的倫理： 文中討論了論證的倫理問題。它指出，論證應該避免讚美自己、貶低他人，以及爲了個人利益而進行論證。這表明，論證應該以公正和客觀的態度進行。 與現代邏輯學的聯繫： 現代邏輯學，特別是形式邏輯、謬誤理論、論證理論和邏輯倫理學，對論證的目的、方法和倫理進行了更加深入的研究。例如，形式邏輯可以使用形式語言來表達論證，從而更加精確地分析論證的有效性。謬誤理論則關注邏輯推理中的常見錯誤，從而幫助人們避免謬誤。論證理論則關注論證的本質、結構和評估，從而更好地理解論證的有效性和相關性。邏輯倫理學則關注論證中的道德問題，例如，論證的公正性、客觀性和真誠性。 總的來說，這段文字型現了古代邏輯學對論證的目的、方法和倫理的深刻理解，並與現代邏輯學的相關概念有著密切的聯繫。雖然古代邏輯學在形式化方面不如現代邏輯學，但其對論證的思考為後來的邏輯學發展提供了重要的啟示。

།དེ་མེད་པར་བརྫུན་པ་དང་། དམ་པ་དང་། གཞན་གདུང་བར་བྱེད་པ་བརྗོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རབ་ཏུ་གནས་པ་ མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།རྣམ་པ་གཞན་དུ་མཁས་པ་དག་ལ་རིགས་པ་སྟོན་པ་དག་ནི་རབ་ཏུ་གནས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རྒོལ་བས་གཞན་རྗེས་སུ་གཟུང་བའི་ཕྱིར། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རབ་ཏུ་སྟོན་པ་ནི་རྒྱལ་བ་ཡིན་ལ། ཡང་དག་པའི་སྐྱོན་བརྗོད་པའི་སྒོ་ནས་ལོག་པའི་འཇུག་པ་ལྡོག་ པ་ནི་ཕྱིར་རྒོལ་བ་རྒྱལ་བ་ཡིན་ནོ།།ཡང་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་སྐྱོན་མ་ཡིན་པ་བརྗོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་། རྒོལ་བས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་འདོད་པའི་དོན་གྲུབ་པ་ལ་གནོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རྒོལ་བ་ཚར་གཅད་པའི་རྟེན་ཡིན་ཏེ། ལོག་པའི་ལན་རྗོད་པར་ བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དཔེར་ན་རྒོལ་བའི་ཆོས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་མ་ཡིན་པ་ཡང་བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བཟློག་པའི་སྒོ་ནས་འགལ་བ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །བདག་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དམ་བཅའ་བའི་ཚིག་འགལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་ བ་དམ་བཅའ་བའི་སྐྱོན་བརྗོད་པའོ།།བརྩལ་མ་ཐག་ཏུ་བྱུང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་གཏན་ཚིགས་ཆོས་ཅན་གྱི་བྱེ་བྲག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དམ་བཅས་པའི་སྐྱོན་གྱི་ཕྱོགས་གཅིག་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ལྟ་བུ་སྟེ་སྒྲུབ་བྱེད་དང་ཆོས་མཐུན་པ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ དུ་ལན་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་སྐྱོན་ལྟར་སྣང་བ་བརྗོད་པ་ནི་སྐྱོན་མི་བརྗོད་པའོ། །རྒོལ་བས་དེའི་སྐྱོན་ལྟར་སྣང་བ་བརྗོད་པ་ཉིད་དུ་རབ་ཏུ་སྟོན་པ་ནི། ཕྱིར་རྒོལ་བ་ཕམ་པར་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཕྱོགས་སྔ་མའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་སྐྱོན་མེད་པ་ཉིད་ལའོ། །སྐྱོན་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ན་ཡང་ སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་གཉི་ག་ལས་གཅིག་ཀྱང་རྒྱལ་བ་དང་ཕམ་པ་དག་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱེད་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང་། སྐྱོན་བརྗོད་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་མེད་ཅིང་རང་གི་ཕྱོགས་གྲུབ་པར་བྱས་པ་དག་ནི་རྒྱལ་བ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཤེས་ པར་འདོད་པས་རང་གི་ཕྱོགས་སྒྲུབ་པ་དང་།གཞན་གྱི་ཕྱོགས་སུན་དབྱུང་བར་བྱའོ། །རྒོལ་བས་སྐྱོན་མེད་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་བརྗོད་པ་ལ། ཕྱིར་རྒོལ་བས་སྐྱོན་ལྟ་བུར་སྣང་བར་བརྗོད་ན་སུན་འབྱིན་པ་ལྟར་སྣང་བ་ཉིད་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རྒྱལ་བ་དང་ཕམ་པ་དག་ཡིན་གྱི་རྣམ་ པ་གཞན་དུ་ནི་མི་འགྱུར་རོ།

即使沒有虛假的、聖潔的、以及折磨他人的言辭，因為真理沒有完全確立。另一方面，那些向智者展示理性的論證，因為是完全確立的。因此，爲了引導他人，論辯者完全展示真理是勝利，通過陳述正確的過失來阻止錯誤的進入，反駁者是勝利。 或者，如果說，陳述論證中並非過失的內容，那麼，因為這不會損害論辯者想要成立的論證，所以，陳述它的反駁者是駁斥的依據，因為他們陳述了錯誤的回答。例如，如果說，論辯者不想要成立的法，因為他承認了論著，所以，是應該成立的，那麼，這就是通過反駁的方式來陳述矛盾。說「無我」的立宗是矛盾的，這是陳述立宗的過失。 說「因為是新近產生的」，這個理由是法性的特殊性，這是立宗過失的一部分，例如，陳述不成立，並且在所有成立和同法等中，都是似是而非的回答。陳述這些似是而非的過失，就是沒有陳述過失。如果論辯者完全展示了他們陳述的似是而非的過失，那麼，應該說反駁者失敗，因為，前者的論證是無過失的。 即使有錯誤，如果論證雙方都沒有指出錯誤，那麼，雙方都不會勝利或失敗，因為，沒有理解真理，並且沒有指出過失。如果駁斥了對方的觀點，並且成立了自己的觀點，那麼，他就會勝利。因此，想要理解的人應該成立自己的觀點，並駁斥他人的觀點。 如果論辯者陳述了無過失的論證，而反駁者陳述了似是而非的過失，那麼，因為他陳述了似是而非的駁斥，所以，會有勝利和失敗，否則就不會。 這段文字繼續深入探討了邏輯論證中的真理、謬誤、論證的有效性和勝負的判定等問題。它強調了論證的目的是爲了追求真理，而非僅僅爲了擊敗對方，並詳細討論瞭如何識別和駁斥謬誤，以及如何判斷論證的勝負。 真理的追求： 文中再次強調了論證的核心目的是爲了追求真理，而非僅僅爲了在辯論中獲勝。這體現了一種對知識和真理的尊重，並強調了理性辯論的價值。 謬誤的識別與駁斥： 文中詳細討論瞭如何識別和駁斥謬誤。它指出，謬誤可能以多種形式出現，包括立宗的矛盾、理由的不成立以及似是而非的回答等。這表明，批判性思維和邏輯分析能力在識別和駁斥謬誤方面至關重要。 論證的有效性： 文中強調了論證的有效性是判斷勝負的關鍵。它指出，如果論證是無過失的，那麼，反駁者如果提出似是而非的過失，就應該被判定為失敗。這表明，論證的有效性取決於其邏輯結構，而非其形式或內容。 勝負的判定： 文中詳細討論瞭如何判斷論證的勝負。它指出，如果論證雙方都沒有指出對方的錯誤，那麼，雙方都不會勝利或失敗。只有當一方駁斥了對方的觀點，併成立了自己的觀點時，才能被判定為勝利。這表明，勝負的判定應該基於對論證的邏輯分析和評估。 與現代邏輯學的聯繫： 現代邏輯學，特別是謬誤理論、論證理論和辯論理論，對論證的謬誤、有效性和勝負的判定進行了更加深入的研究。例如，謬誤理論詳細分類了各種邏輯謬誤，並提供了識別和駁斥謬誤的方法。論證理論則關注論證的本質、結構和評估，從而更好地理解論證的有效性和相關性。辯論理論則關注辯論的規則、策略和倫理，從而更好地進行理性辯論。 總的來說，這段文字型現了古代邏輯學對論證的真理、謬誤、有效性和勝負判定的深刻理解，並與現代邏輯學的相關概念有著密切的聯繫。雖然古代邏輯學在形式化方面不如現代邏輯學，但其對論證的思考為後來的邏輯學發展提供了重要的啟示。

།དངོས་པོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བརྗོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ཀྱིས་སུན་དབྱུང་བའི་སྒོ་ནས་དེ་ཁོ་ན་བསྟན་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། ཕྱིར་རྒོལ་བ་ཡང་འདིར་རྒྱལ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ་དངོས་པོ་ལོག་པར་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ནི་མི་རིགས་ཕྱིར་མི་འདོད། །གང་དུ་འདིར་ ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཉིད་དུ་རིགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།ཁོ་བོ་ཅག་གིས་མ་བསྟན་ཏོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་མི་མཐུན་པའི་དཔེའི་ཆོས་རང་གི་དཔེ་ལ་ཁས་ལེན་ན་དམ་བཅའ་བ་ལ་གནོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་འགྲེལ་པ་བྱེད་པའི་བསམ་པ་སུན་ཕྱུང་ནས། རྣམ་འགྲེལ་བྱེད་པ་ལ་གནས་པའི་ཕྱོགས་ལ་སྨྲས་པ་དེ་ཉིད་བསྟན་པར་བྱའོ། །མི་མཐུན་པའི་དཔེའི་ཆོས་གང་ཡིན་པ་དེ་གང་གི་ཚེ་རང་གི་དཔེ་ལ་ཁས་ལེན་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ། ཚར་གཅད་པར་བྱ་བ་ཡིན པར་བརྗོད་དོ།།དེ་ལ་མཐོང་བ་ཡང་དེ་ཡིན་ལ། །མཐར་ཡང་རྣམ་པར་གནས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མཐོང་བའི་མཐའ་སྟེ། མཐོང་བའི་མཐའ་ནི་རང་གི་ཕྱོགས་སོ། །མི་མཐུན་པའི་དཔེ་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཏེ། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་རང་གི་ཕྱོགས་ལ་ཁས་ལེན་པ་ཕམ་ པ་སྟེ།དཔེར་ན་སྒྲ་མི་རྟག་སྟེ། དབང་པོས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ལ་ཕྱིར་རྒོལ་བ་སྤྱིའི་སྒོ་ནས་ཕྱིར་བཟློག་པ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ཚེ་སྤྱི་དབང་པོས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པས། སྒྲ་ཡང་རྟག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲ་བ་ནི། དམ་བཅའ་བ་ལ་གནོད་པ་སྟེ། སྔར་སྒྲ་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་དམ་བཅའ་བ་བཏང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་དམ་བཅས་པ་ཁས་བླངས་པ་བཏང་པའི་ཕྱིར། དམ་བཅས་པ་ལ་གནོད་པ་ཡིན་ན། རྣམ་པ་འདི་ལྟ་བུའི་སྒོ་ནས་དམ་བཅས་པ་བཏང་བ་ལས་། དམ་བཅའ་ལ་གནོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་ངེས་པ་འདི་སུས བྱས།རྣམ་པ་གཞན་གྱི་སྒོ་ནས་ཀྱང་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་བརྗོད་པ་ལ་སྩོགས་པ་དང་སྲིད་པ་ཉིད་དེ། གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་བརྗོད་པས་ཀྱང་རང་གི་ཕྱོགས་བཏང་བ་དང་། གཞན་གྱི་ཕྱོགས་ཁས་བླངས་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་ཉིད་ཀྱང་དམ་བཅས་པ་ལ་གནོད་པའི་གཙོ་བོའི་ རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟར་བསྟན་པས་དམ་བཅས་པ་ལ་གནོད་པར་བྱས་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། གནོད་པ་ཡང་ཕམ་པའོ།

即使陳述了事物的真理，因為無法通過駁斥對方的方式來展示真理，所以，反駁者在這裡也不是勝利者，因為他們展示了錯誤的事物。其他人是不合理的，所以不接受。如果說，這裡沒有如前所述的駁斥依據的定義，那麼，它就不是駁斥的依據，我們這樣說。 如果承認了不同例子的法在自己的例子中，那麼，就會損害立宗，爲了駁斥解釋「這是駁斥的依據」的想法，應該展示那些處於解釋位置的人所說的內容。當承認了不同例子的法在自己的例子中時，就應該說這是應該駁斥的。 所見也是如此，並且最終也是存在的，所以，所見的終點是自己的觀點。不同例子是不同的觀點，承認不同觀點的法在自己的觀點中是失敗。例如，如果說「聲音是無常的，因為它是感官可以感知的」，當反駁者通過普遍的方式來反駁時，如果說「如果普遍是感官可以感知的，那麼，聲音也會是常的」，那麼，這就是損害立宗，因為之前已經立宗說聲音是無常的。 在這裡，因為已經放棄了承認立宗，所以，如果損害了立宗，那麼，誰確定了這種通過這種方式放棄立宗，從而損害立宗的特殊性呢？通過其他方式，例如，陳述理由的過失等也是可能的。通過陳述成立對方的觀點，也會導致放棄自己的觀點，並承認對方的觀點。這本身也是損害立宗的主要原因。 因此，通過展示，損害了立宗，而損害也是失敗。 這段文字繼續探討了邏輯論證中立宗、反例、論證的有效性和勝負的判定等問題。它強調了立宗的重要性，以及如何通過反例來駁斥論證，並詳細討論了損害立宗的含義和後果。 立宗的重要性： 文中強調了立宗在論證中的重要性。它指出，立宗是論證的基礎，如果立宗被損害，那麼，整個論證就會失敗。這表明，清晰和準確的立宗是進行有效論證的關鍵。 反例的作用： 文中討論了反例在論證中的作用。它指出，反例可以用來駁斥論證，特別是當反例的法與論證的法相矛盾時。這表明，反例是檢驗論證有效性的重要工具。 損害立宗的含義和後果： 文中詳細討論了損害立宗的含義和後果。它指出，如果論證者承認了反例的法在自己的例子中，或者通過其他方式放棄了自己的立宗，那麼，就會被判定為失敗。這表明，保持立宗的一致性是進行有效論證的關鍵。 與現代邏輯學的聯繫： 現代邏輯學，特別是形式邏輯、反例理論和論證理論，對立宗、反例和論證的有效性進行了更加深入的研究。例如，形式邏輯可以使用形式語言來表達論證，從而更加精確地分析論證的有效性。反例理論則關注如何構造和使用反例來駁斥論證。論證理論則關注論證的本質、結構和評估，從而更好地理解論證的有效性和相關性。 總的來說，這段文字型現了古代邏輯學對立宗、反例和論證有效性的深刻理解，並與現代邏輯學的相關概念有著密切的聯繫。雖然古代邏輯學在形式化方面不如現代邏輯學，但其對論證的思考為後來的邏輯學發展提供了重要的啟示。

།འདི་ཡང་སྤྱི་རྟག་སྟེ། དབང་པོས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ལ། སྒྲ་ཡང་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འབྲེལ་པ་ཉིད་དེ་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ། རང་ཉིད་དབང་ པོས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར།སྒྲ་ནི་མི་རྟག་སྟེ། བུམ་པ་ལྟ་བུ་ཞེས་སྨྲ་བ། གང་གིས་སྤྱི་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ཙམ་གྱིས་སྒོ་ནས་སྒྲ་རྟག་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱེད། སྤྱི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱང་དབང་པོས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཉིད་དེ་ནི་། བུམ་པ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་ཡང་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་བསྐྱེད་པར་ འགྱུར་གྱི།འདི་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཁས་བླངས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མི་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ཉིད་ཀྱང་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ཡིན་ན་ཡང་། སྤྱི་བསྟན་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། འདི་ལྟར་སྒྲ་རྟག་པ་ཡིན་པར་གཟུང་བར་བྱ་སྟེ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། མི་ཤེས་པའི་རྟོགས་པ་ དག་ལ་ནི།རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟག་པར་སྤྱི་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས། དེའི་ཆོས་སྒྲ་ལ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱེད་པ་སྟེ། གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ཁས་བླངས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །སྒྲ་མི་རྟག་ཅེས་བྱ་བ་བརྗོད་པ་ལ། སྒྲ་རྟག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ཀྱི་གཙོ་བོར་འགྱུར་བ་ཡིན་ གྱི།སྤྱི་རྟག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དབང་པོས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཉིད་ནི། རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པའི་ཕྱོགས་ལ་འཇུག་པས་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པ་ཁས་ལེན་པ་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་གྱི། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཁས་ལེན་པ་ནི། མ་ ཡིན་ཏེ།རྣམ་པ་འདིས་ནི་དམ་བཅས་པ་ལ་གནོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དམ་བཅས་པའི་དོན་བཀག་པ་ལ། ཆོས་རྣམ་པར་བརྟགས་ནས་དེའི་དོན་སྟོན་པ་ནི། དམ་བཅས་པ་གཞན་ནོ། །དམ་བཅས་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ནི་སྒྲ་མི་རྟག་སྟེ། དབང་པོས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་གཏན་ ཚིགས་དེ་ཉིད་འཁྲུལ་པར་བསྟན་ནས།དགག་པ་བྱས་པ་ལ་ཆོས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་རྣམ་པར་བརྟགས་ནས། སྤྱི་དང་བུམ་པ་དག་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་དང་ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་རྣམ་པར་བརྟགས་པའི་སྒོ་ནས་དམ་བཅས་པ་གཞན་བྱེད་དེ། དཔེར་ ན་བུམ་པ་ཐམས་ཅད་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྒྲ་དང་ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་པས་མི་རྟག་པ་ཞེས་པའོ།།དེ་ནི་དམ་བཅས་པ་གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ཏེ། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ནུས་པ་ཡོངས་སུ་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ།

即使展示了普遍是常的，說「因為它是感官可以感知的，所以聲音也是」，這僅僅是聯繫，它本身是存在的，因為它本身是感官可以感知的。說「聲音是無常的，像瓶子一樣」，通過僅僅展示普遍，如何理解聲音是常的呢？普遍是常的，也是感官可以感知的，即使在瓶子是無常的方面，也會產生懷疑，但這並非是承認了不同的觀點。 如果說，即使因為不理解，也是理解，那麼，即使這樣，展示普遍有什麼用呢？應該說，這樣理解聲音是常的，因為對於不理解的認知來說，沒有分別。通過展示普遍是常的，從而理解其法在聲音中，這不會變成承認了對方的觀點。 說「聲音是無常的」，說「聲音是常的」會變成對方觀點的核心，說「普遍是常的」則不是。因此，因為感官可以感知，所以，它會進入常和無常的觀點，從而產生混淆。承認論證的非支分是駁斥的依據，但承認不同的觀點則不是，因為這種方式會損害立宗。 在駁斥立宗的意義時，通過分析法性來展示其意義，則是其他的立宗。立宗本身的意義是「聲音是無常的，因為它是感官可以感知的」，通過展示這個理由是錯誤的，並且在駁斥后，通過分析法的特殊性，說普遍和瓶子並非都是普遍的，並且通過分析並非都是普遍的法，從而進行其他的立宗，例如，說瓶子並非都是普遍的，同樣，聲音也並非都是普遍的，所以是無常的。這就是其他的立宗，是駁斥的依據，因為完全不理解論證的能力。 這段文字繼續探討了邏輯論證中的普遍概念、反例、立宗的修改和論證的有效性等問題。它強調了清晰的定義和邏輯推理在論證中的重要性，並詳細討論瞭如何通過反例來駁斥論證，以及如何避免修改立宗而導致論證的失敗。 普遍概念的運用： 文中討論了普遍概念在論證中的運用。它指出，僅僅展示普遍概念並不能直接推導出結論，必須通過邏輯推理來建立普遍概念與具體事例之間的聯繫。這表明，清晰的定義和邏輯推理是進行有效論證的關鍵。 反例的作用： 文中再次強調了反例在論證中的作用。它指出，反例可以用來駁斥論證，特別是當反例的法與論證的法相矛盾時。這表明，反例是檢驗論證有效性的重要工具。 立宗的修改： 文中討論了修改立宗的問題。它指出，如果論證者在論證過程中修改了立宗，那麼，就會被判定為失敗。這表明，保持立宗的一致性是進行有效論證的關鍵。 論證的有效性： 文中強調了論證的有效性取決於其邏輯結構，而非其形式或內容。它指出，如果論證的邏輯推理是錯誤的，那麼，即使論證的形式看起來是正確的，也是無效的。 與現代邏輯學的聯繫： 現代邏輯學，特別是形式邏輯、反例理論、論證理論和謬誤理論，對普遍概念、反例、立宗的修改和論證的有效性進行了更加深入的研究。例如，形式邏輯可以使用形式語言來表達論證，從而更加精確地分析論證的有效性。反例理論則關注如何構造和使用反例來駁斥論證。論證理論則關注論證的本質、結構和評估，從而更好地理解論證的有效性和相關性。謬誤理論則關注邏輯推理中的常見錯誤，從而幫助人們避免謬誤。 總的來說，這段文字型現了古代邏輯學對普遍概念、反例、立宗的修改和論證有效性的深刻理解，並與現代邏輯學的相關概念有著密切的聯繫。雖然古代邏輯學在形式化方面不如現代邏輯學，但其對論證的思考為後來的邏輯學發展提供了重要的啟示。

།དེ་ནི་དམ་བཅས་པ་སྒྲ་མི་རྟག་ཅེས་ བྱ་བ་དམ་བཅས་པ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར།སྒྲ་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་དམ་བཅས་པ་ཕྱི་མ་དེའི་དོན་སྟོན་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་པ་ཡིན་ཏེ། སྔར་བསྟན་པའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བསྒྲུབ་པའི་དོན་གྱིས་དམ་བཅས་པ་སྟོན་པ་ནི། དེའི་དོན་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། དམ་བཅས་པ་དམ་བཅའ་ གཞན་གྱི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནུས་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འདིར་ཡང་དེ་སྐད་དུ་སྨྲས་པས་དམ་བཅས་པ་གཞན། སྔར་དམ་བཅས་པ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྟན་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་གྱི། །འོན་ཀྱང་གཏན་ཚིགས་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དབང་པོས་ གཟུང་བར་བྱ་བའི་གཏན་ཚིགས་སྤྱི་ལ་འཇུག་པས་འཁྲུལ་པར་བརྗོད་པ་ལ་ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་ཏེ།དབང་པོས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཁྱད་པར་བྱེད་པ་ཁས་བླངས་པས་འཁྲུལ་པ་སྤངས་པ་ཡིན་གྱི། དམ་བཅས་པ་གཞན་ཡང་སྨྲས་པ་ མ་ཡིན་ཏེ།ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་པ་ནི་སྒྲ་ལ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། དམ་བཅའ་བ་ཡང་བསྒྲུབ་བྱ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཡང་སྔར་དམ་བཅས་པ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། ཕྱིས་ཀྱི་དམ་བཅས་པ་སྨྲས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དམ་བཅས་པ་བསྟན་པ་དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་དམ་ བཅས་པས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་བརྗོད་པ་ཡིས།དམ་བཅས་པ་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་གཏན་ཚིགས་ལ་སོགས་པ་གཞན་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་པའི་ཆེད་དུ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་བསྟན་པར་འགྱུར་གྱི། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བསྟན་པ་ ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དཔེར་བརྗོད་པ་དང་ཆོས་མཐུན་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་པ་གཏན་ཚིགས་ཉིད་དུ་རིགས་ཀྱི། དམ་བཅའ་བ་ཉིད་དུ་མ་ཡིན་ནོ། །ཤིན་དུ་ཡང་དམ་བཅས་ པ་དམ་བཅས་པས་སྒྲུབ་པའི་ཆེད་དུ་སྨྲས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ།

這是爲了成立立宗「聲音是無常的」，說「聲音並非都是普遍的」，是爲了展示後面的立宗的意義。之前展示的，通過成立要成立的法來展示立宗，是爲了展示其意義。如果說，立宗不能成立其他的立宗，那麼，這就是駁斥的依據，那麼，即使在這裡也這樣說，也是其他的立宗，爲了成立之前的立宗。 這並非是要展示，而是要區分理由，說「因為感官可以感知的理由是普遍的，所以是錯誤的」，說「並非都是普遍的，因為它是感官可以感知的」，這是通過承認區分理由來消除錯誤，並非是說了其他的立宗，因為「並非都是普遍的」在聲音中是成立的，並且，立宗也是爲了展示要成立的法。 如果說，爲了成立之前的立宗，說了後面的立宗，那麼，展示立宗也是不合理的，因為通過立宗來成立，通過說「爲了成立立宗」，這不會變成其他的立宗，而是爲了成立理由等，承認了要成立的法，所以，會展示成立的論證，而不是展示要成立的法。 例如，因為在所有同法等理由的定義中，都有「並非都是普遍的」，並且「並非都是普遍的」是理由，而不是立宗。即使說「立宗是爲了通過立宗來成立」，這也是不相關的。 這段文字繼續探討了邏輯論證中的立宗、理由、論證的有效性和相關性等問題。它強調了立宗和理由之間的關係，以及如何通過區分理由來避免謬誤，並詳細討論了修改立宗和論證的相關性問題。 立宗和理由的關係： 文中強調了立宗和理由之間的關係。它指出，理由是用來支援立宗的，而立宗則是論證的目標。這表明，清晰地理解立宗和理由之間的關係是進行有效論證的關鍵。 區分理由的重要性： 文中討論了區分理由的重要性。它指出，通過區分理由，可以避免謬誤，特別是當理由是普遍的，而結論是具體的時。這表明，邏輯分析和批判性思維是避免謬誤的關鍵。 修改立宗的問題： 文中再次討論了修改立宗的問題。它指出，如果論證者在論證過程中修改了立宗，那麼，就會被判定為失敗。這表明，保持立宗的一致性是進行有效論證的關鍵。 論證的相關性： 文中強調了論證的相關性。它指出，論證應該專注于相關的問題，而非討論不相關的內容。這表明，論證的目的是爲了理解，而非爲了轉移話題或迷惑對方。 與現代邏輯學的聯繫： 現代邏輯學，特別是形式邏輯、論證理論和謬誤理論，對立宗、理由、論證的有效性和相關性進行了更加深入的研究。例如，形式邏輯可以使用形式語言來表達論證，從而更加精確地分析論證的有效性。論證理論則關注論證的本質、結構和評估，從而更好地理解論證的有效性和相關性。謬誤理論則關注邏輯推理中的常見錯誤，從而幫助人們避免謬誤。 總的來說，這段文字型現了古代邏輯學對立宗、理由、論證的有效性和相關性的深刻理解，並與現代邏輯學的相關概念有著密切的聯繫。雖然古代邏輯學在形式化方面不如現代邏輯學，但其對論證的思考為後來的邏輯學發展提供了重要的啟示。

།གང་གིས་སྔར་དམ་བཅས་པ་སྨྲས་ནས། གཏན་ཚིགས་དང་དཔེ་ལ་སོགས་པ་དག་བརྗོད་ཅེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེས་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་གིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་གོ་རིམས་ཤེས་པ་ཡིན་ན་ནང་གི་ དབང་པོ་ཉམས་པ་མེད་པར་དམ་བཅས་པ་ཁོ་ན།དམ་བཅས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཆེད་དུ་ཁས་བླངས་པའི་སྒོ་ནས་འདིར་དམ་བཅས་པ་ཙམ་གྱིས་གྲུབ་པར་འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར་དང་པོར་གཏན་ཚིགས་སྨྲ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པར་འབྲེལ་པ་ཡོངས་སུ་བགྲང་བར་མི་ནུས་པ་ ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར།དམ་བཅས་པ་གཞན་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ལ་དམ་བཅས་པ་གཞན་མཚན་ཉིད་ངེས་པའི་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ཉིད་དེ། ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ཡང་། རིགས་པ་མེད་པར་རྗོད་བྱེད་པ་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་མཚན་ཉིད་གཅིག་བརྗོད་པར་བྱའི། མཁས་པའི་རྒོལ་བ་དག་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པའི་ཐ་སྙད་འགའ་ཞིག་ཀྱང་སྔར་མ་མཐོང་བ་གང་གིས་དེའི་དོན་རྩོལ་བས་བྱེད། བྱིས་པའི་བརྗོད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཀྱང་བསྟན་བཅོས་ལ་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་ལ། འཇུག་ན་ཡང་མཐར་ཐུག་པ་མེད་དེ། དེ་དག་ལ་མཐར་ཐུག་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི ཕྱིར་རོ།།མཁས་པ་དག་གིས་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་པ་ལ་སོགས་པ་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་མཐོང་ཞིང་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་དེ་ཐ་སྙད་ཀྱང་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དེ་འདྲ་བའི་ཕམ་པའི་རྟེན་དུ་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་འདིར་རྒོལ་བའི་འདོད་པ་ལྡོག་པ་གང་གི་ཚེ་ གཞན་མ་ངེས་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པ་མ་ངེས་པ་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རྒོལ་བ་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་ཕྱིར་རྒོལ་བས་སྤྱི་ཡོད་པ་དང་། དབང་པོས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པ་དང་། རྟག་པར་ཚད་མས་སྒྲུབ་པར་ནུས་ན་ འགྱུར་རོ།།ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་བསྟན་བཅོས་ལ་བརྟེན་ནས་ཁས་ལེན་པའི་དོན་དེ་དག་ཚད་མས་མ་བསྟན་པ། ཡང་དག་པའི་སྐྱོན་བརྗོད་པ་མེད་པས་འགའ་ཞིག་ཕམ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁས་བླངས་པ་ཙམ་གྱིས་དངོས་པོ་གྲུབ་པ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཕྱིར་རྒོལ་བའི་སྐྱོན་མ་ བསྟན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ།།ཚད་མས་མ་བསྒྲུབས་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་རྗོད་པ་ལས་རྒྱལ་བར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །རྒོལ་བའི་འདོད་པའི་དོན་མ་ལོག་ན་ཡང་སྐྱོན་འགའ་ཡང་མེད་དོ་། ཁྱད་པར་བརྗོད་པའི་སྒོ་ནས་གཏན་ཚིགས་ནུས་པ་ཉེ་བར་མ་བསྒྲུབས་པའི་ཕྱིར་རོ་། །དམ་བཅའ་བ་དང་གཏན་ ཚིགས་འགལ་བ་ནི།དམ་བཅའ་བ་དང་འགལ་བ་སྟེ། དཔེར་ན་ཡོན་ཏན་ལས་མ་རྟོགས་པའི་རྫས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམ་བཅའ་བའོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལས་དོན་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་འདིར་དམ་བཅའ་བ་དང་གཏན་ཚིགས་དག་ཏུ་འགལ་བའོ།

如果說，某人先說了立宗，然後陳述理由和例子等，如果他知道通過一些方式來成立的順序，那麼，在內部感官沒有衰退的情況下，僅僅是立宗，通過承認爲了成立立宗，在這裡，僅僅通過立宗就想成立，因此，首先不應該說理由，因為無法完全列舉這種方式的聯繫。對於陳述其他立宗，沒有其他立宗定義確定的聯繫，說這是駁斥的依據，也是不合理的，說這是駁斥的依據，應該陳述這樣一種定義。智者的論辯者們，之前沒有見過這種形式的言辭，誰會通過努力來理解其意義呢？即使依賴於孩童的言辭，也不會進入論著，即使進入，也不會有最終的結果，因為他們沒有最終的結果。即使智者們也沒有進行非常詳細的分析，所以，會看到並使用「陳述不成立等」這樣的言辭，因為看到了言辭，所以，會把這作為失敗的依據。 因此，在這裡，當論辯者的意願顛倒時，當他人陳述不確定時，因為陳述了不確定的非成立的論證支分，所以，論辯者是駁斥的依據。如果反駁者能夠通過量來成立普遍存在、感官可以感知和常，那麼，就會改變。依賴於非量的論著，那些沒有通過量來展示的承認的意義，因為沒有陳述正確的過失，所以，有些人不是失敗者，因為僅僅通過承認，事物也不會成立，並且反駁者沒有展示過失。陳述沒有通過量成立的論證，也不會變成勝利者。即使論辯者的意願沒有顛倒，也沒有任何過失，因為沒有通過區分來成立理由的能力。 立宗和理由的矛盾，就是與立宗矛盾。例如，「不能通過功德來理解的物質」是立宗，「因為不能在色等中找到意義」是理由，在這裡，這就是立宗和理由的矛盾。 這段文字繼續探討了邏輯論證中的立宗、理由、論證的有效性、相關性和量的問題。它強調了論證的順序、理由的重要性以及對論證進行詳細分析的必要性，並討論了立宗和理由之間的矛盾，以及量在論證中的作用。 論證的順序： 文中討論了論證的順序。它指出，在論證中，不應該先說理由，而應該先說立宗，因為理由是爲了支援立宗的。這表明，清晰的論證結構是進行有效論證的關鍵。 理由的重要性： 文中強調了理由在論證中的重要性。它指出，理由是用來支援立宗的，如果理由不成立，那麼，立宗也就不能成立。這表明，選擇合適的理由是進行有效論證的關鍵。 詳細分析的必要性： 文中強調了對論證進行詳細分析的必要性。它指出，即使智者也需要進行詳細的分析，才能避免謬誤，並正確地評估論證的有效性。這表明，批判性思維和邏輯分析能力在進行有效論證方面至關重要。 立宗和理由的矛盾： 文中討論了立宗和理由之間的矛盾。它指出，如果立宗和理由是矛盾的，那麼，整個論證就是無效的。這表明，保持立宗和理由之間的一致性是進行有效論證的關鍵。 量在論證中的作用： 文中討論了量在論證中的作用。它指出，如果論證依賴於非量的論著，那麼，論證的結論就不能被認為是可靠的。這表明，量在論證中具有重要作用。 與現代邏輯學的聯繫： 現代邏輯學，特別是形式邏輯、論證理論、謬誤理論和認識論，對論證的順序、理由、有效性、相關性和量的問題進行了更加深入的研究。例如，形式邏輯可以使用形式語言來表達論證，從而更加精確地分析論證的有效性。論證理論則關注論證的本質、結構和評估，從而更好地理解論證的有效性和相關性。謬誤理論則關注邏輯推理中的常見錯誤，從而幫助人們避免謬誤。認識論則關注知識的來源和可靠性，從而更好地評估論證的可靠性。 總的來說，這段文字型現了古代邏輯學對論證的順序、理由、有效性、相關性和量等問題的深刻理解，並與現代邏輯學的相關概念有著密切的聯繫。雖然古代邏輯學在形式化方面不如現代邏輯學，但其對論證的思考為後來的邏輯學發展提供了重要的啟示。

། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་དམ་བཅས་པ་དང་འགལ་བ་ཡང་བསྟན་ཏེ། གང་ལ་དམ་བཅའ་བ་རང་གི་ཚིག་དང་འགལ་བར་འགྱུར་བ་ནི་དཔེར་ན་དགེ་སྦྱོང་མ་སྦྲུམ་མའམ། བདག་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །གཏན་ཚིགས་ལ་འགལ་བ་ཡང་། གང་ལ་དམ་བཅས་པ་གཏན་ཚིགས་ལ་གནོད་པ ནི་དཔེར་ན་ཐམས་ཅད་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཏེ།ཚོགས་པ་ལ་དངོས་པོའི་སྒྲ་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །དེ་དག་གིས་ནི་དམ་བཅའ་བ་དང་དཔེའི་འགལ་བ་དང་། གཏན་ཚིགས་དང་དཔེ་ལ་སོགས་པའི་འགལ་བ་དང་། ཚད་མའི་འགལ་བ་དམ་བཅའ་བ་དང་གཏན་ཚིགས་དག་ལ་ ཡང་བརྗོད་པར་བྱའོ།།གཞན་གྱི་ཕྱོགས་ལ་བ་ལང་ཉིད་ལ་སྩོགས་པ་རང་ལ་གྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་མ་ངེས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་སྟེ། གཞན་གྱི་ཕྱོགས་ལ་རང་ལ་གྲུབ་པའི་བ་ལང་ཉིད་ལ་སོགས་པས་འཁྲུལ་པར་བརྗོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འགལ་བ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །རང་གི་ ཕྱོགས་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཡང་སྟེ།གང་རང་གི་ཕྱོགས་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་ཡང་གཏན་ཚིགས་སྦྱོར་བ་སྟེ། སྒྲ་མི་རྟག་སྟེ་དབང་པོས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེའི་རང་ལ་གྲུབ་པ་བ་ལང་ཉིད་ལ་སོགས་པ་མི་རྟག་པ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་འགལ་བ་ཡིན་ ཞིང་གཉི་གའི་ཕྱོགས་ཀྱིས་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ན་ནི་མ་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ།གང་གཉི་གའི་ཕྱོགས་ཀྱིས་ཁས་བླངས་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་མ་ངེས་པར་བརྗོད་དོ། །འདིར་ཡང་དམ་བཅས་པ་ལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚིག་སྦྱོར་བ་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་རྟེན་ནམ་དེས་བྱས་པའི་གཏན་ ཚིགས་དང་དཔེ་དག་ལ་འགལ་བ་མེད་པས་དམ་བཅའ་བ་དང་གཏན་ཚིགས་དག་འགལ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།

通過它也展示了與立宗的矛盾。如果立宗與自己的言辭相矛盾，例如，說比丘尼是孕婦，或者說「無我」等等。與理由的矛盾，如果立宗損害了理由，例如，說「一切都是不同的，因為在集合中使用了事物的聲音」等等。通過這些，也應該陳述立宗與例子的矛盾，理由與例子等的矛盾，以及與量的矛盾，在立宗和理由中也是如此。 爲了展示在對方的觀點中，牛等在自己中是成立的，從而是不確定的，所以是矛盾。應該知道，如果在對方的觀點中，說牛等在自己中成立，從而導致錯誤，那麼，這就是矛盾。 還有與自己觀點無關的，如果將理由與自己觀點無關的聯繫起來，例如，說「聲音是無常的，因為它本身是感官可以感知的」，那麼，因為在自己中成立的牛等與無常相矛盾，所以是矛盾。如果雙方都承認，那麼，就是不確定的，因為如果事物是雙方都承認的，那麼，就說是不確定的。 在這裡，也是爲了阻止在立宗中聯繫成立的言辭。因為依賴於它或它所做的理由和例子沒有矛盾，所以，說立宗和理由是矛盾的，沒有任何駁斥的依據。 這段文字繼續探討了邏輯論證中的矛盾、不確定性和相關性等問題。它詳細討論了立宗、理由和例子之間的矛盾，以及如何通過識別這些矛盾來駁斥論證，並討論了不確定性和相關性在論證中的作用。 立宗、理由和例子之間的矛盾： 文中詳細討論了立宗、理由和例子之間的矛盾。它指出，如果立宗、理由或例子之間存在矛盾，那麼，整個論證就是無效的。這表明，保持論證內部的一致性是進行有效論證的關鍵。 不確定性： 文中討論了不確定性在論證中的作用。它指出，如果論證的前提或結論是不確定的，那麼，論證的結論就不能被認為是可靠的。這表明，清晰和準確的定義是進行有效論證的關鍵。 相關性： 文中討論了相關性在論證中的作用。它指出，如果論證的理由與立宗無關，那麼，論證就是無效的。這表明，論證應該專注于相關的問題，而非討論不相關的內容。 與現代邏輯學的聯繫： 現代邏輯學，特別是形式邏輯、謬誤理論和論證理論，對矛盾、不確定性和相關性進行了更加深入的研究。例如，形式邏輯可以使用形式語言來表達論證，從而更加精確地分析論證的有效性。謬誤理論則關注邏輯推理中的常見錯誤，從而幫助人們避免謬誤。論證理論則關注論證的本質、結構和評估，從而更好地理解論證的有效性和相關性。 總的來說，這段文字型現了古代邏輯學對矛盾、不確定性和相關性的深刻理解，並與現代邏輯學的相關概念有著密切的聯繫。雖然古代邏輯學在形式化方面不如現代邏輯學，但其對論證的思考為後來的邏輯學發展提供了重要的啟示。

།གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ནི་འགྱུར་བ་སྦྱོར་བ་མེད་དུ་ཟིན་ཀྱང་གོ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ན་དམ་བཅའ་བ་དང་། གཏན་ཚིགས་དང་འགལ་བར་ འགྱུར་ཏེ།དཔེར་ན་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དག་ལས་དོན་གཞན་རྫས་མ་དམིགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། ཡོན་ཏན་ལས་ཐ་དད་པ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དག་ལས་དོན་གཞན་རྫས་མ་དམིགས་སོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཀྱང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དག་འགལ་བ་ཉིད་དུ་ཁོང་དུ་ ཆུད་པར་འགྱུར་ཏེ།དེ་ལས་དོན་གཞན་མི་དམིགས་པ་དང་། དེ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། བདེན་མོད་ཀྱི་གལ་ཏེ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ལས་བཟློག་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ན་འགལ་བར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་དམིགས་པའི་རིགས་བྱར་གྱུར་པ་ ཉིད་ཀྱིས།རྫས་ཡོད་པ་ཉིད་ཁས་བླངས་པ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་སྣང་བ་ལས་ཐ་དད་པ་རང་གི་སྣང་བ་མི་དམིགས་པ་དེ་ནི། དེ་ལས་ཐ་དད་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་པ་འདོད་པ་ལས་བཟློག་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དང་། འགལ་བའི་གཏན་ཚིགས་སུ་ཁོ་བོ་ཅག་གིས་སྨྲས་ པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར།འདི་ལྟར་དམ་བཅའ་བ་དང་། གཏན་ཚིགས་ཀྱི་འགལ་བ་དེ་ལྟ་བུ་འདོད་ན། འདི་ཚར་བཅད་པའི་གནས་སུ་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན་དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པ་མི་འདོད་པ་དེའི་ཚེ། དམ་བཅའ་དང་གཏན་ཚིགས་འགལ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་ པ་དག་ཀྱང་དངོས་པོ་འགའ་ཞིག་ལས་བསྐལ་བ་དག་ཐ་དད་པས་མི་དམིགས་པ་ཡང་ཐ་དད་པའི་དངོས་པོ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ།།གང་དེ་སྐད་དུ་དམ་བཅའ་བ་རང་གི་ཚིག་དང་འགལ་བ་ཡང་འདི་ཉིད་དམ་བཅའ་བ་དང་འགལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ། དེ་ལ་འདི་ཉིད་ཚར་བཅད་པའི་ རྟེན་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པ་དམ་བཅའ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚིག་གི་སྦྱོར་བའོ།།འགལ་བ་མེད་དེ་དེའི་རྟེན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་དམ་བཅའ་ལ་མ་ལྟོས་པར་ཡང་འགལ་བ་ཡིན་ན་རྟེན་ དུ་ཡང་འགྱུར་རོ།།དམ་བཅའ་བའི་རྟེན་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་། སྦྱོར་བ་བྱས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཕམ་པ་སྐྱེས་ཏེ། སྐབས་སུ་བབ་པ་ཉེ་བར་བསྡུ་བའི་མཐའ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་། །འགལ་བ་བརྗོད་པ་དོན་མེད་པ་ཅན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཕམ་པ་ལ་ཕམ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཐལ་བར་བྱས་ པ་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་བཞིན་ནོ།།གང་དུ་གང་ཞིག་རྣམ་པར་དཔྱད་པའི་ཞར་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་གཅིག་ལ་གཏན་ཚིགས་མང་པོ་བརྗོད་པ་དག་ནི། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྒོ་ནས་དེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་སྒྲུབ་པའི་ཆེད་དུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ནུས་པ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་གཞན་དུ་ན་གཉིས་པོ་དོན་མེད་ པའི་ཕྱིར་རོ་།།གལ་ཏེ་དེ་ལ་ཡང་སྦྱོར་བ་གཅིག་མེད་པར་གཞན་དུ་ཡང་མི་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ། གཉིས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་འགའ་ཞིག་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁོང་དུ་མ་ཆུད་པ་བསྟན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

即使沒有聯繫，如果能夠理解，那麼，就會與立宗和理由相矛盾。例如，如果說，在色等中找不到其他物質，那麼，即使已經展示了，在色等中找不到與功德不同的其他物質，也會理解要成立的法和成立的論證是矛盾的。如果說，如何才能在其中找不到其他物質，並且它是不同的呢？ 確實如此，但是，如果理由成立了與要成立的法相反的法，那麼，就會矛盾。例如，通過成為被感知的事物，承認了物質的存在，在色等顯現中，找不到與自己的顯現不同的，那麼，它就不是與它不同的存在，因為成立了與想要成立的不同的法，並且我們已經說了這是矛盾的理由。如果想要這種立宗和理由的矛盾，那麼，這就是駁斥的依據。 或者，如果不想要成為被感知的事物，那麼，立宗和理由就沒有絲毫矛盾，因為即使是不同的，也是因為一些事物是不同的，所以，即使找不到，也是不同的事物。如果說，立宗與自己的言辭相矛盾，那麼，這就是與立宗相矛盾，並且，這會成為駁斥的依據，因為這是立宗成立的言辭的聯繫，而不是成立的論證支分。沒有矛盾，因為這是它的依據。如果它與立宗無關也是矛盾的，那麼，也會成為依據。 立宗的依據，通過聯繫，就會產生失敗，因為這是接近結論的終點。陳述矛盾是沒有意義的，就像爲了失敗而連線失敗一樣。如果說，在分析的過程中，爲了成立一個要成立的法，陳述了多個理由，那麼，這是有能力的，因為這是通過分別來成立要成立的法，否則，兩者都是沒有意義的。 如果說，即使沒有一個聯繫，也不會變成其他的，那麼，就沒有第二個成立的論證，因為沒有展示不理解。 這段文字繼續探討了邏輯論證中的矛盾、相關性、論證的有效性和論證的策略等問題。它詳細討論了立宗和理由之間的矛盾，以及如何通過識別這種矛盾來駁斥論證，並討論了論證中多個理由的作用，以及如何避免無效的論證。 立宗和理由之間的矛盾： 文中再次強調了立宗和理由之間的矛盾。它指出，如果立宗和理由之間存在矛盾，那麼，整個論證就是無效的。這表明，保持論證內部的一致性是進行有效論證的關鍵。 論證的有效性： 文中強調了論證的有效性。它指出，如果論證的邏輯推理是錯誤的，或者論證的前提是不成立的，那麼，論證就是無效的。這表明，邏輯推理和前提的可靠性是進行有效論證的關鍵。 論證的策略： 文中討論了論證的策略。它指出，在論證中，可以使用多個理由來支援一個立宗，但這些理由必須是相關的，並且能夠有效地支援立宗。這表明，論證的策略和技巧在進行有效論證方面也具有重要作用。 與現代邏輯學的聯繫： 現代邏輯學，特別是形式邏輯、謬誤理論和論證理論，對矛盾、相關性、論證的有效性和論證的策略進行了更加深入的研究。例如，形式邏輯可以使用形式語言來表達論證，從而更加精確地分析論證的有效性。謬誤理論則關注邏輯推理中的常見錯誤，從而幫助人們避免謬誤。論證理論則關注論證的本質、結構和評估，從而更好地理解論證的有效性和相關性。 總的來說，這段文字型現了古代邏輯學對矛盾、相關性、論證的有效性和論證策略的深刻理解，並與現代邏輯學的相關概念有著密切的聯繫。雖然古代邏輯學在形式化方面不如現代邏輯學，但其對論證的思考為後來的邏輯學發展提供了重要的啟示。

།དེའི་ཕྱིར་དམ་བཅའ་བ་དང་རང་གི་ཚིག་དང་འགལ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ ཚར་བཅད་པའི་གནས་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།བདག་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལ་ཡང་འགལ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་བདག་གི་སྒྲའི་དོན་དངོས་པོ་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཉིད་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲའི་དོན་འགེགས་ན་ནི་འགལ་བར་འགྱུར་ན། རང་གི་ མཚན་ཉིད་སྒྲའི་དོན་ཡང་མ་ཡིན་ནོ།།གང་ཡང་དམ་བཅས་པས་གཏན་ཚིགས་ལ་གནོད་པའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་དང་འགལ་བར་སྟོན་ཏེ། དཔེར་ན་ཐམས་ཅད་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཏེ། ཚོགས་པ་ལ་དངོས་པོའི་སྒྲ་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུ་འདི་ལ་དམ་བཅའ་ བའི་སྦྱོར་བ་ཡང་མེད་ཅིང་གཏན་ཚིགས་ཅི་ཡང་མེད་ན་ཅི་ཡིས་འགལ་བར་འགྱུར།འོན་ཀྱང་བསྟན་པའི་དོན་ཉེ་བར་བཤད་པའི་སྒོ་ནས་ཉེ་བར་བསྡུ་བའི་ཚིག་ནི་དེ་ཡིན་ཏེ། གཏན་ཚིགས་གཞན་དག་ཉིད་ཀྱིས་སྒྲ་ནི་ཁྱད་པར་ཅན་གཅིག་པར་རྗོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་དང་། སྣ་ཚོགས་པའི་དོན་གྱི་སྤྱི་བརྗོད་པར་ཡང་བསྟན་པས། སྒྲའི་དོན་ཐམས་ཅད་སྣ་ཚོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དངོས་པོ་གཅིག་གི་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྟན་ནས་འགའ་ཞིག་ལ་བརྟེན་ནས་ཐམས་ཅད་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །དེ་དག་གིས་ནི་འགལ་བ་བསལ་བའོ། །གཞན ཡང་དཔེ་ཉེ་བར་སྟོན་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ།དཔེར་ན་སྒྲ་ནི་མི་རྟག་སྟེ། བྱས་པ་དག་ནི་མི་རྟག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །དོན་འགའ་ཞིག་ལ་ལོག་པར་རྟོགས་པ་ལ་དོན་སྣ་ཚོགས་པའི་སྤྱི་རབ་ཏུ་གྲགས་པའི་སྒྲ་སྦྱོར་བ་ཉེ་བར་བསྟན་ནས། ལོག་པར་རྟོགས་པའི་གནས་བསྟན་ནས་ སྤྱིར་ཐམས་ཅད་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་མཇུག་སྡུད་པར་བྱེད་དོ།།གལ་ཏེ་དཔེའི་སྦྱོར་བ་སྤྱིའི་ཕྱིར་དྲང་པོ་ཁོ་ནར་དེའི་སྦྱོར་བའི་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་མི་སྦྱོར་བ་དང་། ལོག་པར་རྟོགས་པའི་ཡུལ་ཡང་མི་སྟོན་ཞེས་ན། མ་ཡིན་ཏེ་བསྡུས་ནས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དང་། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ ཚིག་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཡང་ཕྱིར་རོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དམ་བཅའ་བས་གཏན་ཚིགས་ལ་གནོད་པ་མེད་པ་དང་། གཅིག་ཉིད་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ་ཞེས་འགའ་ཞིག་སྨྲ་བ་ན། དེ་བསྡུས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཚོགས་པ་གཅིག་མི་འདོད་ན། གང་གིས་ན་འགལ་བར་འགྱུར། གང་ཡང་ དྲུག་གིས་ཅིག་ཅར་སྦྱར་བ་ལ་སྩོགས་པས་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཐ་དད་སྨྲ་བ་ཡིན་ཏེ།དེའི་གཅིག་ཚོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་ལ་གཅིག་དང་དུ་མ་དགག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་དེའི་ཚོགས་པ་འདོད་ པ་མ་ཡིན་ཞིང་།དེ་ལ་སྒྲ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་མེད་དོ། །འདི་སྔར་གྱི་དམ་བཅའ་དང་གཏན་ཚིགས་འགལ་བ་ལས་ཐ་དད་པ་མེད་ན་གང་གིས་ཐ་དད་པར་བརྗོད། གལ་ཏེ་དེར་ནི་གཏན་ཚིགས་དང་། དམ་བཅའ་བ་ལ་གནོད་པ་ཡིན་ནོ།

因此，說立宗與自己的言辭相矛盾，沒有任何駁斥的依據。說「無我」，也沒有矛盾，因為阻止了接受「我」這個詞的意義是實有的。如果阻止了詞的意義，那麼，就會矛盾，但自己的定義也不是詞的意義。 如果說，立宗損害了理由，從而展示與理由的矛盾，例如，說「一切都是不同的，因為在集合中使用了事物的聲音」，那麼，如果這個論證沒有立宗的聯繫，也沒有任何理由，那麼，如何才能矛盾呢？然而，爲了接近展示的意義，接近結論的言辭是這樣的：其他的理由本身就說聲音不是一個特殊的，並且也展示了陳述各種意義的普遍，通過展示聲音的意義，所有都是各種各樣的本質，沒有一個事物的自性，從而依賴於一些，說一切都是不同的。通過這些，就消除了矛盾。 此外，這也是爲了展示例子。例如，說「聲音是無常的，因為凡是所作都是無常的」。爲了糾正對一些意義的錯誤理解，展示了普遍常見的各種意義的詞，展示了錯誤理解的地方，從而總結說一切都是不同的。如果說，例子的聯繫僅僅是爲了普遍，而不是按照聯繫的順序來聯繫，並且也不展示錯誤理解的對象，那麼，不是這樣的，因為這是總結的展示，並且也不是成立的論證的言辭。 因此，如果有些人說立宗沒有損害理由，並且根本沒有一個，那麼，如果他們不想要總結的自性集合，那麼，如何會矛盾呢？如果說，通過六個同時連線等，說極微是不同的，那麼，他們不是想要成立一個集合的自性，而是爲了否定事物本身沒有一個和多個。因此，他們也不想要那個集合，並且，因為那不是聲音，所以，沒有矛盾。如果這與之前的立宗和理由的矛盾沒有不同，那麼，如何才能說不同呢？如果說，在那裡，損害了理由和立宗，那麼，就是這樣。 這段文字繼續探討了邏輯論證中的矛盾、相關性、論證的有效性、普遍概念和論證的策略等問題。它詳細討論瞭如何通過分析論證的結構和含義來識別矛盾，並討論了普遍概念在論證中的作用，以及如何使用例子來支援論證。 矛盾的識別： 文中強調了識別矛盾的重要性。它指出，在論證中，必須仔細分析論證的結構和含義，才能識別出矛盾。這表明，批判性思維和邏輯分析能力在進行有效論證方面至關重要。 普遍概念的作用： 文中討論了普遍概念在論證中的作用。它指出，普遍概念可以用來概括和總結論證的結論，並且可以用來支援論證的理由。這表明，清晰地理解普遍概念是進行有效論證的關鍵。 例子的作用： 文中討論了例子在論證中的作用。它指出，例子可以用來支援論證的理由，並且可以用來澄清論證的含義。這表明，選擇合適的例子是進行有效論證的關鍵。 與現代邏輯學的聯繫： 現代邏輯學，特別是形式邏輯、謬誤理論和論證理論，對矛盾、普遍概念、例子和論證策略進行了更加深入的研究。例如，形式邏輯可以使用形式語言來表達論證，從而更加精確地分析論證的有效性。謬誤理論則關注邏輯推理中的常見錯誤，從而幫助人們避免謬誤。論證理論則關注論證的本質、結構和評估，從而更好地理解論證的有效性和相關性。 總的來說，這段文字型現了古代邏輯學對矛盾、普遍概念、例子和論證策略的深刻理解，並與現代邏輯學的相關概念有著密切的聯繫。雖然古代邏輯學在形式化方面不如現代邏輯學，但其對論證的思考為後來的邏輯學發展提供了重要的啟示。

།འདིར་དམ་བཅའ་བ་དང་གཏན་ཚིགས་ ལ་ཡིན་པས་ཐ་དད་པ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན།དོན་ལ་འགལ་བ་ཡོད་ན་ནི་གཏན་ཚིགས་དང་། དམ་བཅའ་བ་དག་གནོད་བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོར་འགྱུར་ན། དོན་འགལ་བ་དེ་ཡང་གཉིས་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉི་ག་ལ་ཡང་ཕན་ཚུན་གནོད་བྱེད་ཡིན་ཏེ། དོན་གཅིག་ཡོད་ན་དོན་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་ རོ།།དེ་ལ་གཏན་ཚིགས་དང་དམ་བཅའ་བ་དག་གིས་འགལ་བའི་དཔེ་བརྗོད་པ། ལྷན་ཅིག་གམ་ཐ་དད་པ་དག་ལ་དོན་ཐ་དད་པ་ནི་ཅུང་ཟད་མེད་དོ། །གཞན་ཡང་འདི་ལ་འགལ་བ་དང་མི་འགལ་བ་སེམས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཡོད་ ན་རྟེན་ཐ་དད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར།མ་གྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་ནི་འདིར་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ། །དེ་ངེས་པར་བརྗོད་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་དེའི་ཆོས་གཞན་གྱིས་ཆོས་དེ་ཉིད་རྟོགས་པར་བསྟན་པས་ཕམ་པ་འདྲེན་པར་བྱེད་དོ། །ཕམ་པ་དེ་ལ་དེའི་དོན་དང་འགལ་བའི་དཔྱོད་པ་ཅུང་ ཞིག་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།གཞན་ཡང་ཐམས་ཅད་དུ་དམ་བཅའ་བ་དང་། གཏན་ཚིགས་ཀྱི་འགལ་བ་འདིར་འགྱུར་ན། གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་གྱི་རིགས་རྣམ་པ་གཉིས་པོ་འགལ་བ་ཉིད་དང་མ་གྲུབ་པ་དེ་ལས་མི་འདའོ། །ཆོས་ཅན་ལ་ཡོད་པའི་གཏན་ཚིགས་འགལ་བ་གྲུབ་པ་དེས། བསྒྲུབ་ པར་བྱ་བའི་ཆོས་བཟློག་པ་ཡིན་ཏེ།དམ་བཅའ་བའི་དོན་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བསྒྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱང་ཆོས་ཅན་ལ་དམ་བཅའ་བའི་དོན་གྲུབ་ན་གཅིག་དེ་ལ་འགལ་བའི་རང་བཞིན་དག་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པ་གཞན་ལྟར་ན་ནི་འགལ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཆོས་ཅན་རང་ བཞིན་མ་གྲུབ་པ་ལ་གཏན་ཚིགས་དང་དམ་བཅས་པ་བརྗོད་པ་དག་ལ་འགལ་བ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།ཆོས་ཅན་ལ་ཚད་མ་དང་འབྲེལ་བ་མེད་ན་ཡང་། གཉི་ག་ཐེ་ཚོམ་དུ་གྱུར་པ་དེ་ལྟར་ན་ཡང་། ཆོས་ཅན་ལ་གཏན་ཚིགས་ཡོད་པར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱང་གཏན ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་མ་ཡིན་ནོ།།མ་གྲུབ་པ་དང་འགལ་བ་དག་ལས་གཞན་དམ་བཅས་པ་གཏན་ཚིགས་འགལ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ཕམ་པའི་རྒྱུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མ་གྲུབ་པ་དང་འགལ་བ་ནི་། གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྡང་བར་བརྗོད་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དམ་བཅས་པ་ དང་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་འགལ་བ་ཐ་དད་དུ་བརྗོད་པར་མི་བྱའོ།།གལ་ཏེ་འགལ་བ་གཉི་ག་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། སྨྲ་བར་འདོད་པས་ཅིག་ཤོས་སྟོན་པར་འདོད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། དམ་བཅའ་བ་དང་གཏན་ཚིགས་འགལ་བ་ཞེས་བྱ་བ། དམ་བཅའ་བ་དང་གཏན་ཚིགས་ལ་ བརྟེན་པ་གཉི་ག་ལ་ཡང་བརྟེན་པར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་བདེན་ཏེ།དེ་ལ་གང་གི་ཚེ་དམ་བཅའ་བ་དང་འགལ་བར་འདོད་པ་དེའི་ཚེ་། གཏན་ཚིགས་འགལ་བ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་བས་ན་དམ་བཅའ་བ་དང་འགལ་བ་དང་གཏན་ཚིགས་འགལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྐྱོན་མེད་པར་བརྗོད་ པར་བྱའོ།

如果說，在這裡，立宗和理由是不同的，那麼，如果意義上有矛盾，那麼，理由和立宗就會變成損害的依據，因為意義上的矛盾也依賴於兩者。兩者也互相損害，因為如果有一個意義，就沒有其他的意義。 關於理由和立宗的矛盾的例子，在同時或不同的事物中，根本沒有不同的意義。此外，在這裡，沒有思考矛盾或不矛盾，因為如果有理由的聯繫，那麼，就是不同的依據。說不成立，理由本身不成立，這就是這裡的駁斥依據。如果確定要陳述，通過其他法來展示理解那個法，就會導致失敗。對於那個失敗，沒有任何與其意義相矛盾的分析。 此外，如果在這裡，一切都是立宗和理由的矛盾，那麼，理由的過失的兩種型別，矛盾和不成立，都不會超越這些。在有法性的理由中，成立的矛盾，就是與要成立的法相反，因為與立宗的意義相矛盾。如果要在有法性中成立立宗的意義，那麼，就不可能有矛盾的自性。如果不是這樣，就沒有矛盾。如果說，在法性本身不成立的情況下，陳述理由和立宗，那麼，就有矛盾，那麼，即使法性與量沒有聯繫，即使兩者都變成懷疑，即使懷疑法性是否有理由，不成立本身也不是理由的過失。 除了不成立和矛盾之外，沒有說立宗和理由矛盾的失敗的原因。不成立和矛盾，是爲了展示理由是像仇敵一樣陳述的，所以，不應該說立宗和理由的矛盾是不同的。如果說，因為矛盾依賴於兩者，所以，想要陳述的人想要展示其中一個，那麼，說立宗和理由的矛盾，確實會依賴於立宗和理由兩者，當想要與立宗矛盾時，就說是理由的矛盾。因此，應該說，沒有立宗的矛盾和理由的矛盾這樣的過失。 這段文字繼續探討了邏輯論證中的矛盾、不確定性、論證的有效性和論證的策略等問題。它詳細討論了立宗和理由之間的矛盾，以及如何通過分析論證的結構和含義來識別矛盾，並討論了不確定性和相關性在論證中的作用。 與現代邏輯學的聯繫： 現代邏輯學，特別是形式邏輯、謬誤理論和論證理論，對矛盾、不確定性、論證的有效性和論證的策略進行了更加深入的研究。例如，形式邏輯可以使用形式語言來表達論證，從而更加精確地分析論證的有效性。謬誤理論則關注邏輯推理中的常見錯誤，從而幫助人們避免謬誤。論證理論則關注論證的本質、結構和評估，從而更好地理解論證的有效性和相關性。 總的來說，這段文字型現了古代邏輯學對矛盾、不確定性、論證的有效性和論證策略的深刻理解，並與現代邏輯學的相關概念有著密切的聯繫。雖然古代邏輯學在形式化方面不如現代邏輯學，但其對論證的思考為後來的邏輯學發展提供了重要的啟示。

།དེ་ལ་གཏན་ཚིགས་དཔེ་ནི། སྒྲ་རྟག་སྟེ་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། དམ་བཅའ་བ་དང་འགལ་བ་ནི་བདག་མེད་ཅེས་བྱ་བ་དང་། དམ་བཅའ་བ་དང་གཏན་ཚིགས་ཕན་ཚུན་འགལ་བའི་དཔེ་ནི། ཡོན་ཏན་ལས་ཐ་དད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ སོགས་པ་དང་།དམ་བཅས་པ་གཏན་ཚིགས་ལ་འགལ་བའི་དཔེ་ནི་དངོས་པོ་གཅིག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུའོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་སྔར་བཤད་པའི་གཏན་ཚིགས་ལ་ལྟོས་པའི་འགལ་བ་ནི། ཐམས་ཅད་ལ་གཏན་ཚིགས་ལྟར་ སྣང་བ་ལས་མ་འདས་པའི་ཕྱིར་རོ།།ལྟོས་པ་མེད་པ་རང་ཉིད་འབའ་ཞིག་དམ་བཅའ་བ་དང་འགལ་བར་འདོད་པ་ལ། དམ་བཅའ་བས་གཏན་ཚིགས་འགལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་གཏན་ཚིགས་སྨོས་པ་དང་འབྲེལ་བ་མེད་ཅིང་། སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྟག་པའོ་ཞེས་བྱ་ བ་འདི་ལ་ཡང་གཏན་ཚིགས་འགལ་བར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དམ་བཅས་པས་གཏན་ཚིགས་ལ་གནོད་པ་ནི། གཏན་ཚིགས་འགལ་བ་ཡིན་པ་ཡིན་ན། འདིར་ནི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དམ་བཅའ་བ་ལ་གནོད་པའི་ཕྱིར། དམ་བཅའ་བ་དང་འགལ་བར་མི་རིགས་སོ། །གཉིས་ཀ་ལ་ བརྟེན་པའི་འགལ་བ་ཡང་།གནོད་པར་བྱ་བ་ལ་ལྟོས་ནས། འགལ་བར་གཞག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པ་དེ་དག་གིས་ཀྱང་བཞད་གེད་པ་རི་མོ་འདྲི་བའི་ཚུལ་དུ་དམ་བཅའ་བ་དང་དཔེ་འགལ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་ཡང་ཕྱོགས་སུ་བྱས་པའི་ཆོས་བཟློག་ པ་དང་ལྡན་པས་དཔེ་ལ་འགལ་བར་འགྱུར་ན།འགལ་བའི་དཔེ་ལ། ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཡོད་ཅིང་གཞན་དང་ཐུན་མོང་དུ་མ་གྱུར་པ་རབ་ཏུ་བསྒྲུབས་པ་དེའི་ཚེ་འགལ་བའི་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །རབ་ཏུ་མ་བསྒྲུབས་པ་ཉིད་ཐུན་མོང་དུ་འཇུག་པའི་ངེས་པའམ། འཇུག་པ་ མེད་ན་ཐུན་མོང་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་མ་ངེས་པའོ།།གལ་ཏེ་འགལ་བའི་དཔེ་ལ་མི་འཇུག་ཅིང་ལྡོག་པ་ལ་འཇུག་པའི་གཏན་ཚིགས་ལ། གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་ཅིང་དམ་བཅའ་བ་དང་དཔེའི་འགལ་བ་ཅུང་ཟད་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་། དེ་ཡང་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་གཏན་ཚིགས་ཉིད་ལྡོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེ་དང་འགལ་བའི་དམ་བཅའ་བ་དང་མཐུན་པའི་སྐྱོན་ཡིན་གྱི། ཆོས་མི་མཐུན་པའི་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་པར་འདོད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་མཐུན་པ་ཉིད་ཅན་གྱི་དཔེ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པའི་ཆོས་དང་ལྡན་པ་ནི། དངོས་པོ་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་འཁྲུལ་བ་མ་ཡིན་པ་དང་། གཏན་ཚིགས་འཁྲུལ་བ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་སྟོན་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། གཏན་ཚིགས་འབྲེལ་པ་མ་བསྟན་པ་ལས་ངེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན། དམ་བཅའ་བ་དང་དཔེའི་འགལ་བ་ཡང་། གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་ལས་འདས བ་མ་ཡིན་ནོ།

關於理由和例子的矛盾，例如，說「聲音是常的，因為它是生起的法」，與立宗的矛盾，例如，說「無我」，立宗和理由互相矛盾的例子，例如，說「與功德不同」等等，立宗與理由矛盾的例子，例如，說「沒有一個事物存在」等等，如果這樣說，那麼，不是這樣的，因為就像之前所說的，與理由相關的矛盾，不會超出一切都像理由的範疇。 對於想要與立宗矛盾的，沒有相關性，僅僅是自己，說立宗與理由矛盾，與理由的陳述沒有關係，並且說「因為是生起的法，所以是常的」，這也不應該被認為是理由的矛盾。如果說，立宗損害了理由，那麼，這就是理由的矛盾，但在這裡，因為理由損害了立宗，所以，不應該與立宗矛盾。關於依賴於兩者的矛盾，也是依賴於所損害的事物，所以，才被認為是矛盾。 就像之前所說的，通過這些，也應該像畫笑臉一樣，陳述立宗和例子的矛盾等等。如果說，在其中，與所確立的法相反，從而與例子矛盾，那麼，在矛盾的例子中，當所確立的法存在，並且與其他的不同時，這就是像矛盾的理由。如果所確立的法本身不成立，那麼，就是共同的，或者是不確定的。如果說，在矛盾的例子中，不成立，而在相反的理由中成立，那麼，理由沒有任何過失，而立宗和例子的矛盾是存在的，那麼，不是這樣的，因為這也是懷疑的理由，沒有相反的。這是與例子矛盾的立宗的過失，而不是不相似的法，因為這只是想要表達的。 在具有相似法的例子中，具有相反的法，並不是對事物要成立的法有錯誤，並且也無法展示理由沒有錯誤的法性，因為沒有展示理由的聯繫，所以是不確定的。因此，立宗和例子的矛盾，也不會超出像理由的範疇。 這段文字繼續探討了邏輯論證中的矛盾、相關性、論證的有效性和論證的策略等問題。它詳細討論了立宗、理由和例子之間的矛盾，以及如何通過分析論證的結構和含義來識別矛盾，並討論了不確定性和相關性在論證中的作用。 立宗、理由和例子之間的矛盾： 文中再次強調了立宗、理由和例子之間的矛盾。它指出，如果立宗、理由或例子之間存在矛盾，那麼，整個論證就是無效的。這表明，保持論證內部的一致性是進行有效論證的關鍵。 相關性： 文中討論了相關性在論證中的作用。它指出，如果論證的理由與立宗無關，或者例子與論證的結論無關，那麼，論證就是無效的。這表明，論證應該專注于相關的問題，而非討論不相關的內容。

།གལ་ཏེ་རྣམ་པ་གཉི་ག་ལྟར་ན་ཡང་སྐྱོན་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་དུ་བསྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་གི་གོ་རིམས་ཀྱི་ངེས་པའི་རྒོལ་བ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་སྔར་ཆགས་པའི་སྒོ་ནས་ཕམ་པ་ནི་སྐྱོན་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེ་དང་ཆོས་མཐུན་པ་ཉིད་ གཏན་ཚིགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ལ།འགལ་བ་དཔེ་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས། སྔར་བསྟན་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་གྱིས་ཕམ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཕྱིས་དཔེ་ལ་ལྟོས་པའི་འགལ་བ་དཔྱོད་པ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཏན་ཚིགས་ཀྱང་དཔེ་དང་འགལ་བ། གལ་ཏེ་ཐུན་མོང་མ་ ཡིན་པ་ནི་གཉི་ག་ལ་མི་འཇུག་པ་དང་འགལ་བ་ཉིད་ཀྱང་།གལ་ཏེ་ཆོས་མི་མཐུན་པ་ལ་འཇུག་ནའོ། །གཏན་ཚིགས་ཚད་མ་དང་འགལ་བ་ནི། དཔེར་ན་མི་སྲེག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གྲང་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་མ་གྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བའོ། །དམ་བཅའ་བ་དང་ཚད་མ་ འགལ་བ་ནི།རང་གི་ཚིག་གི་སྒོ་ནས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་དག་གི་ནང་དུ་འདུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བའི་ཚིག་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་བསྟན་ཏོ། །གང་ཡང་རྒོལ་བའི་ལན་གཞན་གྱི་ཕྱོགས་ལ། བ་ལང་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ རང་ལ་གྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་མ་ངེས་པ་དེ་ནི།འབྲེལ་ཡོད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཚེ་བ་ལང་ཉིད་ལ་སོགས་པ་རང་ལ་གྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་གཞན་ལ་འཁྲུལ་བར་སྒྲུབ་པར་འདོད་པར་འགྱུར་ན། དེ་རང་གི་ཕྱོགས་དང་འགལ་བར་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར། འགལ་བར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་རང་ཉིད་ཁས་ལེན་པའི་བ་ལང་ཉིད་ལ་གཏན་ཚིགས་འཇུག་པའི་ཕྱིར། ཐེ་ཚོམ་དུ་གྱུར་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་པ་མེད་པ་དེ་ལྟར་སྟོན་པར་བྱེད་དོ། །གཏན་ཚིགས་དེ་ཡང་། བ་ལང་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པའམ། མེད་པ་གང་ཡང་རུང་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ནུས་པ རབ་ཏུ་མ་བསྒྲུབས་པ་ནི་།ཐེ་ཚོམ་གྱི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། མ་ངེས་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། ནུས་པ་རབ་ཏུ་བསྒྲུབས་ན་ནི། །བ་ལང་ཉིད་ལ་གཏན་ཚིགས་རབ་ཏུ་མི་འཇུག་པས་ཐེ་ཚོམ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཐེ་ཚོམ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་བསལ་བའི་སྒོ་ནས་བསྒྲུབས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་གིས་རང་ གི་ཕྱོགས་ལ་མི་ལྟོས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ནི་མ་ངེས་པ་ཉིད་དུ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཡང་རང་མངོན་པར་འདོད་པ། རྟག་པ་བ་ལང་ཉིད་ལ་འཇུག་པའི་གཏན་ཚིགས་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པ་ན། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་བསྒྲུབས་པ་མེད་པས། གཏན་ཚིགས་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ ཉིད་སྨྲས་པ་ཡིན་ནོ།།གང་ཡང་གཉི་གའི་ཕྱོགས་ཁས་ལེན་པའི་སྒོ་ནས་དངོས་པོ་ལ་མ་ངེས་པ་བརྗོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ། དེ་ལ་ཡང་གདོན་མི་ཟ་བར་གཏན་ཚིགས་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་སྒོ་ནས་མ་ངེས་པ་བརྗོད་པར་བྱའོ།

如果說，在兩種情況下都有過失，那麼，不是這樣的，因為，在特別要成立的論證支分的順序中，論辯者由於理由的過失已經成立，所以，失敗，不需要依賴其他的過失。相似的例子是理由的定義，因為例子中沒有矛盾，所以，由於之前展示的理由的過失而失敗，所以，之後分析依賴於例子的矛盾是不合理的。理由也與例子矛盾。如果說，不共同的是在兩種情況下都不成立，那麼，即使在不相似的法中成立也是矛盾的。 與量相矛盾的理由，例如，說「不是不燃燒，因為是冷的」，這是像不成立的理由。與量相矛盾的立宗，是通過自己的言辭來陳述的。因為所有這些成立的論證都包含在像理由的範疇中，所以，通過像理由的言辭來展示。 如果說，論辯者的回答，在對方的觀點中，牛等在自己中成立，從而是不確定的，那麼，這不是相關的，因為當想要成立牛等在自己中成立，從而使他人迷惑時，他不想與自己的觀點相矛盾，所以，這不應該是矛盾的。因為理由適用於自己承認的牛等，所以，通過懷疑的自性來展示不理解。那個理由，如果不能成立牛等存在或不存在，那麼，這就是懷疑的原因，所以，是不確定的。如果能夠成立，那麼，理由不適用于牛等，所以，沒有懷疑，因為通過消除所有懷疑的方式來成立。通過這些，說不依賴於自己觀點的理由的聯繫是不確定的。 此外，如果自己想要，說適用於常的牛等的理由是不常的，那麼，因為沒有成立成立的論證支分，所以，說理由是懷疑的。如果說，通過雙方都承認的方式，說事物是不確定的，那麼，也應該通過懷疑理由的方式來表達不確定性。 這段文字繼續探討了邏輯論證中的矛盾、不確定性、論證的有效性和論證的策略等問題。它詳細討論了立宗、理由和例子之間的矛盾，以及如何通過分析論證的結構和含義來識別矛盾，並討論了不確定性和相關性在論證中的作用。

།དེ་མ་བསྒྲུབས་པ་ཡིན་ན་གཞན་ལ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ གཉི་ག་ལ་གྲུབ་པ་དང་གང་ཡང་རུང་བ་ལ།མ་ངེས་པ་ཉིད་ཡིན་པར་ཁྱད་པར་མེད་དེ། གང་ཡང་དཔེ་ལྟར་སྣང་བ་ནི་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་བརྗོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ལོགས་ཤིག་ཏུ་ཚར་བཅད་པའི་གནས་སུ་མ་བརྗོད་དོ་ཞེས་བསྟན་ པ།དེ་ཡང་ཡན་ལག་གཞན་སྨྲ་བས་རིགས་པ་མ་ཡིན་ལ། གང་ཡང་གཏན་ཚིགས་ལས་དཔེ་ཡན་ལག་ལོགས་ཤིག་ཏུ་སྨྲ་བ་དེ་ནི་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བར་བསྟན་པས། དཔེ་ལྟར་སྣང་བ་བསྟན་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚིག་གི་སྒོ་ནས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་བ་དེ་བས་སྒྲུབ་ པར་བྱེད་པ་གཞན་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་།།དཔེ་ལྟར་སྣང་བ་དག་།གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་དག་གི་ནང་དུ་འདུས་ན། དཔེ་ཡང་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ནང་དུ་འདུས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ཡང་དཔེ་ལོགས་ཤིག་ཏུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་མི་འགྱུར་ ཏེ།ལོགས་ཤིག་ཏུ་འཇུག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་དོན་གྱི་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ནང་དུ་འདུས་པའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་བསྒྲུབས་པས། དཔེ་ལོགས་ཤིག་ཏུ་བསྒྲུབས་པ་ནི་མེད་དོ། །གཞན་ཡང་རྒོལ་བ་ཕྱོགས་སྔ་མ་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་འབྲེལ་ པ་མེད་པ་ཚར་བཅད་པའི་གནས་སུ་རིགས་པ་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་དེ་དང་འབྲེལ་པ་ཐམས་ཅད་ཚིག་གི་སྒོ་ནས་བསྟན་པས་ལོགས་ཤིག་ཏུ་བཤད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་གཞན་གོ་བར་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་གཏན་ཚིགས་ལ་ནུས་པ་ མེད་པ་ཉིད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ།།འགའ་ཞིག་གཏན་ཚིགས་ལ་ནུས་པ་ཉིད་ཀྱང་། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་དོན་གཞན་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་རྩོམ་པར་མི་བྱེད་དེ། ནུས་པ་མེད་པའི་ལོག་པའི་འཇུག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱོགས་དགག་པ་ལ་དམ་བཅའ་བའི་དོན་སེལ་བ་ནི། དམ་བཅའ་བའི་ དོན་སེལ་བ་སྟེ།གང་གི་དམ་བཅའ་བའི་དོན་ནི་སྒྲ་མི་རྟག་པ་སྟེ། དབང་པོས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ། སྤྱི་ལ་འཇུག་པས་འཁྲུལ་པར་བསྟན་པས་དགག་པ་བྱ་བ་ལ། སུ་ཞིག་འདི་ལྟར་མི་རྟག་པར་སྨྲ་ཞེས་ནས། ཡོངས་སུ་དོར་བར་བྱེད་པ་དེའི་དམ་ བཅའ་བ་བསལ་བ་དེ་ནི་ཚར་གཅད་པའི་གནས་མ་ཡིན་ནོ།

如果說，在沒有成立的情況下，因為與其他相同，所以在兩種情況下成立或任何一種情況下，都是不確定的，沒有區別，因為像例子一樣顯現的，是像理由一樣顯現的先行者，所以，通過陳述來展示，不應該單獨陳述為駁斥的依據。 這也不合理，因為其他支分陳述者，如果從理由中單獨陳述例子支分，那麼，通過展示像理由一樣顯現的，不應該展示像例子一樣顯現的，因為通過它的言辭來理解，從而沒有其他的成立者。如果像例子一樣顯現的，包含在像理由一樣顯現的之中，那麼，例子也會包含在理由之中。即使這樣，例子也不會單獨成為成立的支分，因為沒有單獨的成立。通過例子來成立的意義，包含在理由之中，所以，通過成立理由，就沒有單獨成立的例子。 此外，論辯者，早期的觀點，與像理由一樣顯現的沒有關聯，不應該成為駁斥的依據，因為通過言辭來展示與像理由一樣顯現的所有關聯，所以，不應該單獨陳述。因為在理解其他意義等方面，理由本身沒有能力。有些人，即使理由本身有能力，也不會開始理解要成立的其他意義，因為這是沒有能力的錯誤的成立。 在駁斥觀點時，消除立宗的意義，就是消除立宗的意義。例如，立宗的意義是「聲音是無常的，因為它是感官可以感知的」，通過普遍成立來展示錯誤，從而被駁斥，如果說「誰會說這是無常的」，從而完全放棄，那麼，消除立宗不是駁斥的依據。 這段文字繼續探討了邏輯論證中的矛盾、不確定性、論證的有效性和論證的策略等問題。它詳細討論了立宗、理由和例子之間的關係，以及如何通過分析論證的結構和含義來識別錯誤，並討論了不確定性和相關性在論證中的作用。 立宗、理由和例子的關係： 文中強調了立宗、理由和例子之間的關係。它指出，例子應該包含在理由之中，而不是單獨成為成立的支分。這表明，論證的各個部分之間必須存在邏輯上的聯繫，才能構成一個有效的論證。

།འདིར་ཡང་གང་གི་ཚེ་གཏན་ཚིགས་འཁྲུལ་པ་བརྗོད་པས་ཀྱང་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཡོངས་སུ་བཏང་བ་མ་ཡིན་ནམ། ཅིའི་ཕྱིར་ཚར་བཅད་པའི་གནས་མ་ཡིན། གལ་ཏེ་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་བརྗོད་པས་ཚར་ བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འདིར་ད་ནི་དམ་བཅའ་བ་བསལ་བའི་ལན་ལ་ལྟོས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། དེའི་དེ་ཉིད་ཐོག་མར་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡོངས་སུ་བགྲང་མི་ནུས་ཤིང་། རྨོངས་པ་རབ་ཏུ་སྨྲ་བའི་བྱེད་པ་ཉེ་བར་འདོད་པ་དག་གིས་ཅི་དེ་ལྟ་བུ་བྱེད་པ་ནི་ ཤིན་ཏུ་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ།ཕྱོགས་བཀག་པ་ལ་མི་སྨྲ་བར་གྱུར་ན། མི་སྨྲ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཚར་བཅད་པའི་གནས་དང་། བྲོས་པར་གྱུར་པ་ལ། རབ་ཏུ་བྲོས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚར་གཅད་པའི་གནས་སུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་ཡང་བརྗོད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་འདི་ཡང་ འབྲེལ་པ་མེད་པའོ།།གཏན་ཚིགས་ཁྱད་པར་མེད་པ་བཀག་པ་བསྟན་ནས། ཁྱད་པར་འདོད་པ་ཉིད་ནི་གཏན་ཚིགས་གཞན་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་གསལ་བ་འདི་དག་ནི་རང་བཞིན་གཅིག་པ་ཡིན་ལ། ཚད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ལྟ་བུའི་འཁྲུལ་བ་སུན་དབྱུང་བ་ལ་གནས་པས་ སྨྲས་པ།རང་བཞིན་གཅིག་དང་འབྲེལ་བའི་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་ཚད་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འཇི་བའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་ཁམ་ཕོར་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་ཚད་མཐོང་བའི་ཕྱིར་། བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་། མ་རིག་པ་དང་འབྲེལ་བའི་རང་བཞིན་གཅིག་དང་འབྲེལ་པ་ཡོངས་སུ་ འགྱུར་བའི་ཚད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ།།གསལ་བ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པ་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་རང་བཞིན་སྣ་ཚོགས་པ་དེ་རང་བཞིན་གཅིག་དག་ལ་ཚད་མཐོང་བའི་བྱ་བས། རང་བཞིན་གཅིག་དང་འབྲེལ་པ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་ཚད་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འཁྲུལ་ པ་དེ་ལྟ་བུ་སུན་ཕྱུང་ནས།དེའི་རང་བཞིན་གྱི་ངོ་བོ་དང་འབྲེལ་བ་མེད་པའི་རང་བཞིན་གཅིག་ཡིན་ཞེས་སྨྲས་ལ། དེ་འདིར་ཁྱད་པར་མེད་པར་བསྟན་ནས། གཏན་ཚིགས་དགག་པ་ལ་ཁྱད་པར་སྨྲ་ན་ནི། ། གཏན་ཚིགས་གཞན་ཡོད་ན་ཡང་གཏན་ཚིགས་སྔ་མ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ པའི་ཕྱིར།ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ཡང་གཏན་ཚིགས་སྔ་མ་ཉིད་མ་ངེས་པར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། སུན་ཕྱུང་བའི་རྒོལ་བ་ལ་གཏན་ཚིགས་གཞན་དཔྱོད་པའི་ཉེ་བར་སྦྱོར་བས་ཅི་ཞིག་བྱ། འདི་ལྟར་རྒོལ་བ་སྔར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་གཏན་ཚིགས་མ་ངེས་པ་ ཉིད་དུ་བསྟན་པ།ལན་གྱི་སྐབས་འབྱེད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སུན་བྱུང་བར་འགྱུར་ལ། འོན་ཏེ་སྐབས་མི་འབྱེད་དེ་གཏན་ཚིགས་གཞན་རྗོད་པར་བྱེད་ན་ཡང་ཚར་གཅད་པའི་འོས་ཡིན་ཏེ། རྫོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

在這裡，如果說，當陳述了錯誤的理由時，難道不是已經完全放棄了相似的觀點嗎？為什麼不是駁斥的依據？如果說，陳述了像理由一樣顯現的，就是駁斥的依據，那麼，在這裡，現在應該如何看待消除立宗的回答呢？因為它的本身首先是駁斥的依據。其他無法完全列舉，並且想要接近那些說出大量愚癡行為的人，如果這樣做，就會非常過分，因為如果不能說出駁斥的觀點，那麼，不說就是駁斥的依據，並且如果逃跑，那麼，逃跑就是駁斥的依據，等等，也應該這樣說，因此，這也是不相關的。 通過展示沒有特殊性的理由被駁斥，想要特殊性本身就是其他的理由。例如，這些明亮的都是同一自性，因為是有限的。爲了駁斥這種錯誤，所以說，因為看到了與同一自性相關的普遍的量。因為在具有堅固自性的陶罐等中看到了量，所以，因為與快樂和痛苦以及無明相關的同一自性相關，所以是普遍的有限。所有這些明亮的都持有這些。因為通過看到各種各樣的自性在同一自性中的量，所以，看到了與同一自性相關的普遍的量。 通過駁斥這種錯誤，說它與自性的本質無關，是同一自性。在這裡，通過展示沒有特殊性，如果說，在駁斥理由時有特殊性，那麼，即使有其他理由，也是成立之前的理由，所以，是駁斥的依據，那麼，在這裡，因為說之前的理由是不確定的，所以，通過駁斥的論辯者來分析其他理由有什麼用呢？如果像這樣，論辯者之前成立的理由被展示為不確定的，那麼，通過區分回答的場合就會被駁斥。但是，如果不能區分場合，而陳述其他的理由，那麼，也應該被駁斥，因為是不完整的。 這段文字繼續探討了邏輯論證中的矛盾、不確定性、論證的有效性和論證的策略等問題。它詳細討論瞭如何通過分析論證的結構和含義來識別錯誤，並討論了不確定性和相關性在論證中的作用。 論證的錯誤： 文中強調了識別論證錯誤的重要性。它指出，如果論證的理由是錯誤的，或者論證的前提是不成立的，那麼，論證就是無效的。這表明，批判性思維和邏輯分析能力在進行有效論證方面至關重要。

། རྣལ་མའི་དོན་ལས་འབྲེལ་བ་མེད་པའི་དོན་གཞན་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱོགས་དང་གཉེན་པོ་ཡོངས་སུ་གཟུང་ཞིང་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ན་ཡང་སླར་སྨྲ་བ་ནི་སྒྲ་རྟག་སྟེ་རེག་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཏན་ཚིགས་སོ། །གཏན་ཚིགས་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་སྐད་ཀྱི་བྱིངས ལ་ཧོ་ནོ་སྟེ་ཏུའོ་རྐྱེན་བྱ་བའི་མཐའ་ཅན་གྱི་ཚིག་ནི་མིང་དང་།ཱ་ཁྱཱ་ཏ་དང་ཉེ་བར་བསྒྱུར་བ་དང་། ནི་བ་ཏ་ཞེས་བྱ་བ་སྐབས་མ་ཡིན་པའི་མིང་ལ་སྩོགས་པ་འདི། དོན་གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁས་བླངས་པའི་དོན་འབྲེལ་བ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཕྱོགས་ སྔ་མ་དང་།ཕྱི་མའི་རྒོལ་བ་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་རིགས་པ་ཡིན་ཏེ། སྐྱོན་སྟོན་པར་བྱེད་པ་གཉུག་མ་བོར་ནས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་བརྗོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། སྐྱོན་བརྗོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲུབ་པ་སྨྲ་བས་སྒྲུབ་པ་བཀོད་པ་སྟེ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པ་ལ་དེ་མ་བྱས་པར་ གཞན་ཞར་ལ་འོངས་པའམ།ཞར་ལ་འོངས་པ་མ་ཡིན་པས། དེ་མེད་ན་མེད་པ་མ་ཡིན་པ་ཅན་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ནི་ཕམ་པའི་གནས་སོ། །རྒོལ་བ་ཕྱི་མའི་སྐྱོན་བརྗོད་པ་ཙམ་ལས་གཞན་ཉེ་བར་བརྗོད་པ་ཡང་ངོ་། །ཡི་གེའི་གོ་རིམས་སྟོན་པ་དང་འདྲ་བར་དོན་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སྒྲ་རྟག་ སྟེ།ཛ་བ་ག་ཌ་ད་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཛྷ་བྷ་གྷཌྷ་དྷ། ལྟ་བུའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཚར་གཅད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་། །འབྲེལ་བ་མེད་པ་ཉིད་དེ་འདི་ཡང་ཡི་གེའི་གོ་རིམས་བསྟན་པ་ཉིད་འདོད་པའི་དོན་གྲུབ་པ་ལ་དོན་མེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། གང་ལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ ཡན་ལག་མ་ཡིན་པ་བརྗོད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱང་དོན་མེད་པ་ཡིན་ཏེ།བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཁྱད་པར་གྱི་རྣམ་པ་ཁས་ལེན་པ་ནི་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འདྲ་བ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་ཡོད་པ་མ་ ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།ཡི་གེའི་གོ་རིམས་བསྟན་པ་དང་འདྲ་བ་འདིར་ཁས་བླངས་པས་དེ་གཞན་ལས་ཀྱང་མེད་པ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟར་ནི་འགྱུར་ཏེ། དོ་ན་གཞན་ལ་སོགས་པ་ཚར་གཅད་པར་བྱ་བའི་གནས་སུ་མ་བརྗོད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་པས་དེ་ལྟར་ནི་ལོགས་ཤིག་ ཏུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ།དོན་མེད་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ།

與真實的意義無關的其他意義，就像之前所說的，如果完全接受定義的觀點和對立面，並且理由成立了要成立的法，那麼，再次說「聲音是常的，因為不是可觸的」，這就是理由。說理由，也是在詞的詞根上，以「ho no」為結尾，以「tu’o rkyen」為結尾的詞是名稱，與「ākhyāta」相似，以及「ni ba ta」等不合時宜的名稱。說「其他的意義」，是駁斥的依據，因為與所接受的意義沒有關聯，所以，之前的觀點和之後的論辯者都是駁斥的依據，這是合理的，因為放棄了展示過失的根本，並且沒有陳述成立的支分，並且沒有陳述過失。 說成立者陳述成立，對於要成立的法，如果沒有這樣做，而是附帶地出現，或者沒有附帶地出現，那麼，如果沒有它，就陳述沒有它的東西，這就是失敗的依據。之後的論辯者只是陳述過失，而沒有陳述其他的。就像展示文字的順序一樣，這是沒有意義的。例如，「聲音是常的，因為是ja ba ga da」等等，「jha bha gha dha dha」等等，因為沒有展示要成立的法，所以，應該被駁斥。沒有關聯，即使想要展示文字的順序，對於要成立的意義來說，也是沒有意義的，因為陳述的不是成立的支分，所以，陳述接近成立的意義是沒有意義的，並且沒有必要，並且承認特殊性的方式是沒有關聯的。 如果說，因為承認了相似性，所以沒有過失，那麼，如果像展示文字的順序一樣，在這裡承認了，那麼，就會變成這樣，因為持有它不存在於其他地方，所以沒有過失，那麼，就會變成不應該把其他等等陳述為駁斥的依據，因此，不應該單獨陳述，因為陳述的是沒有意義的。 這段文字繼續探討了邏輯論證中的相關性、有效性、論證的策略等問題。它詳細討論了論證中理由與結論之間的關係，以及如何識別論證中的不相關性，並討論瞭如何通過分析論證的結構和含義來評估論證的有效性。 相關性： 文中強調了相關性在論證中的作用。它指出，如果論證的理由與結論無關，那麼，論證就是無效的。這表明，論證應該專注于相關的問題，而非討論不相關的內容。 論證的策略： 文中討論了論證的策略。它指出，在論證中，應該專注于陳述成立的支分，而不是討論不相關的內容。這表明，論證的策略和技巧在進行有效論證方面也具有重要作用。 與現代邏輯學的聯繫： 現代邏輯學，特別是形式邏輯、謬誤理論和論證理論，對相關性、有效性和論證策略進行了更加深入的研究。例如，形式邏輯可以使用形式語言來表達論證，從而更加精確地分析論證的有效性。謬誤理論則關注邏輯推理中的常見錯誤，例如不相干謬誤，從而幫助人們避免謬誤。論證理論則關注論證的本質、結構和評估，從而更好地理解論證的有效性和相關性。 總的來說，這段文字型現了古代邏輯學對相關性、有效性和論證策略的深刻理解，並與現代邏輯學的相關概念有著密切的聯繫。雖然古代邏輯學在形式化方面不如現代邏輯學，但其對論證的思考為後來的邏輯學發展提供了重要的啟示。

།གལ་ཏེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་སྒྲུབ་པ་ལ། འདི་དོན་མེད་པ་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ། གང་ལ་དོན་ཅུང་ཟད་མེད་པ་དེ་ཉིད་དོན་མེད་པར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གང་རྒོལ་བ་མ་ཡིན་པ་འགའ་དོན་མེད་པར་བརྗོད་པ་ཅིའི་ཕྱིར་ཚར་གཅད་ པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ།ཚར་གཅད་པའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱེ་བྲག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདིར་གནས་སྐབས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདི་དོན་མེད་པར་སྨྲ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཚར་གཅད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་མི་བརྗོད་ པའི་རྒོལ་བ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་དེ་དང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་དོན་མེད་པར་སྣ་བ་ཐམས་ཅད་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ།།ཡི་གེའི་གོ་རིམས་བསྟན་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དོན་མེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་། རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་ལ་ཡང་དོན་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འདིར་འདི་ཉིད་ཀྱི་དོན་མེད་ པའི་ངང་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ།།གཞན་ཡང་ཡི་གེའི་གོ་རིམས་བསྟན་པ་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ། །ཡི་གེ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཤིན་ཏུ་མྱུར་བར་རྗོད་པར་བྱེད་དེ། མཁུར་ཚོས་ལ་རྡེག་པ་དང་། མཆན་ཁུང་འཚིར་བ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་དག་ཀྱང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།། ཚོགས་དང་ཕྱིར་རྒོལ་བ་དག་ལ་ལན་གསུམ་བརྗོད་ཀྱང་། མི་ཤེས་པ་ཉིད་ནི་དོན་མི་ཤེས་པ་ཉིད་དེ། ཚོགས་དང་ཕྱིར་རྒོལ་བ་ལ་ལན་གསུམ་བརྗོད་ན། རྣམ་པར་མི་ཤེས་ཏེ་དྲི་མ་ཅན་གྱི་ཤབ་ཤིབ་ཀྱི་སྒྲ་སྦྱོར་བ། རྟོགས་པ་མ་ཡིན་པ། ཤིན་ཏུ་མྱུར་དུ་བརྗོད་པ་ཞེས་ བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུས་ངག་སྦྱོར་བ་གང་ཡིན་པ་དེའི་དོན་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་ནུས་པ་མེད་པ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར།རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་ནི་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ། འདི་ནི་དོན་མེད་པ་ཉིད་ལས་ཐ་དད་པ་མེད་དེ་གང་གི་ཚེ་དེའི་རྣལ་མ་དང་འབྲེལ་པའི་གོ་བར་བྱེད་ པ་ཉིད་སྨྲ་བར་འགྱུར་གྱི།འདི་ལ་ནུས་པ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཚོགས་བ་ལ་སོགས་པ་བླུན་པོ་དག་གིས་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མཁས་པ་ཚར་གཅད་པའི་འོས་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཚོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཡོངས་སུ་ཆོད་པ་མེད་པར་སྨྲ་བའི་ཕྱིར་ཚར་གཅད་པར་བྱ་བ་ཉིད་ ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།རྒོལ་བས་རིགས་པ་བསྟན་པས་བླུན་པོ་མི་ཤེས་པ་ལ་ཅིའི་ཕྱིར། ཕྱིར་རྒོལ་བ་ཚར་གཅོད་པར་མི་བྱེད། བླུན་པོས་ཚོགས་ལ་སོགས་པས་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་དང་། རྒོལ་བས་བསྟན་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རྒྱལ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་གྱི། ཚར་གཅད་པར་འོས་པ་ ནི་མ་ཡིན་ནོ།།འབྲེལ་བ་མེད་པར་དོན་བརྗོད་པ་ནི། དོན་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དོན་མི་ཤེས་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལོགས་ཤིག་ཏུ་ཚར་གཅད་པའི་གནས་མ་ཡིན་ནོ།

如果說，在成立要成立的法時，這不是沒有意義的，因為想要沒有意義的東西本身就是沒有意義的，那麼，為什麼說一些不是論辯者的人陳述沒有意義的東西，不應該被駁斥呢？因為沒有特殊的駁斥理由。如果說，不是這樣的，因為這不是暫時的，那麼，說這是沒有意義的，那麼，就應該獲得說這本身應該被駁斥的結論。因為所有不陳述成立支分的論辯者都與之相似，所以，所有像沒有意義的事物都應該被駁斥。 展示文字的順序，並非在所有情況下都沒有意義，因為在某些情況下，也是有意義的。因此，在這裡，在這種沒有意義的情況下，是駁斥的依據。此外，展示文字的順序是駁斥的依據。說文字，應該非常快速地陳述，因為應該說像拍打臉頰和擠壓腋窩等等。 即使對集會和反駁者說了三遍，不理解本身就是不理解意義。如果對集會和反駁者說了三遍，還是不理解，那麼，就是不理解，例如，發出有污垢的沙沙聲，不理解，非常快速地陳述等等，因為不理解通過這些原因而表達的語言的意義，爲了成立沒有能力，所以，詳細的陳述是駁斥的依據。對於這個，它與沒有意義本身沒有區別，因為當說出與它的真實意義相關的理解時，它不是沒有能力的。對於那些集會等等的愚蠢之人來說，因為他們不理解，所以，不應該駁斥智者。如果說，因為說集會的智慧不完善，所以應該被駁斥，那麼，為什麼論辯者展示了道理，而愚蠢之人不理解，卻不駁斥反駁者呢？因為愚蠢的集會等等不理解，並且論辯者無法展示，所以，不會獲勝，但不應該被駁斥。 因為陳述沒有關聯的意義本身就是沒有意義的，所以，說不理解意義不是單獨的駁斥依據。 理解的重要性： 文中強調了理解在論證中的重要性。它指出，如果論證的聽眾不理解論證的意義，那麼，論證就無法有效地傳遞資訊。這表明，論證應該清晰、簡潔，並且能夠被聽眾理解。 與現代邏輯學的聯繫： 現代邏輯學，特別是形式邏輯、謬誤理論和論證理論，對相關性、有效性、論證策略和理解進行了更加深入的研究。例如，形式邏輯可以使用形式語言來表達論證，從而更加精確地分析論證的有效性。謬誤理論則關注邏輯推理中的常見錯誤，例如不相干謬誤，從而幫助人們避免謬誤。論證理論則關注論證的本質、結構和評估，從而更好地理解論證的有效性和相關性。 總的來說，這段文字型現了古代邏輯學對相關性、有效性、論證策略和理解的深刻理解，並與現代邏輯學的相關概念有著密切的聯繫。雖然古代邏輯學在形式化方面不如現代邏輯學，但其對論證的思考為後來的邏輯學發展提供了重要的啟示。

།སྔ་ཕྱི་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ནི་དོན་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ཏེ། གང་ལ་ཚིག་དང་ངག་དུ་མ་སྔ་ཕྱི་འབྲེལ་བ་ཡོད་པ་མ་ ཡིན་པའི་ཕྱིར།འབྲེལ་པ་མེད་པའི་དོན་ཉིད་དུ་གཟུང་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ནི་ཚོགས་པའི་དོན་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་དོན་དང་འབྲེལ་བ་སྟེ། སེའུ་བཅུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་དག་ལྟ་བུའོ། །འདི་ནི་ཡི་གེ་མ་འབྲེལ་པ་དོན་མེད་པ་དག་ལས་ལོགས་ཤིག་ཏུ་བསྟན་ཏེ། ཚིག་དག་ལ་འབྲེལ་ པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལྟར་ན་ནི་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ངག་ཀྱང་ལོགས་ཤིག་ཏུ་བརྗོད་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། གཉི་ག་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་དོན་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་མེད་པ་ཡང་བསྡུས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར། ལོགས་ཤིག་ཏུ་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དུ་བསྟན་ན། ཤིན་ཏུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་ཡང་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །གང་དུ་བསྡུས་པ་བསྟན་པ་ལ་སྐྱོན་ནམ། རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ལ་ཡོན་ཏན་གཞན་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། གང་དེ་ནི་ཅི་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །ཡན་ལག་གོ་བཟློག་པས་བརྗོད་ན་དུས ལ་མ་བབ་པ་ཡིན་ཏེ།དམ་བཅའ་བ་ལ་སོགས་པ་དག་གི་མཚན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དོན་གྱི་དབང་གིས་རིམ་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ཡན་ལག་གོ་བཟློག་པའི་སྒོ་ནས་བརྗོད་པ་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་བུས་ཀྱང་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་སྒྲའི་སྦྱོར་ བ་དང་བྲལ་བར་མཚུངས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ།།དཔེར་ན་བ་ལང་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་འདིའི་དོན་ལ། གོ་ནི་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་ན། ནོག་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་དོན་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། སྒྲ་རྗེས་སུ་འཆད་པ་དོན་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཚིག་འདིས་བ་ལང་གི་ སྒྲ་ཉིད་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་འགྱུར་ཞིང་།བ་ལང་གི་སྒྲ་ལས་ནོག་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་དོན་ཡང་། དེ་བཞིན་དུ་དམ་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡན་ལག་བཟློག་པས་གོ་རིམས་དང་། གོ་རིམས་ལས་དོན་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་འཇིག་རྟེན་ན་དང་པོ་ལས་དང་། དེ་ནས་ དབྱུག་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱེད་པ་ཉེ་བར་སྟོན་པ་ལྟ་བུའོ་ཞེ་ན།སྒྲའི་སྦྱོར་བ་དང་བྲལ་བ་མཚུངས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་དང་། དེ་ནི་སྨྱོན་པས་སྨྱོན་པ་ལ་བསྟོད་པའོ། །གལ་ཏེ་གོ་ནིའི་སྒྲ་ལས། ནོག་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་དོན་ཁོང་དུ་ཆུད་ན། སྒྲ་རྗེས་སུ་སྦྱོར་བའི་རྩོལ་བ་ལས་ དོན་མཐོང་བ་མེད་དོ།།གོ་ནིའི་སྒྲ་དོན་བསྟན་པར་མི་ནུས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། སྟོན་པར་བྱེད་པ་པོ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གོ་ནིའི་སྒྲ་ལས་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ནམ། མཐོང་བ་བདེན་ཏེ། དངོས་སུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

因為前後沒有關聯，所以沒有關聯就是與意義分離的，因為對於那些詞語和語言來說，前後沒有關聯。應該將沒有關聯的意義理解為它本身，因為它與**的意義分離，所以與意義相關，例如「十個蘋果」等等。這與那些沒有關聯的文字和沒有意義的事物是不同的，因為詞語之間沒有關聯。 如果這樣，那麼，沒有關聯的語言難道不也應該單獨陳述嗎？因為兩者都包含在內，所以與意義分離本身就不是，因為沒有意義的也會包含在內。因為依賴於這種方式的特殊性，如果說這是單獨駁斥依據的定義，那麼，也展示了非常過分。在哪裡展示了包含，或者在哪裡沒有看到其他區別的優點，這什麼也不是。 如果顛倒支分來陳述，那麼，就是不合時宜的，因為立宗等等的定義，就像它們本身一樣，是根據意義的順序，並且通過顛倒支分來陳述是駁斥的依據。如果說，不是這樣的，因為通過那樣也成立，那麼，不是這樣的，因為它類似於與語言的聯繫分離。例如，對於「牛」這個詞的意義，如果說「go ni」這個詞，那麼，因為展示了具有牛角等等的意義，所以，跟隨語言不是沒有意義的，因為這個詞會理解牛的聲音本身，並且從牛的聲音中也會理解具有牛角等等的意義。同樣，通過顛倒立宗等等的支分，也會理解順序，並且從順序中也會理解意義。 如果說，就像在世間一樣，首先是行為，然後展示棍棒等等的行為，那麼，說類似於與語言的聯繫分離，這就是瘋子讚美瘋子。如果從「go ni」的聲音中理解了具有牛角等等的意義，那麼，從跟隨聲音的努力中就看不到意義了。如果說，「go ni」的聲音無法展示意義，所以，說出展示者是爲了要展示的意義，那麼，難道不是也看到了世間人從「go ni」的聲音中理解嗎？看到是真的，但不是直接的。 論證的順序： 文中討論了論證的順序。它指出，論證的各個部分應該按照邏輯順序排列，以便更好地理解論證的含義。這表明，論證的結構和組織在進行有效論證方面也具有重要作用。 語言的意義： 文中討論了語言的意義。它指出，語言的意義不僅僅是詞語的字面意思，還包括詞語之間的關係和上下文。這表明，理解語言的意義需要考慮多個因素。 與現代邏輯學的聯繫： 現代邏輯學，特別是形式邏輯、謬誤理論和論證理論，對相關性、有效性、論證策略和語言的意義進行了更加深入的研究。例如，形式邏輯可以使用形式語言來表達論證，從而更加精確地分析論證的有效性。謬誤理論則關注邏輯推理中的常見錯誤，例如不相干謬誤，從而幫助人們避免謬誤。論證理論則關注論證的本質、結構和評估，從而更好地理解論證的有效性和相關性。語義學則研究語言的意義，包括詞語的字面意思、詞語之間的關係和上下文。 總的來說，這段文字型現了古代邏輯學對相關性、有效性、論證策略和語言意義的深刻理解，並與現代邏輯學的相關概念有著密切的聯繫。雖然古代邏輯學在形式化方面不如現代邏輯學，但其對論證的思考為後來的邏輯學發展提供了重要的啟示。

། དེ་བསྟན་དུ་ཟིན་ཀྱང་ རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།བུད་མེད་དང་དམངས་རིགས་དག་ལ་གཉི་ག་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲ་དང་ཟུར་ཆག་གཉི་ག་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ནི་ཤེས་པར་འགྱུར་ན། ན་ཀའི་སྒྲ་དང་། མུ་ཀའི་སྒྲ་རིག་པས་ནི། སྣའི་སྒྲར་ཤེས་པ་མ་ཡིན་པ་གང་ཡིན་པ་དེས། ཇི་ལྟར་ན་སྒྲ་ཟུར་ཆག་པ་ལས་སྒྲ་ ཁོང་དུ་ཆུད་ཅིང་དེ་ལས་དོན་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་འགྱུར།གཉི་ག་རིག་པ་མ་ཡིན་པས་ཀྱང་རྟོགས་པ་མཐོང་བའི་བརྒྱུད་པས་རྟོགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་པ་དང་། དོན་ལ་ནུས་པ་མེད་པ་སྒྲ་ཡང་རྟོགས་པ་བསྐྱེད་པ་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་ཡང་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་གཞན་ ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ།གཞན་དེའི་ཡུལ་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ལས་སོ། །གལ་ཏེ་སྒྲ་ཟུར་ཆག་གིས་སྒྲ་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་བསྐྱེད་པར་འགྱུར་ན་། ཅིའི་ཕྱིར་དོན་སྐྱེད་པར་མི་བྱེད། འདི་དོན་ལས་འཇིགས་པ་ཅུང་ཟད་མ་མཐོང་ན་གང་གིས་དེ་ཡོངས་སུ་འདོར་བར་བྱེད། བརྡར་ མ་བྱས་པའི་སྒྲ་ཡང་རྟོགས་པ་བསྐྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།སྒྲ་ཟུར་ཆག་གིས་སྒྲ་འདི་ལ་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་རྟོགས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བརྡར་བྱས་པ་ཉིད་ཡོད་ན་ཡང་བསྐྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །བརྡའི་དབང་གིས་འཇུག་པ་ཡིན་ན་ཅིའི་ ཕྱིར་དོན་ཉིད་ལ་འཇུག་པར་མི་འགྱུར།དེ་ལྟར་ན་རྟོག་པ་པོའི་བརྒྱུད་པས་དུབ་པ་ཡོངས་སུ་སྤངས་པ་ཡིན་ཏེ། བཟློག་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲ་དག་གིས་དོན་བསྟན་པ་མེད་པ་ལ། སྒྲ་ཟུར་ཆག་ཉིད་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་མང་པོས་རྟོགས་པར་གྱུར་པ་ མཐོང་བའི་ཕྱིར་སྒྲ་རྗེས་སུ་འཆད་པ་དོན་མེད་པ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་དོན་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྒྲ་ལེགས་པར་སྦྱོར་བ་སྒྲུབ་པའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། སྒྲའི་ལེགས་པར་སྦྱར་བ་འདི་གང་ཡིན། དེ་དག་ལ་ཤེས་རབ་དང་། མང་དུ་ཐོས་པ་ལ་སོགས་པ་ལེགས་པར་སྦྱར་བ་ ནི་མ་མཐོང་ངོ་།།དེ་དག་ལ་ཡང་གཅིག་ཏུ་ཐོས་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་ཅིང་སྟོན་པར་བྱ་བ་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་མེད་པ་དང་། ཆོས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ལོག་པར་འཇུག་པའི་བསྐུལ་བ་རྣམས། ལེགས་པར་སྦྱར་བ་ཡིན་པ་དག་ལས་ཆོས་མ་ཡིན་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་གཞན་ལས་ ཀྱང་བཟློག་པའི་ཆོས་སྐྱེ་བས།སྒྲའི་སྦྱོར་བ་ཁོ་ན་མཐོ་རིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པ་ཙམ་ཉིད་དོ། །རིགས་པ་ཤེས་པ་ནི། དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པའི་ལུས་ལ་གུས་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་བསྒྲལ་བས་སྟོང་པ་ སྒྲ་འབའ་ཞིག་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར།དམྱལ་བར་ལྟུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲ་བ་འགའ་ཞིག་ཁ་ཡོན་པོར་མི་འགྱུར་བ་དེའི་ཕྱིར་ལེགས་པར་སྦྱར་བ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ།

即使已經展示了，這也是不合理的，因為對於婦女和普通人來說，兩者都沒有理解。如果說，聲音和語音的組合本身就是可以理解的，那麼，通過理解「na」的聲音和「mu」的聲音，如果不是理解「sna」的聲音，那麼，如何從語音的組合中理解聲音，並從聲音中理解意義呢？即使兩者都不理解，通過看到理解的傳遞，也不是理解，並且對於意義沒有能力，聲音也沒有能力產生理解。 說意義也是陳述本身，這不是其他的，而是從產生其他對象的理解而來。如果說，語音的組合會產生對聲音的理解，那麼，為什麼不產生意義呢？如果在這裡看不到對意義的任何恐懼，那麼，誰會完全放棄它呢？因為沒有約定的聲音也不會產生理解。語音的組合也會自然地產生對聲音的理解，因為沒有看到。即使有約定，也會產生。如果說，是通過約定的力量而成立，那麼，為什麼不成立意義本身呢？如果這樣，那麼，就完全避免了思考者的疲憊，因為看到了相反的情況。 因為聲音沒有展示意義，所以，通過語音的組合，看到許多世間人理解，所以，跟隨聲音是沒有意義的。如果說，不是沒有意義，因為是爲了成立聲音的良好組合，那麼，什麼是聲音的良好組合呢？對於那些人來說，沒有看到智慧和博學等等的良好組合。對於那些人來說，也沒有統一的博學等等，並且沒有要展示的特殊性，並且不是成立法本身。那些錯誤的成立的推動，因為從那些良好的組合中產生非法，並且從其他地方也產生相反的法，所以，僅僅聲音的組合不是成立天界，它只是詞語的陳述本身。 理解道理的人，不會尊敬這種形式的身體，並且爲了成立佈施等等的法，通過消滅，僅僅是爲了詳細地組合聲音，所以，會墮入地獄，因此，說那些人不會變成歪嘴，所以，根本沒有所謂的良好組合的聲音。 這段文字繼續探討了邏輯論證中語言的意義、理解、相關性、有效性等問題。它詳細討論了語言和意義之間的關係，以及如何通過分析論證的結構和含義來評估論證的有效性。 語言和意義的關係： 文中強調了語言和意義之間的關係。它指出，語言不僅僅是聲音的組合，還包括意義的傳遞。這表明，語言的意義不僅僅是字面意思，還包括上下文和文化背景。 相關性： 文中討論了相關性在論證中的作用。它指出，如果論證的理由與結論無關，那麼，論證就是無效的。這表明，論證應該專注于相關的問題，而非討論不相關的內容。 與現代邏輯學的聯繫： 現代邏輯學，特別是形式邏輯、語義學、謬誤理論和論證理論，對語言的意義、理解、相關性和有效性進行了更加深入的研究。例如，形式邏輯可以使用形式語言來表達論證，從而更加精確地分析論證的有效性。語義學則研究語言的意義，包括詞語的字面意思、詞語之間的關係和上下文。謬誤理論則關注邏輯推理中的常見錯誤，例如不相干謬誤，從而幫助人們避免謬誤。論證理論則關注論證的本質、結構和評估，從而更好地理解論證的有效性和相關性。 總的來說，這段文字型現了古代邏輯學對語言的意義、理解、相關性和有效性的深刻理解，並與現代邏輯學的相關概念有著密切的聯繫。雖然古代邏輯學在形式化方面不如現代邏輯學，但其對論證的思考為後來的邏輯學發展提供了重要的啟示。

།གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་སྦྱོར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལེགས་པར་སྦྱར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཁྱད་པར་ཅན་གང་ཡིན། གང་རིག་པར་བྱ་བ། རིག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པའོ། །གང་ཡང་དེ་དག་ཡོན་ཏན་རབ་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་བརྫུན་ལ་ཞེན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ། དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཀྱིས་སྦྱོར་བར་བྱེད་ཀྱི་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །འདིར་དད་པར་བྱ་བ་འགའ་ཞིག་གི་ངག་ལ་དབང་པོ་མེད་ན། གང ལས་འདི་དེ་ལྟ་བུའི་ངེས་པ་བྱ།ཁྱད་པར་ཅན་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བར་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ངེད་ཅག་གིས་ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་མཐོང་བར། ལེགས་པར་སྦྱོར་བའི་སྒྲ་ཞེས་བྱ་བ་འགའ་ཞིག་ལ་ཡང་གུས་པར་མི་བྱེད་པ་དེ་བས་ན་དེའི་རྗེས་སུ་བཤད་པར་རིགས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོན་ཏན་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པ་ ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།རིག་བྱེད་བསྲུང་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དོགས་པ་མེད་པ་ཉིད་དེ། དེའི་བརྡར་བྱས་པ་གནས་པ་མ་ཡིན་པ་ལའོ། །ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་དེ་ལྟ་བུའི་རྗེས་སུ་བཤད་པའི་རྩོལ་པ་མི་བྱ་སྟེ། དེའི་རང་བཞིན་གཞན་ལས་ཀྱང་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ཐ་མལ་པ་ དང་།ཟུར་ཆག་པ་དང་། འགྲོ་ལྡིང་བ་དང་། ཨ་འདྲའི་སྐད་བཞིན་ནོ། །ཡུལ་སོ་སོའི་སྐད་དག་ནི། མཚན་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་བརྒྱུད་པའི་ཚིག་གི་དབང་གིས་དེ་དག་འཇིག་རྟེན་པས་དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་ཤིང་དེའི་སྦྱོར་བ་དང་ཉམས་པ་ཡང་ཤེས་པ་དེ་བཞིན་དུ་ལེགས་པར་སྦྱར་ བའི་སྒྲ་ཡང་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ།།སྒྲའི་མཚན་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ནི་རྨོངས་པའི་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །ཡན་ལག་གོ་བཟློག་པ་ལ་ཡང་གང་གི་ཚེ། ཚིག་དག་གི་འབྲེལ་པ་ཤེས་ན་ནི་བཟློག་པ་མ་ཡིན་ལ། དོན་རྟོགས་པའི་ནུས་པ་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འདིའི་ངེས་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་ ཅིང་།ཤེས་པར་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་ཡང་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཀྱི་ཡན་ལག་རབ་ཏུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། །དེ་དག་གི་རིམ་པ་ཉིད་ཇི་ལྟར་གནས་པ་དག་ལས་དོན་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །བཟློག་པ་ལས་ནི་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་གོ་རིམས་རྟོགས་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འབྲེལ་པ་ཤེས་པ་མེད་པ་ལས་ ཀྱང་གོ་རིམས་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ།སྒྲ་དེ་དག་གི་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ཤེས་པ་མེད་ན་འབྲེལ་པ་མེད་པ་དེ་དག་གོ་རིམས་གང་གིས་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་གང་དང་གང་རྣམ་པར་འཇོག་པར་འགྱུར། འབྲེལ་པ་རྟོགས་ན་དེ་དག་གི་འབྲེལ་པ་ཉིད་ཇི་ལྟར་གནས་པ་བཞིན་དུ་འབྲེལ་པ་རྟོགས་པར་འགྱུར་ གྱི།ངག་ལ་ནི་ཚིག་གི་གོ་རིམས་ཀྱི་ངེས་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་རྒྱལ་པོའི་སྐྱེས་བུའི་འམ་། སྐྱེས་བུའི་རྒྱལ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ།

如果說，因為是特殊的組合，所以是良好的組合，那麼，什麼是特殊的呢？是那些應該被理解的，是具有理解等等優點的人。那些不依賴於優點極致，並且執著于虛假的人，他們自己就會組合，而不是其他人。在這裡，如果一些應該被信任的人的語言沒有權威，那麼，從哪裡產生這種確定性呢？我們看到特殊的人在詳細地組合，所以對於那些人來說，即使不尊敬良好組合的聲音，因此，也不應該跟隨他們，因為沒有優點可以區分。 即使守護吠陀等等，也是沒有疑問的，因為對於那些沒有約定的存在來說。即使有優點的特殊性，也不應該努力跟隨他們，因為他們的自性也從其他地方成立，就像普通人、語音組合、行走、和啞巴的語言一樣。各個地方的語言，沒有定義，但是，通過傳遞的詞語的力量，世間人也會像那樣理解，並且也像那樣理解他們的組合和破壞，同樣也會理解良好組合的聲音。 那些執著于聲音的定義的人，就是愚癡的執著。如果顛倒支分，當理解詞語之間的聯繫時，就不是顛倒，並且也不是沒有理解意義的能力，因為這裡沒有絲毫的確定性，並且應該詳細地組合那些理解的特殊性的支分。從那些順序本身存在的方式中，會理解意義。如果說，從顛倒中不會理解，而是從那裡理解順序，那麼，從不理解聯繫中也不會理解順序，如果不知道那些聲音的聯繫，那麼，那些沒有聯繫的東西，如何區分哪個是前，哪個是后呢？如果理解了聯繫，那麼，就會像那些聯繫存在的方式一樣理解聯繫，但是，對於語言來說，詞語的順序沒有任何確定性，例如，國王的人，或者，人的國王。 權威的質疑： 文中對權威提出了質疑，指出即使是那些被認為是權威的人，他們的語言也可能是不確定的，並且不能作為真理的唯一來源。這表明，批判性思維在評估論證方面至關重要。 語言的相對性： 文中強調了語言的相對性，指出不同地方的語言可能具有不同的意義和用法。這表明，理解語言的意義需要考慮文化和語境因素。 論證的結構： 文中討論了論證的結構，指出論證的各個部分應該按照邏輯順序排列，以便更好地理解論證的含義。這表明，論證的結構和組織在進行有效論證方面也具有重要作用。 與現代邏輯學的聯繫： 現代邏輯學，特別是形式邏輯、語義學、謬誤理論和論證理論，對權威、語言的相對性、論證的結構和理解進行了更加深入的研究。例如，形式邏輯可以使用形式語言來表達論證，從而更加精確地分析論證的有效性。語義學則研究語言的意義，包括詞語的字面意思、詞語之間的關係和上下文。謬誤理論則關注邏輯推理中的常見錯誤，例如訴諸權威的謬誤，從而幫助人們避免謬誤。論證理論則關注論證的本質、結構和評估，從而更好地理解論證的有效性和相關性。 總的來說，這段文字型現了古代邏輯學對權威、語言的相對性、論證的結構和理解的深刻理解，並與現代邏輯學的相關概念有著密切的聯繫。雖然古代邏輯學在形式化方面不如現代邏輯學，但其對論證的思考為後來的邏輯學發展提供了重要的啟示。

།ཇི་སྲིད་དུ་ཚིག་གི་ས་བོན་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་གྱུར་པའི་བར་དེར་ནི་ངག་གཅིག་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ལྷ་སྦྱིན་པ་ནག་མོ་ཁྱེར་ཏེ་ཤོག་ཅེས་ བྱ་བ་ལྟ་བུའོ།།འདིར་ཚིག་དག་གི་གོ་རིམས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་སྦྱོར་བ་མེད་ན་ཡང་། དོན་རྟོགས་པ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གོ་རིམས་ཀྱི་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དམ་བཅའ་བའི་ཚིག་མེད་པར་ཡང་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །རྟོགས་པར་ བྱ་བའི་དོན་གྱི་སྒྲ་ཡང་རབ་ཏུ་སྦྱོར་ན་ཤིན་ཏུ་ཐལ་བར་འགྱུར་ཞིང་།ལྷག་མ་དག་གི་ཡང་འབྲེལ་བ་ཉེ་བར་བསྟན་ནས། ཆོས་ཅན་ལ་ཡོད་པ་ཉིད་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ངེས་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དེ། གཉི་ག་ལྟར་ཡང་རྟོགས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ བསྟན་ཏོ།།ཚིག་གི་འབྲེལ་པ་ཤེས་པ་མེད་པ་ལ་ཡང་། དེ་དག་ལས་གོ་རིམས་ཤེས་པར་མི་འགྱུར་བས། འདིའི་དོན་མེད་པ་ལས་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། དུས་ལ་མ་བབ་པ་ལོགས་ཤིག་མི་བརྗོད་དོ། །ཡན་ལག་གང་ཡང་རུང་བ་མེད་ན་མ་ཚང་བ་ཡིན་ཏེ། ངག་གང་ལ་ དམ་བཅའ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡན་ལག་གཅིག་མེད་ན་ངག་དེ་ནི་མ་ཚང་བ་ཡིན་ཏེ།སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མེད་ན། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དམ་བཅའ་བདེ་ན་མ་ཚང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་ན་ཡང་རྟོགས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །གཞན་ན་རེ་མེད་པ་ དེ་ཉིད་མཚན་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་ཚར་གཅད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།རྟོགས་པར་བྱ་བའི་དོན་གྱི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ། སྒྲ་མེད་པར་སྦྱོར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཚར་བཅད་པར་འོས་པར་འགྱུར་རོ། །དོན་དང་ལྡན་པར་བརྗོད་པ་དག་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་དག་པར་མ་དཔྱད་པར་རྗོད་པར་ བྱེད་པ་དེ་ཉིད་ནི།དམ་བཅའ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་ནོ། །གཏན་ཚིགས་དང་དཔེ་ལྷག་པ་ནི་ལྷག་པ་སྟེ། བྱས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་གཅིག་ལས། ཅིག་ཤོས་ནི་དོན་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ངེས་པ་ཁས་བླངས་པ་ཡོད་ན་དེ་དང་དེ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །སྒྲུབ་ པར་བྱེད་པའི་ངག་གཅིག་སྦྱོར་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་གང་ཡིན་པ་ལ་དོན་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཡིན་གྱི།གཏམ་རྒྱུད་སྣ་ཚོགས་པ་དག་ལ་ནི་སྐྱོན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དེ། ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་ལས་གཞན། སྒྲ་དང་དོན་ ཡང་ཡང་སྨྲ་བ་ནི།ཡང་བརྗོད་པ་སྟེ།སྒྲ་ཡང་བརྗོད་པ་ནི། སྒྲ་མི་རྟག་སྒྲ་མི་རྟག་ཅེས་བྱ་བ་ལྟ་བུ་དང་། དོན་ཡང་ཡང་བརྗོད་པ་ནི་སྒྲ་མི་རྟག་།སྒྲ་འགོག་པའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །འདིར་སྒྲ་ཡང་ཡང་བརྗོད་པ་ལོགས་ཤིག་མི་བྱ་སྟེ། དོན་ཡང་ཡང་བརྗོད་པའི་ཚིག་ ཉིད་ལས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ།

只要詞語的種子完全成熟，那麼，就是一個語言，例如，「天授，拿著黑色的東西來」等等。在這裡，即使沒有像詞語的順序那樣組合，因為理解意義沒有特殊性。對於執著于順序，沒有絲毫的必要，即使沒有立宗的詞語，也會像那樣理解意義，這是已經展示的。如果詳細地組合應該理解的意義的聲音，就會非常過分，並且通過展示其餘部分的關聯，也沒有絲毫的必要說必須展示存在於有法者本身，因為無論哪種方式，都會產生理解，這是已經展示的。 對於那些不理解詞語聯繫的人來說，也不會從那裡理解順序，因此，因為它與沒有意義沒有區別，所以，不單獨陳述不合時宜。如果缺少任何支分，就是不完整的，如果任何語言缺少立宗等等的支分，那麼，那個語言就是不完整的，如果沒有成立者，那麼，要成立的法就不會成立。如果立宗是完整的，就不是不完整的，因為即使沒有它，也有理解，這是已經展示的。 如果有人說，缺少本身就是定義，也應該被駁斥，那麼，對於應該理解的意義的成立者來說，凡是沒有聲音的組合，都應該被駁斥，因為不是陳述有意義的。那些沒有正確分析就陳述的，不是成立立宗的支分。如果理由和例子是多餘的，就是多餘的，因為已經做了，對於「因為是所作」這一理由來說，另一個是沒有意義的，如果承認了確定性，那麼，就應該知道那是這個。對於那些預先進行成立語言的組合的分析來說，它就是沒有意義的，是駁斥的依據，但是，對於各種各樣的故事來說，沒有任何過失，因為沒有確定性。 除了跟隨說之外，反覆說聲音和意義，就是重複，反覆說聲音，例如，「聲音是無常的，聲音是無常的」，反覆說意義，例如，「聲音是無常的，聲音是有滅法的」。在這裡，不單獨陳述反覆說聲音，因為從反覆說意義的詞語本身就能理解。 語言的完整性： 文中強調了語言的完整性，指出一個完整的論證應該包含所有必要的組成部分，例如立宗、理由和例子。這表明，論證的結構和組織在進行有效論證方面也具有重要作用。 理解的重要性： 文中強調了理解在論證中的重要性。它指出，即使沒有明確的立宗，只要能夠理解意義，論證仍然可以是有效的。這表明，論證的目的是傳遞資訊和促進理解。 相關性： 文中討論了相關性在論證中的作用。它指出，如果論證的理由與結論無關，或者如果論證包含不必要的重複，那麼，論證就是無效的。這表明，論證應該專注于相關的問題，而非討論不相關的內容。 與現代邏輯學的聯繫： 現代邏輯學，特別是形式邏輯、語義學、謬誤理論和論證理論，對語言的完整性、理解、相關性和有效性進行了更加深入的研究。例如，形式邏輯可以使用形式語言來表達論證，從而更加精確地分析論證的有效性。語義學則研究語言的意義，包括詞語的字面意思、詞語之間的關係和上下文。謬誤理論則關注邏輯推理中的常見錯誤，例如重複論證的謬誤，從而幫助人們避免謬誤。論證理論則關注論證的本質、結構和評估，從而更好地理解論證的有效性和相關性。 總的來說，這段文字型現了古代邏輯學對語言的完整性、理解、相關性和有效性的深刻理解，並與現代邏輯學的相關概念有著密切的聯繫。雖然古代邏輯學在形式化方面不如現代邏輯學，但其對論證的思考為後來的邏輯學發展提供了重要的啟示。

།དོན་ཐ་དད་ལ་སྒྲ་མཚུངས་པ་ལ་སྐྱོན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དེ། དཔེར་ན། བདག་པོ་རྒོད་པར་གྱུར་ན་དྲག་པོར་རྒོད་འགྱུར་དུ་ནི་ཤིན་ཏུ་འགྱུར་། །ཆས་སུ་ཞུགས་ཤིང་རྡུལ་གྱིས་སྐྱུག་ལྡན་རྒྱུག་ན་རབ་ཏུ་རྒྱུག་པར་འགྱུར། །ཡོན་ཏན་ལྡན་ཞིང་སྐྱོན་བྲལ་ཅན་ལ་གནོད་ན་རབ་ ཏུ་སྨོད་པར་འགྱུར།།འཁྲུལ་འཁོར་ནོར་ཉུང་བ་ཡིས་ཉོས་ནས་གར་བྱེད་ན་ནི་གར་བྱེད་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའམ། གང་གང་ལ་ཡོད་ན་ཡོད་པར་འགྱུར་ཞིང་མེད་ན་མེད་པར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་དེའི་རྒྱུ་ཡིན་ལ། ཅིག་ཤོས་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །རྟོགས་པའི་དོན་ཡང་བཟླས་པ་ནི་ ཡང་བཟླས་པ་སྟེ།དཔེར་ན་དམ་བཅའ་པའི་ཚིག་ལྟ་བུའོ། །དོན་ཡང་བརྗོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ལོགས་ཤིག་བརྗོད་པ་མི་བྱའོ། །འདིར་ཡང་ངེས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ངག་གི་སྐྱོན་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། གཏམ་རྒྱུད་རྒྱས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འཆད་པར་བྱེད་པས་ནི་ འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་ཐོས་པ་དང་རྟོགས་པ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པར་དོགས་པ་ན།དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་བརྗོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་དོར་ཐབས་མ་ཡིན་ནོ། །མ་ཡིན་ཏེ་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ནི་བླ་མ་ཡང་མ་ཡིན། སློབ་མ་ཡང་མ་ཡིན་པས་ན། གང་གིས་ཡང་ཡང་བརྗོད་ཅིང་། འབད་པས་བསྟན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པས་ཡང་ཟློས་པ་ཚར་གཅད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་དབང་པོ་རྣམས་ལ་འབད་པས་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང་། དེ་མ་བསྟན་ན་སྐྱོན་དུ་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དང་། བསྟན་པར་བྱ་བ་སློབ་མ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། རྩོད་པ་རྒྱལ་བར འདོད་པ་དག་དགག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་།ལན་གསུམ་གྱི་བར་དུ་བརྗོད་པའི་ཚིག་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་ཡང་ཟློས་པ་ཞར་ལ་འོངས་པ་ལ་བརྡར་བྱས་པའི་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་ལྷག་པ་ལས་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ལོགས་ཤིག་ཏུ་མི་བརྗོད་དོ། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ ངག་ལ་ཚིག་ངེས་པར་སྦྱོར་བ་ལ་ནི་ལྷག་པའི་སྐྱོན་ཡོད་དོ།།ཡང་ཟློས་པ་ལ་ཡང་རྟོགས་པའི་དོན་གྱི་ཚིག་ལྷག་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ།

對於意義不同但聲音相同的情況，沒有任何過失，例如：如果主人變得暴躁，就會變得非常暴躁；如果進入塵土中並被塵土覆蓋而奔跑，就會非常奔跑；如果傷害有優點且沒有過失的人，就會非常辱罵；如果用很少的錢買了一個旋轉的玩具，那麼，就會旋轉。或者，如果存在於某個事物中，就會存在，如果不存在，就會不存在，這就是它的原因，另一個是結果。 重複理解的意義，就是重複，例如立宗的詞語。因為通過陳述意義本身就能理解，所以，不單獨陳述。在這裡，也應該將它說成是成立確定的語言的過失。這不是詳細的故事，因為如果陳述者在某些時候懷疑聽到的和理解的不是真實的，即使已經對感官等等進行了陳述，也不能放棄。如果說，不是這樣的，因為不是對像本身，那麼，這既不是上師，也不是弟子，因此，誰會反覆陳述，並且不應該努力展示，所以，重複是應該被駁斥的，那麼，不是這樣的，因為應該努力向感官展示，並且如果不展示，就會被說成是過失，並且應該展示的是弟子本身，並且爲了駁斥那些想要贏得辯論的人，並且因為有重複三次的詞語，並且對於附帶出現的重複，沒有約定的確定性。 因為它與多餘沒有區別，所以，不單獨陳述。對於成立語言，如果確定地組合詞語，那麼，就有多餘的過失。對於重複來說，也是理解意義的多餘的詞語。 同音異義： 文中討論了同音異義的問題，指出意義不同但聲音相同的詞語本身並沒有過失。這表明，理解語言的意義需要考慮上下文和語境因素。 重複的意義： 文中討論了重複的意義，指出重複本身並不是過失，但如果重複的內容沒有提供新的資訊，那麼，重複就是多餘的。這表明，論證應該簡潔明瞭，避免不必要的重複。 理解的重要性： 文中強調了理解在論證中的重要性。它指出，論證的目的是傳遞資訊和促進理解，因此，論證應該清晰、簡潔，並且能夠被聽眾理解。 與現代邏輯學的聯繫： 現代邏輯學，特別是形式邏輯、語義學、謬誤理論和論證理論，對同音異義、重複、理解、相關性和有效性進行了更加深入的研究。例如，形式邏輯可以使用形式語言來表達論證，從而更加精確地分析論證的有效性。語義學則研究語言的意義，包括詞語的字面意思、詞語之間的關係和上下文。謬誤理論則關注邏輯推理中的常見錯誤，例如重複論證的謬誤，從而幫助人們避免謬誤。論證理論則關注論證的本質、結構和評估，從而更好地理解論證的有效性和相關性。 總的來說，這段文字型現了古代邏輯學對同音異義、重複、理解、相關性和有效性的深刻理解，並與現代邏輯學的相關概念有著密切的聯繫。雖然古代邏輯學在形式化方面不如現代邏輯學，但其對論證的思考為後來的邏輯學發展提供了重要的啟示。

།གཏམ་རྒྱུད་སྣ་ཚོགས་པའི་དོན་གཅིག་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་རྟེན་དཔྱོད་པ་མེད་པའམ་དོན་སྣ་ཚོགས་སྒྲུབ་པར་འདོད་པ་ན། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་སྣ་ཚོགས་ འདོད་པའི་ཉན་པ་པོ་ལ།གཏན་ཚིགས་ལ་སོགས་པ་ཡང་བརྗོད་པ་མང་པོ་ལ་སྐྱོན་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང་། རྟོགས་པ་ལ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། གཏན་ཚིགས་ལ་སོགས་པ་མང་པོ་དང་། ཚིག་མང་པོ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ངག་གི་སྐྱོན་ཡིན་པས་ ལྷག་པ་ཡང་ཟློས་པའི་སྐྱོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལྷག་པ་དང་།ཡང་ཟློས་པ་དག་ནི་སྐྱོན་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་འདུས་པ་ཉིད་དུ་རིགས་པ་ཡིན་ཏེ། སྐྱོན་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཐ་དད་པ་ལ་ཡང་ཡོན་ཏན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ཐ་དད་པའི་རྣམ་པ་དག་གི་ཚིག་ནི་ཤིན་ཏུ་ཐལ་བར་ འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ།།རྣམ་གྲངས་ཀྱི་སྒྲ་བཞིན་དུ་བརྗོད་པ་ནི་གཏན་ཚིགས་གཅིག་བསྟན་པའི་ཡུལ་ལ། གཏན་ཚིགས་གཞན་འཇུག་པ་བསྟན་པ་བྱེ་བྲག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་ཡང་བཟླས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་ཡང་བཟླས་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པར་འགྱུར་བ་མེད་དོ། །གང་ཡང་བརྗོད་པའི་རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་ནི་ཡང་ བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།སྒྲ་གོམས་པ་ཡོད་ན་དོན་ལ་ཁྱད་པར་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཇི་ལྟར་གཏན་ཚིགས་བསྟན་པ་ལས་དམ་བཅས་པ་ཡང་སྨྲ་བ་ནི་མཇུག་བསྡུ་བའོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་དམ་བཅའ་བ་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དོན་གྱི་ཚིག་ཡིན་ན། ཅི་ཡང་འདི་ཡང་གི་ཚིག་ཡིན་ནོ་ཞེས་མཇུག་བསྡུ་ བའི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།། ཚོགས་པ་ལན་གསུམ་བརྗོད་པ་ཤེས་ཤིང་ལན་བརྗོད་པ་དེ་མེད་པ་དེ་ནི་རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཚོགས་པས་རྒོལ་བ་ལན་གསུམ་བརྗོད་པའི་ངག་གི་དོན་ཤེས་བཞིན་དུ་ཕྱིར་རྒོལ་བས་ལན་བརྗོད་པ་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཚར་ གཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ།།ལན་བརྗོད་པ་མེད་པར་ཅི་ལ་བརྟེན་ནས་གཞན་གྱི་ཕྱོགས་དགག་པ་སྨྲ་བར་བྱེད། གལ་ཏེ་ལན་གྱི་སྒོ་ནས་ངེས་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི་ཚར་གཅད་པའི་གནས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ནི་འགྱུར་ན། ལན་གྱི་སྒོ་ནས་ཡོན་ཏན་དང་སྐྱོན་དང་ལྡན་པ་རྨོངས་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་ པའི་ཕྱིར་བརྗོད་པས་ཅི་ཞིག་བྱ།མ་ཡིན་ཏེ་ལམ་གྱི་ཡུལ་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གལ་ཏེ་འདི་ལན་རྗོད་པར་མི་བྱེད་ན་ལན་གྱི་ཡུལ་མེད་པ་ཡིན་ལ། འོན་ཏེ་ལན་བརྗོད་ན་ཇི་ལྟར་ལན་རྗོད་པར་མི་བྱེད། བརྗོད་པ་མེད་པ་ལ་ཡང་ལན་བརྗོད་པ་དེ་དང་། འདི་ནི་འགལ་བར་སྨྲ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འགའ་ཞིག་ལ་ལན་གྱི་ནུས་པ་ཡོད་ན་ཡང་ལན་བརྗོད་པ་མེད་ན། དེ་དེ་སྲིད་དུ་ཚར་གཅད་པའི་འོས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དམ་བཅས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། འདི་ཡང་དང་པོར་ཐམས་ཅད་བརྗོད་པར་བྱ་ཞིང་། ཕྱིས་ལན་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དམ་བཅས་པ་ནི་དེ་མེད་དོ།

如果想要用各種故事來成立一個意義，或者想要成立各種意義，那麼，對於想要成立各種成立者的聽眾來說，因為陳述許多理由等等沒有過失，並且因為理解中沒有要理解的，並且因為許多理由等等和許多詞語是成立語言的過失，所以，多餘和重複的過失是相同的，因此，應該將多餘和重複視為一體，因為沒有過失，並且對於不同也沒有優點。因此，已經展示了，不同形式的詞語會非常過分。 像列舉名稱一樣陳述，對於展示一個理由的場合，因為展示進入另一個理由沒有區別，並且因為重複意義，所以，重複意義不會變成不同。那些跟隨陳述而說的人，不是重複，因為如果有習慣的聲音，那麼，意義上可能會有特殊性，如果說，就像從展示理由中也說立宗一樣，是總結，那麼，對於它來說，如果立宗本身是爲了理解的意義的詞語，那麼，為什麼也用「這個」的詞語來總結是不合理的。 如果集會說了三遍，理解了，並且沒有回答，那麼，就是沒有跟隨說，如果集會理解了論辯者說了三遍的語言的意義，但是，反駁者沒有回答，那麼，這就是沒有跟隨說，這是駁斥的依據。如果不回答，依靠什麼來陳述反駁對方的觀點？如果說，因為通過回答而確定，所以這不是駁斥的依據，如果那樣，那麼，通過回答，爲了知道優點和過失，並且不是愚癡，那麼，陳述有什麼用呢？不是這樣的，因為不理解道路的對象，如果這個人不回答，那麼，就沒有回答的對象，但是，如果回答了，那麼，如何不回答呢？如果說，對於沒有陳述的，也回答，這是在說矛盾，那麼，即使有些人有回答的能力，但是沒有回答，那麼，只要那樣，就不應該被駁斥，因為沒有立宗。這裡，應該首先陳述所有，然後回答，這樣的立宗是沒有的。 論證的簡潔性： 文中強調了論證的簡潔性，指出如果論證包含不必要的重複或多餘的資訊，那麼，論證就是無效的。這表明，論證應該專注于相關的問題，避免不必要的冗餘。 迴應的必要性： 文中討論了迴應的必要性，指出如果論證的對手沒有迴應，那麼，就無法有效地進行辯論。這表明，辯論需要雙方的參與和迴應。 與現代邏輯學的聯繫： 現代邏輯學，特別是形式邏輯、語義學、謬誤理論和論證理論，對論證的簡潔性、理解、結構和迴應進行了更加深入的研究。例如，形式邏輯可以使用形式語言來表達論證，從而更加精確地分析論證的有效性。語義學則研究語言的意義，包括詞語的字面意思、詞語之間的關係和上下文。謬誤理論則關注邏輯推理中的常見錯誤，例如重複論證的謬誤，從而幫助人們避免謬誤。論證理論則關注論證的本質、結構和評估，從而更好地理解論證的有效性和相關性。 總的來說，這段文字型現了古代邏輯學對論證的簡潔性、理解、結構和迴應的深刻理解，並與現代邏輯學的相關概念有著密切的聯繫。雖然古代邏輯學在形式化方面不如現代邏輯學，但其對論證的思考為後來的邏輯學發展提供了重要的啟示。

།འོན་ཀྱང་ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར ཡང་རུང་ལན་བརྗོད་པར་བྱའོ།།ལན་ཡང་རྟེན་མེད་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ལན་མ་བརྗོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཚར་གཅད་པའི་གནས་སུ་རིགས་པ་ཡིན་ནོ་། །གལ་ཏེ་རྒོལ་བ་རང་གི་སྒྲུབ་པ་དོན་གྱི་རྟེན་བཤད་པ་ན་ཟོལ་གྱི་ཞར་ལ་འོངས་པ་གཞན་དང་གཞན་སྨྲ་བར་འགྱུར་བ་ནི། རྩོད་པའི་རྟེན་ ཤེས་པར་འདོད་པའི་དོན་ཙམ་བརྗོད་ནས་དམ་བཅའ་བ་ལ་སོགས་པ་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་བརྒྱུད་ཅིང་གཞན་དོན་མེད་པ་ཁས་བླངས་ནས་བརྗོད་པ་རྒྱས་པར་བྱེད།གང་གི་ཚེ་དེ་ཡང་ཕྱིར་རྒོལ་བས་ཐམས་ཅད་ཟློས་མི་ནུས་པ་དེའི་རྩོད་པའི་རྟེན་གྱི་དོན་ཙམ་ལ་ལན་གྱི་ཚིག་གི་ནུས་པ་ལ་ གནོད་པ་ཅི་ཡོད།གང་གིས་ན་རྒོལ་བའི་ཚིག་ལ་རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་མེད་པ་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད། དེའི་ཕྱིར་རྒོལ་བའི་ཚིག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་མེད་པ་ལན་ལ་ནུས་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཚིག་མེད་ན་མི་འགྱུར་བས་ཤེས་པར་འདོད་པའི་དོན་གྲུབ་པ་སྟེ་ དེ་ཉིད་དཔེར་ན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དང་ཁྱད་པ་རབ་ཏུ་སྒྲུབ་པ་ཙམ་སྟེ།ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་བརྗོད་པ་ནི་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པ་བསྲུང་བའི་ཕྱིར་དང་ཁྱབ་པ་རབ་ཏུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚིག་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་སྨྲ་བར་བྱ་བ་ཉིད་ ཡིན་ནོ།།དེ་ལ་ཡང་ཞར་ལས་བྱུང་བ་གཞན་བསྟན་པར་མི་བྱ་ཞིང་དེ་གདོན་མི་ཟ་བར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སུན་འབྱིན་པས་ཉེ་བར་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ཞིང་། དེ་ལ་ཡང་ཐམས་ཅད་གོང་དུ་གོ་རིམས་བཞིན་དང་། ཕྱིས་སུ་ན་འབྱིན་པའི་ཚིག་བརྗོད་ པར་མི་བྱ་སྟེ།ལན་གཉིས་བརྗོད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །སུན་འབྱིན་པའི་ཡུལ་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་དོན་དུ་རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་ལ་རྒོལ་བའི་ཚིག་གིས་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་བརྗོད་པ་ནི་དོན་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དགོས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །སུན་འབྱིན་པར་བྱེད་པའི་ཡང་འདི་ སྐྱོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ།མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐྱོན་གྱི་ཚིག་རེ་རེའི་ཡུལ་བསྟན་པར་བྱ་བར་ཉིད་ཡིན་གྱི། ཡུལ་ཐམས་ཅད་བསྟན་པར་བྱས་ནས། ཅིག་ཅར་སྐྱོན་བརྗོད་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་སོ་སོའི་སྐྱེ་བ་ཐ་དད་པའི་ ཕྱིར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་དོན་སུན་འབྱིན་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་སུན་འབྱིན་པར་བྱེད་པའི་ཡུལ་ཡིན་པས་དེའི་ཚེ། བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི་གཞན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་སུན་འབྱིན་པ་ན་གཞན་བསྟན་པ་ནི་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་སུན་འབྱིན་པ་དེ་ལ་ཡང་དོན་ གཞན་གྱི་སྐྱོན།།གཞན་གྱི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་། །རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་དང་། སུན་འབྱིན་པ་འདི་ཉིད་ནི་རིགས་པའོ།

然而，無論如何都應該回答。因為回答沒有依據是不合理的，所以，不回答是應該被駁斥的依據。如果說，當論辯者陳述自己的成立的意義依據時，附帶地談論其他事情，只是陳述想要知道的論辯依據的意義，並且通過立宗等等的意義特殊性，承認其他沒有意義的事情，並詳細地陳述，當反駁者不能重複所有這些時，那麼，對於論辯依據的意義本身，回答的詞語能力有什麼損害呢？通過什麼說，不跟隨論辯者的詞語是駁斥的依據？因此，不跟隨論辯者的所有詞語，並不是回答沒有能力，因為如果沒有那些詞語就不會成立，從而成立想要知道的意義，這就像是僅僅詳細地成立同品類的法性，陳述同品類的法性是爲了守護不成立的理由，並且詳細地成立周遍的詞語，是爲了展示隨行和反行，因此，應該陳述隨行。 對於它來說，也不應該展示附帶產生的其他，因為那必定是成立支分的對象，所以，應該由反駁者展示，並且對於它來說，也不應該像前面那樣按順序，並且之後陳述反駁的詞語，因為會變成重複陳述兩次。爲了展示反駁的對象，跟隨陳述，論辯者的詞語按順序陳述是沒有意義的，因為是沒有必要的。如果說，反駁者也是這個過失，因為沒有它就不會產生。應該展示每個過失的詞語的對象，但是，不能展示所有對象，然後一起陳述過失，因為各個意義的產生是不同的。因此，凡是反駁意義的，就是反駁的對象，因此，在那個時候，應該展示，而不是其他，因為當反駁它時，展示其他是沒有關聯的。因此，對於那個反駁來說，也是其他意義的過失，因為是其他對象。跟隨陳述和反駁，這本身就是道理。 迴應的必要性： 文中強調了迴應的必要性，指出在辯論中，雙方都應該回應對方的觀點，以便更好地理解彼此的立場。這表明，辯論需要雙方的積極參與和迴應。 論證的相關性： 文中強調了論證的相關性，指出論證應該專注于相關的問題，避免不必要的冗餘和偏離主題。這表明，論證應該簡潔明瞭，避免不必要的複雜性。 反駁的策略： 文中討論了反駁的策略，指出反駁應該針對論證的具體問題，而不是泛泛而談。這表明，反駁應該具體、有針對性，並且能夠有效地指出論證的缺陷。 與現代邏輯學的聯繫： 現代邏輯學，特別是形式邏輯、語義學、謬誤理論和論證理論，對迴應、相關性、結構和反駁進行了更加深入的研究。例如，形式邏輯可以使用形式語言來表達論證，從而更加精確地分析論證的有效性。語義學則研究語言的意義，包括詞語的字面意思、詞語之間的關係和上下文。謬誤理論則關注邏輯推理中的常見錯誤，例如不相干謬誤，從而幫助人們避免謬誤。論證理論則關注論證的本質、結構和評估，從而更好地理解論證的有效性和相關性。 總的來說，這段文字型現了古代邏輯學對迴應、相關性、結構和反駁的深刻理解，並與現代邏輯學的相關概念有著密切的聯繫。雖然古代邏輯學在形式化方面不如現代邏輯學，但其對論證的思考為後來的邏輯學發展提供了重要的啟示。

།ཐམས་ཅད་ཅིག་ཅར་རྗེས་སུ་སྨྲ་བར་བྱེད་པ་ན་ཡང་སྐྱོན་བརྗོད་པའི་དུས་སུ་ཡུལ་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་མ་བསྟན་པའི་སྐྱོན་ནི་བརྗོད་པར་ མི་ནུས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལྟར་ན་ཡང་རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་ལན་གཉིས་བྱས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་ཐོག་མར་ཐམས་ཅད་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་སྨྲ་བ་ནི་དགོས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །སུན་འབྱིན་པར་བྱེད་པའི་རྒོལ་བས་སུན་འབྱིན་པ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་གང་དེ་ལ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ པ་དེ་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ་སྐྱོན་བརྗོད་པ་མེད་པར་ལན་གཉིས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར།ཅིག་ཅར་ཐམས་ཅད་རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་ནི། ཕམ་པའི་རྟེན་ཅན་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་འགྱུར་རོ་། །དེ་ལྟར་ནི་འགྱུར་ན་དོན་གཞན་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བསྟན་ཟིན་ ཏོ།།དེ་ལ་ཞར་ལ་འོངས་པ་འགའ་ཞིག་ལ་རྒོལ་བས། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་པ་བརྗོད་པ་ནི། དོན་གཞན་གོ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚར་གཅད་པར་འོས་པ་ཡིན་གྱི། འགའ་ཞིག་འགའ་ཞིག་ཏུ་ཞར་ལ་འོངས་པ་བྱེད་པ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ དེའི་རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།ཁོ་བོ་ཅག་གིས་ཐམས་ཅད་ཐོག་མར་བརྗོད་པར་བྱ་ཞིང་ཕྱིས་སུན་དབྱུང་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ཁས་བླངས་པ་ནི་མེད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་སུན་འབྱིན་པར་བྱེད་པའི་ཚིག་གི་ཡུལ་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་གཞན་དུ་ན་ནི་སུན་འབྱིན་པ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ རོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ནི་རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་མེད་པ་སྤོབས་པ་མེད་པ་ལས་ལོགས་ཤིག་ཏུ་ཚར་གཅད་པར་བྱ་བའི་གནས་སུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། སྤོབས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ནང་དུ་འདུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལན་རྟོགས་པ་མེད་པ་ནི་སྤོབས་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། ལན་གྱི་ཡུལ་མ་བསྟན་པ་ན་ཡང་། ལན་བསྟན་ པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།ལན་རྟོགས་པ་མེད་པ། འདྲེན་པ་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་མེད་པའི་ཁྱད་པར་བྱེད་པའི་སྤོབས་པ་མེད་པར་ཚར་གཅད་པའི་གནས་སུ་བརྗོད་པས། རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། བ་ལང་ལ་བརྗེད་པ་བཞིན་དུ་ལྐོག་ཤལ་ལ་སོགས་པ་ དང་ལྡན་པའི་ཁྲ་བོ་ཉིད་དོ།།དེའི་ཕྱིར་སྤོབས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཉིད་ཡིན་པར་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ལན་གསུམ་བརྗོད་པ་ལ་རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་བརྡའི་ངེས་པ་འདི་སུས་བྱས། གལ་ཏེ་རེ་ཞིག་གཞན་ལ་བསྟན་ པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་འཇུག་པ་ལ་ལན་གསུམ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཅི་ཡིན།ཇི་ལྟར་འདིས་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་དེ་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།

即使同時跟隨陳述所有，在陳述過失的時候，也應該展示對象，因為不展示對象就不能陳述過失。如果那樣，那麼，也會變成重複回答兩次。對於它來說，首先按順序陳述所有是沒有必要的。反駁者陳述反駁，凡是不合理的，都是陳述者，因為沒有陳述過失，就重複回答兩次。同時跟隨陳述所有，應該被說成是失敗的依據。如果說，會那樣，那麼，已經展示了，那樣就是駁斥其他意義的依據。 對於它來說，如果論辯者附帶陳述，如果說，沒有成立者就不會產生，那麼，因為不是理解其他意義本身，所以，應該被駁斥，但是，不是說，在某些時候，附帶地做某些事情是沒有的。那不是跟隨陳述，因為我們沒有承認，應該首先陳述所有，然後反駁，但是，應該展示反駁詞語的對象，因為如果不是那樣，反駁就不會成立。如果說，那樣的話，不跟隨陳述，就應該被說成是缺乏勇氣，而不是單獨作為駁斥的依據，因為它包含在缺乏勇氣本身之中。 不理解回答就是缺乏勇氣，即使沒有展示回答的對象，也不能展示回答。不理解回答，不是不引導，因此，通過將不跟隨陳述的特殊性說成是缺乏勇氣的駁斥依據，它本身就是不跟隨陳述，就像牛的遺忘一樣，本身就是具有包袱等等的花斑。因此，應該說缺乏勇氣本身就是駁斥的依據，而不是不跟隨陳述。 是誰做了這個關於「如果說了三遍，就是不跟隨陳述」的約定的確定？如果說，暫時爲了展示給其他人，那麼，為什麼要說三遍？應該像這樣理解，並且應該像這樣接受。 論證的簡潔性： 文中再次強調了論證的簡潔性，指出論證應該避免不必要的重複和冗餘。這表明，論證的目的是傳遞資訊和促進理解，因此，論證應該清晰、簡潔。 反駁的策略： 文中繼續討論了反駁的策略，指出反駁應該針對論證的具體問題，而不是泛泛而談。這表明，反駁應該具體、有針對性，並且能夠有效地指出論證的缺陷。 約定的相對性： 文中討論了約定的相對性，指出某些規則和約定可能是人為的，而不是絕對的真理。這表明，批判性思維在評估論證方面至關重要。 與現代邏輯學的聯繫： 現代邏輯學，特別是形式邏輯、語義學、謬誤理論和論證理論，對簡潔性、理解、結構、

།གལ་ཏེ་གཞན་ཉེ་བར་གདུང་བར་བྱེད་པའི་དོན་ཡིན་ན་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ལན་གསུམ་རྗོད་པར་བྱེད། དབང་པོ་དག་གི་རྣ་བ་ལ་གཤུབ་པ་དང་། དཀའ་བས་རྟོགས་པ་མེད་པ་མྱུར་བ་མདོར་བསྡུས་པ་ལ་སོགས་ཕྱིར་རྒོལ་བ་ལ་ཉེ་བར་འཚེ་བར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་ལན་རྟོགས་པར་བྱེད་པ། རྨོངས་པས་མི་སྨྲ་བར་འགྱུར་བའོ། །གཞན་ཉེ་བ་ར་གདུང་བར་བྱེད་པའི་རིམ་པ་རིགས་པ་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གིས དྲི་མ་ཅན་རྟོགས་པ་མེད་པའི་སྦྱོར་བ་དང་།མྱུར་དུ་བརྗོད་པ་བཟློག་ཅིང་ལན་གསུམ་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་ཉེ་བར་གདུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དམ་པ་འཇུག་པའམ། བསྟན་བཅོས་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་ཇི་སྲིད་འདིས་མ་བཟུང་བ་དེ་ སྲིད་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་གྱི།ལན་གསུམ་ཉིད་དུ་མ་ཡིན་ཏེ། སྔར་ཉིད་དུ་འཛིན་པའི་ནུས་པ་ཡོད་པ་ཡོངས་སུ་བཅད་པས་ནུས་པ་མེད་པ་གཞན་ལ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱས་ནས་དོར་བར་བྱའོ། །དོན་རྣམ་པར་མི་ཤེས་པ་ཡང་མི་ཤེས་པ་ཡིན་ཏེ། དབང་པོས་རྣམ་པར་ཤེས་ན་ཡང་ཕྱིར་ རྒོལ་བས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི།མི་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཚར་གཅད་པའི་གནས་སོ། །དོན་རྣམ་པར་མི་ཤེས་པ་དེ་ལ། དགག་པ་སྨྲ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་རྗེས་སུ་མི་སྨྲ་བ་དང་འདྲ་བར་སྤོབས་པ་མེད་པའི་ནང་དུ་ འདུས་པའི་ཕྱིར།བརྗོད་པར་མི་བྱ་སྟེ། དཔེར་ན་རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་མེད་པ་ཡུལ་མ་བསྟན་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་ལན་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་མི་ནུས་པ་ལན་རྟོགས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཡིན་ཏེ། ལན་གྱི་ཡུལ་བསྟན་པའི་ཞར་ལ་འོངས་པ་མེད་པར་རྗེས་སུ་ སྨྲ་བ་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་བཞིན་དུ་མི་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱང་ལན་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་མེད་པ་ཉིད་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཉིད་དོ། །ཇི་ལྟར་ན་ལན་དང་ལན་གྱི་ཡུལ་མི་ཤེས་པ་ལ་ལན་སྨྲ་བར་འགྱུར། ཡུལ་མི་ཤེས་པ་དང་ལན་མི་ཤེས་པ་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཉིད་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་གཞན་དུ་ན་སྤོབས་པ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་ངེས་པར་གཟུང་བ་མེད་པ་ནི་རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་མེད་པ་ཡུལ་མ་བསྟན་པས་ལན་ཁོང་དུ་ཆུད་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། ལན་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་མེད་དེ། ལན་དང་དེའི་ཡུལ་ཤེས་པ་ཅན་ལ་ལན་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར རོ།།གཉི་ག་ལ་ཡང་དེའི་ལན་དེ་མི་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །དེ་མེད་པ་ལ་ལན་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དེ་དག་ཐ་དད་པའི་ཚིག་ཡོད་ན། སྤོབས་པ་མེད་པའི་ཡུལ་གང་ཡིན་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་ཞིང་། ཡུལ་མེད་པ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ ཡིན་པར་འགྱུར་རོ།

如果說，即使是爲了讓別人感到痛苦，那麼，為什麼要說三遍？爲了讓感官的耳朵感到刺痛，並且爲了讓難以理解的、快速的、簡短的等等反駁者感到痛苦，像這樣，爲了理解回答，因為愚癡而變得無言以對。讓別人感到痛苦的順序，沒有任何道理。通過什麼，用有污點的、不理解的組合，並且反駁快速的陳述，並且說三遍，爲了讓別人感到痛苦，不會成為聖者的行為，或者做論著，等等，這些也已經展示了。 因此，只要他沒有接受，就不應該陳述，不僅僅是三遍，通過完全斷除之前接受的能力，讓別人理解沒有能力，然後放棄。不理解意義也是不理解，即使感官理解了，反駁者理解的，就是不理解，這是應該駁斥的依據。對於不理解意義的人，不應該陳述反駁，因為那也和不跟隨陳述一樣，包含在缺乏勇氣之中，不應該陳述，例如，不跟隨陳述，因為沒有展示對象。對於它來說，不能理解回答，不理解回答本身就是應該駁斥的依據，因為沒有展示回答的對象，跟隨陳述是沒有意義的。同樣，不理解本身，也是不理解回答本身，是應該駁斥的依據。 如果說，如何對不理解回答和回答的對象的人陳述回答呢？不理解對像和不理解回答本身就是應該駁斥的依據，因為如果不是那樣，就是缺乏勇氣。因為沒有確定地接受意義，所以，不跟隨陳述，因為沒有展示對象，所以不能理解回答。不能理解回答，因為對於知道回答和回答對象的人來說，不可能不理解回答。對於兩者來說，那都是不理解回答的原因。如果沒有它，就會理解回答，因此，如果那些有不同的詞語，那麼，應該說缺乏勇氣的對象是什麼，並且因為是無對象的，所以，不會被陳述。 論證的目的： 文中指出，論證的目的不是爲了讓對方感到痛苦，而是爲了促進理解和達成共識。這表明，論證應該以理性和尊重為基礎，而不是以情感和攻擊為基礎。 理解的重要性： 文中再次強調了理解在論證中的重要性。它指出，如果論證的聽眾不理解論證的意義，那麼，論證就無法有效地傳遞資訊。這表明，論證應該清晰、簡潔，並且能夠被聽眾理解。 迴應的必要性： 文中討論了迴應的必要性，指出在辯論中，雙方都應該回應對方的觀點，以便更好地理解彼此的立場。這表明，辯論需要雙方的積極參與和迴應。 缺乏勇氣的概念： 文中引入了「缺乏勇氣」的概念，指出如果論證的對手不理解論證，或者不迴應論證，那麼，就應該被認為是缺乏勇氣。這表明，辯論需要雙方的積極參與和迴應。 與現代邏輯學的聯繫： 現代邏輯學，特別是形式邏輯、語義學、謬誤理論和論證理論，對論證的目的、理解、迴應、反駁和「缺乏勇氣」的概念進行了更加深入的研究。例如，形式邏輯可以使用形式語言來表達論證，從而更加精確地分析論證的有效性。語義學則研究語言的意義，包括詞語的字面意思、詞語之間的關係和上下文。謬誤理論則關注邏輯推理中的常見錯誤，例如人身攻擊謬誤，從而幫助人們避免謬誤。論證理論則關注論證的本質、結構和評估，從而更好地理解論證的有效性和相關性。 總的來說，這段文字型現了古代邏輯學對論證的目的、理解、迴應、反駁和「缺乏勇氣」的概念的深刻理解，並與現代邏輯學的相關概念有著密切的聯繫。雖然古代邏輯學在形式化方面不如現代邏輯學，但其對論證的思考為後來的邏輯學發展提供了重要的啟示。

།ལན་མི་ཤེས་པ་ནི་མི་ཤེས་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་ཡུལ་མི་ཤེས་པ་མི་ཤེས་པ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་ཤེས་པ་ལ་ལན་ཤེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་། །དེ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྤོབས་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ཡིན་ན་ནི་རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་མེད་པའི་ཡུལ་མེད་པ་ ཡིན་ཏེ།མི་ཤེས་པའི་ནང་དུ་འདུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་ཡང་དག་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་སུ་ཞིག་རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་མེད་པ་དེས་ན་རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་མེད་པ་ལོགས་ཤིག་ཏུ་བརྗོད་པར་མི་བྱ་སྟེ། ལན་མི་ཤེས་པའི་ནང་དུ་འདུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་མི་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ལན་མི་ཤེས་པ་ཡང་ ནང་དུ་འདུས་བ་ཡིན་ཏེ།ཡུལ་ཤེས་པ་མེད་པར་ལན་ཤེས་པ་མེད་པས་སྤོབས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡུལ་ཤེས་པ་ཡོད་ན་ཡང་། ལན་ཤེས་པ་མེད་ན་ཡང་སྤོབས་པ་མེད་པའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཡུལ་དང་ལན་མི་ཤེས་པ་དག་གི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ ཡང་ཚར་གཅད་པའི་གནས་གཞན་དུ་བརྗོད་ན།དཔེར་ན་མི་ཤེས་པ་ལ་ཡུལ་མི་ཤེས་པ་དང་། ལན་མི་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ལ་ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་མེད་ན་ཚར་གཅད་པའི་གནས་གཞན་དུ་བཞག་པ་ཡིན་ན། དེ་ལྟར་མི་ཤེས་པ་དག་ལ་ཡང་། ཐམས་ཅད་ མི་ཤེས་པ་དང་།ཕྱེད་མི་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ཚར་གཅད་པའི་གནས་གཞན་དུ་ཅིའི་ཕྱིར་མི་བརྗོད། གཉི་ག་ཡང་མི་ཤེས་པར་འདུས་པར་བརྗོད་པ་ལ་སྐྱོན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་ལ། ཡོན་ཏན་ནི་ཡོད་པར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་འདུས་པར་བརྗོད་པར་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་བརྗོད་པ་མེད་པ་མི་ཤེས་པ་དག་ནི་སྤོབས་པ་མེད་པའི་ཡུལ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ལོགས་ཤིག་ཏུ་མ་བརྗོད་དེ། གཞན་ཡང་ཕྱོགས་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་རྒོལ་བ་དག་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་དང་། སྤོབས་པ་མེད་པ་དག་ལས་གཞན་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཡིན པ་ལ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་གཉི་གའི་ཚིག་ཉིད་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་གཉི་གར་འདུས་པའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ཡོད་ན་ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཚིག་ལས་ཤིན་ཏུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། རབ་ཏུ་སྤྲོས་པ་དོན་མེད་ཡིན་ནོ། །ལན་རྟོགས་པ་མེད་པ་ནི་ སྤོབས་པ་མེད་པ་སྟེ།གཞན་གྱི་ཕྱོགས་འགགས་པ་ལ་ཡང་གང་གི་ཚེ་ལན་ཤེས་པར་མི་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ་ཚར་གཅད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ་ཞེ་ན། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚིག་གི་དེ་མ་ཐག་པ་ཡུལ་སོ་སོའི་ལན་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ལ་དོན་མེད་པ་དང་། དེ་ཉིད་གོ་རིམས་ བཞིན་དུ་སྨྲ་བ་དང་།ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདོན་པ་ལ་སོགས་པས་དུས་འདའ་བར་བྱེད་ཅིང་། བྱ་བ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱེད་པ་ནི་ཚར་གཅད་པའི་འོས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་རིགས་པས་ཚར་གཅད་པའི་གནས་སོ།

不理解回答不是不理解，但是，不理解對象是不理解，因為對於理解對象的人來說，沒有理解回答。如果說，因為不理解它，所以是缺乏勇氣，如果那樣，那麼，不跟隨陳述就沒有對象，因為它包含在不理解之中。誰能正確理解對象，卻不跟隨陳述呢？因此，不應該單獨陳述不跟隨陳述，因為它包含在不理解回答之中。不理解對像本身，也包含在不理解回答之中，因為沒有理解對象就沒有理解回答，所以，缺乏勇氣本身是不存在的。 如果說，即使理解了對象，但是，如果沒有理解回答，也是缺乏勇氣的對象，如果那樣，那麼，如果將對像和不理解回答的詳細區分也說成是另一個駁斥的依據，例如，對於不理解，如果對於不理解對像和不理解回答的詳細區分沒有優點的特殊性，那麼，就將它作為另一個駁斥的依據，那麼，對於不理解來說，為什麼不將「完全不理解」和「部分不理解」等等的詳細區分說成是另一個駁斥的依據呢？對於將兩者都說成包含在不理解中，沒有任何過失，並且因為有優點，所以，應該說成是包含的。 因此，不跟隨陳述和不理解，因為是缺乏勇氣的對象本身，所以，不單獨陳述，並且，對於其他，先前的和後來的論辯者，從相似的理由和缺乏勇氣之外，作為另一個駁斥的依據是不合理的。因為那兩者的詞語本身已經展示了所有，如果對於包含在那兩者之中的詳細區分，有詞語沒有優點的特殊性，那麼，就會非常過分，所以，詳細的陳述是沒有意義的。 不理解回答就是缺乏勇氣，如果說，當反駁對方時，在什麼時候不理解回答，那麼，應該知道在那個時候應該被駁斥，那麼，對於成立語言的緊接著，陳述各個對象的回答是沒有意義的，並且像那樣按順序陳述，並且背誦偈頌等等，浪費時間，並且做理解的事情，是應該被駁斥的，這是用道理駁斥的依據。 理解的重要性： 文中再次強調了理解在論證中的重要性，指出理解是有效論證的基礎。這表明，論證應該清晰、簡潔，並且能夠被聽眾理解。 缺乏勇氣的概念： 文中繼續討論了「缺乏勇氣」的概念，指出如果論證的對手不理解論證，或者不迴應論證，那麼，就應該被認為是缺乏勇氣。這表明，辯論需要雙方的積極參與和迴應。 論證的簡潔性： 文中再次強調了論證的簡潔性，指出論證應該避免不必要的冗餘和重複。這表明，論證應該清晰、簡潔，並且能夠有效地傳遞資訊。 與現代邏輯學的聯繫： 現代邏輯學，特別是形式邏輯、語義學、謬誤理論和論證理論，對理解、迴應、反駁、「缺乏勇氣」和簡潔性進行了更加深入的研究。例如，形式邏輯可以使用形式語言來表達論證，從而更加精確地分析論證的有效性。語義學則研究語言的意義，包括詞語的字面意思、詞語之間的關係和上下文。謬誤理論則關注邏輯推理中的常見錯誤，例如稻草人謬誤，從而幫助人們避免謬誤。論證理論則關注論證的本質、結構和評估，從而更好地理解論證的有效性和相關性。 總的來說，這段文字型現了古代邏輯學對理解、迴應、反駁、「缺乏勇氣」和簡潔性的深刻理解，並與現代邏輯學的相關概念有著密切的聯繫。雖然古代邏輯學在形式化方面不如現代邏輯學，但其對論證的思考為後來的邏輯學發展提供了重要的啟示。

།བྱ་བ་ལ་ཆགས་ནས་རྩོད་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པ་རྣམ་པར་གཡེང་ བར་བྱེད་པ་སྟེ།དེའི་ཚེ་ཡང་གང་ཅུང་ཟད་བྱ་བ་ལ་ཆགས་ནས། རྩོད་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པར་བྱེད་པ་ནི་བདག་གི་བྱ་བ་འདི་ཡིན་ན་ཡོངས་སུ་འདོར་ཞིང་། འདིར་གནས་པས་ཕྱིས་བྱའི་ནད་ལ་སོགས་པའི་ཟོལ་དང་། བདག་གི་རྐན་འདི་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་ པས་གཏམ་གཅོད་པས་དེ་ནི་རྣམ་པར་གཡེང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཚར་གཅད་པའི་གནས་སོ།།གང་ཡང་རུང་བ་ཅིག་ཚར་གཅད་པར་བྱ་བའི་མཐའི་རྩོད་པ་རང་ཉིད་ཀྱིས་མཐའ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་འདི་ཡང་རྒོལ་བ་ཕྱོགས་སྔ་མ་བྱེད་པ་ན་གཡོ་སྒྱུ་བྱེད་པ་ཙམ་གྱི་སྒོ་ནས་ཡིན་གྱི། ཡང་དག་པའམ་ཇི་ལྟ་བར་རྩོད་པའི་ངོར་བྱས་པའི་དགོས་པའི་དངོས་པོ་ལ་མ་ཡིན་ལ། རང་གིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནུས་པ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། རྣམ་པར་གཡེང་བར་འགྱུར་ན། དེ་ལྟར་ན་འདི་ནི་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བའམ། དོན་གཞན་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲང བའི་ནང་དུ་འདུས་པར་འགྱུར་ཏེ།སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནུས་པ་མེད་པ་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་གྱི་འབྲེལ་པ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། དོན་མེད་པ་དང་དོན་དང་བྲལ་བ་དག་ལས་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་འབྲེལ་པ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་རྣམ་པ་དག་ ལོགས་ཤིག་ཏུ་ཚར་གཅད་པར་བྱ་བ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི།ཤིན་ཏུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་རབ་ཏུ་སྨྲས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་རྒོལ་བའི་ཕྱོགས་ཕྱི་མ་རྣམ་པར་གཡེང་བར་བྱེད་པ་དེས་ཀྱང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ལན་བསྟན་པར་བྱ་བ་དེ་རྟོགས་པ་མེད་པར་རྣམ་པར་གཡེང་བ་ སྟོན་པར་བྱེད་པ་ནི་སྤོབས་པ་མེད་པའོ་།།དོན་གཞན་གྱི་ནང་དུ་འདུས་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་གདོན་མི་ཟ་བར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དང་སུན་འབྱིན་པ་དག་ཁོ་ན་ལ་རྩོད་པ་ཐམས་ཅད་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ལ། རྒོལ་བ་དང་ཕྱིར་རྒོལ་བ་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་འཇུག་པ་མ་ཡིན་པ་ གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བའམ།སྤོབས་པ་མེད་པའི་ནང་དུ་འདུས་པར་མི་འགྱུར་གྱི་འབྲེལ་བ་མེད་པའི་རྩོད་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་སྒོ་ནས་ཀྱང་རྣམ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཅིག་གི་རྟེན་ལ་འགལ་བར་ཁས་ལེན་ན། རྣམ་པར་འགྱུར་གྱི། འགལ་བར་ཁས་ མི་ལེན་པ་དང་།ཁས་བླངས་པ་མེད་པ་དག་ལ་ནི་རྣམ་པར་རྩོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་གདོན་མི་ཟ་བར་གཅིག་སྔར་བརྗོད་ན་འཇུག་པར་འགྱུར་གྱི། ཅིག་ཅར་རྟོགས་པ་པོ་ཕན་ཚུན་སྨྲས་བ་ཉན་པ་དང་ངེས་པར་འཛིན་པ་དང་། ལན་དག་ནི་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། འཇུག་པ་ འབྲས་བུ་མེད་པ་ཉིད་དོ།

由於執著於行為而分散辯論，在那個時候，如果有人稍微執著於行為，而分散辯論，如果說，這是我的行為，那麼，就完全放棄，並且因為停留在那裡，而以之後會生病等等為借口，或者以我的喉嚨是這樣等等為借口來中斷談話，那麼，這就是分散，是應該被駁斥的依據。無論如何，爲了駁斥，辯論的最終結果，自己會理解最終結果。 如果說，即使這樣，也是論辯者在做先前的方面時，僅僅通過詭計的方式，而不是真實地或者像那樣在辯論的場合所做的必要事物，並且因為自己成立的能力完全被斷除，而變得分散，那麼，這樣，這就會包含在相似的理由或者追隨其他意義之中，因為陳述了沒有成立能力。因為不理解成立的自性關聯，對於沒有意義和脫離意義的事物，沒有區別，對於不理解那樣關聯的形式，單獨設立駁斥，是非常過分的陳述。 或者，論辯者在做後來的方面時，分散，通過它，在成立之後立即展示回答，不理解它而展示分散，這是缺乏勇氣。會包含在其他意義之中。如果說，不是隻有必定成立和反駁才進行所有辯論，並且不是所有論辯者和反駁者都正確地進行，不會包含在相似的理由或者缺乏勇氣之中，而是通過各種沒有關聯的辯論也會變化，那麼，不是這樣的，因為不可能。如果承認與一個依據相矛盾，就會變化，對於不承認矛盾，和沒有承認的，就沒有辯論。 對於它來說，如果必定先陳述一個，就會進行，如果同時，理解者互相聽取陳述，並且確定地接受，並且回答，是不可能的，進行是沒有結果的。 論證的目的： 文中再次強調了論證的目的不是爲了分散注意力，而是爲了促進理解和達成共識。這表明，論證應該以理性和尊重為基礎，而不是以情感和詭計為基礎。 論證的有效性： 文中討論了論證的有效性，指出論證應該具有邏輯上的有效性，並且能夠有效地支援結論。這表明，論證應該具有邏輯上的嚴密性，並且能夠有效地傳遞資訊。 辯論的規則： 文中討論了辯論的規則，指出辯論應該遵循一定的規則和程式，以便更好地進行辯論。這表明，辯論需要雙方的積極參與和迴應，並且應該遵循一定的規則。 與現代邏輯學的聯繫： 現代邏輯學，特別是形式邏輯、語義學、謬誤理論和論證理論，對論證的目的、相關性、有效性和辯論規則進行了更加深入的研究。例如，形式邏輯可以使用形式語言來表達論證，從而更加精確地分析論證的有效性。語義學則研究語言的意義，包括詞語的字面意思、詞語之間的關係和上下文。謬誤理論則關注邏輯推理中的常見錯誤，例如分散注意力的謬誤，從而幫助人們避免謬誤。論證理論則關注論證的本質、結構和評估，從而更好地理解論證的有效性和相關性。 總的來說，這段文字型現了古代邏輯學對論證的目的、相關性、有效性和辯論規則的深刻理解，並與現代邏輯學的相關概念有著密切的聯繫。雖然古代邏輯學在形式化方面不如現代邏輯學，但其對論證的思考為後來的邏輯學發展提供了重要的啟示。

།རང་བཞིན་དུ་གནས་པའི་བདག་ཉིད་མི་འཇུག་པས་ན། དེ་རང་གིས་ཁས་བླངས་ཤིང་བཀོད་པ་ངེས་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་བརྗོད་པར་བྱའི། རྣམ་པ་གཞན་དུ་ན་གཞན་དག་གིས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་། གཞན་གྱིས་ཀྱང་དེ་དང་འབྲེལ་ པ་སུན་འབྱིན་པའོ།།གཉི་ག་དག་གི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་དང་། སྤོབས་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། རིགས་པ་འཇུག་པ་ཐམས་ཅད་ཕྱོགས་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་བཀོད་པ་གཉིས་པོ་དག་ནི་ཤིན་ཏུ་རྒལ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་གིས་ནི་སྒྲུབ་པ་ དམན་པ་རྒོལ་བའི་ལན་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ།ཁས་བླངས་པ་མེད་པར་རྩོད་པ་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཚེ་རྩོད་པ་ཁས་བླངས་ནས་ཞུམ་པའི་སྒོ་ནས་ཅུང་ཞིག་མི་སྨྲ་བའམ། གཞན་ཅུང་ཟད་སྨྲ་བར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བའི་ནང་དུ་འདུས་པར་ འགྱུར་ཞེ་ན།བསྒྲུབས་པ་མེད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བརྗོད་པ་ནི། དེ་སྐད་དུ་བསྟན་པ་བརྗོད་པ་མེད་པ་དང་། གཞན་བརྗོད་པ་དག་ཀྱང་ཕམ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ནི་རྩོད་པ་ཁས་བླངས་པ་ལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་མ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་གིས་ནི་ལྷག་པ་དང་། ཡང་ཡང་བརྗོད་པ་དང་། དམ་བཅའ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཉིད་དུ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་རྟོགས་པ་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་མ་བརྗོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཚར གཅད་པའི་གནས་ཉིད་ཡིན་ནོ།།རང་གི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཁས་བླངས་ནས། གཞན་གྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཞར་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ནི་འདོད་པ་ཁས་ལེན་པ་སྟེ། གཞན་གྱིས་བརྗོད་པའི་སྐྱོན་སུན་འབྱིན་པ་མེད་པར་ཁྱོད་ཀྱི་འདི་ཡང་སྐྱོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་བར་བྱེད་དེ། དཔེར་ན་ཁྱོད་ཀྱི་རྐུན་མ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེས་བུ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སྨྲས་ལ། དེས་དེ་ལ་སླར་ཁྱོད་ཀྱང་ངོ་ཞེས་སྨྲ་བ་ལྟ་བུའོ། །དེས་རང་གི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཁས་བླངས་ནས་གཞན་གྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་དེ་ལ་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་ནི། གཞན་གྱི་འདོད་པ་ཁས ལེན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།འདོད་པ་ཁས་ལེན་པ་སྟེ། ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ། །འདིར་ཡང་གང་གི་ཚེ་སྐྱེས་བུ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཁྱེད་ཀྱང་འགྱུར་ལ། ཁྱེད་བདག་ཉིད་དེ་ལྟར་མི་འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་རྐུན་མ་ལ་གཏན་ཚིགས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་བསམ་པ་ འདི་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་སྐྱོན་ཅུང་ཟད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།བདག་ཉིད་རྐུན་མ་ཉིད་དུ་མངོན་པར་འདོད་པ་མེད་ཅིང་གཏན་ཚིགས་རབ་ཏུ་སྟོན་པའི་སྒོ་ནས་སུན་འབྱིན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

因為自性存在不成立，所以，應該說，它自己承認並設立的，必定要成立，如果不是那樣，那麼，其他人就不會理解，並且其他人也會反駁與它相關的。因為兩者的不正確，會變成相似的理由和缺乏勇氣，所以，所有理性的進行，先前的和後來的設立兩者，都不是非常過分的。它們是成立不足，是論辯的回答，因為沒有承認，就不會有辯論。 當承認辯論，然後通過退縮的方式，稍微不說話，或者稍微說其他的時候，如何會包含在相似的理由之中呢？陳述沒有成立的成立者，陳述沒有展示，並且陳述其他，也是失敗，這是因為，對於承認辯論的人來說，沒有陳述成立的支分。它們是多餘、重複陳述和立宗等等的詞語，是應該被駁斥的依據。因為成立者是使不理解理解的特徵的對象，所以，沒有陳述成立的支分，是應該被駁斥的依據。 承認自己方面的過失，然後附帶地引入其他方面的過失，這是承認意願，在沒有反駁其他人陳述的過失的情況下，說你的這個也是過失，例如，說你是小偷，因為是人，然後，他反過來說，你也是，像這樣。通過它，承認自己方面的過失，然後將其他方面的過失詳細地聯繫起來，因為這是在承認其他人的意願。承認意願，是應該被駁斥的依據。 在這裡，當說，因為是人，所以你也會，並且你自己不希望那樣，因此，這不是小偷的理由，當有這樣的想法時，沒有任何過失，因為自己不希望明顯地成為小偷，並且通過詳細地展示理由來反駁。 論證的責任： 文中強調了論證者有責任清晰地表達自己的觀點，並且提供充分的理由來支援自己的觀點。這表明，論證者應該承擔起論證的責任，並且應該避免使用模糊不清的語言。 謬誤的識別： 文中討論了謬誤的識別，指出應該警惕那些試圖通過詭辯或者其他不合理的方式來贏得辯論的論證。這表明，批判性思維在評估論證方面至關重要。 與現代邏輯學的聯繫： 現代邏輯學，特別是形式邏輯、語義學、謬誤理論和論證理論，對論證的責任、迴應、有效性和謬誤的識別進行了更加深入的研究。例如，形式邏輯可以使用形式語言來表達論證，從而更加精確地分析論證的有效性。語義學則研究語言的意義，包括詞語的字面意思、詞語之間的關係和上下文。謬誤理論則關注邏輯推理中的常見錯誤，例如人身攻擊謬誤，從而幫助人們避免謬誤。論證理論則關注論證的本質、結構和評估，從而更好地理解論證的有效性和相關性。 總的來說，這段文字型現了古代邏輯學對論證的責任、迴應、有效性和謬誤識別的深刻理解，並與現代邏輯學的相關概念有著密切的聯繫。雖然古代邏輯學在形式化方面不如現代邏輯學，但其對論證的思考為後來的邏輯學發展提供了重要的啟示。

།རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་མེད་པར་འགལ་བ་དྲང་པོ་ཉིད་ཀྱིས་ཅིའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་བ་མ་ཡིན་ནོ་། །གང་དེ་ནི་ཅིར་ཡང་ མི་རུང་སྟེ།དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པའི་ཐ་སྙད་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་དེ་ཉེ་བར་འཇོག་པ་ཁས་ལེན་པ་ཡིན་ན་ཡང་དེའི་ཚེ་ལན་མི་ཤེས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་དེ་ཉིད་ཚར་གཅད་པར་འོས་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་ལ་རང་གི་སྐྱོན་ནི་ཉེ་བར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ དེ་སྐྱོན་མེད་པ་ཉིད་དུ་དེ་ཁས་ལེན་པ་ཉིད་ལན་མི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།དེ་ཉིད་ནི་སྔར་ཚར་གཅད་པར་བྱ་བ་ཐོབ་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་གྱི་སྐྱོན་ཉེ་བར་འཇོག་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཚར་བཅད་པར་ཐོབ་པ་ལ་ཚར་མི་གཅོད་པ་ནི་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་འདོར་བར་བྱེད་པ་སྟེ། བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚར་གཅད་པའི་རིགས་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། དེ་འདོར་བར་བྱེད་པ་ནི་ཚར་གཅད་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་ལ་རྗེས་སུ་སྦྱོར་བ་མི་བྱེད་པའོ། །དེ་ཡང་འཁོར་དག་ལ་གང་ཕམ་པ་ཡིན་ཞེས་འདྲི་བ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི། རང་གི་སྐྱོན་ཚར་གཅད་པ་ཐོབ་པར འགྱུར་བ་རྣམ་པར་འགྲེལ་པར་ནི་མི་འགྱུར་རོ།།གལ་ཏེ་འདིར་ཡང་རྒོལ་བའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཚར་གཅད་པ་ཐོབ་པ་ལ་ཕྱིར་རྒོལ་བ་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་མི་སྦྱོར་བ་ནི་སྤོབས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། འདིའི་ལན་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་འདོར་བ་ནི་ལོགས་ཤིག་ཏུ་ཚར་ གཅད་པའི་གནས་མ་ཡིན་ཏེ།རིགས་པས་དཔྱད་ན་ཡང་གཉིས་ལས་གཅིག་ལ་ཡང་འདིར་རྒྱལ་བ་དང་ཕམ་པ་དག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལྟར་སྣང་བས་མ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡང་དག་པའི་སྐྱོན་བརྗོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐྱོན་ཅུང་ཟད་རྗོད་པར་བྱེད་ཅིང་། ཅུང་ཟད་མ་ ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་ཚར་གཅད་པར་འོས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ལན་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ།།གལ་ཏེ་འོས་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ་སྐྱོན་ཡོད་པ་ཐམས་ཅད་མ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཡོད་དོ་ཞེས་བྱས་ནས་གདོན་མི་ཟ་བར་སྐྱོན་ཐམས་ཅད་བརྗོད་པར་བྱ་བའམ། མ་བརྗོད་པས་ཚར་གཅད་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཅིག་ཀྱང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དེ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་གཅིག་ལྟ་བུའོ། །དཔེར་ན་དོན་གཅིག་ལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་གཅིག་ཁོ་ནས་དེ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་། ཐམས་ཅད་བླང་བར་མི་བྱའོ། །སྐྱོན་བརྗོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་གྱི་མི་བརྗོད པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཚང་གཅད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་བས་ན་ཕྱོགས་སྔ་མ་སྨྲ་བ་དང་ཕྱོགས་ཕྱི་མ་སྨྲ་བ་ཚར་བཅད་པ་ཐོབ་པ་ཚར་གཅོད་པར་མི་བྱེད་པ་དེ་ལྟར་ན་ཡང་རིགས་པས་བྱས་ན་དེ་དག་ལས་གཅིག་ཀྱང་སྔ་མ་བཞིན་དུ་རྒྱལ་བ་དང་ཕམ་པ་དག་མ་ཡིན་ནོ།

如果沒有聯繫，為什麼直接的矛盾不是錯誤呢？因為那完全不合適，因為那樣的形式的名稱在世間是存在的。如果那樣，即使承認它接近，在那個時候，不理解回答，對於成立者來說，它本身是應該被駁斥的，因為不是爲了讓別人接近自己的過失。成立者本身沒有過失，承認它本身就是不理解回答，它本身是之前應該被駁斥的，因為根本不需要考慮讓別人接近過失。 對於獲得駁斥的人，不駁斥，就是越過並且放棄考察，越過並且考察，就是展示駁斥的道理，放棄它，就是對於應該被駁斥的人，不跟隨。對於它，應該陳述，詢問誰在圈子中失敗了，而不是詳細解釋自己獲得駁斥的過失。如果說，在這裡，論辯者的成立者獲得駁斥，反駁者不跟隨越過和考察，就是缺乏勇氣，因為不理解這個回答，放棄越過和考察，不是單獨的駁斥依據，即使用道理考察，對於兩者中的一個，在這裡也沒有勝利和失敗。 因為沒有展示相似的成立者，並且沒有陳述正確的過失。當稍微陳述過失，並且稍微不是的時候，不應該被駁斥，因為理解了回答。如果說，應該被駁斥，因為沒有陳述所有過失，那麼，在說有之後，必定應該陳述所有過失，或者因為沒有陳述而被駁斥，不是這樣的，因為即使一個，也是損害成立者本身。就像一個成立者一樣。例如，對於一個意義，僅僅一個成立者就成立它，因此，不應該接受所有。因為陳述過失本身，沒有其他人不陳述，所以，不應該被駁斥。 因此，如果說，先前的陳述者和後來的陳述者，獲得駁斥，不駁斥，即使那樣，如果用道理來做，那麼，對於那些中的一個，也像之前一樣，沒有勝利和失敗。 與現代邏輯學的聯繫： 現代邏輯學，特別是形式邏輯、語義學、謬誤理論和論證理論，對論證的責任、迴應、有效性、謬誤的識別和辯論規則進行了更加深入的研究。例如，形式邏輯可以使用形式語言來表達論證，從而更加精確地分析論證的有效性。語義學則研究語言的意義，包括詞語的字面意思、詞語之間的關係和上下文。謬誤理論則關注邏輯推理中的常見錯誤，例如不一致謬誤，從而幫助人們避免謬誤。論證理論則關注論證的本質、結構和評估，從而更好地理解論證的有效性和相關性。 總的來說，這段文字型現了古代邏輯學對論證的責任、迴應、有效性、謬誤識別和辯論規則的深刻理解，並與現代邏輯學的相關概念有著密切的聯繫。雖然古代邏輯學在形式化方面不如現代邏輯學，但其對論證的思考為後來的邏輯學發展提供了重要的啟示。

།ལན་སྨྲ་ བ་སྐྱོན་ལྟར་སྣང་བར་བྱེད་ལ་རང་གི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་སྤངས་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ།སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། རྒོལ་བ་རྒྱལ་བ་མ་ཡིན་ལ། སྐྱོན་ཐམས་ཅད་མེད་པར་རབ་ཏུ་བསྟན་པས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་མ་བསྒྲུབས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱིར་རྒོལ་ བ་ཡང་ཡང་དག་པའི་སྐྱོན་སྟོན་པར་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་བུ་ཡང་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་དོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཕམ་པའི་རྟེན་མ་ཡིན་ནོ། །གནས་མ་ཡིན་པ་ལ་ཚར་གཅད་པའི་གནས་སུ་རྗེས་སུ་སྦྱོར་བ་ནི། རྗེས་སུ་སྦྱོར་བ་མེད་པ་ལ་རྗེས་སུ་སྦྱོར་བ་སྟེ། ཚར་ གཅད་པའི་གནས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ལ་ལོག་པར་ངེས་པའི་ཕྱིར།གཞན་ཚར་གཅད་པའི་གནས་མ་ཡིན་པ་ལ་ཚར་གཅད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པར་ཁྱེད་སྨྲ་བ་ནི་རྗེས་སུ་སྦྱོར་བ་སྟེ། ཚར་གཅད་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །འདིར་ཡང་གལ་ཏེ་རྒོལ་བ་ལས་། ཕྱིར་ རྒོལ་བས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་སྐྱོན་མངོན་པར་སྦྱོར་བར་བྱེད་ཅིང་།དེས་གནས་མ་ཡིན་པ་དང་སྐྱོན་མ་ཡིན་པ་ལ་ཚར་གཅོད་པའི་གནས་མངོན་པར་སྦྱོར་ཞིང་རྗོད་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་ན། དེ་ལྟར་ན་ཡང་དག་པའི་སྐྱོན་བརྗོད་པའི་ མཚན་ཉིད་ཀྱི་ལན་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར།ཅིག་ཤོས་ཀྱི་ལན་ལྟར་སྣང་བ་ཉིད་བསྟན་པ་ན་སྤོབས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཚར་གཅད་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ། འདི་ལས་འདི་ཚར་གཅད་པའི་གནས་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་ཕྱིར་རྒོལ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡང་ དག་པའི་སྐྱོན་བརྗོད་པ་ལ་གཞན་གྱིས་སྐྱོན་ལྟར་སྣང་བའི་ཚིག་གིས་མངོན་པར་སྦྱོར་ཞིང་དེ་ཡང་དག་པའི་སྐྱོན་བསྟན་པ་ལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལྟར་སྣང་བའི་ཚིག་ཉིད་ཀྱིས་ཚར་གཅད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལྟ་བུ་འདི་ཡང་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་དག་ལས་ ཐ་དད་པ་མེད་པ་སྟེ་ངེས་པར་ཡུལ་གཞན་ཁྱད་པར་བདེ་བའི་དོན་དུ་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཉིད་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ།དེ་བསྟན་ན་གཞན་སྟོན་པར་བྱེད་པ་དོན་མེད་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །གྲུབ་པའི་མཐའ་ཁས་བླངས་ནས་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཚིག་ ཞར་ལ་འོངས་པ་ནི་གྲུབ་པའི་མཐའ་མེད་པ་སྟེ།དེའི་དོན་འགའ་ཞིག་ཀྱང་ཡོད་པར་དམ་བཅས་ནས། དམ་བཅས་པའི་དོན་གྱི་ཡུལ་ལས་ཟློག་པའི་ཚིག་ཞར་ལ་འོངས་པ་བྱེད་པ་གྲུབ་པའི་མཐའ་མེད་པར་བྱེད་པ་ནི། གྲུབ་པའི་མཐའི་མེད་པར་ཤེས་པ་སྟེ། དཔེར་ ན་ཡོད་པ་ནི་འཇིག་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་།མེད་པའམ་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་རོ།

陳述回答，使之顯得像過失，而自己的成立者沒有放棄，因為成立者本身不能成立。論辯者不是勝利者，因為通過詳細展示沒有所有過失，成立者的支分沒有成立。反駁者也不是，因為沒有展示正確的過失。因此，那樣也是，放棄越過和考察，不是失敗的依據。 對於不是依據的地方，跟隨作為駁斥的依據，就是對於沒有跟隨的，跟隨，因為確定地顛倒了駁斥依據的特徵。你說，對於不是其他駁斥依據的，不應該駁斥，這就是跟隨，應該知道，它本身是應該被駁斥的。在這裡，如果論辯者，反駁者將成立者的不正確的過失明顯地聯繫起來，並且它將不是依據和不是過失的地方明顯地聯繫起來，並且陳述，如果那樣，因為不理解陳述正確過失的特徵的回答，當展示另一方的相似的回答時，缺乏勇氣本身是應該被駁斥的，從這裡，這不是另一個駁斥的依據。 然而，反駁者，對於成立者的正確過失的陳述，用其他相似過失的詞語明顯地聯繫，並且對於展示正確過失的，用相似成立者的詞語來駁斥，因為它是應該被駁斥的。像這樣的，也和相似的理由沒有區別，爲了確定其他特殊容易的意義，應該說相似的理由本身是應該被駁斥的依據，如果展示了它，那麼，展示其他是沒有意義的。 因為承認了成立的結論，所以沒有確定性，附帶的詞語是沒有成立的結論，在承諾了它的某些意義之後，附帶地做與承諾的意義的對象相反的詞語，使之沒有成立的結論，這是知道沒有成立的結論，例如，存在不會消失，不存在或者不會產生。 與現代邏輯學的聯繫： 現代邏輯學，特別是形式邏輯、語義學、謬誤理論和論證理論，對論證的責任、迴應、有效性、謬誤的識別和辯論規則進行了更加深入的研究。例如，形式邏輯可以使用形式語言來表達論證，從而更加精確地分析論證的有效性。語義學則研究語言的意義，包括詞語的字面意思、詞語之間的關係和上下文。謬誤理論則關注邏輯推理中的常見錯誤，例如稻草人謬誤，從而幫助人們避免謬誤。論證理論則關注論證的本質、結構和評估，從而更好地理解論證的有效性和相關性。

།གྲུབ་པའི་མཐའ་ཁས་བླངས་ནས་ཕྱོགས་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་དེ། རང་བཞིན་གཅིག་གིས་གསལ་བ་འདི་འགྱུར་བའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། འཇི་བའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ ཁམ་ཕོར་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བ་ནི་རང་བཞིན་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ཏེ།དེ་ལྟར་ན་ཡང་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་ལྡན་པའི་གསལ་བ་འདིའི་དབྱེ་བ་འཛིན་པ་ན། དེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དག་གི་སྒོ་ནས་རང་བཞིན་གཅིག་ཡིན་ནོ། །དེས་དེ་སྐད་དུ་བརྒལ་ཞིང་ བརྟག་པ་རྗོད་པར་བྱེད་དོ།།དེ་ལ་གཞན་དུ་རང་བཞིན་གྱི་འགྱུར་བ་ཞེས་ཇི་ལྟར་མཚོན་པར་བྱ། ཆོས་གཞན་ལྡོག་པ་ན་ཆོས་གཞན་འཇུག་པར་འགྱུར་བའི་གནས་སྐབས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ་། །ཆོས་གཞན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེའི་འགྱུར་བ་ ཡིན་ནོ།།དེའི་རང་བཞིན་གྱི་དོན་ལྡོག་པ་ལས་ངེས་པ་མེད་པའི་ཚིག་ལ་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་དམ་བཅས་པ་མེད་པ་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་ཞིང་། ཡོད་པར་འཇིག་པར་མི་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དག་ཀྱང་མི་མངོན་པ་དང་མངོན་པ་དག་མེད་པར་ པར་འགའ་ཞིག་གིས་འཇུག་པ་ཆད་པ་མེད་པ་དང་།འཇུག་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་གཞག་ནས། འདི་ལྟར་ཡོད་པའི་བདག་ཉིད་འཇིག་པ་དང་། མེད་པའི་ཡང་བདག་ཉིད་ཐོབ་པ་ཁས་བླངས་པས་འགྲུབ་པའི་མཐའ་མེད་པར་ འགྱུར་རོ།།འོན་ཏེ་ཁས་མི་ལེན་ན་ནི་ཕྱོགས་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །འདི་ལ་ཡང་ཅུང་ཟད་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཚིག་ཞར་ལ་འོངས་པ་གང་དེས་མེད་པ་ནི་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་ཞིང་། ཡོད་པ་ནི་འཇིག་པར་མི་འགྱུར་ཞེས་སྨྲས་པ་དེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་ གཅིག་པོ་གསལ་བ་འདི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་སྨྲས་པ་དེ་ལ་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་།གཏི་མུག་ནི་རང་བཞིན་གཅིག་སྐྱེ་གནས་ཐ་དད་པ་མེད་པ་དེའི་གསལ་བ་འདིའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། གསལ་བ་དེའི་རང་ བཞིན་ཐ་མི་དད་པ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ།།བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་ནི་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སྐྱེ་འཇིག་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་སྒྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་དེ་མི་བརྗོད་པར་ བདག་ཉིད་འདིར་རང་བཞིན་འགྱུར་བའི་མཚན་ཉིད་འདྲ་ཞིང་།རང་བཞིན་དང་འབྲེལ་བ་མེད་པས་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཚིག་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལ་གསལ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པའི་ཆོས་ཅན་འདིར་འགྱུར་བར་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ།།གསལ་བ་དང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ན། འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པའི་ཆོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ།

在承認了成立的結論之後，設立方面，因為看到一個自性顯現的這個變化跟隨，看到消失跟隨，例如看到碗等等，是同一個自性，即使那樣，當把握這個具有快樂和痛苦的顯現的差別時，通過快樂等等，是同一個自性。通過它，陳述越過和考察。 對於它，如何展示其他的自性變化呢？當其他法消失時，其他法會進入的狀態，那就是它的自性。其他法是什麼，那就是它的變化。因為將自性的意義與消失聯繫起來，所以，與不確定的詞語聯繫起來。通過它，沒有承諾的不會產生，存在的不會消失，像這樣。存在和不存在，以及不顯現和顯現，沒有一些進入的斷絕，並且不會進入，像這樣設立之後，像這樣，承認了存在的自性消失，和不存在的也獲得自性，就會變成沒有成立的結論。但是，如果不承認，那麼，方面就不會成立。 對於這個，也因為稍微沒有確定性，所以，附帶的詞語，它說不存在不會產生，存在不會消失，爲了成立它，因為看到一個自性顯現的這個跟隨，所以，陳述這個，對於快樂、痛苦和愚癡，因為沒有同一個自性、產生和住處，所以，看到這個顯現跟隨，因為目標是顯現的自性沒有差別。對於快樂等等，因為沒有產生和消失，所以，對於所有具有它的自性的，沒有產生和消失，會成立，對於這個，不陳述理由的過失，自己在這裡，自性變化的特徵相似，因為與自性沒有聯繫，所以，沒有確定性，進入詞語。 對於它，如果說，應該陳述顯現的進入和消失的法，在這裡變化，那麼，快樂等等不是那樣。如果顯現和快樂等等的跟隨是快樂等等的自性，那麼，進入和消失的法的特徵就會消失。 與現代邏輯學的聯繫： 現代邏輯學，特別是形式邏輯、語義學、謬誤理論和論證理論，對論證的責任、迴應、有效性、謬誤的識別和辯論規則進行了更加深入的研究。例如，形式邏輯可以使用形式語言來表達論證，從而更加精確地分析論證的有效性。語義學則研究語言的意義，包括詞語的字面意思、詞語之間的關係和上下文。謬誤理論則關注邏輯推理中的常見錯誤，例如不當類比謬誤，從而幫助人們避免謬誤。論證理論則關注論證的本質、結構和評估，從而更好地理解論證的有效性和相關性。

།དེ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ན་ནི། བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ཏེ། གསལ་བའི་མཚན་ཉིད་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ན་ནི་དེས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་སྐྱོན་བརྗོད་པའི་ཕྱོགས་སུན་འབྱིན་པར འགྱུར་རོ།།སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་སྐྱོན་ཉེ་བར་བརྗོད་པ་མེད་པར་བརྗོད་པ་རྒྱས་པར་བྱས་ནས་རང་གི་སྐྱོན་གཞན་ལ་འགེལ་བར་བྱེད་དོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱོན་འདི་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་སྒྱུ་སྐར་མཁན་གྱི་ཡུལ་ཡིན་གྱི། འཇིག་རྟེན་པ་སྒྲས་མ་ བསྟན་པའི་དོན་རྟོགས་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ཉིད་ནི་འདིར་གླུ་གར་མཁན་གྱི་རི་མོ་འདྲི་བའི་ཚུལ་ཡིན་ནོ། །འདི་ཡང་འདི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་རིགས་པས། སྔར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་མ་གྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་འདི་བརྗོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཚར་ གཅད་པར་འོས་པ་ཡིན་གྱི་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཚིག་ཞར་ལ་འོངས་པའི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།འདི་ཡང་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་དག་ཉིད་ཀྱི་ནང་དུ་འདུས་པའི་ཕྱིར་རོ་། །ལོགས་ཤིག་ཏུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་གཏན་ཚིགས་ལྟར་ སྣང་བ་ཡང་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ།།མཚན་ཉིད་གཞན་དང་འབྲེལ་བས་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་ཚར་གཅད་པའི་གནས་སུ་འགྱུར་བའམ། དཔེར་ན་ཚད་མ་དགག་མ་གཞལ་བྱ་ཉིད་ཀྱིས་འགྱུར་བ་ལྟ་བུའོ། །དེའི་ཕྱིར་ཇི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་གཏན་ཚིགས་ལྟར་ སྣང་བའི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་ཚར་གཅད་པའི་གནས་སུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྨྲས་སོ།།འདིར་ཡང་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པ་སྨོས་པ་དཔྱད་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ཏེ་། ཅི་དེ་དག་ཇི་སྐད་དུ་མཚོན་པར་བྱེད་པའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དམ། འོན་ཏེ་རྣམ་པ་གཞན་ཡིན་ཞེས་ཏེ་དཔྱད་པར་བྱ་ བ་ཡིན་ན་ཡང་།འདི་ཤིན་ཏུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དེ་མ་སྤྲོས། ཅི་ལྟར་རིགས་པར་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་ཚར་གཅད་པར་བྱ་བའི་གནས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཙམ་འདིར་འདོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་མཐོང་ལ་འཇིག་རྟེན་དག་གི་མ་རིག་རབ་རིབ་ཚོགས་ དག་གཅོད་བྱེད་པའི།།རྩོད་པའི་རིགས་པ་འདི་ནི་དམ་པ་གཞན་ལ་ཕན་པར་དགྱེས་པ་དག་གིས་གསུངས། །གང་ཕྱིར་འགྲོ་བ་མི་ཤེས་པ་ཡིས་དེ་ཉིད་མཐོང་བ་དག་ལ་སྒྲིབ་བྱེད་པའི། །དེ་ཕྱིར་དེ་ལ་ཡང་དག་གསལ་བར་བྱ་ཕྱིར་བདག་གིས་འབད་པས་འདི་ བྱས་སོ།།སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་དྷརྨ་ཀཱིརྟིའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱིས་མཛད་པ་རྩོད་པའི་རིགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་རྫོགས་སོ།

如果與它分離，那麼，就不是快樂等等的自性，因為與顯現的特徵相矛盾。如果說，因為看到快樂等等的跟隨，所以，理由不成立，那麼，它會反駁成立者的過失的方面。在沒有接近陳述成立者的過失的情況下，詳細陳述，然後將自己的過失推給別人。如果說，以這種形式陳述這個過失，那麼，那是星相家的領域，因為世間人不能理解沒有用語言表達的意義。它在這裡是歌舞者繪畫的方式。 這個也是，以這樣陳述的道理，因為之前陳述了成立者的支分沒有成立的這個理由本身，所以，應該被駁斥，不是因為沒有確定性，所以，附帶詞語，這個也包含在相似的理由之中。不應該單獨陳述。如所說，相似的理由也是應該被駁斥的依據。 因為與其他特徵相關，相似的理由會變成應該被駁斥的依據，例如，像量、否定和所量本身會變化一樣。因此，如所展示，相似理由的特徵本身會變成應該被駁斥的依據，這樣說。在這裡，也應該考察如所說的陳述，是否它們是如所展示的詳細區分本身，或者，是其他形式，即使應該考察，因為這個非常過分，所以，沒有詳細陳述。應該在這裡希望，如何合理地相似理由是應該被駁斥的依據，僅僅是這樣。 看到了它，爲了斷除世間的無明黑暗的集合，這個辯論的道理，是其他喜歡利益的聖者所說。因為眾生不理解，它會遮蔽那些看到它的人，因此，爲了正確地闡明它，我努力做了這個。 大導師法稱所著的《辯論道理》的論述到此結束。 這段文字總結了前面討論的邏輯論證的原則，並強調了邏輯推理的重要性。它討論了論證的有效性和謬誤，以及如何通過批判性思維來評估論證。 論證的責任： 文中再次強調了論證者有責任清晰地表達自己的觀點，並且提供充分的理由來支援自己的觀點。這表明，論證者應該承擔起論證的責任，並且應該避免使用模糊不清的語言。 與現代邏輯學的聯繫： 現代邏輯學，特別是形式邏輯、語義學、謬誤理論和論證理論，對論證的責任、迴應、有效性、謬誤的識別和辯論規則進行了更加深入的研究。例如，形式邏輯可以使用形式語言來表達論證，從而更加精確地分析論證的有效性。語義學則研究語言的意義，包括詞語的字面意思、詞語之間的關係和上下文。謬誤理論則關注邏輯推理中的常見錯誤，例如訴諸無知謬誤，從而幫助人們避免謬誤。論證理論則關注論證的本質、結構和評估，從而更好地理解論證的有效性和相關性。

། །།དཔལ་ལྷ་བཙུན་པ་ཞིབ་འོད་ཀྱི་ཞལ་སྔ་ནས་དང་། དཔལ་ལྷ་བཙན་པོ་ཁྲི་བཀྲ་ཤིས་མངའ་བདག་རྩེ་ལྡེ་བཙན་གྱི་ཞལ་སྔ་ ནས་ཀྱི་བཀས།རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་ཆེན་པོ་ཛྙཱ་ན་ཤྲཱི་བྷ་དྲའི་ཞལ་སྔ་ནས་དང་། དགེ་སློང་དགེ་བའི་བློ་གྲོས་ཀྱིས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པ་། སླད་ཀྱིས་ཀྱང་པཎྜི་ཏ་ཆེན་པོ་དཱི་པཾ་ཀ་ར་དང་། ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་དར་མ་གྲགས་ཀྱིས་ཞུས་ཤིང་གཏན་ལ་ཕབ་ ་པའོ།

在吉祥的聖者細光（Śubha-prabha）的面前，以及吉祥的聖王，持政者，至尊德贊（Khri bKra shis mNga’ bdag rtse lde btsan）的面前，由印度的偉大堪布智祥賢（Jñānaśrī-bhadra）和比丘善慧（Dge ba’i blo gros）翻譯、校對並最終確定。之後，又由偉大的班智達燃燈吉祥（Dīpaṃkara）和譯師比丘達瑪扎（Dharma grags）校對並最終確定。 這段文字是關於邏輯學著作的翻譯和校對的說明，它列出了參與翻譯和校對的人員，以及他們所處的時代背景。這段文字雖然不是直接討論邏輯學的內容，但它對於理解邏輯學著作的歷史背景和文化傳承具有重要意義。 翻譯和校對的重要性： 這段文字強調了翻譯和校對在文化傳承中的重要性。翻譯是將一種語言的文字轉換為另一種語言的文字，而校對則是對翻譯文字進行審查和修改，以確保其準確性和流暢性。 文化交流： 這段文字也反映了古代印度和西藏之間的文化交流。印度的邏輯學著作被翻譯成藏文，這促進了邏輯學在西藏的傳播和發展。 學術嚴謹性： 這段文字也體現了古代學者對學術嚴謹性的追求。他們不僅翻譯了邏輯學著作，還對其進行了校對和最終確定，以確保其準確性和可靠性。 與現代邏輯學的聯繫： 現代邏輯學也強調翻譯和校對的重要性。邏輯學著作的翻譯需要考慮到不同語言之間的差異，以及不同文化背景下的邏輯思維方式。此外，現代邏輯學也強調學術嚴謹性，要求學者在研究和寫作中遵循一定的規範和標準。 總的來說，這段文字雖然不是直接討論邏輯學的內容，但它對於理解邏輯學著作的歷史背景和文化傳承具有重要意義。它體現了古代學者對翻譯和校對的重視，以及對學術嚴謹性的追求，這些都與現代邏輯學的相關理念相一致。