d4218辯論理則論法稱 智祥賢 善慧c3.5s

CLOSE WINDOW

D4218 Wylie རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་ཆེན་པོ་སུ་བྷུ་ཏི་ཤྲཱི་དང་། སྒྲ་བསྒྱུར་གྱི་ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་དགེ་བའི་བློ་གྲོས་ཀྱིས་བསྒྱུར་བའོ།། །། @##། །རྒྱ་གར་སྐད་དུ། བཱ་ད་ནྱཱ་ཡ་ནཱ་མ་པྲ་ཀ་ར་ཎ། བོད་སྐད་དུ། རྩོད་པའི་རིགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །རྩོད་པ་དག་ལ་རིགས་པ་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱང་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཉེ་བར་དགོད་པའི་སྒོ་ནས་གཡོ་སྒྱུ་ཅན་ཚར་གཅོད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དེ་སུན་དབྱུང་བའི་དོན་དུ་འདི་བརྩམས་སོ། །སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་མི་བརྗོད་ཅིང་། །སྐྱོན མི་བརྗོད་པ་གཉིས་པོ་དག་།ཚར་གཅད་པ་ཡི་གནས་ཡིན་གྱི། །གཞན་ནི་མི་རིགས་ཕྱིར་མི་འདོད། །སྒྲུབ་པ་ནི་འདོད་པའི་དོན་སྒྲུབ་པའོ། །དེའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་ཡན་ལག་གོ། །དེ་བརྗོད་པ་ནི་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་བརྗོད་པའོ། །དེ་མི་བརྗོད་པའི་རྒོལ་བ་ནི་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ། །དེ ཁས་བླངས་ནས་རྒོལ་བ་ནི་སྤོབས་པ་མེད་པས་མི་སྨྲ་བར་འདུག་པའི་ཕྱིར་རམ།སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་ལ་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟགས་རྣམ་པ་གསུམ་ཉིད་ནི་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པ་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་སྟེ། རང་བཞིན་དང་། འབྲས་བུ་དང་། མི་དམིགས་པའོ། །དེ་ལ་ནུས་པ་ནི། བསྒྲུབ་ པར་བྱ་བས་ཁྱབ་པ་རབ་ཏུ་བསྒྲུབས་ནས།ཆོས་ཅན་ལ་ཡོད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་གང་ཡོད་པའམ་བྱས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པ་སྟེ། དཔེར་ན་བུམ་པ་ལ་སྩོགས་པ་ལྟ་བུའོ། །སྒྲ་ཡང་ཡོད་པའམ་བྱས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །འདི་ལ་ ཡང་གོ་རིམས་ཀྱི་ངེས་པ་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།འདོད་པའི་དོན་སྒྲུབ་པར་གཉི་ག་བྱེ་བྲག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་ཅན་ལ་དང་པོར་ཡོད་པ་ཉིད་རབ་ཏུ་བསྒྲུབས་ནས། ཕྱིས་ཀྱང་ཁྱབ་པ་རབ་ཏུ་བསྒྲུབས་པ་ཉིད་ནི། དཔེར་ན་སྒྲ་ནི་ཡོད་པའམ་བྱས་པ་ཡིན་ལ་དེ་ལྟ་བུ་གང་ ཡིན་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་མི་རྟག་པ་ཡིན་ཏེ།དཔེར་ན་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུའོ།

我來為您翻譯這段藏文： 印度大堪布蘇布帝室利（Subhūtiśrī）與譯師比丘善慧（Dge ba’i blo gros）譯。 梵文名：Vādanyāya-nāma-prakaraṇa 藏文名：《論理方法論》（རྩོད་པའི་རིགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ） 頂禮世尊文殊金剛！ 對於辯論，爲了揭露那些以建立不正確觀點為手段的狡詐者，論理學家們需要予以駁斥，故撰此論。 不陳述立論支分， 及不陳述過失二者， 皆為破斥之所依， 其他不合理故不許。 立論即是成立所欲證明之義。其成立之方法即為支分。陳述此即為陳述立論支分。不陳述此的論辯者即是應受破斥之處。其接受后辯論時，或因無勇氣而保持沉默，或因立論支分無力故。 三相因即是非現量的立論支分：自性、果法及不可得。其中”力”是指先證明所立法的周遍，再證明有法具有此性質。如：凡是存在或所作，皆是無常，如瓶等。聲亦是存在或所作。如是等。 此中亦無任何次第之確定，因為二者在成立所欲證明之義上無差別故。先證明有法具有此性質，后證明周遍性亦可。例如：聲是存在或所作，凡是如此者皆是無常，如瓶等。

།འདིར་ཁྱབ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་བཟློག་པ་ལ་གནོད་པ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་ཉེ་བར་བསྟན་པ་སྟེ། གལ་ཏེ་དངོས་པོ་ཡོད་པའམ། བྱས་པ་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་མ་རེ་རེ་ལ་འཇིག་པར་མ་གྱུར་ ན།སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ནི་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་གྱིས་དོན་བྱེད་པ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར། ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལས་ལྡོག་པའི་ཕྱིར། མེད་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་ཏེ། ནུས་པ་ཉེ་བར་བརྗོད་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་མཚན་ཉིད་ནི། ཉེ་བར་བརྗོད་ པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་།།དེ་ལྟར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལས་བཟློག་པ་ལ་གནོད་པ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་ཉེ་བར་མ་བསྟན་ན། འདི་བཟློག་པ་ལ་ཡོད་པ་མ་མཐོང་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཡོད་པའམ། བྱས་པ་རྟག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་འགལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། ལྡོག་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་ ལ་།དེ་ལས་ལྡོག་བ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཕྱིར་མ་ངེས་པར་འགྱུར་ཏེ། གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བའོ། །མ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་ལྡོག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བསྐལ་པ་དག་ལ་ཐམས་ཅད་གཟིགས་པ་མ་ཡིན་པའི་མ་མཐོང་བ་ནི་མེད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཚུ་རོལ་མཐོང་ བས་ནི་ཡོད་པ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་དོན་འགའ་ཞིག་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ་།།གནོད་པ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་ཡང་གང་ལ་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་འབྲེལ་བ་མེད་པ་དེ་ནི་འགའ་ཞིག་ཏུ་ཡང་ནུས་པ་མེད་དེ། དེ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་འདི་ལྟར་རབ་ཏུ་འཇུག་པས་ནུས་པ་མེད་པ་ཡོད་པ་ མ་ཡིན་པའི་མཚན་ཉིད་འདྲེན་པར་བྱེད་དོ།།དེའི་ཕྱིར་གང་ཡོད་པའམ་བྱས་པ་དེ་ནི་མི་རྟག་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་གྲུབ་བོ། ། དེ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཆོས་ཙམ་གྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ཏེ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། གལ་ཏེ་འདིར་ཡང་མ་མཐོང་བ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ན་གང་གི་ཕྱིར་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་མི་རིགས་པ་ཉིད་ལ་ནུས་པ་མེད་པས་ཁྱབ་པ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར། སྔར་གྱི་གཏན་ཚིགས་ལ་ཡང་ཁྱབ་པ་མེད་དོ། །འདི་ལ་ཡང་གཞན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉེ་བར་སྦྱོར་ན་ནི་ཐུག་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། མེད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་མ་མཐོང་བ་ནི་བཀག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མ་མཐོང་བས་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བཟློག་པ་ལ་གཏན་ཚིགས་ལྡོག་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། འདིར་འགལ་བ་ཉེ་བར་འགོད་པའི་ཕྱིར། གནོད་པ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་ཞེས་བྱའོ།

這裡我為您完整翻譯這段藏文： 此處證明周遍性是通過展示對所立法之相違的有害量，若一切存在或所作之事物不是剎那剎那壞滅，則非剎那性者不能次第或同時作用，因為存在的定義即是具有作用功能，若違背此定義則必定成為無，因為遠離一切所說功能的特徵即是無所詮說故。 如是，若不展示能立對所立法之相違的有害量，即使未見此相違，“存在或所作是常”之說亦無相違，因此對反面無有確定而生疑惑。由於對反面生疑，故成不定，即似因。僅僅未見也不能成為反面，因為對於超越感官者，非一切智者的未見並不能成立無，因為凡夫雖然有所見，但仍有某些事物未見故。 有害量即是：凡是與次第和同時無關聯者，于任何時都無功能，此即存在於非剎那性中，如是推理即引出無功能即是非存在的定義。因此，凡是存在或所作者必定是無常，此即已成立。 僅此亦是隨順能立法之性質，由此成立所立法性質的因相定義。若於此處未見亦非量，則因為次第與同時的不合理性對無功能的周遍性不成立，故前因亦無周遍性。若於此又加入其他能立，則將成無窮過失。 然而並非如此，因為在證成無的能立中，未見並未被遮遣，因為未見能證成所立法相違處因的反面，此處由於安立相違，故稱為有害量。

།དེ ལྟར་ན་ནི་གཏན་ཚིགས་དེ་བསྒྲུབ་བྱ་མེད་པ་ལ་གང་གི་ཚེ་ཚད་མ་དང་ལྡན་པ་རང་འགལ་བས་གནོད་པའི་ཕྱིར་མེད་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ་།།རྣམ་པ་གཞན་དུ་ན་དེ་ལ་འདི་གནོད་པ་ཅན་མ་གྲུབ་ན་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ནི་བཟློག་པར་དཀའོ་། །དངོས་པོ་མ་དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་གནོད་པ་ཅན་མ་ ཡིན་ཏེ།དེ་ལ་ནུས་པ་ནི་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་གྱིས་ཁྱབ་པ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་གཞན་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་ཆོས་མ་དམིགས་པས་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ལ་ནུས་པ་ལ་གནོད་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་མི་རིགས་པ་ལ་ནི། ནུས་པ་མེད་པས་ ཁྱབ་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར།ཐུག་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་དག་ནི་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་བསྒྲུབས་པ་ཡིན་གྱི། དེ་ལ་བསྒྲུབས་པ་མེད་པ་ནི་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་མི་སྨྲ་བའི་རྒོལ་བ་དེ་ནི་ཕམ་པའི་གནས་ཡིན་ཏེ། རྩོམ་པའི་ དོན་རབ་ཏུ་མ་བསྒྲུབས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ།།དངོས་པོ་ལ་སྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ཁས་ལེན་དུ་ཟིན་ཀྱང་ནུས་པ་རབ་ཏུ་མ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱང་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་བསྒྲུབས་པ་ནི། འབྲས་བུའི་རྟགས་རྒྱུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཉེ་བར་བླངས་པ་གང་ ཡིན་པ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་སྒྲུབ་པ་ནི།དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་དག་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་དག་གིས་རབ་ཏུ་གྲུབ་སྟེ་། དཔེར་ན་འདི་ཡོད་ན་འདི་འབྱུང་བར་འགྱུར་ལ། དེ་ལས་གཞན་པའི་ནུས་པའི་རྒྱུ་དག་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་དེ་མེད་ན་མེད་ པར་འགྱུར་བ་ལྟ་བུའོ།། དེ་ལྟར་ན་ནི་འདིའི་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་བསྒྲུབས་པར་འགྱུར་རོ། །རྣམ་པ་གཞན་དུ་ན་དེ་མེད་ན་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འགའ་ཞིག་ཉེ་བར་བསྟན་ན། དེ་ལས་གཞན་ཡོད་ན་ཡང་འདི་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་ནུས་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་ཞིང་དེ་ལ་གཞན་གྱི་ནུས་པ་མེད་ ན་དེ་མི་འབྱུང་བ་ནི།དེ་ལྡོག་ན་ཡང་ལྡོག་པ་འདོད་རྒྱལ་བར་འགྱུར་ཏེ་མ་པག་མར་ལེན་པའི་ཡུལ་དུ་ཕིན་ཌ་ཁར་རྫུར་སྐྱེའི། མ་བག་མར་ལེན་པ་མེད་པའི་ཡུལ་གཞན་དུ་མེད་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལྟར་བསྒྲུབས་ན་དེ་དེའི་འབྲས་བུར་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །གྲུབ་པ་ཡང་རང་ཡོད་ན་དེ་ཡོད་པར་སྒྲུབ་ པར་བྱེད་པ་ནི།རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་འཁྲུལ་པར་ཡང་རང་གི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཐམས་ཅད་འདྲ་བ་ནི་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་མ་བསྒྲུབས་ན་འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིའང་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་ཀྱང་མི་བརྗོད་པའི་རྒོལ་བ་དེ་ནི་ཕམ་པའི་གནས་ཡིན་ནོ།

如是，當因對所立無有之處具有量且為自相違所害時，應成立無。若非如此，當此有害性未成立時，疑惑難以遣除。並非一切未見事物都是有害性，其功能是通過次第與同時的周遍性而成立，因為無有其他方式故。因此，由遍屬法未見而對非剎那性的功能有害，因為已成立次第與同時不合理對無功能的周遍，故不成無窮過失。 如是，自性因的運用即是已成立能立支分，於此未成立者即是不說能立支分的論者，彼為敗處，因為未能成立所欲證明之義故。即使承許事物的能立因，但因未顯示其功能故。 果法因作為能立支分的成立是：為證成因是所立而取用的果相，與此同時成立因果事物的關係，是由能成立有無二者的量所證成。例如：此有則彼生，縱有其他具功能之因，無此則無彼。如是則無疑地成立此為彼之果。 若非如此，僅說”無此則無彼”時，即使有其他因存在時此亦有，則對此功能生疑。若無其他功能，則不生。若是如此，則成任意返，如同在有婚嫁之地生長品叉卡爾，而在無婚嫁之其他地方則無。如是成立則可證其為彼之果。 已成立者亦能證成自有則彼有，因為因果無錯亂故。無錯亂即是一切自因果相同為合理。若未如是成立，則果法因亦成不說能立支分的論者，彼即敗處。

། མ་བསྒྲུབས་ཤིང་འབྲས་བུ་མ་གྲུབ་པར་དེ་ནི་འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་དེར་མ་གྲུབ་པས། དོན་གཞན་དེའི་དངོས་པོ་དང་འབྲེལ་བ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ལ་ནི། ཡོད་ན་དེ་ཡོད་པའི་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བརྩམས་པའི་དོན་མ་གྲུབ་པས་དངོས་སུ་འབྲས་བུའི་རྟགས་ཁས་བླངས་པ་ཡང་མ བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ།།མི་དམིགས་པ་ལ་ཡང་རྟོགས་པ་པོས་དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པའི་དོན་མ་དམིགས་པ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་བསྒྲུབས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་འདྲ་བ་ཁོ་ནའི་མི་དམིགས་པ་ལས་ནི་མེད་པ་འགྲུབ་པ་ཡིན་གྱི། དམིགས་པའི་རིག་བྱར་མ་གྱུར་པ་སྒྲུབ་པ་པོའི་ མངོན་སུམ་ལོག་པས་ཀྱང་མེད་པ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལ་དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པའི་དོན་ནི། རང་བཞིན་ཁྱད་པར་ཁྱད་པར་ཅན་དང་རྒྱུ་གཞན་ཚོགས་པའོ། །རང་བཞིན་ཁྱད་པར་ཅན་ནི་གང་བསྐལ་པ་རྣམ་པ་གསུམ་གྱིས་མ་བསྐལ་པ་བདག་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་པའི་སྣང་བ་དང་བྲལ་ པ།སྒྲུབ་པ་པོའི་མངོན་དུ་སྣང་བའི་ངོ་བོ་དེ་འདྲ་བ་ཡོད་པ་དམིགས་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པ་གཞན་དག་དེ་ལྟར་མ་དམིགས་པ་ནི་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལས་རྣམ་པ་གཞན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་རྟགས་ནི་ཐེ་ཚོམ་ཡིན་ལ། འདིར་ཡང་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཡོད་པ་ཐམས་ཅད་ནི་ མེད་པའི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བས་ཁྱབ་པ་ཡིན་ཏེ།འགའ་ཞིག་མེད་པར་ཁས་བླངས་པ་ལ་གཞན་དེའི་མཚན་ཉིད་ཁྱད་པར་མེད་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་། །རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་མེད་པ་ཁས་མི་ལེན་ན་གཞན་དུ་དེའི་འབྲེལ་པ་མེད་དེ། དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་ཡོད་ཅིང་ གཞན་དམིགས་པའི་རྐྱེན་དག་ཡོད་ན་མ་དམིགས་པ་མེད་དོ།།འདི་འདྲ་བ་མ་དམིགས་པ་ནི་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ནི་དེ་ཙམ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དེའི་རྒྱུ་མཚན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གལ་ཏེ་ནུས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དབེན་པ་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་དེ་ ལྟར་ཡིན་ན་ནུས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དབེན་པ་དེ་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ཡིན་གྱི།དེ་རྟོགས་པའི་ཐབས་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་རྟོགས་པ་ཡང་ཡོད་ན་མེད་པའི་ཐ་སྙད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་འདི་ནི་དེའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བློ་དང་སྒྲ་དང་དོན་བྱེད་པ་དག་ཡོད་པའི་ཐ་ སྙད་ཡིན་ལ།བཟློག་པ་ནི་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཅི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་བློའི་སྣང་བ་ལས་ནི་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་ཡིན་ལ། བཟློག་པ་དེའི་ཡུལ་ནི་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཡིན་ནོ།

未成立且果未成就時，彼即未成立為果法因，因為對與其他事物實體無關的自性，即使存在也無有彼存在的確定性故。因為所欲證明之義未成，故直接承許果相亦未顯示。 關於不可得，能知者所能知的對境不可得即是已成立的能立。唯有如是的不可得才能成立無，因為對於非所知對境，即使能立者的現量錯亂也不能成立無故。 其中所知對境即是：自性、差別、有差別者及其他聚集因。有差別的自性即是：未被三種超越所隔絕，非自體性的顯現遠離，對能立者顯現的體性如是存在，作為所知的因。其他如是不可得者即是無的言說對境。 除此之外的無之相皆是疑惑，此中如是一切存在皆是一切無的對境，此即周遍。因為對於承許某物為無者，其他彼相無有差別故。若不承許如是無，則于其他處無有關聯，因為如是相若存在且有其他所知緣時，即無不可得。 如是不可得即是無，故無的言說之因唯有此量，因為無有其他因故。若謂遠離一切功能是因，則如是時應知遠離一切功能即如是，因為無有了知彼的其他方便故。了知彼亦成為無的言說，故說此為彼之因。 若謂心、聲及作用是有的言說，其反面即是無的言說。如前所說，由心的顯現是有的言說，其反面境即是無的言說。

།མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་རྟགས་འགའ་ཞིག་ལས་སྐྱེས་པ་ལས་ཀྱང་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་ དུ་འགྱུར་ལ།མེད་པའི་ཐ་སྙད་ནི་དེ་བཟློག་པ་ལ་མ་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། བསྐལ་པའི་དོན་ལ་རྟོགས་པ་པོའི་མངོན་སུམ་མམ། གཞན་གྱི་ཚད་མ་ལོག་ན་ཐེ་ཚོམ་ཡིན་ནོ་བློ་དང་སྒྲ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་ཐ་དད་པའམ་ཐ་དད་པ་མེད་པས། དངོས་པོ་ཡོད་པའམ། དངོས་པོ་ཐ་དད་པའམ། ཐ་ དད་པ་མེད་པ་ཡོད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་།།ཅི་ལྟར་ཡང་འདས་པ་དང་མ་འོངས་བ་ལ་སོགས་པ་མེད་པ་དག་དང་། སྣ་ཚོགས་པའི་དོན་གྱི་བྱ་བ་དང་། གཅིག་གི་དོན་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་པ་དག་ལ། སྣ་ཚོགས་པ་དང་། གཅིག་གི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་མེད་ཀྱང་དེ་ཉིད་གསལ་བར་ བྱ་བའི་དོན་དུ།སྣ་ཚོགས་པ་དང་གཅིག་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་མེད་ཀྱང་དེ་ཉིད་གསལ་བར་བྱ་བའི་དོན་དུ། སྣ་ཚོགས་པ་དང་གཅིག་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དག་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་རྒྱལ་པོ་མང་པོས་བཀུར་བ་རྒྱལ་རིགས་རབ་ཏུ་སྐྲུན་པར་བྱེད་ པ་མང་པོས་བཀུར་བས་སྤྲུལ་པའི་མཆོད་སྡོང་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་དུང་གིས་འདེགས་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་དང་།རི་བོང་གི་རྭ་དག་དང་། གཟུགས་བསྟན་དུ་ཡོད་པ་དང་། ཐོགས་པ་དང་བཅས་པ་དང་། བུམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །བསྟན་དུ་ཡོད་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་ནི། དངོས་པོ་ སྣ་ཚོགས་པའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ།གཅིག་ལ་ཉེ་བར་འདུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཡུལ་སྣ་ཚོགས་སུ་ཟིན་ཀྱང་གཅིག་ལ་ཉེ་བར་བསྡུ་བ་དེའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། དེ་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཨེ་མའོ་དཀའ་ཐུབ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་དངོས་པོ་ལ་ཞེན་པས་འབྲེལ་པ་ཅན་དུ་མ་ཉེ་བར་བྱེད་ ཅིང་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་སྣ་ཚོགས་པ་དེ་དག་ལས་འདོད་ཅིང་དེ་ནུས་པའི་བྱེ་བྲག་གང་གིས་འབྲེལ་པ་ཅན་སྣ་ཚོགས་བྱེད་པ་བས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སྒྲ་སྣ་ཚོགས་ཅིའི་ཕྱིར་སྐྱེད་པར་མི་བྱེད།དེ་ལྟར་ན་འདིས་བརྒྱུད་པས་འཇུག་པའི་དུབ་པ་ཡོངས་སུ་སྤངས་པར་འགྱུར་རོ། །སྒྲ་སྣ་ཚོགས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ ནུས་པ་མེད་ན་ནི།འབྲེལ་པ་ཅན་སྣ་ཚོགས་ཉེ་བར་བྱེད་པར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་དག་ལ་ཉེ་བར་བྱེད་པ་མེད་པ་ཡིན་ན་ཡང་དེའི་འབྲེལ་པ་ཅན་ཉིད་ཀྱང་མི་འགྲུབ་པོ། །བུམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་ཡང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཉིད་དོན་གྱི་བྱ་བ་གཅིག་བྱེད་པ་ལ་བུམ་པའི་སྒྲ་གཅིག་བརྗོད་པར་ འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ་དོན་གཞན་ལ་རྟོག་པ་ཅི་ཞིག་དགོས།མང་པོ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་དོན་གྱི་བྱ་བ་གཅིག་བྱེད་པར་འགྱུར་ཏེ། མིག་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ནུས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་སྒྲ་གཅིག་ངེས་པར་སྦྱོར་བར་ཡང་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་རིགས་པ་ཡང་མཐོང་ངོ་། །འཇིག་རྟེན་པ་ནི་ དགོས་པ་མེད་པར་དོན་ལ་སྒྲ་སྦྱོར་བར་མི་བྱེད་དོ།

從非現量境的某些相而生亦成為有的言說，而無的言說對其反面則不確定。對於超越境，若能知者的現量或他量錯亂則成疑惑。一切心與聲，無論差別或無差別，皆不能證成事物存在、事物差別或無差別的存在。 如何對過去、未來等無，及多樣義用與單一義用，雖無多樣與單一自性的事物，為明顯彼義，多樣與單一自性的本性得以執行。例如：眾人敬重的王族所建立、眾人敬重所化現的塔廟、轉輪王以螺舉起、兔角、可見、有礙及瓶等。 可見等聲非是多樣事物的對境，因為攝於一故。若謂雖境多樣而攝於一的因是由於與彼相關，則嗚呼！苦行苦痛事執著者作諸關聯，而自身諸多聲中所欲，以何功能差別作諸關聯者，何不以彼生諸聲？如是則能斷除此間接執行之疲勞。 若無生諸聲的功能，則亦不能作諸關聯。若於彼等無所作，則其關聯性亦不成立。於此”瓶”言，色等一義用上說一瓶聲，何須思維他義？雖是多，但成一義用，如眼等。為顯示其功能，于彼定當安立一聲，此理亦可見。世間不會無因而於義上安立聲。

།དེ་ལ་དོན་གང་ཡིན་པ་ལྷན་ཅིག་གམ་ཐ་དད་པ་དེ་དག་གི་དགོས་པ་གཅིག་པ་དེའི་དངོས་པོ་གསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གང་གི་ཚེ་སྒྲ་གཅིག་སྦྱོར་བ་ན་ཅིར་འགྱུར། དེ་རྣམས་ཀྱི་དོན་གཅིག་བྱེད་པའི་ནུས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སྒྲ་དེ་རྣམས་ངེས་པར་ སྦྱོར་བ་སྤྱིའི་སྒྲ་ཚིག་གཅིག་པ་འགལ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།ལྷན་ཅིག་པ་དེ་དག་གི་ནུས་པ་དེ་ཡང་གཅིག་ཡིན་གྱི། སོ་སོའི་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་། ཚོགས་པའི་སྒྲའམ་། ཚོགས་པ་གཅིག་གི་བརྗོད་བྱ་ལ་ཚིག་གཅིག་པ་ཡིན་ཏེ། བུམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །རིགས་ཀྱི་སྒྲ་རྣམས་ལ་དོན་རྣམས་རེ་རེ་དང་ལྷན་ ཅིག་པའི་ནུས་པ་སྟེ།གཅིག་དང་དུ་མའི་ནུས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་གཅིག་དང་དུ་མའི་ནུས་པ་བརྗོད་པར་འདོད་ན་མང་པོའི་ཚིག་ཅན་དང་། གཅིག་གི་ཚིག་ཅན་འདོད་པས། ཤིང་རྣམས་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །གང་ལ་འདིའི་ངེས་པ་ནི་མང་པོ་དག་ལ་མང་པོའི་ཚིག་དང་གཅིག་ལ་གཅིག་གི་ཚིག་སྦྱར་ བར་བྱ་ན་།ཁོ་བོ་ཅག་གི་བརྡར་བཏགས་པའི་དོན་དག་ལ་བརྡའི་དབང་གིས་རབ་ཏུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །གལ་ཏེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་གཅིག་དང་སྣ་ཚོགས་པ་ལ་སྒྲ་གཅིག་ཀུན་ནས་སྣང་བའི་ནུས་པ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། སྐྱེས་བུའི་འཇུག་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་དོན་གྱིས་ སྒྲ་ཀུན་ནས་སྣང་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནམ།འོན་ཏེ་སྐྱེས་བུ་དག་གིས་དོན་དག་ལ་ཐ་སྙད་ཀྱི་དོན་དུ་སྒྲ་སྦྱོར་བ་ཡིན། རང་ཀུན་ནས་སློང་བར་བྱེད་པ་ནི་དངོས་པོ་ལ་ནུས་པ་ཡོད་དམ་མེད་བསམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན། དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྐྱེས་བུས་དེ་དག་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་ན་དེ་དག་ཇི་ལྟར་འདོད་པས་ ངེས་པར་སྦྱོར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་སྐྱོན་ཅི་ཡོད།རྒྱུ་མཚན་ཡང་ངེས་པར་སྦྱོར་བ་བསྟན་པ་ཉིད་དོ། །གཞན་ཡང་འདི་ལྟར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དག་སྒྲ་གཅིག་དང་འགྲེལ་པ་མ་ཡིན་ན། དེ་དག་གི་རྟེན་དུ་མངོན་པར་འདོད་པའི་རྗེས་གཅིག་དང་ཇི་ལྟར་འབྲེལ་བ་ཡིན་ཏེ། དོན་མེད་པའི་ཞེ་ན་ པ་ཁོ་ནའོ།།ཁོ་བོ་ནི་གཅིག་དང་འབྲེལ་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་སྒྲ་གཅིག་མི་འདོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་བུམ་པ་དང་ལ་བལ་སྩོགས་པ་གཟུགས་ལ་སོགས་པར་ཐ་དད་པ་མེད་པ་དག་ནི་དོན་ཐ་དད་པ་བྱེད་པ་དང་སྒྲ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་རྣམས་རང་བཞིན་གཅིག་པ་རྣམས་ཚོགས་པ་གཞན་ ཡོད་པ་ལ་དོན་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ།

於此，對於同時或差別的諸義，為明顯其一義性的事物，當安立一聲時有何過？為顯示彼等一義作用的功能，必然安立彼等聲的共同一語，此中無有相違。 若謂彼等同時者之功能為一，非各別者，則集合聲或集合一之所詮於一語，如”瓶”等。于類聲中，諸義各別與同時的功能，即一與多的功能。若欲說一與多的功能，由欲多詞與一詞，則成”諸樹”等。 於此確定，對多者用多詞，對一者用一詞。我等於假立名言義中，由名言力而執行，故唯無執著。若謂色等一與多樣於一聲有普遍顯現的功能，則是否不待人的執行而義能普遍顯現聲？抑或是人們為言說義而於義上安立聲？ 自普遍發起是否應思維事物有無功能？此亦不合理。若人于彼等安立，則隨欲確定安立，於此有何過失？因相亦即顯示確定安立。 複次，如是若色等與一聲無關聯，則彼等如何與所許為一依處相關聯？唯是無義。我非因與一關聯相違而不許一聲，然瓶與毛等色等無差別者，因與差別義用及聲相違故。彼等自性相同者於他集合中非能作義用。

།དེའི་ཕྱིར་དེ་བསྟན་པའི་ཆེད་དུ་སྒྲ་གཅིག་གིས་བརྗོད་པར་མི་བྱའོ་ཞེ་ན། ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་དག་གི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རང་བཞིན་གཅིག་དག་ཏུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་འདིར་འགའ་ཞིག་འདོད་པར་འགྱུར་ན། ཕན་ཚུན་འགལ་བ་ཚོགས་པའི་ གཟུགས་སྣང་བ་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་ན་ཅི་སྟེ་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱེད།འདི་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དག་གི་ཚོགས་པ་སོ་སོའི་རང་བཞིན་ཐ་དད་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དག་ལས་གཞན་བུམ་པ་ཞེས་ བྱ་བ་གཅིག་ཉིད་དུ་འགྱུར་ན་ཅིར་འགྱུར།འགྱུར་ན་དེ་མངོན་སུམ་དུ་ཡོད་དེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་ཐ་དད་པ་བློ་ལ་རང་གི་ངོ་བོར་སྣང་ལ་རག་ན་ཅིས་བསྒྲིབས་པ་ཡིན། སོ་སོར་སྣང་བ་ཐ་དད་པར་མངོན་སུམ་ལ་ཡུལ་ཐ་དད་པ་མེད་ཀྱང་དྲི་དང་རོ་ལ་སོགས་ པའི་དོན་དང་།དེ་བཞིན་དུ་གྲང་བ་དང་ཚ་བའི་རེག་བྱ་ལ་སོགས་པ་དབང་པོ་གཅིག་གི་ཡུལ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཐ་དད་པར་སྣང་བར་འགྱུར་ཏེ། བདག་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་པ་ཐ་དད་པས་རང་གི་ངོ་བོ་བློ་ལ་གཞག་པ་འདི་ཉིད་ཀྱང་མངོན་སུམ་གྱིས་མངོན་སུམ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །བུམ་པ་འདི་ཡང་རིན་ བྱིན་པ་མེད་པར་འཚང་བ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་སྟོན་པ་མེད་པར་ཡང་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་པར་འདོད་དོ།།དེ་དག་གིས་བློ་དང་སྒྲ་ཐ་དད་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ཡང་སྔར་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་དག་གིས་དེ་སྒྲུབ་པར་འདོད་ན། མངོན་སུམ་ཉམས་པ་མེད་པར་གཟུགས་མ་མཐོང་བ་ མ་ཡིན་ཏེ།གང་གིས་དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་རྟགས་བརྗོད་པར་བྱའོ་། །མངོན་སུམ་ཉིད་མེད་པ་ལ། མངོན་སུམ་ཉིད་མེད་དུ་ཟིན་ཀྱང་བློ་དང་སྒྲ་ཐ་དད་པ་དང་ལྡན་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་གཞན་བུམ་པ་དག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྔར་སུན་ཕྱུང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟར་ན་དེ་སྲིད་དུ་བློ་དང་སྒྲ་དག་གིས་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་དམ། ཡོད་པ་ཉིད་ཐ་དད་པ་དང་། ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཐ་སྙད་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྡོག་པ་ལས་དེ་ལྡོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་བྱེད་པ་ལས་ནི་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་དུ་འགྱུར་གྱི། དེ་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཐ་སྙད དུ་མི་འགྱུར་ཏེ།གཅིག་ལ་ཡང་དོན་དུ་མ་བྱེད་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན་མར་མེ་གཅིག་གིས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་། སྡོད་བུའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་དང་། འབར་བ་གཞན་བསྐྱེད་པ་ལྟ་བུ་དང་། མིག་ལ་སོགས་པ་དུ་མས་ཀྱང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཅིག་བསྐྱེད་པ་ མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ།

若謂為顯示彼故不應以一聲說，則此中若有人認為一切聚集的色等成為一自性，當親見相互矛盾聚集的色相現前時，何故保持中舍？此亦非有，因為已承許色等諸聚集各別自性差別故。 如是，若色等之外的”瓶”成為一性，有何過失？若成，則彼現前有，非色等自性差別於心顯現自體，何所障礙？雖于現量中各別顯現差別無有差別境，然香與味等義，如是冷暖觸等雖是一根境，亦顯現差別。以非自體性差別於心安立自體，此即是現量之現量性。 此瓶亦欲承許無價而售即是無顯示自體之現量性。彼等雖是心與聲差別等，如前已說。若彼等欲證彼，則現量未壞而未見色非理，應說能證彼之相。 于無現量性，縱無現量性，具心與聲差別的色等非是異瓶等，因為前已破故。如是，爾時心與聲不成有的言說，或有性差別與無差別的言說，因為由彼返而非彼返故。 由作用成有的言說，而不成差別與無差別的言說，因為見一亦作多義故。例如：一燈生識、器變化及生他燃等，及見多眼等亦生一識故。

།དོན་བྱེད་པ་ཐ་དད་པ་ཙམ་གྱིས་ཡོད་པ་ཉིད་ཐ་དད་པ་ཞེས་སྨྲ་བར་ནི་མི་བྱའི། འོན་ཀྱང་མཐོང་བའི་དོན་བྱེད་པ་ཐ་དད་པའི་སྒོ་ནས་དོན་བྱེད་པ་དེ་ལ་མ་མཐོང་བ་ཡང་དེ་ལས་གཞན་དུ་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་ཐ་དད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དེ་དཔེར་ན་སྣམ་བུ་ལ་ཆུ་འཛིན་ པ་ལ་སྩོགས་པའི་དོན་གྱི་བྱ་བ་མ་མཐོང་ལ།བུམ་པ་ལ་མཐོང་བ་དང་སྣལ་མ་དག་ལ་གོས་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་མ་མཐོང་ལ། སྣམ་བུ་ལ་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡོད་པ་ཉིད་ཐ་དད་པའོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་དོན་གཞན་གྲུབ་པ་ནི་ཡོད་མོད་ཀྱི། དེ་ལྟར་ཡང་ཡན་ལག་ཅན་ནི་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ རྐྱེན་གྱིས་འདུས་བྱས་པའི་རྒྱུན་གྱི་རང་བཞིན་ཐ་དད་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དོན་བྱེད་པ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཏེ། གཙུབ་ཤིང་གཙུབས་པའི་གནས་སྐབས་ཐ་དད་པ་ལས་མེ་སྤྲ་བ་དང་། རྟ་སྤངས་དང་། རྩཝ་དང་། ཤིང་བསྲེགས་པའི་ནུས་པ་ཐ་དད་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྐྱེན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རང་ བཞིན་ཐ་དད་པ་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར།སྣལ་མ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་གི་དོན་གྱི་བྱ་བ་ཐ་དད་པའོ། །དེ་དག་གིས་བློ་དང་སྒྲའི་ཐ་དད་པ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་དོན་བྱེད་པ་ལས་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཐ་སྙད་སྒྲུབ་པར་སྨྲས་པ་གང་ཡིན་པ་ལ་ལོག་པས་ཀྱང་ལྡོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་བདེན་ནོ། །ལོག་པ་དེ་ཉིད་ ཀྱིས་དམིགས་པའི་རིག་བྱར་མ་གྱུར་པ་དག་གིས་མ་གྲུབ་པར་འགྱུར་རོ།།དེར་འདི་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་མི་འདོད་ན་ཡང་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། ནུས་པ་འདི་དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པ་དམིགས་པར་མ་གྱུར་ན་དེ་ནི་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་ཏེ། ཡོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ནུས་པའི་མཚན་ ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལྟར་ན་ཡང་སྔ་མ་ལས་འདི་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད། དེ་རང་བཞིན་ལས་དོན་གཞན་ནི་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པ་དེ་མི་དམིགས་པ་གང་ཡིན་ཏེ། སྔ་མ་ཁོ་ན་མི་དམིགས་པ་འདི་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འདིས་འགའ་ཞིག་ཏུ་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཁས་ལེན་ན། མ་དམིགས་པ་ལས་ཁས་བླང་བར་བྱ་བའམ་། འགའ་ཞིག་ཏུ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་ཁྱད་པར་མེད་བའི་ཕྱིར་རོ།

不應僅由作用差別而說有性差別，然而通過所見作用差別門中，于彼作用未見而見為他者，此即能證有性差別。例如：于毛毯未見持水等義用，而於瓶見之；于紗線未見衣等作用，而於毛毯見之，此即有性差別。 若謂如是他義雖成，然如是亦不成有分，例如因緣所作之相續生起差別自性故。作用差別者，如從鉆木不同階段生火花、馬糞、草及燒木之差別功能，如是隨緣生起差別自性故，紗線等彼等之義用差別。彼等已說心與聲之差別。 於此所說由作用證成有性言說，由返亦返者是真。由彼返而未成所緣之所知者即不成立。縱於此有而不欲，亦是成立。此功能若成所緣之所知而未被緣取，彼即是無言說之境，因為”有”即是功能之相故。 如是則此與前者有何差別？彼自性之外義非功能。彼成所緣之所知而不被緣取者為何？即是唯前者不被緣取。是故若於此處承許無言說，則應從不被緣取而承許，或全無承許，因為無差別故。

།དེ་གཞན་དུ་ཡང་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་དེ་ལྟར་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱབ་པ་སྟེ། མི་དམིགས་པའི་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཐམས་ཅད་ནི་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱའོ་། ། གལ་ཏེ་འགའ་ཞིག་ཏུ་རྣམ་པ་ཇི་ལྟར་མ་དམིགས་སུ་ཟིན་ཀྱང་། མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་གཟུགས་ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་དུ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་དོན་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་འདི་ལས་ཡིན་ལ་འདི་ལས་མ་ཡིན། འདི་ནི་འདི་ན་ཡིན་གྱི འདི་ན་མ་ཡིན་འདིའི་ཚེ་ཡིན་གྱི་འདིའི་ཚེ་མ་ཡིན།འདི་ནི་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་གྱི། འདི་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་འདིར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། གཟུགས་འགའ་ཞིག་ཏུ་འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་རྣམ་པ་ཇི་ལྟར་ཡང་ཐ་དད་པའི་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དངོས་པོ་ལ་ཐ་དད་པ་མེད་ པའི་ཕྱིར་རོ་།།གནས་སྐབས་ལྡོག་པ་དང་། རབ་ཏུ་འཇུག་པ་ཐ་དད་པ་དག་གིས་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་དེ་ཉིད་ཡུལ་ཐམས་ཅད་ལ་མེད་པའི་ཐ་སྙད་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་དག་ལས་རྣམ་པར་གཞག་པར་འགྱུར། ཡུལ་འགའ་ཞིག་ལ་མེད་པའི་ ཐ་སྙད་ཁས་ལེན་ན།དེ་གང་གིས་བྱས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ། མི་དམིགས་པ་ལས་གཞན་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་གཏན་ཚིགས་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བསྒྲུབ་པ་དང་དགག་པ་དག་གིས་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ནི་ཐམས་ཅད་མི་དམིགས་པ་ཁོ་ནས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །མི་ དམིགས་པ་ཉིད་ལས་དེ་ཁས་ལེན་པ་དེ་གང་ན་ཡོད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ།ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཚད་མ་ཐམས་ཅད་ལོག་པའི་མི་དམིགས་པ་དེ་གང་ན་ཡོད་པ་དེ་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་པར་འདོད་དོ་ཞེ་ན། ཤེས་རབ་ཤིན་ ཏུ་གཞོན་པ་ལྷ་རྣམས་དགའ་བ་ཚད་མ་རྣམ་པར་དཔྱོད་པའི་ཉོན་མོངས་པ་མི་བཟོད་པ་གང་གིས་འདི་ལ་གུས་པར་མི་བྱེད་པ་ཅན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་སོགས་པ་ལྡོག་པས་མེད་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་མེད་དེ་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཐམས་ཅད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ལོག་པ་ནི་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རམ། བདག་ ཉིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ལོག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ།བསྐལ་པ་དག་ལ་ཡང་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་གྱི་ཁྱད་པར་དེ་ཚད་མ་གང་ལས་མངོན་སུམ་དུ་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་ཐོབ་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྡོག་པ་ཉིད་ནི། དེ་ལྡོག་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་མེད་པའི་ཐ་སྙད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་རང་བཞིན་ ཡོད་པ་དེ་ལ།ཚད་མ་ཡོད་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ།

於他處亦無如是相之差別故，彼亦如是有者即是遍，謂一切如是不被緣取相皆是無言說之境。若謂于某處縱如何不被緣取，亦非無言說之境，則一切時一切色於一切處一切時皆成作用，此非如”此從此生非從彼生”、“此於此有非於彼有”、“此時有非彼時有”、“此如是非彼”等。 因為色于某處某時如何亦無差別因故，一切無隨行與返，因為事物無差別故。若謂由階段返與差別趣入而安立，則彼即於一切境無無言說故亦成無，因為由何而安立彼等？若承許于某境有無言說，應說彼由何所作？ 除不被緣取外，無有遮遣他相之因。以成立與遮遣遮遣者，皆唯由不被緣取而證成故。從不被緣取而承許彼者，凡有彼處皆是無言說之境，應如是說，因為無差別故。 若謂一切量返之不被緣取，凡有彼處即許為無言說之境，則智慧極幼稚天眾歡喜量觀察煩惱不堪忍者，由不恭敬此而推理等返，無通達無，因為錯亂故。一切現量返非成立故，或自身現量返亦非理，因為于遠處亦生疑故。 是故由何量得彼自性差別現量有言說，彼返即由彼返證成彼無言說。于彼有自性者，因為有量所遍故。

།དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པའི་དོན་གྱི་མངོན་སུམ་ལས་གཞན་གྱིས་དམིགས་པ་ཡིན་ཏེ། གང་གིས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དམིགས་པས་ཡིན། དེའི་རང་བཞིན་གཞན་དུ་མ་གྱུར་ན་མངོན་སུམ་དུ་མི་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་གྱི། རྣམ་པ་གཞན་ དུ་ཡོད་ན་ཡང་དེ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ།།གཞན་ཡང་སྨན་དང་སྔགས་མེད་པར་མིག་འཕྲུལ་མཁན་གྱིས་འདི་དངོས་པོར་སློབ་པ་ནི་གང་གི་འདིར་མ་སྐྱེས་ཤིང་འཇིག་པ་མེད་པའི་ངོ་བོའི་ཁྱད་པར་ཆོད་པ་མེད་པ་དང་། རིང་པོ་མ་ཡིན་པ་གནས་པ་ཅན་ཉིད་ནི་སྐྱེས་བུ་དེ་ཉིད་ཀྱི་དབང་པོ་ལ་སོགས་ པ་དེ་བཞིན་དུ་གནས་པ་འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་མངོན་སུམ་དང་།མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར། གང་གིས་འགའ་ཞིག་གི་ཚེ། འདི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་དམིགས་ཤིང་འགའ་ཞིག་ཏུ་མངོན་སུམ་ཡིན་ལ། འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་ལུང་ཡིན་ན་ཁྱད་པར་མེད་པ་དེ་ཉིད་ལ། རྣམ་པ་དེ་དག་ འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ།།ཁྱད་པར་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་གཅིག་ལྡོག་པ་དང་ཁྱད་པར་གཞན་སྐྱེ་བས་ཐ་སྙད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཉེ་བར་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱད་པར་དེ་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པ་ལྡོག་པ་དང་། འཇུག་པ་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ སྣ་ཚོགས་པ་འདྲེན་པར་མི་བྱེད།བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལྟ་བུའོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་། གང་གི་ཅི་རབ་ཏུ་འཇུག་པའམ། ལྡོག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་གང་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་འདི་ལྟར་རང་བཞིན་འགའ་ཞིག་རང་ཉིད་རབ་ཏུ་འཇུག་པ་ དང་།ལྡོག་པ་རྗེས་སུ་ཤེས་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ། གཞན་དེ་ཉིད་སྨྲ་བ་ལ་ཅིའི་ཕྱིར་ཁས་མི་ལེན། གལ་ཏེ་དེའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པ་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པར་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདིར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་གང་གང་ཡིན། །དངོས་པོ་སྐྱེ་དང་འཇིག་པ་དག་ལའོ།

成所緣之所知義的現量外由他所緣，即由比量所緣。若彼自性不成他，則非不成現量，然若有異相，亦不成彼性。 複次，幻師無藥無咒而教示此事物，於此無生無滅體性差別不定，及非長住性者，即彼補特伽羅根等如是住時，或成現量，或成非現量。由何于某時此為比量所緣，于某處為現量，于某時為教言，于彼無差別性中，彼等相相違故。 非無差別，因為由一差別返及他差別生而承許言說差別故。若彼差別成彼自性之無隨行返與趣入，則如何不引生種種事物自性？如樂與苦。若有隨行性，則何者何所趣入或返？此皆非有。 複次，如是某自性自身趣入與返為隨知時，于說他彼性，何故不承許？若謂因承許彼無隨行生滅故。此中何者何為隨行？於事物生滅中。

།ནུས་པའི་སྟེ། དེ་སྐྱེ་ པའི་སྔར་དང་འཇིག་པའི་ཕྱིས་ཀྱང་ཡོད་པ་དེའི་ཕྱིར།སྔ་ན་མེད་པ་སྐྱེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པས། སྔ་ན་མེད་པ་འཇིག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱད་པར་མེད་པ་ཡིན་ན་འདིར་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པ་གང་ཡིན། ཐ་སྙད་ཀྱི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་འདི་གང་གིས་བྱས། གལ་ཏེ་ གནས་སྐབས་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།གནས་སྐབས་དེ་དང་ནུས་པ་དེ་ཡང་། ཅི་ངོ་བོ་གཅིག་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་དུ་མ་ཡིན། གལ་ཏེ་གཅིག་ཡིན་ན་འདིར་སྐྱེ་བ་དང་མི་སྐྱེ་བ་དང་། འཇིག་པ་དང་། མི་འཇིག་པ་དང་། གཅིག་ཉིད་དང་དུ་མ་དང་ མངོན་སུམ་ཉིད་དང་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དང་།དོན་བྱེད་པ་དང་འབྲེལ་པ་དང་འབྲེལ་བ་མེད་པ་དག་ལ་སྩོགས་པ་གཅིག་ལ་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ལ། རྣམ་གྲངས་མེད་པ་ལ། ཕན་ཚུན་འགལ་བ་དག་ཅི་ལྟར་རིགས་པར་འགྱུར། གལ་ཏེ་གནས་སྐབས་དང་། ནུས་ པ་ལ་དབྱེ་བ་ཡོད་པ་དེའི་ཕྱིར་འགལ་བ་མེད་དོ་ཞེ་ན།བརྗེད་ངས་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་ལྷ་དགའ་བ་གནས་སྐབས་མི་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །ནུས་པ་དང་གནས་སྐབས་ཞེས་བྱ་བ་ངོ་བོ་གཅིག་པ་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱོགས་འདི་ལ་འགལ་བ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་འདི་ལ་རྣམ་ པར་དབྱེ་བ་ཡོད་ན་འགལ་བ་འགའ་ཡང་མེད་ལ།དངོས་པོ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་བཅས་པ་སྐྱེ་བ་དང་། འཇིག་པ་དག་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མི་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་གང་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དེའི་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་དག་མ་ཡིན་པ་དག་ལ། གང་དེ་དག་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་ནོ་། །གལ་ ཏེ་དེ་དག་ལ་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན།ེ་མའོ་ལན་མེད་པར་སྐྱོན་དཀའ་ཞིང་དོག་པ་ཁྱེད་ལྟ་བ་ལ་ཞེན་པས་འཇུག་པས་ཀྱང་བདག་ཉིད་ཡང་དག་པར་རིག་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ།

功能者，因為彼于生前及滅后亦有故。若謂非前無而生，亦非前無而滅，則若一切無差別，此中何者具差別？此言說分類由何所作？ 若謂階段具差別，則彼階段與彼功能，為一體耶？抑或是多？若是一，則此中生與不生、滅與不滅、一性與多性、現量性與非現量性、有作用與相屬及無相屬等，於一無分別自性中，于無異門中，如何應理有相互矛盾？ 若謂由階段與功能有分別故無矛盾，則忘性天眾歡喜者不知階段。于功能與階段一體無分別之此宗，說為相違。若此有分別則全無相違，然不唯成事物有隨行之生滅。因為于彼等有隨行者非生滅者，彼等即非隨行。 若謂由彼等無差別故無過失，嗚呼！無以對答之難解密意，汝等由執著見解趣入，亦無真實自證。

།ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ལ་དེ་དག་ཅེས་བྱ་བ་ཐ་དད་པ་བརྟེན་པ་ནི་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་ཡིན་ ནོ།།ལྡོག་པ་དང་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་དག་ལ། ལྡོག་པ་མེད་པ་དང་། རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དག་གི་གནས་པ་དང་མི་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཇི་ལྟར་ན་རིགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ནི་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཐ་དད་པ་དང་། དེ་དག་དང་བྲལ་བ་ནི་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་།ནུས་པའི་གནས་སྐབས་དག་བདག་ཉིད་གཅིག་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་ལ། རྣམ་པ་གཞན་དུ་ན་ནི་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཐ་དད་པ་དང་ཐ་དད་པ་མེད་པ་དག་གི་རྣམ་པར་གཞག་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། གལ་ཏེ་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རབ་ཏུ་ སྐྱེ་བ་ནི་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་ལ།དེ་ལས་བཟློག་པ་དག་ནི་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་བུམ་པ་ནི་འཇི་བའི་བདག་ཉིད་ལས་སྐྱེ་བ་དེའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པ་དང་། བཟློག་པ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ་། །བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་བས་ན་འགལ་བ་ མེད་དོ་ཞེ་ན།བུམ་པའི་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་འཇི་བའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་འཇི་བའི་བདག་ཉིད་འགའ་ཞིག་བུམ་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། །འཇིག་རྟེན་གསུམ་ན་འཇི་བའི་བདག་ཉིད་གཅིག་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་རིག་པ་སོ་སོར་སྣང་བ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་དང་། གནས་སྐབས་ཐ་དད་པ་དང་སོ་ སོའི་དོན་གྱི་བྱ་བ་ཐ་དད་པའི་སྒོ་ནས་རྫས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལྟར་ན་ནི་འདི་ཡང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དག་དང་། སེམས་དང་ལྡན་པ་དག་ཐ་དད་པར་ཁས་བླངས་པར་འགྲུབ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཅི་སྟེ་དེ་ལྟར་ཐ་དད་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་བདེན་མོད་ཀྱང་བདག་ཉིད་འགའ་ ཞིག་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཞན་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དག་དང་། སེམས་དང་ལྡན་པ་དག་ལ་ཡང་འདིར་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་སྟེ། བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་དག་ཀྱང་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་སྣ་ཚོགས་ པ་མིན་པ་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།།བུམ་པ་དང་འཇི་བའི་བདག་ཉིད་ཐ་དད་པ་འཇིག་རྟེན་པས་ཉེ་བར་མཚོན་པ་མེད་དེ། གང་གིས་འདི་ལྟར་འདིར་འདི་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར། རྟེན་དང་རྟེན་པའི་ཐ་དད་པ་མི་དམིགས་པ་ནི་དེ་ལྟར་ མི་འགྱུར་ཏེ།ནུས་པ་ལས་ནུས་པའི་བདག་ཉིད་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེའི་རང་གི་བདག་ཉིད་ལས་ཐ་དད་པ་མེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་དག་གིས་ནི་ཡོངས་སུ་འགྱུར་བའི་ལན་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ།

所謂無差別即是一性，而”彼等”所依之差別是有之言說。于返與生起中，無返與無生起之住與不住等種種自性，如何應理？彼等是諸事物之差別，離彼等即是無差別，如樂等與功能階段等一體性。 若異此則無差別與差別相，因無差別與差別安立故。若謂彼自性生起是無差別，與彼相違者是差別，如瓶從泥性生故非差別，相違則差別，如樂與苦，此即是差別與無差別相，故無相違。 瓶之生起非泥性，然某泥性是瓶之自性。三界中非一泥性，因為各別識現差別故，由階段差別及各別義用差別門中實性自性差別故。如是則此亦成立承許樂等與心所差別，以如是成差別故。 若謂雖然如此，由某自性隨行故是一性，則於樂等與心所亦有此過，瓶等亦非一切自性之隨行，因為將成與種種非自性及俱生等過故。 世間無瓶與泥性差別之表徵，由何而成此中此生起？所依能依差別不可得則不如是，因為無從功能生功能自性故，不成與自體無差別。此等即說變化之答。

།གང་ཡང་ཀུན་དུ་རྟོག་པར་འགྱུར་བ་གང་གང་གི་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་དེ་དེ་ལས་ཐ་དད་པ་མ་ ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།ནུས་པའི་བདག་ཉིད་ནི་ཡོངས་སུ་མ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ན། ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ཅི་ཞིག་བསྟན་པར་འགྱུར། རྫས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཆོས་གཞན་ལྡོག་པ་དང་། ཆོས་གཞན་རབ་ཏུ་འཇུག་པ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཆོས་གཞན་གང་ཡིན་པ་དེ་ལྡོག་ པ་དང་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་དེ་རྫས་དེ་ཉིད་ཀྱི་གནས་སྐབས་ཡིན་ནམ།དེ་ལས་དོན་གཞན་ཡིན། རྣམ་པར་བརྟག་པ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་དེ་ཉིད་ཡིན་ན་དེ་གནས་པས་ལྡོག་པའམ། རབ་ཏུ་འབྱུང་བ་མེད་པ་དེ་ནི་དེ་དག་ཡིན་པ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། གནས་ སྐབས་ཅན་གྱི་ཆོས་གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་རོ།།དེ་ཉིད་ལྟོས་པ་མེད་པ་དེ་ནི་དེའི་ལྟོས་པ་ཐ་དད་པའི་ཆོས་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན་རྫས་ལས་ཆོས་དོན་གཞན་ཡིན་ན་ཆོས་དེའི་ལྡོག་པ་དང་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་དག་རྫས་ཀྱི་ཡོངས་སུ་འགྱུར་པ་མ་ཡིན་ན། དོན་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ལྡོག་ པ་དང་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་དག་ནི།དོན་གཞན་གྱི་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སེམས་དང་ལྡན་པ་ལ་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྫས་ཀྱི་ཆོས་ཞེས་བྱ་བའི་འབྲེལ་པའི་སྒྲའི་ཐ་སྙད་མི་འགྲུབ་སྟེ། འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་འབྲེལ་པ་ལས་དངོས་པོའི་འབྲེལ་པ་གཞན་ ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་འདི་ལ་ཡང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་མེད་པ་ཡིན་ཏེ།རང་ཉིད་དེའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་པ་དེའི་རྒྱུ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་དང་། རྫས་ལས་ཆོས་ཀྱང་དོན་གཞན་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་གཞན་ཉིད་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཆོས་ཀྱི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་ན། ཆོས་གཞན་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བས་རྫས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཡང་འདོད་པར་འགྱུར་ན།གཞན་ལ་ཡང་དེ་འགལ་བ་མེད་དེ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་རྒྱུན་ནི། རྒྱུ་འཇི་བའི་གོང་བུའི་རྫས་སྔ་མ་ལས་འབྲས་བུ་བུམ་པའི་རྫས་ཕྱི་མ་སྐྱེ་བ་ན་འཇི་བའི་རྫས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་ལ་རྫས་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དག་ ལས་གཞན་རྣམ་པར་བརྟག་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཀྱང་རྫས་ཀྱི་བཀོད་པ་ནི་གནས་སྐབས་གཞན་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་པ་ཉིད་དུ་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཁུ་ཚུར་ནི་སོར་མོ་དག་གི་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སོར་མོ་ཁོ་ན་འགའ་ཞིག་ཁུ་ཚུར་ཡིན་གྱི། ཐམས་ཅད་ནི་མ་ཡིན་ཞིང་། ཁུ་ ཚུར་ནི་སོར་མོ་བརྐྱང་པ་ལས་ཁྱད་པར་མེད་པའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ཏེ།ཁུ་ཚུར་དང་སོར་མོའི་གནས་སྐབས་གཉིག་ལ་ཡང་། གཉི་གར་གཏོགས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།

若謂凡是遍計所成者，其變化皆非異於彼，則功能自性非無變化，此所謂變化表示何義？若謂實物階段之他法返與他法趣入是變化，則彼返與生起之他法，是彼實物之階段耶？抑或異義？因無他擇故。 若是彼性，則由彼住而無返或生起者，應說彼等即是彼，具階段之他法亦不成立。彼性無所待者，不成彼所待差別之他法。或若法異於實物，則彼法之返與生起非實物之變化，異義之返與生起非異義之變化，因於心所亦有此過故。 實物之法之關係語言說不成立，因無關係故。除因果關係外無他事物關係，此中亦無因果性，因非自體彼性故非彼因故，及實物之法亦非異義故。縱使是異義，若是法之因，則由他法果生而說實物變化者亦應許，於他亦無相違，因承許因果相續，即從因泥團實物前者生果瓶實物後者時，許泥實物變化之言說故。 於法無除彼實物性與他性外之他擇。若謂然實物安立是異階段，因不見差別性故。非也，因拳是指差別故。唯某指是拳，非一切，拳非與伸指無差別自性，因於拳指二階段將成二者所屬過故。

།ཐ་དད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་དེ་ཉིད་དངོས་པོའི་ཐ་དད་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ ལྟ་བུའོ་།།གཞན་དུ་གྱུར་པའི་ཁྱད་པར་སྐྱེན་ཡང་བརྐྱང་པའི་སོར་མོ་ཉིད་དམིགས་པར་འགྱུར་ཏེ། རང་བཞིན་འཕོ་བ་མེད་པའི་དོན་གཞན་བསྐྱེད་ན་ནི། རྣམ་པ་གཞན་དམིགས་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྫས་ཁོ་ན་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་གནས་སྐབས་མ་ཡིན་ཞིང་རྫས་ལས་དོན་ གཞན་ཡང་མ་ཡིན་ན་ཞེས་སྨྲས་པ་མ་ཡིན་ནམ།སྨྲས་སུ་ཟིན་ཀྱང་འདི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་དེ་ཉིད་གཞན་ཉིད་དང་བྲལ་པའི་རྣམ་པ་གཞན་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ནི་དངོས་པོ་ཕན་ཚུན་སྤངས་པས་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཅིག་སྤངས་པ་ གཞན་མེད་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།སྐད་ཅིག་མ་རེ་རེར་འཇིག་པའི་སོར་མོ་དག་གི་བརྐྱང་པ་ཉིད་ཀྱང་གཞན་ཡིན་ལ། ཁུ་ཚུར་ཡང་གཞན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཁུ་ཚུར་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ལ། སོར་མོའི་སྒྲ་ནི་སྤྱིའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ཞིང་། ས་བོན་དང་མྱུ་གུ་ལ་ སོགས་པའི་སྒྲ་དང་།འབྲུ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་ལྟ་བུ་ཡང་ངོ་། །དེའི་ཕྱིར་སོར་མོ་བརྐྱང་བ་ཉིད་ནི་ཁུ་ཚུར་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་གལ་ཏེ་སྔ་མ་མེད་པ་ཉིད་རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུར་འགྱུར་ན། ཅིའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ལས་ཐམས་ཅད་མ་ཡིན་། འགའ་ཞིག་ཏུ་མེད་པ་ཉིད་དུ་བྱེ་བྲག་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཐམས་ཅད་ལ་ཐམས་ཅད་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་སྐྱོན་འདི་མཚུངས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། འགའ་ཞིག་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་བྱེ་བྲག་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །བྱེ་བྲག་ཡོད་ན་ཡང་ཁྱད་པར་དེ་ཡོན་ཏན་གསུམ་ལས་ཆ་ཐ་དད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཁྱད་པར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱིས ཡིན་ན་ཡང་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པའི་གནས་སྐབས་བཞིན་དུ་ཅི་ཞིག་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ་།།སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་འབྲས་བུ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་འགའ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་གི་དེར་ཅི་ཞིག་ལྟར་མེད་པ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ན་འདིར་མེད་པའི་ཁྱད་པར་དེ་ཅི་ལྟར་སྐྱེ་བར་འགྱུར། སྐྱེ་ ན་ཡང་ཐམས་ཅད་ལས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་མཚུངས་པ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་དེ་ལ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་མེད་པའི་རྣམ་པ་དེ་དེ་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་ཅི་ལྟར་སྐྱེད་པར་འགྱུར། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་སྐྱེ་བ་དོན་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ།

差別之自性即是事物差別相，如樂與苦。若生異相差別，亦將見伸指性，因若生無性變異之異義，將成不見異相故。豈非已說唯實物非無差別階段，亦非異於實物耶？雖已說此，然非應理，因有性之事物無離他性之異相故。彼等是事物互相遮遣住立之相，因離一則他不存故。 剎那剎那滅之指伸亦是異，拳亦是異。其中拳等詞是差別境，指詞是總境，如種芽等詞與谷等詞。是故伸指非即是拳。其中若無前者即從因成果，何故非一切從一切生？謂于某處無性無差別故。 若一切中有一切，此過豈非等同？謂于某處有性無差別故。若有差別，則彼差別將異於三德，因縱有彼亦無差別隨行故。若由有性，則如已成一切自性之階段，何所生起？能立無果，因全無所立故。 若謂某差別中彼無性如何生？此中彼無性差別如何生？縱生亦將成一切從一切生故，詰難等同。若謂彼差別非於一切相無有，因於某相是有性故。如是，由彼無性相於彼無故，如何能生相？若一切相皆有性，則生起無義，此已說訖。

།རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་མེད་པ་སྐྱེ་བ་ཡང་གང་ཡང་གང་གི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་ན། དེ་ཉིད་ལས་དེ་སྐྱེ་བ་ཡིན་གྱི། གཞན་ལས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངེས་པའོ། །དེ་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པ་དེར་རང་གི་རྒྱུ ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་གྱིས་ངེས་པ་ཡིན་ནོ།།གཞན་ཡང་ཇི་ལྟར་འཇི་བའི་གོང་བུ་ལ་བུང་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་དེའི་གནས་སྐབས་ན་ཕྱིས་བཞིན་དུ་དམིགས་པའམ་དོན་བྱེད་པ་མེད། གལ་ཏེ་གསལ་བར་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་ཀྱི་བྱ་བ་བྱེད་ པའི་བུམ་པ་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང་།དེའི་གཟུགས་སྔར་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་བུམ་པ་ཡོད་པ་ཡིན། དངོས་པོའི་རང་བཞིན་གཞན་གཞན་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་གྱི་སྣང་བ་ཐ་དད་པ་ཡོད་ན། དངོས་པོའི་ཐ་དད་པ་མེད་པ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གང་གང་དུ་ དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པའི་རང་བཞིན་མི་དམིགས་པ་དེ་ནི།ཡོད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ལ། དེ་དེའི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ་དག་ལ་མི་དམིགས་པ་མེད་ལ་མི་གནས་པ་དེ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་ཕན་ཚུན་དུ་གནས་པ་དག་མ་ཡིན་པ་ནི་བདེ་བ་དང་། སྡུག་བསྔལ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་བྱ་བ་མི་དམིགས་པའི་ ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ངེས་པས་ཁྱབ་པ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་མི་དམིགས་པ་འགའ་ཞིག་རྣམ་པར་གཅོད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པ་ཉེ་བར་བསྟན་པར་བྱ་བ་བསྟན་ནས། རང་བཞིན་མི་དམིགས་པ་བསྟན་པར་བསྒྲུབས་པ་ཡིན་ནོ། །ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ མི་དམིགས་པ་ཡང་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་དང་།ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ཆོས་དག་རབ་ཏུ་བསྒྲུབས་ནས་ཁྱད་པར་བྱེད་པ་ལྡོག་པ་སྒྲུབ་པར་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་མི་དམིགས་པ་ཡང་། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་རབ་ཏུ་བསྒྲུབས་ན། རྒྱུ་ལྡོག་པ་སྒྲུབ་པར་བསྒྲུབས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་དང་འགལ་བ་མི་དམིགས་པ་ དག་ཀྱང་།འགལ་བ་གཉིས་པོ་དག་ལས་འགལ་བ་གཅིག་ཉེ་བར་བསྟན་པས་བསྒྲུབས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་མི་དམིགས་པའི་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་མ་བསྒྲུབས་པ་ནི། སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་མི་བརྗོད་པའི་རྒོལ་བ་དེ་དག་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་མ་བསྒྲུབས་ན། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མི་ འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཡང་ན་འདིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་སྟེ། རང་གིས་རྟོགས་པའི་དོན་གཞན་དག་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ཚུལ་གསུམ་པའི་ཚིག་གི་ཚོགས་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའོ། །དེའི་ཡན་ལག་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་ལས་དེ་གཅིག་མ་བརྗོད་ན་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་མ་བརྗོད་ པ་ཡིན་ལ།དེ་ཡང་རྒོལ་བ་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ཏེ། མ་བརྗོད་པ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་རང་བཞིན་མ་བརྗོད་པ་ཡིན་པས་སྒྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

從因生無果者，凡是任何能生之自性，即從彼生彼，非從他生，此為定準。彼亦于無自性中為自因者，是無始以來由事物自性所定。 複次，若泥團中有瓶，何故於彼階段不如后時可見或有作用？若謂因未明顯生起故。由彼作用之瓶實有故，及彼色相先前無故，如何有瓶？事物自性非存在於彼此，因若有自性顯現差別，則不應理無事物差別故。 是故凡於何處所見所知之自性不可得者，即非有性，于住于彼自性者無不可得，非住者即非彼，互不相住自性者如樂與苦，此為不可得差別無別之言說決定遍及。 是故由某不可得遮遣能立，如所說見所知相近顯已，成立自性不可得。能遍不可得亦成立所遍與能遍性之法已，即能立能別返。因不可得亦成立因果性已，即成立因返。相違不可得亦由顯示二相違中一相違而成立。 如是未成立不可得之能立支分者，是不說能立支分之論者應呵責處，因如是未成立則所立不成故。或由此能立，即”于自所知異義等”之三相言集為能立。其支分若不說處法等語中一者，亦為不說能立支分，彼亦是論者應呵責處，因不說即不說因相故無能立故。

།ཡང་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པ་དམ་བཅའ་བ་དང་། ཉེ་བར་སྦྱར་བ་དང་། མཇུག་བསྡུ་བ་ལ་སོགས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ ཡན་ལག་མ་ཡིན་པ་སྟེ།སྒྲུབ་པའི་ངག་ཏུ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བའི་རྒོལ་བ་དག་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ཏེ། དོན་མེད་བརྗོད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བའམ། ལྡོག་པ་དག་གི་ཆོས་མཐུན་པ་ཉིད་ཅན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་སྦྱོར་བ་ལ་རེ་རེ་བརྗོད་ན་གྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ཡང་དོན་མེད་ པའི་ཕྱིར།དེ་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པ་བརྗོད་པའི་རྒོལ་བ་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ཏེ། དོན་མེད་པ་ཉིད་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དམ་བཅའ་བའི་ཚིག་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་མ་ཟིན་ཏུ་ཟིན་ཀྱང་བླང་བར་བྱ་བ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་ན་མ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་ དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དམ་བཅའ་བའི་ཚིག་མེད་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ལས་འདོད་པའི་དོན་ཉིད་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། དེ་འགོད་པ་དོན་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་འདི་ལྟར་ཡུལ་ཉེ་བར་བསྟན་པ་མེད་པས་རྟོགས་པ་མི་སྐྱེ་བ་ཡིན་ན། ཅི་ལྟར་དམ་བཅའ་བ་སྒྲུབ་པར་ བྱེད་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན།ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་ལ་ཡང་རྟོག་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དོན་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ན། དམ་བཅའ་བའི་ཚིག་དེ་ཡང་མཚུངས་པ་ཅི་ལྟར་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན། ཡན་གར་བ་ལ་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། སྒྲུབ་པར་བྱེད་ བའི་ཡན་ལག་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་དེ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་མི་འགྱུར་ཏེ། ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་བརྗོད་པ་འབའ་ཞིག་གིས་རྟོགས་པ་མི་བསྐྱེད་དེ། དེ་དག་གིས་ནི་ཐེ་ཚོམ་བསྐྱེད་པའི་ལན་ཡང་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། འབྲེལ་བ་མ་བསྟན་པར་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་འབའ་ཞིག་བརྗོད་པས་ཀྱང་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དམ་བཅའ་བའི་ཚིག་ལ་ཡང་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དོན་གཞན་ནི་མ་ཡིན། དམ་བཅའ་བའི་ཚིག་དེ་ཡང་མཚུངས པའི་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན།ཡན་གར་བ་ལ་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་དེ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་མི་འགྱུར་ཏེ། ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་བརྗོད་པ་འབའ་ ཞིག་གིས་རྟོགས་པ་མི་བསྐྱེད་དེ།དེ་དག་གིས་ནི་ཐེ་ཚོམ་བསྐྱེད་པའི་ལན་ཡང་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། འབྲེལ་པ་མ་བསྟན་པར་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་འབའ་ཞིག་བརྗོད་པས་ཀྱང་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ།

或者，非彼能立支分之宗、結合、總結等非能立支分，而作為能立語言結合之論者，是應呵責處，因說無義故。于隨行或返之同法效能立結合中，說其一即已成故，第二亦無義故，彼亦是說非能立支分之論者應呵責處，因說無義故。 若謂為顯境故，宗語雖非能立支分，然豈非唯應取？不然，因無義故。縱無宗語，如所說能立作用亦能成立所欲義故，立彼無義。若謂如是無近顯境故不生了解，云何宗非能立支分？處法等語亦由是瞭解因性故非異能立義，則彼宗語等同，云何非能立？ 若謂由單獨無力故非能立支分，則處法等亦等同故，彼亦不成能立支分，因唯說處法不生了解故。彼等亦說生疑之答，因未顯關係而唯說處法亦生疑故。 是故宗語亦由是瞭解因性故非異能立義，彼宗語等同，云何非能立？若謂由單獨無力故非能立支分，則處法等亦等同故，彼亦不成能立支分，因唯說處法不生了解故。彼等亦說生疑之答，因未顯關係而唯說處法亦生疑故。

། དེའི་ཕྱིར་དམ་བཅའ་བའི་ཚིག་ཉེ་བར་འགོད་བསྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ངག་ལ་ནི་དོན་མེད་པ་ ཡིན་ཏེ།དེ་ཉེ་བར་འགོད་པའི་རྒོལ་བ་ཡང་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་གྲུབ་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པ་ནི། མ་གྲུབ་པའམ། འགལ་བའམ། མ་ངེས་པའི་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བའོ། །དེ་བརྗོད་པའི་རྒོལ་བ་ཡང་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ཏེ། ནུས་པ་མེད་པ་ ཉེ་བར་འགོད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་མེད་པ། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པ། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མ་བསྟན་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དཔེ་ལྟར་སྣང་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པ་བརྗོད་པའི་རྒོལ་བ་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ཏེ། ནུས་པ་མེད་པ་ཉེ་བར་འགོད་པ་ ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ།།དེ་དག་གིས་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་འགྲེལ་པ་བསྟན་པར་མི་ནུས་ཏེ་། ནུས་པ་རབ་ཏུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཡང་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་གྲུབ་པ་དེའི་ཡན་ལག་ཆོས་དོན་གང་གི་རྩོད་པའི་གཞི་རྩོད་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་རྒྱུ་གྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡན་ལག་གོ་བར་ནས་གཞན་ཤེས་པར་འདོད་ པ་མ་ཡིན་པའི་ཁྱད་པར་བསྟན་བཅོས་ལ་བརྟེན་པའི་གཡོ་ལ་སོགས་པ་དག་གིས་ཉེ་བར་འགོད་པ་དང་།རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཡང་གཞན་རྨོངས་པ་དང་། རྗེས་སུ་བརྗོད་པའི་ནུས་པ་རྣམ་པར་བཅོམ་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ཡང་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ ཏེ།སྐབས་སུ་བབ་པའི་དོན་མ་ཡིན་བརྗོད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་བཞིན་དུ་དོན་ཁྱད་པར་ཅན་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་རྒོལ་བས་ཤེས་པར་འདོད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པར་འདོད་པ་སྐྱོན་མེད་ལ། །ཤེས་པར་འདོད་པའི་དོན་བཀོད་ནས་ཞར་ལ་བྱུང་བ་གཞན་དང་གཞན་བརྗོད་ པ་དག་ནི་ཕྱིར་རྒོལ་བ་དང་།རིགས་པ་སྨྲ་བའི་དབང་པོ་དག་གིས་གཟུང་བར་འོས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གིས་སྨྲ་བ་རྣམ་པར་གཅོད་པར་བྱེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དོན་འགའ་ཞིག་ཏུ་བྱེད་པ་ན་ཞར་ལ་འོངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་མེད་པར་སྨྲ་བ་དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ན་དེ་ལ་གླུ་དང་གར་ལ་སོགས་པ་དག་ ཀྱང་དེར་ཞར་ལ་འོངས་པའི་ཕྱིར་རོ།།དཔེར་ན་དམ་བཅའ་བ་བརྗོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་འགའ་ཞིག་སྨྲ་བ་ནི། ཁོ་བོ་ཅག་སངས་རྒྱས་པ་བདག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་བར་འགྱུར་བ་ལ། སངས་རྒྱས་པ་གང་ཡིན། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བསྟན་པ་ཁས་ལེན་པ་གང་ཡིན་པའོ། ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་གང་ཡིན། གང་གི་བསྟན་པ་ལ་བཙུན་པ་རྟ་དབྱངས་རབ་ཏུ་བྱུང་བའོ། །བཙུན་པ་རྟ་དབྱངས་གང་ཡིན། གང་ཡུལ་འཁོར་སྐྱོང་ཞེས་བྱ་བའི་ཟློས་གར་མཁན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཞར་ལ་འོངས་པ་བྱས་ནས། དགའ་བྱེད་མའི་མཐར་བྱས་ཏེ། །དེ་ནས་མདོ་འཛིན་པ་ཞེས བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འདོན་པ་དང་།གར་བྱེད་པ་དང་། གླུ་ལེན་པ་ལ་རབ་ཏུ་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ།

因此，于能立語中安立宗語無義，安立彼之論者亦是應呵責處。或者，非能立成就支分者，即是未成、相違、不定之似因。說彼之論者亦是應呵責處，因安立無力故。 如是，無所立等、無隨行、未顯隨行等亦是似喻非能立支分，說彼之論者是應呵責處，因即是安立無力故。彼等不能顯示因之釋義，因已顯示力故。 或者，彼能立成就之支分，法義任何諍論之基，諍論階段之因成就支分，從瞭解而非欲知他者之差別，依論書之詭詐等而安立及表述者，亦由令他迷惑及破壞隨說力等故，說非能立支分者亦是應呵責處，因說非應時之義故，如是由具特殊義故，非論者所欲知故。 于無過欲知，安立欲知義已，旁說此彼者，對論者與理論大師等不應取受，因彼等唯作遮遣說故。非為某義而旁來，因說無我時，于彼歌舞等亦成旁來故。 例如，先說宗者云：“我等佛教徒說無我”時，何為佛教徒？謂受持佛世尊教法者。何為佛世尊？謂于其教法中尊者馬鳴出家者。何為尊者馬鳴？謂名護國之舞師。如是作旁說已，作歡喜母終，從此誦持經者等開始誦讀、跳舞、歌唱。

།ཕྱིར་རྒོལ་བས་ཀྱང་ཞར་ལ་འོངས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་རྗེས་སུ་ཟློ་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཕམ་པར་འགྱུར་རམ། ཨེ་མ་འོ་མཁས་པ་དམ་པར་འདོད་པ་དག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་འདི་ལྟ་བུ་བརྟག་ པ་ནི་རྣམ་པ་འདི་འདྲ་བ་དེ་ལྟར་ན་ཡང་རྒོལ་བའི་གཉུག་མ་མཐར་ཐུག་པ་ནུས་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འབྲས་བུ་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར།རྩོད་པ་བརྩམ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་ཡང་རྒོལ་བ་རྒྱལ་བ་དང་ཕམ་པ་དག་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱིར་རྒོལ་བ་མི་སྨྲ་བ་ཉིད་ཀྱང་རྒོལ་བ་རྣམ་པ་འདི་ལྟ་བུ་རྒྱས་པ་ ཞར་ལ་འོངས་པ་ཐོལ་གྱི་རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་།མཐར་ཐུག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དམ་བཅའ་བའི་ཚིག་ཉིད་དེ་སྲིད་དུ་མི་རིགས་པ་དང་། ཅིའི་རྒྱུས་ཡང་འདི་ཤེས་པར་འདོད་པའི་ཁྱད་པར་མ་ཡིན་པ་ཞར་ལ་འོངས་པ་བཀོད་ཅིང་དེ་འཆད་པ་ཞར་ལ་འོངས་པ་དང་། དེ་ཉིད་མ་ ཡིན་པ་བརྗོད་པ་འདི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བློ་གྲོས་ངན་པ་གཡོ་སྒྱུས།རིགས་པས་གྲུབ་པའི་དོན་སྟོན་པས་མི་ནུས་པའི་སྒོ་ནས་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན་སྐྱེས་བུའི་ཁྱད་པར་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ལུས་དང་དབང་པོ་དང་། གནས་ཞེས་བྱ་བ་དམ་བཅས་ནས་ ལུས་དང་དབང་པོ་དང་།གནས་དག་།ཟོལ་གྱིས་བྱེ་བྲག་པའི་བསྟན་བཅོས་འབའ་ཞིག་སྨྲ་བ་ལྟ་བུའོ། །སྒྲ་རྟག་པ་དང་། མི་རྟག་པ་ཞེས་རྣམ་པར་རྩོད་པ་ལ་མཚན་ཉིད་བཅུ་གཉིས་རྒྱས་པར་བསྟན་བཅོས་རྩོམ་པ་པོ་རྒྱལ་དཔོག་པས་དམ་བཅས་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་རྟེན་སྒྲ་དང་ བུམ་པ་ལས་གང་ཡང་རུང་བ་དེ་བུམ་པ་གཉིས་པ་དང་བཅས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་།དམ་བཅའ་བ་ཁས་བླངས་ནས་མཚན་ཉིད་བཅུ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་འཆད་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། འདི་ཐམས་ཅད་བློ་གྲོས་ངན་པ་རྣམས་ཀྱི་ནུས་པ་མེད་པ་སྒྲིབ་པའི་ཐབས་ལ་གཟུ་པོ་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱ་བ་མི་ རིགས་སོ།།དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བརྟག་པ་ལ་ནི་དོར་ཐབས་ལ་སོགས་པ་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། གཡོ་སྒྱུ་དང་གཞན་ལ་བརྟེན་པ་དང་དམ་པའི་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པ་དག་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཟློས་གར་མཁན་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་པ་ན། དོན་གཞན་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་ཕྱིར་ཕམ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།གཞན་ཤེས་པར་འདོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཁྱད་པར་བརྗོད་པ་ལས་ཀྱང་ཅིའི་ཕྱིར་མི་འགྱུར། དེ་ཡང་འགའ་ཞིག་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་གྲུབ་པ་ལ་མེད་ན། མེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་རྒྱུ་དང་རྐྱེན གྱིས་གཞན་གྱི་དབང་གི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་མེད་པར་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ།

對論者亦因不能隨說所有旁說而成敗，嗚呼！欲為勝智者等如是觀察真實性，如是論者之本性究竟無力，因無定果故，不應開始諍論。如是論者亦非勝負，因對論者不語亦有如是廣大論者之旁說隨說故，及非究竟故。 是故，宗語本身乃至不應理，又何因安立非欲知差別之旁說及解說旁說，說非彼等一切相，皆是愚劣詭詐者，由不能以理顯示成就義而趣入。例如，先說補特伽羅差別者之身、根、處已，詭詐唯說勝論派論書等。 于聲常無常諍論中，廣說十二相論作者勝論派所立之真實性常性所依聲與瓶任一者與第二瓶俱，如是許宗已說十二相等，此等一切皆是愚劣者隱藏無力之方便，中立者不應置之不理。 于真實性觀察中，不應隨行舍方便等故，詭詐、依他及勝結合等皆非理故。若謂說舞師等時由了知異義故成敗，則說非欲知差別何故不爾？彼亦于欲說某所立法成就中若無則非無，如無因緣所成他依相行苦性不成無常性。

།དེ་ལྟར་ན་ཡང་དངོས་པོའི་ཆོས་ལོགས་ཤིག་ཏུ་མ་སྨྲས་སུ་ཟིན་ཀྱང་། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཀྱི་ནང་དུ་འདུས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཕྱོགས་ ཉིད་དུ་བྱས་པ་ཉིད་ཡིན་པས།ལོགས་ཤིག་ཏུ་འདི་ཉེ་བར་འགོད་པའམ། བཤད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཡང་དེའི་ཚེ་ཕྱིར་རྒོལ་བས་ཤེས་པར་འདོད་པའི་དོན་མ་ཡིན་པ། དམ་བཅས་པ་དངོས་པོ་གཞན་ཉེ་བར་འགོད་པ་དང་འཆད་པ་ནི་དོན་གཞན་གོ་བར་ བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་བས་ན་ཤེས་པར་འདོད་པའི་ཆོས་ཙམ་ཁོ་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་བརྗོད་ཀྱི་ཞར་ལ་འོངས་པ་ཁས་བླང་བར་མི་བྱ་སྟེ།དེ་ཁས་ལེན་ན་ནི་ཤིན་ཏུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་མི་ བརྗོད་པའི་རྒོལ་བ་ནི་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ན་།།ཕྱིར་རྒོལ་བས་དེའི་དངོས་པོ་གོ་བར་བྱས་ན་འགྱུར་གྱི། གཞན་དུ་ན་གཉིས་པོ་གཅིག་ཀྱང་རྒྱལ་བ་དང་ཕམ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཕྱིར་རྒོལ་བསྐྱོན་མི་བརྗོད་པ་ནི་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ། །རྒོལ་བས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་ལ།ཕྱོགས་ཕྱི་མ་ཁས་བླངས་པའི་ཡུལ་གང་ལ་གང་གི་ཚེ་ཕྱིར་རྒོལ་བ་སྐྱོན་མི་བརྗོད་པ་དེའི་ཚེ་ཕམ་པར་བརྗོད་པར་བྱའོ། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་སྐྱོན་ཡང་མ་ཚང་བ་ཉིད་དང་། མ་གྲུབ་པ་དང་། མ་ངེས་པ་ཉིད་དང་། རྒོལ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་འདོད་པའི་དོན་ལས་བཟློག་ བའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དང་།དཔེའི་སྐྱོན་དེ་དག་མི་བརྗོད་པ་སྟེ། མི་སྟོན་ཅིང་གཞན་རྣམས་ལ་གོ་བར་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རྒོལ་བ་ནི་ཕམ་པའི་རྟེན་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་སྐྱོན་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང་། སྐྱོན་དང་བཅས་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་། ཕྱིར་རྒོལ་བས་སྐྱོན་མ་བསྟན་ན་ཕམ་ པའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་དག་ཉིད་ཕན་ཚུན་ནུས་པ་ཉེ་བར་འཇོམས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་རྒྱལ་པ་དང་ཕམ་པར་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལྟར་སྣང་བ་འབའ་ཞིག་ལས་ཀྱང་ཡོད་པ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་རྒྱལ་ བ་ཡང་ཡོད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཞིང་།དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དཔྱོད་པ་ལ་ནི་ཚིག་གི་དོར་ཐབས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ། །གང་གི་ཚེ་དེ་ལྟར་ཡིན་ཅིའི་ཕྱིར་ཕམ་པ་མ་ཡིན། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གྲུབ་པ་ལས་ཉམས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་སུན་མ་ཕྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ་། །སུན་ཕྱུང་བ་ན་དེ་བཞིན་གྱིས་ ཕམ་པ་ཡིན་ཞིང་མ་གྲུབ་པ་ཙམ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ།ཕྱིར་རྒོལ་བ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ།

如是，雖未另說事物法，由攝入所立法中及成為宗故，非另行安立或說明此。是故，如是相亦于彼時非對論者所欲知義，安立陳述異事及解說，因令了知異義故即是應呵責處。因此，唯說欲知法為能立支分，不應許可旁說，因若許之則成太過故。 如是不說能立支分之論者是應呵責處，若對論者了知其事則成，否則二者皆不成勝負。對論者不說過失是應呵責處。于論者安立能立時，於後宗所許境，若對論者不說過失時，應說為敗。 能立過失亦即不全、未成、不定，及與論者欲為能立義相違之能立，及不說彼等喻過，因不顯示且不令他了知故，論者是敗處。彼亦因能立無過故，及若有過，對論者未顯過失，則不應理安立敗相，因依彼等互相摧毀力而安立勝負故。 由唯似能立亦無有了解故，非顯示者亦無勝，于觀察真實性中全無言詞舍方便之名言。若謂如是何故非敗？因失真實性成就故。不然，因未破故。若破則如是成敗，非唯未成，因依對論者故。

།སྒྲུབ་པ་ཉིད་མེད་པ་ནི། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ཉིད་མེད་པ་སྟེ། ཕྱིར་རྒོལ་བ་མེད་ཀྱང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཕྱིར་རྒོལ་བས་ཀྱང་དེ་སུན་འབྱིན་པར་ནུས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཕམ་པ་མ་བྱུང་བའི་ཕྱིར་ ཕམ་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནུས་པ་མེད་པར་བརྗོད་པ་ཡང་གཞན་གྱིས་དེ་ལྟར་གྱུར་པ་མ་བསྟན་པ་ནི་ཕམ་པ་ཡིན་པར་བརྗོད་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་གཡོ་སྒྱུའི་ཐ་སྙད་ཡིན་ན་ཡང་རྒྱལ་བར་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱི་རྩོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ནམ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེ་བོ་ངན་ བའི་ལོག་པར་རྟོགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་དམ་པ་དག་གི་བསྟན་བཅོས་ལ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ།།གཞན་རྗེས་སུ་འཛིན་པ་ལ་འཇུག་པ་བརྫུན་སྨྲ་བ་དང་། དམ་པ་དང་། བདག་བསྟོད་ཅིང་གཞན་ལ་སྨོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཐ་སྙད་སྟོན་པར་མི་བྱེད་དོ། །གཞན་ལ་སྨོད་པའི་སྒོ་ ནས་རྙེད་པ་དང་།བཀུར་སྟི་དང་། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དང་། ཉེ་བར་མཚོན་པའི་དམ་པ་དག་གི་སྤྱོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དམ་པས་བསྔགས་པ་རྣམས་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་བྱེད་པའི་ཚོགས་ཀྱི་ནང་ན་འདུག་པ་དག་ལ་ནི། དེ་ལྟར་འཇུག་པ་དག་ལ་གནང་བ་གསོལ་པའི་སྒོ་ནས་སྲོག་ཆགས་རྣམས་ ཉེ་བར་གདུང་བར་བྱེད་པ།དམ་པས་བསྔགས་པ་མ་ཡིན་པ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཞིང་། དམ་པ་རྣམས་ནི་རྙེད་པ་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བར་བསགས་པའི་ཕྱིར་རིགས་པའི་བསྟན་བཅོས་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རིགས་པས་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་འབའ་ཞིག་རྒྱལ་བར་འདོད་པ་དག་གི་རྩོད་པ་ ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱའོ་།།དམ་པ་གཞན་རྗེས་སུ་འཛིན་པས་འཇུག་པ་དག་ནི་ལོག་པར་རྟོགས་པ་དག་གིས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱེད་པ་ན། ཡང་དག་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་བརྗོད་པའམ། ཡང་དག་པའི་སྐྱོན་བརྗོད་པའི་སྒོ་ནས། རིགས་པའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པར་འགྱུར་ཏེ། དབང་པོའི་ མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་གོ་ལ་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལྟར་ན་དམ་པ་རིགས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་རྩོད་པའོ། །གང་གི་ཚེ་རིགས་པས་བསྟན་པ་ན་དེ་ཁོ་ནའི་དོན་རྟོགས་པར་འདོད་ན། དེས་རྟོགས་ཏེ། དེ་རྟོགས་པ་མེད་པ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་མི་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྲུང་ བའི་དོན་དུ་དམ་པ་རྣམས་ཀྱང་རྒྱལ་བར་འདོད་པ་རྒྱུ་ལ་སོགས་པ་དག་གིས་ཚར་གཅད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ་ཁུ་ཚུར་དང་། ཐལ་ལྕག་དང་། མཚོན་ཆས་བསྣུན་པ་དང་། མེ་ལ་སོགས་པ་དག་གིས་ཀྱང་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་ན། འདི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྲུང་བའི་ཐབས་དམ་ པ་མ་ཡིན་ཏེ།དམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་རབ་ཏུ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་དང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལྟར་སྣང་བ་སུན་འབྱིན་པར་བྱེད་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྲུང་བའི་ཐབས་ཡིན་ནོ།

無成立者，即無能立事，因無對論者亦有故，因對論者亦能破彼故，因未生敗故非敗。是故，說能立無力者，若他未如是顯示，應說為敗。 若謂雖是詭詐名言亦是欲勝者之諍論，不然，因依惡人邪解而不入勝者論故。為攝受他而趣入者，不應顯示妄語、勝者、自讚毀他等非真實名言。以毀他門求得、恭敬、偈頌、譬喻非勝者行，于勝贊者造論眾中，如是趣入者以求許可門而惱害眾生，非勝所贊且不應理，勝者不為積聚利養等而造理論。 是故，唯非以理作者是欲勝者之諍論。勝者為攝受他而趣入者，當邪解者了知時，由說真實能立或說真實過失門而隨理趣入，因成就根現量故。如是是勝者隨理諍論。 若時由理顯示欲解真實義，則彼解之，無彼解者他亦不解。若謂為護真實性勝者亦是欲勝因等所應呵責，不然，拳、掌、兵器擊打及火等亦應說，此非護真實性勝方便，勝者顯示能立及破似能立是護真實性方便。

།དེ་མེད་པར་བརྫུན་པ་དང་། དམ་པ་དང་། གཞན་གདུང་བར་བྱེད་པ་བརྗོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རབ་ཏུ་གནས་པ་ མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།རྣམ་པ་གཞན་དུ་མཁས་པ་དག་ལ་རིགས་པ་སྟོན་པ་དག་ནི་རབ་ཏུ་གནས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རྒོལ་བས་གཞན་རྗེས་སུ་གཟུང་བའི་ཕྱིར། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རབ་ཏུ་སྟོན་པ་ནི་རྒྱལ་བ་ཡིན་ལ། ཡང་དག་པའི་སྐྱོན་བརྗོད་པའི་སྒོ་ནས་ལོག་པའི་འཇུག་པ་ལྡོག་ པ་ནི་ཕྱིར་རྒོལ་བ་རྒྱལ་བ་ཡིན་ནོ།།ཡང་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་སྐྱོན་མ་ཡིན་པ་བརྗོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་། རྒོལ་བས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་འདོད་པའི་དོན་གྲུབ་པ་ལ་གནོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རྒོལ་བ་ཚར་གཅད་པའི་རྟེན་ཡིན་ཏེ། ལོག་པའི་ལན་རྗོད་པར་ བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དཔེར་ན་རྒོལ་བའི་ཆོས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་མ་ཡིན་པ་ཡང་བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བཟློག་པའི་སྒོ་ནས་འགལ་བ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །བདག་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དམ་བཅའ་བའི་ཚིག་འགལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་ བ་དམ་བཅའ་བའི་སྐྱོན་བརྗོད་པའོ།།བརྩལ་མ་ཐག་ཏུ་བྱུང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་གཏན་ཚིགས་ཆོས་ཅན་གྱི་བྱེ་བྲག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དམ་བཅས་པའི་སྐྱོན་གྱི་ཕྱོགས་གཅིག་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ལྟ་བུ་སྟེ་སྒྲུབ་བྱེད་དང་ཆོས་མཐུན་པ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ དུ་ལན་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་སྐྱོན་ལྟར་སྣང་བ་བརྗོད་པ་ནི་སྐྱོན་མི་བརྗོད་པའོ། །རྒོལ་བས་དེའི་སྐྱོན་ལྟར་སྣང་བ་བརྗོད་པ་ཉིད་དུ་རབ་ཏུ་སྟོན་པ་ནི། ཕྱིར་རྒོལ་བ་ཕམ་པར་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཕྱོགས་སྔ་མའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་སྐྱོན་མེད་པ་ཉིད་ལའོ། །སྐྱོན་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ན་ཡང་ སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་གཉི་ག་ལས་གཅིག་ཀྱང་རྒྱལ་བ་དང་ཕམ་པ་དག་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱེད་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང་། སྐྱོན་བརྗོད་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་མེད་ཅིང་རང་གི་ཕྱོགས་གྲུབ་པར་བྱས་པ་དག་ནི་རྒྱལ་བ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཤེས་ པར་འདོད་པས་རང་གི་ཕྱོགས་སྒྲུབ་པ་དང་།གཞན་གྱི་ཕྱོགས་སུན་དབྱུང་བར་བྱའོ། །རྒོལ་བས་སྐྱོན་མེད་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་བརྗོད་པ་ལ། ཕྱིར་རྒོལ་བས་སྐྱོན་ལྟ་བུར་སྣང་བར་བརྗོད་ན་སུན་འབྱིན་པ་ལྟར་སྣང་བ་ཉིད་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རྒྱལ་བ་དང་ཕམ་པ་དག་ཡིན་གྱི་རྣམ་ པ་གཞན་དུ་ནི་མི་འགྱུར་རོ།

雖說無彼妄語、勝者及惱害他，因無真實性安立故。以余相於智者顯示理者是安立故。是故，論者為攝受他而顯示真實性是勝，由說真實過失門遮止邪入是對論者勝。 或者，于能立說非過失者亦因於論者欲為能立義成就無害故。說彼故論者是應呵責處，因說邪答故。例如，說論者不欲為所立法亦因許論故是所立，此是由遮門說相違。說”無我”宗語是相違，此是說宗過失。 說”因剛生起故”因是有法差別故是宗過一分，此是說未成，如是于能立及同法等一切是似答。說如是等似過是不說過失。顯示論者說其似過時，應說對論者敗，於前宗無過能立。 若有過亦于能立二者皆非勝負，因無令了知真實性故，及無說過失故。無對治品且成立自品者成勝。是故，欲知者應成立自品及破他品。 于論者說無過能立時，若對論者說似過則因說似破故是勝負，余相則不爾。

།དངོས་པོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བརྗོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ཀྱིས་སུན་དབྱུང་བའི་སྒོ་ནས་དེ་ཁོ་ན་བསྟན་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། ཕྱིར་རྒོལ་བ་ཡང་འདིར་རྒྱལ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ་དངོས་པོ་ལོག་པར་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ནི་མི་རིགས་ཕྱིར་མི་འདོད། །གང་དུ་འདིར་ ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཉིད་དུ་རིགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།ཁོ་བོ་ཅག་གིས་མ་བསྟན་ཏོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་མི་མཐུན་པའི་དཔེའི་ཆོས་རང་གི་དཔེ་ལ་ཁས་ལེན་ན་དམ་བཅའ་བ་ལ་གནོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་འགྲེལ་པ་བྱེད་པའི་བསམ་པ་སུན་ཕྱུང་ནས། རྣམ་འགྲེལ་བྱེད་པ་ལ་གནས་པའི་ཕྱོགས་ལ་སྨྲས་པ་དེ་ཉིད་བསྟན་པར་བྱའོ། །མི་མཐུན་པའི་དཔེའི་ཆོས་གང་ཡིན་པ་དེ་གང་གི་ཚེ་རང་གི་དཔེ་ལ་ཁས་ལེན་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ། ཚར་གཅད་པར་བྱ་བ་ཡིན པར་བརྗོད་དོ།།དེ་ལ་མཐོང་བ་ཡང་དེ་ཡིན་ལ། །མཐར་ཡང་རྣམ་པར་གནས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མཐོང་བའི་མཐའ་སྟེ། མཐོང་བའི་མཐའ་ནི་རང་གི་ཕྱོགས་སོ། །མི་མཐུན་པའི་དཔེ་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཏེ། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་རང་གི་ཕྱོགས་ལ་ཁས་ལེན་པ་ཕམ་ པ་སྟེ།དཔེར་ན་སྒྲ་མི་རྟག་སྟེ། དབང་པོས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ལ་ཕྱིར་རྒོལ་བ་སྤྱིའི་སྒོ་ནས་ཕྱིར་བཟློག་པ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ཚེ་སྤྱི་དབང་པོས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པས། སྒྲ་ཡང་རྟག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲ་བ་ནི། དམ་བཅའ་བ་ལ་གནོད་པ་སྟེ། སྔར་སྒྲ་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་དམ་བཅའ་བ་བཏང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་དམ་བཅས་པ་ཁས་བླངས་པ་བཏང་པའི་ཕྱིར། དམ་བཅས་པ་ལ་གནོད་པ་ཡིན་ན། རྣམ་པ་འདི་ལྟ་བུའི་སྒོ་ནས་དམ་བཅས་པ་བཏང་བ་ལས་། དམ་བཅའ་ལ་གནོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་ངེས་པ་འདི་སུས བྱས།རྣམ་པ་གཞན་གྱི་སྒོ་ནས་ཀྱང་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་བརྗོད་པ་ལ་སྩོགས་པ་དང་སྲིད་པ་ཉིད་དེ། གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་བརྗོད་པས་ཀྱང་རང་གི་ཕྱོགས་བཏང་བ་དང་། གཞན་གྱི་ཕྱོགས་ཁས་བླངས་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་ཉིད་ཀྱང་དམ་བཅས་པ་ལ་གནོད་པའི་གཙོ་བོའི་ རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟར་བསྟན་པས་དམ་བཅས་པ་ལ་གནོད་པར་བྱས་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། གནོད་པ་ཡང་ཕམ་པའོ།

雖說事物真實性，由對治品破門不能顯示真實故，對論者於此亦不成勝，因顯示事物顛倒故。餘者因不應理故不欲。於此所說應呵責處相無者，因不應理為應呵責處故，我等未說。 於此，若許不相符喻法于自喻，則害宗，是應呵責處。於此釋義，破釋義者意樂已，當說住于釋義分所說彼。不相符喻法，若時許于自喻時，說為應呵責。 於此見亦是彼，及究竟安住故是見邊，見邊即自品。不相符喻是相違品，許相違品法于自品是敗。例如，說”聲無常，因是根所取故”時，對論者由總門返時，若說”爾時總是根所取故，聲亦應常”，是害宗，因舍前聲無常宗故。 於此，因舍所許宗故是害宗，由如是相門舍宗故是害宗，此差別定誰作？由余相門亦有說因過等，由說對治品能立亦成舍自品及許他品。此即是害宗主要因相。如是顯示即是作害宗，害即是敗。

།འདི་ཡང་སྤྱི་རྟག་སྟེ། དབང་པོས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ལ། སྒྲ་ཡང་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འབྲེལ་པ་ཉིད་དེ་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ། རང་ཉིད་དབང་ པོས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར།སྒྲ་ནི་མི་རྟག་སྟེ། བུམ་པ་ལྟ་བུ་ཞེས་སྨྲ་བ། གང་གིས་སྤྱི་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ཙམ་གྱིས་སྒོ་ནས་སྒྲ་རྟག་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱེད། སྤྱི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱང་དབང་པོས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཉིད་དེ་ནི་། བུམ་པ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་ཡང་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་བསྐྱེད་པར་ འགྱུར་གྱི།འདི་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཁས་བླངས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མི་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ཉིད་ཀྱང་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ཡིན་ན་ཡང་། སྤྱི་བསྟན་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། འདི་ལྟར་སྒྲ་རྟག་པ་ཡིན་པར་གཟུང་བར་བྱ་སྟེ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། མི་ཤེས་པའི་རྟོགས་པ་ དག་ལ་ནི།རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟག་པར་སྤྱི་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས། དེའི་ཆོས་སྒྲ་ལ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱེད་པ་སྟེ། གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ཁས་བླངས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །སྒྲ་མི་རྟག་ཅེས་བྱ་བ་བརྗོད་པ་ལ། སྒྲ་རྟག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ཀྱི་གཙོ་བོར་འགྱུར་བ་ཡིན་ གྱི།སྤྱི་རྟག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དབང་པོས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཉིད་ནི། རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པའི་ཕྱོགས་ལ་འཇུག་པས་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པ་ཁས་ལེན་པ་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་གྱི། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཁས་ལེན་པ་ནི། མ་ ཡིན་ཏེ།རྣམ་པ་འདིས་ནི་དམ་བཅས་པ་ལ་གནོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དམ་བཅས་པའི་དོན་བཀག་པ་ལ། ཆོས་རྣམ་པར་བརྟགས་ནས་དེའི་དོན་སྟོན་པ་ནི། དམ་བཅས་པ་གཞན་ནོ། །དམ་བཅས་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ནི་སྒྲ་མི་རྟག་སྟེ། དབང་པོས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་གཏན་ ཚིགས་དེ་ཉིད་འཁྲུལ་པར་བསྟན་ནས།དགག་པ་བྱས་པ་ལ་ཆོས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་རྣམ་པར་བརྟགས་ནས། སྤྱི་དང་བུམ་པ་དག་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་དང་ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་རྣམ་པར་བརྟགས་པའི་སྒོ་ནས་དམ་བཅས་པ་གཞན་བྱེད་དེ། དཔེར་ ན་བུམ་པ་ཐམས་ཅད་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྒྲ་དང་ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་པས་མི་རྟག་པ་ཞེས་པའོ།།དེ་ནི་དམ་བཅས་པ་གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ཏེ། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ནུས་པ་ཡོངས་སུ་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ།

此亦說”總是常，是根所取”時，說”聲亦爾”是關聯性自性住，因自是根所取故。說”聲無常，如瓶”，僅由顯示總門令了知聲常，總常性亦是根所取，于瓶無常性亦見故生疑，此非許相違品。 若謂因不知故亦是了知，雖爾，顯示總有何用？應說”應取聲是常”，因於不知解無觀察故。由顯示常總門，了知彼法于聲，不成許對治品。于說”聲無常”時，“聲常”是對治品主，非”總是常”。是故，根所取性于常無常品轉故是錯亂。 許非能立支分是應呵責處，非許相違品，因由此相是害宗故。于遮宗義，觀察法顯其義是異宗。宗義即”聲無常，因是根所取故”，顯示彼因錯亂而作遮已，觀察法差別，由觀察總瓶遍行非遍行法門作異宗，如”瓶非遍行，如是聲及遍行非故無常”。彼是異宗應呵責處，因不全知能立力故。

།དེ་ནི་དམ་བཅས་པ་སྒྲ་མི་རྟག་ཅེས་ བྱ་བ་དམ་བཅས་པ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར།སྒྲ་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་དམ་བཅས་པ་ཕྱི་མ་དེའི་དོན་སྟོན་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་པ་ཡིན་ཏེ། སྔར་བསྟན་པའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བསྒྲུབ་པའི་དོན་གྱིས་དམ་བཅས་པ་སྟོན་པ་ནི། དེའི་དོན་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། དམ་བཅས་པ་དམ་བཅའ་ གཞན་གྱི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནུས་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འདིར་ཡང་དེ་སྐད་དུ་སྨྲས་པས་དམ་བཅས་པ་གཞན། སྔར་དམ་བཅས་པ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྟན་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་གྱི། །འོན་ཀྱང་གཏན་ཚིགས་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དབང་པོས་ གཟུང་བར་བྱ་བའི་གཏན་ཚིགས་སྤྱི་ལ་འཇུག་པས་འཁྲུལ་པར་བརྗོད་པ་ལ་ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་ཏེ།དབང་པོས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཁྱད་པར་བྱེད་པ་ཁས་བླངས་པས་འཁྲུལ་པ་སྤངས་པ་ཡིན་གྱི། དམ་བཅས་པ་གཞན་ཡང་སྨྲས་པ་ མ་ཡིན་ཏེ།ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་པ་ནི་སྒྲ་ལ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། དམ་བཅའ་བ་ཡང་བསྒྲུབ་བྱ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཡང་སྔར་དམ་བཅས་པ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། ཕྱིས་ཀྱི་དམ་བཅས་པ་སྨྲས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དམ་བཅས་པ་བསྟན་པ་དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་དམ་ བཅས་པས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་བརྗོད་པ་ཡིས།དམ་བཅས་པ་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་གཏན་ཚིགས་ལ་སོགས་པ་གཞན་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་པའི་ཆེད་དུ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་བསྟན་པར་འགྱུར་གྱི། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བསྟན་པ་ ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དཔེར་བརྗོད་པ་དང་ཆོས་མཐུན་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་པ་གཏན་ཚིགས་ཉིད་དུ་རིགས་ཀྱི། དམ་བཅའ་བ་ཉིད་དུ་མ་ཡིན་ནོ། །ཤིན་དུ་ཡང་དམ་བཅས་ པ་དམ་བཅས་པས་སྒྲུབ་པའི་ཆེད་དུ་སྨྲས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ།

彼為成立”聲無常”宗，說”聲非遍行”后宗顯其義，由前所示所立成立義顯示宗是顯其義，宗為異宗能立無力是應呵責處。若謂於此亦如是說異宗，因為成立前宗故。 非將顯示，然是差別因，于說根所取因於總轉故錯亂時，說”非遍行，因是根所取故”是許差別因故離錯亂，非亦說異宗，因非遍行於聲成就故，及宗亦顯所立故。 又說”為成立前宗故說后宗”顯示宗亦不應理，由說”由宗成立故”，不成異宗，然為成立他因等所立故許，當顯能立，非顯所立。 因於譬喻及同法性等因相皆有非遍行性故，及非遍行應為因性非為宗性。極言”為由宗成立宗故說”此即無關聯。

།གང་གིས་སྔར་དམ་བཅས་པ་སྨྲས་ནས། གཏན་ཚིགས་དང་དཔེ་ལ་སོགས་པ་དག་བརྗོད་ཅེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེས་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་གིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་གོ་རིམས་ཤེས་པ་ཡིན་ན་ནང་གི་ དབང་པོ་ཉམས་པ་མེད་པར་དམ་བཅས་པ་ཁོ་ན།དམ་བཅས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཆེད་དུ་ཁས་བླངས་པའི་སྒོ་ནས་འདིར་དམ་བཅས་པ་ཙམ་གྱིས་གྲུབ་པར་འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར་དང་པོར་གཏན་ཚིགས་སྨྲ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པར་འབྲེལ་པ་ཡོངས་སུ་བགྲང་བར་མི་ནུས་པ་ ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར།དམ་བཅས་པ་གཞན་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ལ་དམ་བཅས་པ་གཞན་མཚན་ཉིད་ངེས་པའི་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ཉིད་དེ། ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ཡང་། རིགས་པ་མེད་པར་རྗོད་བྱེད་པ་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་མཚན་ཉིད་གཅིག་བརྗོད་པར་བྱའི། མཁས་པའི་རྒོལ་བ་དག་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པའི་ཐ་སྙད་འགའ་ཞིག་ཀྱང་སྔར་མ་མཐོང་བ་གང་གིས་དེའི་དོན་རྩོལ་བས་བྱེད། བྱིས་པའི་བརྗོད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཀྱང་བསྟན་བཅོས་ལ་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་ལ། འཇུག་ན་ཡང་མཐར་ཐུག་པ་མེད་དེ། དེ་དག་ལ་མཐར་ཐུག་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི ཕྱིར་རོ།།མཁས་པ་དག་གིས་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་པ་ལ་སོགས་པ་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་མཐོང་ཞིང་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་དེ་ཐ་སྙད་ཀྱང་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དེ་འདྲ་བའི་ཕམ་པའི་རྟེན་དུ་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་འདིར་རྒོལ་བའི་འདོད་པ་ལྡོག་པ་གང་གི་ཚེ་ གཞན་མ་ངེས་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པ་མ་ངེས་པ་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རྒོལ་བ་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་ཕྱིར་རྒོལ་བས་སྤྱི་ཡོད་པ་དང་། དབང་པོས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པ་དང་། རྟག་པར་ཚད་མས་སྒྲུབ་པར་ནུས་ན་ འགྱུར་རོ།།ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་བསྟན་བཅོས་ལ་བརྟེན་ནས་ཁས་ལེན་པའི་དོན་དེ་དག་ཚད་མས་མ་བསྟན་པ། ཡང་དག་པའི་སྐྱོན་བརྗོད་པ་མེད་པས་འགའ་ཞིག་ཕམ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁས་བླངས་པ་ཙམ་གྱིས་དངོས་པོ་གྲུབ་པ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཕྱིར་རྒོལ་བའི་སྐྱོན་མ་ བསྟན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ།།ཚད་མས་མ་བསྒྲུབས་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་རྗོད་པ་ལས་རྒྱལ་བར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །རྒོལ་བའི་འདོད་པའི་དོན་མ་ལོག་ན་ཡང་སྐྱོན་འགའ་ཡང་མེད་དོ་། ཁྱད་པར་བརྗོད་པའི་སྒོ་ནས་གཏན་ཚིགས་ནུས་པ་ཉེ་བར་མ་བསྒྲུབས་པའི་ཕྱིར་རོ་། །དམ་བཅའ་བ་དང་གཏན་ ཚིགས་འགལ་བ་ནི།དམ་བཅའ་བ་དང་འགལ་བ་སྟེ། དཔེར་ན་ཡོན་ཏན་ལས་མ་རྟོགས་པའི་རྫས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམ་བཅའ་བའོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལས་དོན་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་འདིར་དམ་བཅའ་བ་དང་གཏན་ཚིགས་དག་ཏུ་འགལ་བའོ།

若有人先說宗后說因喻等，以某種方式知能立次第，則內根無損時唯由許宗為成立宗門，於此欲僅由宗成就故，初不應說因，因如是關聯不能遍數故。 說異宗于異宗相定無關聯是應呵責處，亦說”無理說是應呵責處”如是一相應說。智者論者未曾見如是名言，何故勤求其義？依幼稚言說亦不入論，若入亦無究竟，因彼等無究竟故。 智者亦因未極觀察故，見說”未成等”並作名言，因見名言故如是安立為敗依。是故，於此論者欲樂返時，當說他不定性時，因說非能立支分不定故，論者是應呵責處。 若對論者能以量成立總有性、根所取性及常性則可。依非量論所許義，彼等未以量顯示，無真實過失說故非某敗，因僅由許亦無事成就故，及未顯對論者過故。由說非量所成能立亦不成勝。論者欲樂義若未返亦無過失，因由說差別未近成因力故。 宗因相違是違宗，例如”離功德所知實”是宗，“因從色等不見義故”是因，此是宗因二相違。

། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་དམ་བཅས་པ་དང་འགལ་བ་ཡང་བསྟན་ཏེ། གང་ལ་དམ་བཅའ་བ་རང་གི་ཚིག་དང་འགལ་བར་འགྱུར་བ་ནི་དཔེར་ན་དགེ་སྦྱོང་མ་སྦྲུམ་མའམ། བདག་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །གཏན་ཚིགས་ལ་འགལ་བ་ཡང་། གང་ལ་དམ་བཅས་པ་གཏན་ཚིགས་ལ་གནོད་པ ནི་དཔེར་ན་ཐམས་ཅད་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཏེ།ཚོགས་པ་ལ་དངོས་པོའི་སྒྲ་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །དེ་དག་གིས་ནི་དམ་བཅའ་བ་དང་དཔེའི་འགལ་བ་དང་། གཏན་ཚིགས་དང་དཔེ་ལ་སོགས་པའི་འགལ་བ་དང་། ཚད་མའི་འགལ་བ་དམ་བཅའ་བ་དང་གཏན་ཚིགས་དག་ལ་ ཡང་བརྗོད་པར་བྱའོ།།གཞན་གྱི་ཕྱོགས་ལ་བ་ལང་ཉིད་ལ་སྩོགས་པ་རང་ལ་གྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་མ་ངེས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་སྟེ། གཞན་གྱི་ཕྱོགས་ལ་རང་ལ་གྲུབ་པའི་བ་ལང་ཉིད་ལ་སོགས་པས་འཁྲུལ་པར་བརྗོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འགལ་བ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །རང་གི་ ཕྱོགས་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཡང་སྟེ།གང་རང་གི་ཕྱོགས་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་ཡང་གཏན་ཚིགས་སྦྱོར་བ་སྟེ། སྒྲ་མི་རྟག་སྟེ་དབང་པོས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེའི་རང་ལ་གྲུབ་པ་བ་ལང་ཉིད་ལ་སོགས་པ་མི་རྟག་པ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་འགལ་བ་ཡིན་ ཞིང་གཉི་གའི་ཕྱོགས་ཀྱིས་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ན་ནི་མ་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ།གང་གཉི་གའི་ཕྱོགས་ཀྱིས་ཁས་བླངས་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་མ་ངེས་པར་བརྗོད་དོ། །འདིར་ཡང་དམ་བཅས་པ་ལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚིག་སྦྱོར་བ་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་རྟེན་ནམ་དེས་བྱས་པའི་གཏན་ ཚིགས་དང་དཔེ་དག་ལ་འགལ་བ་མེད་པས་དམ་བཅའ་བ་དང་གཏན་ཚིགས་དག་འགལ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།

由此亦顯違宗，凡宗與自語相違者，例如”沙門尼懷孕”或”無我”等。因違亦是，凡宗害因者，例如”一切差別，因於聚合施實事名故”。 由彼等應說宗喻相違、因喻等相違，及量相違于宗因二。由顯他品于牛性等由自成就門不定故相違，應知凡由自成就牛性等說他品錯亂者是相違。 無觀待自品亦是，凡無觀待自品亦合因，如說”聲無常，因是根所取故”，彼自成就牛性等與無常相違故相違，若二品許則不定，因凡二品許事故說不定。於此亦因遮于宗合能立語故。 由彼依或彼作因喻二無相違故，全無宗因二相違應呵責處。

།གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ནི་འགྱུར་བ་སྦྱོར་བ་མེད་དུ་ཟིན་ཀྱང་གོ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ན་དམ་བཅའ་བ་དང་། གཏན་ཚིགས་དང་འགལ་བར་ འགྱུར་ཏེ།དཔེར་ན་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དག་ལས་དོན་གཞན་རྫས་མ་དམིགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། ཡོན་ཏན་ལས་ཐ་དད་པ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དག་ལས་དོན་གཞན་རྫས་མ་དམིགས་སོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཀྱང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དག་འགལ་བ་ཉིད་དུ་ཁོང་དུ་ ཆུད་པར་འགྱུར་ཏེ།དེ་ལས་དོན་གཞན་མི་དམིགས་པ་དང་། དེ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། བདེན་མོད་ཀྱི་གལ་ཏེ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ལས་བཟློག་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ན་འགལ་བར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་དམིགས་པའི་རིགས་བྱར་གྱུར་པ་ ཉིད་ཀྱིས།རྫས་ཡོད་པ་ཉིད་ཁས་བླངས་པ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་སྣང་བ་ལས་ཐ་དད་པ་རང་གི་སྣང་བ་མི་དམིགས་པ་དེ་ནི། དེ་ལས་ཐ་དད་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་པ་འདོད་པ་ལས་བཟློག་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དང་། འགལ་བའི་གཏན་ཚིགས་སུ་ཁོ་བོ་ཅག་གིས་སྨྲས་ པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར།འདི་ལྟར་དམ་བཅའ་བ་དང་། གཏན་ཚིགས་ཀྱི་འགལ་བ་དེ་ལྟ་བུ་འདོད་ན། འདི་ཚར་བཅད་པའི་གནས་སུ་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན་དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པ་མི་འདོད་པ་དེའི་ཚེ། དམ་བཅའ་དང་གཏན་ཚིགས་འགལ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་ པ་དག་ཀྱང་དངོས་པོ་འགའ་ཞིག་ལས་བསྐལ་བ་དག་ཐ་དད་པས་མི་དམིགས་པ་ཡང་ཐ་དད་པའི་དངོས་པོ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ།།གང་དེ་སྐད་དུ་དམ་བཅའ་བ་རང་གི་ཚིག་དང་འགལ་བ་ཡང་འདི་ཉིད་དམ་བཅའ་བ་དང་འགལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ། དེ་ལ་འདི་ཉིད་ཚར་བཅད་པའི་ རྟེན་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པ་དམ་བཅའ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚིག་གི་སྦྱོར་བའོ།།འགལ་བ་མེད་དེ་དེའི་རྟེན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་དམ་བཅའ་ལ་མ་ལྟོས་པར་ཡང་འགལ་བ་ཡིན་ན་རྟེན་ དུ་ཡང་འགྱུར་རོ།།དམ་བཅའ་བའི་རྟེན་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་། སྦྱོར་བ་བྱས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཕམ་པ་སྐྱེས་ཏེ། སྐབས་སུ་བབ་པ་ཉེ་བར་བསྡུ་བའི་མཐའ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་། །འགལ་བ་བརྗོད་པ་དོན་མེད་པ་ཅན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཕམ་པ་ལ་ཕམ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཐལ་བར་བྱས་ པ་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་བཞིན་ནོ།།གང་དུ་གང་ཞིག་རྣམ་པར་དཔྱད་པའི་ཞར་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་གཅིག་ལ་གཏན་ཚིགས་མང་པོ་བརྗོད་པ་དག་ནི། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྒོ་ནས་དེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་སྒྲུབ་པའི་ཆེད་དུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ནུས་པ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་གཞན་དུ་ན་གཉིས་པོ་དོན་མེད་ པའི་ཕྱིར་རོ་།།གལ་ཏེ་དེ་ལ་ཡང་སྦྱོར་བ་གཅིག་མེད་པར་གཞན་དུ་ཡང་མི་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ། གཉིས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་འགའ་ཞིག་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁོང་དུ་མ་ཆུད་པ་བསྟན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

若如是雖無合變化亦應了知，則成宗因相違。例如，從色等不見異實義者，雖已顯示”從離功德色等不見異實義”，亦了知所立能立二相違，如何成”從彼不見異義”及”彼是差別”？ 誠然，若因成立所立法相違則成相違，如是由應見性許實有性，從色等顯現離異自顯現不見者，非有異彼，因成立異欲相違故，及我等說為相違因故。若許如是宗因相違，此成應呵責處。 或若不許應見性時，全無宗因相違，因差別等亦由離某事差別不見，亦是差別事性故。 如是所說”宗自語相違亦即此是違宗”者，此即成為應呵責依，是非能立支分宗能立語合。無相違因即是彼依故。若彼不觀待宗亦相違則亦成依。 凡是宗依者，由彼作合即生敗，因是入處攝義邊故。說相違成無義，因於敗無敗故，如極合應成。 於何處觀察隨順說多因於一所立者，由分別門為成彼所立入故是有力，若異此二無義故。 若於彼亦無一合於他亦不成時，全無第二能立，因無顯未了知故。

།དེའི་ཕྱིར་དམ་བཅའ་བ་དང་རང་གི་ཚིག་དང་འགལ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ ཚར་བཅད་པའི་གནས་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།བདག་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལ་ཡང་འགལ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་བདག་གི་སྒྲའི་དོན་དངོས་པོ་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཉིད་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲའི་དོན་འགེགས་ན་ནི་འགལ་བར་འགྱུར་ན། རང་གི་ མཚན་ཉིད་སྒྲའི་དོན་ཡང་མ་ཡིན་ནོ།།གང་ཡང་དམ་བཅས་པས་གཏན་ཚིགས་ལ་གནོད་པའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་དང་འགལ་བར་སྟོན་ཏེ། དཔེར་ན་ཐམས་ཅད་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཏེ། ཚོགས་པ་ལ་དངོས་པོའི་སྒྲ་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུ་འདི་ལ་དམ་བཅའ་ བའི་སྦྱོར་བ་ཡང་མེད་ཅིང་གཏན་ཚིགས་ཅི་ཡང་མེད་ན་ཅི་ཡིས་འགལ་བར་འགྱུར།འོན་ཀྱང་བསྟན་པའི་དོན་ཉེ་བར་བཤད་པའི་སྒོ་ནས་ཉེ་བར་བསྡུ་བའི་ཚིག་ནི་དེ་ཡིན་ཏེ། གཏན་ཚིགས་གཞན་དག་ཉིད་ཀྱིས་སྒྲ་ནི་ཁྱད་པར་ཅན་གཅིག་པར་རྗོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་དང་། སྣ་ཚོགས་པའི་དོན་གྱི་སྤྱི་བརྗོད་པར་ཡང་བསྟན་པས། སྒྲའི་དོན་ཐམས་ཅད་སྣ་ཚོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དངོས་པོ་གཅིག་གི་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྟན་ནས་འགའ་ཞིག་ལ་བརྟེན་ནས་ཐམས་ཅད་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །དེ་དག་གིས་ནི་འགལ་བ་བསལ་བའོ། །གཞན ཡང་དཔེ་ཉེ་བར་སྟོན་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ།དཔེར་ན་སྒྲ་ནི་མི་རྟག་སྟེ། བྱས་པ་དག་ནི་མི་རྟག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །དོན་འགའ་ཞིག་ལ་ལོག་པར་རྟོགས་པ་ལ་དོན་སྣ་ཚོགས་པའི་སྤྱི་རབ་ཏུ་གྲགས་པའི་སྒྲ་སྦྱོར་བ་ཉེ་བར་བསྟན་ནས། ལོག་པར་རྟོགས་པའི་གནས་བསྟན་ནས་ སྤྱིར་ཐམས་ཅད་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་མཇུག་སྡུད་པར་བྱེད་དོ།།གལ་ཏེ་དཔེའི་སྦྱོར་བ་སྤྱིའི་ཕྱིར་དྲང་པོ་ཁོ་ནར་དེའི་སྦྱོར་བའི་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་མི་སྦྱོར་བ་དང་། ལོག་པར་རྟོགས་པའི་ཡུལ་ཡང་མི་སྟོན་ཞེས་ན། མ་ཡིན་ཏེ་བསྡུས་ནས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དང་། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ ཚིག་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཡང་ཕྱིར་རོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དམ་བཅའ་བས་གཏན་ཚིགས་ལ་གནོད་པ་མེད་པ་དང་། གཅིག་ཉིད་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ་ཞེས་འགའ་ཞིག་སྨྲ་བ་ན། དེ་བསྡུས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཚོགས་པ་གཅིག་མི་འདོད་ན། གང་གིས་ན་འགལ་བར་འགྱུར། གང་ཡང་ དྲུག་གིས་ཅིག་ཅར་སྦྱར་བ་ལ་སྩོགས་པས་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཐ་དད་སྨྲ་བ་ཡིན་ཏེ།དེའི་གཅིག་ཚོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་ལ་གཅིག་དང་དུ་མ་དགག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་དེའི་ཚོགས་པ་འདོད་ པ་མ་ཡིན་ཞིང་།དེ་ལ་སྒྲ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་མེད་དོ། །འདི་སྔར་གྱི་དམ་བཅའ་དང་གཏན་ཚིགས་འགལ་བ་ལས་ཐ་དད་པ་མེད་ན་གང་གིས་ཐ་དད་པར་བརྗོད། གལ་ཏེ་དེར་ནི་གཏན་ཚིགས་དང་། དམ་བཅའ་བ་ལ་གནོད་པ་ཡིན་ནོ།

是故全無宗與自語相違應呵責處。于”無我”亦無相違，因遮”無”之我聲義事取性故。若遮聲義則成相違，然自相非聲義。 又說因宗害因故顯因相違，例如”一切差別，因於聚合施實事名故”，於此亦無宗合亦無任何因，由何成相違？然由近釋所說義門攝義語是彼，由余因顯聲非說一差別，及顯說種種義總，顯示聲義一切由種種體性無一事自性已，依某說”一切差別”。由彼等除相違。 又亦是近顯喻，例如”聲無常，因所作無常故”。于某義邪解時，顯示于種種義總極成聲合，顯示邪解處已，總結說”總一切差別”。 若謂喻合為總故不唯正如彼合次第，亦不顯邪解境，非爾，因攝略顯故，及非能立語故。即由此故無宗害因，有說”全無一性”時，若不許彼攝性聚合一，由何成相違？ 又由六同時合等說微塵差別，彼不欲成一聚合性，然為遮無事性一多故。是故彼亦非欲彼聚合，及於彼亦非聲故無相違。此若無異於前宗因相違，由何說差別？若謂于彼是因與宗害。

།འདིར་དམ་བཅའ་བ་དང་གཏན་ཚིགས་ ལ་ཡིན་པས་ཐ་དད་པ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན།དོན་ལ་འགལ་བ་ཡོད་ན་ནི་གཏན་ཚིགས་དང་། དམ་བཅའ་བ་དག་གནོད་བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོར་འགྱུར་ན། དོན་འགལ་བ་དེ་ཡང་གཉིས་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉི་ག་ལ་ཡང་ཕན་ཚུན་གནོད་བྱེད་ཡིན་ཏེ། དོན་གཅིག་ཡོད་ན་དོན་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་ རོ།།དེ་ལ་གཏན་ཚིགས་དང་དམ་བཅའ་བ་དག་གིས་འགལ་བའི་དཔེ་བརྗོད་པ། ལྷན་ཅིག་གམ་ཐ་དད་པ་དག་ལ་དོན་ཐ་དད་པ་ནི་ཅུང་ཟད་མེད་དོ། །གཞན་ཡང་འདི་ལ་འགལ་བ་དང་མི་འགལ་བ་སེམས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཡོད་ ན་རྟེན་ཐ་དད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར།མ་གྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་ནི་འདིར་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ། །དེ་ངེས་པར་བརྗོད་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་དེའི་ཆོས་གཞན་གྱིས་ཆོས་དེ་ཉིད་རྟོགས་པར་བསྟན་པས་ཕམ་པ་འདྲེན་པར་བྱེད་དོ། །ཕམ་པ་དེ་ལ་དེའི་དོན་དང་འགལ་བའི་དཔྱོད་པ་ཅུང་ ཞིག་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།གཞན་ཡང་ཐམས་ཅད་དུ་དམ་བཅའ་བ་དང་། གཏན་ཚིགས་ཀྱི་འགལ་བ་འདིར་འགྱུར་ན། གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་གྱི་རིགས་རྣམ་པ་གཉིས་པོ་འགལ་བ་ཉིད་དང་མ་གྲུབ་པ་དེ་ལས་མི་འདའོ། །ཆོས་ཅན་ལ་ཡོད་པའི་གཏན་ཚིགས་འགལ་བ་གྲུབ་པ་དེས། བསྒྲུབ་ པར་བྱ་བའི་ཆོས་བཟློག་པ་ཡིན་ཏེ།དམ་བཅའ་བའི་དོན་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བསྒྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱང་ཆོས་ཅན་ལ་དམ་བཅའ་བའི་དོན་གྲུབ་ན་གཅིག་དེ་ལ་འགལ་བའི་རང་བཞིན་དག་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པ་གཞན་ལྟར་ན་ནི་འགལ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཆོས་ཅན་རང་ བཞིན་མ་གྲུབ་པ་ལ་གཏན་ཚིགས་དང་དམ་བཅས་པ་བརྗོད་པ་དག་ལ་འགལ་བ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།ཆོས་ཅན་ལ་ཚད་མ་དང་འབྲེལ་བ་མེད་ན་ཡང་། གཉི་ག་ཐེ་ཚོམ་དུ་གྱུར་པ་དེ་ལྟར་ན་ཡང་། ཆོས་ཅན་ལ་གཏན་ཚིགས་ཡོད་པར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱང་གཏན ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་མ་ཡིན་ནོ།།མ་གྲུབ་པ་དང་འགལ་བ་དག་ལས་གཞན་དམ་བཅས་པ་གཏན་ཚིགས་འགལ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ཕམ་པའི་རྒྱུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མ་གྲུབ་པ་དང་འགལ་བ་ནི་། གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྡང་བར་བརྗོད་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དམ་བཅས་པ་ དང་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་འགལ་བ་ཐ་དད་དུ་བརྗོད་པར་མི་བྱའོ།།གལ་ཏེ་འགལ་བ་གཉི་ག་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། སྨྲ་བར་འདོད་པས་ཅིག་ཤོས་སྟོན་པར་འདོད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། དམ་བཅའ་བ་དང་གཏན་ཚིགས་འགལ་བ་ཞེས་བྱ་བ། དམ་བཅའ་བ་དང་གཏན་ཚིགས་ལ་ བརྟེན་པ་གཉི་ག་ལ་ཡང་བརྟེན་པར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་བདེན་ཏེ།དེ་ལ་གང་གི་ཚེ་དམ་བཅའ་བ་དང་འགལ་བར་འདོད་པ་དེའི་ཚེ་། གཏན་ཚིགས་འགལ་བ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་བས་ན་དམ་བཅའ་བ་དང་འགལ་བ་དང་གཏན་ཚིགས་འགལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྐྱོན་མེད་པར་བརྗོད་ པར་བྱའོ།

若謂於此宗因是故有差別，若於義有相違則因宗成能害事，然彼義相違亦依二故。於二亦互為能害，因有一義則無餘義故。 於此說因宗相違喻，于同時或差別無少許異義。又於此無思相違不相違，因若有因合則由依差別性故。 不成謂因不成性，此是應呵責處。彼定當說，由顯示彼法由余法了知彼法性故引敗。于彼敗全無少許與彼義相違觀察。 又若於一切處成此宗因相違，則因過類二種相違性及不成不出彼。由成立有法上相違因，返所立法，因違宗義故。能立性亦若於有法成宗義，則於一彼不可有相違性故。若異此則無相違。 若謂于有法自性不成說因宗二有相違，則雖于有法無關量，二皆成疑惑時，于有法疑有因不成性亦非因過。除不成相違外，無有所謂宗因相違敗因。 因已顯說不成相違是似因性故，不應說宗因相違差別。若謂相違依二故，欲說者欲顯一邊，則所謂宗因相違，依宗因二者誠然。于彼若時欲違宗時，說為因相違。是故應說無違宗及因相違過。

།དེ་ལ་གཏན་ཚིགས་དཔེ་ནི། སྒྲ་རྟག་སྟེ་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། དམ་བཅའ་བ་དང་འགལ་བ་ནི་བདག་མེད་ཅེས་བྱ་བ་དང་། དམ་བཅའ་བ་དང་གཏན་ཚིགས་ཕན་ཚུན་འགལ་བའི་དཔེ་ནི། ཡོན་ཏན་ལས་ཐ་དད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ སོགས་པ་དང་།དམ་བཅས་པ་གཏན་ཚིགས་ལ་འགལ་བའི་དཔེ་ནི་དངོས་པོ་གཅིག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུའོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་སྔར་བཤད་པའི་གཏན་ཚིགས་ལ་ལྟོས་པའི་འགལ་བ་ནི། ཐམས་ཅད་ལ་གཏན་ཚིགས་ལྟར་ སྣང་བ་ལས་མ་འདས་པའི་ཕྱིར་རོ།།ལྟོས་པ་མེད་པ་རང་ཉིད་འབའ་ཞིག་དམ་བཅའ་བ་དང་འགལ་བར་འདོད་པ་ལ། དམ་བཅའ་བས་གཏན་ཚིགས་འགལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་གཏན་ཚིགས་སྨོས་པ་དང་འབྲེལ་བ་མེད་ཅིང་། སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྟག་པའོ་ཞེས་བྱ་ བ་འདི་ལ་ཡང་གཏན་ཚིགས་འགལ་བར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དམ་བཅས་པས་གཏན་ཚིགས་ལ་གནོད་པ་ནི། གཏན་ཚིགས་འགལ་བ་ཡིན་པ་ཡིན་ན། འདིར་ནི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དམ་བཅའ་བ་ལ་གནོད་པའི་ཕྱིར། དམ་བཅའ་བ་དང་འགལ་བར་མི་རིགས་སོ། །གཉིས་ཀ་ལ་ བརྟེན་པའི་འགལ་བ་ཡང་།གནོད་པར་བྱ་བ་ལ་ལྟོས་ནས། འགལ་བར་གཞག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པ་དེ་དག་གིས་ཀྱང་བཞད་གེད་པ་རི་མོ་འདྲི་བའི་ཚུལ་དུ་དམ་བཅའ་བ་དང་དཔེ་འགལ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་ཡང་ཕྱོགས་སུ་བྱས་པའི་ཆོས་བཟློག་ པ་དང་ལྡན་པས་དཔེ་ལ་འགལ་བར་འགྱུར་ན།འགལ་བའི་དཔེ་ལ། ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཡོད་ཅིང་གཞན་དང་ཐུན་མོང་དུ་མ་གྱུར་པ་རབ་ཏུ་བསྒྲུབས་པ་དེའི་ཚེ་འགལ་བའི་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །རབ་ཏུ་མ་བསྒྲུབས་པ་ཉིད་ཐུན་མོང་དུ་འཇུག་པའི་ངེས་པའམ། འཇུག་པ་ མེད་ན་ཐུན་མོང་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་མ་ངེས་པའོ།།གལ་ཏེ་འགལ་བའི་དཔེ་ལ་མི་འཇུག་ཅིང་ལྡོག་པ་ལ་འཇུག་པའི་གཏན་ཚིགས་ལ། གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་ཅིང་དམ་བཅའ་བ་དང་དཔེའི་འགལ་བ་ཅུང་ཟད་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་། དེ་ཡང་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་གཏན་ཚིགས་ཉིད་ལྡོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེ་དང་འགལ་བའི་དམ་བཅའ་བ་དང་མཐུན་པའི་སྐྱོན་ཡིན་གྱི། ཆོས་མི་མཐུན་པའི་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་པར་འདོད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་མཐུན་པ་ཉིད་ཅན་གྱི་དཔེ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པའི་ཆོས་དང་ལྡན་པ་ནི། དངོས་པོ་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་འཁྲུལ་བ་མ་ཡིན་པ་དང་། གཏན་ཚིགས་འཁྲུལ་བ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་སྟོན་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། གཏན་ཚིགས་འབྲེལ་པ་མ་བསྟན་པ་ལས་ངེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན། དམ་བཅའ་བ་དང་དཔེའི་འགལ་བ་ཡང་། གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་ལས་འདས བ་མ་ཡིན་ནོ།

於此因喻為”聲常，因是生法性故”，違宗為”無我”，宗因互違喻為”離功德”等，宗害因喻為”無一事”等者，非爾。如前所說觀待因相違，皆不出似因故。 于無觀待唯自欲違宗者，說”宗害因”中言因無關，于”因是生法性故常”此中亦不應為因相違。宗害因是因相違，然此中因害宗故不應為違宗。依二相違亦由觀待所害而立為相違故。 如是所說亦應如畫像方式說違宗喻等。于彼亦若由具返所立法性而於喻成相違，則于相違喻有宗法及成立非共時，爾時是相違似因。若未成立即共入定或無入，則共不共不定。 若謂于相違喻不入而入返者因全無因過少許，及有少許違宗喻者，非爾，彼亦是疑因性無返故。是違喻宗順過，非不順法，因是所欲性故。 具順法喻有倒法者，於事不能顯示無錯所立及因無錯法性故，由未顯因關係故非定，是故違宗喻亦不出似因。

།གལ་ཏེ་རྣམ་པ་གཉི་ག་ལྟར་ན་ཡང་སྐྱོན་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་དུ་བསྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་གི་གོ་རིམས་ཀྱི་ངེས་པའི་རྒོལ་བ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་སྔར་ཆགས་པའི་སྒོ་ནས་ཕམ་པ་ནི་སྐྱོན་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེ་དང་ཆོས་མཐུན་པ་ཉིད་ གཏན་ཚིགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ལ།འགལ་བ་དཔེ་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས། སྔར་བསྟན་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་གྱིས་ཕམ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཕྱིས་དཔེ་ལ་ལྟོས་པའི་འགལ་བ་དཔྱོད་པ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཏན་ཚིགས་ཀྱང་དཔེ་དང་འགལ་བ། གལ་ཏེ་ཐུན་མོང་མ་ ཡིན་པ་ནི་གཉི་ག་ལ་མི་འཇུག་པ་དང་འགལ་བ་ཉིད་ཀྱང་།གལ་ཏེ་ཆོས་མི་མཐུན་པ་ལ་འཇུག་ནའོ། །གཏན་ཚིགས་ཚད་མ་དང་འགལ་བ་ནི། དཔེར་ན་མི་སྲེག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གྲང་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་མ་གྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བའོ། །དམ་བཅའ་བ་དང་ཚད་མ་ འགལ་བ་ནི།རང་གི་ཚིག་གི་སྒོ་ནས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་དག་གི་ནང་དུ་འདུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བའི་ཚིག་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་བསྟན་ཏོ། །གང་ཡང་རྒོལ་བའི་ལན་གཞན་གྱི་ཕྱོགས་ལ། བ་ལང་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ རང་ལ་གྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་མ་ངེས་པ་དེ་ནི།འབྲེལ་ཡོད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཚེ་བ་ལང་ཉིད་ལ་སོགས་པ་རང་ལ་གྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་གཞན་ལ་འཁྲུལ་བར་སྒྲུབ་པར་འདོད་པར་འགྱུར་ན། དེ་རང་གི་ཕྱོགས་དང་འགལ་བར་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར། འགལ་བར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་རང་ཉིད་ཁས་ལེན་པའི་བ་ལང་ཉིད་ལ་གཏན་ཚིགས་འཇུག་པའི་ཕྱིར། ཐེ་ཚོམ་དུ་གྱུར་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་པ་མེད་པ་དེ་ལྟར་སྟོན་པར་བྱེད་དོ། །གཏན་ཚིགས་དེ་ཡང་། བ་ལང་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པའམ། མེད་པ་གང་ཡང་རུང་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ནུས་པ རབ་ཏུ་མ་བསྒྲུབས་པ་ནི་།ཐེ་ཚོམ་གྱི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། མ་ངེས་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། ནུས་པ་རབ་ཏུ་བསྒྲུབས་ན་ནི། །བ་ལང་ཉིད་ལ་གཏན་ཚིགས་རབ་ཏུ་མི་འཇུག་པས་ཐེ་ཚོམ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཐེ་ཚོམ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་བསལ་བའི་སྒོ་ནས་བསྒྲུབས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་གིས་རང་ གི་ཕྱོགས་ལ་མི་ལྟོས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ནི་མ་ངེས་པ་ཉིད་དུ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཡང་རང་མངོན་པར་འདོད་པ། རྟག་པ་བ་ལང་ཉིད་ལ་འཇུག་པའི་གཏན་ཚིགས་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པ་ན། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་བསྒྲུབས་པ་མེད་པས། གཏན་ཚིགས་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ ཉིད་སྨྲས་པ་ཡིན་ནོ།།གང་ཡང་གཉི་གའི་ཕྱོགས་ཁས་ལེན་པའི་སྒོ་ནས་དངོས་པོ་ལ་མ་ངེས་པ་བརྗོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ། དེ་ལ་ཡང་གདོན་མི་ཟ་བར་གཏན་ཚིགས་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་སྒོ་ནས་མ་ངེས་པ་བརྗོད་པར་བྱའོ།

若謂二種皆有過者，非爾。由差別能立支次第定論者，因過先成門敗無待余過故。喻與順法是因相，相違非有于喻，由前說因過敗故，后觀待喻相違不應理。 因亦違喻，若不共則二俱不入，相違性亦若入不順法。因違量，如說”非能燒，因寒故”是不成似因。宗違量由自語門說。彼等一切能立攝入似因中故，由似因語性門顯示。 又論者答他宗，由自成牛性等門不定者非有關係。若時由自成牛性等欲成他錯亂，彼不欲違自宗故不應相違。因彼自許牛性入因故，由疑性無了知如是顯示。 彼因亦于有無牛性等隨一能立力未成是疑因性故，即不定性。若成力則因於牛性極不入故即無疑，由遣一切門疑故成立故。由彼等說不觀待自宗因合是不定性。 彼亦自所欲常牛性入因說無常性時，由無成立能立支，說因疑性。又由許二宗門說事不定者，于彼亦定由疑因門說不定。

།དེ་མ་བསྒྲུབས་པ་ཡིན་ན་གཞན་ལ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ གཉི་ག་ལ་གྲུབ་པ་དང་གང་ཡང་རུང་བ་ལ།མ་ངེས་པ་ཉིད་ཡིན་པར་ཁྱད་པར་མེད་དེ། གང་ཡང་དཔེ་ལྟར་སྣང་བ་ནི་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་བརྗོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ལོགས་ཤིག་ཏུ་ཚར་བཅད་པའི་གནས་སུ་མ་བརྗོད་དོ་ཞེས་བསྟན་ པ།དེ་ཡང་ཡན་ལག་གཞན་སྨྲ་བས་རིགས་པ་མ་ཡིན་ལ། གང་ཡང་གཏན་ཚིགས་ལས་དཔེ་ཡན་ལག་ལོགས་ཤིག་ཏུ་སྨྲ་བ་དེ་ནི་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བར་བསྟན་པས། དཔེ་ལྟར་སྣང་བ་བསྟན་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚིག་གི་སྒོ་ནས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་བ་དེ་བས་སྒྲུབ་ པར་བྱེད་པ་གཞན་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་།།དཔེ་ལྟར་སྣང་བ་དག་།གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་དག་གི་ནང་དུ་འདུས་ན། དཔེ་ཡང་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ནང་དུ་འདུས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ཡང་དཔེ་ལོགས་ཤིག་ཏུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་མི་འགྱུར་ ཏེ།ལོགས་ཤིག་ཏུ་འཇུག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་དོན་གྱི་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ནང་དུ་འདུས་པའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་བསྒྲུབས་པས། དཔེ་ལོགས་ཤིག་ཏུ་བསྒྲུབས་པ་ནི་མེད་དོ། །གཞན་ཡང་རྒོལ་བ་ཕྱོགས་སྔ་མ་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་འབྲེལ་ པ་མེད་པ་ཚར་བཅད་པའི་གནས་སུ་རིགས་པ་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་དེ་དང་འབྲེལ་པ་ཐམས་ཅད་ཚིག་གི་སྒོ་ནས་བསྟན་པས་ལོགས་ཤིག་ཏུ་བཤད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་གཞན་གོ་བར་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་གཏན་ཚིགས་ལ་ནུས་པ་ མེད་པ་ཉིད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ།།འགའ་ཞིག་གཏན་ཚིགས་ལ་ནུས་པ་ཉིད་ཀྱང་། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་དོན་གཞན་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་རྩོམ་པར་མི་བྱེད་དེ། ནུས་པ་མེད་པའི་ལོག་པའི་འཇུག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱོགས་དགག་པ་ལ་དམ་བཅའ་བའི་དོན་སེལ་བ་ནི། དམ་བཅའ་བའི་ དོན་སེལ་བ་སྟེ།གང་གི་དམ་བཅའ་བའི་དོན་ནི་སྒྲ་མི་རྟག་པ་སྟེ། དབང་པོས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ། སྤྱི་ལ་འཇུག་པས་འཁྲུལ་པར་བསྟན་པས་དགག་པ་བྱ་བ་ལ། སུ་ཞིག་འདི་ལྟར་མི་རྟག་པར་སྨྲ་ཞེས་ནས། ཡོངས་སུ་དོར་བར་བྱེད་པ་དེའི་དམ་ བཅའ་བ་བསལ་བ་དེ་ནི་ཚར་གཅད་པའི་གནས་མ་ཡིན་ནོ།

若未成立則由同於他故，於二俱成及隨一不定性無差別。又似喻是以似因為先故，由說彼顯示故，不別說為呵責處。 彼亦不應說余支，又由似因顯示說因外別支喻者不應說似喻，由彼語門應了知故，應成無餘能立。 若似喻攝入似因中，則喻亦攝入因中。如是則喻不成別能立支，因無別入故。喻所立義性彼攝入因中故，由成因無別成喻。 又論者前宗似因無關呵責處全無少許理故，由語門顯示一切關彼似因故不應別說。由有于了知余義等因無力性故。 有一因力性亦不起了知所立余義，因是無力倒入故。遮宗中遮宗義是遮宗義，如”聲無常，因是根所取性故”，由顯示入共相錯亂應遮，若有如是說無常而舍者，彼遮宗非呵責處。

།འདིར་ཡང་གང་གི་ཚེ་གཏན་ཚིགས་འཁྲུལ་པ་བརྗོད་པས་ཀྱང་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཡོངས་སུ་བཏང་བ་མ་ཡིན་ནམ། ཅིའི་ཕྱིར་ཚར་བཅད་པའི་གནས་མ་ཡིན། གལ་ཏེ་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་བརྗོད་པས་ཚར་ བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འདིར་ད་ནི་དམ་བཅའ་བ་བསལ་བའི་ལན་ལ་ལྟོས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། དེའི་དེ་ཉིད་ཐོག་མར་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡོངས་སུ་བགྲང་མི་ནུས་ཤིང་། རྨོངས་པ་རབ་ཏུ་སྨྲ་བའི་བྱེད་པ་ཉེ་བར་འདོད་པ་དག་གིས་ཅི་དེ་ལྟ་བུ་བྱེད་པ་ནི་ ཤིན་ཏུ་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ།ཕྱོགས་བཀག་པ་ལ་མི་སྨྲ་བར་གྱུར་ན། མི་སྨྲ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཚར་བཅད་པའི་གནས་དང་། བྲོས་པར་གྱུར་པ་ལ། རབ་ཏུ་བྲོས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚར་གཅད་པའི་གནས་སུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་ཡང་བརྗོད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་འདི་ཡང་ འབྲེལ་པ་མེད་པའོ།།གཏན་ཚིགས་ཁྱད་པར་མེད་པ་བཀག་པ་བསྟན་ནས། ཁྱད་པར་འདོད་པ་ཉིད་ནི་གཏན་ཚིགས་གཞན་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་གསལ་བ་འདི་དག་ནི་རང་བཞིན་གཅིག་པ་ཡིན་ལ། ཚད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ལྟ་བུའི་འཁྲུལ་བ་སུན་དབྱུང་བ་ལ་གནས་པས་ སྨྲས་པ།རང་བཞིན་གཅིག་དང་འབྲེལ་བའི་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་ཚད་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འཇི་བའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་ཁམ་ཕོར་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་ཚད་མཐོང་བའི་ཕྱིར་། བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་། མ་རིག་པ་དང་འབྲེལ་བའི་རང་བཞིན་གཅིག་དང་འབྲེལ་པ་ཡོངས་སུ་ འགྱུར་བའི་ཚད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ།།གསལ་བ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པ་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་རང་བཞིན་སྣ་ཚོགས་པ་དེ་རང་བཞིན་གཅིག་དག་ལ་ཚད་མཐོང་བའི་བྱ་བས། རང་བཞིན་གཅིག་དང་འབྲེལ་པ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་ཚད་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འཁྲུལ་ པ་དེ་ལྟ་བུ་སུན་ཕྱུང་ནས།དེའི་རང་བཞིན་གྱི་ངོ་བོ་དང་འབྲེལ་བ་མེད་པའི་རང་བཞིན་གཅིག་ཡིན་ཞེས་སྨྲས་ལ། དེ་འདིར་ཁྱད་པར་མེད་པར་བསྟན་ནས། གཏན་ཚིགས་དགག་པ་ལ་ཁྱད་པར་སྨྲ་ན་ནི། ། གཏན་ཚིགས་གཞན་ཡོད་ན་ཡང་གཏན་ཚིགས་སྔ་མ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ པའི་ཕྱིར།ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ཡང་གཏན་ཚིགས་སྔ་མ་ཉིད་མ་ངེས་པར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། སུན་ཕྱུང་བའི་རྒོལ་བ་ལ་གཏན་ཚིགས་གཞན་དཔྱོད་པའི་ཉེ་བར་སྦྱོར་བས་ཅི་ཞིག་བྱ། འདི་ལྟར་རྒོལ་བ་སྔར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་གཏན་ཚིགས་མ་ངེས་པ་ ཉིད་དུ་བསྟན་པ།ལན་གྱི་སྐབས་འབྱེད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སུན་བྱུང་བར་འགྱུར་ལ། འོན་ཏེ་སྐབས་མི་འབྱེད་དེ་གཏན་ཚིགས་གཞན་རྗོད་པར་བྱེད་ན་ཡང་ཚར་གཅད་པའི་འོས་ཡིན་ཏེ། རྫོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

於此亦當說因錯亂時豈非已舍順品，何故非呵責處？若謂由說似因是呵責處者，於此今何須觀待遮宗答？因彼性初即是呵責處故。 余不能數，愚者欲近說作業者，若如是作極應成過。于遮宗不說則成不說呵責處，于逃者成極逃呵責處等亦應說，是故此亦無關。 顯示遮無差別因已，欲差別性是余因，如”此等顯現是一性，因有量故”，住于如是錯亂破立者說：“由見一性關係遍轉量故。由見泥性碗等有量故，樂苦無明關係一性關係遍轉有量故。” 取此等一切顯現。彼種種性於一性見量業，由見一性關係遍轉量故。破如是錯亂已，說彼性體無關一性，於此顯無差別已。 若於遮因說差別，雖有餘因由前因即能立故是呵責處者，於此亦由說前因不定故，于已破論者何須近觀察余因？如是論者前能立已顯不定性，開答機會即成破。若不開機會而說余因亦應呵責，因無完故。

། རྣལ་མའི་དོན་ལས་འབྲེལ་བ་མེད་པའི་དོན་གཞན་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱོགས་དང་གཉེན་པོ་ཡོངས་སུ་གཟུང་ཞིང་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ན་ཡང་སླར་སྨྲ་བ་ནི་སྒྲ་རྟག་སྟེ་རེག་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཏན་ཚིགས་སོ། །གཏན་ཚིགས་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་སྐད་ཀྱི་བྱིངས ལ་ཧོ་ནོ་སྟེ་ཏུའོ་རྐྱེན་བྱ་བའི་མཐའ་ཅན་གྱི་ཚིག་ནི་མིང་དང་།ཱ་ཁྱཱ་ཏ་དང་ཉེ་བར་བསྒྱུར་བ་དང་། ནི་བ་ཏ་ཞེས་བྱ་བ་སྐབས་མ་ཡིན་པའི་མིང་ལ་སྩོགས་པ་འདི། དོན་གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁས་བླངས་པའི་དོན་འབྲེལ་བ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཕྱོགས་ སྔ་མ་དང་།ཕྱི་མའི་རྒོལ་བ་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་རིགས་པ་ཡིན་ཏེ། སྐྱོན་སྟོན་པར་བྱེད་པ་གཉུག་མ་བོར་ནས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་བརྗོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། སྐྱོན་བརྗོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲུབ་པ་སྨྲ་བས་སྒྲུབ་པ་བཀོད་པ་སྟེ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པ་ལ་དེ་མ་བྱས་པར་ གཞན་ཞར་ལ་འོངས་པའམ།ཞར་ལ་འོངས་པ་མ་ཡིན་པས། དེ་མེད་ན་མེད་པ་མ་ཡིན་པ་ཅན་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ནི་ཕམ་པའི་གནས་སོ། །རྒོལ་བ་ཕྱི་མའི་སྐྱོན་བརྗོད་པ་ཙམ་ལས་གཞན་ཉེ་བར་བརྗོད་པ་ཡང་ངོ་། །ཡི་གེའི་གོ་རིམས་སྟོན་པ་དང་འདྲ་བར་དོན་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སྒྲ་རྟག་ སྟེ།ཛ་བ་ག་ཌ་ད་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཛྷ་བྷ་གྷཌྷ་དྷ། ལྟ་བུའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཚར་གཅད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་། །འབྲེལ་བ་མེད་པ་ཉིད་དེ་འདི་ཡང་ཡི་གེའི་གོ་རིམས་བསྟན་པ་ཉིད་འདོད་པའི་དོན་གྲུབ་པ་ལ་དོན་མེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། གང་ལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ ཡན་ལག་མ་ཡིན་པ་བརྗོད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱང་དོན་མེད་པ་ཡིན་ཏེ།བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཁྱད་པར་གྱི་རྣམ་པ་ཁས་ལེན་པ་ནི་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འདྲ་བ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་ཡོད་པ་མ་ ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།ཡི་གེའི་གོ་རིམས་བསྟན་པ་དང་འདྲ་བ་འདིར་ཁས་བླངས་པས་དེ་གཞན་ལས་ཀྱང་མེད་པ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟར་ནི་འགྱུར་ཏེ། དོ་ན་གཞན་ལ་སོགས་པ་ཚར་གཅད་པར་བྱ་བའི་གནས་སུ་མ་བརྗོད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་པས་དེ་ལྟར་ནི་ལོགས་ཤིག་ ཏུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ།དོན་མེད་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ།

是正義外無關余義，如所說相宗及對治遍取，雖以因成立所立復說”聲常，因非所觸故”是因。因亦于語根加ho no ste tu綴詞尾語是名、ākhyāta、近變、nipāta等非處名，此余義是呵責處者，由許義無關故，前後論者是呵責處者應理。 由捨本顯過而說無能立支故，及無說過故。能立者說立已，于應成立而未作彼，由余傍來或非傍來，說無彼則無性者是敗處。后論者唯說過外近說亦爾。 如顯字次第無義，如”聲常，因是ja ba ga ḍa da性故。jha bha gha ḍha dha”等，由未顯能立故應呵責。無關性此亦非字次第顯性慾義成無義性，由說非能立支彼亦無義，因說近用立所立無義故，及無用故，許差別相是無關。 若謂由許同故無過者，由此許如顯字次第，由取彼亦無于余故無過者如是應成，然應成不說余等為呵責處故不應別說，因說無義性故。

།གལ་ཏེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་སྒྲུབ་པ་ལ། འདི་དོན་མེད་པ་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ། གང་ལ་དོན་ཅུང་ཟད་མེད་པ་དེ་ཉིད་དོན་མེད་པར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གང་རྒོལ་བ་མ་ཡིན་པ་འགའ་དོན་མེད་པར་བརྗོད་པ་ཅིའི་ཕྱིར་ཚར་གཅད་ པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ།ཚར་གཅད་པའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱེ་བྲག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདིར་གནས་སྐབས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདི་དོན་མེད་པར་སྨྲ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཚར་གཅད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་མི་བརྗོད་ པའི་རྒོལ་བ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་དེ་དང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་དོན་མེད་པར་སྣ་བ་ཐམས་ཅད་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ།།ཡི་གེའི་གོ་རིམས་བསྟན་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དོན་མེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་། རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་ལ་ཡང་དོན་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འདིར་འདི་ཉིད་ཀྱི་དོན་མེད་ པའི་ངང་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ།།གཞན་ཡང་ཡི་གེའི་གོ་རིམས་བསྟན་པ་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ། །ཡི་གེ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཤིན་ཏུ་མྱུར་བར་རྗོད་པར་བྱེད་དེ། མཁུར་ཚོས་ལ་རྡེག་པ་དང་། མཆན་ཁུང་འཚིར་བ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་དག་ཀྱང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།། ཚོགས་དང་ཕྱིར་རྒོལ་བ་དག་ལ་ལན་གསུམ་བརྗོད་ཀྱང་། མི་ཤེས་པ་ཉིད་ནི་དོན་མི་ཤེས་པ་ཉིད་དེ། ཚོགས་དང་ཕྱིར་རྒོལ་བ་ལ་ལན་གསུམ་བརྗོད་ན། རྣམ་པར་མི་ཤེས་ཏེ་དྲི་མ་ཅན་གྱི་ཤབ་ཤིབ་ཀྱི་སྒྲ་སྦྱོར་བ། རྟོགས་པ་མ་ཡིན་པ། ཤིན་ཏུ་མྱུར་དུ་བརྗོད་པ་ཞེས་ བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུས་ངག་སྦྱོར་བ་གང་ཡིན་པ་དེའི་དོན་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་ནུས་པ་མེད་པ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར།རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་ནི་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ། འདི་ནི་དོན་མེད་པ་ཉིད་ལས་ཐ་དད་པ་མེད་དེ་གང་གི་ཚེ་དེའི་རྣལ་མ་དང་འབྲེལ་པའི་གོ་བར་བྱེད་ པ་ཉིད་སྨྲ་བར་འགྱུར་གྱི།འདི་ལ་ནུས་པ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཚོགས་བ་ལ་སོགས་པ་བླུན་པོ་དག་གིས་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མཁས་པ་ཚར་གཅད་པའི་འོས་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཚོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཡོངས་སུ་ཆོད་པ་མེད་པར་སྨྲ་བའི་ཕྱིར་ཚར་གཅད་པར་བྱ་བ་ཉིད་ ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།རྒོལ་བས་རིགས་པ་བསྟན་པས་བླུན་པོ་མི་ཤེས་པ་ལ་ཅིའི་ཕྱིར། ཕྱིར་རྒོལ་བ་ཚར་གཅོད་པར་མི་བྱེད། བླུན་པོས་ཚོགས་ལ་སོགས་པས་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་དང་། རྒོལ་བས་བསྟན་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རྒྱལ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་གྱི། ཚར་གཅད་པར་འོས་པ་ ནི་མ་ཡིན་ནོ།།འབྲེལ་བ་མེད་པར་དོན་བརྗོད་པ་ནི། དོན་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དོན་མི་ཤེས་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལོགས་ཤིག་ཏུ་ཚར་གཅད་པའི་གནས་མ་ཡིན་ནོ།

若謂于成立所立此非無義，凡全無少許義者方許為無義者，則何故非論者說無義不應呵責，因無差別呵責因故。若謂非爾，因此非時機故，則得此說無義者即由彼應呵責。 由同於一切不說能立支論者故，一切無義相是呵責處。非一切字次第顯皆無義，因於某相亦有義故。是故此中即由此無義性是呵責處。 又字次第顯是呵責處。字者極速說，由應說擊頰及擠腋等故。雖于眾及敵論者三說，不知性即不知義，于眾及敵論者三說不了知，由不凈語聲相應、非解、極速說等因而有語相應，由不知彼義故無力成立故，近用是呵責處者。 此中此與無義性無異，因當說彼正關了知性，此非無力。于彼眾等愚者由無了知故，智者不應呵責。若謂由說眾慧無斷故應呵責者，則論者顯理愚者不知，何故不呵責敵論者？ 由愚者眾等不知故，及論者不能顯故非能勝，不應呵責。無關說義由即是無義性故，不知義性非別呵責處。

།སྔ་ཕྱི་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ནི་དོན་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ཏེ། གང་ལ་ཚིག་དང་ངག་དུ་མ་སྔ་ཕྱི་འབྲེལ་བ་ཡོད་པ་མ་ ཡིན་པའི་ཕྱིར།འབྲེལ་པ་མེད་པའི་དོན་ཉིད་དུ་གཟུང་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ནི་ཚོགས་པའི་དོན་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་དོན་དང་འབྲེལ་བ་སྟེ། སེའུ་བཅུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་དག་ལྟ་བུའོ། །འདི་ནི་ཡི་གེ་མ་འབྲེལ་པ་དོན་མེད་པ་དག་ལས་ལོགས་ཤིག་ཏུ་བསྟན་ཏེ། ཚིག་དག་ལ་འབྲེལ་ པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལྟར་ན་ནི་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ངག་ཀྱང་ལོགས་ཤིག་ཏུ་བརྗོད་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། གཉི་ག་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་དོན་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་མེད་པ་ཡང་བསྡུས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར། ལོགས་ཤིག་ཏུ་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དུ་བསྟན་ན། ཤིན་ཏུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་ཡང་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །གང་དུ་བསྡུས་པ་བསྟན་པ་ལ་སྐྱོན་ནམ། རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ལ་ཡོན་ཏན་གཞན་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། གང་དེ་ནི་ཅི་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །ཡན་ལག་གོ་བཟློག་པས་བརྗོད་ན་དུས ལ་མ་བབ་པ་ཡིན་ཏེ།དམ་བཅའ་བ་ལ་སོགས་པ་དག་གི་མཚན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དོན་གྱི་དབང་གིས་རིམ་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ཡན་ལག་གོ་བཟློག་པའི་སྒོ་ནས་བརྗོད་པ་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་བུས་ཀྱང་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་སྒྲའི་སྦྱོར་ བ་དང་བྲལ་བར་མཚུངས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ།།དཔེར་ན་བ་ལང་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་འདིའི་དོན་ལ། གོ་ནི་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་ན། ནོག་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་དོན་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། སྒྲ་རྗེས་སུ་འཆད་པ་དོན་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཚིག་འདིས་བ་ལང་གི་ སྒྲ་ཉིད་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་འགྱུར་ཞིང་།བ་ལང་གི་སྒྲ་ལས་ནོག་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་དོན་ཡང་། དེ་བཞིན་དུ་དམ་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡན་ལག་བཟློག་པས་གོ་རིམས་དང་། གོ་རིམས་ལས་དོན་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་འཇིག་རྟེན་ན་དང་པོ་ལས་དང་། དེ་ནས་ དབྱུག་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱེད་པ་ཉེ་བར་སྟོན་པ་ལྟ་བུའོ་ཞེ་ན།སྒྲའི་སྦྱོར་བ་དང་བྲལ་བ་མཚུངས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་དང་། དེ་ནི་སྨྱོན་པས་སྨྱོན་པ་ལ་བསྟོད་པའོ། །གལ་ཏེ་གོ་ནིའི་སྒྲ་ལས། ནོག་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་དོན་ཁོང་དུ་ཆུད་ན། སྒྲ་རྗེས་སུ་སྦྱོར་བའི་རྩོལ་བ་ལས་ དོན་མཐོང་བ་མེད་དོ།།གོ་ནིའི་སྒྲ་དོན་བསྟན་པར་མི་ནུས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། སྟོན་པར་བྱེད་པ་པོ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གོ་ནིའི་སྒྲ་ལས་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ནམ། མཐོང་བ་བདེན་ཏེ། དངོས་སུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

由前後無關故，無關即離義。因於多語句前後無關故，應取無關義性，由離集義故關義，如”十猴”等。此別於無關字無義顯，因於句無關故。 如是則無關語亦不應別說耶？由攝二故非離義性，因應成攝無義故。由依如是相差別故，若別顯呵責處相，亦顯極應成。 於何處由顯攝有過，或於分別見余德故，彼皆非有。倒說支分非時，如宗等相由義力次第，于彼由倒說支門是呵責處。 若謂非爾，由如是亦成故。非爾，由同離聲相應性故。如於”牛”字義，作”go ni”字相應時，由顯有角等義故，聲隨釋非無義，由此語了知牛聲，及由牛聲亦了知有角等義。如是由倒宗等支次第，由次第了知義。 如是亦如世間先業，次顯近杖等作用者。由同離聲相應性故者，彼是狂讚狂。若由go ni聲了知有角等義，則由聲隨相應勤無見義。 由go ni聲不能顯義故，說能顯者為所顯義者。豈不見由go ni聲亦世間了知耶？見實爾，然非直接。

། དེ་བསྟན་དུ་ཟིན་ཀྱང་ རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།བུད་མེད་དང་དམངས་རིགས་དག་ལ་གཉི་ག་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲ་དང་ཟུར་ཆག་གཉི་ག་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ནི་ཤེས་པར་འགྱུར་ན། ན་ཀའི་སྒྲ་དང་། མུ་ཀའི་སྒྲ་རིག་པས་ནི། སྣའི་སྒྲར་ཤེས་པ་མ་ཡིན་པ་གང་ཡིན་པ་དེས། ཇི་ལྟར་ན་སྒྲ་ཟུར་ཆག་པ་ལས་སྒྲ་ ཁོང་དུ་ཆུད་ཅིང་དེ་ལས་དོན་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་འགྱུར།གཉི་ག་རིག་པ་མ་ཡིན་པས་ཀྱང་རྟོགས་པ་མཐོང་བའི་བརྒྱུད་པས་རྟོགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་པ་དང་། དོན་ལ་ནུས་པ་མེད་པ་སྒྲ་ཡང་རྟོགས་པ་བསྐྱེད་པ་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་ཡང་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་གཞན་ ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ།གཞན་དེའི་ཡུལ་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ལས་སོ། །གལ་ཏེ་སྒྲ་ཟུར་ཆག་གིས་སྒྲ་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་བསྐྱེད་པར་འགྱུར་ན་། ཅིའི་ཕྱིར་དོན་སྐྱེད་པར་མི་བྱེད། འདི་དོན་ལས་འཇིགས་པ་ཅུང་ཟད་མ་མཐོང་ན་གང་གིས་དེ་ཡོངས་སུ་འདོར་བར་བྱེད། བརྡར་ མ་བྱས་པའི་སྒྲ་ཡང་རྟོགས་པ་བསྐྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།སྒྲ་ཟུར་ཆག་གིས་སྒྲ་འདི་ལ་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་རྟོགས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བརྡར་བྱས་པ་ཉིད་ཡོད་ན་ཡང་བསྐྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །བརྡའི་དབང་གིས་འཇུག་པ་ཡིན་ན་ཅིའི་ ཕྱིར་དོན་ཉིད་ལ་འཇུག་པར་མི་འགྱུར།དེ་ལྟར་ན་རྟོག་པ་པོའི་བརྒྱུད་པས་དུབ་པ་ཡོངས་སུ་སྤངས་པ་ཡིན་ཏེ། བཟློག་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲ་དག་གིས་དོན་བསྟན་པ་མེད་པ་ལ། སྒྲ་ཟུར་ཆག་ཉིད་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་མང་པོས་རྟོགས་པར་གྱུར་པ་ མཐོང་བའི་ཕྱིར་སྒྲ་རྗེས་སུ་འཆད་པ་དོན་མེད་པ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་དོན་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྒྲ་ལེགས་པར་སྦྱོར་བ་སྒྲུབ་པའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། སྒྲའི་ལེགས་པར་སྦྱར་བ་འདི་གང་ཡིན། དེ་དག་ལ་ཤེས་རབ་དང་། མང་དུ་ཐོས་པ་ལ་སོགས་པ་ལེགས་པར་སྦྱར་བ་ ནི་མ་མཐོང་ངོ་།།དེ་དག་ལ་ཡང་གཅིག་ཏུ་ཐོས་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་ཅིང་སྟོན་པར་བྱ་བ་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་མེད་པ་དང་། ཆོས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ལོག་པར་འཇུག་པའི་བསྐུལ་བ་རྣམས། ལེགས་པར་སྦྱར་བ་ཡིན་པ་དག་ལས་ཆོས་མ་ཡིན་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་གཞན་ལས་ ཀྱང་བཟློག་པའི་ཆོས་སྐྱེ་བས།སྒྲའི་སྦྱོར་བ་ཁོ་ན་མཐོ་རིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པ་ཙམ་ཉིད་དོ། །རིགས་པ་ཤེས་པ་ནི། དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པའི་ལུས་ལ་གུས་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་བསྒྲལ་བས་སྟོང་པ་ སྒྲ་འབའ་ཞིག་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར།དམྱལ་བར་ལྟུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲ་བ་འགའ་ཞིག་ཁ་ཡོན་པོར་མི་འགྱུར་བ་དེའི་ཕྱིར་ལེགས་པར་སྦྱར་བ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ།

雖已顯示，然非理，因於女人及首陀羅二者皆無了知故。若了知聲及訛音二者，由了知naka聲及muka聲者，由不知鼻聲者，如何由訛音聲了知聲及由彼了知義。 由非了知二者亦見了知，非由見續了知，于義無力聲亦無力生了知故。義亦非異說者性，由生了知彼境故。若由訛音聲生了知聲，何故不生義？此于義未見少許怖，由何舍遍？由未作表示聲亦不生了知故。 訛音聲於此聲亦非自性生了知，因無見故。雖有作表示性亦當生。若由表示力轉，何故不于義轉？如是由遍舍分別者續疲，因見返故。 于聲無顯義，由訛音性見多世間了知故，聲隨釋無義。若謂非無義，因成善聲相應義故。此何為善聲相應？于彼等未見慧及多聞等善相應。 于彼等亦無一聞等及無某差別所顯，非成法性。由邪入勸導，由善相應生非法故，由余亦生返法故，非唯聲相應成天趣，彼即唯語說性。 知理者于如是相身不敬，由唯聲近用空離施等成法故墮地獄者，說某不邪口故，是故全無所謂善相應聲。

།གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་སྦྱོར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལེགས་པར་སྦྱར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཁྱད་པར་ཅན་གང་ཡིན། གང་རིག་པར་བྱ་བ། རིག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པའོ། །གང་ཡང་དེ་དག་ཡོན་ཏན་རབ་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་བརྫུན་ལ་ཞེན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ། དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཀྱིས་སྦྱོར་བར་བྱེད་ཀྱི་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །འདིར་དད་པར་བྱ་བ་འགའ་ཞིག་གི་ངག་ལ་དབང་པོ་མེད་ན། གང ལས་འདི་དེ་ལྟ་བུའི་ངེས་པ་བྱ།ཁྱད་པར་ཅན་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བར་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ངེད་ཅག་གིས་ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་མཐོང་བར། ལེགས་པར་སྦྱོར་བའི་སྒྲ་ཞེས་བྱ་བ་འགའ་ཞིག་ལ་ཡང་གུས་པར་མི་བྱེད་པ་དེ་བས་ན་དེའི་རྗེས་སུ་བཤད་པར་རིགས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོན་ཏན་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པ་ ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།རིག་བྱེད་བསྲུང་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དོགས་པ་མེད་པ་ཉིད་དེ། དེའི་བརྡར་བྱས་པ་གནས་པ་མ་ཡིན་པ་ལའོ། །ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་དེ་ལྟ་བུའི་རྗེས་སུ་བཤད་པའི་རྩོལ་པ་མི་བྱ་སྟེ། དེའི་རང་བཞིན་གཞན་ལས་ཀྱང་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ཐ་མལ་པ་ དང་།ཟུར་ཆག་པ་དང་། འགྲོ་ལྡིང་བ་དང་། ཨ་འདྲའི་སྐད་བཞིན་ནོ། །ཡུལ་སོ་སོའི་སྐད་དག་ནི། མཚན་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་བརྒྱུད་པའི་ཚིག་གི་དབང་གིས་དེ་དག་འཇིག་རྟེན་པས་དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་ཤིང་དེའི་སྦྱོར་བ་དང་ཉམས་པ་ཡང་ཤེས་པ་དེ་བཞིན་དུ་ལེགས་པར་སྦྱར་ བའི་སྒྲ་ཡང་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ།།སྒྲའི་མཚན་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ནི་རྨོངས་པའི་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །ཡན་ལག་གོ་བཟློག་པ་ལ་ཡང་གང་གི་ཚེ། ཚིག་དག་གི་འབྲེལ་པ་ཤེས་ན་ནི་བཟློག་པ་མ་ཡིན་ལ། དོན་རྟོགས་པའི་ནུས་པ་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འདིའི་ངེས་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་ ཅིང་།ཤེས་པར་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་ཡང་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཀྱི་ཡན་ལག་རབ་ཏུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། །དེ་དག་གི་རིམ་པ་ཉིད་ཇི་ལྟར་གནས་པ་དག་ལས་དོན་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །བཟློག་པ་ལས་ནི་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་གོ་རིམས་རྟོགས་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འབྲེལ་པ་ཤེས་པ་མེད་པ་ལས་ ཀྱང་གོ་རིམས་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ།སྒྲ་དེ་དག་གི་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ཤེས་པ་མེད་ན་འབྲེལ་པ་མེད་པ་དེ་དག་གོ་རིམས་གང་གིས་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་གང་དང་གང་རྣམ་པར་འཇོག་པར་འགྱུར། འབྲེལ་པ་རྟོགས་ན་དེ་དག་གི་འབྲེལ་པ་ཉིད་ཇི་ལྟར་གནས་པ་བཞིན་དུ་འབྲེལ་པ་རྟོགས་པར་འགྱུར་ གྱི།ངག་ལ་ནི་ཚིག་གི་གོ་རིམས་ཀྱི་ངེས་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་རྒྱལ་པོའི་སྐྱེས་བུའི་འམ་། སྐྱེས་བུའི་རྒྱལ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ།

若謂由具差別相應故是善相應者，何為差別？所應知、具慧等功德者。又彼等無視功德究竟而執虛妄者，由如是性相應非余。此中若於某可信語無根，由何作如是定？ 所謂差別近用者，如是我等見功德差別，于某善相應聲亦不敬，是故非應隨釋，因無功德差別性故。 于護吠陀等亦無疑，于彼表示不住故。雖有功德差別亦不作如是隨釋勤，由彼性亦成於余故，如凡常、訛音、行走及阿聲。 諸地方語非有相，然由續語力彼等世間如是了知，亦知彼相應及壞，如是亦當了知善相應聲。 入聲相者即是愚入。于倒支分時，若知句關係則非倒，亦非無了知義力，因此全無定，及如是性支分應近用了知差別。由彼等如住次第了知義。 若謂由倒非了知，由彼了知次第者，由無知關係亦不了知次第，若無知彼等聲為關係者，彼等無關由何安立何前後？ 若了知關係，則如彼等關係住而了知關係，然于語全無句次第定，如”王人”或”人王”。

།ཇི་སྲིད་དུ་ཚིག་གི་ས་བོན་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་གྱུར་པའི་བར་དེར་ནི་ངག་གཅིག་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ལྷ་སྦྱིན་པ་ནག་མོ་ཁྱེར་ཏེ་ཤོག་ཅེས་ བྱ་བ་ལྟ་བུའོ།།འདིར་ཚིག་དག་གི་གོ་རིམས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་སྦྱོར་བ་མེད་ན་ཡང་། དོན་རྟོགས་པ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གོ་རིམས་ཀྱི་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དམ་བཅའ་བའི་ཚིག་མེད་པར་ཡང་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །རྟོགས་པར་ བྱ་བའི་དོན་གྱི་སྒྲ་ཡང་རབ་ཏུ་སྦྱོར་ན་ཤིན་ཏུ་ཐལ་བར་འགྱུར་ཞིང་།ལྷག་མ་དག་གི་ཡང་འབྲེལ་བ་ཉེ་བར་བསྟན་ནས། ཆོས་ཅན་ལ་ཡོད་པ་ཉིད་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ངེས་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དེ། གཉི་ག་ལྟར་ཡང་རྟོགས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ བསྟན་ཏོ།།ཚིག་གི་འབྲེལ་པ་ཤེས་པ་མེད་པ་ལ་ཡང་། དེ་དག་ལས་གོ་རིམས་ཤེས་པར་མི་འགྱུར་བས། འདིའི་དོན་མེད་པ་ལས་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། དུས་ལ་མ་བབ་པ་ལོགས་ཤིག་མི་བརྗོད་དོ། །ཡན་ལག་གང་ཡང་རུང་བ་མེད་ན་མ་ཚང་བ་ཡིན་ཏེ། ངག་གང་ལ་ དམ་བཅའ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡན་ལག་གཅིག་མེད་ན་ངག་དེ་ནི་མ་ཚང་བ་ཡིན་ཏེ།སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མེད་ན། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དམ་བཅའ་བདེ་ན་མ་ཚང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་ན་ཡང་རྟོགས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །གཞན་ན་རེ་མེད་པ་ དེ་ཉིད་མཚན་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་ཚར་གཅད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།རྟོགས་པར་བྱ་བའི་དོན་གྱི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ། སྒྲ་མེད་པར་སྦྱོར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཚར་བཅད་པར་འོས་པར་འགྱུར་རོ། །དོན་དང་ལྡན་པར་བརྗོད་པ་དག་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་དག་པར་མ་དཔྱད་པར་རྗོད་པར་ བྱེད་པ་དེ་ཉིད་ནི།དམ་བཅའ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་ནོ། །གཏན་ཚིགས་དང་དཔེ་ལྷག་པ་ནི་ལྷག་པ་སྟེ། བྱས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་གཅིག་ལས། ཅིག་ཤོས་ནི་དོན་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ངེས་པ་ཁས་བླངས་པ་ཡོད་ན་དེ་དང་དེ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །སྒྲུབ་ པར་བྱེད་པའི་ངག་གཅིག་སྦྱོར་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་གང་ཡིན་པ་ལ་དོན་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཡིན་གྱི།གཏམ་རྒྱུད་སྣ་ཚོགས་པ་དག་ལ་ནི་སྐྱོན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དེ། ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་ལས་གཞན། སྒྲ་དང་དོན་ ཡང་ཡང་སྨྲ་བ་ནི།ཡང་བརྗོད་པ་སྟེ།སྒྲ་ཡང་བརྗོད་པ་ནི། སྒྲ་མི་རྟག་སྒྲ་མི་རྟག་ཅེས་བྱ་བ་ལྟ་བུ་དང་། དོན་ཡང་ཡང་བརྗོད་པ་ནི་སྒྲ་མི་རྟག་།སྒྲ་འགོག་པའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །འདིར་སྒྲ་ཡང་ཡང་བརྗོད་པ་ལོགས་ཤིག་མི་བྱ་སྟེ། དོན་ཡང་ཡང་བརྗོད་པའི་ཚིག་ ཉིད་ལས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ།

乃至語詞種子圓滿為止是一語，如說”提婆達多帶黑女來”。此中雖無如次第句相應，因了知義無差別故。全無次第執著，已顯無宗句亦如實了知義。 若近用所了知義聲則極應成，及顯余等關係，全無所謂”應顯有法性”之定，已顯二俱當生了知。 于無知句關係者，亦不由彼等知次第，因此無異於無義故，不別說非時。若無任一支分即不圓滿，若語缺宗等支分之一即不圓滿，因無能立則所立不成故。 已顯若無宗非不圓滿，因無彼亦有了知故。若他謂無即是相亦應呵責者，于所了知義能立，若無聲相應者應可呵責。因非有義說故。 未正觀察即說者，非宗能立支。因與喻過多為過，由”所作性故”一者，余為無義者，若許定則應知是彼彼。 于有能立語一相應為先觀察者是無義呵責處，然于種種談論全無過，因無定故。 異隨說，重說聲與義，聲重說如”聲無常聲無常”，義重說如”聲無常，聲是所滅有法”。此中不別作聲重說，因由義重說語即了知故。

།དོན་ཐ་དད་ལ་སྒྲ་མཚུངས་པ་ལ་སྐྱོན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དེ། དཔེར་ན། བདག་པོ་རྒོད་པར་གྱུར་ན་དྲག་པོར་རྒོད་འགྱུར་དུ་ནི་ཤིན་ཏུ་འགྱུར་། །ཆས་སུ་ཞུགས་ཤིང་རྡུལ་གྱིས་སྐྱུག་ལྡན་རྒྱུག་ན་རབ་ཏུ་རྒྱུག་པར་འགྱུར། །ཡོན་ཏན་ལྡན་ཞིང་སྐྱོན་བྲལ་ཅན་ལ་གནོད་ན་རབ་ ཏུ་སྨོད་པར་འགྱུར།།འཁྲུལ་འཁོར་ནོར་ཉུང་བ་ཡིས་ཉོས་ནས་གར་བྱེད་ན་ནི་གར་བྱེད་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའམ། གང་གང་ལ་ཡོད་ན་ཡོད་པར་འགྱུར་ཞིང་མེད་ན་མེད་པར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་དེའི་རྒྱུ་ཡིན་ལ། ཅིག་ཤོས་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །རྟོགས་པའི་དོན་ཡང་བཟླས་པ་ནི་ ཡང་བཟླས་པ་སྟེ།དཔེར་ན་དམ་བཅའ་པའི་ཚིག་ལྟ་བུའོ། །དོན་ཡང་བརྗོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ལོགས་ཤིག་བརྗོད་པ་མི་བྱའོ། །འདིར་ཡང་ངེས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ངག་གི་སྐྱོན་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། གཏམ་རྒྱུད་རྒྱས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འཆད་པར་བྱེད་པས་ནི་ འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་ཐོས་པ་དང་རྟོགས་པ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པར་དོགས་པ་ན།དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་བརྗོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་དོར་ཐབས་མ་ཡིན་ནོ། །མ་ཡིན་ཏེ་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ནི་བླ་མ་ཡང་མ་ཡིན། སློབ་མ་ཡང་མ་ཡིན་པས་ན། གང་གིས་ཡང་ཡང་བརྗོད་ཅིང་། འབད་པས་བསྟན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པས་ཡང་ཟློས་པ་ཚར་གཅད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་དབང་པོ་རྣམས་ལ་འབད་པས་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང་། དེ་མ་བསྟན་ན་སྐྱོན་དུ་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དང་། བསྟན་པར་བྱ་བ་སློབ་མ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། རྩོད་པ་རྒྱལ་བར འདོད་པ་དག་དགག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་།ལན་གསུམ་གྱི་བར་དུ་བརྗོད་པའི་ཚིག་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་ཡང་ཟློས་པ་ཞར་ལ་འོངས་པ་ལ་བརྡར་བྱས་པའི་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་ལྷག་པ་ལས་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ལོགས་ཤིག་ཏུ་མི་བརྗོད་དོ། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ ངག་ལ་ཚིག་ངེས་པར་སྦྱོར་བ་ལ་ནི་ལྷག་པའི་སྐྱོན་ཡོད་དོ།།ཡང་ཟློས་པ་ལ་ཡང་རྟོགས་པའི་དོན་གྱི་ཚིག་ལྷག་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ།

于異義同聲全無過，如： “主人若笑則極笑成猛烈， 著裝塵污奔跑則極奔跑， 有德離過受害則極誹謗， 機關少財購買舞蹈則成舞。” 或如”若於何有則有，無則無，彼是彼因，余是果”。 了知義重複即重複，如宗句。由義重說即了知故不別說。此中亦應說為定能立語過。 非廣談論，因說者有時疑聞解不真，雖重說根等亦非可舍方便。 若謂非，因非境故者。此非上師亦非弟子，故不應重說勤顯，重複應呵責。 非也，因應勤顯諸根故，不顯則成誹過故，所顯即是弟子故，應遮欲勝諍者故，有至三次說句故，重複附帶無表示定故。 此無異於過多故不別說。于能立語定相應句有過多過。于重複亦是了知義句過多性。

།གཏམ་རྒྱུད་སྣ་ཚོགས་པའི་དོན་གཅིག་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་རྟེན་དཔྱོད་པ་མེད་པའམ་དོན་སྣ་ཚོགས་སྒྲུབ་པར་འདོད་པ་ན། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་སྣ་ཚོགས་ འདོད་པའི་ཉན་པ་པོ་ལ།གཏན་ཚིགས་ལ་སོགས་པ་ཡང་བརྗོད་པ་མང་པོ་ལ་སྐྱོན་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང་། རྟོགས་པ་ལ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། གཏན་ཚིགས་ལ་སོགས་པ་མང་པོ་དང་། ཚིག་མང་པོ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ངག་གི་སྐྱོན་ཡིན་པས་ ལྷག་པ་ཡང་ཟློས་པའི་སྐྱོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལྷག་པ་དང་།ཡང་ཟློས་པ་དག་ནི་སྐྱོན་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་འདུས་པ་ཉིད་དུ་རིགས་པ་ཡིན་ཏེ། སྐྱོན་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཐ་དད་པ་ལ་ཡང་ཡོན་ཏན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ཐ་དད་པའི་རྣམ་པ་དག་གི་ཚིག་ནི་ཤིན་ཏུ་ཐལ་བར་ འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ།།རྣམ་གྲངས་ཀྱི་སྒྲ་བཞིན་དུ་བརྗོད་པ་ནི་གཏན་ཚིགས་གཅིག་བསྟན་པའི་ཡུལ་ལ། གཏན་ཚིགས་གཞན་འཇུག་པ་བསྟན་པ་བྱེ་བྲག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་ཡང་བཟླས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་ཡང་བཟླས་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པར་འགྱུར་བ་མེད་དོ། །གང་ཡང་བརྗོད་པའི་རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་ནི་ཡང་ བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།སྒྲ་གོམས་པ་ཡོད་ན་དོན་ལ་ཁྱད་པར་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཇི་ལྟར་གཏན་ཚིགས་བསྟན་པ་ལས་དམ་བཅས་པ་ཡང་སྨྲ་བ་ནི་མཇུག་བསྡུ་བའོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་དམ་བཅའ་བ་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དོན་གྱི་ཚིག་ཡིན་ན། ཅི་ཡང་འདི་ཡང་གི་ཚིག་ཡིན་ནོ་ཞེས་མཇུག་བསྡུ་ བའི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།། ཚོགས་པ་ལན་གསུམ་བརྗོད་པ་ཤེས་ཤིང་ལན་བརྗོད་པ་དེ་མེད་པ་དེ་ནི་རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཚོགས་པས་རྒོལ་བ་ལན་གསུམ་བརྗོད་པའི་ངག་གི་དོན་ཤེས་བཞིན་དུ་ཕྱིར་རྒོལ་བས་ལན་བརྗོད་པ་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཚར་ གཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ།།ལན་བརྗོད་པ་མེད་པར་ཅི་ལ་བརྟེན་ནས་གཞན་གྱི་ཕྱོགས་དགག་པ་སྨྲ་བར་བྱེད། གལ་ཏེ་ལན་གྱི་སྒོ་ནས་ངེས་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི་ཚར་གཅད་པའི་གནས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ནི་འགྱུར་ན། ལན་གྱི་སྒོ་ནས་ཡོན་ཏན་དང་སྐྱོན་དང་ལྡན་པ་རྨོངས་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་ པའི་ཕྱིར་བརྗོད་པས་ཅི་ཞིག་བྱ།མ་ཡིན་ཏེ་ལམ་གྱི་ཡུལ་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གལ་ཏེ་འདི་ལན་རྗོད་པར་མི་བྱེད་ན་ལན་གྱི་ཡུལ་མེད་པ་ཡིན་ལ། འོན་ཏེ་ལན་བརྗོད་ན་ཇི་ལྟར་ལན་རྗོད་པར་མི་བྱེད། བརྗོད་པ་མེད་པ་ལ་ཡང་ལན་བརྗོད་པ་དེ་དང་། འདི་ནི་འགལ་བར་སྨྲ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འགའ་ཞིག་ལ་ལན་གྱི་ནུས་པ་ཡོད་ན་ཡང་ལན་བརྗོད་པ་མེད་ན། དེ་དེ་སྲིད་དུ་ཚར་གཅད་པའི་འོས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དམ་བཅས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། འདི་ཡང་དང་པོར་ཐམས་ཅད་བརྗོད་པར་བྱ་ཞིང་། ཕྱིས་ལན་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དམ་བཅས་པ་ནི་དེ་མེད་དོ།

于種種談論一義能立無觀察，或欲立種種義時，于欲種種能立之聽者，因多說因等無過故，于了知無所了知故，多因等及多句是能立語過故，過多重複是過故，過多與重複過同故，應合一，因無過故，於差別亦無功德故。如是已顯差別相句極應成。 如異名聲說，于顯一因境，因無差別入余因顯故，因重說義故。因重說義故無成差別。 若謂隨說所說非重說，因有聲習則義可有差別故，如由顯因亦說宗為結論者。于彼若宗即是所了知故是義句，則不應結論說”此亦是句”。 眾三次說知而無答說者是無隨說，謂眾三次說語義知而對論者無答說者，是無隨說呵責處。無答說依何說遮他方？ 若謂由答門定故此非呵責處者，若爾由答門知具德過非愚故，說何為？ 非也，因不知答境故。若此不答說則無答境，若答說則如何不答說？于無說亦答說此，此是說相違。 若謂于某有答力亦無答說，則彼時非應呵責者。因無宗故，此亦無先說”一切當先說，后當答說”之宗。

།འོན་ཀྱང་ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར ཡང་རུང་ལན་བརྗོད་པར་བྱའོ།།ལན་ཡང་རྟེན་མེད་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ལན་མ་བརྗོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཚར་གཅད་པའི་གནས་སུ་རིགས་པ་ཡིན་ནོ་། །གལ་ཏེ་རྒོལ་བ་རང་གི་སྒྲུབ་པ་དོན་གྱི་རྟེན་བཤད་པ་ན་ཟོལ་གྱི་ཞར་ལ་འོངས་པ་གཞན་དང་གཞན་སྨྲ་བར་འགྱུར་བ་ནི། རྩོད་པའི་རྟེན་ ཤེས་པར་འདོད་པའི་དོན་ཙམ་བརྗོད་ནས་དམ་བཅའ་བ་ལ་སོགས་པ་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་བརྒྱུད་ཅིང་གཞན་དོན་མེད་པ་ཁས་བླངས་ནས་བརྗོད་པ་རྒྱས་པར་བྱེད།གང་གི་ཚེ་དེ་ཡང་ཕྱིར་རྒོལ་བས་ཐམས་ཅད་ཟློས་མི་ནུས་པ་དེའི་རྩོད་པའི་རྟེན་གྱི་དོན་ཙམ་ལ་ལན་གྱི་ཚིག་གི་ནུས་པ་ལ་ གནོད་པ་ཅི་ཡོད།གང་གིས་ན་རྒོལ་བའི་ཚིག་ལ་རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་མེད་པ་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད། དེའི་ཕྱིར་རྒོལ་བའི་ཚིག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་མེད་པ་ལན་ལ་ནུས་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཚིག་མེད་ན་མི་འགྱུར་བས་ཤེས་པར་འདོད་པའི་དོན་གྲུབ་པ་སྟེ་ དེ་ཉིད་དཔེར་ན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དང་ཁྱད་པ་རབ་ཏུ་སྒྲུབ་པ་ཙམ་སྟེ།ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་བརྗོད་པ་ནི་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པ་བསྲུང་བའི་ཕྱིར་དང་ཁྱབ་པ་རབ་ཏུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚིག་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་སྨྲ་བར་བྱ་བ་ཉིད་ ཡིན་ནོ།།དེ་ལ་ཡང་ཞར་ལས་བྱུང་བ་གཞན་བསྟན་པར་མི་བྱ་ཞིང་དེ་གདོན་མི་ཟ་བར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སུན་འབྱིན་པས་ཉེ་བར་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ཞིང་། དེ་ལ་ཡང་ཐམས་ཅད་གོང་དུ་གོ་རིམས་བཞིན་དང་། ཕྱིས་སུ་ན་འབྱིན་པའི་ཚིག་བརྗོད་ པར་མི་བྱ་སྟེ།ལན་གཉིས་བརྗོད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །སུན་འབྱིན་པའི་ཡུལ་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་དོན་དུ་རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་ལ་རྒོལ་བའི་ཚིག་གིས་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་བརྗོད་པ་ནི་དོན་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དགོས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །སུན་འབྱིན་པར་བྱེད་པའི་ཡང་འདི་ སྐྱོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ།མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐྱོན་གྱི་ཚིག་རེ་རེའི་ཡུལ་བསྟན་པར་བྱ་བར་ཉིད་ཡིན་གྱི། ཡུལ་ཐམས་ཅད་བསྟན་པར་བྱས་ནས། ཅིག་ཅར་སྐྱོན་བརྗོད་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་སོ་སོའི་སྐྱེ་བ་ཐ་དད་པའི་ ཕྱིར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་དོན་སུན་འབྱིན་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་སུན་འབྱིན་པར་བྱེད་པའི་ཡུལ་ཡིན་པས་དེའི་ཚེ། བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི་གཞན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་སུན་འབྱིན་པ་ན་གཞན་བསྟན་པ་ནི་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་སུན་འབྱིན་པ་དེ་ལ་ཡང་དོན་ གཞན་གྱི་སྐྱོན།།གཞན་གྱི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་། །རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་དང་། སུན་འབྱིན་པ་འདི་ཉིད་ནི་རིགས་པའོ།

然而無論如何都應答說。因答亦不應無依故，無答說應為呵責處。 若論者說自立義依時，附帶說其他者，是欲知諍依僅說義，而承許宗等義差別相續及余無義而廣說。當彼時對論者亦不能重說一切，于彼諍依僅義有何損答語力？何故說論者語無隨說是呵責處？ 是故非一切論者語無隨說是無答力，因由無何語則不成欲知義成就，即如宗法性及遍充成立僅此。說宗法性為護因不成故，遍充成立語為顯隨行及返故，應說隨行。 于彼亦不應顯余附帶，因彼必為能立支分境故，應由破立顯示，于彼亦不應先說一切次第后說破立語，因成說二次過故。 為顯破立境隨說論者語次第是無義，因無需要故。破立者亦此是過者，因是不離故。 應顯示過語一一境，非顯示一切境而能同時說過，因義各別生差別故。 是故何為破義即是破立境，爾時應顯示，非余，因破彼時顯余無關故。如是于彼破立亦余義過，因是余境故。此隨說及破立即是正理。

།ཐམས་ཅད་ཅིག་ཅར་རྗེས་སུ་སྨྲ་བར་བྱེད་པ་ན་ཡང་སྐྱོན་བརྗོད་པའི་དུས་སུ་ཡུལ་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་མ་བསྟན་པའི་སྐྱོན་ནི་བརྗོད་པར་ མི་ནུས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལྟར་ན་ཡང་རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་ལན་གཉིས་བྱས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་ཐོག་མར་ཐམས་ཅད་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་སྨྲ་བ་ནི་དགོས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །སུན་འབྱིན་པར་བྱེད་པའི་རྒོལ་བས་སུན་འབྱིན་པ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་གང་དེ་ལ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ པ་དེ་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ་སྐྱོན་བརྗོད་པ་མེད་པར་ལན་གཉིས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར།ཅིག་ཅར་ཐམས་ཅད་རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་ནི། ཕམ་པའི་རྟེན་ཅན་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་འགྱུར་རོ་། །དེ་ལྟར་ནི་འགྱུར་ན་དོན་གཞན་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བསྟན་ཟིན་ ཏོ།།དེ་ལ་ཞར་ལ་འོངས་པ་འགའ་ཞིག་ལ་རྒོལ་བས། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་པ་བརྗོད་པ་ནི། དོན་གཞན་གོ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚར་གཅད་པར་འོས་པ་ཡིན་གྱི། འགའ་ཞིག་འགའ་ཞིག་ཏུ་ཞར་ལ་འོངས་པ་བྱེད་པ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ དེའི་རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།ཁོ་བོ་ཅག་གིས་ཐམས་ཅད་ཐོག་མར་བརྗོད་པར་བྱ་ཞིང་ཕྱིས་སུན་དབྱུང་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ཁས་བླངས་པ་ནི་མེད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་སུན་འབྱིན་པར་བྱེད་པའི་ཚིག་གི་ཡུལ་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་གཞན་དུ་ན་ནི་སུན་འབྱིན་པ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ རོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ནི་རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་མེད་པ་སྤོབས་པ་མེད་པ་ལས་ལོགས་ཤིག་ཏུ་ཚར་གཅད་པར་བྱ་བའི་གནས་སུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། སྤོབས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ནང་དུ་འདུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལན་རྟོགས་པ་མེད་པ་ནི་སྤོབས་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། ལན་གྱི་ཡུལ་མ་བསྟན་པ་ན་ཡང་། ལན་བསྟན་ པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།ལན་རྟོགས་པ་མེད་པ། འདྲེན་པ་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་མེད་པའི་ཁྱད་པར་བྱེད་པའི་སྤོབས་པ་མེད་པར་ཚར་གཅད་པའི་གནས་སུ་བརྗོད་པས། རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། བ་ལང་ལ་བརྗེད་པ་བཞིན་དུ་ལྐོག་ཤལ་ལ་སོགས་པ་ དང་ལྡན་པའི་ཁྲ་བོ་ཉིད་དོ།།དེའི་ཕྱིར་སྤོབས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཉིད་ཡིན་པར་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ལན་གསུམ་བརྗོད་པ་ལ་རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་བརྡའི་ངེས་པ་འདི་སུས་བྱས། གལ་ཏེ་རེ་ཞིག་གཞན་ལ་བསྟན་ པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་འཇུག་པ་ལ་ལན་གསུམ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཅི་ཡིན།ཇི་ལྟར་འདིས་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་དེ་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།

同時隨說一切時，于說過時亦應顯境，因不顯境之過不能說故。如是亦成兩次隨說。其中先說一切次第是無需要。 破立論者于應說破立處說非理，因無說過而說二次故。同時隨說一切應說為敗依。若如是，如是則已顯余義是呵責處。 于彼某附帶論者說無能立不離者，因非令解余義故應呵責，非無作某附帶。彼非其隨說，我等無承許”一切先當說而後當破”，然應顯示破立語境，因余方式則破立不入故。 若爾，則無隨說不應離無能說而說為呵責處，因攝於無能說故。無解答是無能說，于不顯答境時亦不能顯答。 無解答非不引導，故說無隨說差別無能說呵責處，即是無隨說，如於牛忘則具垂胡等花斑性。是故無能說即是呵責處，非所說隨說。 誰作此”於三次說無隨說”之表示定？若暫為顯示他義入三次說何為？應如何由此瞭解而取彼。

།གལ་ཏེ་གཞན་ཉེ་བར་གདུང་བར་བྱེད་པའི་དོན་ཡིན་ན་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ལན་གསུམ་རྗོད་པར་བྱེད། དབང་པོ་དག་གི་རྣ་བ་ལ་གཤུབ་པ་དང་། དཀའ་བས་རྟོགས་པ་མེད་པ་མྱུར་བ་མདོར་བསྡུས་པ་ལ་སོགས་ཕྱིར་རྒོལ་བ་ལ་ཉེ་བར་འཚེ་བར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་ལན་རྟོགས་པར་བྱེད་པ། རྨོངས་པས་མི་སྨྲ་བར་འགྱུར་བའོ། །གཞན་ཉེ་བ་ར་གདུང་བར་བྱེད་པའི་རིམ་པ་རིགས་པ་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གིས དྲི་མ་ཅན་རྟོགས་པ་མེད་པའི་སྦྱོར་བ་དང་།མྱུར་དུ་བརྗོད་པ་བཟློག་ཅིང་ལན་གསུམ་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་ཉེ་བར་གདུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དམ་པ་འཇུག་པའམ། བསྟན་བཅོས་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་ཇི་སྲིད་འདིས་མ་བཟུང་བ་དེ་ སྲིད་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་གྱི།ལན་གསུམ་ཉིད་དུ་མ་ཡིན་ཏེ། སྔར་ཉིད་དུ་འཛིན་པའི་ནུས་པ་ཡོད་པ་ཡོངས་སུ་བཅད་པས་ནུས་པ་མེད་པ་གཞན་ལ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱས་ནས་དོར་བར་བྱའོ། །དོན་རྣམ་པར་མི་ཤེས་པ་ཡང་མི་ཤེས་པ་ཡིན་ཏེ། དབང་པོས་རྣམ་པར་ཤེས་ན་ཡང་ཕྱིར་ རྒོལ་བས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི།མི་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཚར་གཅད་པའི་གནས་སོ། །དོན་རྣམ་པར་མི་ཤེས་པ་དེ་ལ། དགག་པ་སྨྲ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་རྗེས་སུ་མི་སྨྲ་བ་དང་འདྲ་བར་སྤོབས་པ་མེད་པའི་ནང་དུ་ འདུས་པའི་ཕྱིར།བརྗོད་པར་མི་བྱ་སྟེ། དཔེར་ན་རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་མེད་པ་ཡུལ་མ་བསྟན་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་ལན་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་མི་ནུས་པ་ལན་རྟོགས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཡིན་ཏེ། ལན་གྱི་ཡུལ་བསྟན་པའི་ཞར་ལ་འོངས་པ་མེད་པར་རྗེས་སུ་ སྨྲ་བ་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་བཞིན་དུ་མི་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱང་ལན་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་མེད་པ་ཉིད་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཉིད་དོ། །ཇི་ལྟར་ན་ལན་དང་ལན་གྱི་ཡུལ་མི་ཤེས་པ་ལ་ལན་སྨྲ་བར་འགྱུར། ཡུལ་མི་ཤེས་པ་དང་ལན་མི་ཤེས་པ་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཉིད་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་གཞན་དུ་ན་སྤོབས་པ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་ངེས་པར་གཟུང་བ་མེད་པ་ནི་རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་མེད་པ་ཡུལ་མ་བསྟན་པས་ལན་ཁོང་དུ་ཆུད་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། ལན་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་མེད་དེ། ལན་དང་དེའི་ཡུལ་ཤེས་པ་ཅན་ལ་ལན་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར རོ།།གཉི་ག་ལ་ཡང་དེའི་ལན་དེ་མི་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །དེ་མེད་པ་ལ་ལན་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དེ་དག་ཐ་དད་པའི་ཚིག་ཡོད་ན། སྤོབས་པ་མེད་པའི་ཡུལ་གང་ཡིན་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་ཞིང་། ཡུལ་མེད་པ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ ཡིན་པར་འགྱུར་རོ།

若是為惱害他義，何故說三次？應以刺耳、難解、速略等惱害對論者，如是令解答者由迷惑而不說。惱害他之次第理全無。 以何污染無解之加行及速說遮而作三次說，已顯”為惱害他故聖者不入或不造論”等。 是故乃至此未取不應說，非唯三次，由先有取力遍斷故，令解無力他已舍。 不知義亦是不知，雖由根識知，對論者所知者是不知呵責處。于彼不知義不應說遮，因彼亦如無隨說攝於無能說故不應說，如無隨說即是不顯境故。 于彼不能解答是無解答即呵責處，因無顯答境附帶則隨說無義故。如是不知性亦是無解答即呵責處。 如何于不知答及答境說答？不知境及不知答是呵責處，因余方則有無能說故。 無定取義是無隨說，因不顯境故不能解答，無解答，因於知答及其境者不可能有解答故。於二者皆是彼不解答因。 因於無彼有解答故，若有彼等差別語，應說何是無能說境，因是無境者故不應說。

།ལན་མི་ཤེས་པ་ནི་མི་ཤེས་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་ཡུལ་མི་ཤེས་པ་མི་ཤེས་པ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་ཤེས་པ་ལ་ལན་ཤེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་། །དེ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྤོབས་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ཡིན་ན་ནི་རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་མེད་པའི་ཡུལ་མེད་པ་ ཡིན་ཏེ།མི་ཤེས་པའི་ནང་དུ་འདུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་ཡང་དག་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་སུ་ཞིག་རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་མེད་པ་དེས་ན་རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་མེད་པ་ལོགས་ཤིག་ཏུ་བརྗོད་པར་མི་བྱ་སྟེ། ལན་མི་ཤེས་པའི་ནང་དུ་འདུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་མི་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ལན་མི་ཤེས་པ་ཡང་ ནང་དུ་འདུས་བ་ཡིན་ཏེ།ཡུལ་ཤེས་པ་མེད་པར་ལན་ཤེས་པ་མེད་པས་སྤོབས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡུལ་ཤེས་པ་ཡོད་ན་ཡང་། ལན་ཤེས་པ་མེད་ན་ཡང་སྤོབས་པ་མེད་པའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཡུལ་དང་ལན་མི་ཤེས་པ་དག་གི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ ཡང་ཚར་གཅད་པའི་གནས་གཞན་དུ་བརྗོད་ན།དཔེར་ན་མི་ཤེས་པ་ལ་ཡུལ་མི་ཤེས་པ་དང་། ལན་མི་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ལ་ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་མེད་ན་ཚར་གཅད་པའི་གནས་གཞན་དུ་བཞག་པ་ཡིན་ན། དེ་ལྟར་མི་ཤེས་པ་དག་ལ་ཡང་། ཐམས་ཅད་ མི་ཤེས་པ་དང་།ཕྱེད་མི་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ཚར་གཅད་པའི་གནས་གཞན་དུ་ཅིའི་ཕྱིར་མི་བརྗོད། གཉི་ག་ཡང་མི་ཤེས་པར་འདུས་པར་བརྗོད་པ་ལ་སྐྱོན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་ལ། ཡོན་ཏན་ནི་ཡོད་པར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་འདུས་པར་བརྗོད་པར་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་བརྗོད་པ་མེད་པ་མི་ཤེས་པ་དག་ནི་སྤོབས་པ་མེད་པའི་ཡུལ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ལོགས་ཤིག་ཏུ་མ་བརྗོད་དེ། གཞན་ཡང་ཕྱོགས་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་རྒོལ་བ་དག་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་དང་། སྤོབས་པ་མེད་པ་དག་ལས་གཞན་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཡིན པ་ལ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་གཉི་གའི་ཚིག་ཉིད་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་གཉི་གར་འདུས་པའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ཡོད་ན་ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཚིག་ལས་ཤིན་ཏུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། རབ་ཏུ་སྤྲོས་པ་དོན་མེད་ཡིན་ནོ། །ལན་རྟོགས་པ་མེད་པ་ནི་ སྤོབས་པ་མེད་པ་སྟེ།གཞན་གྱི་ཕྱོགས་འགགས་པ་ལ་ཡང་གང་གི་ཚེ་ལན་ཤེས་པར་མི་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ་ཚར་གཅད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ་ཞེ་ན། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚིག་གི་དེ་མ་ཐག་པ་ཡུལ་སོ་སོའི་ལན་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ལ་དོན་མེད་པ་དང་། དེ་ཉིད་གོ་རིམས་ བཞིན་དུ་སྨྲ་བ་དང་།ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདོན་པ་ལ་སོགས་པས་དུས་འདའ་བར་བྱེད་ཅིང་། བྱ་བ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱེད་པ་ནི་ཚར་གཅད་པའི་འོས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་རིགས་པས་ཚར་གཅད་པའི་གནས་སོ།

不知答非不知，然不知境是不知，因於知境無知答故。若謂因無彼解故是無能說，若爾則無隨說是無境，因攝於不知故。 誰正解境而無隨說？故不應別說無隨說，因攝於不知答故。由不知境亦攝不知答，因無知境則無知答故無能說性非有。 若謂雖有知境，無知答亦是無能說境。若爾，則境與答不知二者分別亦說為他呵責處，如於不知分別為不知境及不知答無功德差別而立為他呵責處，如是于不知等亦何不說”一切不知”及”半不知”等分別為他呵責處？ 說二者皆攝於不知全無過失，有功德故應說攝。是故無隨說不知等因是無能說境故不別說。 又前後論者從似因及無能說外他呵責處非理。因由彼二語即顯一切故，若有攝於二者分別則從無功德差別語極成過故，廣說無義。 若謂無解答是無能說，于遮他宗時亦當知若不知答時應呵責。由能立語無間各別境應說答無義，及彼次第說，以誦頌等度時而令解事者應呵責，以此理是呵責處。

།བྱ་བ་ལ་ཆགས་ནས་རྩོད་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པ་རྣམ་པར་གཡེང་ བར་བྱེད་པ་སྟེ།དེའི་ཚེ་ཡང་གང་ཅུང་ཟད་བྱ་བ་ལ་ཆགས་ནས། རྩོད་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པར་བྱེད་པ་ནི་བདག་གི་བྱ་བ་འདི་ཡིན་ན་ཡོངས་སུ་འདོར་ཞིང་། འདིར་གནས་པས་ཕྱིས་བྱའི་ནད་ལ་སོགས་པའི་ཟོལ་དང་། བདག་གི་རྐན་འདི་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་ པས་གཏམ་གཅོད་པས་དེ་ནི་རྣམ་པར་གཡེང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཚར་གཅད་པའི་གནས་སོ།།གང་ཡང་རུང་བ་ཅིག་ཚར་གཅད་པར་བྱ་བའི་མཐའི་རྩོད་པ་རང་ཉིད་ཀྱིས་མཐའ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་འདི་ཡང་རྒོལ་བ་ཕྱོགས་སྔ་མ་བྱེད་པ་ན་གཡོ་སྒྱུ་བྱེད་པ་ཙམ་གྱི་སྒོ་ནས་ཡིན་གྱི། ཡང་དག་པའམ་ཇི་ལྟ་བར་རྩོད་པའི་ངོར་བྱས་པའི་དགོས་པའི་དངོས་པོ་ལ་མ་ཡིན་ལ། རང་གིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནུས་པ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། རྣམ་པར་གཡེང་བར་འགྱུར་ན། དེ་ལྟར་ན་འདི་ནི་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བའམ། དོན་གཞན་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲང བའི་ནང་དུ་འདུས་པར་འགྱུར་ཏེ།སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནུས་པ་མེད་པ་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་གྱི་འབྲེལ་པ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། དོན་མེད་པ་དང་དོན་དང་བྲལ་བ་དག་ལས་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་འབྲེལ་པ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་རྣམ་པ་དག་ ལོགས་ཤིག་ཏུ་ཚར་གཅད་པར་བྱ་བ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི།ཤིན་ཏུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་རབ་ཏུ་སྨྲས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་རྒོལ་བའི་ཕྱོགས་ཕྱི་མ་རྣམ་པར་གཡེང་བར་བྱེད་པ་དེས་ཀྱང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ལན་བསྟན་པར་བྱ་བ་དེ་རྟོགས་པ་མེད་པར་རྣམ་པར་གཡེང་བ་ སྟོན་པར་བྱེད་པ་ནི་སྤོབས་པ་མེད་པའོ་།།དོན་གཞན་གྱི་ནང་དུ་འདུས་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་གདོན་མི་ཟ་བར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དང་སུན་འབྱིན་པ་དག་ཁོ་ན་ལ་རྩོད་པ་ཐམས་ཅད་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ལ། རྒོལ་བ་དང་ཕྱིར་རྒོལ་བ་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་འཇུག་པ་མ་ཡིན་པ་ གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བའམ།སྤོབས་པ་མེད་པའི་ནང་དུ་འདུས་པར་མི་འགྱུར་གྱི་འབྲེལ་བ་མེད་པའི་རྩོད་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་སྒོ་ནས་ཀྱང་རྣམ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཅིག་གི་རྟེན་ལ་འགལ་བར་ཁས་ལེན་ན། རྣམ་པར་འགྱུར་གྱི། འགལ་བར་ཁས་ མི་ལེན་པ་དང་།ཁས་བླངས་པ་མེད་པ་དག་ལ་ནི་རྣམ་པར་རྩོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་གདོན་མི་ཟ་བར་གཅིག་སྔར་བརྗོད་ན་འཇུག་པར་འགྱུར་གྱི། ཅིག་ཅར་རྟོགས་པ་པོ་ཕན་ཚུན་སྨྲས་བ་ཉན་པ་དང་ངེས་པར་འཛིན་པ་དང་། ལན་དག་ནི་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། འཇུག་པ་ འབྲས་བུ་མེད་པ་ཉིད་དོ།

執著事務而斷諍論即是散亂。此時若有稍執事務而斷諍論者，捨棄”此是我事”，住此後以病等託辭及”我如是喉”等語斷談，此即散亂呵責處。 任一應呵責邊際諍論自當解邊際。若此亦僅由論者作前宗時詐偽門，非於真實或如實諍論面對所需事，由自能立力遍斷故成散亂，如是此當攝於似因或隨他，因說無能立力故。 由無解能立自性關聯故，于無異於無義及離義者，如是無解關聯相別立為應呵責處，是說極成過。 或后論者作散亂亦由無解能立無間應顯答而顯散亂是無能說。當攝於余義。 若謂非必唯于能立及破立入一切諍論，非一切論者對論者正入攝於似因或無能說，亦由種種無關諍論門轉變。 非也，因不可能故。若許一依違反則轉變，于不許違反及無承許者無諍論故。 于彼必先說一者入，因同時瞭解者互說聞及定取及答不可能故，入無果性。

།རང་བཞིན་དུ་གནས་པའི་བདག་ཉིད་མི་འཇུག་པས་ན། དེ་རང་གིས་ཁས་བླངས་ཤིང་བཀོད་པ་ངེས་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་བརྗོད་པར་བྱའི། རྣམ་པ་གཞན་དུ་ན་གཞན་དག་གིས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་། གཞན་གྱིས་ཀྱང་དེ་དང་འབྲེལ་ པ་སུན་འབྱིན་པའོ།།གཉི་ག་དག་གི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་དང་། སྤོབས་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། རིགས་པ་འཇུག་པ་ཐམས་ཅད་ཕྱོགས་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་བཀོད་པ་གཉིས་པོ་དག་ནི་ཤིན་ཏུ་རྒལ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་གིས་ནི་སྒྲུབ་པ་ དམན་པ་རྒོལ་བའི་ལན་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ།ཁས་བླངས་པ་མེད་པར་རྩོད་པ་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཚེ་རྩོད་པ་ཁས་བླངས་ནས་ཞུམ་པའི་སྒོ་ནས་ཅུང་ཞིག་མི་སྨྲ་བའམ། གཞན་ཅུང་ཟད་སྨྲ་བར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བའི་ནང་དུ་འདུས་པར་ འགྱུར་ཞེ་ན།བསྒྲུབས་པ་མེད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བརྗོད་པ་ནི། དེ་སྐད་དུ་བསྟན་པ་བརྗོད་པ་མེད་པ་དང་། གཞན་བརྗོད་པ་དག་ཀྱང་ཕམ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ནི་རྩོད་པ་ཁས་བླངས་པ་ལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་མ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་གིས་ནི་ལྷག་པ་དང་། ཡང་ཡང་བརྗོད་པ་དང་། དམ་བཅའ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཉིད་དུ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་རྟོགས་པ་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་མ་བརྗོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཚར གཅད་པའི་གནས་ཉིད་ཡིན་ནོ།།རང་གི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཁས་བླངས་ནས། གཞན་གྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཞར་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ནི་འདོད་པ་ཁས་ལེན་པ་སྟེ། གཞན་གྱིས་བརྗོད་པའི་སྐྱོན་སུན་འབྱིན་པ་མེད་པར་ཁྱོད་ཀྱི་འདི་ཡང་སྐྱོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་བར་བྱེད་དེ། དཔེར་ན་ཁྱོད་ཀྱི་རྐུན་མ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེས་བུ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སྨྲས་ལ། དེས་དེ་ལ་སླར་ཁྱོད་ཀྱང་ངོ་ཞེས་སྨྲ་བ་ལྟ་བུའོ། །དེས་རང་གི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཁས་བླངས་ནས་གཞན་གྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་དེ་ལ་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་ནི། གཞན་གྱི་འདོད་པ་ཁས ལེན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།འདོད་པ་ཁས་ལེན་པ་སྟེ། ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ། །འདིར་ཡང་གང་གི་ཚེ་སྐྱེས་བུ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཁྱེད་ཀྱང་འགྱུར་ལ། ཁྱེད་བདག་ཉིད་དེ་ལྟར་མི་འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་རྐུན་མ་ལ་གཏན་ཚིགས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་བསམ་པ་ འདི་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་སྐྱོན་ཅུང་ཟད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།བདག་ཉིད་རྐུན་མ་ཉིད་དུ་མངོན་པར་འདོད་པ་མེད་ཅིང་གཏན་ཚིགས་རབ་ཏུ་སྟོན་པའི་སྒོ་ནས་སུན་འབྱིན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

由自性住之本性不入，故應說彼自許安立決定能立，否則他人不能瞭解，他人亦破彼關聯。 由二者非真成似因及無能說故，一切理入前後二宗非極違。彼等顯示能立劣論者答，因無承許不成諍論故。 若時承許諍論由怯不說少許或說他少許時，云何攝於似因？說無所立能立，即顯示無如是說及說他亦敗，因於承許諍論不說能立支故。 彼等說過多、重複及立宗等語是呵責處。能立因是令解未解相境故，不說能立支即是呵責處。 承許自宗過而附帶入他宗過是許欲，無破他說過而說”汝此亦是過”，如說”汝是盜，因是士夫故”，彼復說”汝亦然”。彼承許自宗過而於彼加他宗過，因是許他欲故。 許欲是呵責處。此中亦若時”因是士夫故汝亦成，汝自不如是欲故此非盜因”是此意時無少過，因自不顯欲為盜且由顯因門作破故。

།རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་མེད་པར་འགལ་བ་དྲང་པོ་ཉིད་ཀྱིས་ཅིའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་བ་མ་ཡིན་ནོ་། །གང་དེ་ནི་ཅིར་ཡང་ མི་རུང་སྟེ།དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པའི་ཐ་སྙད་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་དེ་ཉེ་བར་འཇོག་པ་ཁས་ལེན་པ་ཡིན་ན་ཡང་དེའི་ཚེ་ལན་མི་ཤེས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་དེ་ཉིད་ཚར་གཅད་པར་འོས་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་ལ་རང་གི་སྐྱོན་ནི་ཉེ་བར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ དེ་སྐྱོན་མེད་པ་ཉིད་དུ་དེ་ཁས་ལེན་པ་ཉིད་ལན་མི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།དེ་ཉིད་ནི་སྔར་ཚར་གཅད་པར་བྱ་བ་ཐོབ་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་གྱི་སྐྱོན་ཉེ་བར་འཇོག་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཚར་བཅད་པར་ཐོབ་པ་ལ་ཚར་མི་གཅོད་པ་ནི་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་འདོར་བར་བྱེད་པ་སྟེ། བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚར་གཅད་པའི་རིགས་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། དེ་འདོར་བར་བྱེད་པ་ནི་ཚར་གཅད་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་ལ་རྗེས་སུ་སྦྱོར་བ་མི་བྱེད་པའོ། །དེ་ཡང་འཁོར་དག་ལ་གང་ཕམ་པ་ཡིན་ཞེས་འདྲི་བ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི། རང་གི་སྐྱོན་ཚར་གཅད་པ་ཐོབ་པར འགྱུར་བ་རྣམ་པར་འགྲེལ་པར་ནི་མི་འགྱུར་རོ།།གལ་ཏེ་འདིར་ཡང་རྒོལ་བའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཚར་གཅད་པ་ཐོབ་པ་ལ་ཕྱིར་རྒོལ་བ་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་མི་སྦྱོར་བ་ནི་སྤོབས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། འདིའི་ལན་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་འདོར་བ་ནི་ལོགས་ཤིག་ཏུ་ཚར་ གཅད་པའི་གནས་མ་ཡིན་ཏེ།རིགས་པས་དཔྱད་ན་ཡང་གཉིས་ལས་གཅིག་ལ་ཡང་འདིར་རྒྱལ་བ་དང་ཕམ་པ་དག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལྟར་སྣང་བས་མ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡང་དག་པའི་སྐྱོན་བརྗོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐྱོན་ཅུང་ཟད་རྗོད་པར་བྱེད་ཅིང་། ཅུང་ཟད་མ་ ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་ཚར་གཅད་པར་འོས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ལན་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ།།གལ་ཏེ་འོས་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ་སྐྱོན་ཡོད་པ་ཐམས་ཅད་མ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཡོད་དོ་ཞེས་བྱས་ནས་གདོན་མི་ཟ་བར་སྐྱོན་ཐམས་ཅད་བརྗོད་པར་བྱ་བའམ། མ་བརྗོད་པས་ཚར་གཅད་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཅིག་ཀྱང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དེ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་གཅིག་ལྟ་བུའོ། །དཔེར་ན་དོན་གཅིག་ལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་གཅིག་ཁོ་ནས་དེ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་། ཐམས་ཅད་བླང་བར་མི་བྱའོ། །སྐྱོན་བརྗོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་གྱི་མི་བརྗོད པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཚང་གཅད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་བས་ན་ཕྱོགས་སྔ་མ་སྨྲ་བ་དང་ཕྱོགས་ཕྱི་མ་སྨྲ་བ་ཚར་བཅད་པ་ཐོབ་པ་ཚར་གཅོད་པར་མི་བྱེད་པ་དེ་ལྟར་ན་ཡང་རིགས་པས་བྱས་ན་དེ་དག་ལས་གཅིག་ཀྱང་སྔ་མ་བཞིན་དུ་རྒྱལ་བ་དང་ཕམ་པ་དག་མ་ཡིན་ནོ།

無加行而以直接相違為何非錯亂？彼于任何皆不應理，如是相言說世間有。如是若承許彼安立，爾時于能立不知答，彼即應呵責，非因於他安立自過，因彼承許彼能立無過即是不知答故。 彼先得應呵責，因不待安立他過故。于得呵責不呵責是舍詰難，詰難謂顯呵責理，舍彼謂于得呵責不隨加行。彼亦應說問眾”誰敗”，非成自過得呵責之解釋。 若此亦論者能立得呵責時對論者不加詰難是無能說，因不知此答故舍詰難非別呵責處，以理觀察亦二中一亦此無勝負。因未顯似能立及無說真過故。 說少許過及非少許時不應呵責，因解答故。若謂應呵責，因未說一切有過故。作”有”已必說一切過或由不說應呵責非理，因一亦能害彼能立故。如一能立。 如於一義唯一能立成彼故，不應取一切。由說過故無不說他故非應呵責。是故前宗說者及后宗說者得呵責不呵責，如是以理作時彼等一亦如前非勝負。

།ལན་སྨྲ་ བ་སྐྱོན་ལྟར་སྣང་བར་བྱེད་ལ་རང་གི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་སྤངས་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ།སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། རྒོལ་བ་རྒྱལ་བ་མ་ཡིན་ལ། སྐྱོན་ཐམས་ཅད་མེད་པར་རབ་ཏུ་བསྟན་པས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་མ་བསྒྲུབས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱིར་རྒོལ་ བ་ཡང་ཡང་དག་པའི་སྐྱོན་སྟོན་པར་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་བུ་ཡང་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་དོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཕམ་པའི་རྟེན་མ་ཡིན་ནོ། །གནས་མ་ཡིན་པ་ལ་ཚར་གཅད་པའི་གནས་སུ་རྗེས་སུ་སྦྱོར་བ་ནི། རྗེས་སུ་སྦྱོར་བ་མེད་པ་ལ་རྗེས་སུ་སྦྱོར་བ་སྟེ། ཚར་ གཅད་པའི་གནས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ལ་ལོག་པར་ངེས་པའི་ཕྱིར།གཞན་ཚར་གཅད་པའི་གནས་མ་ཡིན་པ་ལ་ཚར་གཅད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པར་ཁྱེད་སྨྲ་བ་ནི་རྗེས་སུ་སྦྱོར་བ་སྟེ། ཚར་གཅད་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །འདིར་ཡང་གལ་ཏེ་རྒོལ་བ་ལས་། ཕྱིར་ རྒོལ་བས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་སྐྱོན་མངོན་པར་སྦྱོར་བར་བྱེད་ཅིང་།དེས་གནས་མ་ཡིན་པ་དང་སྐྱོན་མ་ཡིན་པ་ལ་ཚར་གཅོད་པའི་གནས་མངོན་པར་སྦྱོར་ཞིང་རྗོད་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་ན། དེ་ལྟར་ན་ཡང་དག་པའི་སྐྱོན་བརྗོད་པའི་ མཚན་ཉིད་ཀྱི་ལན་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར།ཅིག་ཤོས་ཀྱི་ལན་ལྟར་སྣང་བ་ཉིད་བསྟན་པ་ན་སྤོབས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཚར་གཅད་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ། འདི་ལས་འདི་ཚར་གཅད་པའི་གནས་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་ཕྱིར་རྒོལ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡང་ དག་པའི་སྐྱོན་བརྗོད་པ་ལ་གཞན་གྱིས་སྐྱོན་ལྟར་སྣང་བའི་ཚིག་གིས་མངོན་པར་སྦྱོར་ཞིང་དེ་ཡང་དག་པའི་སྐྱོན་བསྟན་པ་ལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལྟར་སྣང་བའི་ཚིག་ཉིད་ཀྱིས་ཚར་གཅད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལྟ་བུ་འདི་ཡང་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་དག་ལས་ ཐ་དད་པ་མེད་པ་སྟེ་ངེས་པར་ཡུལ་གཞན་ཁྱད་པར་བདེ་བའི་དོན་དུ་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཉིད་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ།དེ་བསྟན་ན་གཞན་སྟོན་པར་བྱེད་པ་དོན་མེད་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །གྲུབ་པའི་མཐའ་ཁས་བླངས་ནས་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཚིག་ ཞར་ལ་འོངས་པ་ནི་གྲུབ་པའི་མཐའ་མེད་པ་སྟེ།དེའི་དོན་འགའ་ཞིག་ཀྱང་ཡོད་པར་དམ་བཅས་ནས། དམ་བཅས་པའི་དོན་གྱི་ཡུལ་ལས་ཟློག་པའི་ཚིག་ཞར་ལ་འོངས་པ་བྱེད་པ་གྲུབ་པའི་མཐའ་མེད་པར་བྱེད་པ་ནི། གྲུབ་པའི་མཐའི་མེད་པར་ཤེས་པ་སྟེ། དཔེར་ ན་ཡོད་པ་ནི་འཇིག་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་།མེད་པའམ་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་རོ།

說似過答而自能立無遮，因能立自不能立故，論者非勝，因顯示無一切過故未立能立支。對論者亦非，因無顯真過故。 是故如是亦舍詰難非敗依。于非處加行為呵責處，是于無加行加行，因倒定呵責處相故。 他說非處非應呵責是加行，應知即是應呵責。此中若對論者于論者加顯非真能立過，彼于非處及非過加顯呵責處而說，如是由無解真過相答故，顯他似答時即是應呵責無能說，此外無他呵責處。 然對論者于說能立真過時，他以似過語加行，彼于顯真過以似能立語應呵責故。如是此亦無異於似因，為定別境樂義當說似因是呵責處，顯彼則顯他成無義。 承許宗已無定故，附語是無宗，謂于彼義有所立已，作違立義境附語者為無宗，是知無宗。如有非壞，無或非生。

།གྲུབ་པའི་མཐའ་ཁས་བླངས་ནས་ཕྱོགས་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་དེ། རང་བཞིན་གཅིག་གིས་གསལ་བ་འདི་འགྱུར་བའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། འཇི་བའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ ཁམ་ཕོར་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བ་ནི་རང་བཞིན་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ཏེ།དེ་ལྟར་ན་ཡང་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་ལྡན་པའི་གསལ་བ་འདིའི་དབྱེ་བ་འཛིན་པ་ན། དེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དག་གི་སྒོ་ནས་རང་བཞིན་གཅིག་ཡིན་ནོ། །དེས་དེ་སྐད་དུ་བརྒལ་ཞིང་ བརྟག་པ་རྗོད་པར་བྱེད་དོ།།དེ་ལ་གཞན་དུ་རང་བཞིན་གྱི་འགྱུར་བ་ཞེས་ཇི་ལྟར་མཚོན་པར་བྱ། ཆོས་གཞན་ལྡོག་པ་ན་ཆོས་གཞན་འཇུག་པར་འགྱུར་བའི་གནས་སྐབས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ་། །ཆོས་གཞན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེའི་འགྱུར་བ་ ཡིན་ནོ།།དེའི་རང་བཞིན་གྱི་དོན་ལྡོག་པ་ལས་ངེས་པ་མེད་པའི་ཚིག་ལ་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་དམ་བཅས་པ་མེད་པ་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་ཞིང་། ཡོད་པར་འཇིག་པར་མི་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དག་ཀྱང་མི་མངོན་པ་དང་མངོན་པ་དག་མེད་པར་ པར་འགའ་ཞིག་གིས་འཇུག་པ་ཆད་པ་མེད་པ་དང་།འཇུག་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་གཞག་ནས། འདི་ལྟར་ཡོད་པའི་བདག་ཉིད་འཇིག་པ་དང་། མེད་པའི་ཡང་བདག་ཉིད་ཐོབ་པ་ཁས་བླངས་པས་འགྲུབ་པའི་མཐའ་མེད་པར་ འགྱུར་རོ།།འོན་ཏེ་ཁས་མི་ལེན་ན་ནི་ཕྱོགས་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །འདི་ལ་ཡང་ཅུང་ཟད་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཚིག་ཞར་ལ་འོངས་པ་གང་དེས་མེད་པ་ནི་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་ཞིང་། ཡོད་པ་ནི་འཇིག་པར་མི་འགྱུར་ཞེས་སྨྲས་པ་དེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་ གཅིག་པོ་གསལ་བ་འདི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་སྨྲས་པ་དེ་ལ་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་།གཏི་མུག་ནི་རང་བཞིན་གཅིག་སྐྱེ་གནས་ཐ་དད་པ་མེད་པ་དེའི་གསལ་བ་འདིའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། གསལ་བ་དེའི་རང་ བཞིན་ཐ་མི་དད་པ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ།།བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་ནི་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སྐྱེ་འཇིག་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་སྒྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་དེ་མི་བརྗོད་པར་ བདག་ཉིད་འདིར་རང་བཞིན་འགྱུར་བའི་མཚན་ཉིད་འདྲ་ཞིང་།རང་བཞིན་དང་འབྲེལ་བ་མེད་པས་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཚིག་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལ་གསལ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པའི་ཆོས་ཅན་འདིར་འགྱུར་བར་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ།།གསལ་བ་དང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ན། འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པའི་ཆོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ།

承許宗已安立宗，由見一自性明顯隨此變故，如見瓦缽等隨壞是一自性。如是亦執持此明顯具樂苦差別時，彼由樂等門是一自性。彼如是說詰難。 于彼云何別示自性變？法他退時法他入時位即是彼自性。法他者即是彼變。由於彼自性義退無定語加行故。 此立無不生，有不壞。有無亦非無顯現不顯現，某時無斷入及非入，如是安立已，如是有性壞及無性得承許故成無宗。若不承許則宗不成。 此中亦由少無定故，附語說”無不生有不壞”，為成立彼說”由見一自性明顯隨行故”，于彼樂苦癡是一自性生處無別，由見彼明顯隨行故，由見明顯彼自性無別故。 由樂等無生滅故，一切具彼性無生滅，如是成立。於此不說因過，而自此由似自性變相及無關自性故無定，故入語。 于彼若說此明顯入退法者為變，樂等非爾。若明顯及樂等隨行是樂等自性，則入退法相壞。

།དེ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ན་ནི། བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ཏེ། གསལ་བའི་མཚན་ཉིད་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ན་ནི་དེས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་སྐྱོན་བརྗོད་པའི་ཕྱོགས་སུན་འབྱིན་པར འགྱུར་རོ།།སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་སྐྱོན་ཉེ་བར་བརྗོད་པ་མེད་པར་བརྗོད་པ་རྒྱས་པར་བྱས་ནས་རང་གི་སྐྱོན་གཞན་ལ་འགེལ་བར་བྱེད་དོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱོན་འདི་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་སྒྱུ་སྐར་མཁན་གྱི་ཡུལ་ཡིན་གྱི། འཇིག་རྟེན་པ་སྒྲས་མ་ བསྟན་པའི་དོན་རྟོགས་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ཉིད་ནི་འདིར་གླུ་གར་མཁན་གྱི་རི་མོ་འདྲི་བའི་ཚུལ་ཡིན་ནོ། །འདི་ཡང་འདི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་རིགས་པས། སྔར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་མ་གྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་འདི་བརྗོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཚར་ གཅད་པར་འོས་པ་ཡིན་གྱི་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཚིག་ཞར་ལ་འོངས་པའི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།འདི་ཡང་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་དག་ཉིད་ཀྱི་ནང་དུ་འདུས་པའི་ཕྱིར་རོ་། །ལོགས་ཤིག་ཏུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་གཏན་ཚིགས་ལྟར་ སྣང་བ་ཡང་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ།།མཚན་ཉིད་གཞན་དང་འབྲེལ་བས་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་ཚར་གཅད་པའི་གནས་སུ་འགྱུར་བའམ། དཔེར་ན་ཚད་མ་དགག་མ་གཞལ་བྱ་ཉིད་ཀྱིས་འགྱུར་བ་ལྟ་བུའོ། །དེའི་ཕྱིར་ཇི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་གཏན་ཚིགས་ལྟར་ སྣང་བའི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་ཚར་གཅད་པའི་གནས་སུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྨྲས་སོ།།འདིར་ཡང་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པ་སྨོས་པ་དཔྱད་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ཏེ་། ཅི་དེ་དག་ཇི་སྐད་དུ་མཚོན་པར་བྱེད་པའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དམ། འོན་ཏེ་རྣམ་པ་གཞན་ཡིན་ཞེས་ཏེ་དཔྱད་པར་བྱ་ བ་ཡིན་ན་ཡང་།འདི་ཤིན་ཏུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དེ་མ་སྤྲོས། ཅི་ལྟར་རིགས་པར་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་ཚར་གཅད་པར་བྱ་བའི་གནས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཙམ་འདིར་འདོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་མཐོང་ལ་འཇིག་རྟེན་དག་གི་མ་རིག་རབ་རིབ་ཚོགས་ དག་གཅོད་བྱེད་པའི།།རྩོད་པའི་རིགས་པ་འདི་ནི་དམ་པ་གཞན་ལ་ཕན་པར་དགྱེས་པ་དག་གིས་གསུངས། །གང་ཕྱིར་འགྲོ་བ་མི་ཤེས་པ་ཡིས་དེ་ཉིད་མཐོང་བ་དག་ལ་སྒྲིབ་བྱེད་པའི། །དེ་ཕྱིར་དེ་ལ་ཡང་དག་གསལ་བར་བྱ་ཕྱིར་བདག་གིས་འབད་པས་འདི་ བྱས་སོ།།སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་དྷརྨ་ཀཱིརྟིའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱིས་མཛད་པ་རྩོད་པའི་རིགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་རྫོགས་སོ།

若離彼則非樂等自性，因違明顯相故。若”由見樂等隨行故”因不成，則彼能破能立過分。無說能立過而廣說已，將自過歸他。 若謂以此相說此過，彼是幻師境，因世間不能解未說聲義故。此即是如舞師畫像法。此亦如所說理，先說此能立支不成因故應呵責，非因無定故附語。此亦攝入似因中故，不應別說。如所說似因亦是呵責處。 由關係他相故似因成呵責處，如以量遮所量性成。是故如所示唯似因相成呵責處。 此中亦應觀察如所說，謂彼等如是示分別為爾，為是他相？雖應觀察，因此極過故未廣。如理唯應許似因是應呵責處。 見彼真實能斷世間無明翳聚，此諍理由樂利他勝者說。 由眾生無知障見真實故，為明彼故我勤作此。 大陣師法稱面前所作《諍理論》圓滿。

། །།དཔལ་ལྷ་བཙུན་པ་ཞིབ་འོད་ཀྱི་ཞལ་སྔ་ནས་དང་། དཔལ་ལྷ་བཙན་པོ་ཁྲི་བཀྲ་ཤིས་མངའ་བདག་རྩེ་ལྡེ་བཙན་གྱི་ཞལ་སྔ་ ནས་ཀྱི་བཀས།རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་ཆེན་པོ་ཛྙཱ་ན་ཤྲཱི་བྷ་དྲའི་ཞལ་སྔ་ནས་དང་། དགེ་སློང་དགེ་བའི་བློ་གྲོས་ཀྱིས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པ་། སླད་ཀྱིས་ཀྱང་པཎྜི་ཏ་ཆེན་པོ་དཱི་པཾ་ཀ་ར་དང་། ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་དར་མ་གྲགས་ཀྱིས་ཞུས་ཤིང་གཏན་ལ་ཕབ་ ་པའོ།

吉祥天尊巴希奧尊前與吉祥天王帝吉祥自在頂德贊尊前之敕令，由印度大堪布智吉祥賢尊前與比丘善慧譯校而定。后又由大班智達燃燈賢與譯師比丘達磨稱校訂而定。 [這是一段典型的藏文典籍譯跋，記載了譯者、校對者及相關人物的資訊。我已儘量保持原文的莊重語氣，同時使譯文通順易懂。]